ANS intro 2006.indd

A N 

S 

INTRO 

Algemeen Nijmeegs Studentenblad, intro 2006 

Kampvuren zijn uit!

Commentaar 

ij gaat nu naar de Academie, weet jij wel wat de Academie 

‘Jis? ‘Een hollend paard, waarop de studenten rijden. Maar die de ars 

equitationis verstaan, hollen niet langer dan een paar jaren, want 

zij maken zich langzamerhand meester van de teugel, en rijden 

dan met een bedaard gezicht, alsof zij nooit gehold hadden, naar 

de plaats van hun bestemming. 

‘En nog roep ik je toe: zit recht te paard! Houd de teugels zo strak 

als jij kunt! Gebruik nooit sterke drank, en wijn, modice. Want het 

is geen paard voor zuipers en dronkaards.’ 

Wat een belerende raad in Studenten-typen van de negentiende 

eeuwse schrijver Klikspaan. Welkom op de Radboud Universiteit, 

het hollende paard van Nijmegen. Houd de teugels vast, maar 

schroom niet de riem op sommige momenten met slecht één 

hand vast te houden, om dan je vrije hand uit te steken naar een 

voluptueuse studente, of een biertje. 

Zelfs al moge het niet ‘je ding’ zijn lid te worden van een dispuut, 

neem dan tenminste een beetje les van de heren – en dames 

– van het verenigingsleven. Feesten, zoals het een ware student 

betaamt; daar maken deze lieden naam mee. Ook met ontgroeningen 

natuurlijk, daar kun je bij het noemen van studentengezelligheidsverenigingen 

bijna niet omheen. Tenminste, dat is wat elk 

wie de krant leest mag geloven. Artikels over een uit de hand 

gelopen feuteninwijding verschijnen bijna ieder jaar wel. 

Nijmegen is sinds jaar en dag niet meer binnen deze context in de 

media gekomen, toch wakkerde het onderwerp de fantasie van 

onze redactie aan. ‘Ontgroening, daarvan zijn vast wel wat leuke 

plaatjes te schieten voor de middenpagina.’ Drankmisbruik, een 

beetje vernedering en vooral varkens: een lust voor het oog. Zou 

je denken, toch? 

Niets is minder waar: het levert prachtige plaatjes op. Maar tegelijk 

een onbedoelde anticampagne om lid te worden bij onze vrinden 

van Carolus Magnus, Ovum Novum en Argus. En dat net nu het 

wervingstijd van nieuwe leden is. Mocht je dus erover weifelen de 

gelederen van een vereniging te vergezellen, laat je dan niet afleiden 

door de foto’s op de middelste twee bladzijdes van dit blad. 

Wij hebben werkelijk geen flauw benul van wat er daadwerkelijk 

plaatsvindt bij ontgroeningen. Maar is het niet ontzettend leuk om 

erover te fantaseren? 

Dat beetje lolligheid moet er wel van af kunnen om, zoals 

Klikspaan het zo mooi verwoordt, ‘nu ook in de strikste zin des 

woords, student te zijn’. 

De hoofdredactie 

Colofon 

Algemeen Nijmeegs Studentenblad, eenentwintigste jaargang, introductienummer. Oplage: 10.000 stuks 

Hoofdredactie Roel Neijts en Ruud Vos Redactie Maartje Bakker en Pepijn Reeser Vaste medewerkers Anouk Broersma, Erik 

Denessen, Zef Faassen, Elky Rosa Gerritsen, Christien Havranek, Maartje Mulders, Annemieke van Ramshorst, Annemiek de Vries, 

Janneke Wijkmans en Andrew Wolters Eindredactie Bram Balk, Job van der Haar, Mathieu Janssen, Tim Lamers, Mies Mikx, Maurice 

van Mill, Nienke Oldenhuis, Sjors Overman, Tom Raeven, Iris Ruijs, Jaap Stronks en Laurens de Wit Lay-out Roel Neijts en Ruud 

Vos Illustraties Dirk Bertens, Martijn Houben en Ruud Vos Foto’s www.fp-fotografie.nl, Jos Janssen, Igo Nijenhuis, Sjors Overman en 

Ruud Vos Foto voorpagina www.fp-fotografie.nl Crypto Maarten Besjes en David Grim Columnisten Mies Mikx en Tom Raeven Strip 

Joost Lieuwma Advertentie-acquisitie, Administratie en abonnementen (15 euro per jaar) Harry Gorter, Tel: 024-3615653 (alleen aanwezig 

op dinsdag, woensdag en donderdag). 

Uitgave Stichting MultiMedia. Dagelijks bestuur Tim Clappers, Karly van Gorp en Tim Lamers. 

Druk: Drukkerij Offset Service, te Valkenswaard. ISSN 1872-1958 

Redactie-adres: Heyendaalseweg 141, 6525 AJ Nijmegen, 024-3612176. E-mail: redactie@ans-online.nl Website: www.ans-online.nl 

2 

ANS introductie 2006

Het Algemeen Nijmeegs Studentenblad is een onafhankelijk maandblad dat gratis in de binnenstad en op de universiteit van Nijmegen wordt ver- 

spreid. Het verschijnt tien keer per jaar in de maanden september t/m juni. De uitgave van ANS wordt mede mogelijk gemaakt door SNUF 

www.ans-online.nl 3 

4 

8 

13 

16 

28

Welke bisschop ging vroeger graag chillen in de Ooijpolder, 

welke burgemeester had een bijbaantje als 

ober en waar snuffelde een minister tussen de boeken? 

Vijf bekende Nijmeegse alumni geven zich bloot. 

Gijs Jolink 

Bassist van Jovink en 

de Voederbietels 

Bestuurs- en 

Organisatiewetenschap 

1993 - 1997 

In de Betouwstraat, 

Willemsweg, 

Graafseweg 

Medy van der Laan 

Oud-staatssecretaris 

van Onderwijs, Cultuur 

en Wetenschap 

Rechten 1987-1991 

Daalseweg, 

Doddendaal, 

Wulpstraat 

Thom de Graaf 

Oud-minister 

voor Bestuurlijke 

Vernieuwing en 

Koninkrijksrelaties 

Rechten 1976-1981 

Mesdagstraat, 

Hertogstraat, 

Pontanusstraat, Prof. 

Van der Veldenstraat, 

Baljuwstraat 

4 

Gijs Jolink (35) woonde weliswaar boven het Bascafé, maar 

hij ging liever op stap in alternatieve cafés als Gonzo, nu 

NDRGRND, en Genesis. ‘Daar draaiden ze de lekkerste rockmuziek. 

En Genesis sloot pas nadat de allerlaatste bezoeker naar huis 

ging. In Doornroosje bekeek ik vaak bands met vrienden.’ Zelf 

stond hij in zijn studententijd ook op het podium. ‘Met mijn band 

ging ik er toen al helemaal voor. We namen platen op, organiseerden 

evenementen en gaven veel optredens, bijvoorbeeld op Plein 

1944, de Waalkade en op het I-feest.’ 

In zijn resterende vrije tijd zwom Jolink graag in het Wylerbergmeer 

en speelde hij zaalvoetbal op het sportcentrum. ‘Ons team heette 

‘The Klittelikkers’, lacht hij. Lid van een studentenvereniging was 

de muzikant niet. ‘Wel heb ik ooit met vrienden een soort contradispuut 

opgericht. We trokken een pak aan en belden elkaar in de 

kroeg met een fles Badedas.’ 

Jolink roemt de goede sfeer die Nijmegen in zijn studietijd had. 

‘Van kroegen tot kleine kamertjes, overal werd gefeest. Ik genoot 

erg van de vrijheid van het studentenleven; je kon een gek plan 

bedenken en dat zomaar uitvoeren. Als ik zin had om te barbecuen 

in het bos dan deed ik dat. Het was een fase in het leven 

waarin waanzinnig veel te ontdekken en te leren viel. Zo veel 

jonge mensen die wat van hun leven wilden maken, ik had dit 

voor geen goud willen missen.’ 

k vond Nijmegen in mijn studententijd een gezellige, intieme 

‘Ien veilige stad om in te wonen. Wat mij het meest is bijgebleven, 

is de zorgeloosheid die ik destijds had. Als ik er nu aan 

terugdenk, zie ik Nijmegen als een stad in ontwikkeling. De 

benedenstad was net herbouwd en de Waalkade werd totaal 

vernieuwd.’ 

Van der Laan (38) sportte graag tijdens haar studietijd. ‘Ik was 

lid van de tennis- en de zwemvereniging. En bij de Juridische 

Faculteitsvereniging (JFV) deed ik ervaring op als bestuurslid.’ Ze 

ging vaak op stap in het inmiddels opgeheven O42 en de hbosoos, 

waarin tegenwoordig Merleyn is gevestigd. ‘Ook was ik fan 

van het populaire danscafé Kadanz, dat nu is overgenomen door 

Odessa. Nog steeds denk ik terug aan de nachten waarin ik, na 

het stappen, met Ewald naar huis reed op een krakkemikkige fiets. 

Toen hadden we verkering, nu zijn we gelukkig getrouwd.’ 

Thom de Graaf (49) groeide op in Nijmegen. ‘Ik doorliep het 

Stedelijk Gymnasium in de Van Schevichavenstraat. Ook in 

mijn studententijd bleef dat een speciale plek, want toen regisseerde 

ik er het jaarlijkse schooltoneel. Uit die tijd herinner ik me 

dat ik vaak uren rondsnuffelde in de oude boekhandel van Dekker 

van de Vegt, op Plein 1944. De Studentenkerk is voor mij ook 

een speciale plaats, omdat ik daar ben getrouwd. Ik woon nu al 

twintig jaar in Leiden, toch zit Nijmegen nog steeds in het bloed. 

Het is echt mijn stad.’ 

‘In mijn studententijd had ik de geestelijke ruimte om mijzelf te 

ontwikkelen, de tijd om vriendschappen te sluiten en de wang de 

wereld te ontdekken. Ik herinner me een combinatie van zowel 

absolute zorgeloosheid als maatschappelijke betrokkenheid.’ Het 

TEKST: Zef Faassen en Pepijn Reeser 

KAARTJE: Ruud Vos 


was dan ook in deze periode dat De Graaf zijn eerste schreden op 

het politieke pad zette. ‘Ik was actief in de juridische faculteitsraad, 

lid van gemeenteraadscommissies en voorzitter van D66 

Nijmegen. In mijn studententijd ben ik politiek gevormd.’ 

Als lid van Carolus Magnus-dispuut Elegast was hij niet alleen 

vaak op de sociëteit te vinden. Ook dispuutscafé De la Paix, 

tegenwoordig restaurant Het Savarijn, werd geregeld tot in de late 

uurtjes bezocht. ‘Ik denk met weemoed terug aan het geluid en 

het licht van de vroege ochtend, als de wereld wakker werd en ik 

net naar bed ging.’ 

Als je ouders begin jaren zeventig in Nijmegen studeerden, zijn 

ze misschien Gerd Leers (55) tegengekomen op feesten in 

Diogenes, nu Villa van Schaeck, en De Vereeniging. ‘Ik speelde 

ook graag tafelvoetbal in studentencafé De Mark op Hoogeveldt. 

Wat leek de wereld nog zorgeloos en wat hadden we veel tijd 

voor onszelf.’ 

Om zijn studie te kunnen bekostigen, werkte Leers als ober in 

pannenkoekenhuis De Duivelsberg, nabij Berg en Dal. ‘Ik verdiende 

goed en heb er een geweldige tijd gehad, ook al was het 

hard werken. Om het restaurant te bereiken moest ik iedere week 

te fiets die berg op zwoegen. Gelukkig lag het pannenkoekenhuis 

in een prachtige omgeving.’ 

‘Nijmegen was een fantastische stad’, mijmert Leers. ‘Wel was 

het klimaat erg links, tot aan het intolerante toe. Voor afwijkende 

opvattingen was nauwelijks ruimte.’ Desondanks overheersen de 

positieve herinneringen. ‘Gezamenlijk voetbal kijken, de smerige 

keukens en de lange gesprekken, de thrill die student zijn met zich 

meebrengt. Ik zou het morgen zo weer doen.’ 

B isschop Muskens (65) wilde zich, nadat hij in 1962 tot priester 

was gewijd, in het buitenland inzetten voor de katholieke 

kerk. Om zich daarop voor te bereiden, volgde hij een studie 

Missiologie. Volgens Muskens werd zijn belangstelling voor interreligieuze 

dialoog in zijn studententijd gevormd: ‘Professor Camps 

leerde mij dat andere godsdiensten niet louter ketterij waren, maar 

geloofsrichtingen waarin ook waarheid over God is te vinden. Dat 

is mij altijd bijgebleven.’ 

Tijdens zijn studie werkte hij als kapelaan in de Antonius van 

Paduakerk aan de Groesbeekseweg. ‘Ik woonde destijds in de 

pastorie. Met veel vreugde denk ik terug het contact met mijn 

medekapelaans. ’s Avonds bespraken we onder het genot van een 

glas wijn de ontwikkelingen binnen de kerk. Het was de tijd van 

het Tweede Vaticaans Concilie, waarin de rooms-katholieke kerk 

werd gemoderniseerd. Een periode van hoop en verwachting.’ 

‘Medio jaren zestig was Nijmegen nog een rooms bolwerk, al 

waren er al contouren te zien van de rode stad die het in de jaren 

zeventig zou worden. Ik hoorde wel over studenten met vooruitstrevende 

opvattingen, maar bemoeide me niet met de opkomende 

studentenbeweging. Als kapelaan ging je toen niet op stap en 

nam je nauwelijks deel aan het studentenleven. In plaats daarvan 

trok ik met een collega-kapelaan de Ooijpolder in, volgens mij een 

van de mooiste gebieden in de omgeving van Nijmegen.’ 

Gerd Leers 

Burgemeester van 

Maastricht 

Planologie en 

Ruimtelijke Economie 

1969-1975 

Hertstraat, Muntweg, 

Tweede Oude 

Heselaan, Galgenveld, 

Karnstraat 

Tiny Muskens 

Bisschop van Breda 

Missiologie 1964- 

1966, promotie in 

1969 

Groesbeekseweg 

www.ans-online.nl 5

Kijken, kijken, niet kiezen 

Kamerzoekenden in 

Nijmegen doen alles 

om een mooie kamer 

te krijgen. Ze dansen 

op verzoek de tango, 

kruipen in een koelkast, 

verloochenen hun 

afkomst en dulden geile 

homofeestjes. ANS zet 

een kijkavond in scène 

en is verbijsterd. 

TEKST: Annemieke van Ramshorst 

ILLUSTRATIE: Martijn Houben 

jullie altijd op deze manier 

een kijkavond?’, vraagt Jeroen 

‘Houden 

Lappenschaar (18), student 

Kunstmatige Intelligentie, als reactie op de 

rare vragen die op hem worden afgevuurd. 

Jeroen is een van de genodigden op een 

fake-kijkavond, die is georganiseerd om de 

nieuwe lichting eerstejaars met het hospiteren 

bekend te maken. Een kijkavond is in no 

time geregeld. Men neme: Een kamer van 35 

vierkante meter in het Willemskwartier voor 

slechts 230 euro per maand, een advertentie 

op internet en 283 reacties stromen binnen. 

Daaruit worden vervolgens zes gelukkigen 

geselecteerd die zichzelf mogen presenteren 

op de kijkavond. Tijdens de bewuste avond 

zit een panel bijeengeraapte ANS-medewerkers 

klaar en wordt een waslijst met onconventionele 

vragen opgesteld. Het wordt de 

kandidaten behoorlijk lastig gemaakt, we 

gedragen ons als huisgenoten die je ergste 

nachtmerrie overtreffen. Aan een stuk door 

worden foto’s gemaakt en om de situatie 

zo mogelijk nog ongemakkelijker te maken, 

worden alle bewegingen gefilmd. 

Als eerste komt Laura Janssen (18) binnen. 

Ze wordt begeleid door Jan Smits Haar naam 

is Laura, een hele lieve meid, dat wij speciaal 

voor haar hebben opgezet. De student Recht 

en Management wordt gesommeerd in één 

minuut over zichzelf te vertellen. Wanneer 

er gekreun uit de koelkast in de hoek van 

de kamer komt onderbreekt zij haar verhaal. 

‘Waarom zit er iemand in die koelkast?’ ‘Dat 

is je voorganger. Hij moet nog een paar 

minuutjes in de koelkast blijven zitten, dan 

krijgt hij een pluspunt.’ Naïeve Laura heeft 

niet in de gaten dat de jongen, die zich intussen 

uit de koelkast wurmt, in het complot zit. 

Angstig vraag ze: ‘Moet ik dat ook?’ Omdat 

Laura zo’n lieve meid is, mag zij haar pluspunt 

op een andere manier verdienen: met 

een van de mannelijke huisgenoten danst ze 

de tango; haar specialiteit. 

‘Ik ben niet 

geobserveerd 

door poep, hoor’ 

Koelkastacrobatiek 

Ook de andere bezoekers krijgen een 

opdracht. Een volgende gast, die niet bij 

naam wenst te worden genoemd, kan haar 

pluspunt verdienen door van Hey Jude te 

zingen. ‘Nee, ik kan echt niet zingen’, roept 

het arme meisje verschrikt uit. ‘Tja, wil je de 

kamer of niet? Een van je voorgangers is 

zelfs in de koelkast gekropen.’ Angstbeelden 

van Idols en de bolle kop van Henkjan Smits 

doemen op in haar hoofd en de keuze is 

snel gemaakt. Alles is beter dan zingen, dus 

vastberaden vouwt ze zich op in de koelkast. 

Haar succesvolle poging wordt met applaus 

beantwoord. 

Joris van Gurp (19), student 

Communicatiewetenschap, is afkomstig 

uit Limburg. Normaliter dulden wij geen 

Limburgers in huis, het Willemskwartier is 

immers al multicultureel genoeg. Maar we 

weten het goed gemaakt: als hij bereid is 

taallessen te nemen om zijn accent af te 

leren, willen we hem wel een kans geven. 

Joris is wanhopig op zoek naar een kamer, 

dus hij stemt in. 

Myrthe Moors (19), student Psychologie, 

komt over als een braaf meisje, daarom 

besluiten we haar te testen door onze homohuisfeesten 

ter sprake te brengen. Vol overgave 

wordt verteld dat minstens tien nichten 

met ontbloot bovenlijf en lederen broekjes 

elkaar dan verwennen op de gangen. ‘Vind 

je dat relaxed, Myrthe?’ Ze kijkt nog eens om 

zich heen in de grote, mooie kamer en besluit 

dat ze daar ‘uiteraard geen problemen mee 

heeft’. Het blijkt: studenten gaan ver om een 

grote en goedkope kamer te krijgen. 

Poep- en plashumor 

De genodigden voelen zich behoorlijk ongemakkelijk 

met de situatie. Wanneer Jeroen 

6 


wordt gevraagd of hij wel eens de Playboy leest, ontkent deze 

ooit een exemplaar te hebben ingezien. Er wordt ongelovig 

gereageerd. ‘Heb je dan ook nog nooit kleine meisjes betast?’, 

vraagt een verbijsterde huisgenoot. Doordat Jeroen een 

mouwloos hemd draagt, heeft iedereen inmiddels uitzicht op 

de zweetdruppels die in zijn okselhaar hangen. Ook de dappere 

dame die in de koelkast kroop, kreeg het klaarblijkelijk 

Spaans benauwd. Grote, donkere kringen zijn in haar t-shirt 

verschenen als zij de koelkast weer uitkruipt. Dat synthetische 

shirtje kan zij de volgende keer beter in de kast laten liggen. 

‘Waarom zit er iemand 

in die koelkast?’ 

Joris weet niet waar hij moet kijken als we hem uithoren over 

zijn vreemde fascinatie voor toiletten, waarvan zijn website 

www.toilethumor.nl het bewijs is. ‘Dat betekent niet dat ik 

ben geobserveerd door poep, hoor’, verdedigt hij zich nog. 

‘Geobsedeerd, Joris. Het wordt hoog tijd voor die taalcursus.’ 

Myrthe kijkt alsof ze ter plekke door de grond wil zakken 

als wij vertellen dat we in huis heel vrij met elkaar omgaan. 

‘Zes van de acht hier aanwezige huisgenoten zijn al eens bij 

elkaar in bed beland. En raad jij maar eens wie’, wordt haar 

opgedragen. 

Rob Jetten (19), student Bestuurskunde, laat zich als enige niet 

uit het veld slaan. Ontspannen zit hij in zijn stoel en beantwoordt 

rustig alle vreemde vragen. Hij vindt het een uitdaging 

als we hem opdragen in debat te gaan met Joris over de keuze 

voor Verdonk of Rutte. De argumenten vliegen over tafel, Rob 

is in zijn element. Maar op het gebied van moppentappen 

verslaat Joris hem. ‘Wat is het verschil tussen een matroos 

en toiletpapier? Een matroos neemt afscheid en toiletpapier 

neemt schijt af’, vertelt de Limburger lachend. Hij krijgt de 

lachers helaas niet op zijn hand, maar we complimenteren hem 

toch met deze dappere poging. 

You’re on Candid Camera 

Na een hels kwartiertje worden de kandidaten naar huis 

gestuurd met de mededeling dat ze diezelfde avond nog worden 

gebeld. Vervolgens krijgen zij niet de uitslag te horen, maar 

worden ze op de hoogte gesteld van de rol die zij zullen spelen 

in deze reportage. De reacties lopen uiteen: Laura en Rob 

kunnen wel om deze grap lachen, de rest voelt zich behoorlijk 

in de maling genomen. De onheilsbode wordt de rest van 

de avond door een onbekende telefonisch gestalkt: ‘Dit is 

Klik&Win, toets 1 om verder te gaan.’ Nog steeds is onbekend 

welke kandidaat op deze manier wraak nam. Hoewel het er 

in de praktijk nooit zo erg aan toe gaat als op deze kijkavond, 

geldt hoe dan ook: wie zich niet gek laat maken, zal uiteindelijk 

het eerst succes boeken. Dus neem het allemaal niet te serieus, 

speel het spelletje mee en de buit is binnen. 

ANS 

Check www.ans-online.nl voor de videobeelden. 

www.ans-online.nl 

M# 

Het kan niet lang meer duren voor je er hier ook openlijk 

voor uit kan komen. In Amerika is het in ieder geval 

al helemaal hot: Save Sex; verklaren dat je Geen Seks Voor Het 

Huwelijk hebt. 

Lijkt me vreselijk, eerst jaren met iemand een ‘band opbouwen’, 

officieel het jawoord geven en dan pas de koffer in. Maar ik ben 

dan ook geïndoctrineerd door jaren Nederlandse televisie. Ik ben 

‘bevlekt’ met heteroseksuele MTV-denkbeelden: vrouwen zijn sexy 

en willen een vent, en mannen willen hen. Mij is geleerd dat seks 

leuk is, en iets goeds, en dat je vooral moet doen waar je zin in 

hebt. 

Het is bovendien ook gewoon moeilijk te weerstaan: je staat in een 

café, bent een leuke avond aan het hebben, er begint iemand tegen 

je te praten die je vaag kent, hij maakt wat opmerkingen over hoe 

leuk je bent, geeft je een aai en voor je het weet ben je verloren. 

Hoe valt de verleiding te weerstaan? En waarom eigenlijk? De alcohol 

heeft de ‘waarom’-vraag danig naar de achtergrond verdrongen 

en vervangen door ‘waarom niet?’. En waarom ook eigenlijk niet. 

Als je er toch zin in hebt (ja!) en het fijn is (ja!) en zonder gevolgen 

blijft (eh, hoe bedoel je precies?)… 

Die ‘save sex’-beweging is om twee redenen misschien een overweging 

waard, zeker voor vrouwen. Want ten eerste hebben vrouwen 

toch vaak moeite met het scheiden van verleiding en verliefdheid. 

Vorig jaar nog begon een docent van me in een college over de 

aantrekkingskracht tussen hemelse lichamen groter wordt naarmate 

ze dichter bij elkaar komen. Hulpeloos zocht ik oogcontact met een 

‘several nights stand’ die zich ook in CC2 bevond, enkele stoelen 

verderop. De blik bleef onbeantwoord. Eikel. Die kon het verder 

dus vergeten. 

Ten tweede geldt het cliché toch dat een slettende vrouw een hoer 

is en een mannelijke slet stoer. Ik werd laatst in een kroeg voorgesteld 

aan een vriendengroep van een bekende. ‘Daar zit Meike’, zei 

hij. ‘Dat is Maarten, zij heet Kristel, dat is Jaap, en zij is te makkelijk.’ 

Ik slikte. ‘Te makkelijk’ mocht dan haar naam waarmaken en inderdaad 

druk in de weer zijn met een, blijkbaar onbekende, jongen, 

en had ze de opmerking met geen mogelijkheid kunnen verstaan, 

ik kreeg toch medelijden met haar. Het zal je maar gebeuren dat 

vrienden je zo aankondigen. 

Maar wie weet, doen die van mij dat ook wel. Hoe vaak heb ik 

het nou met vrienden over wat ze precies van me vinden? Ze zijn 

handig voor advies en lol, en het is fijn iets voor ze te kunnen betekenen. 

Maar weet ik veel wat hun mening is over mijn keuzes en 

acties. Daar kom je in een doorsnee gesprek gewoon niet achter. 

Misschien wil ik het ook wel helemaal niet weten. En waarom zou 

ik iets aan hun mening willen veranderen, als dat al kon? 

Ik doe lekker toch waar ik zin in heb. Puh. 

‘Wat zit je haar leuk.’ 

Ik glimlach. 

Waarom niet? 

7

het Issue 

TEKST: Anouk Broersma en Elky Rosa 

Gerritsen 

ILLUSTRATIE: Ruud Vos 

Scienceguide lijkt erover eindeloos 

te kunnen schrijven, 

Vrij Nederland organiseert 

erover een debat tussen vooraanstaande 

politici en de regering 

richt ervoor zelfs speciaal het 

Innovatieplatform op. Voor ieder 

die een vinger in de pap heeft, 

staat de kenniseconomie hoog op 

de agenda. Het concept lijkt simpel: 

de wetenschap voorziet in 

kennis, wat leidt tot innovatie van 

producten en diensten. Daardoor 

staat Nederland sterker tegenover 

buitenlandse concurrenten. In de 

praktijk blijkt onze kenniseconomie 

nogal wat kinderziektes te 

vertonen. Een gebrekkige aansluiting 

tussen onderzoek en bedrijfsleven, 

te weinig investering 

in Research and Development en 

te veel bureaucratie binnen het 

onderwijs zijn nog maar enkele 

knelpunten. Vanuit verschillende 

richtingen in de samenleving worden 

manieren gezocht om kennis 

effectiever te gebruiken in de strijd 

om een aanzienlijke plaats op de 

wereldmarkt. Er bestaat nogal wat 

verdeeldheid over welke oplossing 

de beste is. Wat moet er gebeuren 

om de Nederlandse kenniseconomie 

te versterken? 

8 

Kennis is macht 

In deze rubriek staat iedere maand een ander 

Issue centraal, waarover de meningen sterk zijn 

verdeeld. Deze maand: de toekomst van de 

Nederlandse kenniseconomie. 

Len Middelbeek 

woordvoerder van het 

Innovatieplatform 

‘Op dit moment vertoont ons land een aantal 

fundamentele tekortkomingen in de kenniseconomie. 

De regering is tot dusver niet 

voldoende met het probleem bezig geweest, 

terwijl een meerjarige en structurele planning 

noodzakelijk is. In de toekomst moet de 

status-quo van gevestigde belangen worden 

doorbroken ter stimulering van vernieuwing 

in alle lagen van onze maatschappij. 

‘Een werkgroep van het Innovatieplatform 

heeft daartoe begin juni de zogenaamde 

Kennisinvesteringsagenda (KIA) uitgebracht. 

Daarin komen onderwijs, onderzoek en innovatie 

aan de orde. Herman Wijffels, voormalig 

voorzitter van de Sociaal-Economische 

Raad (SER), leidde deze werkgroep. Volgens 

hem is Nederland op dit moment “een matig 

kennisintensief land”. Hij stelde bij de presentatie 

van de KIA dat de kennisinvesteringen 

vanuit overheid en bedrijven van de huidige 

7 procent naar een Scandinavisch niveau van 

10 procent zouden moeten stijgen. In de KIA 

wordt een bedrag genoemd van zes miljard 

euro op jaarbasis voor de overheid en hetzelfde 

bedrag voor het bedrijfsleven. 

‘Bovendien moeten de investeringen in 

onderwijs omhoog. Wijffels’ mening is dat 

elke inwoner van Nederland het recht heeft 

zijn of haar talenten volledig tot ontwikke- 

ling te brengen. Hierbij is scholing natuurlijk 

van groot belang. Het Innovatieplatform 

publiceert concrete voorstellen in het rapport 

Leren excelleren. Daarin bepleit onze organisatie 

om juist de verschillen tussen leerlingen 

en studenten vast te stellen en voor iedereen 

gelijke kansen te creëren voor hun ontwikkeling.’ 

Mei Li Vos 

voorzitter van het Alternatief voor 

Vakbond (AVV) 

‘De belangrijkste verandering die nodig is 

voor vitalisering van de Nederlandse kenniseconomie, 

is om mensen in staat te stellen 

continu hun kennis bij te spijkeren. Wie 

op zijn zestiende uit frustratie van school is 

gegaan, moet de kans krijgen ooit nog een 

opleiding af te maken. Zelfs als iemand op 

zijn veertigste, na jaren in de bouw te hebben 

gewerkt wat anders wil doen. 

‘Opleidingsmogelijkheden voor iedereen zijn 

niet alleen nodig om de economie draaiende 

te houden; ze voorkomen een tweedeling in 

de samenleving. De kloof wordt steeds groter 

tussen mensen die een opleiding hebben 

genoten en mensen die geen goede scholing 

hebben gehad. De overheid moet initiatief 

nemen om de kloof te dichten. 

‘Vakbonden, werkgevers en natuurlijk het 

individu zelf hebben ook een belangrijke rol. 

Vakbonden moeten voor hun leden meer 


educatie bevechten. Werkgevers horen de 

betekenis van menselijk kapitaal serieus te 

nemen door te investeren in hun werknemers. 

De Nederlandse bevolking moet 

worden doordrongen van het feit dat ze 

het lot in eigen handen kunnen en moeten 

nemen.’ 

Martijn van Dam 

Tweede-Kamerlid voor de PvdA 

‘Willen bedrijven zichzelf onmisbaar maken, 

dan moeten ze Nederlanders stimuleren 

om nog afhankelijker te worden van kennis. 

Technologie heeft de wereld kleiner 

gemaakt. Door de huidige transportmogelijkheden 

en internet ontstaat een heftige 

wereldconcurrentie. Om mee te kunnen 

doen aan deze ratrace is het essentieel dat 

Nederland zijn economie versterkt. Slechts 

op kosten kunnen we niet concurreren: 

belangrijker is het beste product, de beste 

dienst, de handigste of snelste medewerkers 

en de beste automatisering. 

‘Dit betekent dat ons land in de eerste plaats 

moet investeren in onderwijs. Niemand mag 

meer zonder diploma de school verlaten en 

achterstanden moeten tot het verleden gaan 

behoren. Bovendien moeten mensen leren 

ondernemender te zijn. 

‘Daarnaast is het van groot belang dat 

universiteiten worden geprikkeld om meer 

onderzoek te doen dat relevant is voor onze 


economie. Voor bedrijven is het belangrijk 

dat de overheid ze stimuleert om producten 

en processen te verbeteren. Helaas heeft het 

kabinet echte veranderingen op dit gebied 

de afgelopen regeringsperiode laten liggen. 

Dat is zonde.’ 

Stefanie Brinkman (21) 

derdejaars studente 

Bedrijfswetenschappen 

‘Er wordt veel waarde gehecht aan kennis 

uit wetenschappelijk onderzoek. Waar het 

op universiteiten aan schort, is de praktijk: 

de ervaringskennis. Binnen de kenniseconomie 

moet meer worden gebruikgemaakt 

van vaardigheden afkomstig van het hbo, 

of zelfs het mbo, waar praktijk niet is weg 

te denken. Daarnaast is een stage bij een 

universitaire opleiding een goede manier om 

ervaring op te doen. Nu hebben afgestudeerden 

wel een academisch niveau en analytisch 

denkvermogen, maar een opleiding 

zonder werkervaring is nog te algemeen. De 

universiteit ontmoedigt om bij een bedrijf af 

te studeren, terwijl veel studenten dat juist 

wel willen. 

‘Als die ervaringskennis op landelijk niveau 

wordt opgekrikt, verbetert de kenniseconomie. 

Bedrijven moeten daarom meer stagemogelijkheden 

aanbieden. Vaak weigeren ze 

dit, omdat het veel tijd en geld kost. Door 

bijvoorbeeld subsidies te verstrekken kan 

de overheid bedrijven hiertoe stimuleren. De 

regering kan ook invloed uitoefenen op universiteiten 

door het systeem aan te pakken: 

als studies voortaan een jaar langer duren, 

past een stage makkelijker in het studieprogramma.’ 

Mark Rutte 

VVD-lijsttrekker en voormalig 

staatssecretaris van Onderwijs 

‘Kenniseconomie? Ik kan niets met dat begrip, 

het is een modewoord. Nederland moet het 

hebben van innovatiekracht en zijn creatieve 

samenleving met een beperkt hiërarchisch 

bewustzijn. Het laatste wat moet gebeuren, 

is dat de overheid een soort Sovjet-Russische 

planeconomie opstelt waaruit innovatie zou 

moeten voortkomen. Innoveren is een taak 

van de wetenschappers zelf. 

‘Een sterke economie hebben we al, nu nog 

de snelheid waarmee nieuwe inzichten op de 

markt worden gebracht. Vergroting van onze 

innovatiekracht is daarvoor noodzakelijk. 

‘De overheid kan een bijdrage leveren aan 

de verbetering van de kenniseconomie met 

het systeem van leerrechten, wat zorgt voor 

beter onderwijs. Het toont aan waar de beste 

opleidingen zich bevinden en het dwingt 

bestuurders van onderwijsinstellingen tot het 

afleggen van verantwoording. De taak van 

universiteiten is te zorgen voor zo min mogelijk 

bureaucratie, een voorwaarde voor blijvende 

ontwikkeling.' ANS 

9

10 


Was de kroeg van afgelopen 

avond de kater niet waard? Om 

vergissingen te voorkomen zoekt 

ANS het Nijmeegse nachtleven 

tot op de bodem uit. Laat je 

adviseren door de Bar-o-meter. 

Deze maand: 

TEKST: Annemiek de Vries 

ILLUSTRATIE: Dirk Bertens 

Bascafé 

Niets aan het Bascafé verraadt dat het Piepkesavond is, de 

studentenavond waarop je hier slechts 1,30 euro voor een 

piepke Heineken betaalt. Vanaf de drempel zijn geen klinkende 

glazen, smartlappen en drankgelag hoorbaar, enkel snerpende 

fluitjes, geuzenliederen en het gezanik van Mart Smeets. 

Onder studenten is het algemeen bekend dat tijdige aanwezigheid 

geboden is op de populaire dinsdag van het Bascafé, omdat vol hier 

méér dan vol is. Het is niet langer vroeg op de avond, toch puilen de 

mensen nog niet bepaald door het openstaande raam naar buiten. 

Het is echter behoorlijk warm, dus de studentenpopulatie bevindt zich 

vast nog massaal op de Nijmeegse terrassen. 

Prullaria 

Mijn binnenkomst wordt direct opgemerkt. De niet verkeerd uitziende 

barman Michiel (29) begroet me met een lieve glimlach en reikt me 

spontaan een glas water met ijs aan. Snel gaat hij weer naar de bank 

bij het raam, waar hij voetbal zat te kijken. De vraag hoe laat het druk 

gaat worden vanavond beantwoordt hij door zijn schouders op te 

halen. Volgens hem zijn de rustige avonden op een hand te tellen: ‘Je 

treft het niet bepaald. Sinds we twee jaar geleden hebben verbouwd, 

is het vrijwel elke avond volle bak.’ Enthousiast vertelt Michiel dat het 

Bascafé binnenkort gaat uitbreiden. Aan de achterkant wordt in twee 

weken tijd een broodnodig stuk aangebouwd, plus een nooduitgang. 

Alles moet klaar zijn voor de introductie want, zo vindt de barkeeper: 

‘Veel langer kunnen we de gezelligheid echt niet missen.’ 

Het populaire café aan de In de Betouwstraat is niet groot, maar dat 

wordt na een blik in de rondte voorgoed vergeten. Hoewel het maar 

een smal kroegje is, heeft het een opvallend majestueuze uitstraling. 

De plafonds zijn hoog en de muren zijn donkerrood geschilderd. 

Daarvan is echter weinig te zien doordat zowel de muren als het plafond 

volhangen met prullaria: grote spiegels, antieke klokken, lelijke 

gouden lijsten en dof blinkend koper. Juist als de onvermijdelijke vraag 

opdoemt of dit kunst is of toch kitsch, biedt Michiel uitkomst: ‘Nee 

hoor, knus!’ 

Flessen rosé en pindaschillen 

Om elf uur maakt de sfeerbewaker, zoals ze portier René hier liever 

noemen, zijn entree. Hij verbaast zich over de relatieve leegte die hij 

aantreft. ‘Ook al is het elke avond vol, er gebeurt nooit iets vervelends. 

Er komen hier alleen maar lieve mensen.’ Intussen vult het café 

Bar-o-meter 

zich mondjesmaat. Lichten worden gedimd en Acda en De Munnik 

blèren door de ruimte. De gasten zijn voornamelijk studenten, met 

hier en daar een dertigplusser in de waan dat hij nog steeds tot die 

groep behoort. Barman Bart (24) lijkt ze allemaal bij naam te kennen. 

De meesten komen dan ook even leuk een praatje maken aan 

de bar. Hij kan het vervolgens niet nalaten om meermaals te pochen 

dat het Bascafé echt gezellig is; ook drie stamgasten, een lid van De 

Tempeliers en de rest van het barpersoneel beamen dit. Twee meisjes 

staan in een hoekje gebogen over Dokter Bibber. ‘Pff… zullen we 

ophouden? Dit spel is veel te moeilijk.’ Ze vertellen dat ze al een fles 

wijn hebben leegedronken en dat het spel met elk glas lastiger wordt. 

‘Wijn drinken is al moeilijk genoeg.’ 

Er zijn maar weinig mensen die vanavond Heineken bestellen. Witbier 

en flesjes Kriek worden op grote dienbladen rondgedragen, flessen 

rosé van acht euro gaan in veelvoud over de toog. Ook de gigantische 

mand met muffe pinda’s blijft niet onaangeroerd. Er lijkt een dik 

fluwelen tapijt op de grond te liggen, maar als ik tussen mijn slippers 

tuur, blijkt het een flinke laag pindaschillen te zijn. 

Dansplaat 

Rond twee uur is het eindelijk overvol. Men wurmt zich tussen bezwete 

medestudenten door om tevergeefs een rustiger plekje te vinden. 

Op een porrende elleboog na blijft de sfeer, ondanks de drukte, harmonieus. 

De muziek staat intussen zo hard dat het bijna onmogelijk is 

geworden om een gesprek te voeren. Hier en daar wordt een poging 

gedaan tot dansen, maar het blijft bij armbewegingen, doordat voor 

stapjes weinig ruimte is. De muziek, die varieert van top-40 muziek 

tot softe rock, nodigt net zo min uit tot creatieve dansmoves. Als 

Butterfly van godvergeten Crazy Town wordt gedraaid, gaat iedereen 

even los. Klamme lichamen wrijven tegen elkaar aan, maar de hitte 

belet een echt feestje. Al snel houden het gros het dansen weer voor 

gezien en lessen liever hun dorst met nog meer bier. 

Niemand lijkt zich er iets van aan te trekken dat om kwart voor vier 

de lichten aangaan. Dronken corpsballen staan in groepjes te brallen 

en samengeklitte rosédrinksters zetten hun gekeuvel voort. Een zoenend 

koppeltje hangt in het hoekje onder de trap over de mand met 

pinda’s heen. Barmannen Michiel en Bart moeten letterlijk iedereen 

naar buiten vegen om op tijd te kunnen afsluiten. Portier René is nog 

niet moe. Een nachtje de sfeer bewaken vindt hij niet zwaar, hoewel 

hij toch niet meer de jongste is. ‘Ik snap echt niet dat die studenten 

het elke avond zo laat kunnen maken. Toen ik jong was, ging ik elke 

dag braaf naar college. Tegenwoordig is het elke avond feest in het 

Bascafé. Ach, dat hoort natuurlijk ook bij de opvoeding, hè.’ ANS 

www.ans-online.nl 11

12 


In zijn eerste hit zong 

Stef Bos hoe hij ontzettend 

op zijn papa begon 

te lijken. De focus op 

zijn individu is typerend 

in zijn gehele oeuvre. 

‘Als je een personage 

speelt op het podium, 

verliest je performance 

heel veel aan kracht.’ 

TEKST: Ruud Vos 

FOTO'S: Sjors Overman 

Sinds Papa heeft Stef Bos (45) al vijftien 

jaar geen grote hits meer gescoord. 

Succes ontbreekt hem echter niet: hij 

trekt overvolle zalen met theatertours waarin 

hij zichzelf begeleidt op piano, gitaar en 

hier en daar een stukje accordeon. Albums 

als Is dit nu later? en Zien lonkten de critici 

naar zijn kant: twee Edisons, een Zilveren 

en een Gouden Harp sieren zijn trofeeënkast. 

Deze is te vinden in zijn huis in het 

Belgische Wachtebeke, een dorpje vlak over 

de Zeeuws-Vlaamse grens. De Veenendaalse 

liedjeskunstenaar is al ruim twintig jaar 

woonachtig in het land waarnaar hij uitweek 

om Kleinkunst te studeren, en waar 

hij al hoog in de hitlijsten stond genoteerd 

voordat hij doorbrak in zijn moederland. ‘In 

België was ik een soort popidool, waardoor 

ik zat gevangen in een bepaald beeld. Hier in 

Nederland zat er een man of dertig in de zaal. 

De contradictie maakte het mogelijk me hier 

verder te ontwikkelen.’ 

Een vast thema in het repertoire van Stef Bos 

is de representatie van wie hij is. ‘Dat is een 

hele weg om af te leggen. Ik heb tegenwoordig 

het gevoel dat ik niet wezenlijk anders 

In de vuurlinie 

ben op het podium dan hoe ik hier zit.’ De 

‘hier’ waarop hij zinspeelt, is een kleedruimte 

die zich bevindt achter het beeldschone 

openluchttheater Caprera in Bloemendaal, 

waar hij zojuist een exclusieve show heeft 

neergezet. De rasartiest was eigenlijk niet 

van plan op te treden deze zomer. Collegamuzikant 

Huub van der Lubbe wist hem 

ervan te overtuigen om in dit amfitheater, 

middenin de beboste duinen, zijn zomerreces 

te doorbreken. Gezeten in het bijeengeraapte 

meubilair van de sober ingerichte rustruimte 

openbaart de liedjesschrijver zich als een 

grenzeloos verteller. 

'Als ik mezelf probeer 

te definiëren, 

is het alsof ik een stuk 

natte zeep in mijn 

hand houd' 

Meneer Chocomoes 

Wie op jonge leeftijd naar de BRT keek, heeft 

de zanger al in 1989 kunnen bewonderen in 

Samson en Gert. ‘Ik werd destijds gevraagd 

een titelsong te schrijven voor die hond. Toen 

ze me ook vroegen in het programma mee 

te spelen, vond ik het wel geestig om dat te 

doen. Maar er is aan mij geen groot acteur 

verloren gegaan’, vertelt Bos. De nogal achteloos 

met andermans namen omspringende 

viervoeter noemde hem altijd ‘meneer 

Chocomoes’, afgeleid van zijn karakternaam 

Joop Mengelmoes. Merkwaardig genoeg is 

die naam op dit moment meer op hem van 

toepassing dan ten tijde van Samson: in alles 

wat hij doet vertegenwoordigt hij een ware 

mengelmoes van drie culturen, namelijk de 

Nederlandse, de Vlaamse en ook nog de 

Zuid-Afrikaanse. ‘Op het moment ben ik in 

balans. Ik voel me in deze drie landen thuis: 

daar reis ik niet meer, daar bén ik, ook in de 

taal.’ 

De Nederlandse artiest vestigde zich in 

1984 in Antwerpen. ‘Vanuit een protestants 

nest kwam ik in het katholieke Vlaanderen 

terecht. Inmiddels woon ik er al twintig jaar, 


dus het Vlaamse sijpelt door in mijn persoonlijkheid.’ 

Tijdens zijn studie Kleinkunst heeft 

hij ook muzikaal gezien een Vlaamse stempel 

op zich laten drukken, mede door zijn docent 

Raymond van het Groenewoud die bekend 

werd als zanger van Je veux de l’amour. ‘Ik 

kwam binnen als cabaretier en ben naar buiten 

gekomen als singer-songwriter. Raymond 

zei tegen mij: “Het is leuk dat je zingt over 

de maatschappij, maar zing eens over wat je 

zelf voelt. In plaats van de klootzak in iemand 

anders te beschrijven, zoud ge ’t beter in 

uzelf doen.” Ik moest zélf in de vuurlinie 

gaan staan.’ 

‘Bij toeval kwam Zuid-Afrika erbij’, voegt 

Bos eraan toe. ‘Daar is een rare mengeling 

aanwezig van het rustige en afstandelijke 

van Vlaanderen en het calvinistische van 

Nederland. Dat intrigeerde me mateloos.’ 

Tijdens zijn reizen in Zuid-Afrika hoorde hij 

het lied Hillbrow van de inheemse zanger 

Johannes Kerkorrel. Daardoor werd hij verliefd 

op de Afrikaanse muziek, en vooral 

de taal. Sindsdien hebben Bos en Kerkorrel 

een vruchtbare uitwisseling van muzikaal 

contact gehad en is de Nederlander ingebed 

in de muzikale canon van Zuid-Afrika. ‘Toen 

ik binnenkwam in dat land bestond er een 

enorme generatiekloof tussen de oude generatie 

die was gecorrumpeerd door het regime 

en de jongere generatie die niet meer wist 

of ze nog wel van hun land en cultuur kon 

houden.’ Zijn nummer Jy vir my Suid-Afrika 

sloeg heel erg aan, doordat het een directe 

attaque op het nationalisme is en tegelijkertijd 

een liefde voor een land verwoordt. ‘Nu 

draaien die gasten dat op de feestjes van de 

Universiteit van Pretoria. Als ik in Zuid-Afrika 

optreed, zitten er ook allemaal studenten in 

de zaal.’ 

Onmachtige miertjes 

Aan een directe typering van zijn muziekstijl 

waagt de liedjeskunstenaar zich niet. ‘Als ik 

die probeer te definiëren, is het alsof ik een 

stuk natte zeep in mijn hand houd. Het glipt 

telkens weg op het moment dat ik denk dat 

ik het heb. Ik laat het liever aan anderen 

over.’ Niet dat er onder die anderen consensus 

bestaat. ‘In België werd ik kleinkunstenaar 

genoemd, in Nederland vond men mij 

een cabaretier die zingt en in Zuid-Afrika ben 

ik een alternatieve singer-songwriter.’ 

In welke vorm Bos zijn werk ook giet, wat 

hij vooral belangrijk vindt, is dat hij zichzelf 

14 

in zijn nummers schrijft. ‘Ik begin autobiografisch, 

daarna leg ik de boodschap in het 

midden. Die vertrekt vanuit mij als mens, 

vervolgens pakt iemand anders haar over en 

interpreteert haar vanuit zijn eigen kijk op de 

zaken. Als mijn nummers te veel over mij persoonlijk 

zouden gaan, wordt het te subjectief 

en een beetje schaamteloos. Het mag geen 

masturbatie op het podium zijn. De essentie 

van taal is proberen over te brengen wat je 

denkt en wat je voelt, zó dat iemand anders 

het begrijpt.’ 

Dan slaat de zanger een filosofische weg 

in: ‘Mensen lopen als een soort onmachtige 

miertjes over de aarde te krioelen. Het is deze 

onmacht die ik probeer te overstijgen door 

iets vast te leggen terwijl de tijd voortgaat. 

Een lied is een soort vastgevroren moment 

dat wordt gekristalliseerd in een vorm, net 

zoals bij een foto.’ Erg vaststaand is de vorm 

niet, zo is eerder deze avond al gebleken 

toen de artiest meerdere liedjes in een vernieuwde 

versie ten gehore bracht. ‘Het is 

als een zwart-wit dia die elke keer andere 

kleuren krijgt; de ene keer een felle kleur, 

dan weer een zachtere. Zolang de vorm maar 

een connectie heeft met de inhoud. Ik vind 

speelsheid erg interessant.’ 

Op het podium krijgt dit spelletje een extra 

'Ik vind het mooi om 

mensen iets te zien 

doen wat te maken 

heeft met wie ze zijn, 

dat zoek ik zelf ook' 

dimensie door de interactie met zijn muzikanten. 

‘We hebben een soort dialoog, maar 

dan zonder taal. Als we elkaar dwingen risico 

te nemen, kunnen we boven onszelf uitstijgen. 

Daar pak je een stukje spiritualiteit. In 

Afrika ontdekte ik dat muziek iets religieus 

moet hebben, zonder dat het om godsdienst 

gaat. Zwarte muziek is gebaseerd op een 

voortdurende herhaling van akkoordenschema’s, 

totdat die in een trance terechtkomen. 

Spiritualiteit in muziek vind ik heel belangrijk, 

het is zelfs noodzaak. Maar het is flauwekul 

om er een naam of dogmatiek aan te geven. 

Je moet gewoon met je hart spelen en that’s 

it.’ 

Kaleidoscopisch 

‘Ik heb in Afrika veel nummers geschreven 

met zwarte muzikanten: om het avontuur 

te zoeken en buiten mijn eigen gebied te 

treden.’ Probeert Stef Bos zijn grenzen ook 

volledig te negeren? ‘Ja, maar het duurt soms 

enige tijd om te ontdekken dat ik vastzit in 

een bepaald kader. Dat is de normale weg in 

het leven: soms even rondcirkelen, om vervolgens 

weer vooruit te schieten. Ik vind dat 

een heel mooi proces.’ In Witzand wist hij 

te pakken wat hem in enkele voorafgaande 

liederen niet lukte: ‘Witzand is een heel per- 


soonlijk nummer. Maar ik wil mensen wel het 

gevoel geven dat het ook over hen gaat en 

dat ik transparant ben. Dat ik mezelf geef. 

“Je moet niet andere mensen neerschieten. 

Laat jezelf neerschieten.”, zei Raymond eens 

tegen me.’ 

Wat Bos aan invloeden heeft gekend, loopt 

sterk uiteen. ‘Dat is heel kaleidoscopisch. Ik 

vind het mooi om mensen te zien die iets 

doen wat te maken heeft met wie ze zijn. 

Dat zoek ik zelf ook. Eigenlijk heb ik geen 

idolen: wat Ramses Shaffy doet bijvoorbeeld, 

kan alleen Ramses. Ik luister meestal naar 

mensen die een ontwikkeling doormaken, 

rijper worden. Randy Newman en Tom Waits 

bijvoorbeeld. Ik ben zelf ook iemand die 

wel ouder mag worden, bovendien is de 

weg leuker dan het eindpunt.’ Voordat Stef 

Bos zijn verhaal kan afmaken, onderbreken 

drie bandleden het gesprek om afscheid te 

nemen. ‘Anders moeten we de oppas extra 

betalen’, grapt de bassist. Bos kust alledrie 

een keer op de wang en zwaait ze uit. ‘Er 

moet een rek, een speling blijven in mijn 

ontwikkeling’, vervolgt hij. ‘Muzikaal zou ik 

nog veel meer moeten kunnen, maar het zijn 

stapjes die ik maak. Waar jullie staan, kun je 

sprongen maken. Ik ben nu 45, dan maak je 

geen sprongen meer.’ ANS 


Sjaak 

Nederland op zijn smalst: je hoort de term wel eens, 

bijvoorbeeld als Mona schepijs op de markt brengt of 

als we met voetballen een boel rooie kaarten bij mekaar schoppen. 

Zelden hoor je de leus bij stoere Hollandse instanties die allesbehalve 

stoere slogans hanteren, terwijl daar toch niet niet minder 

reden toe is. ‘De Marine, helemaal zo gek nog niet’: vervang de 

Marine door de Efteling (of door Klaas-Jan Huntelaar, de levende 

reclame voor pindakaas en Tjolk) en de zin wordt minstens zo goed. 

Sterker nog: volgens een onafhankelijk panel van drie asielzoekers 

zonder vooroordelen (zij beheersten ten tijde van dit onderzoek de 

Nederlandse taal namelijk nog niet) wordt de zin op deze wijze zelfs 

met zo’n 45 procent beter. Een mooier bewijs dat de Marine maar 

eens snel een wat passender zin uit het vet moet trekken, moet nog 

geboren worden. 

‘t Is niet zo dat de Marine alleen staat in niet-stoere zinnen. ‘Iedereen 

is geschikt voor de Landmacht’: zo luidt de toverspreuk waarmee 

onze landrammers hun blazoen willen oppoetsen. Let’s be straight: 

ik zit ten tijde van oorlog (tegen Afghanistan of een toekomstige 

Evil Power met bovenmatige interesse in inname van Hollands 

grondgebied) echt niet te wachten op oma’s, TBS’ers, gehandicapten, 

leprozen, Konmar-medewerkers, loonadministratiërs en Bond 

tegen het Vloekers die ons dienen te verdedigen. 

Nee! Het leger is niet voor iedereen, beste posterontwerpers: ik ben 

volledig pro non-discriminatie; nog meer ben ik pro één dikke lijn 

trekken. Politie dan! In Oost-Europa staan deze knakkers qua aanzien 

nog vrij hoog in het vaandel: bij crimineel gedrag wordt gerost: 

dus rechtvaardig opgetreden. In Nederland daarentegen zijn de 

mannen en vrouwen van het politieapparaat ‘uw beste vriend’. Het 

is al niks met het gezag voor de Nederlandse Oom Agent (wat een 

lieve term, zou die zonder reden in zwang zijn in ons taalgebied?), 

maar met dit soort leuzen wordt het er natuurlijk niet beter op. Het 

erge is: zo’n leusje lijkt agenten alleen maar weker te maken. 

Laatst bijvoorbeeld trof een vrouw in Sint Oedenrode (Noord- 

Brabant) een heuse granaat in haar tuin aan: ze kreeg vervolgens 

het deksel op de neus toen de politie haar te verstaan gaf het object 

te laten liggen waar het lag: in haar tuin. Bommenruimers zouden 

spoedig langskomen: op welke dag, ja mevrouwtje, dat hing er echt 

vanaf of Sint Oedenrode op de route lag. Onlangs toevallig nog 

pedofielen gezien? Nee? Nou sjonge mevrouwtje, een beter milieu 

begint bij uzelf hoor. Houdoe en bedankt! 

Moeten we hier nu om lachen, er boos om worden of erom gaan 

janken? Ja mensen, geen emotie te dol of hij past bij de politie, die 

zelf weer een pet schijnt te hebben die ons allemaal past. Met die 

opmerkelijke parallel met onze landmacht komt het allemaal aan 

het licht: de beschermende machten zijn niet eng, maar veel te 

lief, veel te volks en vooral veel te gewoon. Weg met de reclamebureaus, 

laat overste Berlijn maar eens een paar uurtjes zwoegen op 

wat pittige teksten, en het komt wellicht nog goed. 

15

Io vivat! Io vivat, 

Nostrorum sanitas! 

Nos iungit amicitia 

Et vinum praebet gaudia 

Hoezee, zij leve lang! Hoezee, zij leve lang, 

De gezondheid van de onzen! 

De vriendschap verbindt ons 

En de wijn geeft vreugde. 

- Io vivat, Groninger Studentenliederen, 1817

FOTO'S: www.fp-fotografie.nl 

‘Men is intussen lid van een dispuut-college 

[…] en van meer 

andere verenigingen geworden, 

die ons in betrekking stellen tot de 

studenten, men heeft trouw zijn 

plichten betracht en zijn rechten 

doen gelden [...] en ijverig medegewerkt 

tot de strengste handhaving 

der wetten.’ 

- Klikspaan [J. Kneppelhout], 

Studenten-typen, 1841

Plannen voor een studieverblijf 

in het buitenland? 

Fris dan je taalkennis op of leer een nieuwe 

taal bij het UTN! 

Taalcursussen vanaf september 2006 

o Chinees • Duits • Engels • Frans • Grieks • Italiaans 

• Latijn • Nieuwgrieks • Spaans• Turks 

op diverse niveaus 

o Nederlands voor anderstaligen 

Al onze taalcursussen kun je als student 

van de Radboud Universiteit volgen tegen 

een zeer aantrekkelijk kortingstarief! 

Check de website voor een compleet cursusoverzicht 

en de tarieven. Schrijf je tijdig in! 

18 

Ansjes 

Ansjes 

Ansjes 

Ansjes 

Ansjes 

Een Ansje mag maximaal 35 woorden bevatten 

en kost 5 euro. De waarde van de aangeboden 

goederen mag de 900 euro niet te boven 

gaan. Uitsluitend mondelinge opgave en contante 

betaling bij Harry Gorter, Ansjes 

tel. 024-3615653 

(alleen aanwezig op di/woe/do) 

Actief Indonesisch: Ieder jaar twee groepen aan de RU; van januari 

tot december en van september tot juni. Gegeven ter voorbereiding 

van stage/leeronderzoek en als doctoraal keuzevak (11 ECTS). Voor 

informatie, kosten en deelname: drs. Th. Aschurie 024-6961527, 

zie verder www.socsci.kun.nl/indonesisch. 

Ansjes 

Te huur voor 1 of 2 studenten, ruime gezellige stacaravan in de 

bossen van Gorssel. Ideaal om te studeren en te schrijven. Prijs: 

110 euro per week. Contact: A. v. Harten 026-3702424. a.van. 

harten03@degelderseroos.nl. 

Ansjes 

Tropen-artsen gezin zoekt vrolijke oppas per september 2006 voor 

lief dochtertje (4) en goedlachs zoontje (2) 1 dag per week, soms 

een avond. Tel 06-52006824 marlouklaver@hotmail.com. 

Vrijwilligers kindertelefoon: Ouder dan 18? 8 uur per week tijd? 

Geïnteresseerd in wat kinderen bezig houdt? Bel naar 024-3606392 

voor meer info (maandag tussen 16.00-17.30 en donderdag tussen 

14.00-16.00 of nijmegen@kindertelefoon.nl. 

Ons programma voor 2006-2007 vind je 

in het programmaboekje bij onze borden 

op de campus, en op de website. 

Op di 12 sept. 18.30 uur start de eerste, 

op wo 13 sept. 19.00 uur de tweede 

meditatiecursus. 

www.ru.nl/studentenkerk 


Het 

Laatste 

Oordeel 

College: 

Sociale psychologie: attitudes en 

beïnvloeding, dinsdag 6 juni, 

10.45 - 12.30 uur, CC 1 

Docent: 

Prof. dr. Roos Vonk 

Uitstraling: 

Vlammende dame met dito haardos 

Inhoud: 

Snelcursus manipuleren 

Publiek: 

Eerstejaars, overwegend vrouw, met 

voornemens van het aangeboren 

instinct hun beroep te maken. Hier 

en daar een man, want alles valt te 

leren 

Eindcijfer: 

7,5 


Duffe opsommingen of ultiem entertainment? 

Iedere maand verschanst ANS zich in de collegebanken 

om een genadeloos oordeel te vellen over 

het onderwijs aan de RU. 

TEKST: Maartje Mulders 

FOTO: Jos Janssen, Malden 

Bij het betreden van deze collegezaal 

zou zelfs een blinde concluderen dat 

Psychologie een grote studie is, waarbinnen 

het vrouwelijke geslacht de overhand 

heeft. Een zachte, geduldige stem mengt zich 

in de kakofonie en meteen volgt het verzoek 

vanuit de zaal of de microfoon harder mag. 

‘Jullie moeten gewoon wat stiller zijn, de 

microfoon werkt prima.’ Na deze opmerking 

neemt het gekakel direct af. Vonk weet haar 

publiek te bespelen en dat is geen verrassing, 

aangezien zij expert is op het gebied 

van menselijke interactie. Bij elke zichzelf 

respecterende psycholoog zal het horen van 

haar naam een belletje doen rinkelen, niet in 

de laatste plaats dankzij haar maandelijkse 

column in Psychologie Magazine. 

Het eerste deel van het college, waarin attitudes 

worden behandeld, staat bol van voorbeelden. 

In combinatie met het enthousiasme 

van de docent heeft de op zichzelf genomen 

droge stof wat weg van borrelpraat. De 

begeleidende PowerPoint-presentatie is geen 

overbodige luxe, wil je de structuur van het 

verhaal niet uit het oog te verliezen. 

Hoe mensen over iets denken en hoe we 

dingen beoordelen, wordt bepaald door 

onze attitude, welke vervolgens ons gedrag 

bepaalt. De reclamebranche maakt daarom 

veelvuldig gebruik van subtiele manipulatietechnieken 

om via een attitudeverandering 

ook een gedragsverandering te bewerkstelligen. 

Wat de mighty good man uit de Coca- 

Colareclame aan geweldige gevoelens bij 

de gemiddelde vrouw teweegbrengt, moet 

dus leiden tot een betere verkoop onder de 

desbetreffende doelgroep. 

Niet alleen wetenschap komt vandaag aan 

de orde: als voorzitter van Stichting Wakker 

Dier grijpt Vonk de kans een kort reclameblok 

in te lassen. Op de vraag hoeveel mensen 

vegetariër zijn, komt een gering aantal reacties. 

Zo blijkt wel dat er onder de studenten 

nog heel wat zieltjes zijn te winnen. Een aantal 

filmpjes en een gruwelijk verhaal over de 

castratie van biggetjes, maken de toehoorders 

vervolgens duidelijk dat een attitudeverandering 

bij voorkeur wordt bereikt door in 

te spelen op emoties. 

Na het korte reces worden de toehoorders 

ingewijd in de kunst van het beïnvloeden 

zelf. Een van de mechanismen die hieraan 

ten grondslag ligt, is die van het kameleon- 

effect. Voor de uitleg van dit begrip speelt 

Vonk direct in op het verantwoordelijkheidsgevoel 

van een aantal onruststokers: ‘Ik zou 

willen dat ik jullie allemaal stil kon krijgen, 

want dat gepraat is zeer besmettelijk.’ 

Hoewel een groot deel van het publiek 

ongenaakbaar en ongeïnteresseerd in de collegebanken 

hangt of druk bezig is met iets 

anders, lijkt aan het geduld van de professor 

geen einde te komen. Geanimeerd bespreekt 

Vonk verschillende technieken om op huichelachtige 

wijze de medemens naar de hand 

te zetten. Daarna vertelt ze over haar eigen 

ervaring met zulke praktijken. Een aanzienlijk 

deel wordt zodoende van de collegetijd afgesnoept. 

Het wetenschappelijke element is ver 

te zoeken, maar met wat fantasie valt uit het 

verhaal een cocktail van de eerder besproken 

theorieën te herleiden. 

Hoewel Vonk aan attitudes en beïnvloeding 

twee uur kan volpraten, blijkt uit haar verhaal 

dat zelfs zij eraan ten prooi is gevallen. 

Aan een gladde Amerikaan welteverstaan. 

Voor honderden dollars werd zij opgelicht 

bij de aankoop van een ondermaatse digitale 

camera, iets wat haar slapeloze nachten 

bezorgde. De moraal van haar verhaal is dan 

ook: gebruik de zojuist opgedane kennis voor 

weerstand en autonomie. 

Het Laatste Oordeel der Studenten 

Gezellig, spontaan, leuk, vegetarisch, grappig, 

sociaal. Naarstig zoeken haar studenten 

naar de juiste woorden om de docent te 

typeren. Unaniem wordt zij uitermate sympathiek 

gevonden. 

Vooral de persoonlijke benadering, waarbij zij 

veelvuldig om reacties vraagt, valt in goede 

aarde. De grote hoeveelheid praktijkvoorbeelden 

is voor menig student een verademing, 

alhoewel haar afdwalingen bij velen 

leiden tot gedachtes van weinig wetenschappelijke 

aard. Fantasieën over witte beren, 

gecastreerde biggen en grote liefdes ondermijnen 

de concentratie. Een enkeling geeft 

aan het prettiger te vinden als Vonk wat 

minder van de stof zou afwijken. 

Mede uit de observatie dat meerdere individuen 

de zaal vroegtijdig verlaten blijkt dat 

de wens bestaat de ingeroosterde tijd niet te 

overschrijden. ‘Houdt u aan de tijd!’, voegt 

het publiek hier in meerdere varianten aan 

toe. ANS 

19

Wijkagent 

Elke maand doet de 

Wijkagent zijn ronde 

door een ander stadsdeel. 

Van getto tot 

villapark speurt hij 

Nijmegen af, op zoek 

naar de meest studentikoze 

wijk. Deze 

maand: leven en dood 

rond de Albert Heijn in 

Altrade. 

TEKST: Maartje Bakker 

FOTO'S: Igo Nijenhuis 

20 

Hoe beschrijf je een tafereel dat zo 

alledaags is dat ieder lezersgezicht 

vermoeid verzakt van flauwheid? 

Op deze manier: op een willekeurige mooie 

zomermiddag is het op de Daalseweg een 

levendig gekrioel van mensen die boodschappen 

komen doen, uitblazen op een terrasje 

of een praatje maken met een kennis. 

Wat is het toch dat Altrade tot de gedoodverfde 

Nijmeegse ideaalwijk maakt? 

Schietincident 

In het midden van de wijk ligt een bezienswaardigheid 

van formaat: begraafplaats 

Daalseweg, een heus rijksmonument. Twee 

langslopende mannen geven te kennen dat 

ze er graag wandelen. Merelgezang en eeuwenoude 

beuken begeleiden hun gang. Wie 

afdwaalt tot in het achterste gedeelte van de 

begraafplaats, komt scheefzakkende oude 

graven tegen en coniferen die hun voorbeeld 

volgen. Bekende namen wachten hier tot ze 

verdwijnen in de eeuwigheid: Louis Sévèke 

bijvoorbeeld, en Dreesmann, nog steeds aan 

de zijde van Vroom. 

Zesduizend levende zielen wonen er grofweg 

in Altrade, maar van een dorpssfeer is geen 

sprake. ‘Er is te weinig interactie voor een 

dorps karakter’, analyseert Maarten van den 

Berg (23), vijfdejaars Geneeskunde, terwijl 

hij met zijn dispuut Ferus Ebrius borrelt op 

het terras van Café de Muk, zoals op iedere 

dinsdagavond. ‘Het gros van de bewoners 

vertoeft slechts op straat tijdens buurtfeesten’, 

treurt Marieke Klein (22), derdejaars 

pabostudent. Dispuutslid Jos Elbers (20), 

derdejaars Biomedische Wetenschappen, 

steekt de hand in eigen boezem: ‘Studenten 

hebben sowieso weinig contact met normale 

burgers, zeker als ze een actief studentenleven 

hebben.’ 

Vroeger was het hier een stuk minder aangenaam 

toeven. Edith Leutscher, waardin van 

café De Muk, heeft gehoord dat er eens een 

schietincident heeft plaatsgevonden, en dat 

de bewoners in het algemeen tot een lagere 

sociale klasse behoorden. Nu wordt het enige 

geweld veroorzaakt door spelende kinderen, 

met waterpistooltjes of agressieve kleuren 

stoepkrijt. Zelfs de krakers in een voormalige 

school zorgen niet voor oproer. Naar de zin 

van de caféhoudster is de wijk te rustig. 

‘Weinig auto’s, veel fietsers. Omwonenden 

klagen dikwijls over geluidsoverlast van mijn 

kroeg. Ik zag liever dat mensen hier na hun 

werk een pilsje komen pakken.’ 

Gevraagd: Turk 

De dispuutsleden van Ferus Ebrius zien 

Altrade langzaam veranderen in een yuppenbuurt. 

Maarten van den Berg betoogt: ‘Dat 

kan goed uitpakken, maar het kan ook doorslaan 

naar kak. Ik mis een Turks winkeltje 

vlakbij.’ Als Maarten iets vaker in nuchtere 

toestand op straat zou vertoeven, was hem 

misschien opgevallen dat Turkse groothandel 

Lale maar liefst vijf filialen aan de Daalseweg 

bezit. Toch heeft hij gelijk als hij meent dat 

de doorsnee Altradenaar vooralsnog melkwit 

van kleur is. Slechts 8 procent behoort tot 

een etnische minderheid. 

Een andere kenmerk van de wijk is zijn rijkdom 

aan culturele initiatieven. Een jaarlijks 

hoogtepunt is Troost in Oost: een jazzfestival 

verspreid over meerdere kroegen. Zo 

nu en dan ontspruit er zelfs spontaan een 

buurtfeest. ‘Ik heb afgelopen weekend een 

klap gekregen op een feest in het park’, 

zegt de eigenaar van platenlabel Bigmouth 

Music, wiens bedrijf gevestigd is in een krot 

achter de begraafplaats. ‘Maar zeker niet 

van iemand uit Oost. Hier wonen geen vervelende 

mensen.’ 

Tel dat op bij een overvloed aan winkels, 

een groen karakter door beboomde wegen, 

sfeervolle huizen, een locatie op een dronkemanswandeling 

van het centrum en een flinke 

fietsafzet van de uni en de balans slaat uit 

naar de positieve zijde. In deze studentenhemel 

op aarde kun je dus heerlijk genieten van 

je oude dag, pardon, studententijd. En nu 

niet kniezen dat de buren niet vaak genoeg 

naar je studiepunten informeren – dat soort 

zorgen deel je maar met huisgenoten. 


Altrade 

Ligging en bereikbaarheid: 

In goede balans tussen centrum en universiteit; 

op zijn snelst duurt een bustocht 

naar het Erasmusgebouw zeven minuten 

en naar Plein 1944 zes minuten. Jammer 

genoeg is de naam Altrade, die klinkt als 

een fraaigewelfde tempel, in onbruik. In 

de volksmond is deze wijk gezegend met 

de naam Oost. Tijd voor opheldering: 

Altrade is het gebied ingebed tussen de 

Berg en Dalseweg en de Groesbeekseweg, 

aan de oostzijde afgebakend door de 

Broerdijk. Het stadsdeel Oost strekt zich 

uit van Bottendaal tot en met Ooijse 

Schependom, de entreepoort van de 

Ooijpolder ten oosten van Nijmegen. 

Bewoners: 

Sociaal en overwegend jong. Er wonen 

veel studenten en afgestudeerden die zijn 

blijven plakken. Thijs Romijn (20), derdejaars 

Biomedische Wetenschappen en 

bewoner van Casa Coehoorn, heeft een 

uitvoerige studie gemaakt van de auto’s 

voor zijn deur. ‘Je kunt zien dat ieder slag 

mensen hier is vertegenwoordigd. Er staat 

een dikke Mazda met glimmende velgen 

en een overdreven spoiler: het toonbeeld 

van een pauperauto. Even verderop staat 

dan weer een sjieke Audi, duidelijk van 

een sujet dat is geslaagd in het leven.’ 

Uiterlijk: 

Krappe arbeiderswoningen en ruime herenhuizen 

van een schoonheid om jaloers van 

te worden. De website van de gemeente 

Nijmegen concludeert tevreden dat verschillen 

in architectuur en woningtypen 

leiden tot ‘verschil in bewoning, maar niet 

tot echte tegenstellingen in het woonklimaat 

van de verschillende gedeelten’. 

Groen: 

Slechts 4 procent. Op wat roggearen 

tussen de stoeptegels na alleen het 

Julianapark en de begraafplaats Daalsweg, 

de grootste groenstrook die als het oog 

van een orkaan stilte ademt temidden van 

bruisende levendigheid. 

Middenstand: 

Voor elk wat wils. Een gordel van winkels, 

beter bekend als Daalseweg, doorklieft 

de wijk. Een natuurvoedingswinkel staat 

klaar voor de bewust levende student met 

veel geld. Meerdere bakkers verkopen 

verwennerijen om de kater op vrijdagochtend 

te verzachten. Vissen te over in 

een zaak voor dierbenodigdheden, tegen 

de eenzaamheid van het studentenbestaan, 

en in de viswinkel, voor een lekkere 

Hollandse Nieuwe. En als je broek scheurt 

aan het einde van de maand, neem dan 

je toevlucht tot de handel voor tweedehands 

kleding. In deze rij praktische 

hoogstandjes hoort ook de Panda Express, 

bekend onder Nijmeegse studenten vanwege 

zijn snel thuisbezorgde Chinese hap. 

Aanvoerder en trefpunt in de wijk is de 

Albert Heijn. Binnen krijg je een goede 

indruk van de wijkbewoners, waaronder 

veel studenten: een klantenkring die het 

kassameisje met een tevreden glimlach 

‘relaxed’ noemt. 

Cafés: 

Enkele in heel Nijmegen bekende specialiteiten, 

zoals Meneer Dijkstra voor een 

goedkope hap en meesterschenkerij Café 

Jos, waar de menukaart is gevuld met 

bier. ANS 

De Wijkagent kent toe: 


22 



Scheur uit, hang op je wc 

TEKST: Mathieu Janssen 

24 

Dagen inschrijven fitn: 

6 november 

22 januari 

9 april 

(om 00:00 uur, op intern) 

Fis kapot? 

- Voor een kleinigheidje kun je terht onder de Refter. 

Erg goedkoop en binnen een dag klaar. 

- Kan hij h ni maken? De Fisconcurrent wel: V. 

Tritstraat 23, 024-3231819 

Fis gejat? 

- Doe altijd aangifte, want dan kun je na drie maanden 

tegen een billijke prijs een fis kopen van de 

politie. Voor aangifte bel: 0900-8844 

- Zwervers op h station verkopen al fisen vanaf 

vijf euro. 

- Voordat je bij een tweedehands-fisenzaak gaat kijken; 

vraag eerst al je bekenden in Nijmegen of zij nog 

een fis in de aanbieding hebben. 

- Wil je ht een nieuwe kopen: kijk eens bij ’t 

Fiskeldertje. V.d. Havtraat 1, 024-3602427 

Goedkoop en 

- Pannenkoeken: pannenkoekenmeel van de Aldi 

(z porti 1,89 euro) en houdbare melk voor 

0,29 euro. 

- Een ovenpizza: Pizza Margharita van de Coop. 

0,59 euro. 

- De Refter is ni goedkoop, daar houd je honger 

van. 

Goedkoop en inslaan 

Aldi: Willemsweg 40 en Mariënburgpage 9. 

Naast de Aldi op Molenweg 9 ligt een Albert Heijn; 

kun je meen all kopen wat ze bij de Aldi ni 

hebben. 

De zogenaamde ‘Turk op de hoek’: voor goedkope 

verse groenten en fruit 

De markt rondom de Grote Markt en h 

Valkhofplein: Deze is op maandag van 9.00 tot 13.00 

en zaterdag van 9.00 tot 15.00 

Enkele leuke kortingen m collegekaart 

Entreekaartj bij Doornroosje – 20 % 

De rekening bij Café Samson – 10% 

Bij de Bioscopen Calypso, Carolus en LUX 

Volkskrant studentenabonnement – 50% (ook andere 

kranten geven korting) 

Bij o.a. de volgende rtaurants krijg je korting als 

student: 

Billabong, Vier Jaargijden, RIVA, schoenvrouw en 

Kluizenaar 

Data Feten 

Onbederflijk vers: 11 oktober 

Stukaft: 1 februari 

Billy in Bottendaal: 7 april (waarschijnlijk) 

East of Eastern: 9 april 

Di Natalis: 10 mei 

Vierdaagsefeten: 14 t/m 20 jul0i 

Taxi? Stertaxi – 024-3733303 (instaptarief: 0,00 euro) 

Kaer 

Waar kun je vanavond uit? 

Maandag: Jamsie in Oda, Anthoniusplaats 12 

Dinsdag: Altijd druk in h Bascafé: In de Bouwstraat 

16 

Woensdag: Goedkope cocktails in café Sterre: 

Bloemerstraat 65 

Donderdag: Overal. 

Vrijdag: Metal een saaie dag in de stad. Koop zelf 

een krat bier. 

Zaterdag: Overal. 

Zondag: Hollandse avond in Café de Fuik: 

Eerste Walstraat 6 

Fetzaal huren? 

Café de Fis: 024-3224982 

Café de Plak: 024-3222757 

Café Samson: 024-3233023 

Handige openingstijden 

De Super de Boer in de 

Molenstraat: 

Maandag t/m zaterdag 

09:00-22:00 Zondag 16:00- 

21:00 

De Coop in de Molenpoort is 

ook op zondag geopend tot acht 

uur en de Albert Heijn to go op 

h station is elke dag geopend 

tot 23:59. 

De Cinematheek in de Franstraat 

is dagelijks geopend van 14:00 tot 

22:00 

Zonder afspraak: 

Van Haaren Kapsalon, 

Bloemerstraat 64, tel: 024- 

3224381. 15,50 euro 

Goedkoop: Different 

Haarmode Kapsalon, 024- 

3785967. 10,95 euro 

Wonen 

Problemen m de huisbaas? 

Studentenvakbond AKKU 

steunpunt: 024-3615477 

Rhtswinkel: 024-3604155 

Wasmachine kapot? 

Koop geen nieuwe, maar lease er een: Splash, 

0800-0220202 

Ook te huur: droogautomaten, afwasmachin, 

wasdroogcombinati, koelkasten en fornuizen. 

Handige websit 

Eten en drinken laten thuisbezorgen? 

Welke film waar en hoe laat draait: www.filmladder.nl 

Hoe je ergens komt m h openbaar vervoer: www.9292ov.nl 

Vergelijken van gadgs: www.kieskeurig.nl 

Vergelijken van rtaurants: www.dinnersite.nl 

Goedkope software: www.surfspot.nl 

Straat vinden: www.routen.nl 

All vinden: www.google.nl 

Data uitbalen stufi 2006 

24 augustus 

22 september 

24 oktober 

24 november 

21 dember 

Schrijf je altijd in bij 

woningstichting Entrée. Hoe 

langer je staat ingchreven, 

hoe meer kans je hebt op een 

aartement na je studie. 

Inschrijven: www.entree.nu 

Zoek je een 

telefoonnummer? 

Bij veel mobieletelefoonproviders 

kun je m 118 

telefoonnummers 

opvragen. 

Buslijnen van h 

station naar de universiteit: 

1, 3, 4, 6. 10, 11, 25, 

54, 55, 83 

Pizza: bel Chipito. 024-3231140. Als je meerdere pizza’s 

laat bezorgen, krijg je studentenkorting (wel even 

vragen aan de telefoon). Je kunt ook online btellen: 

www.chipito.nl 

Chine: bel Panda. 024-3888321. Btellingen van 

boven de tien euro bezorgen ze gratis. Tip: btel 

Expr-menu’s. Deze kosten 5,50 euro voor een bak 

vle/groente m saus, een bak nasi/bami, een saté en 

twee loempiatj. 

Biertaxi: 06-33694961. Vanaf twintig euro per krat 

bier. Ook voor sigaretten en wijn 

Treintijden richting 

Utrht en Amsterdam 

Tien voor en tien voor 

half, spoor 1 


Happy Meat 

Winston Churchill voorspelde in 

1932 dat we ooit zullen ontsnappen 

aan ‘de absurditeit van 

het houden van hele kippen’: in de toekomst 

worden op een groeimedium enkel 

de boutjes en de vleugels van het gevogelte 

gekweekt. Deze predictie van De slager van 

Gallipoli zou binnen enkele decennia wel 

eens waarheid kunnen worden. De eerste 

stap naar de karbonaadjes uit de petrischaal 

is gezet: vorig jaar startte het landelijk onderzoek 

naar technieken om vlees te ontwikkelen 

uit stamcellen. Het toekomstige product 

kreeg onlangs de naam Happy Meat. 

Research 

Ambitieus en ook veelbelovend is het project, 

geleid door prof. dr. Henk Haagsman, 

hoogleraar Vleeswetenschappen aan de 

Universiteit van Utrecht. Als het lukt consumeerbaar 

vlees te kweken, hoeft geen dier 

meer te vrezen voor het hakmes. Daarmee 

krijgt de consument voor het eerst een diervriendelijk 

product met de potentie een échte 

vervanger voor vlees te zijn. 

Het idee klinkt verbluffend eenvoudig. Vlees 

bestaat voor het grootste gedeelte uit spierweefsel, 

gemengd met vet- en bindweefsel. 

In producten als Quorn en Valess zijn 

zulke weefsels nagebootst met plantaardige 

componenten. Het vleesonderzoek gaat een 

stap verder door vlees te cultiveren uit dierlijke 

cellen. Haagsman vertelt over de werkwijze: 

‘Allereerst zoeken we in beenmerg en 

embryo’s van varkens naar bruikbare stamcellen. 

Dat zijn cellen die zich snel kunnen 

vermeerderen en gemakkelijk veranderen 

in gespecialiseerde types, zoals spiercellen. 

De tweede zoektocht richt zich op plant- 

aardige eiwitten voor het kweekmedium, 

waarin de cellen moeten groeien. Ten slotte 

laten we het hoopje losse cellen fuseren tot 

microvezels, die door mechanische belasting 

uitgroeien tot grotere spiervezels.’ 

Helaas blijft een demonstratie uit: vanwege 

de vele interviewaanvragen in het afgelopen 

half jaar is besloten geen rondleidingen 

meer te geven. ‘Het onderzoek geniet grote 

internationale belangstelling’, verontschuldigt 

Haagsman zich. ‘Als de we voortdurend 

bezoekers rondleiden, komen we niet meer 

aan research toe. Bovendien staat het onderzoek 

in de kinderschoenen, dus is er niet veel 

meer te zien dan een drie centimeter groot 

spiertje in een petrischaal.’ 

Lillende massa 

Een grote uitdaging voor de weefselingenieurs 

is het nabootsen van de smaak, de 

structuur en de textuur van het vlees. De 

vleeswetenschapper toont een foto met een 

glibberige, bijna kwalachtige, substantie dat 

een plak varkensvlees moet voorstellen. Wat 

die massa mist ten opzichte van echt vlees, 

zijn vet- en bindweefsel en bloedvaten. ‘De 

smaak wordt bepaald door afbraakproducten 

van eiwitten en verbindingen tussen suikers 

en vetten’, legt Haagsman uit. ‘Tegelijk 

geven bloedvaten en bindweefsel stevigheid 

aan het lapje.’ 

Voorlopig streven de Nederlandse onderzoekers 

naar gehaktachtig vlees zonder de 

complexe bloedvaten. Dat gehakt zou kunnen 

worden verwerkt in producten die nu 

nog bio-industrieel restvlees bevatten. Groot 

voordeel van kweekvlees boven vlees uit de 

bio-industrie is dat het kweekproces minder 

beslag legt op natuurlijke bronnen. Voor een 

Smakeloze plakjes lillend 

vlees zijn vooralsnog 

de enige tastbare 

resultaten uit het 

Nederlandse onderzoek 

naar kweekvlees. Kan 

deze structuurloze substantie 

onze veestapel 

in de toekomst behoeden 

van de horror van 

de slachthuizen? 

TEKST: Andrew Wolters 

FOTO: Ruud Vos 

kilo regulier vlees is drie à vier keer meer 

energie nodig dan voor een kilo plantaardig 

eiwit. Maar in de bioreactor – voorzien van 

zonnepanelen – volstaat al een mengsel van 

water, suikers, schimmels en aminozuren. 

Een tweede voordeel is dat het kweekproces 

volledig is te beheersen: aan het vlees kunnen 

bijvoorbeeld gezonde supplementen als 

omega-3-vetzuren worden toegevoegd. 

Ethische consequenties 

Zal het nieuwe vlees een succes worden? 

Wie weerzin voelt tegen het onnatuurlijke 

karakter van gekweekt vlees, moet eens 

een kijkje nemen bij de bio-industrie. Voor 

vegetariërs doemen intrigerende kwesties 

op: is hun boycot op vlees nog wel gerechtvaardigd 

als geen dier meer ter dood wordt 

veroordeeld? Vibeke Helder, woordvoerder 

van de Nederlandse Vegetariërsbond, is 

slechts gematigd positief: ‘Vraagtekens blijven 

bestaan over de manier waarop stamcellen 

uit dieren worden verkregen. Principiële 

vegetariërs houden bezwaren, maar voor 

parttime vegetariërs kan Happy Meat een 

goed product zijn.’ 

Een vers broodje kweekhamburger laat nog 

lang op zich wachten. ‘Wellicht kan pas over 

tien jaar op kleine schaal gehakt worden 

geproduceerd’, oppert Haagsman. Volgens 

de wetenschapper mag intussen het maatschappelijke 

debat beginnen over de ethische 

consequenties. Zijn de gebruikte technieken 

moreel verwerpelijk of slechts een kwestie 

van wennen? Misschien kijken onze nakomelingen 

over tweehonderd jaar op dezelfde 

manier terug naar onze slachthuizen als wij 

terugkijken naar slavernij: zich afvragend 

hoe het ooit heeft kunnen bestaan. ANS 


26 

St. Annastraat 53, 6524 EG Nijmegen 

tel: 024-3231957, fax: 024-3656280 

Open: ma t/m woe 16 tot 22 u, do t/m zo 13 tot 22 u 

Van Welderenstraat 104 

Tel: 024-3226812 


Restaurant Ankara 

Al 30 jaar het adres voor 

Turkse specialiteiten 

Vleesgerechten 

vegetarische gerechten 

pizza's 

Afhalen mogelijk 

Iedere dag geopend vanaf 17.00 uur 

Burg.v.d.Berghstraat 144 Nijmegen 024-3228108 

Gratis zaal voor feesten, 

borrels, vergaderingen 

Woensdagavond: 

Pullenavond 

Halve Liter Amstel 

2,00 euro 

Op vertoon van studentenkaart 

Daalseweg 19 

www.haantje-nijmegen.nl 

024-3230257 


28 

Romantiek 

in de Wolfskuil 

Na zijn studie 

Algemene Literatuur- 

wetenschappen in 

Nijmegen ging zijn 

lang gekoesterde wens 

eindelijk in vervulling: 

hij werd schrijver. 

In gesprek met Marco 

Kamphuis, over zijn 

studententijd, schrijverschap 

en de vertraagde 

doorbraak. 

TEKST: Roel Neijts 

FOTO: Jos Janssen, Malden 

Net zoals de hoofdpersoon van 

Succes – de derde roman van Marco 

Kamphuis (40) – woont zijn geestelijk 

vader in een lage flat in een multiculturele 

volkswijk. De schrijver uit de Wolfskuil en 

zijn personage Erwin vertonen nog meer 

overeenkomsten: beide zijn weinig gelezen 

auteurs en overwogen het schrijverschap 

uit hun leven te bannen. De non-fictieve 

schrijver overwon de fictieve auteur. Waar 

Erwin na twee geflopte romans uiteindelijk 

kiest voor een burgelijke baan, verscheen 

afgelopen voorjaar alweer Kamphuis’ vierde 

roman, Een rusteloos leven. 

Tien jaar na zijn debuutroman De medische 

encyclopedie, waarin Kamphuis zijn 

Nijmeegse studententijd beschrijft, geniet 

de schrijver nog geen bekendheid onder het 

grote publiek. Naar eigen zeggen moet Een 

rusteloos leven zijn grote doorbraak betekenen, 

maar vooralsnog blijven de lovende 

recensies van de Volkskrant en NRC 

Handelsblad uit. 


Waarom bent u in Nijmegen gaan studeren? 

‘Nijmegen was niet mijn eerste keuze. Eigenlijk wilde ik 

Russisch studeren in Amsterdam, maar doordat mijn ouders 

drie studerende kinderen hadden, werd besloten een flat 

in Nijmegen te kopen waarin mijn zussen en ik konden 

wonen. Omdat Russisch niet werd aangeboden op de 

Nijmeegse universiteit, moest ik me richten op een andere 

studie en dat werd Nederlands.’ 

Betreurt u het achteraf dat u toegaf aan het besluit van 

uw ouders? 

‘Het is vreemd dat ik zo gedwee akkoord ging de beslissing, 

maar van mijn studiestad heb ik geen spijt. Van Nederlands 

kreeg ik echter wel genoeg: toen ik na twee jaar mijn 

propedeuse had gehaald, stapte ik over naar Algemene 

Literatuurwetenschappen. Voor literatuur had ik altijd al 

enorme belangstelling.’ 

En voor het schrijverschap? 

‘Al op mijn twaalfde wilde ik schrijver worden en sindsdien 

heb ik altijd geschreven: verhalen, gedichten en dagboeken. 

Tijdens mijn studententijd heb ik zelfs meer geschreven dan 

gestudeerd. Ik realiseerde me dat het niet noodzakelijk is 

Nederlands te studeren: welk vakgebied je ook kiest, schrijven 

kan altijd. Het voordeel van Literatuurwetenschappen 

was dat ik, behalve de romans zelf, secundaire literatuur las 

en allerlei theorieën moest bestuderen.’ 

Had uw sociale leven toentertijd te lijden onder uw schrijfactiviteiten? 

‘Absoluut niet. Ik ben juist veel uitgegaan in mijn studententijd. 

Nadat ik tot middernacht op mijn kamer in de 

Molukkenstraat had geschreven en gestudeerd, ging ik naar 

De Kluizenaar, De Swing of De Plak om een biertje te drinken. 

Gedurende de eerste twee studiejaren eindigde mijn 

avond minimaal drie keer per week in Diogenes, de enige 

kroeg die tot vier uur open was. Tot op het dwangmatige 

af was ik in het nachtleven te vinden, uit angst de leukste 

avonden te missen. Gevolg daarvan was dat ik nogal wat 

colleges en tentamens heb overgeslagen. Daar heb ik wel 

spijt van.’ 

Minder uitgaan, meer studeren: een tip van Marco 

Kamphuis voor eerstejaars studenten? 

‘Natuurlijk mag je genieten, maar blijf je realiseren dat 

studeren staat voor “kennis verwerven”. Het is belangrijk 

niet te worden afgeleid door bijzaken als uitgaan en bijbaantjes. 

Ik heb van vrienden met een vaste baan gehoord 

dat zij weinig tijd overhouden om kennis op te doen, of 

zelfs boeken te lezen. Gebruik je studententijd daarom voor 

ontplooiing, op allerlei vakgebieden.’ 

Koesterde u als student een geromantiseerd beeld van het 

schrijverschap? 

‘Een schrijver leidde in mijn ogen een avontuurlijk leven: 

hij is een kunstenaar die onafhankelijk en ongebonden 

leeft. Tegenwoordig weet ik dat schrijven “gewoon werk” 

is, maar er kleeft zeker nog romantiek aan het vak. Dat ik 

geen baan van negen tot vijf heb, geeft me een enorme 

vrijheid die bij me past als avondmens. Vrijheid went wel, 


je kunt er immers niet constant van bewust zijn, maar op 

de momenten waarop ik mijn zelfstandigheid realiseer, voel 

ik me geweldig.’ 

U kunt uzelf niet aanpassen aan een baan met kantooruren? 

‘Ik heb op freelance basis gewerkt voor de Nijmeegse uitgeverij 

SUN, waarvoor ik mijn opdrachten thuis kon volbrengen. 

Op een gegeven moment moest ik op het kantoor aan 

de slag: de ideale test om erachter te komen of een regulier 

bestaan me zou bevallen. Helaas is het me nooit gelukt op 

tijd te zijn en het tot vijf uur uit te zitten. Na drie dagen 

raakte ik al overspannen. Achteraf gezien had ik moeten 

doorzetten, dan was het vast meegevallen.’ 

Dat is achteraf… 

‘Ja precies, en het is veelzeggend dat ik mijn werk vroegtijdig 

vaarwel zei: ik kon het niet en wilde het kennelijk niet 

kunnen. Op de redactie bij SUN was ik constant bezig met 

het verhaal dat ik wilde schrijven, en bovendien boeiden 

mijn collega’s me nauwelijks. Uiteindelijk zat er niets anders 

op dan schrijver te worden.’ 

Het studentenleven speelt een grote rol in uw boeken. Hoe 

komt dat? 

‘Op jonge leeftijd word je sneller geprikkeld, doordat de 

zintuigen helemaal openstaan. Niet voor niets putten 

veel auteurs inspiratie uit hun jeugd. Door tal van nieuwe 

ervaringen heb ik mijn studententijd heel intens beleefd. 

Herinneringen uit die periode zijn inspirerend om te verwerken 

in mijn verhalen.’ 

Na het verschijnen van uw debuutroman, tien jaar geleden, 

citeerde u Nabokov in een interview met het Parool: ‘Een 

schrijver moet zich eerst bevrijden van de autobiografische 

ballast.’ Wanneer gooit u uw studentenleven overboord? 

‘Ik bedoelde destijds niet dat een auteur maar één keer 

autobiografisch mag schrijven en dat daarna maar werelden 

moeten worden verzonnen. Ik acht het noodzakelijk 

eerst een aantal dingen van me af te hebben geschreven, 

om daarna optimaal mijn fantasie te gebruiken. Overigens 

ben ik nu bezig aan mijn volgende boek, waarin studenten 

wederom een rol zullen spelen.’ 

Waarom worden uw boeken niet door het volk gekocht? 

‘Er hoort een bepaald soort boek bij het grote volk. Een rusteloos 

leven is een literair boek, dat niet past bij overspannen 

verkoopstrategieën, maar wel is bedoeld voor de meer 

serieuze lezers. Helaas hebben bladen als de Volkskrant, 

Vrij Nederland en het NRC maar weinig aandacht aan mijn 

oeuvre geschonken, waardoor ik mijn belangrijkste doelgroep 

misloop.’ 

Leeft u in onzekerheid? 

‘Ik werk keihard in de hoop, die ik eigenlijk niet mag koesteren, 

op succes. Het kunstenaarsbestaan is onlosmakelijk verbonden 

met frustratie en mislukking, waarmee ik nu wel kan 

omgaan. De financiële gevolgen stemmen me minder gelukkig, 

maar die horen ook bij wat je noemt het romantische 

schrijverschap.’ ANS 

29

Vierdejaars die de gloriedagen nog net 

hebben mogen meemaken, pinken bij 

de vleet elke dag nog een traantje weg om 

de teloorgang van Gerdje Leers’ en Marco 

Kampuis’ oude stamkroeg: Diogenes. Ja, dat 

zullen die piepjonge eerstejaars studentjes 

niet meer meemaken! Die hoerenlange rijen 

van de intro, die literaire avonden met een 

zesbenig publiek en dat eeuwige gezeik met 

vergeten studentenpasjes. Is het nog maar 

amper een jaar geleden? Kan niet wachten 

tot het langer is. 

Knarsetandend gluurt de medewerker van 

Dienst Studentenzaken (DSZ) een zevenentwintigste 

keer naar zijn computerscherm. 

Uitverkoop! Dat leek het wel in de 

Ondergang van het Gymnasion, zo snel 

als de spulletjes daar de deur uitvlogen. 

Kompjoeterkastjes, kompjoeterbeeldbuisjes, 

skennertjes, een kas – rijkelijk gevuld met 

drie euri veertig – en noem zo maar op. 

Allemaal weggeklauwd door een snood, 

snoder, snoodst figuur. Maar de zware jongen 

is inmiddels gepakt, no thanks to het 

Universitair Facilitair Bedrijf (UFB). Die wijsneuzen 

daar hebben er alleen al maanden en 

maanden over gedaan om tot de conclusie 

te komen dat het na de vakantie misschien 

maar eens tijd wordt voor nieuwe sloten. 

De radertjes in het hoofd van de DSZ’er 

draaien zo moeizaam dat ze bijna hoorbaar 

uit hun gelid schieten. 

30 

Deze Maand Niet 

Skarabee, is dat niet zo’n vlijtig mestkevertje 

opgehemeld door de farao’s? Neen, 

eerstejaars! Skarabee is een damesdispuut 

met een imago, alwaar de oude normen en 

waarden hoogtij vieren. Er wordt dus maar 

weinig balletje poep gerold tijdens hun ontgroeningstijd. 

En wijn uit de trechter? ‘Dat 

doen wij niet!’ 

STRIP: Joost Lieuwma 

Het gezicht van de DSZ-baliemedewerker 

schiet uit onmacht in een frons die een 

perfecte sinusbeweging zou kunnen voorstellen. 

Dio is dood, lang leve de Villa van Schaeck! 

Door stoere Phocas-leden reeds Talpaachtig 

ingekort tot 'The Villa', door de nostaligische 

student eeuwig verketterd tot 

Snuffenstein en de Radburcht. Hopelijk verliest 

ook een feniks niet haar streken. 

‘Uhhhhhhhhh....’ is het enige wat hij kan 

uitbrengen in een poging antwoord te geven 

op een simpele vraag. ‘HOE-VEEL MEN-SEN 

ZIJN ER AF-GE-STU-DEERD OP DE RU???’ 

Waarom heeft de universiteit daar geen kaas 

van gegeten? 


Horizontaal 

2 Een poos inlichtingen aanduiden (10) 

6 In het kader van topmannen die rondreizen in landbouwvoertuigen 

(12) 

8 Iemand drijvend vastbinden, daar interesseer ik mij voor (4) 

9 De fosfor is blanco (5) 

10 Je Engelse aars (6) 

11 Kleine omgekeerde kanttekening (7) 

12 Op stap waarbij er geen dode valt (12) 

16 Zonder schoenen is ie anders dan ie doet (4) 

17 Frans? Is dat een weg? (3) 

19 De aarde splijten (11) 

Verticaal 

Oplossingen ANScrypto juni: 

Horizontaal: 4 aquarel, 7 

opslaan, 9 balansdag, 11 

geldpot, 12 pikorde, 13 peanuts, 

16 nummerweergave, 

17 uitzinnig, 19 nazaat, 20 

sleep, 24 eieren, 25 brandtrap 

Verticaal: 1 hoogspanning, 2 

kledingmagazijn, 3 kaboutermuts, 

5 quasi, 6 eland, 8 nat, 

10 stoelgang, 14 beet, 15 

tvgidsen, 18 zweep, 21 lor, 

22 pi, 23 er 

Winnaar van de vorige crypto: 

Nicole van Wordragen uit Sittard. 

Wil jij ook 15 euro winnen? 

Stuur dan je oplossing van de 

ANScrypto voor 21 mei in, onder 

vermelding van naam, adres en 

bank/gironummer. 

Vind je de intro 

een beetje lam? 

Maak snel dit 

cryptogram! 

1 De bouw van de lik (12) 

2 Ik schenk het leven aan de aanraking (8) 

3 Het beddengoed voor Duitsland op een kraampje (11) 

4 Het systeem dat ervoor zorgt dat de Chinese maaltijd 

maandelijks wordt betaald (2) 

5 De trommels komen eerst, de rest komt er dus pas achteraan 

(10) 

7 Hij loopt en profiteert van de dreun (9) 

13 Engelse vulling van een bepaald soort ei (4) 

14 Met 'ro' erachter ben je niks, zonder ben je niet alleen 

(2) 

15 Gooi het in de haard en men wordt nog kwader (4) 

18 Niet van mij (2) 


Babette Stenger (21), vierde- 

jaars Bedrijfscommunicatie en 

Sociëteitscommissaris N.S.V. Carolus 

Magnus 

Wat is je dierbaarste bezit? 

‘Deze litho van St. Julian’s Bay op Malta. Het 

is een herinnering aan mijn leukste vakantie 

ooit. Ik kocht het daar van een oud tandeloos 

vrouwtje in een toeristenstalletje. De lijst 

kreeg ik van mijn ouders toen ik mijn prope- 

deuse haalde. Samengenomen zijn ze voor 

mij onvervangbaar.’ 

Wat zegt het voorwerp over jou? 

‘Op het eerste gezicht weinig: de vormen 

zijn recht en hoekig, terwijl de mijne subtiel 

en rond zijn. Maar de vrolijkheid, de lichte 

kleuren en de rust, die je op Malta ook ziet, 

komen overeen met mijn karakter: een posi- 

tieve insteek, nuchter en lekker makkelijk.’ 

En dan kies je voor het verenigingsleven? 

‘Ik wilde toen ik op kamers ging iets extra’s 

naast studeren te doen hebben, en zocht 

Stof tot Stof 

zodoende naar een plek waar ik mensen van gaat dat nogal braafjes. Alcohol zorgt bij mij 

verschillende leeftijden en studies kon ont- 

moeten. Carolus Magnus leek me het meest 

geschikt. Het is de grootste en meest traditio- 

nele vereniging en dat sprak me aan.’ 

De vooroordelen over verenigingen negeer- 

de je? 

‘Ballerige mensen kom je overal tegen. Ik 

prik direct door dat soort houdingen en ima- 

go’s heen. Grote bekken worden tijdens de 

ontgroening snel afgeleerd, dus echte kap- 

soneslijers zijn er niet. Door contacten met 

zusterverenigingen heb ik overigens gemerkt 

dat Carolus een vrij gemêleerd gezelschap 

is, zeker in vergelijking met het Utrechtse 

Veritas.’ 

Jij zuipt je als sociëteitsdame vast wel eens 

een slag in de rondte. 

‘Ik niet. Tijdens mijn werk als ordebewaarder 

bij de vereniging mag ik natuurlijk niet com- 

pleet los gaan. Ook op mijn kamer en in het 

weekend bij mijn ouders, is er zelden drank 

aanwezig. Als ik de schade al eens inhaal, 

voor enorme vrolijkheid en aaneenschakelin- 

gen van stom gegiechel. Black-outs zijn niet 

aan mij besteed.’ 

Heb je nog ambities naast gezelligheidsbe- 

waker van feestjes? 

‘Met een bul Bedrijfscommunicatie en een 

propedeuse Rechten op zak zou ik in toe- 

komst graag aan de slag gaan in de public 

relations. Persvoorlichter of trainer lijkt me 

een leuke functie. Veel mogen praten vind ik 

het meest belangrijk.’ 

Wat wil je aan jezelf verbeteren? 

‘Mijn emotionele kant krijgt soms de over- 

hand. Ik kan bijvoorbeeld absoluut niet tegen 

ruzie, ga conflicten altijd uit de weg. Eens 

in de zoveel tijd heb ik een totale ontlading 

nodig. De beste remedie is om bij mijn vader 

op schoot te gaan zitten en even heel hard 

te huilen. Daarna kan ik weer maanden 

vooruit.’ 

TEKST: Erik Denessen 

FOTO: Sjors Overman 

32

ANS intro 2006.indd - Ruud Vos

Transform your PDFs into Flipbooks and boost your revenue!

ANS intro 2006.indd - Ruud Vos

Transform your PDFs into Flipbooks and boost your revenue!

Delete template?

Save as template ?