M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

bibliotheek.eyefilm.nl

M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

*»: -


■»

/ / /

( I f .

*$3/J f Jé

.iWWMfe^Cg-,,

--Hf-

^ /

*^* : -

• ■■

11 Mei

1933

'^P^'

WOLF ALBACH-RETTY,

[die in „Amor an der!

[Leine" optreedt, in den]

tuin van zijn villa.

(Foto U«a)


i

r

t

EEN FRISSCHE

GELAATSKLEUR

Om Uw frissche teint te behouden moet

de huid gezond zijn en de huidporiën

goed kunnen (unctlonneeren. Maar welke

zorg U ook aan Uw toilet voor den nacht

besteedt, om Uw gelaat van de onzuiver-

heden, die er zich op hebben verzameld, te

bevrijden, zult U slechts een goed resultaat

bereiken door het geregeld gebruik van

LAIT INNOXA

HET MELKDIEET VOOR DE HUID

Knip deze advertentie uit, zend ze met 40 cent

In postzegels aan Richard Werneklnck & Co.,

Huddestraat 9, Amsterdam, en U. ontvangt een keurig doosje monsters.

DOOR TGEBRUI

9?f

@

NDPASTA

steunt gij 5 Nederlandsche Indus-

trieën, daar de voornaamste grond-

stoffen en de verpakking ook

RLÄNDSCH FABRIKAAT

zijn. Bouwt dus mede aan de welvaart

van Nederland I

Croote Tuben • • i . 75 ets.

Kleine Tuben i ... 25 ets.

Dr. H. NANNING'ft

Pharm. Chem. Fabr. H.V, • Oan Har.

„Gunst mevrouw, nou ben U met z'n zessen aan tafel en

d'r zijn maar vier appels 1"

„Maak je maar niet bezorgd, Betsy. Ik ken mijn kinderen I

Ze zullen best weer iets uithalen, zoodat ik ze zonder dessert

naar bed moet sturen 1"

HN-13

Gezondheid

begint in den mond.

Talrijke dokters en

tandartsen gebrui-

ken Wrig ley's

Kauwgom en ra-

den het anderen

aan, vooral ook

voor kinderen, om-

dat het de kaken

ontwikkelt, het ge-

bit sterk en schoon

houdt.

Twee soorten: P.K. (zuivere

pepermuntsmaak), Spearmint

'pittige kruizemuntsmoak), c

ïer pakje ^

een».

IGLEY

E^n buftten^^woora

VOOR ONZE ABONNÉ'S

W^ij zijn in de grelegrenheid een bijzonder aardig- boek voor onze abonné's als premie

aan te bieden, en wel voor slechts f. 0.50 franco per post. (Oorspronkelijke

pnjs was f. 5.90). Het boek bevat 776 pagina's tekst, en is geïllustreerd met 33

portretten, alle op kunstdrukpapier. Deze mooie premie heet:

etNed


„Ik kan best de liefhebbers van dit

soort porselein zonder jouw hulp vin-

den," verklaarde Kwang met een sma-

lend lachje.

Maar hij haalde de schaal tóch voor

den dag en Ning was er een en al be-

wondering over.

„Merkwaardig! Zeldzaam 1 Bij den

Draak, het gekste is, dat dit ding een

pendant is van een schaal, die ik thuis

heb. Maar... de mijne is niet echt,

Japansch namaak! Hoeveel vraag je er

voor ?"

„Wat gaat jou dat aan ?"

„Ben jij een zoon van het Hcmelsche

rijk ?"

„Tweehonderd dollar!"

„Ik betwijfel 't, of deze schaal wel

zooveel waard is," en Ning schudde

langzaam het hoofd.

„Lord Louis Latermere zal er fel

op zijn om ze voor dien prijs te koo-

pen," verzekerde Kwang.

Ning-ming-li fronste zijn voorhoofd.

„Lord Latermere koopt alleen met mij

als tusschenpersoon."

„Hij zal wel een uitzondering maken,

wanneer hij déze schaal ziet," weersprak

Kwang.

„Dat zal hij niet doen, want hij heeft

een contract met me. Je zult er heusch

je voordeel mee doen, als je mij de

schaal verkoopt voor honderd dollar."

Kwang-jang-fu stak een hand uit.

„Jij staat heelemaal buiten deze zaak.

Ik heb je het ding alleen laten zien

Vraag tweehonderd drie en twintig.

Wie is de soubrette in een operette?

Onder degenen, die vóór 27 Mei (abon-

né's uit overzeesche gewesten vóór 27 April)

op deze vraag goede antwoorden zenden aan

ons adres: Redactie „Het Weekblad",

Galgewater 22, Leiden, verdeelen wij een

hoofdprijs van ƒ 2.50 en vijf troostprijzen.

Op briefkaart of enveloppe gelieve men

duidelijk te vermelden: Vraag 223.

Vraag twee honderd negentien.

De Hertog van Reichstadt was de eenige

zoon van Napoleon I en Maria Louise van

Oostenrijk.

Met de juiste beantwoording van deze

vraag verwierf de heer J. Kortenschijl te

Bergen (N.-H.) den hoofdprijs.

De heer W. van Riet, Schiedam; Mejuf-

frouw A. Spiero, 's-Gravenhage; de heer C.

J. Lissenberg, Scheveningen; Mejuffrouw

N. Soesdorp, 's-Gravenhage; Mejuffrouw

V. Pieters, Maastricht, kwamen in het bezit

van de troostprijzen.

Van onze Indische abonné's konden wij

aan Mevrouw V. Meyer te Probolinggo den

hoofdprijs van / 2.50 toekennen voor een

juist ingezonden antwoord.

Een troostprijs stuurden wij aan den heer

M. A. P. van Vrijaldenboven te Parama-

ribo, Mejuffrouw Liem Live Hoa te Menado

en den heer L. A. Stam te Bandoeng.

^C-

^' ' !;f W

ïM

^

.DE SCÊIN1E.

Tot laat in den avond is er gefilmd, en de meisjes van het „Cellophane Koor", die op-

treden in de nieuwe-Paramount-film „International House", mogen eindelijk naar huis

toe. Den volgenden ochtend moet de scène echter weer precies worden opgevat, waar

ZIJ thans beëindigd wordt. Regisseur Edward Sutherland is daarom 200 verstandig met

een stuk krijt aan te teekenen, waar de dames gestaan hebben, toen zij ophielden.

net zal op die manier niet moeilijk voor hen zijn, hun juiste plaatsen te vinden,

om je te laten watertanden. Geef me Kwang keek hem door sterk ver-

de schaal terug.' nauwde oogspleten aan.

Ning week èen pas terug. „Dus je

wilt mij niet laten deelnemen?"

vroeg hij.

„Neen!" gaf Kwang met klem en

hoofdschuddend ten antwoord. „Waar-

om zou ik dit voordeel met iemand

anders deelen, als ik het geheel voor

mezelf kan houden?"

„Dat spijt me," zei Ning teleurge-

steld. „Dat is jammer."

Toen deed Ning iets, wat vreemd

was voor een man, die gewoon is, met

breekbare waar om te gaan. Hij liet

de porseleinen schaal vallen en wel

zóó, dat er niet de minste twijfel be-

stond omtrent het resultaat; ze kwam

neer op een plaat van groen malachiet,

die op den vloer in den winkel lag.

Wat een oogenblik tevoren een bijzon-

der zeldzaam en kostbaar stuk was

geweest, lag nu in een aantal scherven

van verschillenden vorm en van diverse

grootte uit elkaar. Het weer in elkaar

passen en lijmen van die talrijke stukjes

moest een puzzlemaniac in extase

brengen!

Iedereen zou denken, dat het ver-

loren gaan van zoo'n kunstvoorwerp

deze twee Chineezen bijzonder getrof-

fen en opgewonden zou hebben.

Geen sprake van echter. Geen van

twee was, uit een aesthetisch oogpunt

bezien, ook maar in 't minst bewogen.

De grootte hunner bewondering voor

een mooi kunstvoorwerp was direct

evenredig met de marktwaarde.

Ning verbrak het eerst het zwijgen.

„Bij den Zonverslindenden Draak! Hoe

kon ik zoo iets doen?"

„Expres!" zei Kwang met een valsch

grijnzend gezicht, terwijl hij naar een

rekening-formulier greep.

„Wat ben je van plan te doen ?"

vroeg Ning met z'n oogen knipperend.

Kwang doopte zijn pen in den inkt.

„Ik zal je een rekening schrijven voor

tweehonderd dollar!"

„Kwang! Ik heb geen cent! — Ik

sta op den rand van een bankroet! —

Ik zou nauwelijks tien percent kunnen

betalen!"

- 4 —

„Ning-ming-li, je bent een vuile hond

— een schurftige, gemeene hond!"

„Jij zou er nooit tweehonderd dollar

voor gekregen hebben," opponeerde

Ning, niet ter zake. „Maar ik zie niet

in, waarom wij nu niet samen zouden

doen."

Kwang gesticuleerde, brabbelde in

zichzelf en * nam een zwaar gebeeld-

houwden kandelaar op, kwam van ach-

ter de toonbank vandaan om Ning te

lijf te gaan.

„Ben je nou dol!" schreeuwde Ning,

terwijl hij achterwaarts naar de deur

retireerde. „Je bent bezeten! Ik had er

een goede reden voor, om die schaal te

breken!"

„Niet zoo'n goede reden als ik heb

om jouw kop in te slaan," siste Kwang,

terwijl hij met den kandelaar zwaaide,

met groot gevaar voor een groote Ghi-

neesche grafvaas, die in de nabijheid

stond.

Ning merkte, dat de toestand gevaar-

lijk voor hem begon te worden en stak

met groote tegenwoordigheid van geest

zijn hand uit naar' een kleine vitrine,

waarin de zeldzamer voorwerpen van

Kwangs collectie uitgestald waren.

„Raak me aan en ik smijt den heelen

boel tegen de vlakte," dreigde Ning.

Kwang aarzelde; hij was zich ten

volle bewust, dat Ning er niet voor

zou terugdeinzen om zijn bedreiging ten

uitvoer te brengen en hoewel hij den

man vóór zich graag had aangevallen,

moest hij toch bedenken, dat die vitrine

'n groot deel van zijn kapitaal uitmaakte.

Wanneer ze tegen den vloer werd ge-

worpen, zou dat onvermijdelijk een

zwaar geldelijk verlies voor hemzelf te-

teekenen. Bovendien was hij er niet

zeker van of zijn daad wel door de wet

geoorloofd zou zijn.

Ning volgde als een goed psycholoog

aandachtig den indruk, dien de situatie

op zijn tegenstander maakte. Hij be-

greep van dat oogenblik ook, dat hij

Kwang om zoo te zeggen in zijn macht

had en hij nam zich voor, zijn stelling

ii^^&^fc ^a^ ....... ...

A DE

'i *

«i»

■■"^■trr

WSSS»-*

^m^

'm* '


Wie is dat meisje met

die leelijke huid?

"Zoo spreekt men al gauw. Puistjes, vet-

wormpjes, etc. kunt U niet goed maken

door poeder en crème. Uw omgeving merkt

het to^r op en men spreekt er over. En

welke '-/ouw wil aldus worden aangeduid?

Maakt daar dus een eind aan, nu direct.

Neem het eenvoudige, natuurlijke middel,

Radox, dat ook U spoedig verbetering zal

brengen. Huidontsieringen ontstaan door

slechte werking der onderhuidsche weef-

sels, welke onbereikbaar zijn voor crème

of zeep. Radox nu maakt* in water zuur-

stof vrij, en deze antiseptische zuurstof zal

de verstopte poriën openen en reinigen en

regelrecht doordringen tot de verslapte en

slecht functionneerende kliertjes.

Wanneer U nu weet, dat Uw teint afhangt

van de onderhuidsche weefsels, dan zult U

ook begrijpen, wat het gevolg zal zijn,

wanneer Radox deze van zuiverende, ge-

neeskrachtige zuurstof voorziet. Meng

daarom telkens wanneer ge het gezicht

wascht wat Radox door het water. En hoe

slecht Uw huid ook vroeger was, al spoe-

dig zult U trotsch zijn op Uw frisch, aan-

trekkelijk teint, zacht en gaaf, zonder

eenige hinderlijke ontsiering.

RADOX

NU 70 CTS

per pak

Imp. N.V. Rowntree Handels Maatschappij.

Heerengracht 209 — Amsterdam (C).

te behouden tot er voldoende overeen-

stemming' verkregen zou zijn.

„Waarom heb je die schaal laten

vallen ?" bulderde Kwang, ziedend van

woede.

..Zaken," antwoordde Ning, „handel.

Zelfs in de toko van „The General

Trade Company" zou ze nooit tweehon-

derd dollar opgebracht hebben!"

„Lord Latermere zou er beslist twee-

honderd dollar voor betaald hebben en op

den koop toe nog blij geweest zijn

öökl" beweerde Kwang nadrukkelijk.

„Zelfs als hij dat gedaan had," ging

Ning voort, „dan nog zou jij er maar

de helft van gekregen hebben, want

Lord Louis staat er op, dat de eigenaar

altijd de helft van de opbrengst moet

ontvangen. Jij zoudt de cheque dus heb-

ben moeten deelen met die oude vrouw,

die door jou bedot is."

Kwang glimlachte slim. „Dacht je

nou heusch, dat ik zoo gek zou zijn

om hem te vertellen, waar ik de schaal

vandaan heb gehaald ?"

„Als jij het niet gezegd zou hebben,

dan zou ik het gedaan hebben," zei

Ning met een grijns. „Zoo zie je, dat


-

honderd dollar de uiterste prijs zou

zijn, dien je gemaakt zoudt hebben. Nu,

als je samen wilt doen met mij, kunnen

wc allebei een aardig duitje verdienen."

„Waarom heb je me dat niet eerder

gezegd in plaats van dat ding als een

idioot te breken ?"

Ning grinnikte op afstootelijke

•manier.

„Ze zal gebroken meer waarde voor

ons hebben dan heel."

„Ons ? Ons ?" vroeg Kwang snel.

„Ja, óns," antwoordde Ning met

klem. „Wij zullen een aardig, klein

compagnonschap sluiten, jij en ik, en

alle voordeden samen deelen."

„Ik kocht de schaal en ze was mijn

eigendom," zei Kwang.

„Nou, goed dan," antwoordde Ning

waardig. „Jij lijmt de scherven weer

aan elkaar en vet koopt ze voor wat je

er voor krijgen kunt."

Kwang beet nadenkend op zijn on-

derlip, draaide zich toen om en keek

naar de scherven, die over den vloer

verspreid lagen.

„Dat zal een schijntje zijn," klaagde

Kwang. „Geef mij vijftien cents als jouw

aandeel in het kapitaal, dat ik er in

gestoken heb en laat me dan hooren,

wat je te zeggen hebt."

„Ning gaf zijn stelling bij de vitrine

prijs en kwam moedig naar voren.

,,Nou praat je tenminste verstandige

taal. Zullen we in jouw kamer gaan

zitten en rustig over de zaak praten

onder een kopje thee? Maar eerst moe-

ten wij alle scherven bij elkaar rapen."

Toen alles zorgvuldig verzameld en

in een doosje was gedaan, ging Kwang

voor naar het stoffige, kleine vertrekje,

dat achter de toko lag.

„Vóór alles," begon Ninjj, een stoel

nemend, „hier heb je mijn vijftien cent."

Kwang stopte de geldstukken zon-

der commentaar in zijn zak, terwijl Ning

zichzelf een kopje thee inschonk. „Nu

ter zake," zei hij. Het plan, dat hij

ontvouwde, was merkwaardig door zijn

eenvoud; zat goed in elkaar, maar

miste elk spoor van moraliteit.

Zooals reeds eerder gezegd, bezat

Ning een imitatie van een antiek Chi-

neesche schaal van zoogenaamd eier-

schaal-porselein, die op de gebroken

schaal leek, maar er bij een nadere be-

schouwing gemakkelijk van was te on-

Kampeenmeti

nrionsters met bridgèbloc legen inzending von dezeod-

vertenlie of op oonvroag met opgavevan hel blad nan-,

'»A. J. len Hope's Handel Maaischappij N.V. Rotterdam.

ders-cheiden. Bij slecht licht gezien en

dan door een bijziend man, kon de

namaak echter wel voor echt doorgaan.

Nings plan was op deze omstandigheden

gebaseerd. Lord Louis Latermere had,

hoewel hij een buitengewone kenner

was, slechte oogen. Nu was die kwaal

wel gemakkelijk verholpen door het ge-

bruik van een bril met dikke, geslepen

glazen, maar die bril deugde niet altijd,

omdat zijn oogden in sterkte varieerden.

Daarom kon hij alleen dän scherp zien,

wanneer hij voor zijn werk den voor dat

oogenblik geschikten bril opzette. Zoo

gebeurde het gewoonlijk, dat wanneer

men hem onverwachts een voorwerp

voor onderzoek in handen gaf, hij het,

meenam of bij zich hield tot hij zijn

critische capaciteit kon ontwikkelen.

„Ja, maar wat heeft dat nou allemaal

te bêteekenen ?" vroeg Kwang, toen

Ning hem dit verteld had.

„Dit," antwoordde Ning. „Ik zal naar

Lord Latermere gaan en hem vertel-

len, dat jij een eerste kwaliteit Chinee-

sche schaal hebt, waarvoor je tweehon-

derd dollar vraagt. Dan zal ik hem hier

brengen om er naar te kijken. Na het

theeuurtje — als het zoo'n beetje gaat

schemeren, begrijp je? Vóór hij een

van zijn brillen opzet, zal jij hem de

schaal, mijn schaal, in handen geven.

Op den onderkant zullen we een fijn

zijden draadje vastmaken en jij houdt

het andere eind er van vast. Terwijl Lord

Latermere naar zijn goeden bril zoekt,

trek jij even aan het draadje — en de

schaal zal vallen. Doe het netjes, dan

zal hij er nooit achter komen, dat 't

niet zijn eigen schuld is geweest."

- Kwang keek woest. „Wat heb je daar

aan ? Jij hebt geloof ik een echte manie

om alles kapot te maken!"

„Als iemand iets breekt," kalmeerde

Ning, „dan moet hij het betalen. Dat

WALTER HUSTON,

een van de bekendste Amerikaansche filmsterren, met zijn vrouw in de huiskamer van

hun in de Californische bergen gelegen woning. Foto M.G M

- 6 - . '

wil zeggen," voegde hij er haastig bij,

„wanneer hij er het geld voor heeft."

„Ning," stribbelde Kwang tegen, „je

bent idioot! Denk je, dat hij tweehon-

derd dollar zal betalen voor zoo'n prul,

dat niet eens een halve dollar waard

is? Denk je dan niet, dat hij de scher-

ven mee naar huis zal nemen om die te

onderzoeken?"

„Jij vergeet de echte, dief wij een paar

minuten geleden in een doosje hebben

gestopt," grinnikte Ning zoetsappig.

„Het zal toch een klein kunstje zijn om

de scherven van de schaal, die hij

breekt, te verwisselen met die van de

echte. Begrijp je me?"c

„Ik begin het te snappen," ant-

woordde Kwang en daarop vervolgde

hij op bewonderenden toon: „Daar gaat

niets van af, Ning, je bent zoo slim

als een vos."

Ning wreef zijn beenige handen en

Kwang verdween om — in een royale

bui, die Ning niet van hem kende

lekkernijen voor bij de thee te halen.

Onder het genot van de geurige

thee en zoetigheden werd het plan ver-

der besproken en tot in de kleinste

détails uitgewerkt. Nadat zij de schaal

. aan Lord Latermere in handen hadden

gegeven, zouden zij hem vragen haar in

het licht te gaan bekijken. Hierbij zou

hij, naar ze met stelligheid meenden te

mogen aannemen, de imitatie in één

hand houden.

Een fijn simmetje moest de zijden

draad vervangen, •omdat er minder kans

op breken zou zijn. 't Eene eind er

van moest met een stukje witte was

aan den onderkant van de schaal vast-

gemaakt worden. Het zou Kwangs taak

zijn, om op het psychologische moment

de schaal te laten vallen. Daarop volgde

een geharrewar over de voorwaarden.

Ning-ming-li hield krampachtig vast aan

zijn oorspronkelijken eisch van gelijk-op-

deelen en daar er niets uitgericht kon

worden zonder de duplikaatschaal, was

Kwang wel gedwongen toe te geven.

Een contract werd opgesteld en door

beiden onderteekend.

Den volgenden middag om half vijf

meldde Ning-ming-li zichzelf aan bij den

consul-generaal. Netjes in 't zwart en

buigend als een knipmes, informeerde

hij belangstellend of mijnheer de con-

sul het goed maakte.

„Heel goed, dank je, Ning-li," ant-

woordde Lord Latermere. „Mag ik uit

je bezoek opmaken, dat je iets van mijn

gading hebt gevonden?"

„Om u te dienen, mijnheer de con-

sul. Ik heb een stuk antiek Chineesch

eierschaal-porselein, dat mijnheer de con-

sul graag zal willen bezitten."

„Echt?" informeerde Lord Latermere.

„Van het allerbeste merk, mijnheer

de consul, anders was ik niet bij u ge-

REMBRANDT

THEATER

AMSTERDAM

BRENGT STEEDS

DE BESTE

PROGRAMMA'S

BH! E INI ROETTE DAVODSj (Foto Godfried dt Grool)

kortweg „Heintje" genoemd, naar haar nieuwste foto.

komen, 't Is een prachtige schaal en de

versiering is wel de mooiste, die ik in

m'n leven gezien heb."

Lord Latermere haalde zijn brillenetui

voor den dag en zei: „Laat me dan

eens zien."

„Mijnheer de consul moet 't mij niet

kwalijk nemen, maar dat kan ik niet,

want de schaal is bij Kwang-jang-fu.

Een oom, die eenige dagen geleden

naar de Eeuwige Zon is afgereisd,

heeft ze hem vermaakt." Deze leugen

hadden zij bedacht om de hinderlijke

nieuwsgierigheid van Lord Latermere

naar de hei komst van al zijn aanwinsten

te bevredigen.

De consul-generaal klakte op sym-

pathieke wijze met z'n tong.

„En je denkt dus, dat die schaal mij

zal aanstaan?" hoorde hij uit.

„Daar ben ik zoo zeker van als van

mijn begrafenis. De twee nuanceeringen

van het verguldsel alleen zijn het geld

- 7 -

waard en tegen het licht gehouden..."

Lord Louis viel hem in de rede:

„Je hebt mij nog niet den prijs gezegd."

„Tweehonderd dollar vraagt Kwang-

jang-fu," lichtte Ning zoo onverschillig

mogelijk in, terwijl hij zijn keel

schraapte.

De consul trok zijn wenkbrauwen op.

„Dat is veel, Ning-li," antwoordde hij.

„Het moet dan wel een merkwaardig

mooi stuk zijn om zoo'n prijs te recht-

vaardigen! Misschien zal Kwang-fu zich

ook wel met wat minder tevreden stel-

len ?"

Ning schudde heftig het hoofd.

„Kwang is een rare Chinees! Ik geloof

niet, dat hij het doen zal. Ik weet niet,

of mijnheer de consul nu vrij is, anders

zoudt u naar de schaal kunnen gaan

kijken."

Lord Latermere keek op z'n horloge.

„'t Is bijna tijd voor de soos, Ning-li,

(Vervolg op paglna 21}


1. Conrad Kemp

2. Pola Janssen

3. Kurt Wilson

4. Ralph Gilbert

5. James George

6. Dorothy Helm

7. Maria Adalbert

8. Fritz Mackaill

9. Karl Ludwig Ho rney

10. Jean Holt

11. Gitta Arno

12. Hermann Holt

13. Adolphe Gable

14. Henry Miller

15. Tom Hardy

16. Janet Moran

17. Brigitte Elster

18. Robert Bergner

19. Lee Paudler

20. Hilde Jordan

21. Hoot Brausewetter

22. Fritz Graves

23. Marilyn Brink

24. Lil Hanson

25. Clark Nagel

26. Elisabeth Negri

27. Betty Menjou

28. Ery Mix

NAMENPUZZLE

29. Lois Kampers

30. Paul Harlow

31. John Gebühr

32. Max Garat

33. Elga Hersholt

34. Jack Montgomery

35. Walter Forbes

36. Neil Grabley

37. Martha Forst

38. Paul Eisinger

39. Brigitte Gibson

40. Evelyn Hall

41. Siegfried Gaynor

42. Ralph Alberti

43. Enrico Dagover

44. Hans Hamilton

45. Heinrich Diehl

46. Otto Hildebrand

47. Irene Gerron

48. Willi Benfer

49. Else Hörbiger

50. Ursula Bos

51. Lars Alpar

52. Oliver Eggerth

53. Jean Bird

54. Dorothy Blass

Hierboven drukken wij wederom een aantal aan ons adres: Red. „Het Weekblad", Galgefilmnamen

af, waarvan voor- en achternaam water 22, Leiden (Indische abonné's tot 21 Juli),

onderling verwisseld zijn.

Op de enveloppe vermelde men a.u.b. duidelijk:

Onder degenen, die

mmm

ons de juiste namen zen- „C. & Th -Puzzles No. 485••.

den, verdeelen wij een hoofdprijs van f. 2.50 De Wekelijksche Vraag kan men desgewenscht

en drie troostprijzen.

tegelijk met deze puzzles inzenden, mits men

haar op een apart, van volledigen neem en

Men kan tot 21 Mei de oplossingen inzenden adres voorzien velletje papier schrijft.

MONOGRAMRAADSEL

Wij verdeelen een hoofdprijs van f. 2.50 en drie troostpryzen onder hen, die bovenstaand

monogram weten te ontcijferen.

OPLOSSINGEN C.

KNIPPUZZLE

m-PUZZLES No. 482

VISITEKAARTJESRAADSEL

De drie filmnamen waren:

Hans Brausewetter

Jeanette MacDona/d

Elissa Landi

Met de juiste oplossing van deze puzzle ver-

wierf de heer C. Bosch te Rotterdam den hoofd-

prijs, terwijl in het bezit van de drie troostprijzen

kwamen mejuffrouw J. C. Fritschy te 's-Graven-

hage, de heer J. H. A. Esvelt te Arnhem en de

heer E. Honsdrecht te Amsterdam.

Degenen, die deze week zoo gelukkig waren

een foto van Ramon Novarro te winnen, zijn:

mejuffrouw A. Kleinhout, Amsterdam; de heer

A. C. Wesenaar, 's-Gravenhage; mejuffrouw

G. Koedam, Hillegersberg; mejuffrouw C. Bakx,

Tilburg; de heer G. J. Volders, 's-Gravenhage;

mejuffrouw A, J. Geerdink, Hengelo; de heer

G. Kunkel, 's-Gravenhage; de heer S. Ebbe,

's-Gravenhage; de heer H. Leeuw, Amsterdam;

mejuffrouw W. Nieuwerf, Aerdenhout.

- 8

ontmoette een vriend, die directeur van een

bank is.

„Nu, hoe gaat het?" vroeg hij.

„Ellendig. lederen dag moet er geld bij,"

antwoordde de vriend.

„Ja?" vroeg mijn neef. „Van wien al

zoo ?''

„Jij moest eens een flink pak op je broek

hebben!" zei de heer vertoornd tegen den

jongen, die hem bijna omverliep en hem tot

overmaat van ramp nog uitlachte. „Je moest

mij eens tot vader hebben I"

„Nou mijnheer, dat kan," meende het

jongemensch trouwhartig. „Mijn moeder is

weduwe."

Hij: „Zoudt u met een dommen man

trouwen als hij geld had?"

Zij: „Hoeveel hebt u dan?"

„Waarom huil je zoo. Jantje?"

„Vader is van de trap gevallen:"

„Och! Dat is erg. Heeft hij iets gebro-

ken?"

„Neen!"

„Nou, waarom ga je dan zoo te keer?"

„M'n zusje heeft 't gezien en ik niet!"

„Vóór alles eisch ik nauwkeurigheid en

orde," zei de hoofdredacteur tegen zijn

nieuwe reporters.

Twee dagen later legde een der nieuwe-

lingen hem een verslag over een lezing voor.

„Wat is dat voor nonsens ?'" tierde de

chef opeens. „U schrijft hier: Negen,hon-

derd negen en negentig oogen waren op den

spreker gericht!"

„Dat is toch zeer nauwkeurig," was het

antwoord. „Eén der vijfhonderd aanwezi-

gen was blind aan het eene oog."

Met een boos gezicht riep de gast den

kellner bij zich en vroeg:

„Vertel mij eens, wat is dat eigenlijk hier

in mijn glas?"

„Dat is Bordeaux, mijnheer."

„O ja! Is er ook niet een wijnsoort, die

zoo heet?"

„O dokter, ik heb toch zoo'n vreeselijke

pijn! Nu eens aan den linkerkant en dan

weer rechts."

„Zoo, en waar had u het eerst pijn?"

„Vanmiddag, in de Kalverstraat."

GladyS: „Moeder, ik heb onder verschil-

lende namen een advertentie- geplaatst, dat

ik wou kennis maken met een beschaafd

heer, die zin voor romantiek heeft."

Moeder: „Gladys! Hoe heb je zooiets

kunnen doen?! Heb je er brieven op ge-

kregen?"

Gladys: „Eén maar — van vader!"

Chef: „Is het waar, Mulder, dat jij, zoo-

dra 't zes uur slaat, je pen neerlegt en weg-,

gaat, zelfs al ben je midden in een woord?"

Klerk: „Dat kan nooit op mij slaan, mijn-

heer. Als 't tegen zes uur loopt, begin ik

heelemaal niet meer aan een nieuw woord!"

„Heb jij wel eens moeite om geld van je

man te krijgen?"

„O neen. Ik hoef alleen maar te zeggen,

dat ik terugga naar mijn moeder en dan

geeft hij mij reisgeld."

-,■... ■ ■ ■ .■ ., ■■■ > '.

flLM5TERREN-ADC 3

RICHARD ARLEN

Geboren: 15 September

Adres: 5451 Maralhonstreet, Hollywood

LISSI ARNA

Geboren: 20 December

Adres: Insterburg Allee 25, Berlijn

SIEGFRIED ARNO

Geboren: 27 December

Adres: Zähringerstrasse 5, Berlijn

-^M| , II , miKIIMll

GEORGE K. ARTHUR

Geboren: 27 Januari

Adres: M.G.M.-Studio's, Culver-Clty, Cal.

JEAN ARTHUR

Geboren: 1 7 October

Adres: 5451 Marathonstreet, Hollywood

NILS ASTHER

Geboren: 17 Januari

Adres: M.G.M.-Studio's, Culver-City, Cal

- 9 -

BETTY ASTOR

Geboren: 25 Februari

Adres: Neue Winterfeldstrasse 35, Berlijn

MARY ASTOR

Geboren: 3 Mei

Adres: First National Studio's, Burbank Cal

MAY MAC AVOY

Geboren: 8 September

Adres: 7200 SanctaMonlcaBIvd, Hollywood "


BALANCE

(Zie, de illustratie).

Een goede balans is het meest onont-

beerlijke om van iemand een goeden

danseur te maken. „Balance" betee-

kent het correct voeren van het lichaams-

gewicht bij het achter- en voorwaarts bewe-

gen. Indien men achter- en voorwaarts kan

loopen met een partner en het gewicht daar-

bij op de juiste plaats houdt, dan zal het

niet lang duren of men danst goed, doch het

verkrijgen van een goede balans is natuurlijk

een kwestie van oefening. De beenen moeten

vrij vanuit de heup zwaaien en tezelfder tijd

dient het lichaam op natuurlijke wijze op-

gericht te blijven.

Men dient te onthouden, dat het gewicht

van het lichaam (van de dame of heer)

steeds naar voren moet zijn, naar uw partner,

in welke richting men zich ook beweegt. Dat

wil niet zeggen, dat men voorover leunen

moet. Zooals ik reeds gezegd heb, moet men

een natuurlijk opgerichte houding blijven

bewaren.

Bij het voorwaarts bewegen moet men

trachten het gewicht boven den voorsten

voet te houden. Men moet niet den voet

naar voren stooten en er dan het gewicht op

overbrengen; indien men zulks doet, trapt

men steeds op de teenen van zijn partner.

Wanneer ge u achterwaarts beweegt,

breng dan het gewicht naar voren, naar

de(n) partner. Zwaai de beenen goed van-

uit de heup en zorg er voor, dat de hiel van

uw achtersten voet den grond niet aanraakt,

voordat de andere voet dezen gepasseerd

heeft. Dit laatste is van het grootste belang,

en geldt voor eiken ballroom dance, wan-

neer men zich achterwaarts beweegt. Indien

men den hiel te snel laat zakken, wordt het

geheele gewicht van het lichaam naar ach-

teren gebracht, waarbij de partner naar voren

getrokken wordt.

CONTRARY BQDY MOVEMENT.

Voor eiken danser, wiens wensch het is

góéd te dansen, is het noodig, om door en

door te weten, zoowel in theorie als in prac-

tijk, wat onder contrary body movement

is te verstaan.

'Dit aan een beginneling te leeren is nut-

teloos; dat kan niet in een paar lessen ge-

schieden, en het is belachelijk om zulks te

probeeren. Dit is slechts bestemd voor die-

genen, die bereids een goede balans en bewe-

ging hebben. Voor een beroepsdanseur is het

onontbeerlijk en van het hoogste belang.

Kortweg gezegd maakt de contrary body

movement het verschil uit tusschen een rech-

te en een gebogen lijn. Bij ballroom dancing

worden deze gebogen lijnen verkregen door

het lichaam dusdanig te draaien, dat de

tegenovergestelde heup en schouder gekeerd

worden naar den voet, waarmede een pas

gemaakt wordt.

De vier manieren, waarop een contrary

body movement kan worden gebruikt, zijn

als volgt:

Stap voorwaarts met den rechtervoet,

waarbij de linkerheup en schouder voor-

waarts gaan.

Stap voorwaarts met den linkervoet, waar-

bij de rechterheup en schouder voorwaarts

gaan.

Stap achterwaarts met den rechtervoet,

waarbij de linkerheup en -schouder achter-

waarts gebracht moeten worden.

yHtet moderne ^ÈaMiroom dansen

Zie „Het Weekblad" van 25 Haait 1.1.

door COR HUNKERT BODY SWAY.

DE GOEDE BALANS

Stap achteruit met den linkervoet, waarbij

de rechterheup en -schouder achterwaarts

gebracht moeten worden.

Het initiatief van deze beweging gaat uit

van de schouders en wordt benedenwaarts

voortgezet in de heupen.

De contrary body movement moet niet in

den blinde weg uitgevoerd worden; men

moet ze slechts toepassen op sommige tijden

en op sommige plaatsen, waarover later

meer. Practisch wordt bij elke turning step

de contrary body movement gebruikt.

Het is belangrijk, dat men onthoudt, dat

de tegenovergestelde heup en schouder moe-

ten worden gebruikt, wanneer de pas geno-

men wordt, niet, nadat de pas gemaakt is.

Wanneer deze beweging bij een step aan-

gewend wordt, dan staat het lichaam in een

bepaalde richting. Men moet dan min of

meer in die richting doorgaan bij alle daarop

volgende steps tot de volgende, waarbij men

wederom van een contrary body movement

gebruik maakt.

Er is nog een andere vorm van contrary

body movement, bekend als de contrary body

movement position, welke plaats vindt bij

een step, die rechthoekig op het lichaam

staat. Indien men' een stap voorwaarts maakt

met den rechtervoet, vóór den linkervoet

langs, en waarbij het lichaam in dezelfde

richting blijft, dan zult ge opmerken, dat dit

hetzelfde effect heeft, als wanneer men recht

vooruit stapt met den rechtervoet en tege-

lijkertijd den rechterheup en -schouder naar

voren brengt.

Deze tweede vorm van contrary body

movement — contrary body movement posi-

tion — wordt bij alle „outside" passen ge-

bruikt: dat wil zeggen, bij elke variatie,

waarbij men naast zijn partner — of de

partner naast U — stapt. Het wordt ook

zeer veel gebruikt bij de Tango.

1

- 10 -

Ofschoon niet zoo belangrijk als Balance

en Contrary Body Movement, is dit onder-

werp toch van zeer groot gewicht ten aan-

zien van het in het vorige artikel besprokene.

Slechts een ervaren danser zal er zich van

kunnen bedienen. Dit lichte zwaaien van het

lichaam is bij het meerendeel van de turning

steps in ballroom dancing ingevoerd, en het

overhellen van het lichaam dient steeds ge-

richt te zijn naar het midden van den draai,

welken men maakt.

In een balzaal danst men steeds tegen de

wijzers van de klok in, en er zijn twee fun-

damenteele wijzen, waarop men kan draaien;

natuurlijk (rechtsom) of tegengesteld (links-

om). Indien men hierover even nadenkt, zal

men begrijpen, dat men bij een natuurlijken

draai steeds een weinig naar het midden van

de balzaal zwaait, en bij een tegengestelden

draai steeds een weinig naar den buitenkant

van de balzaal — den muur.

De zwaai moet uitgevoerd worden van-

uit de voeten naar boven, zoodat het geheel

van het lichaam — beenen, heup, schouders

en hoofd — overhelt naar het midden van

den draai, welken men maakt. Indien men

een rechte lijn door het lichaam zou kunnen

trekken bij het maken van dezen lichten

zwaai, dan zou die het lichaam in twee

gelijke deelen verdeelen. Men dient den zwaai

niet vanuit het middel te maken.

Men zou dezen zwaai kunnen vergelijken

met dien, welken een wielrenner maakt, die

een bocht neemt; die zal natuurlijk naar het

midden van de baan zwaaien. Hetzelfde ge-

schiedt bij een vliegmachine, welke in de

lucht een bocht moet nemen.

Vergeet niet, dat de zwaai zeer licht zijn

moet, en wanneer ge omtrent het een of

ander in het onzekere verkeert, voer het

dan niet uit, totdat U bij een „professional"

uw licht heeft opgestoken.

Denk er aan, dat men het onder geen en-

kele omstandigheid probeert, tenzij men door

en door ervaren is en de balance, benevens

de contrary body movement, volkomen

machtig is, en men zonder eenige moeilijk-

heid dansen kan uitvoeren.

SPIERCONTROLE.

U zult allen wel hebben opgemerkt, dat

er in de balzaal paren zijn, die met hun ar-

men bewegen wanneer ze dansen. Dit geeft

blijk van gebrek aan spiercontróle in den

meest ruwen vorm. Het wordt gewoonlijk

aangeduid met „pompen". Deze lieden doen

dit niet opzettelijk, doch ze kunnen zich

eenvoudig niet bewegen zonder daarbij ook

hun armen te bewegen.

Men dient het lichaam steeds heel stil te

houden; niet stijf en onbuigzaam, doch

ontspannen en beheerscht, en men moet alleen

bewegen vanuit de heupen, wanneer men

zijn passen maakt. Een volmaakte spier-

contróle is een kwestie van oefening. Zooals

bij eiken vorm van oefening, wenscht men

het maximum effect te bereiken, zoowel in

genoegen als gezondheid, bij een minimum

van krachtsinspanning, en om dit te verkrij-

gen heeft men een weinig tijd en doorzet- '

tings vermogen noodig.

V HARMONIE

(Wordt vervolgd.)

Het wakkere troepje, dat het Centraal Theater te Amsterdam bespeelt, heeft ondanks crisis en malaise,

die zich in de tooneelwereld aan het eind van dit seizoen onheilspellend doen voelen, een uit-

stekende opvoering van Molnèrs „Harmonie" gegeven. Cees Laseur, de regisseur, beschikte, doordat

Louis Saalborn en Dirk Verbeek het ensemble als gasten hadden versterkt en omdat Oscar Tourniaire

zijn medewerking verleende, over een uitgelezen ensemble. Indien hij het speltempo ietwat weet te ver-

snellen zal dit het geheel zeer ten goede komen

Indien men een genoeglijken avond wil beleven, verzuime men niet „Harmonie" te gaan zien.

1. Mary Dresselhuys en Tilly Lus. 2. Rie Gilhuys, Dirk Verbeek, Tilly Lus, Mary Dresselhuys. Oscar Tour-

niaire, Chris Baay, Louis Saalborn, Marie Meunier en Joan Remmelts. 3. Cees Laseur. 4. Mary Dresselhuys,

Kie Gilhuys, Joan Remmelts, Oscar Tourniaire en Tilly Lus. 5. Oscar Tourniaire. 6. Chris Baay, Mary

Dresselhuys, Louis Saalborn, Dirk Verbeek, Joan Remmelts, Rie Gilhuys en Oscar Tourniaire. 7. Dirk

Verbeek en Oscar Tourniaire.

iMääiE^^^m.^^i^ ^

5^


1. Magda Schneider en Ida Wüst. 2.

Ida Wüst en Otto Wallburgr. 3. Lissy

Arna en Otto Wallburg-. 4. Wolf

Albach-Retty. 5. Lissy Arna en Paul

Otto. 6. Magda Schneider en Paul

Otto. 7. Julius Falkenstein.


13 -


Oi

ALS HET LEVEN MISDAAD WORDT

DICK TURPIN. - DE „BEROEMDE" ENGELSCHE 5TRUIKR00VER

het algemeen is de faam veel te

idderlijk geweest tegenover Dick

"urpin, den bandiet, die in het begin

der achttiende eeuw Engeland onveilig

maakte. Ofschoon hij een roemloozen, zelfs

smadelijken dood vond aan de galg, heeft

het publiek langen tijd een soort held in hem

gezien, wiens bravoure en zin voor humor

veel van zijn schurkenstreken goedmaakte.

Feit is echter, dat de knappe, zwierige, edelmoedige

roover tot de fantasie behoort, en

dat Dick Turpin slechts een ruwe, wreede

velddief was, die voor niets terugdeinsde, en

in plaats van knap, afschuwelijk leelijk was!

Bij zijn jeugdjaren behoeven wij niet lang

stil te staan. Hij werd in 1706 geboren als

zoon van een herbergier te Essex, en heette

eigenlijk Richard Turpin. Om zijn vader in

diens café op te volgen, stond hem niet aan,

en daarom deden zijn ouders hem in de leer

bij een slager te Whitechapel. Maar ook daar

had hij het niet naar den zin; hij wilde op

een gemakkelijker en avontuurlijker manier

aan den kost komen. Zoo zien we hem al

vroeg het slechte pad opgaan: hij begon met

het stelen van een paar ossen, om zich daarna

bij een rooverbende aan te sluiten, die

weldra de streek waar zij werkten, in opschudding

brachten door de afschuwelijke

wijze, waarop ze huishielden.

Hun methode was bijna steeds dezelfde. Ze

overvielen eenzaam gelegen boerderijen en

dwongen de vrouw des huizes, wanneer haar

man afwezig was, te vertellen waar zich het

geld bevond. Om mogelijken tegenstand

direct te breken, werden de ongelukkige

slachtoffers onmiddellijk voor het haardvuur

geplaatst en met levend roosteren bedreigd!

Werd de buit aangewezen, en was deze voldoende,

dan werd de boerin door een klap

op haar hoofd met een geweerkolf bewusteloos

geslagen — viel hij tegen, dan martelden

zij haar net zoo lang, tot zij bezweek!

Spoedig werd de angst bij de bevolking

zoo groot, dat er een belooning van vijftig

pond werd uitgeloofd voor het onschadelijk

maken der bende, en nadat dit bedrag tot

honderd pond was verhoogd, werden twee

der boeven gevat en opgehangen. Turpin

oordeelde het nu raadzaam, het district te

verlaten en met zijn jonge, mooie vrouw, —

die van goede familie was! — in Sewardstone

te gaan wonen. Zes maanden vertoefde

hij daar, zonder dat iemand vermoedde, wie

hij was. Toen kon hij het echter niet meer

uithouden en trok de heirwegen op om te

gaan rooven. Zijn eerste daad was een aanslag

op zijn beruchten collega Tom King.

Niet wetend, wien hij vóór zich had, hield

Turpin hem zijn pistool onder den neus en

beval hem zijn zakken te leegen. De andere

schurk barstte in lachen uit. ,,Moeten wij

nu elkaar al gaan bestelen?" riep hij. „Kom,

Dick Turpin, al schijn jij mij niet te kennen,

ik ken jou maar al te goed, en ik zou je

graag als compagnon willen hebben."

Turpin keek eerst wat sip, maar ging toch

op het voorstel van den ander in, en zoo

begon hun samenwerking, welke drie jaar

duren zou en zich reeds den eersten dag den

besten kenmerkte door de berooving van een

mailcoach te Stamford Hill. Weldra werden

de beide bandieten zoo berucht, dat het spoedig

in de gegoede kringen als een eer gold

om door ben te zijn overvallen en uitge-

Dick Turpin in zijn zelfgegraven hot.

Naar een oude gravure.

schud. Op zekeren dag trof Turpin, die hier-

van op de hoogte was, onder zijn slachtoffers

van een overval ook een dame aan, die be-

kend was om haar buitengewone schoonheid.

Zonder zich te bedenken, gaf hij haar een,

kus. De dame was uiterst verontwaardigd,

waarop Turpin zijn schouders ophaalde, en

haar nonchalant toevoegde: „Doe maar niet

alsof. ... Ik weet immers tóch wel, dat je

nu voortaan overal heel trotsch vertellen zal,

dat Dick Turpin je heeft gekust. . . ."

Aangezien het compagnonschap met King

hem te weinig naar den zin opbracht, ging

Turpin nog een tweede bondgenootschap

aan met een andere bende, die weldra even

stoutmoedig optrad, zoodat de Koning ge-

noodzaakt was andermaal een hooge beloo-

ning in het vooruitzicht te stellen voor het

gevangennemen der schurken. Op zeke-

ren dag verbreidde zich de tijding, dat Tur-

pin en zijn bendeleden gezien waren in een

bierhuis te Westminster. De schout met zijn

rakkers haastte er zich heen; Turpin kon

maar ternauwernood ontkomen door een

raam; doch zijn makkers werden gearresteerd

en opgehangen in kettingen, om een gruwe-

lijken dood te sterven.

Wel verre van zich schuil te houden,

bleven Turpin en King de herbergen in de

omgeving van Londen bezoeken, waar de

eerste vooral een graag geziene gast was om

zijn vrijgevigheid. De tijd brak echter aan,

dat geen caféhouder hen meer durfde bedie-

nen, en daar de beide roovers dit maar al te

goed merkten, en zij bang waren den een

of anderen dag verraden te zullen worden,

groeven zij zich in een naburig bosch een hol,

dat groot genoeg was om zoowel hunzelf als

hun paarden onderdak te bieden. Opdat zij

aan niets gebrek zouden hebben, voorzag

Turpins vrouw hen geregeld van voedsel en

- 14 -

drank. Toen bun verblijfplaats bekend werd,

trachtten twee boschwachters hen te vatten.

Turpin liet hen ongehinderd naderkomen, in

de veronderstelling, dat het stroopers waren.

Zoodra had hij echter hun bedoelingen niet

doorzien, of hij schoot een der mannen dood,

waarop de ander zoo vlug hij kon het hazen-

pad koos. De beide boeven achtten het nu

toch raadzaam, een ander operatieterrein te

kiezen; zij hielden zich voortaan schuil in

de omgeving van Londen en stalen er alles

wat los en vast was. Na cenigen tijd werden'

zij echter herkend door een herbergier, die

hen in zijn tuin ontdekte. De man maakte

alarm, en King werd gegrepen. Turpin, die

hem wilde bevrijden, schoot met de bedoe-

ling de mannen, die hem vasthielden, neer

te leggen. Hij miste echter en zijn kogel drong

King midden in de borst. Voordat deze stierf,

deelde hij uit woede, omdat hij meende dat

Turpin hem opzettelijk had doodgeschoten,

mede waar zijn compagnon zijn schuilplaat-

sen had. Er volgde nu een ware klopjacht op

Turpin, die zich waarschijnlijk allefen maar

aan een gevangenneming heeft kunnen ont-

trekken, doordat hij geruimen tijd in de

boomen leefde. Men vond dit in dezen tijd,

die een soort van ziekelijke vereering koester-

de voor alles wat naar avontuur en romantiek

zweemde, zoo prachtig, dat zelfs dichters

het niet beneden hun waardigheid achtten,

zijn daden te verheerlijken!

Toen de weg hem veilig scheen, vluchtte

Turpin en verhuisde naar Yorkshire, waar

hij in zijn onderhoud voorzag door schapen

te houden en later door in paarden te han-

delen. Hij verwierf daar de reputatie van een

eerzaam koopman, en ging vaak met lieden

van aanzien op jacht!

Lang slaagde hij er echter niet in, zijn

waren aard te betoomen. Toen hij een keer

van de jacht terugkeerde, en weinig gescho-

ten had, kreeg hij twist met een der leden

van een ander gezelschap en dreigde den man

neer te schieten. Hij werd gevat, en toen

kwam aan het licht, dat mr. Palmer — zoo-

als hij zich noemde — zijn identiteit niet

kon bewijzen. Hij werd daarom opgesloten in

York Castle en beging daar de onvoorzich-

tigheid, naar zijn broer te schrijven, dien

verzoekend „hem een goed karakter en be-

hoorlijken levenswandel aan te meten." Het

adres van den brief was echter onleesbaar en

zoodoende kwam het epistel in handen van

den gevangenisdirecteur, die het las en. . . .

ontdekte, wie mr. Palmer eigenlijk was!

Turpins lot was nu bezegeld!

De beschrijving, die een tijdgenoot van

zijn laatste oogenblikken gaf, zal er waar-

schijnlijk niet weinig toe hebben bijgedragen,

om Turpin in de sfeer van dapperheid en

romantiek te plaatsen, die hem zoo lang door

het nageslacht werd toegedicht:

,,Hij werd in een Kar naar het Plein der

Executie gevoerd, op Zaterdag zeven April

1739, met John Stead, eveneens veroordeeld

wegens Roovcrij; hij gedroeg zichzelf met

verbazingwekkende Standvastigheid, en

maakte diepe Buigingen voor de Toeschou-

wers, terwijl hij voorbijging. Het was opmer-

kelijk, dat zijn Rechter Been beefde, toen hij

de Ladder besteeg, en met een Air en met een

ongeëvenaarden Moed om zich heen keek;

en nadat hij een Half Uur met den Beul had

gepraat, wierp hij zich van de Ladder en

kwam na vijf Minuten om."

Regie: Charles F. Riesner.

M.G.M.-film.

Rolverdeeling:

Terry Parker Jackie Cooper.

Dr. Shumaker Conrad Nagel.

Jóhn Parker Lewis Stone.

Mevrouw Shumaker . . Lois Wilson.

Ludie Jean Parker.

Al Parker Maurice Murphy.

Kenny Lawrence Grant.

Snoop Richard Wallace.

De Assistent David Newell.

Spike Oscar Rudolph.

Rosetta Louise Beavers.

John Parker is een oudheidkundige,

die de geheelc wereld rondreist om

opgravingen te doen. Hij heeft twee

zoons, Terry en Al. Zijn vrouw is van hem

gescheiden, omdat zij er genoeg van had

steeds alleen thuis te zijn, terwijl haar man

op reis was. Zij is hertrouwd met dokter

Shaker, die haar en haar jongens een gezel-

lig tehuis wil aanbieden.

Al en Terry hebben een maand doorge-

bracht met hun vader, die in de woestijn

bezig is met opgravingen. Als zij veer naar

hun moeder teruggaan, vernemen zij, dat

deze in dien tijd met den dokter getrouwd

is en Terry weigert zijn „nieuwen vader" te

erkennen. Al gaat naar de Militaire Acade-

mie en Terry voelt zich alleen en verlaten in

een vreemde omgeving, waaraan hij zich

moeilijk kan aanpassen.

Als Al zijn vacantie thuis komt doorbren-

gen, is hij,een groote steun voor zijn jonger

broertje, maar na korten tijd toont hij meer

belangstelling vodr een buurmeisje dan voor

1; Jackie Cooper (Terry). 2. Terry oefent zich. 5.

Lois Wilson, Jackie Cooper en Conrad Nagel./f.

Lois Wilson en Jackie Cooper.

15 -


V

'T

-yr 7 «a*B.^:«.BrtajKr*w«i-.~ -«MftFr-,

Terry. Nu kan de kleine het niet langer ver-

dragen, hij loopt weg en zoekt zijn „echten

vader" op.

Na eenigen tijd beseft Al, dat het zijn

schuld is, dat Terry weggeloopen is en hij

roeit de rivier op om hem te zoeken. In den

mist wordt zijn bootje aangevaren en Al

ernstig gewond. Een bloedtransfusie blijkt

noodzakelijk en dokter Shumaker stelt zijn

eigen bloed hiervoor beschikbaar.

Intusschen heeft Terry zijn vader gevon-

den en samen zijn zij teruggekomen om den

dokter mede te deelen, dat, ondanks de uit-

spraak van den rechter, de jongen met zijn

V E RWAC HT:

RASPOETIN

Een Metro-Geldwyn-Mayer Film mei

JOHN, ETHEL en LIONEL

BARRYMORE

::::S:. /'v"^^,-:,-; 1 -.-.:,..^^!\ • ; .vv■iv■^■ï:■;■:.■..^ './:. •■..'■,; ■:^yl::..y : Ü-'4r^^;'''..C.

■ ■ ■ ■

I

T6 -

■ ■ ■ ■. ■ ■ ■ . ■

**-

pr

s^

m ^^^^

hhi

.SlJ

vader mee zal gaan. Terry is zeer onder den

indruk van het ongeluk, dat zijn broer over-

komen is en beseft, dat dokter Shumaker het

leven van den jongen gered heeft. Ook de

dokter zelf ziet in, dat hij den jongen ver-

keerd aangepakt heeft en als Parker voorstelt,

Terry mee naar Zuid-Amerika te nemen,

verklaart deze, liever bij den dokter te blij-

ven. Parker heeft intusschen aan het ziekbed

van zijn oudsten zoon den dokter beter lee-

ren kennen en durft nu zijn beide jongens

perust aan hem toevertrouwen.

1. Maurice Murphy en Jackie Cooper. 2. Conrad

Nagel. 3, 4 en 5. Lewis Stone en Jackie Cooper.

6. Conrad Nagel, Jackie Cooper en Lois Wilson.

HET TESTAMENT

VAN Dr. MABUSE

komt

i

Het meesterwerk van Fritz Lang

N.V. FILMA

AMSTERDAM

' ' _, .'- i


»

[LOIS WILSON]

EN

IJACKIE COOPER]

IN

.TWEE VADERS" |

(Folo M.G.M.)j

rfjwp- ,-

' y '■ '

^-^*

M

ii

AFBEELD

IN KLEUR

MULTICOl

PICTURE


HÜ^H

FIRST NATIONAL FILM

Regie: James Flood en Elliot Nugent - Naar

het tooneelspel van Mary Mc Dougall Axelson - Scenario van Earl Baldwin

G r tf e S 1 utt ° R is wegens moord tot twintig-jaar gevangenisstraf veroordeeld.

J* Nog klinkt het g-eluid van de dichtvallende g-evangenispoort, die haar van

de vrijheid en van haar man scheidt, na in haar ooren,als het noodig blijkt haar

naar het vrouwenhospitaal over te breng-en, aangezien zij een baby verwacht,

(jrace en haar man Jed hebben elkaar innig lief, en vóór zij naar de vrouwenzaal

wordt overgebracht, nemen zij op hartbrekende wijze afscheid van elkaar,

lerwijl we, zoodra Grace eenmaal op de zaal is gekomen, getuige zijn van

heel wat interessante tafereeltjes, die een prachtig licht werpen op de verschillende

karakters der verpleegden, begint zich, aanvankelijk bijna ongemerkt,

doch later met fel-schrijnende realiteit, het drama te ontwikkelen,

dat het hoogtepunt der film vormt. Weldra is het Grace namelijk

duidelijk geworden, dat het gaat om haar leven of om dat van haar kind I

Wanneer de doktoren aan Jed mededeelen, dat het inderdaad niet mogelijk

is, beiden te redden, smeekt hij hun, de moeder te redden.

Grace echter prest de doktoren, haar kind te redden. Ze is wel ontzettend

bang voor den dood, maar zij denkt aan de lange jaren van eenzaamheid

voor haar man, terwijl zij in de gevangenis zit. Door het offer van haar

eigen leven, zal zij haar man een wezentje schenken, waaraan hij zijn

leven kan wijden

.... Als Jed verneemt, dat zijn vrouw is gestorven, is hij niet te houden

van woede en smart. Gebroken wil hij het hospitaal verlaten — een verpleegster

nadert hem en legt het hulpelooze wicht in zijn armen.

Het teere kind lijkt op zijn vrouw; de gevoelens die hem bestormen zijn

met te beschrijven. De strijd is te hevig. Doch als de smart in tranen

een uitweg zoekt neemt hij het kind op en drukt het teere schepseltje, als

de dierbaarste schat van zijn Grace, aan zijn hart.

1. Loretta Young en Reginald Mason. 2. Loretta Young. 3. De dokter vertelt Jed de

waarheid. 4. Loretta Young en Eric Linden. 5. Glenda Farrell en Aline MacMahon.

6. Loretta Young en Ene Linden. 7. In het vrouwenhospitaal.

Ko ODT

J^cleJcU^^^

WITTE-EN GEBLOEMDE

KASTRANDEN(.,HOUANDIÄ*EN.MEEUW")

KASTROLLEN („HoUANDIA")

METERRANDJES

kkk

1-.

EEN GEHEEL

NIEUWE KLASSE SIGAREN

Het succes dat in den loop

der jaren Karel I heeff be-

haald, Is he( gevolg van een

complex van oorzaken

In de eerste plaats het

scheppen van een geheel

nieuwe klasse sigaren, die

van stonde at aan zich in

de belangstelling dèr rockers

mochten verheugen.

Haar elegante vormen, fijne

kleuren, heerlijken geur en

smaak, maken deze sigaren

tot de standaardkwaliteit

voor Nederland.

Het voorbeeld van Karet I

heeft natuurlijk navolging

gevonden, zooals dat altijd

het geval is als er Iets

werkelijk goeds Is ontstaan.

Dit Is wel het beste bewijs

van de hooge eischen waar-

aan Karel I voldoet, want

alleen datgene wat duur-

zaam succes heeft, wordt

nagevolgd Echter ts Karel I

nimmer geëvenaard, veel

minder nog overtroffen. Hef

blijft de standaardkwaliteit

voor Nederland en

ER IS MAAR ÉÉN

STANDAARDKWALITEIT VOOR NEDERL-AND

CRêPE TOILET PAPIER

„HOLLANDIA"- „NEUTPAAH

.KREPP"-„HyQlËNISCH" -

.HVOIEA" - .MEEUW'-.NEFA"-

..SANITAS--..DE WAAL." -

ONDER VIER OOCEN

^MM

V' u< * Oie«^ 19 « oer^ od, ' r,mef>*« i/Jk

.ée

ADVERTE PERIODIEKEN

GEEF UW ADVERTENTIE EEN LANGER LEVEN

VEetEMGrNC OE NEDEIJLANDSCHE PfSlOOlE« PE«

. . ,. , ._ . ._


1

H. HEYENBROCK

DE SCHILDER VAN LICHT EN ARBEID

Een album bevattende13 Drachtig

gekleurde platen naar het werk

van dezen beroemden schilder.

Elke plaat kan als fraaie wand-

versiering dienen. Het is een ge-

not zoon prachtwerk te bezitten

Gl ASFABRICAGE

NA ONTVANGST VAN f(. 2.50 WORDT U EEN EX. TOEGEZONDEN - ZEND POSTWISSEL VAN fl. 2 50 AAN DE ADM

VAN HET WEEKBLAD CINEMA EN THEATER OF GIREER H^T BEDRAG OP No. 41880 EN TOEZENDING VOLGT

20 -

(Vervolé van pa$. 7)

maar ik kan wel eerst even met je

meegaan.

Zij vonden Kwang-jang-fu achter zijn

toonbank, toen zij in zijn toko kwamen

en Ning begroette zijn collega bijna

uitbundig.

„Laat mijnheer den consul de schaal

zien, Kwang-jang-fu. Hij is een lief-

hebber en een groot kenner van eier-

schaal-porselein."

„Ning-li heeft me verteld, dat het een

zeer zeldzaam stuk is," begon Lord

fcatermere.

,,Dat is zoo, mijnheer de consul, en

ik ben zeer vereerd, dat u in mijn toko

hebt willen komen, maar ik heb bij me-

zelf nog niet besloten, of ik de schaal

zal verkoopen."

„Nou, Kwang-fu, dat smoesje ken ik

al lang. Ik woon bijna tien jaar in

Tongking en ik heb veel met opkoopers

te maken gehad," sprak Lord Latermere

spottend.

De onverwachte aard van deze op-

merking maakte het even moeilijk om

een geschikt antwoord te geven.

Ning kwam z'n collega te hulp:

„Mijnheer de consul vergeet, dat de

schaal een erfstuk is, dat al eeuwen in

de familie is geweest en dat Kwang-

jang-fu erg op zijn oom gesteld was."

Onder het blad van de toonbank was

Kwang bezig om een heel dun eindje

Chineesch vischsnoer om zijn wijsvinger

van zijn linker hand te winden.

„Hij is altijd goed voor me geweest,"

zei Kwang met zichtbaar groeiende aan-

i

IHIEATIHIEIF5 ÄINKSEL. ÖIN1 [H1AAIF3 TOON (Fofo Fox)

doening, „altijd — dat is een feit. Maar

daarom steekt er toch geen kwaad in,

dat mijnheer de consul even kijkt, is

't niet?"

Lord Latermere nam zijn rottangstok

onder zijn rechterarm en legde zijn

strooien hoed op de toonbank neer.

„Dat is ook het doel van mijn bezoek,

Kwang-fu I" zei hij terwijl.

Deze bukte zich en nam de schaal

van een plank onder de toonbank. Hij

zorgde er voor haar precies op de

plaats vast te houden, waar het snoertje

op den onderkant was vastgekleefd.

„Hier is-ie," zei hij en haalde diep

adem voor het komend oordeel.

Lord Latermere nam de schaal voor-

zichtig in zijn rechterhand. „Ze voelt

een beetje zwaar aan," merkte hij zeer

juist op, terwijl hij de schaal op de

toppen van zijn vingers balanceerde.

„Ik zal even mijn bril opzetten."

„Het is hier erg donker," merkte

Ning op, die bij Kwang achter de

toonbank was gaan staan.

„Daar is de schakelaar bij uw elle-

boog, mijnheer de consul," zei Kwang,

de plek aanwijzend.

„Mag ik even?" haastte Ning te zeg-

gen en hij deed alsof hij achter de toon-

bank vandaan wilde komen.

„Doe geen moeite," zei Lord Later-

mere. „Ik kan het zelf wel doen." Hij

deed een stap in de richting van den

schakelaar, met de schaal gevaarlijk ba-

lanceerend op zijn vingertoppen. Vlak

onder zijn hand lag de groene ma-

lachietplaat, waarop de echte schaal

haar noodlottig einde had gevonden.

T- 21 -

Het critiekc moment was aangebroken I

Nauwelijks had Lord Latermere zijn

hand op den electrischen schakelaar ge-

legd of Kwang trok even aan het

snoertje om daarna het eind los te

laten.

Bij een vruchtelooze poging om de

schaal te redden, gleed de stok van

Lord Latermere onder z'n arm uit,

juist met den knop naar beneden op de

grootste scherf. De scherfjes sprongen

over en om de schoenen van den con-

sul en vielen daarna op den vloer.

„Wat hebt ü gedaan ? Wat hebt u nu

gedaan ?" huilde Kwang-fu, terwijl hij

door de met een klep bedekte ope-

ning in de toonbank kroop. Hij kwam

overeind met opgeheven armen en uit-

gespreide vingers.

Lord Latermere hernam na de hef-

tige poging om het ongeluk te voor-

komen zijn waardigheid en richtte zich

in zijn volle lengte op.

„Ik ben in geen geval aansprakelijk

voor wat er gebeurd is," merkte hij

schijnbaar kalm op. ,,Hct scheen me

toe, alsof de schaal zich in mijn hand

bewoog l"

Kwang-jang-fu was als waanzinnig.

„Dat is iets moois!" jammerde hij, „om

zoo'n kostbaar stuk tegen den grond

te kwakken!"

„Erg ongelukkig," mengde Ning zich

in 't gesprek, die ondertusschen op han-

den en voeten rondkroop om het

snoertje te zoeken, dat hij gelukkiger-

wijze direct vond. „Erg ongelukkig,"

herhaalde hij, en overeind komend,

wierp hij het snoertje ongemerkt in


NIEUWS UIT DE STUDIOS

B' aan. Deze rolprent behandelt het

e Fox-Film Maatschappij kondigt

een film getiteld ,,The American"

leven van Anton Cermak, den gestorven

burgemeester van Chicago.

De Duitsche filmcensuur heeft deze

maand 26 films verboden.

Onder regie

van Willy Rei-

ber verfilmt de

Aafa het scena-

rio „Der Ruf

der Heimat".

Het scenario

schreef Ludwig

Lauber.

Binnenkort

verschijnt deDe-

fi-film „lm

Sturm der Zeit".

Mussolini zal

in de Ameri-

PAUL STEIN

kaansche film

„The March of

Two Worlds" eenige woorden spreken.

Waarschijnlijk zal dit korte gedeelte in Rome

opgenomen worden.

De Ufa verfilmt het scenario „Quex"

van A. K. Schenzinger en B. E. Lüthge. De

productielei-

ding ligt in

handen van

Karl Ritter.

De Victor-

Klein-Film te

Berlijn vervaar-

digt een film

getiteld „Moe- *

der Groen".

De Vlasta Bu-

rian-film „Ik

en de keizer"

is in Oostenrijk

verboden.

Voor de film

„Kleiner Mann

— was nun?" zijn de volgende artisten ge-

ëngageerd: Hermann Thimig, Hertha Thiele,

Fritz Kampers, Ida Wüst, Victor de Kowa,

Paul Henckels en Blandine Ebinger. Regie

voert Dr. Fritz Wendhausen.

Anny Ondra speelt de hoofdrol in de

film „Mesalliance". De opnamen beginnen

einde Mei.

Paul Stein, de bekende regisseur, zal de

Br. I. P. film „She wanted her man" in

scène zetten.

Onder regie

van Milton Ros-

mer speelt Con-

rad Veidt in de

Gaumont-film

„Channel Cros-

sing".

Cecil B. de

Mille, de be-

roemde regis-

seur, zal voor

de Paramount

de film „Het

einde der we-

BEBE DANIELS

CECIL DE MILLE

reld" in scène

zetten, Men

neemt aan, dat deze rolprent 400.000 dollar

kosten zal.

Bebe Daniels zal in Engeland de hoofd-

rol in de film „The Southern Maid" spelen.

Harry Hughes voert regie.

een gróote bronzen vaas, die vlak bij

hem stond.

„Hoe hebt u dat kunnen doen?"

loeide Kwang met stemverheffing.

„Ik heb gezegd," antwoordde Lord

Latermerc, „dat u mij niet voor het

gebeurde aansprakelijk kan stellen."

„Dat zal toch gebeuren,''' riep Kwang,

terwijl hij zijn woorden kracht bijzette

door op de toonbank te slaan. ,,U zult

er voor moeten betalen! Tot den laat-

sten cent — of het u aanstaat of niet!"

Lord Latermere hief z'n arm op om

stilte te verzoeken. „Ik denk, dat je het

respect uit 't oog verliest, waarop ik in

mijn positie aanspraak maak. Ning-li

zal je verzekeren, dat ik de laatste man

op de wereld ben, die jet het verlies

niet zou trachten te vergoe'den. Spreek

me dus niet meer zoo aan, anders ver-

laat ik direct je toko om er nooit meer

een voet in te zetten!"

„Goed, mijnheer de consul," en

Kwang boog met z'n handen gekruist

op z'n borst. „Als mijnheer de consul

zoo spreekt, dan bied ik u mijn veront-

schuldigingen aan. Ik ben diep ge-

schokt en heb een groot verlies ge-

leden."

„Weest zoo goed om die scherven bij

elkaar te zoeken en ze aan mij mee te

geven. Wanneer ik, na onderzoek, be-

merk, dat zij werkelijk van een echt,

origineel stuk afkomstig zijn, ben ik

genegen elke billijke vergoeding, die je

mag vragen, te geven."

„Ik zou er tweehonderd dollar voor

gevraagd hebben," zei Kwang-fu.

„In de gegeven omstandigheden,"

sprak Lord Latermere, „kan ik daar-

tegen geen bezwaar hebben."

„Kwang-jang-fu," zei Ning-ming-li,

„laat mijnheer de consul even in je

kamer wachten, dan zal ik de scherven

bij elkaar zoeken en er een pakje van

maken."

Lord Latermere bedankte voor de

uitnoodiging en bleef liever even in

de toko wachten.

Ning veegde alles bij elkaar en kroop

achter de toonbank, waar hij allerlei

doosjes en vloeipapier voor den dag

haalde. Kwang putte zich uit in beleefd-

heden en vertoonde verschillende rari-

teiten in zijn toko, waarvoor Lord

Latermere weinig belangstelling had.

Na een poosje was Ning met het

pakje klaar. Lord Latermere nam het

mee en zei bij het heengaan, dat zij

over twee dagen bij hem thuis de cheque

konden halen, als de scherven werkelijk

echt bleken te zijn. Kwang en Ning

bogen en dribbelden als marionetten.

Hoewel de consul-generaal uiterlijk

kalm scheen, was hij inwendig zeer ge-

agiteerd. Hij was in 't geheel niet over-

tuigd, dat het ongeluk bij toeval was ge-

beurd. Zijn gevoelige vingertoppen

hadden waargenomen, dat er een soort

leven in de schaal had gezeten, alsof ze

zich uit zichzelf bewogen had. Toch

moest hij wel aannemen, dat hij zich dit

gevoel verbeeld had. Degeen der beide

Chineezen, die het dichtst bij hem ge-

staan had, was nog bijna twee meter

van hem verwijderd geweest. En toch...

Daarbij kwam nog, dat de gevraagde

prijs zeer hoog was. Zelfs aangenomen,

dat de schaal van de allerbeste kwaliteit

bleek, dan nog was een som van twee-

honderd dollar heel veel. Dit stond

- 22 —

BEZOEKT HEX

E" Mm-

TE ©EN HAAG

vast: het was een even vervelend als

verdacht geval.

Aan alles is echter een vroolijke

kant; de spijt en ergernis van Lord

Latermere wogen niet op tegen de vroo-

lijkheid en voldoening bij de firma

Kwang & Ning. Van het begin tot het

einde bleek hun opzet volkomen gelukt 1

Thuis gekomen, begon Lord Later-

mere na een eenvoudigen maaltijd en

een glaasje port met wat okkernoten, de

scherven van de gebroken schaal aan

elkaar te passen. Met sterke lijm en

met een onuitputtelijk geduld werd de

moeilijke taak volbracht. Het was inder-

daad een prachtstuk porselein en toch,

vreemd genoeg, hem bekend. Hij had

deze schaal ergens eerder gezien; hij

herkende elk détail: het meisje, rijdend

op een ezel; de groteske mannelijke

figuur met den stekelbaard; de twee

nuances van verguldsel in de versiering

van wingerdbladeren rondom den rand.

Er was geen twijfel mogelijk: deze

schaal was ongeveer vijf jaar geleden

uit zijn eigen collectie gestolen! Kwang-

fu had echter beweerd, dat ze aan zijn

oom toebehoord had, die haar op zijn

beurt weer geërfd had. Dat was eigen-

aardig! Toen ging er plotseling een

lang gesloten cel in Lord Latermere's

hersens open en hij wist, dat, wanneer

deze schaal werkelijk van hem was ge-

weest, er aan den achterkant een rij

kleine puntjes moest zijn, die gegroe-

peerd moesten wezen als de sterren

van het sterrenbeeld Cassiopeia.

Hij keerde de schaal om en — daar

wären de puntjes! Precies, zooals hij

zich die herinnerde.

Deze ontdekking bewees volledig de

onwaarheid van de geschiedenis van den

oom. Lord Latermere had de verdwij-

ning van de schaal altijd toegeschreven

aan het veronderstelde feit, dat een der

Chineesche bedienden haar gebroken

had en liever al de sporen van wat er

gebeurd was, had verborgen door alle

scherven weg te werpen, dan zijn on-

voorzichtigheid te bekennen. De moge-

lijkheid van diefstal was nooit bij hem

opgekomen, omdat hij verder no^it iets

gemist had. Bezien in het lient der

jongste gebeurtenissen echter, besloot

hij zijn huishoudster te vragen, welke

bedienden er in zijn huis geweest waren

in den tijd dat de schaal was verdwenen.

Hij belde en beval een bediende om

Mrs. Swan te roepen. Toen deze binnen

kwam, vroeg hij haar onmiddellijk hem

in te lichten. Mrs. Swan stak, in ge-

dachten, haar lippen vooruit. „Ik kan

dat niet precies zeggen zonder in mijn

boek na te slaan."

Nadat „het boek" voor den dag was

gehaald, werd vastgesteld, dat een An-

namsche bediende, Lao-kun, zijn betrek-

king verlaten had wegens ziekte, eenige

SIGAREN

's Morgens,

's Middags,

's Avonds.

dagen nadat men gemerkt had, dat de

schaal verdwenen was. De man kwam

uit Ha-non en had het adres van zijn

tante opgegeven voor informaties.

Lord Latermere schreef het adres op

en bedankte Mrs. Swan om daarna een

laat bezoek te brengen aan de tante

van Lao-kun.

Hij was een beetje gegeneerd, toen

hij de oude vrouw in bed aantrof,

lijdende aan acute phtisis en verloor

daarom geen tijd met de reden van zijn

bezoek te verklaren. Na het papier ver-

wijderd te hebben, hield hij haar de

schaal voor en vroeg, of zij die ooit

tevoren gezien had. Zij bekende, dat

dit het geval was, er bij voegende, dat

zij de schaal vier dagen geleden aan een

handelaar verkocht had voor dertig cent.

Lord Latermere luisterde met gerecht-

vaardige verontwaardiging. Hij infor-

meerde naar Lao-kun en was bedroefd

te vernemen, dat hij zoo jong gestorven

was. Na een dollar op. het bed van de

zieke vrouw gelegd te hebben, ver-

trok hij.

Eén ding stond vast: Kwang was een

bedrieger. Hij had willens en wetens de

ware herkomst van de schaal verzwegen

en was op schaamteloóze en oneerlijke

wijze tegen de vroegere bezitster opge-

treden. Zelfs wanneer de omstandig-

heden Lord Latermere zouden dwingen

om aan Kwang-fu tweehonderd dollar

te betalen, was hij vast besloten, dat

de helft van de som overgemaakt zou

wórden aan de oude vrouw!

Na dit besluit genomen te hebben,

verbande hij het onderwerp uit zijn ge-

dachten en liep naar de sociëteit, waar

hij met een kennis om tweehonderd

caramboles biljartte. Toevalligerwijze was

deze vriend ook een liefhebber van

Oostersch porselein. Gedurende het spel

werd een andere schakel in den ketting

van het bewijsmateriaal tegen Kwang-

jang-fu en zijn compagnon gesmeed.

Omdat Lord Latermere geen gebruik

wilde maken van den langen steunstok,

boog hij zijn heele lichaam over het

biljart om een moeilijken stoot te doen.

Alleen zijn voeten staken buiten het bil-

jart. Op het kritieke moment, vóór de

stoot was gedaan, voelde hij een scherpe

pijn even boven zijn rechterenkel. Daar

het gezelschap uitsluitend uit beeren

bestond, veroorloofde Lord Latermere

zich een krachtige uitdrukking.

„Wat scheelt er aan'/ vroeg de tegen-

speler.

„Iets heeft me geprikt," antwoordde

Lord Latermere.

Hij ging zitten, ontblootte zijn been

en zag, dat hij uit een klein, onregel-

matig gevormd wondje bloedde.

„Dat is gek!" zei hij en voelde pver-

de oppervlakte van zijn sok. „Ik zie

niets, wat dit veroorzaakt kan hebben."

„Misschien een spijker, die in den

omslag van ]e broek is gevallen, ver-

onderstelde de kennis.

„Mogelijk," en Lord Latermere

keerde den omslag van zijn pantalon

naar beneden, waaruit een driehoekig

stuk porselein van ongeveer 21/2 c.M.

te voorschijn kwam. „Goeie Hemel! Hoe

is dit hier gekomen? Aha — ik weet

het. Ik heb vandaag een schaal ge-

broken en een van de scherven moet,

zonder dat ik 't bemerkt heb, hierin

gegleden zijn."

„Dat zal 't zijn," zei de kennis en de

scherf opnemend, bekeek hij haar tegen

't licht. „Hum-hum! Je hebt er niet veel

aan verloren, toen je dit brak! Een Ja-

pansche imitatie van eierschaal-porselein,

heb ik gelijk of niet ?"

„Integendeel," sprak Lord Latermere

erg koel tegen. „Het is van een der

mooiste exemplaren, die ik in mijn leven

gezien heb. De rest van de schaal heb

ik hier, als je ze zien wilt." Hij maakte

het pakje open en gaf de schaal zijn

vriend in handen.

„Heb je ze al aan elkaar gelijmd"

merkte de ander op. „Maar hoe kan

dat..."

„Allemachtig," riep Lord Latermere

uit. Want plotseling drong het tot hem

door, dat de schaal wat het aantal

scherven betrof, compleet was. Er was

geen open plaats overgebleven.

Toen hij de reden van zijn uitroep ver-

klaard had, was zijn metgezel werkelijk

verbaasd. Lord Latermere nam het

laatst ontdekte stuk op en bekeek het

aandachtig. „Je had gelijk," zei hij.

„Dit is gewoon Japansch werk." Hij

bekeek het nog eens nauwkeurig. „En

wat is dat nu?" En hij wees op een

stukje witte was, waaruit een klein

eindje snoer stak.

„Dat ziet er uit als een eindje van

een vischsnoer," raadde de kennis. „Het

is afgebroken, zou ik denken! Maar

niemand zal 't toch in zijn hoofd halen

om zoo'n schaal aan een dun snoertje

op te hangen ?"

Lord Latermere trok zijn wenkbrau-

wen op. Duistere gedachten joegen door

zijn brein. „Met je permissie," zei hij,

„we zullen onze score opschrijven en

ons spel een anderen keer afspelen."

Daarop pakte hij de gelijmde schaal

in, stak het scherf je in zijn vestzak en

verliet haastig de soos.

Lord Latermere was lang niet dwaas,

en wanneer het er op aankwam, ging hij

recht op zijn doel af. Een nader onder-

zoek van de scherf bracht alles aan 't

licht. Die twee Chineezen hadden hem

te pakken gehad en hij was er inge-

loopen. Die kerels hadden stellig een

ongeluk met de echte schaal gehad, vóór

hij op de proppen was gekomen, en zoo

hadden zij een plannetje gemaakt om

zichzelf te zijnen koste schadeloos te

stellen. Lord Latermere ging zorgvuldig

na, hoe hij verder zou handelen. Hij

zag er tegen op de zaak in handen der

justitie te geven, omdat daardoor de

publieke belangstelling opgewekt zou

worden, waarvan hij persoonlijk ook

zijn aandeel zou krijgen, waaraan hij

een hekel had. Daarom besloot hij de

zaak zelf te behandelen en schreef direct

een kort briefje aan Kwang en Ning

om te vragen den volgenden morgen

om halftwaalf bij hem te willen komen

op het consulaat.

- 23 -

l^j/yurru**^

Dm hlmtler Jeanette MacDonold, die tot nu to* voor de

Paramount werkzaam was, heeft haar contract met deïe

maatschappij verbroken en il thans bi] de Metro Goldwyn

Mayer geëngageerd. . foto G. de Groot

De beroemde Russische zanger Feodor Chaliapine is Zon-

dagmiddag te 's-Gravenhage aangekomen.

Truus van Aalten reikt den beker uit aan de winnaars van dén

linale-wedstrljd om de Nederlandsche danskampioenschappen

voor Amateurs, die in het Carlton Hotel te Amsterdam ge-

houden werd. V.l.n.r.; mejudrouw G. van Wijk (Bussum)

Truus van Aalten en de heerj. Sweesaardt (Bussum).


Prompt op tijd werden de beide Chi-

neezen aangediend en na een paar ge-

legenheidsphrasen over het weer enzoo-

voort, verzocht Lord Latermere om zijn

rekening. Kwang reikte ze over met een

buiging. Lord Latermere zette een

pince-nez op en las hardop:

Kwang-jang-fu, antiquair

Aan Lord Louis Latermere, con-

sul-generaal

Voor 't breken van een antiek

Chineesche schaal van $ 200.—

de somma van tweehonderd dollar

— zegge $ 200.—.

Hij legde de rekening op zijn schrijf-

tafel. „Kwang-fu," begon hij, „ben je

van meening, dat deze schadeloosstel-

ling billijk en rechtvaardig is?"

Kwang aarzelde. „Mijnheer de con-

sul heeft gezegd, dat hij het wil be-

talen," merkte hij heesch op.

„Dat is zoo. Maar ik wilde alleen

weten, of je geweten wel geheel zui-

ver 'is."

Kwang knikte en vestigde zijn blik

op den grond.

„Ik begrijp," ging Lord Latermere

voort, „dat je reden om de schaal zoo

hoog te taxeeren, gelegen is in een

familiekwestie. Ik neem aan, dat wan-

neer het niet het eigendom van je oom

was geweest, je ze voor veel minder

gegeven zoudt hebben."

„Dat, is mogelijk," antwoordde

Kwang, „maar dat is moeilijk te zeg-

gen."

„Het zou alleen maar een paar dol-

lar verschil gemaakt hebben," waagde

Ning op te merken. „Op z'n minst

moest die schaal toch honderd zes-en-

negentig dollar opbrengen."

Lord Latermere trok zijn wenkbrau-

wen op. „Dus je waardeert het verband

met je oom op vier dollar ?" vroeg

hij aan Kwang.

„Zoo is het," zei deze.

„Nou moeten jullie eens goed luis-

teren. Ik heb reden te gelooven, dat

die oom nooit iets met de schaal te

maken heeft gehad. Sterker, die oom

heeft noo'it bestaan! Neen, val me niet

in de rede! Deze schaal werd ongeveer

vijf jaar geleden door een Annamschen

bediende uit mijn verzameling gestolen.

Jij, Kwang-fu, hebt de schaal voor der-

tig cent van de oude tante van mijn

vroegeren bediende gekocht."

Kwang en Ning snakten naar adem.

„Ik kan elk woord bewijzen," zei

Lord Latermere, terwijl hij achterover

in zijn stoel ging zitten.

„Nou ja," zei Kwang.

„Maar wat nog, al zou het waar

zijn ?" mompelde Ning.

Lord Latermere plaatste zijn vinger-

toppen tegen elkaar. „Je weet heel

goed, dat het mijn gewoonte is om

in zulke zaken de voordeelen tusschen

den bezitter en den handelaar gelijkelijk

te deelen. Ik vrees, Kwang-fu, dat dit

voor jou beteekent, dat je te goed tot

op de helft wordt teruggebracht. Ik

zal nu even de schaal halen. Een oogeri-

blikjel"

Lord Latermere ging het vertrek uit.

„Daar heb je 't nou!" fluisterde Ning.

„Hij doet, wat hij zegt. Wat ben jij van

plan te doen?"

„Niets," antwoordde Kwang. „Jij bent

de verliezende partij. Jouw aandeel zal

aan dat oude wijf uitbetaald worden,

niet het mijne."

Ning greep hem bij den arm. „Ben

je heelemaal gek...! Wij zijn toch deel-

genooten in deze zaak. Wanneer jij mij

benadeelen -wilt, vertel ik hem aÜesl"

Kwang sloeg een gat in de lucht

uit machlelooze woede, „'t Is allemaal

jouw schuld. Van jou! Van jouw be-

roerde plan!"

„Maak niet zoo'n herrie," raadde Ning

aan. ,Acht en negentig dollar is al-

tijd beter dan niets! Zal je eerlijk spel

spelen ?"

Kwang wierp z'n hoofd achterover.

„Eerlijk!" riep hij woest. „Eerlijk! En

daar praat jij over!"

Op dit oogenblik kwam Lord Later-

mere binnen met de gelijmde schaal

in zijn handen.

„Wel," begon hij opgewekt, „hoe is

jullie beslissing?"

„We zullen uw aanbod aannemen,"

zei Ning aarzelend.

„Ga jij daarmee accoord, Kwang-fu?"

vroeg Lord Latermere dezen.

„Ik moet wel," snauwde dit heer-

schap, op wien Lord Latermere's aphoris-

men over het onderwerp zelfbeheer-

sching geen indruk hadden gemaakt.

„,Mooi zoo. Dan zullen we nu ver-

der gaan met ons onderzoek."

Kwang keek op. „Verder ?" bromde hij.

„Dat zei ik," merkte Lord Later-

mere droog op.

„Hier is de schaal. Jullie ziet wel,

dat ik zoo goed en zoo kwaad als ik

dat kon, de scherven weer aan elkaar

heb gelijmd. Kijk maar; er ontbreekt

geen scherfje."

(Foto Paramount}

GARY COOPER

poseert nog even voor den fotograaf alvorens het

Wilde Westen in te trekken, waar hij eenige dagen

vacantie gaat doorbrengen.

. - 24 -

„Het is wonderbaarlijk goed ge-

daan, mijnheer de consul," zei Ning

zoetsappig en met een poging om be-

wondering te toonen.

Lord Latermere glimlachte. „Nu

moeten jullie me eens vertellen, hoe

het mogelijk is, dat deze schaal heele-

maal compleet is en ik toch nog één

— en niet zoo'n kleine scherf — over-

houd?"

Kwang slikte geweldig. „Ik begrijp

mijnheer de consul niet," pruttelde hij.

Nadat Lord Latermere het stukje

porselein, dat in zijn broekomslag ge-

vallen was, uit zijn zak had gehaald,

legde hij het vóór zich neer.

„Daar! Dit stukje vond ik in mijn

broekomslag. Het was daar niet, toen

ik de toko van Kwang-fu binnen kwam,

maar ik vond het er wel eenige oogen-

blikken later in. Jullie zult me wel

kunnen verklaren, hoe dit scherfje van

zeer verschillend Japansch maaksel daar

gekomen is. Ik denk ook, dat jullie heel

goed weet, hoe dit kleine stukje witte

was met een eindje snoer er aan, aan

den onderkant gekomen is..."

Kwang en Ning slikten een paar

keer en zwegen.

„Ik wacht op jullie uitleggingen!"

riep Lord Latermere, en toen er geen

antwoord kwam, sloeg hij met de vuist

op tafel. 1 I ' ; i' i J _!

„Jullie zwijgen zegt me genoeg.

Jullie hebt me op laaghartige wijze be-

drogen! Zooiets kan niet ongestraft

blijven! Ik heb besloten, dat elk van

jullie vijftig dollar aan de oude, zieke

vrouw betaalt." Nings protest, dat hij

geen geld had, werd weggevaagd. Lord

Latermere herinnerde hem er aan, dat

hijzelf aan Ning mèèr dan die som

schuldig was. Hij zou persoonlijk aan

de oude tante van zijn gewezen be-

diende het geld uitkeeren.

„Wanneer jij, Ning, mij niet direct

toestaat, die vijftig dollar van je reke-

ning af te trekken, en jij, Kwang, jouw

vijftig dollar niet direct hier op tafel

legt of ze mij binnen een uur laat

brengen, geef ik de zaak zonder par-

don bij de politie aan! Verder wil ik

nooit meer iets met jullie te maken

hebben!"

Als met stomheid geslagen, trokken

de beide Chineezen af en sloegen den

weg naar huis in, zonder één woord

te wisselen. *roen zij midden op de

hangbrug over de Pa-pien-ho gekomen

waren, barstte 3e bom echter. Het

tweegevecht was meer merkwaardig door

de hevigheid dan door bijzonder ver-

toon van handigheid.

In antwoord op een door de politie

aan den brugwachter gestelde vraag,

bleek deze niet in staat om te ver-

klaren, wiè der beide vechtenden de

aanvaller was geweest. De lust om te

dooden scheen bij elk even sterk aan-

wezig geweest te zijn. Andere getuigen

verklaarden, dat, wanneer de brug-

leuning eenige centimeters lager ge-

weest was, geen der twee meer in leven

geweest zou zijn om het verhoor op

den volgenden dag bij te wonen.

Ze waren nu echter allebei tegen-

woordig en eenige dagen later ver-

maakten de Tongkineezen zich met de

beide handelaars, die in het blok ten-

toongesteld werden.

-. -

BEZOEKT ti

LUXOR

PALAST

De veroordeelden in een gevangenis

te Barcelona dreigen met opstand, in-

dien hun eischen niet worden ingewil-

ligd, n.I. dagelijks een bad, radio in

iedere cel en rijkelijker maaltijden. —

Er is ook sprake van, sommigen van

hen een week-end vrij toe te staan.

„De ouderwetsche vader meende wat

hij zeide," verklaart een schrijver. —

Dat zou de moderne vader ook doen,

als hij de kans kreeg om wat te zeggen I

„Veroorzaakt de moderne dans plat-

voeten?" lezen wij in een medisch tijd-

schrift. — Het hangt er alleen van af,

hoe hard er op de voeten wordt getrapt.

Als zekere populaire acteur zijn over-

hemden naar de wasscherij stuurt wor-

den ze dikwijls achtergehouden als

souvenir. — wij zijn blijkbaar niet zoo

heel populair want van ons houdt men

alleen maar fragmenten er van achter.

„Een oude vilten hoed kan gemakke-

lijk worden gemetamorphoseerd in een

paarslaapkamerpantoffels",lezen wij in 'n

damestijdschrift. — Waarom zou men

niet al dit werk en dien tijd uitsparen

en den hoed eenvoudig aan eenjongen

hond geven? Die scheurt in minder dan

geen tijd precies het juiste patroon I

Wij vernemen, dat het heel gezond

is om 's morgens na het opstaan een

paar maal de kamer rond te springen.

— Het succes is echter aanmerkelijk

minder als uw benedenbuurman ^wat

driftig is en grooter en sterker dan gijzelf.

„Ik weet wat ik waard ben," moet

Tom Mix, de bekende Amerikaansche

filmheld, onlangs gedurende een inter-

view hebben gezegd. — Als de belas-

ting-autoriteiten in Amerika even actief

zijn als bij ons, zullen zij 't ook wel

weten I

Kantonrechter: „Ben je daai'^iiu al

weer? En ik had je nogal gezegd, dat

ik je nooit weer wilde zienl''

Gedaagde: „Dat heb ik dien agent ook

gezegd. Edelachtbare, maar hij wou 't

niet gelooven." Gezettino Illustrato

„Zoudt U misschien zoo goed willen zijn op mijn

goudvischje te passen? Ik ga een paar dagen bij mijn

nichtje logeeren." The Passing Show

„Ha! Daar schiet me iets te binnen! Ik

had de schoonmaakster moeten opbellen,

zoodra ik op kantoor kwam!" The Humorist

- 25

.'».^,.„ .--,.■,..«. ..-.^

Een bloemlezing van den geestigsten

geïliustreerden humor uit de

buitenlandsche tijdschriften.

„Moet dat een modderbad voorstellen? Het water

is g-lashelder!"

„Ja mijnheer, het is ook nog 't begin van 't

Seizoen." Humor

„Zeg George, wat is de hoogste

duik, dien je ooit hebt genomen?''

The Humorist

„Zoo, mijn jongen, steek jij je tong maar

eens uit, verder — nog verder!"

„Verder gaat 't niet, dokter. Ze zit van

achteren vast!" /)«, Cm/ne Post


VOOR HET SCHERM OPGAAT!

(Vervolg).

In het voorafgaande artikel hebben wij

gezien, dat er dus talrijke raadgevin-

gen zijn die, indien juist toegepast,

van grooten invloed kunnen wezen op het

verloop en de beoordeeling van een uit-

voering.

Hieronder volgen nu nog eenige wenken,

waarmee men stellig zijn voordeel zal kun-

nen doen.

Als U na een copieus diner (het eten zélf

op het tooneel heb ik reeds aan een bespre-

king onderworpen) een sigaar öf sigaret wilt

aansteken, gebruik dan geen aansteker, want

natuurlijk weigert deze op het critieke mo-

ment. Zorg er voor, dat een lucifer reeds iets

uit het doosje steekt, want anders zult U

in de min of meer zenuwachtige stemming,

waarin de spelers zich gewoonlijk bevinden,

ervaren in welke ingewikkelde omstandig-

heden U gebracht kunt worden, door een

lucifer die niet wil, zooals U wilt! Laat in

elk geval het doosje lucifers nooit geheel

vol zijn.

Moet U op het tooneel telefoneeren, boots

dan niet de werkelijkheid tè zuiver na en

houd den hoorn niet vlak voor uw mond.

Het resultaat zou zijn, dat niemand van het

publiek uw gelaat met al zijn wisselende uit-

drukkingen kan volgen. Houd dus het

mondstuk net onder uw kin. Juist bij een

telefoongesprek is de gelaatsmimiek van

belang; U kunt daardoor het gesprokene aan

den anderen kant van de lijn reeds, zonder

iets te zeggen, overbrengen, althans bij het

publiek suggereeren. Ook komt het dikwijls

voor, dat de persoon met wien U telefoneert,

denkt dat U alleen is en dat U toch com-

mentaar wilt geven over zijn woorden aan

uw medespeler op het tooneel. Vergeet dan

niet uw hand voor 't mondstuk te houden

of dit tegen uw borst te drukken — zelfs

amateurs met jarenlange routine zag ik

hierin te kort schieten.

En ma.g ik er U nu tevens even op wijzen,

dat U nooit, maar dan ook nooit, moogt

vertrouwen op de inspiratie van het moment

om de een of andere scène tot een goed

einde te brengen? Als regisseur heb ik tallooze

malen op repetities de opmerking gehoord:

,,Ja, hoor eens, nu gaat het niet, maar als

ik gekleed en geschminkt ben en het publiek

voor mij heb, dan gaat het prachtig." Met

dat „gaan" wordt dan waarschijnlijk „spe-

len" bedoeld. Welaan dan, dames en beeren

amateurs, wilt U zoo goed zijn er aan te

denken, dat zulk een opvatting wel gemak-

kelijk, maar eveneens absurd is. Géén regis-

seur mag hieraan toegeven. Onder geen

voorwaarde! Want het moet dan een misluk-

king worden. Ik wil hiermede niet zeggen,

dat er niet zooiets als „inspiratie" bestaat.

JBdoch.... velen zijn geroepen, maar wei-

nigen uitverkoren! Dit gezegde slaat zeker

op de tooneelamateurs. Geen enkel effect kan

bereikt worden, van het aansteken van een

sigaret af tot het handenwringen om den

dood van iemand, die U lief was, toe, indien

dit niet opgebouwd en uitgedacht is vanuit

den technischen en psychologischen hoek.

Waar U moet staan, hoe U moet staan, welk

effect verkregen wordt door zóó of zóó te

spreken, hoe het publiek op uw houding en

stand zal reageeren, hoe lang of hoe kort

de scène uitgespeeld moet worden, enzoo-

voort — dit alles moet vooraf met groote

nauwkeurigheid worden berekend. Uw

regisseur (die dus ook zelf niet mag mede-

spelen; ik wijs hier nogmaals nadrukkelijk

' <

op) kan dat alleen beoordeelen, U niet!

En om het te kunnen beoordeelen zijn er de

repetities en moet er net zoo lang gerepeteerd

worden tot hij tevreden is.

Tracht dus uw huisje niet reeds te stof-

feeren vóór het dak er op is!

Ik sprak zooeven van „zenuwachtigheid".

Sommige amateurs beroepen zich er op nooit

„zenuwachtig" te zijn. Zij beschouwen het

als een gave, een aanleg van nature. Ik niet.

Alle goede acteurs hebben een vrees, zijn

zenuwachtig als zij bij een première voor

den eersten keer het tooneel opstappen, want

zij zouden geen goede acteurs zijn, indien zij

zich niet bewust waren van de vele voet-

angels en klemmen en de groote moeilijkheid,

die het pad der kunst bevat. Er is dus geen

enkele reden tot schaamte als U zenuwachtig

bent, wèl andersom. Laat U ook nooif over-

halen iets te drinken om U „moed te geven".

Doet U dat vooral niet. Wat U bereikt is

een kunstmatige opschroeving gedurende een

kwartier om daarna voor een half uur bene-

veld en voor de rest van de uitvoering moe

tc zi J n! C. J. PIETERS.

ALLE LEDEMATEN VERSTIJFD.

Door verwaarloosde rheumatick.

De kleine, dagelijksche dosis breng-1 redding'.

De ervaring van dezen man bewijst weer

eens, hoe belangrijk het is om met Kru-

schen door te zetten, wanneer het tegen

rheumatiek gaat. Hij schrijft: „Ik was meer

dan 7 jaar buitenslands, toen ik terug-

kwam kreeg ik last van rheumatiek, vooral

in voeten en armen. Drie jaar geleden

werd mijn rheumatiek veel erger — en ik

moest ten slotte in het ziekenhuis worden

opgenomen, niet meer in staat armen of

beenen te bewegen. Na twee maanden ver-

liet ik het ziekenhuis, toen ik wat beter

was. Men had mij geraden Kruschen Salts

te nemen en dat heb ik ook geregeld ge-

bruikt. En sindsdien ben ik langzamerhand

tmijn rheumatiek kwijt geraakt, terwijl ik

nu geheel van die verschrikkelijke pijnen

bevrijd ben. Voor niets ter wereld zou ik

mijn Kruschen willen missen." M. B.

Geen middel kan blijvende verbetering

brengen van rheumatiek, tenzij het drie

verschillende werkingen verricht. Deze zijn:

a. neutraliseering van het kwaadaardig

urinezuur, dat de pijn veroorzaakt; b. ver-

drijving van het urinezuur uit het lichaam;

c. voorkoming van verdere ophooping van

urinezuur.

De zes verschillende zouten in Kruschen

nu verrichten alle drie genoemde functies.

Twee der ingrediënten in Kruschen vor-

men het meest werkzame oplossingsmiddel

van urinezuur, ■ dat de medische weten-

schap kent. Andere zouten in Kruschen

hebben een aansporenden invloed óp de

afvoerorganen en helpen zoodoende om

het opgeloste urfhezuur langs den natuur-

lijken weg te verwijderen. Weer andere

zouten voorkomen, dat voedselresten in

de ingewanden zouden gisten, en maken

daardoor onmogelijk dat er weer een te-

veel aan kwaadaardig urinezuur kan ont-

staan. Dat is de oorzaak van de blijvende

verbetering door „de kleine, dagelijksche

dosis".

Kruschen Salts is uitsluitend verkrijgbaar

bij alle apothekers en drogisten è ƒ0.90

en ƒ 1.60 per flacon. Stralende gezondheid

voor één cent per dag.


FILM-ENTHOUSIASTEN

M. G. ie GORICHEM. Naéuurlijk raag

u ons een toto zenden. He£ berichtje over

„Lilians Ouderdom" is pure fantasie.

J. S. ée ARNHEM. Reri kuné u in he£

Engelsch schrijven. Adres: ParamountS£u>

dios, 5451 Marathon Street, Hollywood.

Zij filmt op het oogenblik niet. Platen

van haar zijn niet in den handel. Voor

foto's wende u zich tot: Paramount,

Keizersgracht 399, Amsterdam.

J. C. te 's-GRAVENHAGE. Jeanette is

geen familie van den Engelschen minister.

M. K. te AMSTERDAM. Het beste be.

spreekt u het plan met de directie van de

Ufa, Heerengracht 592, Amsterdam.

A. K. te SCHIEDAM. Lilian i« niet

verloofd. Zij blijft voorloopig drie jaren in

Hollywood en zal er ook in operette-films

spelen.

A. v. A, te's-GRAVENHAGE. Ramon

is jonger. Betty Amann en Tony van Eyck

zijn niet dood. Hoe komt u aan dat ver-

haaltje? Schrijf ons maar, zoo vaak u wilt.

L. C. O. te AMSTERDAM. Martha Eg.

gertb is niet verloofd of getrouwd. Zij woont

Kurfürstendamm 109, Berlijn. Niet vergeten

een antwoord>coupoo in te sluitenI

J. B. te DORDRECHT. Wendt u tot

de Metro.GoIdwyn.Mayer, Damrak 49,

Arasterdam.

R. v. d. V, te MIDDELBURG. Neen.

dat was een dichterlijke 'vrijheid. Wel zijn

de salarissen veel verminderd.

C. F. v. G. te AMSTERDAM. Wendt

u tot de (irma: Ross Bromsilber Vertriebs

Gesellschaft ra. b. H., Alexandrinenstrasse

110. BerlijnS. W. 68.

R. D. te OOSTERBEEK. Gitta Alpar en

Gustav Fröhlich zijn niet gescheiden. Hun

huwelijk is zeer gelukkig.

W. v. d. V. te OVERSCHIE. Het adres van

Will) Forst is: Sachsenplatz 8, Berlijn.

Hij zal de gevraagde handteekening wel

geven.

N. M. te AMSTERDAM. Gustav Fröh.

lieh woont Zietben&trasse 3, Berlijn. Hij

Is met Gitta Alpar getrouwd. Hij filmde

onder regie van Geza von Bolvary. Hij zal

thans een film in Spanje spelen.

C. v. d. H. ie ROTTERDAM. Het adres

van Willy Fritsch is Bitterstrasse 8, Berlijn.

U moet Willy en Lilian ieder drie antwoord«

coy pons zenden.

B. v. K. te 's.GRAVENHAGE. Greta

Garbo was niet getrouwd. Een film kan

eventueel herkeurd worden.

BOBBY te ROTTERDAM. Elliza Ia

Porte, de vroegere verloofde van Gustav

Fröhlich, filmt niet meer.

B. W. te 's.GRAVENHAGE. Neen.

Willy is heusch niet de zoon van Lilian.

EvenminisAdèle haar zusje. Wem er Fuette«

rer woont Opitzstrasse 8, Berlijn. Hij is

niet getrouwd.

P. v. W. te AMSTERDAM. Het adres

van Lilian Harvey is 1401 Western Avenue,

Los Angelos, Californië. U moet haar in

het Duitscb, Fransch of Engelsch schrijven.

P. E. d. J. te ROTTERDAM. De Jan

Kiepura.film „Ein Lied für Dich" zal even-

eens te Rotterdam vertoond worden. Q

kunt Jan Kiepura schrijven«per adres Ufa,

Krausenstrasse 37, Berlijn.

W. v. d. H. te AMSTERDAM. Hierbij

de gevraagde adressen: Otto Wallburg,

Lietszensee Ufer 3, Berlijn. Fritz Schulz,

Platanen Allee 12, Berlijn. Lissi Arna,

Insterburg Allee 25, Berlijn.


__

^^^_^^_

OSSI OSWALDA,

DIE OPTREEDT IN „DE STER VAN VALENCIA'

(FOTO UFA)

„Ziezoo/' grijnsde de verloopen broei,

„is dat boffen of niet? Nu het meisje nog-.

Ik zal een week wachten vóór ik weer bij

je kom. Dan zullen de gemoederen toch

wel tot bedaren zijn gekomen!"

En ook hij vertrok.

De afgevaardigde van North Loamshire

plofte als een looden blok in een fauteuil.

X. HET GEZICHT IN DEN DROOM.

Toen Winifred den avond van haar ont-

slag in het warenhuis en na haar ontmoe-

ting met Sir Reginald Carshaw, thuis-

kwam in Henry Street 7, voelde ze zich

wel het rampzaligste meisje in heel Londen.

Plotseling was ze in een groot mysterie

verwikkeld geraakt. Er dreigde haar iets,

wèt wist ze niet. Toen de deur achter haar

dichtsloeg, zonk haar het laatste restje

moed in de schoenen; ze was nu alleen

thuis.... en alleen op de wereld.

Dat haar tante, de vreeselijk alledaag-

sche Miss Rachel Craik, van wie men zoo

iets wel het allerlaatste zou denken, op

de een of andere manier iets uitstaande

kon hebben met den moord op Lord Ro-

nald Tower, leek haar eenvoudig onzinnig.

Winifred liet opnieuw de gebeurtenissen

van den dag aan haar geest voorbijgaan.

„Het moet een droom zijn," zuchtte ze

voor zich heen. En toch het huis was

verlaten. Haar tante was er niet, die was

gearresteerd. Het was dus geen droom, het

had er alleen veel van.

In de meeste kamers van het huis was

niets voorhanden dan stof. Rachel Craik

verkoos in de krioelende volte van de

volksbuurt even eenzaam te leven als een

schipbreukeling op een rots midden in den

oceaan.

Winifred was er langzamerhand aan ge-

woon geraakt, nooit ander gezelschap te

hebben dan haar tante. Maar nu ze heele-

maal alleen was overgebleven, liet de

vraag haar geen rust: waarom was er

nooit iemand anders in huis gekomen dan

zij tweeën?

Haar tante was verre van rijk en zou

best een paar' van de ongebruikte kamers

hebben kunnen verhuren. En toch was Miss

Craik steeds erg kwaad geweest als ze

zoo iets voorstelde. Waarom?

Alles kwam haar raadselachtig voor, al-

lerlei twijfelingen doken op, als geesten,

die haar in het donker met somber vra-

gende oogen aanstaarden.

Toen haar tranenvloed een beetje aan

het ebben was, had Winifred nog juist ge-

noeg energie om de tafel te dekken en een

eenvoudig maal klaar te maken. Maar toen

het zoover was, kon ze geen hap door de

keel krijgen.

Ze ging op haar kamer voor het raam

zitten; haar hoedje had ze nog op. De

lantaarns brandden nu. Beneden in de

straat gingen honderden menschen voor-

bij, als druppels van den oneindigen water-

val van het leven.

Winifreds oogen bleven telkens rusten

op de plek, waar Carshaw met haar ge-

praat en Fowle, haar kwelduivel, neerge-

slagen had. Haar gedachten dwaalden af

naar haar redder. Hij was knap en zag er

keurig en sportief uit in zijn goedzittend

grijs plus-four pak; zijn stap was veer-

krachtig en zijn manier van spreken, als

van iemand, die gewoon is om te bevelen;

hij had een krachtig, hoekig voorhoofd;

diep-blauwe oogen en' een kortgeknipte,

kastanjebruine snor; hij had iets, dat deed

denken aan een sterke vesting, die een

eenzaam hulpeloos meisje bescherming kon

verleenen. Zijn vrouw, als hij er een had

ten minste, moest zich wel heel veilig bij

hem voelen!

Haar oogen vielen dicht; ze dwong zich

uit een stoel op t^ staan, zette haar hoed

af en kleedde zich half uit. Toen ging ze

op haar bed liggen en sliep direct.

De uren gingen voorbij. De geluiden van

de straat werden steeds minder en stierven

ten slotte uit, om daarna plotseling weer

op te leven: de sluitingstijd van de café's,

waaruit de bezoekers zich in alle richtingen

verspreidden. Toen nieuwe — en intenser

— stilte.

Winifred 'merkte van dit alles niets —

ze sliep vast.

Maar was het in een droom, de stem,

die ze hoorde? Er scheen iemand te

fluisteren: „Ze moet het land uit. Ze is het

evenbeeld van haar moeder."

Het was een gedempte, grimmige stem.

De kamer, het heele huis, was donker ge-

weest, toen zij zich op het bed had laten

neervallen. Maar had zij nu niet een vaag

besef gehad van een lichtschijnsel ergens?

Had ze ook dit Igedroomd, of had zo het

werkelijk gezien?

Verschrikt ging ze overeind in bed zit-

ten en staarde om zich heen. In de kamei

heerschte duisternis, maar nog steeds

klonk haar in de ooien: „Ze is het even-

beeld van haar moeder."

Ze had die woorden gehoord, ergens,

maar waar, en hoe?

Ze luisterde, haar zenuwen tot het uiter-

ste gespannen van angst. Van de straat

klonk nu geen enkel geluid meer en het

huis was stil.

Maar na tien minuten — even zooveel

uren leken het — was het alsof door het

duister een gemurmel drong. Het leek uit

de verte te komen, alsof er een ruischen-

de beek ontsprongen was aan de straat

bij de Obelisk, en het was nog meer droom-

verloren, dan hetgeen nasuisde in „Wini-

freds ooren.

Op de een of andere manier — een ver-

klaring had ze er niet voor — deed dat

geluid als van stroomend water in den

nacht, haar denken aan een gezicht, dat ze,

voor zoover ze zich kon herinneren, noojt

bewust gezien had — het gezicht van een

man; bruin, hard en vierkant, een gezicht,

dat haar had aangestaard en toen weer

verdwenen was.

En een vraag vormde zich in haar her-

sens: Dat gezicht, meedoogenloos, ge-

bruind, dat ze nooit had gezien, en toch

ook weer wel, was dat niet hetzelfde,

hoorde dat niet bij de stem, die gefluisterd

had: „Ze is 't evenbeeld van haar moeder?"

Winifred zat een heele poos op den rand

van haar bed en luisterde naar het verwij-

^ CHARLES FARRELL,

de bekende partner van Janet Gaynor, heeft plotseling zijn engegement met de Fox-Film

Maatschappij verbroken. Foto Fox

- 29 -


derde geluid. Toen vroeg ze rich af: „Zou

het niet hier in huis zijn?"

Want, toen haar ooren er wat aan ge-

wend waren, scheen het haar iets minder

van verre te komen, iets minder onreëel.

Ze meende nu duidelijk menschen te hoe-

ren spreken op gedempten toon. Even

later werd het gefluister onderbroken door

een scherp woord, dat ze duidelijk kon

verstaan: „Caramba"i

Ze schrok op, want de stem, die het

sprak, leek heel dichtbij. Ze was er nu

zeker van, dat er iemand was. Toen ze

ging slapen, was er niemand dan zij in

huis geweest. En nu zij wakker schrok in

het holst van den nacht, om te ontdekken,

dat ze niet meer alleen was, voelde ze

haar hart kloppen in wilde ontsteltenis.

Maar Winifred was niet laf. Na

eenigen tijd vond ze den moed om de ka-

mer uit te glippen naar de gang. Enkele

oogenblikken luisterde ze scherp en stelde

vast, dat het gefluister uit de achterkamer

kwam, slechts een paar passen verwijderd

van waar ze nu stond.

Het was blijkbaar een heel ernstige be-

spreking, op onderdrukten toon gevoerd.

Inbrekers konden het niet zijn; die zouden

toch wel niet in een vreemd huis binnen-

gaan voor een langdurig onderhoud. En

geesten.... och, onzin! Bovendien, onder

de deur door scheen licht geesten

draaiden de lamp niet aan.

Winifred sloop naar de deur en de adem

stokte haar haast in de keel van angst,

toen ze klopte en zachtjes vroeg: „Tante,

bent u daar?''

Binnen was het nu een moment stil, als-

of het werkelijk geesten waren geweest,

op de vlucht geslagen, toen ze leven

hoorden.

„Hé, wie is daar?" riep Winifred nu

luider, maar nog banger dan eerst.

Een stoel schoof over den vloer en ze

hoorde stappen, die haar kant uitkwamen.

De sleutel werd omgedraaid en de deur

ging op een kier open. Winifred staarde

in het bloedelooze, beenige gezicht van

Rachel Craik, die haar kalm aankeek.

„O, tante, bent u het!" zuchtte Winifred

opgelucht.

„Winifred, ga terug naar je bed," snauw-

de Miss Rachel.

„Bent u het heusch? Dus ze hebben u

laten gaan?"

„Ja."

„Vertelt u me de bijzonderheden alstu-

blieft. Mag ik niet even binnenkomen?'"

„Wees nu verstandig en ga weer nnnr

bed." Miss Rachels stem klonk wat vrien-

delijker. „Morgen zal ik je alles vertellen."

„O, ik ben zoo blij, dat u terug bent.

Ik voelde me zoo verlaten en ik was zoo

bang! Maar, tante, waarom hebben ze u

toch gearresteerd?"

Hel zii me uitstekend; ik /«a^

ben echter bang, dat ik

het niet voor het einde

van dit jaar zal kunnen

betalen...

MIJN P EPA

„Voor zoover ik kan begrijpen, nergens

om. Het was een stompzinnig abuis van

een stelletje idioten. De hemel mag weten,

hoe ze het in hun hersens hebben gekre-

gen. Er zou iemand — een zekefe Lord

Ronald Tower — vermoord zijn, en ik zou

daar iets mee uitstaande hebben gehad,

ofschoon ik den man nog nooit van mijn

leven gezien heb! Nu is dat zoogenaamde

slachtoffer van den moord weer gezond en

wel komen opdagen en het is ten slotte tot

die ezels doorgedrongen, dat ze een res-

pectabele vrouw niet langer uit haar bed

mochten houden."

„Gelukkig. Maar — hebt u daar iemand

bij u?"

„Daar? Wat bedoel je?"

„In de kamer, tante."

„Ik? Neen, niemand."

„Ik zou er een eed op hebben kunnen

doen, dat ik...."

„Winifred, je moet nu werkelijk direct

gaan slapen. Wat doe je op dit uur van

den nacht uit je bed en hier door het huis

te spoken? Een half uur geleden sliep je

vast."

„O, dus ü was het, die ik in mijn droom

gezien heb? Ik dacht in mijn slaap, dat ik

licht zag en het gezicht van een man. Ik

hoorde den man zeggen: „Ze is het even-

beeld ...."

„Kind, hoe kun je me nu toch warempel

om dezen tijd aan mijn hoofd komen zeu-

ren over je droomen? Je begrijpt toch

zeker wel, dat ik doodop ben? Toe, ga

nu naar bed!"

„Ja tante, maar — ik ben vandaag mijn

betrekking kwijt geraakt — door die

moordgeschiedenis. Ik ben ontslagen!"

„Zoo, een poosje vacantie zal je goed

doen!"

„Goeie hemel, wat neemt u het kalm op!"

„Ga naar je bed!"

Op dit oogenblik klonk er een gekraak

van brekend hout en een zware bons uit

de kamer. Daarbinnen had een forsch-

gebouwde man, prikkelbaar door de stoor-

nis, zijn stoel op de beide achterpooten

heen en weer laten wiegen, met het ge-

volg, dat het oude meubelstuk bezweken

was onder zijn gewicht en de man zelf met

een plof op den vloer beland was.

„O, tante," riep Winifred verschrikt. „U

zei toch, dat er niemand "

Maar ze kreeg geen kans den zin te vol-

tooien, want Miss Rachel Craik verloor

opeens haar geduld en duwde het jonge

meisje met kracht de gang in en sloot de

deur.

Verbouwereerd bleef Winifred even in

het donker staan en ging toen langzaam

terug naar bed. Maar ze kon niet slapen.

Haar geest was vervuld van wat zich daar-

net had afgespeeld. Ze was er zeker van,

dat haar tante tegen haar gelogen had —

-30-

Dank u. —

Wanneer zal het

klaar zijn 7

D_ 55£0Bê

dat er dingen gaande waren, waar zij op-

zettelijk buiten gehouden werd. Het feit,

dat Miss Craik in vrijheid gesteld was,

vormde nog geen verklaring voor haar on-

begrijpelijke arrestatie. Wie was de ge-

heimzinnige bezoeker en waarom had tante

Rachel haar ontslag zoo verbazingwekkend

kalm opgenomen? Winifred zocht vergeefs

een oplossing voor al deze raadsels. En

wat haar vooral geen rust liet, was de her-

innering aan dat wreede, gebronsde man-

nengezicht en aan de woorden, die tot haar

waren gekomen toen ze reeds bijna sliep.

Intusschen was het stemmengemurmel in

de achterkamer weer begonnen.

Tegen het aanbreken van de schemering

merkte Winifred, dat het ophield; even

daarna hoorde ze het slot van de voor-

deur klikken en iemand de stoeptreden af-

gaan. Ze sprong uit bed en liep naar het

raam. In de leege straat zag ze een man,

groot en met iets brutaals in gang en hou-

ding — het type van dén man, die de halve

wereld heeft rondgezworven, van den

avonturier.

Het was Ralph „Voles", de broer van

William Meiklejohn, volksvertegenwoordi-

ger van North Loamshire.

Winifred kon zijn gezicht niet zien, an-

ders zou ze hem herkend hebben, als de

man, die in haar wakenden droom ge-

fluisterd had: „Ze moet het land uit — ze

is het evenbeeld van haar moeder."

XI. DE VLUCHT.

Sir Reginald Carshaw en Mr. Fowle wer-

den naar het politiebureau in Southwark

gebracht, na hun twist in Henry Street.

• De agent, die hen gearresteerd had,

fluisterde met den dienstdoenden inspec-

teur, die daarop naar de telefoon ging en

iets aan Scotland Tard meedeelde. Ver-

volgens werden Carshaw en Fowle een

heelen tijd in de wachtkamer aan hun lot

overgelaten; geen mensch die notitie van

hen nam.

Twee gevallen van dronkenschap en een

vechtpartij werden inmiddels afgehandeld.

De delinquenten werden in een kleine

ijzeren kooi geplaatst naast de schrijftafel

van den inspecteur. Carshaw sloeg onge-

duldig zijn handschoenen tegen zijn hand-

palmen, dat het kletste, terwijl Fowle zich

den tijd kortte door af en toe naar de ge-

voelige plek op zijn achterhoofd en het

nog pijnlijker kraakbeen van zijn neus te

tasten.

(Wordt vervolgd).

lx waóóchen

Ixlldvt

bspoede^en

Dat is het wekelijksch program van de nieuwe

haarverzorgingsmethode: eenmaal wasschen met

Zwartkop Shampoon en "Haarglans"— en eiken

morgenlicht bepoederenmetZwartkopDroogshampoonf

Dit haarverzorgingsmiddel van bijzondere samenstelling en werking, dat geen

grijze waas achterlaat en voor elke haarkleur geschikt is. ontvet het haar en maakt

het in een oogwenk vrij van stof, houdt het de geheele week mooi, welriekend en

glanzend. Het gebruik is zeer eenvoudig: eiken dpg het

haar, vóór het gebruikelijke borstelen 's morgens eenige

malen met het practische poederdonsje licht bepoederen -

daarna zorgvuldig uitborstelen en de ondulatie is als

nieuw. De bekende achthoekige doos, toe-

reikendvoor SOdagen kost slechts 65cent.

ZWARTKOP

DROOGSHAMPOON

dagetifk» 4ichi bepo*de*en: aUijd goed wgongd.

GODFRIEDT

DE GROOT

JAN LUYKENSTR. 2 A

AMSTERDAM

SPECIALITEIT

IN MODERNE EN

ARTISTIEKE FOTO'S

1

Als enigheid het wo^oo^^s,

21in Mogg.s a S n 0 ;e P r e e n gro e dstoffen dan

vatten geen andere 9" doc

de beste, «Ug.emaak e ^P^'water

^^dA'crbe-dengeld.

Dät is

practisch

bezuinigen/


Eerste kwaliteit zeep-

ooeder voor 10 cent

voor 10 cent,

dat is het goedkoopste

wat Nederland geeft.

EDELWEISS

voor , . de wasch

EDELWEISS

»oor de schoonmaak

CTS.

PER PAK

DE SOEP VAN KWALITEIT

VICTORIA-WATER

NEDERLANDSCHE MIJ. Opg. 1887 OBERLAHNSTEIN

NATUURLIJK BRONWATER


Woorden van Adri van Witzenburg

Ä Lento

P Voorspel Lento

Pü ^rj

mm

-e^

r

^

i ^

MOEDER. Muziek van David G. v. d. Linden

ij—ss

w ü rTT

^

j)>j> i

Moe-der, als gij oud gaat wor-den.

^ S

«P

W

É

^^ ?

^

1 J' J) J' J) |

En niet goed meer wer-ken kunt.

|=FHP P P ir r ' i I mlM i P P ^^

*W

Als Uw oogen

s

dof gaan kij-ken En Uw ha-ren zijn ge - dund, Als Is het lc-ven ied'ren ied ren mor-gen,

n n Tl

0.0 0

-6 —

^ ^

m

f is

I ^5 ^M [

i

Steeds weer nieuwe zorgen baart,

i j j J^

g i ff f f

«-

More magazines by this user
Similar magazines