ZILVER! - P-magazine

Van ezeL tot KoersPaard
De wk-tijDrit van jonas in cijfers:
afstanD: 10,7 km
tijD: 14’48’’15
gemiDDelDe snelheiD: 43,37 per uur
gemiDDelDe caDans: 94 omwentelingen per minuut
gemiDDelDe hartslag: 174 ( max: 180)
kent het parcours als zijn broekzak en is,
samen met de Brit Jeff Jones, de te kloppen
man. Dat bewijst Backelandt met een wel
heel erg scherpe tijd: 14 minuten 48 seconden
en een klets, of een gemiddelde van
meer dan 43 per uur. Op zo’n zwaar parcours
in de Vlaamse Ardennen ligt dat zeker
niet voor de hand. Ik schud het hoofd. Aan
deze tijd kom ik nooit.
De hel in het
kwaDraat
15u35. Ik sta klaar aan de start. Nog vier
minuten en dan is het mijn beurt om 10,7
kilometer te vlammen. Ik kan maar aan één
ding denken. Niet afgaan! Niet voor het oog
van al mijn supporters, niet voor de kritische
blik van de P-lezers. “Top-10, top-10.” De
steeds weerkerende mantra in mijn hoofd
maakt me niet bepaald rustiger. Nog twee
minuten. Ik luister nog een laatste keer naar
mijn coach: “Rustig blijven, op de hellende
stroken niet te diep gaan zodat je niet helemaal
verzuurt”. Ik geef nog een ultieme kus
aan vrouw en dochters en meld me aan bij
de koerscommissarissen. Zoals het in echte
tijdritten hoort, houden die me recht op de
fiets terwijl ik mijn schoenen in de pedalen
klik. Nog 45 seconden. Ik keer me nu helemaal
in mezelf. Iets wat ik geleerd heb van
übertijdritspecialist Fabian Cancellara. Hij
zei: “Jij en je fiets moeten in een soort tunnel
komen en pas aan de finish mag je die
tunnel weer uit”. Ik hoop maar dat er licht is
aan het einde van die tunnel.
“Nog vijf seconden.” Ik zuig mijn longen vol
lucht, blaas mijn wangen bol en hoor alleen
nog maar de stem van de aftellende koerscommissaris.
Ik heb het koud en voel het
haar op mijn armen rechtkomen. “Vier!” Dit
is opperste concentratie, besef ik. “Drie!” Ik
start mijn Polar. “Twee!” Dag ezel, schiet
het door mijn hoofd. “Eén!” In mijn eerste
halen bal ik alle energie samen in mijn niet
meer al te brede lijf. Gaat-ie!
En dan gaat het snel. En dan heb ik het niet
over mijn snelheid op de fiets, maar over de
gedachten en emoties die in mijn hoofd
rondtollen. “Ik ga niet snel genoeg! Hier opletten
voor de kiezels in de bocht! Nu optrekken!
Verdomme Jonas, tandje kleiner!”
Mijn hersenen kunnen amper volgen. Op andere
momenten lijkt het dan weer alsof ik in
slow motion denk en fiets. Ik zie welke kleren
mensen langs de kant van de weg dra-
Vlak voor de start: een
kus van dochterlief.
gen. Hoor als in een soort echo wat mijn
Admiraal-vrienden me halfweg het parcours
toeroepen.
Het is afzien. Bij de beesten. Voor iemand
als ik die het moet hebben van het grote
mes, vlakke, lange rechte stukken zonder
bochten, is dit parcours de hel. In het kwadraat.
Telkens wanneer ik een beetje in mijn
ritme kom, wacht me alweer een hellende
strook, een venijnige bocht of een combinatie
van beide. De weinige keren dat ik een
blik op mijn Polar werp, geven me weinig
hoop. Ik rijd verdomme veel te traag om in
de buurt van een gemiddelde van 43 per uur
te komen. “Sneller! Sneller!” schreeuw ik
mezelf toe. Tevergeefs. Ik zit aan mijn maximum,
dat voel ik aan alles. Proef ik bloed in
mijn keel? Is dat mijn hart dat ik voel kloppen
in mijn oren? Zijn dat mijn longen die
langzaam vuur vatten? Drie keer ja, wellicht.
Maar ik verplicht mezelf daar nu niet aan te
denken. Straks misschien, na de finish,
wanneer de ambulanciers mij aan het reanimeren
zijn.
Langzaam verdwijnt mijn geloof in een top-
10-plaats. Verdomme toch! Toch blijf ik
mijn pedalen geselen. Voor al mijn supporters,
voor mijn gezin dat me de voorbije
maanden zo vaak moest missen wegens ‘nog
een training’, voor mijn eer...
De zure smaak van
braaksel
Na driekwart tijdrit worstel ik met een van
die ambetante, hellende stroken op het parcours.
Ik ga uit het zadel en probeer mijn
Vlak na de start:
een zilveren plas.
snelheid aan te houden. De top laat lang – te
lang - op zich wachten. Ik plof weer neer,
schakel kleiner en ... proef plots de zure
smaak van braaksel in mijn keel. Ook dat
nog. Slikken en trappen, een andere optie
heb ik niet. Vier kilometer van meer afzien,
sterven en toch nog doorgaan later wacht de
laatste bocht en daarna de laatste rechte
lijn. Die is maar liefst 1 kilometer lang. Eerst
500 meter naar beneden, daarna een halve
kilometer aan 4 procent omhoog.
Ik schakel naar de grote molen en gooi me in
de diepte. 60 per uur, merk ik. Ça va. Jammer
dat het wegdek zo slecht is. Putten, bobbels,
spleten... Met mijn armen in de beugel daver
ik haast van mijn fiets. Maar versagen is geen
optie, zeker niet nu de weg weer begint op te
lopen. Nog driehonderd meter. Plots merk ik
dat de mensen langs de kant van de weg verbazend
veel lawaai maken. En dat ze allemaal
zwarte T-shirts dragen met de beeltenis van
een ezel. Mijn supporters hebben zich over de
laatste 250 meter van het parcours verdeeld
en schreeuwen me nu naar boven. Een niet te
beschrijven, majestueus gevoel maakt zich
van me meester waardoor ik nog iets harder
ga fietsen. Nog 150 meter. Het lijkt nu alsof
ik langzaam gevierendeeld word door een stel
Brabantse trekpaarden. Ik zie mijn kameraden,
mijn ouders, mijn madam. Allemaal
staan ze half op de weg. Ze roepen niet, ze
tieren. Ze ballen hun vuisten als Sugar Jackson.
Hun ogen spuwen vuur. Ik pers er een
laatste sprintje uit. Mijn mond wijd open,
mijn handen verkrampt rond het stuur. Maar
daar is de meet. 14 minuten 48 seconden en
15 honderdsten. Een halve seconde sneller
dan Frederik Backelandt! De rest is geschiedenis.
Voor meer foto’s en tekst op de wielerblog
van Jonas. Check www.p-magazine.be/
vanezeltotkoerspaard.
28.09.2010 P-magazine l 141