het Noordereiland

reizen.nl

het Noordereiland

Droomreis op 26 uur vliegen

Best reistijd: november tot maart

Temperatuur zomer: ca. 23° C

www.reizen.nl september 2006

Nieuw-Zeeland deel 1

Actie op

het

toevoeging Onderwerp

noordereiland

De Emerald Lakes, turkoois

gekleurde bergmeren in

het Tongariromassief. Je

komt er langs tijdens de

Tongariro Crossing, de

mooiste dagwandeltocht

van Nieuw-Zeeland.

www.reizen.nl september 2006


Boven: de skyline van de City

van Auckland, met de sky

Tower als middelpunt.

rechts: zwart is Nieuw-

Zeelands lievelingskleur.

Niet alleen cafépersoneel

draagt graag zwart, ook

de All Blacks, het nationale

rugbyteam hult zich er in.

Middenin Auckland staat

een winkel met All Blacksartikelen.

www.reizen.nl september 2006 www.reizen.nl september 2006

© CARTOGRAPHICS, H’kerk

Amsterdam-

Londen-Los Angeles-

Auckland

T a s m a n -

z e e

26

vlieguren

deel 1

Noordereiland

Zuidereiland

Auckland

G r o t e

O c e a a n

NIEUW-ZEELAND

Avontuur zit Nieuw-Zeelanders in het bloed.

REIZEN / GEREED

07-NwZ-REI-0609-Nieuw-Zeeland

OPMERKING: GEEN

Niets spannender dan bungeejumpen,

-> ©


langs de kust droombaaien en super

surfstranden. Net één groot natuurpark.

Niet meer dan twee uur

nadat we uit Auckland zijn weggereden,

parkeren we de huurauto in

Whangamata, badplaats aan de Bay

of Plenty. De blonde duinen over en

we staan op een verleidelijk zandstrand

aan een wijde baai. Alleen

niemand die er zijn handdoek heeft

neergelegd. Vreemd. Mag je hier niet

zonnen? Heeft het gat in de ozonlaag

op het zuidelijk halfrond badgasten

afgeschrikt? Welnee, insmeren met

factor 20 en bent behoorlijk beveiligd.

Een Kiwi gaat echter niet naar

het strand om te bakken in de zon

maar om te sporten. Mountainbikers,

wandelaars, zelfs moeders die

een buggy voortduwen crossen over

het zand. De ultieme uitdaging ligt

in het water. Daar, tussen de witte

schuimkoppen, glijden planksurfers

door de branding. Schijnbaar

moeiteloos slalommen ze op hun

board tegen een muur van water.

Een paar uitgelaten tieners dagen

ons uit. ‘Hey, willen jullie ook een

keer surfen?’ Dank je de koekoek,

dit is de Noordzee niet, op een lome

zomerdag.

We doen nog een strand: Cathedral

Cove. Volgens de pomphouder

in Whangamata is het vlakbij.

Hij heeft het dan wel over vijftig

kilometer slingerweg (peanuts

natuurlijk, voor een Kiwi). ‘En

neem je zwembroek mee. Het is dé

zwemplek op Coromandel’, roept

hij ons na.

Daarmee heeft hij niets teveel

gezegd. Anderhalf uur rijden verder

staan we op een rotsplateau en kijken

we uit over een smaragdgroene

baai, diep onder ons. Voordat we

zand onder de voeten voelen, is het

nog eens drie kwartier later en zijn

we door de bush afgedaald naar zeeniveau.

Cathedral Cove is de naam

van een gigantische rots, een soort

kruisgewelf dat met één pilaar in

zee rust. Het water beukt er onderdoor.

Dit is ook een historische plek.

Hier zetten de eerste Polynesische

Maori zo’n duizend jaar geleden

voet aan wal. Me bewust van zoveel

drama waag ik me in de golven.

Uiteraard heel voorzichtig. Zwemmen

kan hier absoluut niet. De

branding heeft de kracht van een

mini-tsunami. De truc is onder de

golven door te duiken en je dan als

een speelbal mee te laten rollen.

En keer nooit je rug naar zo’n killer

wave. Ik heb het geweten. De golf

tilde me op en kwakte me hardhandig

op het strand. We kunnen geen

genoeg krijgen van de kust. Tauranga

is onze volgende stop. Hier

vertrekken we voor een dolfijn-

‘ Planksurfen tegen een muur van

water is de ultieme uitdaging in de

Bay of Plenty’

safari. Eenmaal de haven uit beukt

de MS Guardian tegen de golven.

Als het land nog slechts een streepje

aan de horizon is, schreeuwt

Stuart, de steward aan boord:

‘Dolfijnen op rechts!’ Zo’n vijftig

beesten tuimelen in de golven. Op

Stuarts commando springen we van

boord, klauwen als gekken door het

water naar een balk die achter het

schip hangt en turen in het water.

Geen dolfijn te zien. Pas als het sein

‘vrij zwemmen’ door Stuart wordt

gegeven en ik dobberend om heen

kijk, zie ik dolfijnen springen en

duiken. Als acrobaten schieten ze

onder me door.

Geisers & Maori

Het stinkt naar rotte eieren. En niet

zo’n beetje ook. Wie naar Rotorua

rijdt, hoeft alleen zijn neus maar

te gebruiken. Hete zwaveldamp

ontsnapt in het Kuirau-stadspark.

Het openluchtstoombad is een

van de thermische verschijnselen

die deel uitmaakt van de Volcanic

Faultline, een 150 kilometer lange

breuklijn die van noord naar zuid

over het Noordereiland loopt. Verder

heeft de stad in het binnenland

ook borrelende modderpoelen en

geisers die hun ‘kunsten’ vertonen.

Epicentrum van alle activiteit is Te

Puia, een vulkanisch natuurpark

aan de rand van de plaats. Maori

vestigden zich er eeuwen geleden.

Ze maakten slim gebruik van het

warme water. Een potje kookten

ze in de modderpoelen, voor een

wasbeurt doken ze in de minder

hete bassins. Terwijl ik tussen pruttelende

poelen en stoomgaten loop,

sms’t mijn dochter me.

‘Snowballfight g’had op school. Nog

steeds zo warm daar?’

Ze moest eens weten dat het sist

aan mijn voeten. We staan op de

uitkijk bij Pohutu, of Big Splash: de

grootste geiser in Te Puia. Maar Big

Splash laat op zich wachten. Terwijl

Filmland

in nieuw-zeeland

opgenomen films

als The Lord of the

Rings, Whalerider,

The Last Samurai en

The Piano hebben

ertoe bijgedragen

dat de belangstelling

voor het land

nog altijd toeneemt.

Bekendste

film is uiteraard de

lord of the ringstrilogie,

die zowel

op het zuider- als

het noordereiland

is opgenomen.

10 www.reizen.nl september 2006 www.reizen.nl september 2006 11

Ω


Maori tatoeage

Het thuisfront verrassen met een Maori tatoeage

op arm of been? dat kan bij Ta Moko Studios, in

Auckland. Maori laten ze bij voorkeur op hun heup

en billen maken. dat geeft ze kracht, geloven ze.

later spijt van de tatoeage? Geen nood, hij is afwasbaar.

Adres: 20 , Karangahape road,

www.manamoko.maori.nz.

ons is beloofd dat de geiser meerdere

malen per dag actief is. Vroeger

hadden we thuis een FASTO-geiser.

Die deed het ook nooit als je uitgekleed

onder de douche stond.

Na anderhalf uur wachten komt

Pohutu eindelijk op stoom, we

hadden de moed al bijna opgegeven.

Kokend heet water spuit

twintig meter hoog de lucht in. We

klappen: een buslading Japanners

het hardst, een handjevol Britten

beschaafd en wij zomaar.

Natuurspektakel mag de hoofdrol

hebben gekregen in Te Puia, voor

alle belangrijke bijrollen zijn Maori

ingehuurd. We gaan hier niet weg

zonder de beroemde Maori-cere-

monie te hebben meegemaakt. Het

wordt een avondvullend programma.

Klokslag zes uur worden

we verwacht voor het hek van de

marae, de heilige grond rond het gemeenschapshuis

van de Maori. Onbekend

maakt onbemind, schijnen

de Maori te denken. Drie getatoeeerde

krijgers komen schreeuwend

op ons (de internationale gasten

vanavond) af. Ze tonen hun getatoeeerde

dijen en dreigen hun speren

naar ons te werpen. Vlak voor John,

een Welshman die we als leider

naar voren schuiven (als groep

moet je je door een persoon laten

vertegenwoordigen, is ons verteld),

zet de krijger zijn hakken in het

zand en steekt hij zijn tong uit.

Gegniffel in de groep. Oh wee, als

je hardop lacht. Dit heet dan wel

Maori-show, schaterlachen is uit

den boze. Maori vatten dat als belediging

op, waarna je meteen kunt

vertrekken. Doodgemoedereerd

accepteert John het door een van

de krijgers toegeworpen varenblad.

Daarmee is de vrede tussen ‘ons’

en de Maori een feit. Als ‘goed volk’

mogen we het gemeenschapshuis

in, dat vol hangt met expressieve

maskers. Het zijn de gezichten van

overleden belangrijke stamleden

die je aankijken.

Na welkomstspeeches in het Maori

en het Engels volgt de haka, een

krijgshaftige dans. Snel gaat het

er vrolijker aan toe. Maori-meisjes

heupwiegen over het podium.

Wanneer een van de krijgers zijn

gitaar pakt en de anderen met hun

stokken gaan jongleren, is het ijs

helemaal gebroken. De Engelse gasten

in de zaal zetten spontaan de

wave in. Daarna volgt het verbroederingsbuffet

(het vlees heeft de hele

middag in potten in de hete modder

staan smoren, leren we) dat

eindigt met het zingen van Engelse

en Maori liederen. De Maori gastheer

vraagt of er ook vertegenwoordigers

uit andere landen aanwezig

zijn die een lied kennen. Ik moet

opeens nodig naar het toilet.

‘ Na anderhalf uur wachten

komt Pohutu eindelijk op

stoom. Twintig meter hoog

spuit het geiserwater’

Sprong in het diepe

Zeven dagen toeren we nu over het

Noordereiland, het hadden er net

zo goed veertien kunnen zijn. Haast

hebben we niet, onze tijd is rekbaar

als elastiek en ook de Nieuw-Zeelanders

zijn uitgesproken laid

back. Weggebruikers rijden uiterst

beheerst over het asfalt. Niemand

die het gaspedaal eens flink intrapt.

Kiwi’s, en dan bedoel ik de vogels,

zien we alleen op borden. Ze

waarschuwen automobilisten voor

de overstekende loopvogel (terwijl

het een nachtdier is, dat hoogst

zelden het bos verlaat). Alleen possums,

de natuurlijke vijand van de

kiwi, zien we in overvloed: dood

12 www.reizen.nl september 2006 www.reizen.nl september 2006 13

Ω


‘ Herken je hem niet?, vraagt berggids

Paul. Het is Mount Doom, uit The Lord

of the Rings.’

Filmpjes

Tijdens onze

trip maakten

we filmpjes van

o.m. de Maoriceremonie

en

een dolfijnsafari.

Abonnees kunnen

ze bekijken

op www.reizen.

nl. Klik op ‘extra

voor abonnees’.

en platgereden, in de berm. Zo

naderen we in slakkengang Taupo,

het geografische hart van het Noordereiland.

Stond het niet bekend

als de bungeejump-hoofdstad van

Nieuw-Zeeland dan waren we doorgereden.

De plek waar waaghalzen

zich aan het elastiek naar beneden

laten vallen, is snel gevonden: een

overhangende rots, hoog boven de

Waikato rivier. Doen? Ik tuur over

de rand naar beneden. Wel erg

diep. Voor 99 Nieuw-Zeelandse dollar

(42 euro) mag ik me vast laten

gespen, daarna is de keuze aan mij.

Een blind fold (sprong met de armen

gespreid en hoofd omlaag), de water

touch (kopje onder) of de volle doop.

Leuk voor de foto, probeert fotograaf

Martin. Mijn maag draait om

en met het zuinige excuus van ‘te

duur’ laat ik deze act aan mij voorbij

gaan. Die foto komt er toch wel.

Want even later zweeft een jongen

vijftig meter de diepte in. Hij

schreeuwt van opwinding, jojoot

een paar keer op en neer. Klaar.

Sinds 1991, lees ik op een bord,

staat de bungeejumpteller op

202.380 sprongen.

practical Yoke

Vanuit Taupo besluiten we naar

Napier te rijden, 150 kilometer

naar de oostkust. Klein-Miami,

noemen de bewoners hun stad

trots. Dat komt omdat er – net als

in de Amerikaanse stad – art-decohuizen

staan, straat na straat. De

meeste zijn puntgaaf en hebben

hun bestaan te danken aan een

aardbeving, hoe gek dat ook klinkt.

In 1931 schudde de grond onder

Napier en verwoestte in één klap

(7,9 volgens Richter) de huizen.

De overlevenden bouwden de stad

op in de toenmalige modieuze

bouwstijl: art deco. Zo is die klap

nog altijd goud waard voor Napier.

Art deco is er trekpleister nummer

één. Dat vindt ook Joke ter Horst.

Ze is ruim zeventig jaar geleden

geboren in Mokum, woont al meer

dan 50 jaar in Nieuw-Zeeland en is

nu vijf jaar officieel art- decogids.

Yoke, zoals op haar badge staat (‘ik

kan toch niet als practical Joke rondlopen’),

leidt ons rond. Vanaf het

Deco Centre (de oude brandweerkazerne)

gaat het langs alle markante

art- decogebouwen.

Joke opent letterlijk deuren voor

ons. Want die felgekleurde lampen

in het Municipal Theater hadden

we anders nooit gezien. Deco-hoogtepunt

is het gebouw van The Daily

Telegraph. ‘Daar moet je vanavond

voor terugkomen’, zegt Joke,

‘Smalle neonlicht buizen zetten de

gevel dan in een zalmroze gloed. Je

maakt er de mooiste art deco-foto.’

Ω

Moa kiwi

onder: op Cape kidnappers, ten zuiden van Napier, broedt een

enorme kolonie jan-van-genten.

paradijs verloren

Nieuw-Zeeland was tot circa het jaar 1000 het laatste aardse paradijs. Toen

namelijk landden de eerste Maori op het Noordereiland. Tot die tijd leefden

er geen mensen op beide eilanden, die geheel met bos bedekt waren. De

drie meter hoge moa (een inmiddels uitgestorven struisvogel), de kiwi en

papegaaien als de kea en de tui hadden wel vleugels, maar gebruikten ze niet.

Nieuw-Zeeland kende geen slangen en lopende roofdieren. Dus hoefden de

vogels nooit voor hun leven te vrezen. Maar de Maori lustten wel een stukje

vlees. Zo kwam de moa aan zijn einde. in 1769 komt kapitein James Cook naar

Nieuw-Zeeland en nemen de blanken bezit van de eilanden. Bossen worden

gekapt om plaats te maken voor landbouwgrond. Cook importeert ook het

zogenaamde Cook varken, later volgen schapen, konijnen, ratten, hermelijnen,

wezels en possums (knaagdieren ter grootte van een wezel). vooral de wezel

is uitgegroeid tot een ware plaag voor de kiwi, de kleine weerloze loopvogel.

70 miljoen possums leven er momenteel tegenover nog maar 60.000 kiwi’s.

Je moet weten dat al die possums elke nacht samen 20.000 ton groen eten en

verzot zijn op een kiwi-ei (9 van de 10 jonge kiwi’s gaat dood). van doodgereden

platte possums op de weg kijkt dus niemand op. sterker: ‘No better possum

than a dead possum’, is het motto van de natuurbescherming.

14 www.reizen.nl september 2006 www.reizen.nl september 2006 15


eiZeN Nl

Extra inforrmatie over o.m

Auckland, de kiwi, een

dolfijnsafari, een Maorikanotocht

en meer tips

over Tongariro is, exclusief

voor abonnees, te vinden

op onze site. ga naar

www.reizen.nl en klik op

‘extra voor abonnees.’

parels in het zwart

Onze laatste ochtend op het Noordereiland

haalt Paul Ratlidge ons

voor dag en dauw op. We gaan de

Tongariro Crossing doen, de mooiste

dagtrekking van Nieuw-Zeeland

in het hart van het Noordereiland.

Paul is berggids en kent elke steen

in het Tongariromassief. De start is

fris en mistig, maar met een goedgevulde

rugzak en het vooruitzicht

tussen kratermeren en vulkaantoppen

te lopen, moet het lukken. De

fleecetruien ritsen we tot bovenaan

dicht. We zijn niet de enigen.

Tientallen andere dagwandelaars

maken zich gereed voor de zeventien

kilometer lange dagtocht. Snel

voert een breed pad ons door een

landschap met paars bloeiende

heide. Even later doemt uit de

ochtendnevel de eerste vulkaan op,

de Ngauruhoe met zijn driehoekige

klassieke vorm. ‘Herken je hem

niet?’, vraagt Paul. ‘Het is Mount

Doom. Regisseur Peter Jackson

gebruikte de berg als decor in The

Lord of the Rings.

We wandelen verder, door een veen

en over oude lavastromen. ‘Waren

het nou bloeddorstige weerwolven

die uit de berg kwamen en Frodo

belaagden?’, vraag ik Paul.

Af en toe kijk ik toch even achterom.

Dan komen de eerste verticale

meters. En de helling is steil! Paul

lijkt omhoog te dansen. Ik volg op

eerbiedwaardige afstand, mijn tempo

en ademhaling controlerend.

Na een half uur klimmen volgt er

een vlak en stoffig maanlandschap

met daarin de Black Crater. En dan

de klim naar het hoogtepunt van

de tocht: Mount Tongariro. Boven

Hollanders in den vreemde

wie naar nieuw-zeeland gaat, maakt een rondreis. een paar weken trekken in een camper

of airco auto. Vrijheid, blijheid. wij vroegen enkele nederlanders die we onderweg tegenkwamen

naar hun belevenissen.

1 Camiel Boor (2 ), ober voor een tijdje in rotorua

‘ik ben een ontzettende bofkont. Na tien jaar horeca in Nederland was

ik het zat. Heb vriendin gedag gezegd, ben hierheen gevlogen en de

restaurants in rotorua langsgegaan, op zoek naar werk. Zo ben ik bij

Lewishams restaurant terechtgekomen. Een woning was zo gevonden

via een kennis. Toch ga ik terug naar Nederland, weer de horeca in. Nog

een paar maanden en ik zit weer in Brabant.’

2 Maarten Timmerman (34) en Martijn Blom

(33) bij de pohutu geiser

‘Die campings langs de kust van Coromandel zijn

fantastisch. Een zee van ruimte. Even lopen en je duikt

de echte zee in. Dat we zo lang moeten wachten op het

spuiten van de geiser, maakt ons niet uit. We hebben

nog drie weken hier.’

3 Cees (52) en Christan (4 ) van Oranje op

Cape Kidnappers

Cees: ‘Dit is een jongensdroom van me. op mijn zestiende

wilde ik al naar de andere kant van de wereld.

We zijn een jaar lang bezig geweest met voorbereiden.

Eerst hebben we het Zuidereiland gedaan. Nu toeren

we twee weken over het Noordereiland. Daarna

vliegen we naar Australië voor een 5-weekse rondreis.’

Christan: ‘Dat we zojuist tussen duizenden jan-vangenten

stonden op Cape kidnappers was super. Maar

niets haalt het bij de stranden op het Zuidereiland. Ten

oosten van de plaats invercargill kon ik ongestoord op

mijn handdoek liggen, naast een groep zeeleeuwen.’

Er zwemmen 50.000

dolfijnen in de Bay of

Plenty

aangekomen krijgen we een fenomenaal

uitzicht voorgeschoteld.

Terugkijkend in de richting van

Ngauruhoe zie ik de besneeuwde

toppen van Ruapehu en voor ons de

diep zwart en rood gekleurde Red

Crater, die haast dreigend aandoet.

Maar het wordt nog mooier. Als we

afdalen liggen daar ineens de Emerald

Lakes in de diepte, drie turkoois

gekleurde meren in een dor

en buitenaards landschap. Beneden

op de rotsen bij het groene water

zie ik nog meer wandelaars. Ze hebben

zich als theaterbezoekers tegen

de helling genesteld. Dit is natuur

met de hoofdletter N. ∑

Reacties? Mail jvanderlinden@anwb.nl

Nieuw-Zeeland deel 2 – Het

Zuidereiland, verschijnt in het

decembernummer.

nieuw-zeeland noordereiland praktisch

HOe KOM je er?

Er zijn twee vliegroutes naar

Nieuw-Zeeland (westwaarts via

de VS) en oostwaarts (via Azië).

Vliegtijd voor beide routes 24 à 26

uur. -> Wij vlogen ©

More magazines by this user
Similar magazines