dichtbij - Kliek Publishing

PersoneelsMAGAZIne Broeders vAn lIefde
dichtbij
4
In de
kappersstoel
van veerle
ExclusiEvE pErsonEElsactiE bij DrEambaby En DrEamlanD
Verschijnt 5 keer per jaar
feb - apr - jun - okt - dec
1ste jaargang
APrIl 2010 | nr. 2
Meer jongeren met problemen
Wat kunnen we eraan doen?
“Muziek is het sterkste
communicatiemiddel ter wereld”
dichtbij sprak met
Jean Bosco safari
opvoedingstips
Personeelskaart |
Broeders van Liefde
Jan Janssens
O.C. Broeder Ebergiste Vurste
www.dichtbijmagazine.be

Inhoud
3 edito
4 Kort – telex
6 vaste stek
“Patiënten luchten hier hun hart”
8 Gespot
10 Toch dichtbij
12 Anders bekeken
Didier De Vreese is pastor
in de gevangenis
13 dossier
Meer jongeren met problemen
17 Column
18 In balans
Triple P
20 van alle markten thuis
Exclusieve actie bij DreamBaby en
DreamLand
21 Aan het woord
Artiest Jean Bosco Safari
25 In memoriam
26 etcetera
www.dichtbijmagazine.be in één oogopslag
27 Wedstrijd
de vraag
Tip
28 In beeld
Georges Reyns
Personeelsacties
Dichtbij pakt uit met 2 nieuwe lentevoordelen. Zo krijg je met je
personeelskaart bij DreamBaby en DreamLand mooie kortingen op
speelgoed, trampolines en zwembaden. En op de speciale verkoopsdagen van
Luxor krijg je kortingen van 20 tot 25% op alle tuinmeubelen en accessoires.
surf snel naar www.dichtbijmagazine.be!
2 > dichtbij April 2010
6
18
13
21
Personeelskaart |
Broeders van Liefde
Jan Janssens
O.C. Broeder Ebergiste Vurste
www.dichtbijmagazine.be

edito Colofon
> Hendrik Delaruelle werkt op het Provincialaat
als coördinator van de sector welzijn
en buitengewoon onderwijs. Hij is ook lid
van de Raad van Bestuur. Hendrik woont in
Ledeberg met zijn vrouw en zijn 3 kinderen.
Hij zet zich in voor Amnesty International
en luistert graag naar jazz- en operamuziek.
“Even machteloos en boos,
daarna samen verder…”
Zonet belde een directeur me met de mededeling dat er geen oplossing gevonden
is voor Peter*. Peter is een jongen van 11 jaar met een verstandelijke beperking en
zeer ernstige psychische stoornissen. Hij werd in de steek gelaten door zijn ouders
en heeft niemand meer. De opvoeders en therapeuten zijn in hun engagement naar
Peter zeer ver gegaan. Zij verdienen alle respect.
Tegelijkertijd moeten we onder ogen zien dat voor deze doelgroep de personeelsnorm
te laag is. Hier zouden de school, het psychiatrisch ziekenhuis en het medisch
pedagogisch instituut moeten samenwerken. Maar de regelgeving bemoeilijkt dat,
waardoor we Peter niet langer kunnen helpen. Een doorverwijzing naar een kinderpsychiatrische
afdeling is verantwoord, maar daar kunnen ze hem niet opnemen
omdat er een ellenlange wachtlijst is. Wat nu?
Ik weiger me over te geven aan mijn gevoel van machteloosheid en verontwaardiging
van het moment. We zoeken hoopvol verder naar een oplossing voor Peter. Ik maak
me geen zorgen. In afwachting van definitieve hulp zullen onze medewerkers zich
blijven engageren. Zoals Peter zijn er velen. Daarom wil ik dit maatschappelijk aan
de kaak stellen. De overheid moet dergelijke zorg garanderen. De verschillende
sectoren welzijn, geestelijke gezondheidszorg en onderwijs moeten de kans krijgen
om intersectoraal, in een regelluwe context, samen te werken. Want samen is veel
mogelijk.
*Om privacyredenen is ‘Peter’ een fictieve naam.
Hendrik Delaruelle
PERSONEELSMAGAZINE BROEDERS VAN LIEFDE
dichtbij
4
In de
kappersstoel
van Veerle
EXCLUSIEVE PERSONEELSACTIE BIJ DREAMBABY EN DREAMLAND
Verschijnt 5 keer per jaar
feb - apr - jun - okt - dec
1ste jaargang
APRIL 2010 | NR. 2
Meer jongeren met problemen
Wat kunnen we eraan doen?
“Muziek is het sterkste
communicatiemiddel ter wereld”
Dichtbij sprak met
Jean Bosco Safari
Opvoedingstips
Personeelskaart |
Broeders van Liefde
Alle medewerkers van de Broeders van
Liefde in België ontvangen ‘Dichtbij’ (Vlaanderen)
of ‘Approches’ (Wallonië).
De Broeders van Liefde zijn een congregatie
en organisatie die de begeleiding en de
verzorging opneemt voor kinderen, jongeren
en volwassenen, in de sectoren onderwijs,
verzorgingsinstellingen (geestelijke
gezondheidszorg en ouderenzorg) en welzijn
(orthopedagogische zorg, kinderdagverblijven
en beschutte/sociale werkplaatsen) en
buitengewoon onderwijs.
redactieraad
Lieven Claeys, Katrien Debreuck,
Jan Decoene, Karen Godfrin, Luc de Kezel,
Jan Permentier, Br. Veron Raes,
Jacques Van Daele, Freddy Van Hyfte,
Joke Verbeke (redactiesecretariaat),
Edwin Vercruysse en Hugo Vermeren.
Hoofdredacteur en
verantwoordelijke uitgever
Br. Veron Raes - Stropstraat 119 - 9000 Gent.
Dichtbij is een uitgave van de
v.z.w. Provincialaat der Broeders van Liefde.
Abonnement
Dichtbij verschijnt 5 keer per jaar en is gratis
voor alle medewerkers van de Broeders van
Liefde. Wilt u een abonnement? Neem dan
contact op met het redactiesecretariaat.
Oplage: 11.500 ex.
redactiesecretariaat
Wie wil meewerken aan Dichtbij neemt het
best contact op met het redactiesecretariaat.
Joke Verbeke, Stropstraat 119, B-9000 Gent
T 09 241 19 98
Joke.verbeke@fracarita.org
vormgeving
Kliek Creatieve Communicatie
druk
Drukkerij De Windroos
www.dichtbijmagazine.be
dichtbij April 2010 > 3

Kort
Dieren in nesten in zelzate
redACTIe > Jan Herreman foToGrAfIe > Kenny v.d.
Het Eén-programma ‘Dieren in Nesten’
maakte een reportage in 9 delen
over het CAT-project in het psychiatrisch
centrum Sint-Jan-Baptist
in Zelzate. CAT staat voor Canine
Assisted Therapy. Het is een therapievorm
die binnen het ziekenhuis werd
ontwikkeld om met de forensische
patiëntendoelgroep aan de slag te
gaan.
Zorgvuldig geselecteerde asielhonden
worden in het project opgenomen en
functioneren als co-therapeut.
Onder begeleiding van een ervaren
hondeninstructeur krijgen ze een
Telex
1 jaar lang fEEst in
K.i. WoluWE
K.I. Woluwe bestaat dit jaar 175 jaar en
dat wordt gevierd. Het feestjaar werd
onlangs ingezet met een academische
zitting. Maar dat is niet alles: op 25 mei
komt prinses Mathilde er op bezoek en
ook het Lentefeest van 5 juni staat in het
teken van dit jubileum. Bovendien vindt
de zondagsviering die op 29 augustus
wordt uitgezonden op Eén plaats in de
kapel van K.I. Woluwe.
iict bEstaat 10 jaar
Niet alleen is het dit jaar 250 jaar geleden
dat Kanunnik Petrus Jozef Triest
geboren werd, het IICT, het Internati-
4 > dichtbij April 2010
basisgehoorzaamheidstraining.
Ze leren ook alternatief en aangenaam
gedrag aan, ter vervanging
van lastig of onaangenaam gedrag.
Wanneer de hond de basis gehoorzaamheidstraining
doorlopen heeft,
opnieuw sociaal aanvaardbaar gedrag
vertoont en klaar is voor de maatschappij,
wordt een nieuw adoptiegezin
gezocht.
> P.C. sint-Jan-Baptist, suikerkaai 81,
9060 Zelzate
de reeks op tv is jammer genoeg voorbij,
maar meer info over het project vind je op
www.4dogs.be.
> de honden uit het CAT-project zijn co-therapeut.
onal Institute Canon Triest, bestaat 10
jaar. Daarom organiseerde het instituut
eind maart een academische zitting.
Het thema was ‘Caritas: de rode draad
van de sociale leer van de Kerk’. Op
dezelfde dag werd de tentoonstelling
over Kanunnik Triest in het Vormingscentrum
Guislain geopend. De tentoonstelling
toont verschillende aspecten
van het veelzijdige leven van Triest. Ze
loopt nog tot het einde van het jaar in
het museum Dr. Guislain in Gent.
approcHEs gElancEErD
Ook bij onze Waalse collega’s is het
oude personeelsblad verdwenen. ‘De
Tout Coeur’ werd er vorige maand
STAN gaat
Dichtbij
achterna
redACTIe > Jan Bogaerts
‘Dichtbij’ is niet het enige nieuwe personeelsmagazine
in de organisatie.
Ook het psychiatrisch centrum Sint-
Amedeus uit Mortsel pakte onlangs
uit met een gloednieuw tijdschrift:
STAN. STAN wil positief bijdragen aan
de betrokkenheid, het wij-gevoel en
de fierheid van alle medewerkers van
Sint-Amedeus en vzw de Link. Net als
‘Dichtbij’ moet het blad dus ‘dicht bij’
de medewerkers staan. Net dit jaar
bestaat het ziekenhuis 115 jaar.
> P.C. sint-Amedeus, deurnestraat 252,
2640 Mortsel
sint-Amedeus is een psychiatrisch centrum
bestaande uit een psychiatrisch ziekenhuis
en een psychiatrisch verzorgingstehuis
verspreid over 4 campussen.
vervangen door ‘Approches’. Het nieuwe
magazine verschijnt 4 keer per jaar en
wordt gedrukt op 1.400 exemplaren.
HuizE vincEnt gEopEnD
In Tielrode werd onlangs het woon- en
zorgcentrum Huize Vincent geopend.
Huize Vincent is uniek in ons land: het
is het eerste woon- en zorgcentrum
dat onderdak kan bieden aan 30 dove
senioren. Bij de bouw moest daarmee
natuurlijk rekening gehouden worden.
Zo flikkert er een lamp als er iemand
aanklopt en in de gangen hangen
er spiegels, zodat de bewoners weten
of er iemand achter hen loopt of niet.

psychiatrie is
boeiend
redACTIe > Joke verbeke
foToGrAfIe > emmy de Boos
Werken in de geestelijke gezondheidszorg
schrikt jongeren soms af,
omdat hun beeld van de sector niet
strookt met de realiteit. Om hen te
laten kennismaken met dit boeiende
werkveld organiseerden Vormingscentrum
Guislain, het instituut voor
verpleegkunde en VDAB op 12 maart
voor de eerste keer een grote zorgbeurs.
Via uiteenzettingen, infostanden
en contacten met ex-patiënten
en personeel hoopten ze het taboe op
psychisch ziek zijn te verkleinen. Er
kwamen meer dan 300 deelnemers
op af.
> op de zorgbeurs kregen jongeren info
over de geestelijke gezondheidszorg.
p.c. ziEKErEn Haalt tWEEDE
prijs gEzonDHEiD En
onDErnEming
De jury van de Prijs Gezondheid en Onderneming
van de Europese Club voor
de Gezondheid heeft aan P.C. Ziekeren
de tweede prijs van de Belgische Sectie
van de Europese Club ex aequo met een
andere laureaat toegekend. De prijs
bedraagt 1.500 euro.
Kim En tia op bEzoEK in
mErKsEm
4 meisjes uit het laatste jaar van het
Sint-Eduardusinstituut in Merksem
organiseerden midden maart een grote
aflossingsloop voor het goede doel: de
> de bewoners van Borgwal zijn trots dat hun project in de kijker gezet wordt.
ampersandprijs voor
zwerfvuilteam borgwal
redACTIe > veerle neyt foToGrAfIe > veerle neyt
Elke week gaan ploegjes van het
ortho-agogisch centrum Broeder
Ebergiste op pad om zwerfvuil op te
ruimen. Telkens worden er zo’n 3
PMD-zakken en 3 restafvalzakken
opgehaald. Mensen met een beperking
die een belangrijke rol spelen in
het bestrijden van één van de meest
storende elementen in ons landschap,
dat is vrijwilligerswerk met een
meerwaarde! Het project verschaft
zinvol werk, vergroot de zichtbaarheid
van de bewoners en zorgt voor
integratie. Ook het milieu vaart er
wel bij. Daarom kreeg de ploeg van
CD&V Gavere de tweede Ampersand-
renovatie van een sporthal in Bukavu
(Congo). Ook de leerlingen van de derde
graad van het Sint-Michielscollege en
het Gemeentelijk Instituut in Brasschaat
deden mee. De aflossingsloop werd een
groot succes, onder meer door de aanwezigheid
van Kim Gevaert en Tia Hellebaut,
die het startschot gaven. Het initiatief
bracht zo’n 3.000 euro op.
sint-iDEsbalD organisEErt
2DE HartstocHtconcErt
Op zaterdag 5 juni organiseert O.C.
Sint-Idesbald voor de 2de keer een
concert rond het thema ‘hartstocht’. Met
de opbrengst wordt de kapel verbouwd
tot polyvalente ruimte. Het geld van het
prijs* voor het meest verdienstelijke
vrijwilligersproject van de gemeente.
De zwerfvuilploeg kreeg een officiële
oorkonde, een mand rijkelijk gevuld
met Gaverse streekgerechten en
natuurlijk veel felicitaties.
> o.C. Broeder ebergiste, leenstraat 31-35,
9890 vurste
ortho-agogisch centrum Broeder ebergiste
biedt volwassenen met een verstandelijke
beperking kwaliteitsvolle ondersteuning op
maat op vlak van wonen en/of dagbesteding.
Belangrijke aandachtspunten zijn het
streven naar de meest aangewezen en meest
haalbare vorm van inclusie en het positief
beïnvloeden van de beeldvorming van de
doelgroep in de maatschappij.
1ste concert, vorig jaar, ging naar vloerbekleding,
45 stoeltjes, een beamer en
een projectiescherm. Maar daar kan
dus nog wat bij.
tWEEDE lEvEn voor ouDE
ziEKEnHuisbEDDEn
Hilde De Meyer, verpleegkundige in het
P.C. Zoete Nood Gods in Lede, ging met
het BFAST-team naar Haïti. Ze leerde
er de vzw PICARO kennen, die oude
ziekenhuisbedden een nieuw leven
geeft, onder meer in een ziekenhuis in
Egypte. Veel mensen slapen er nu nog
op de grond. Heb je afgedankte ziekenhuisbedden
met matras, contacteer dan
hilde.de.meyer@telenet.be.
dichtbij April 2010 > 5

vaste stek
6 > dichtbij April 2010
Veerle De Soete
« Patiënten
luchten hier
hun hart »
Als je denkt aan een behandeling in een psychiatrisch ziekenhuis
denk je aan verpleegkundigen, psychiaters en psychologen. Niet
aan een kapster. Toch is ook zij erg belangrijk voor patiënten. Want
iedereen weet: als je er goed uitziet, voel je je ook beter. Veerle De
Soete werkt als kapster in het psychiatrisch centrum Sint-Amandus in
Beernem. En is daar heel graag gezien.
redACTIe > Joke verbeke foToGrAfIe > filip erkens
Ik ben hier 9 jaar geleden terechtgekomen,
na de geboorte
van mijn derde dochter. Ik
werkte in een kapsalon en wou
meer thuis zijn. Daarom heb ik hier
gesolliciteerd. Niet als kapster, wel als
poetsvrouw in de keuken. Na een paar
> na jaren in ‘gewone’ kapsalons, kwam veerle
terecht in sint-Amandus Beernem.
maanden zijn ze me komen vragen
of ik niet in het kapsalon wou staan.
Dat heb ik eerst een paar jaar samen
met een collega gedaan, maar nu sta
ik hier alleen.” Ik vraag me af wat de
reacties zijn als ze vertelt waar ze nu
werkt. “Die vallen mee hoor.
Vroeger had de psychiatrie een slechtere
naam. Nu is dit voor de meeste
mensen een gewoon ziekenhuis. Er
wordt wel eens over gegrapt. Als
iemand in de familie wat raar doet
zeggen ze ‘neem die maar mee naar
je werk!’.”
Wassen, knippen én
een babbeltje doen
Het is een heus kapsalon waar Veerle
werkt: er is een wachthoekje met
‘boekskes’, er hangen posters aan
de muur met foto’s van kapsels, er
staat een wastafel en er hangen grote
spiegels. “Ik doe alles”, vertelt Veerle,
“van wassen, knippen en een permanent
leggen tot kleuren en baarden
knippen. Sommige mensen komen
gewoon langs voor een gesprek.
»In het
begin was ik
wat bang.»
Er is ook iemand die me elke dag een
koekje brengt voor bij de koffie.” Net
als in ieder ander salon rinkelt de
telefoon regelmatig en wipt er af en
toe iemand binnen om een afspraak te
maken. “Nee, nu kan je niet komen”,
zegt Veerle aan een man die graag
zijn haar wil laten knippen. “Ik zal een
briefje meegeven voor de verpleging,
want de vorige keer was je het vergeten
hé”. Tegen mij zegt ze: “Er zijn
vaak mensen die hun afspraak vergeten.
Ze kunnen dat niet onthouden.”
Tot 25 klanten per
dag
Veerle heeft heel wat klanten, want
bijna alle patiënten komen bij haar. Als
het druk is komen er tot 25 mensen
per dag langs. “Patiënten die in het
weekend naar huis gaan blijven bij hun
vaste kapper, maar de anderen komen
bij mij. Voor sommigen ga ik zelf naar
de afdeling. Maar als ze kunnen en
mogen komen ze naar hier, want het
is toch de bedoeling dat ze dat in de
toekomst ‘buiten’ ook doen hé.”
“In het begin was ik wat bang, omdat
ik nog nooit contact had gehad met

psychiatrische patiënten. Maar dat
was niet nodig, want over het algemeen
zijn ze erg lief. Er zijn wel eens
moeilijke mensen bij, die bijvoorbeeld
verbaal agressief zijn. Dat is mentaal
niet altijd even gemakkelijk, maar je
wordt dat gewoon. Met schizofrene
patiënten die denken dat ze iemand
anders zijn praat ik intussen gewoon
mee. Er zijn ook mensen die nooit iets
zeggen. Na 9 jaar begin ik ze te kennen.
En zij mij ook natuurlijk.”
Geen hanenkammen
Hanenkammen mag Veerle niet knippen.
“Het moet deftig zijn. Er is eens
een man geweest die blonde lokjes
wou. Een maand later liep iedereen
op de afdeling met blonde lokjes rond.
Daarom moeten de patiënten eerst
toestemming krijgen van de begeleiding
voor een speciaal kapsel. Op
sommige afdelingen kunnen hanenkammen
en kale strepen bijvoorbeeld
> veerle wast, knipt, brusht én biedt een luisterend oor.
niet, omdat die agressief gedrag kunnen
uitlokken.” Of er nog dingen zijn
waarmee ze rekening moet houden?
“Veel mensen kunnen moeilijk wachten.
Daarom zorg ik ervoor dat ze dat
niet hoeven te doen: als ze binnenkomen
kunnen ze meteen gaan zitten
om hun haar te laten wassen.”
Begrip en geduld
Intussen zijn er 2 vrouwen binnengekomen.
Met de ene slaat Veerle een
praatje over het weer. Daarna helpt ze
de andere dame, die moeilijk te been
is, uit haar rolstoel en brengt ze haar
naar de kapperstoel, met veel begrip
en geduld. “Ik doe het heel graag. Ik
heb een goed contact met de patienten.
Ze luchten hier hun hart wel
eens. Als ze het niet eens zijn met de
verpleging zullen ze dat hier uitspreken.
Maar ze vertellen natuurlijk niet
alles. En ik weet ook niet of ik alles
moet geloven wat ze hier zeggen.”
De meeste klanten kent Veerle bij de
voornaam. En als zij op het domein
rondloopt, herkent haast iedereen
haar. “Ik haal er veel voldoening uit.
Mijn werk is gevarieerd en het is toch
wat zinvoller dan in een gewoon kapsalon.
Ik hoop dat ik de patiënten kan
helpen om zich een beetje beter te
voelen.” Dat lukt, denk ik: één van de
2 vrouwen wiens haar Veerle net gewassen
en gebrusht heeft, is de hele
tijd erg stil geweest, maar als ze het
kapsalon verlaat, lacht ze naar Veerle.
“Voor sommige patiënten ben ik soms
even belangrijk als een verpleegkundige
of een dokter.” n
»Ik hoop dat
ik hen kan
helpen om zich
wat beter te
voelen.»
WIe IS
Veerle
De Soete
> Veerle is 41
> Ze woont met haar man en haar
3 dochters van 16, 11 en 9 in
Brugge.
> In haar vrije tijd kookt ze, leest
en knutselt ze veel en gaat ze
kamperen.
> Na 3 sterfgevallen in korte tijd
probeert ze meer van dag tot dag
te leven.
> P.C. sint-Amandus, reigerlostraat 10,
8730 Beernem
dit is het grootste psychiatrisch centrum
van de organisatie Broeders van liefde.
dichtbij April 2010 > 7

Gespot
8 > dichtbij April 2010

dAAr Is de lenTe
foToGrAfIe > layla Aerts
dat de lente in het land is, dat zullen deze medewerkers
van de Winning in lummen geweten
hebben! Terwijl de collega’s uien planten, hebben
ze op de kijk-, doe- en zorgboerderij letterlijk de
handen vol met de eerste lammetjes. In de Winning
kunnen mensen uit kansengroepen terecht
die moeilijk werk vinden op de gewone arbeidsmarkt.
Ze worden er zorgvuldig opgeleid en begeleid.
Maatschappelijk verantwoord ondernemen
met respect voor mens én dier dus.
dichtbij April 2010 > 9

Toch dichtbij
op bezoek bij de
collega’s in het Zuiden
De Zuidreis 2010 in beeld
8 medewerkers van de Broeders van Liefde zijn
voorgoed veranderd. Hun bezoek aan Rwanda
en Congo met de zesde Zuidreis heeft een diepe
indruk nagelaten. Ze bezochten er 12 dagen de
projecten van Caraes en maakten kennis met de
broeders en medewerkers die er werken en leven.
Christine Bentein van het BuSO Sint-Idesbald in
Roeselare bundelde voor Dichtbij haar meest
intense ervaringen in een fotodagboek.
redACTIe > Christine Bentein foToGrAfIe > de Zuidreizigers
Zondagochtend. De kerk zit vol kleurrijk geklede
mensen. Meisjes met plechtige communiekleedjes,
vrouwen met typisch kleurrijke jurken aan, groepen
jongeren in schooluniform, een koortje vooraan en misdienaartjes.
Wij krijgen meer aandacht dan de pastoor
vooraan. Nu ja, blanken zien ze ook niet elke dag!
> Christine én de andere reizigers maakten over hun ervaringen
een uitgebreid verslag. Je vindt het op onze website
www.dichtbijmagazine.be.
elk jaar krijgen 8 personeelsleden van de Broeders van liefde om
tegen kostprijs projecten in rwanda en Congo te bezoeken.
Misschien ook iets voor jou? surf naar www.zuidreis.be.
10 > dichtbij April 2010
Ik ben nog nooit in een psychiatrische instelling geweest
in België. Ik geef grif toe: het is even slikken.
Vele patiënten vragen om aandacht, smekend bijna. Ik
weet niet altijd hoe ik daarop moet reageren. Voor mij
is dit een heel intense ervaring. Ik ben er rotsvast van
overtuigd dat hier goed werk geleverd wordt, ondanks de
beperkte middelen en mogelijkheden.
Op bezoek in het centrum Home de la Vièrge des
Pauvres te Gatagara. We springen eens binnen in de
keuken. Hoe is het mogelijk om hier in ongezonde
stookomstandigheden voor zoveel mensen eten klaar te
maken? En toch zie je de kookploeg stevig roeren in die
immense ketels. Ze hebben toch de grootste pret! Elke
dag rijst met bonen. Ik durf zelfs niet denken aan de
reacties van onze Westerse leerlingen.

Een feest met de plaatselijke medewerkers.
Sommige personeelsleden
hebben zelf een handicap. Ik zit naast
een receptionist, Ignace. Hij heeft een
handicap, is getrouwd, heeft 4 kinderen
en woont in het centrum zelf. Je
voelt zó: iedereen telt hier!
Na een schoolbezoek trekken
we met Emmerance,
zelf leerkracht in het Institut
Technique Fundi Maendeleo,
de heuvel op. Helemaal
achteraan het schooldomein
staan 9 ‘chaletjes’.
Hier woont ze samen met
haar man en 7 kinderen.
Hoe meer ik hoor en voel
hoe Emmerance leeft en
werkt voor haar gezin, voor
haar wijk, voor haar school,
hoe meer bewondering ik
krijg voor haar. Ik vraag me
af of ik ook zoveel moed zou
hebben.
Mijn eerste kennismaking
met Broeder Johan, de
man van de Zuidactie
“Bora Shabunda”. M’n
waardering voor zijn werk
stijgt naarmate ik z’n
gedrevenheid zie en zijn
verhalen hoor over zijn
inzet tijdens de genocide,
in de vluchtelingenkampen,
bij het opstarten van Sosame, bij
de werking van het psychiatrisch instituut, bij de nieuwbouw
in Shabunda… Zelf zegt hij: “ik heb niet gekozen om hier in
Bukavu te zijn, het lot heeft me hier gebracht.”
Op het binnenplein staan een
tiental blinden klaar achter
djembé’s. Wij worden verwelkomd
op een heerlijke
muzikale manier. Het pakt me
zo, ik krijg een krop in m’n
keel. Kloppen ze al de emoties
van de laatste dagen uit mij?
Ik heb geleerd: hulp en kennis
doorgeven naar het Zuiden is
geen eenrichtingverkeer meer.
Wij kunnen ook veel van hen
leren!
Altijd opnieuw fascineert me de weg en de beweging errond:
knalrode aarde, de vele lemen huisjes en hutjes, het heuvellandschap,
de bananenbomen en andere zuiderse begroeiing,
de vastgebonden geitjes aan bomen, de honderden
mannen, vrouwen, kinderen te voet langs die baan, vrachten
dragend op hun hoofd of rug, de veel te zwaar beladen
fietsen, …
dichtbij April 2010 > 11

Anders bekeken
didier de vreese en de universiteit van het leven
als mijn vrouw telefoon krijgt op zondagmorgen, moet zij
altijd zeggen: “mijne man zit in ‘t gevang”. Hoe ik daar
terechtkwam? Wel, als leraar Nederlands-Engels wou ik
na meer dan 30 jaar lesgeven wel eens iets anders doen.
Via een vrouwelijke cipier kwam ik te weten dat men een
leraar Nederlands zocht om les te geven aan allochtonen
in de gevangenis. Ik solliciteerde en werd na meer dan een
jaar geselecteerd. Ik vond mijn liefde om les te geven, die ik
een beetje kwijt was, helemaal terug in de gevangenis: wat
een respect, wat een concentratie, wat een motivering...
Ik bloeide weer helemaal open. Maar mijn liedje was vlug
uitgezongen, want na een jaar nam een andere instantie
het over.
ik vertelde aan de culturele dienst dat ik toch zo graag
in de gevangenis zat en vroeg of ik daar niet kon blijven.
“Wat wil je doen”, vroeg men mij, en ik antwoordde prompt:
“steek mij maar in de aalmoezeniersdienst”. Daar zit ik nu
nog steeds. Ik werk er samen met Ives Demey, redemptorist,
en Johan Van Wassenhove, diaken, en ik ben de pastor,
de vrijwillige pastorale medewerker in de rooms-katholieke
aalmoezeniersdienst. Ik vul er mijn dagen met missen mee
helpen organiseren, voorbeden maken, lector zijn, bezinningen
mee begeleiden, gespreksavonden mee ondersteunen,
koren binnenleiden, en vooral celbezoeken doen: dat is
het boeiendste!
I
Didier De Vreese (57) is leerkracht in het Sint-Paulusinstituut te Gent. Naast zijn vrijwilligerswerk als pastor in de gevangenis
doet hij ‘nog enkele andere dingetjes’ om de tijd te doden: poëzie schrijven en voorlezen, asielzoekers helpen, atletiek geven
aan 55-plussers en Nederlands aan AFS-studenten. Op 30 maart organiseerde hij een gesponsorde marathonloop voor de
Zuidactie.
12 > dichtbij April 2010
moordenaars, verkrachters, pedofielen, dieven, oplichters...
het zijn allemaal mensen met problemen, die vooral
veel hulp en steun nodig hebben, begeleiding, therapie in
plaats van straf. Als leerlingenbegeleider op school had ik
al wel wat gehoord en meegemaakt, maar dit is maar klein
bier vergeleken met wat je op cel hoort en ziet. Dat is de
universiteit van het leven...
ik probeer vooral luisterend oor te zijn voor de gedetineerden
en geïnterneerden, vertrouwenspersoon, vaderfiguur,
klaagmuur, pispaal soms, het maakt me niet uit,
als ik maar kan helpen: een brief schrijven, vertalen, wat
postzegels of omslagen uitdelen, een beetje tabak geven,
maar ook een paternoster of kruisje meegeven, of bijbels,
of andere tekstjes bezorgen. Telefoontjes doen is ook één
van onze bezigheden, praten en ondersteunen dus.
vooral in de c-vleugel kom ik graag: bij de internés, de
psychiatrische patiënten. Dat zijn echt de grootste
sukkelaars, de meest kwetsbaren, uit vaak kansarme en
zwaar erfelijk belaste milieus: hun authenticiteit is vaak
ontroerend. Ik kaart er soms mee omdat ze soms niet in
staat zijn tot serieuze gesprekken, maar hun vriendschap
en vertrouwen is aandoenlijk... En vooral verslavend!
Een dag zonder gevangenis is een verloren dag, zou je
haast denken. Met bijzondere dank aan mijn vrouw voor
zoveel begrip voor zoveel uithuizigheid...

dossIer
Meer
zorgvragen
bij jongeren
Wat kunnen
we eraan doen?
“Wat zijn ze weer lastig vandaag”. Of “vroeger was het toch
gemakkelijker”. Het zijn dingen die wel eens door je hoofd
flitsen. In je functie als leerkracht, begeleider, opvoeder of
gewoon als ouder. Je bent zeker niet de enige. Heel wat mensen
hebben het gevoel dat kinderen en jongeren steeds meer te
kampen hebben met gedrags- en emotionele stoornissen.
Problemen lijken ook op almaar jongere leeftijd voor te komen
en almaar erger te worden.
redACTIe > Joke verbeke foToGrAfIe > de sleutel
Meer JonGeren MeT ProBleMen
frustratie
In de klas zit bijvoorbeeld een leerling
met een leerstoornis, of één van
de kinderen die je begeleidt heeft
naast een mentale beperking ook een
psychiatrische problematiek. Het zijn
problemen waarbij je je vaak machteloos
voelt, omdat je niet altijd de
kennis óf bevoegdheid hebt om ze aan
te pakken. En dat leidt tot frustratie.
Want de hulp van een andere sector
inroepen is niet evident. Dat bewijzen
deze getuigenissen.
“Vanuit het gewoon onderwijs vraagt
men soms de hulp van de geestelijke
gezondheidszorg bij traumatische
gebeurtenissen. Maar het valt niet
binnen het gewone takenpakket van
de geestelijke gezondheidszorg om
aan deze terechte vragen tegemoet te
komen.”
“Een kind wordt vanuit de Bijzondere
Jeugdbijstand doorverwezen naar een
orthopedagogisch centrum omwille
van een verstandelijke beperking.
Die blijkt er eigenlijk amper te zijn.
Het kind vertoont wel zeer ernstige
psychiatrische stoornissen. Het heeft
niemand in zijn omgeving. Ons orthopedagogisch
centrum kan de ondersteuning
niet geven, de kinderpsychiatrie
zit tjokvol… wat doen we?”
“In één van onze orthopedagogische
centra wordt een kind op maandag
doorverwezen naar een K-dienst
(kinderpsychiatrie), die het kind op
woensdag doorstuurt naar een observatie-
en oriëntatiecentrum (Bijzondere
Jeugdzorg). Dat centrum werkt
toevallig onder de vleugels van dat
eerste orthopedagogisch centrum.
Waar zijn we mee bezig?”
dichtbij April 2010 > 13

dossIer
Wablief?
Sociologische invalshoek: de
sociologie bestudeert mensen
en hun gedrag en houdt daarbij
rekening met hun omgeving: de
maatschappij waarin ze leven, de
gezinsstructuur die ze kennen
en de normen en waarden die er
heersen.
Existentiële invalshoek: heeft te
maken onze ‘existentie’, ons
‘zijn’. De existentiële context
gaat uit van zingevingsvragen
zoals ‘wie ben ik eigenlijk?’,
‘wat doe ik hier?’ en ‘wat is mijn
plaats hier?’.
Medisch-biologische invalshoek:
gedrags- en emotionele problemen
kunnen ook een lichamelijke
(neuro-biologische) oorzaak
hebben. Dit is één van de onderzoeksdomeinen
van de medischbiologische
wetenschap.
Pedagogische invalshoek: deze
invalshoek benadert de problematiek
specifiek vanuit de
opvoedings- en onderwijscontext
(al dan niet binnen een gespecialiseerde
setting).
14 > dichtbij April 2010
oorzaken en
oplossingen?
Gevallen als deze hebben ons als
organisatie Broeders van Liefde aan
het denken gezet. We stellen ons al
een tijd de vraag hoe we de expertise
van het onderwijs, het buitengewoon
onderwijs, de orthopedagogische centra
en de geestelijke gezondheidszorg
kunnen verbreden. En vooral: hoe
kunnen we aan kruisbestuiving doen?
Om hierop een antwoord te zoeken
organiseerden we eind vorig jaar een
rondetafel. 4 werkgroepen dachten
vanuit 4 invalshoeken (psycho-pedagogisch,
existentieel, sociologisch en
medisch-biologisch) na over de oorzaken
van de toenemende zorgvragen
én over de kansen en de beperkingen
om er iets aan te doen. Nu wordt er
binnen de organisatie verder nagedacht
over concrete initiatieven.
Binnenkort gaan we daarover in
overleg met gebruikersorganisaties,
het middenveld, vakorganisaties, de
politiek, …
Collega’s
getuigen
Wij vroegen aan 6 collega’s hoe zij
dit alles ervaren in hun werksituatie.
Ze komen uit verschillende sectoren
en uit verschillende regio’s: Wouter
Degryse en Steven Vanderiviere zijn
opvoeders in respectievelijk de adolescentenleefgroep
en de pubercluster
van orthopedagogisch centrum
Sint-Idesbald (Roeselare), Claudine
De Norre is directrice en leerkracht
in Vrije Kleuterschool (Brakel), Greet
Leduc is orthopedagoge in het BuSO
Sint-Ferdinand (Lummen), Dirk
Decaluwé is coördinator 1ste en 2de
graad in het Technisch Instituut Sint-
Laurens (Zelzate) en Mark Frederickx
is teamcoördinator van de K-dienst
(kinder- en jeugdpsychiatrie) van het
P.C. Broeders Alexianen (Tienen).
Met welke
problemen krijgen
we te maken?
“Wij ervaren dat jongeren het steeds
moeilijker hebben om hun schoolloopbaan
tot een goed einde te
brengen. Spijbelen is een probleem
dat zeer moeilijk aan banden te
leggen is. Het is negatief gedrag dat
je moet veroordelen en dat gesanctioneerd
moet worden. Vaak zien we
dat jongeren ook weglopen van de
maatregelen die genomen worden
na hun spijbelgedrag. Voor je het
weet beland je in een vicieuze cirkel,
waarin je ziet dat jongeren al hun
verantwoordelijkheden naast zich
neer leggen.”
Wouter Degryse
“Veel ouders gaan met 2 uit werken
en zijn ’s avonds te moe om nog kwalitatieve
tijd door te brengen met hun
kinderen. Diezelfde kinderen zijn een
stuk mondiger geworden en kloppen
met hun zorgen en vragen elders
aan. De plaats waar ze het grootste
deel van de dag doorbrengen, hun
school, heeft daardoor een stukje van
deze opvoedende taak overgenomen.
Dat leerlingen mondiger geworden
zijn is een positieve evolutie. Ze praten
gemakkelijker over hun problemen
en dagelijkse zorgen. Onze niet
te onderschatten taak is hen daar op
de juiste manier mee te leren omgaan...
een hele uitdaging die beslist
de moeite waard is.”
Dirk Decaluwé

“Vroeger zei men: ‘ik heb een kind in
mijn klas dat moeilijk kan stilzitten’,
maar nu krijgt alles een naam. De
maatschappij verwacht ook meer van
jongeren: de druk is zo groot dat ze
die niet meer kunnen verwerken. En
er is ook een zekere normvervaging.
Jongeren hebben minder schroom
om regels en grenzen te overschrijden.”
Greet Leduc
“We merken vooral dat de complexiteit
van de problemen stijgt: één
probleem staat meestal niet alleen.
We hebben meer en meer te maken
met jongeren die verschillende drugs
gebruiken en zogenaamde ‘multiprobleemgezinnen’.
Niet alleen gemarginaliseerde
gezinnen trouwens,
maar ook ‘gewone’.
Mark Frederickx
“Ik illustreer even met het verhaal
van Jan. Hij heeft zijn echte vader
nooit gekend. Met zijn mama heeft
Jan een hechte relatie, hoewel hij
nooit lang bij haar heeft gewoond.
Zijn internaatsleven kunnen we
omschrijven als moeilijk. Hij is voor
weinig groepsactiviteiten te motiveren,
steelt en maakt dingen stuk.
Er zijn voortdurend discussies en
crisissen. Als opvoeder van Jan is
het vooral moeilijk om te blijven investeren
in hem. Het lijkt wel of alle
moeite bij voorbaat verloren is. Het
brengt niks op, het is als een groot
bodemloos vat dat je niet opgevuld
krijgt.”
Steven Vanderiviere
Hoe pakken we
het nu aan?
“Jan gaat af en toe preventief naar
de time outleefgroep, waar er geen
of minder andere jongeren zijn. Als
er tijd voor is doet hij iets met zijn
begeleider, zonder andere kinderen.
Momenteel gaat Jan niet naar
school maar naar een zorgboer. Dat
loopt heel goed.”
Steven Vanderiviere
“Wij overleggen vaak in team, hebben
een goede band met het CLB en
krijgen GON-begeleiding (het GON
of geïntegreerd onderwijs is bedoeld
om leerlingen met een handicap of
met leer- en opvoedingsmoeilijkheden
de lessen te laten volgen in een
school voor gewoon onderwijs, nvdr).
We zoeken zelf naar zoveel mogelijk
informatie en volgen bijscholingen.”
Claudine De Norre
“De juiste aanpak vinden is vaak zeer
complex. Hoe doorbreek je vluchtgedrag
dat al een gewoonte geworden
is? Hoe ga je om met jongeren die
niet lijken te willen investeren in
hun toekomst? Hoe motiveer je hen,
terwijl je hun vluchtgedrag moet
aanpakken en afkeuren?”
Wouter Degryse
“Onze leerkrachten volgen bijscholingen
en krijgen ondersteuning. We
wisselen ervaringen uit met het hele
team. We houden jongeren zoveel
mogelijk op school en geven ze veel
Meer JonGeren MeT ProBleMen
nieuwe kansen. Maar als dat niet
voldoende is, bekijken we in samenspraak
met externe partners zoals
de geestelijke gezondheidszorg en
het CLB wat we nog kunnen doen.
We hebben nu met verschillende
partners een denktank opgericht
over schooluitval.”
Greet Leduc
“We hebben met onze dienst al
verschillende pogingen gedaan om
buiten ons eigen kader te denken. Zo
hebben we in een samenwerkingsverband
met O.C. Sint-Ferdinand geprobeerd
ons aanbod voor jongeren
met een drugsproblematiek te vertalen
naar jongeren met een mentale
beperking. Het werd al snel duidelijk
dat elke sector zijn eigen taal en
focus heeft, en dat het belangrijk is
om elkaar goed te leren kennen.”
Mark Frederickx
“We hebben voor bepaalde klasgroepen
op vrijdag het titularisuurtje.
Daar bespreekt men met de klas
de afgelopen week, want sommige
problemen of moeilijkheden kunnen
zorgen voor het disfunctioneren van
een hele klasgroep. Door hiervoor
tijd vrij te maken werken we preventief
en voorkomen we erger. Voor
extra hulp kunnen we rekenen op
het CLB en enkele externen zoals
plaatselijke psychologen en thuisbegeleiding.
Maar soms lukt het eens
niet… dan kan je niets anders zeggen
dan: ‘dit overschrijdt onze draagkracht’.”
Dirk Decaluwé
dichtbij April 2010 > 15

dossIer
Wat kunnen we
anders doen?
“Wanneer we over schoolvervangende
programma’s spreken, raken
we voor een stuk ook aan het domein
van de sector welzijn. Op dat niveau
is het soms nog wat zoeken hoe sector
onderwijs en sector welzijn nog
beter in overeenstemming kunnen
komen. Het is wel een geruststelling
te horen dat andere scholen en
voorzieningen die problemen ook ondervinden.
Het is fijn om expertise uit
te wisselen en van elkaar te kunnen
leren. We krijgen er binnen de organisatie
ruimte voor om te experimenteren,
vind ik. Ik hoor dat één van de
voorstellen op het directieseminarie
(zie elders in dit dossier) was om een
expertisenetwerk op te richten. Dat
vind ik een goed idee, want als we
dit van op ons eigen eilandje moeten
doen, redden we het niet.”
Greet Leduc
16 > dichtbij April 2010
“Dankzij het zorgbeleid dat we door
de jaren heen hebben opgebouwd
kunnen we de toenemende zorgvraag
aan. Dan gaat het vaak over
complexere zorgvragen: begeleiding
van leerlingen met ASS, ADHD, dyslexie,
hulp bij gameverslaving, begeleiding
in een rouwproces, onderwijs
aan huis, zelfverwonding, … Het kan
altijd beter, daarom zou een netwerk
binnen de eigen organisatie met
mensen uit verschillende sectoren
geen slechte zaak zijn.”
Dirk Decaluwé
“In Brakel werken we met verschillende
scholen samen, maar hier is
geen psychiatrisch ziekenhuis of een
school voor buitengewoon onderwijs.
Overleg met die sectoren zou
nochtans ook goed van pas komen.”
Claudine De Norre
“Wat zeker zou helpen om Jan uit zijn
moeilijke situatie te halen is een kleinere
leefgroep. Om de crisissen te
Meer JonGeren MeT ProBleMen
verminderen willen we er toe komen
dat Jan zelf inziet waar zijn problemen
liggen en tegen welke muren
hij telkens opnieuw botst. Maar dat
is heel tijdrovend; het vraagt veel
geduld en individuele tijd. Het zou
ook goed zijn om zijn mama meer te
betrekken bij de hulpverlening, bijvoorbeeld
door middel van thuisbegeleiding,
gezinsgesprekken,…”
Steven Vanderiviere
“We moeten meer netwerken:
samenwerkingsverbanden opzetten
met MPI’s, met scholen, … Zo kunnen
we van onderuit bewijzen dat
we willen en kunnen samenwerken.
Het is ook aan de overheid om het
hokjesdenken te verlaten. We horen
ministers vaak praten over ‘zorg op
maat’, maar dat blijft beperkt tot
één sector. Veel jongeren krijgen
geen kansen meer, maar wij willen
voor de lastigsten gaan. En dat kunnen
we niet alleen.”
Mark Frederickx
Problematiek
besproken op
directie-
seminaries
Heb je je al afgevraagd wat jouw directie
is gaan doen in Houffalize? Wel,
begin februari en eind maart vonden
daar de directieseminaries plaats.
Thema was ‘Inspiratoren en begeleiders
binnen een lerende organisatie’.
Op het programma stonden lezingen
van gedelegeerd bestuurder Raf De
Rycke, Prof. Paul Gemmel, Jef Colruyt
en van lingerieproducent Herman Van
de Velde. Zij vertelden vanuit hun ervaringen
over inspirerend leiderschap.
Er werd ook uitgebreid aandacht
geschonken aan de bevindingen van
de rondetafels. Alle directieteams
konden concrete voorstellen doen om
intersectorieel samen te werken. Op
www.dichtbijmagazine.be vind je
extra info.

Column
> Herman Wouters werkt in een voorziening voor mensen met een mentale beperking.
Hij heeft een dochter die ook als orthopedagoog afstudeerde, een zoon
die momenteel vrijwilligerswerk doet in Guatemala, een dochter die Nederlands
geeft aan allochtone mama’s in Brussel en een zoon die theatermaker is.
de belangrijkste vraag
We zagen het klooster langzaam uitsterven. De
paters, onze buren, hebben een groot domein op
de heuvel. Hun oprit ligt naast onze tuin. Toen
bekend werd dat ze hun klooster gingen verkopen, had de
buurt toch wat vragen. We mochten tot dan toe wandelen
op hun terrein en jongeren gebruikten elke dag de lange
oprijlaan als kortere binnenweg om naar school te fietsen.
We volgden dus met een meer dan gewone belangstelling
wat er met de gebouwen zou gebeuren. Eerst was er
iemand die er een bejaardentehuis van wilde maken en dat
leek ons uitstekend – met heel de buurt daar onze oude dag
doorbrengen – maar het ging niet door. Dan speelde een
immobiliënkantoor met de gedachte om er appartementen
van te maken. Uiteindelijk werd het een afkickcentrum voor
jonge drugsgebruikers.
»Ik aarzelde om mijn
vraag te stellen.»
In de buurt werd er druk gespeculeerd. Iemand wist stellig
dat onze eigendommen in waarde zouden verminderen.
Konden we er nog wel gaan wandelen? En wat met de
fietsers? Enkele weken geleden organiseerde het centrum
een informatievergadering voor de omwonenden, waar we
ook al onze vragen zouden kunnen stellen. Mijn vrouw en ik
gingen er naartoe.
De samenkomst vond plaats in de vroegere refter van het
klooster. Eerst gaf de architect van de verbouwing een
uiteenzetting over de historiek van de heuvel. Uit middeleeuwse
geschriften bleek dat hier ooit een man die
opgejaagd werd door een wolf, in een boom vluchtte. Hij
vertelde ook dat je bij klaarlichte hemel de vlam van de
petrochemie in de haven van Antwerpen kon zien, zo’n 50
kilometer verderop, en dat hij tevreden was dat het klooster
een sociale bestemming zou krijgen, om in de geest van de
paters te blijven.
Er zouden twee leefgroepen komen van jongeren die
zich enkele maanden uit de maatschappij op deze heuvel
zouden terugtrekken om ernstig na te denken over hun
leven en hopelijk een andere richting uit te gaan. Fysieke
arbeid, een goed geregeld dagritme en sport waren enkele
pijlers van de behandeling.
Dan mochten we vragen stellen. Of we daar nog steeds
konden komen wandelen? Dat was geen probleem en ook
de fietsers mochten blijven. Toen de verantwoordelijke van
het centrum vertelde dat ze voor het uitzicht verschillende
hoge bomen zouden vellen, was één van de buren bezorgd
dat men vanuit het klooster inkijk zou krijgen in zijn badkamer.
Zelf vroeg ik me af hoe laat het personeel ’s morgens
begon te werken. We slapen met het raam open en als van
’s ochtends vroeg al verschillende wagens de heuvel op
rijden, zou dat kunnen storen. Eigenlijk was het een pietluttige
vraag en ik aarzelde vooraleer ik ze durfde te stellen,
maar ik deed het uiteindelijk toch. Zo waren er hier en daar
nog kleine bezorgdheden van mensen uit de buurt, onooglijk
in vergelijking met de uitdagingen voor het centrum om
deze jongeren op een ander spoor te zetten.
Toen stond er een man uit het publiek op en zei tegen de coordinator:
“ Wij hebben nu onze vragen kunnen stellen, maar
misschien hebt u ook vragen aan de buurt. Wat verwachten u
van ons als steun voor jullie werk met die jongeren?”
En dat was – dacht ik daarna – eigenlijk de belangrijkste
vraag.
dichtbij April 2010 > 17

In balans
Triple P
4 tips om positief
op te voeden
Kinderen opvoeden is boeiend, daar is iedereen het over eens. Maar
het is niet altijd gemakkelijk. Op school leer je Frans, wiskunde en
aardrijkskunde, maar opvoeden moet je zelf leren, met vallen en
opstaan. Triple P kan je daarbij helpen. Triple P staat voor ‘Positive
Parenting Program’. Het is een Australisch opvoedingsondersteunend
programma waarmee je je kinderen op een positieve manier leert
opvoeden. Dat doe je door een goede band op te bouwen, door aandacht
te hebben voor gewenst gedrag, door het contact met je kind te
gebruiken om het nieuwe vaardigheden aan te leren en door op een
consequente en besliste manier te reageren op ongewenst gedrag.
Hilde De Leeuw en Erna Brusselmans zijn Triple P-trainer in het
orthopedagogisch centrum Clara Fey in Brecht. Zij geven je enkele
basistips.
redACTIe en foToGrAfIe > Joke verbeke en Triple P
18 > dichtbij April 2010
een goede band opbouwen
met je kind
Tip 1
zorg voor quality time
Zorg dat je beschikbaar bent voor
je kind. Verschillende keren per dag
tijd doorbrengen werkt beter dan
één keer per week een hele dag
vrij te maken. Toon je kind dat je er
bent als het je nodig heeft. Dat stelt
hem of haar gerust. Komt je kind je
iets tonen, vragen of vertellen? Stop
dan even met jouw activiteit en geef
aandacht aan je kind. Het voorkomt
ook dat het later op een vervelende
manier aandacht vraagt.
Tip 2
Hou gesprekjes met
je kind
Veel praten met elkaar stimuleert
de taalontwikkeling van je kind én is
goed voor jullie band. Voer veel korte
gesprekjes. Je kind leert zich beter
uitdrukken en voelt dat je aandacht
hebt voor zijn of haar leefwereld.
Bovendien leren ze van de manier
waarop jij naar hen luistert ook hoe zij
naar anderen moeten luisteren.

Tip 3
toon genegenheid
Kinderen hebben lichamelijk contact
nodig om te groeien en te bloeien.
Liefde en aandacht zijn even belangrijk
als eten en drinken. Laat je kind
merken dat je van hem of haar houdt
door dat vaak te zeggen en te tonen.
Je kind knuffelen geeft een gevoel van
veiligheid en geborgenheid. Hou wel
rekening met wat je kind graag heeft
en doe ook alleen dingen die je zelf
graag doet. Is je kind bijvoorbeeld niet
zo’n knuffelbeer? Aai het dan eens
over het hoofd of geef een high-five of
een schouderklopje.
Gewenst gedag
aanmoedigen
Tip 4
zeg aan je kind heel
duidelijk wat het goed
doet
Iedereen betrapt er zichzelf wel eens
op: in plaats van je kind te belonen
als het iets goed gedaan heeft, zeg je
voortdurend wat het niét mag doen.
Het is beter om te vertrekken vanuit
wat goed gaat. Positieve aandacht geven
zal positief gedrag stimuleren. Je
kind aanmoedigen en complimentjes
geven motiveert het ook om nieuwe
dingen te leren en zich te ontwikkelen.
Zeg dus niet “goed zo!” maar wel
“Fijn dat je de tafel gedekt hebt!”.
er zijn een aantal strategieën om positief
gedrag te stimuleren en een goede band
met je kind te creëren en er zijn er om op
een consequente en duidelijke manier in
te gaan op ongewenst gedrag.
Wil je er meer over weten? surf naar
www.triplep.be. op www.triplepmagazine.
be kan je het gratis Triple P-magazine
aanvragen, met getuigenissen van
onbekende en bekende ouders zoals Bart
Peeters en Martine Prenen.
pas de laatste tip ook
eens toe bij vrienden
en collega’s!
> sinds Hilde en erna de opleiding tot Triple P-trainer volgden, probe-
ren ze ook positiever om te gaan met familie, vrienden en collega’s.
ochtendstress wordt
meer kwali-tijd
Christel Segers (coördinerend en raadgevend arts Huize Mariatroon,
Dendermonde) is moeder van drie ‘energieke’ kinderen: Arthur (11),
Rosalie (10) en Corneel (7). Sinds ze een aantal basisprincipes van
Triple P toepast, begint de dag van haar gezin aangenamer.
“Als zelfstandige heb ik de luxe om de kinderen meestal zelf naar de lokale
dorpsschool te brengen. Voordat zij en ikzelf uit de veren zijn, is manlief reeds
vertrokken voor zijn dagtaak. Er was lang veel onvrede over de manier waarop
de klassieke ochtendrituelen verlopen. De badkamer was vaak het strijdtoneel
van discussies en onhebbelijkheden tussen de kinderen. Triple P hielp mij om
het op een andere manier aan te pakken.
Ten eerste sta ik iets vroeger op dan de kinderen en zorg ik dat ik zelf klaar ben.
Meestal ligt de kledij van de kinderen ook al klaar. Waar ik vroeger snel een
aantal zaken regelde, tracht ik nu bij de kinderen te zijn. Toen ze vroeger alleen
in de badkamer vertoefden, waren er geregeld plagerijen en andere negatieve
manieren om aandacht te vragen. Nu maak ik ze één voor één wakker en zo
heb ik voor alledrie een beetje exclusieve aandacht. In de badkamer praten we
nog even over de dag die komt en dan is het tijd voor de volgende wekbeurt. Ik
maak de kinderen ook steeds in dezelfde volgorde wakker: eerst Rosalie, dan
Corneel en ten slotte Arthur. Arthur is ‘s morgens vaak humeurig. Dat mag tot
op een bepaalde hoogte. Er zijn vaste afspraken. Het ontbijt kan maar starten
als iedereen is gewassen en aangekleed en de schooltassen moeten de dag
voordien al klaar zijn.
De badkamermomenten zijn nu vaak een stuk aangenamer en gezelliger. Ik
geef hen daarvoor ook geregeld een pluim. Natuurlijk gaat het af en toe wel
eens mis. Dan moet het betrokken kind even terug naar zijn of haar kamer.
Dankzij Triple P zijn onze ochtenden minder stresserend en zijn we zelfs vroeger
op school. Er gaat immers minder tijdrovende energie verloren.”
dichtbij April 2010 > 19

van alle markten thuis
Exclusieve actie
bij DreamBaby en
DreamLand
Als personeelslid van de Broeders van
Liefde en lezer van ‘Dichtbij’ kan je profiteren
van een exclusieve voorjaarsactie
bij DreamLand en DreamBaby. Je krijgt er
nog tot eind mei exclusieve kortingen op
het assortiment tuinartikelen, zwembaden,
speelgoed en andere voorjaars- en
zomerbenodigdheden. Profiteer ervan om
je tuin nu in te richten, zodat je helemaal
klaar bent voor de lente!
Wat moet je doen?
Surf naar www.dichtbijmagazine.be, klik door naar ‘personeelsacties’
en druk de speciale voordeelkaart van Dream-
Land af. Geef bij elke aankoop de voordeelkaart af, samen
met je personeelskaart. De kortingen worden automatisch
verrekend en zijn zeer duidelijk zichtbaar op je kasticket.
De kaart is geldig tot en met 31 mei in alle DreamLand- en
DreamBaby-winkels.
Welke kortingen krijg je?
> 5% op barbeques
> 7 % op rijtuigen
> 10 % op speelgoed
> 10 % op tenten en slaapzakken
> 10 % op teakhouten tuinmeubelen
> 10 % op kunststof tuinmeubelen
> 15 % op grote zwembaden
> 15 % op trampolines
20 > dichtbij April 2010
Personeelskaart |
Broeders van Liefde
Jan Janssens
O.C. Broeder Ebergiste Vurste
www.dichtbijmagazine.be
Maak je tuin klaar voor de zomer
Bij LUXOR, een groothandel in tuinmeubelen, organiseert speciale verkoopsdagen
waar je als personeelslid van de Broeders van Liefde 20% tot 25% korting
krijgt op alle tuinmeubelen en accessoires. Er is ruime keuze uit meer dan 100
verschillende tuinmeubelen en accessoires: ligzetels, tuinbanken, parasols,
tafels en stoelen in teak, ratan, bangkirai, aluminium of batyline.
Bij je aankoop krijg je een bijkomende korting van € 0,15 per kilometer als de
afstand tussen je woonplaats en de plaats van verkoop meer dan 20 kilometer
bedraagt. Levering aan huis is mogelijk tegen betaling. Pas op: je kan enkel cash
of met bankcheque betalen.
Een overzicht van alle verkoopsdagen vind je op www.dichtbijmagazine.be.

Aan het woord
de man die Beatle
wilde worden
Dichtbij sprak met Jean Bosco Safari
Jean Bosco Safari was 6 toen hij
van Rwanda verhuisde naar België.
Zijn moeder had hem afgestaan voor
adoptie en zo was hij terechtgekomen
bij een echtpaar uit Merksem.
Na een heuse cultuurshock en 6
jaar lagere school belandde hij op
de secundaire school Sint-Eduardus
van de Broeders van Liefde. Ook al
was dat geen onverdeeld succes, hij
ontdekte er wel zijn ware roeping:
de muziek. Want ook al is hij naast
songwriter en zanger ook filosoof,
tekenaar, schilder en verhalenverteller,
muziek blijft zijn grootste passie.
redACTIe > Joke verbeke
foToGrAfIe > management Jean Bosco safari en
Joke verbeke
dichtbij April 2010 > 21

“Ik word later een
Beatle”
dichtbij: Hoe is het allemaal begonnen?
“In 1963 zag ik het licht door de Beatles.
Ik was 9 en was zo overweldigd
dat ik intuïtief zelf een Beatle wilde
worden. 3 jaar later, op mijn twaalfde,
zat ik met een flesje melk naast mijn
kameraad Luc. Plots vroeg hij: ‘Jean,
wat ga jij later worden?’. Ik was zo
overdonderd dat ik de vraag retourneerde
en vroeg: ‘wat wil jij worden
Luc?’. Hij zei meteen: ‘ik moet daar
niet over nadenken, ik word voetballer’.
En ik dacht spontaan: ‘ik ga een
Beatle worden’. Van mijn negende tot
mijn twaalfde, toen Luc me die vraag
stelde, moet ik dus met die intentie
hebben rondgelopen. Maar toen ik dat
op mijn twaalfde uitsprak werd dat gevoel
een gedachte, een soort mentaal
plan. Dat was een gouden moment
voor mij. Ik speelde geen gitaar, ik
kon niets, maar ik zei ‘ik ga muzikant
worden’. Ik heb toen ook gezegd dat
ik Paul McCartney zou ontmoeten. En
dat is ook gebeurd. Ik geloof dus heel
sterk in de kracht van de geest. Maar
ik geloof vooral dat de geest je intentie
ook moet uitspreken.”
»Ik geloof heel
sterk in de
kracht van de
geest.»
dichtbij: na enkele gelukkige jaren in
de lagere school ben je naar sint-eduardus
gegaan, maar dat viel tegen?
“Ik was een creatieve jongen en met
creativiteit gingen ze nogal strak om.
Ze noemden je bijvoorbeeld bij je
achternaam. Ik was ineens ‘Vijdt’ in
plaats van ‘Jean’ en dat gaf mij een
gevoel van afstand. Ten tweede: de
les tekenen was meetkunde geworden.
Ik was een tekenaar en ik miste
dat. En de mentaliteit van lesgeven
was wat meer academisch, terwijl
ik een zeer persoonlijke aanpak gewend
was. Ik heb gerevolteerd toen,
waardoor ik mijn eigen ruiten heb
ingegooid bij mijn leraar wiskunde. Ik
was te kritisch over zijn methode van
lesgeven.”
22 > dichtbij April 2010
dichtbij: Zijn er je ook positieve dingen
bijgebleven?
“De lessen geschiedenis, de lessen
Nederlands en Engels, al wat neigde
naar culturele activiteiten, daar heb
ik toch wel wat van meegepikt. Zo
heb ik uit de les geschiedenis altijd
onthouden hoe de Romeinen hun
rijk hebben opgebouwd: door zich
langzaam te haasten, ‘festina lente’.
Ik voelde me zelf ook een beetje een
schildpad in haast. Ik heb daar ook
veel sport gedaan. En ik heb er mijn
muzikale soulmate ontmoet: Jan
Fraeyman, de latere gitarist van de
groep Scooter. Hij was een serieus
muzikaal onderlegde jongen en hij
heeft mij toch wel een fond meegegeven.
Zijn methode van gitaarspelen,
de manier waarop hij dat kon
uitleggen, dat was een goeie basis.
Hij kende ook muziek die ik nooit zou
beluisteren. Dat is ook Sint-Eduardus
voor mij.”
dichtbij: Maar het is er fout gelopen?
“Daarna ben ik naar Sint-Lodewijk
gegaan, want in mijn derde jaar was
ik gebuisd. Dat had natuurlijk ook
te maken met mijn groeiende drang
naar artiest willen worden. Naarmate
ik ouder werd begon ik een foute
reflex op te bouwen: om artiest te zijn
moest je bijvoorbeeld niet studeren,
vond ik. Die reflex had ik beter niet
gehad, maar ik bent zo overtuigd van
wat ik kon… zonder zelfs ooit bewijs
geleverd te hebben dat ik gitaar kon
spelen! Dat is wel mooi: hoe intentie
en overtuiging nog niet direct om
resultaat vragen, maar de overtuiging
wel al meer dan 100 procent aanwezig
is.”
liever een Gv dan
een Bv
dichtbij: Hoe zijn je eerste stappen in
de muziek verder gelopen?
“De 3 jaar die daarop volgden ben
ik toch blijven contact houden met
Jan en zo zijn wij gegroeid tot een
groepje. Het waren niet meer de 3
akkoordenliedjes van vroeger, ik werd
ineens in de samenzang gesmeten,
in moeilijkere gitaarpartijen en zo. En
toen zaten we ineens in de jaren ’70.
Ik heb mijn studies niet afgemaakt.
In mijn laatste jaar ben ik gestopt; ik
»Ik ben
geboren als
Jean Bosco
Safari, dus
kan ik het
best ook zo
sterven.»
was het beu om zo onder stress te
staan. Op mijn eenentwintigste ben ik
alleen gaan wonen. Ik ben naar Sint-
Lucas in Brussel gegaan maar heb er
enkele zeer traumatische ervaringen
opgelopen. Toen bleek dat de jury
bestond uit onze titularis en zijn zoon
van 13, ben ik opgestapt, samen met
5 anderen.”
dichtbij: Wat heb je dan gedaan?
“Ik ben werk gaan zoeken. Ik had een
gigantisch afrokapsel en daardoor
wilden ze me nergens. Maar op een
mooie dag ging ik naar een houthandel
in de haven, waar ze een magazijnier
zochten. Toen ik binnenkwam
kreeg ik de job meteen. Maar toen die
man mijn handen zag zei hij ‘jij bent
geen werkman hé’ en hij vroeg mij of
ik een droom had. Ik zei: ‘ik denk dat
striptekenaar het beste is wat ik kan
worden’. Hij beloofde mij om de job 3
dagen voor mij te houden. Als ik werk
vond als striptekenaar moest ik niet
meer terugkeren, vond ik geen werk,
dan kreeg ik de job. Op dat moment
klonk dat zoals die parabel van de

de zoektocht naar zijn roots komt in de muziek van Jean Bosco safari duidelijk aan bod.
kreupele: ‘gooi uw krukken weg, sta
op en wandel’. En toen gebeurde
het meest wonderbaarlijke. Ik ging
de stad in en kwam een Rwandese
jongen tegen die ik goed kende en die
gewerkt had bij een leerling van Willy
Vandersteen. Hij was door Vandersteen
zelf gevraagd, dus zijn plek
kwam vrij. Toen ik zijn ex-baas belde
gaf hij mij meteen werk. Wonderlijk.
Dat heb ik een jaar gedaan. Het leuke
was dat ik dan zelf een kans kreeg
om bij Willy Vandersteen te gaan werken.
Dat heb ik 7 jaar gedaan.”
dichtbij: Wat heeft je daar dan doen
stoppen? de muziek?
“De muziek, ja. Want dat was natuurlijk
een gedroomde situatie: ik
had een inkomentje waarmee ik kon
rondkomen én waarmee ik ondertussen
een project kon voorbereiden.
In 1980 kwam dat uit. Het was een
internationale release van een album,
toen nog vinyl, met de groep Heartbreak.
Maar toen we uiteindelijk
onze elpee af hadden en die gingen
voorstellen in Parijs, merkten we dat
onze manager geen Frans kende. Dat
heeft ons de das omgedaan. Tegen
dat we een nieuwe manager hadden
was de groep gesplit. Dus ben ik 2
jaar gaan werken in een nachtcentrale,
bij een telesecretariaat.
»Toen ik mijn
moeder ging
zoeken is er
iets veranderd
in mij.»
Toen ik daar in ’86 wegging dacht
ik ‘nu ga ik van muziek mijn beroep
maken’. Ik ben covers beginnen
spelen. In ’87 begon dat echt goed
te marcheren en in ’90 heb ik een
cd kunnen met de gitarist van Tina
Turner als producer. Dat was een
schot in de roos. Ik werd ook meteen
een BV. Niet dat ik daar zo gelukkig
mee was: ik ben liever een GV,
een gewone Vlaming. Maar ik was
vertrokken: eerst als Kid Safari en
daarna als Jean Bosco Safari.”
dichtbij: Waarom heb je je naam eigenlijk
veranderd?
“Op een bepaald moment kreeg ik
van mijn ouders de adoptiedocumenten
te lezen. En daar stond in dat
Jean Bosco Safari de naam Jean Vijdt
zou krijgen. Toen dacht ik: ‘ik kan
beter een authentieke naam nemen.
Ik ben geboren als Jean Bosco Safari,
dus kan ik ook best sterven als
Jean Bosco Safari’. Dat leek mij een
mooi eenheidsprincipe. Dan ben ik
geswitcht, puur op basis van authenticiteit.
Allemaal één
dichtbij: Authenticiteit is erg belangrijk
in je werk.
“Dat voelt het beste. Als ik iets maak
en ik moet dat live brengen… je kunt
niet liegen tegen een publiek. Alle
stappen die ik tot hiertoe heb gezet
waren authentiek. Soms ben ik misschien
wel te ver gaan graven of te
oppervlakkig geweest, maar de teksten
zijn altijd vertolkingen geweest
van wat er in mij leefde. Ik wilde niet
zomaar vrijblijvend wat verhaaltjes
vertellen. Soms was de muzikale benadering
minder authentiek, omdat
we rekening hielden met trends. Dat
doe ik nu minder.”
dichtbij: ook de zoektocht naar jezelf
en naar je roots is belangrijk?
“In 1996 ben ik voor het eerst naar
Rwanda geweest. Ik voelde dat ik mij
al die tijd had ingekapseld. Ik wou
eigenlijk niet herinnerd worden aan
mijn roots. Ik was gelukkig met mijn
pleegouders en als mensen mij vroegen
of ik een Belg was zei ik meestal
‘neen, ik ben een Antwerpenaar’.
Later ben ik voor een tweede keer
naar Rwanda gegaan, met het televisieprogramma
Spoorloos. Toen ben
ik mijn moeder gaan zoeken en is er
wel iets veranderd in mij. Ik merkte
dat ik een aantal mechanismen aan
het creëren was die niet klopten,
typische mechanismen voor een kind
dat ter adoptie is afgestaan en een
beetje zijn weg kwijt was. Uiteindelijk
ben ik nog een derde keer naar
Rwanda gegaan, om verschillende
dichtbij April 2010 > 23

WIe IS
Jean Bosco
Safari
> Jean Bosco Safari werd op 10
mei 1954 geboren in Rubago,
Rwanda. Toen hij 6 was werd hij
geadopteerd door een Vlaams
echtpaar in Merksem en kreeg
hij de naam ‘Jean Vijdt’. Hij
woont nog steeds in Antwerpen.
Zijn levensdoel? De eenheid
der dingen doorgeven via zijn
muziek.
plekken uit mijn eerste levensjaren
te zoeken. De volgende stap is: mijn
vader zoeken.”
dichtbij: op je site las ik dat je een
gevoel van eenheid wil scheppen.
Waarom?
“Omdat het zo is: wij zijn allemaal
één. Wij bestaan allemaal uit frequenties.
Communicatie gebeurt
via frequenties. Het lijkt raar, maar
als ik naar die plant kijk en ik wil
echt op die golflengte komen, dan
moet ik dat enkel willen. Dat vraagt
natuurlijk oefening, want we zijn zo
ver van de natuur afgedwaald dat dat
niet zonder slag of stoot gaat. Dus je
moet daarop trainen. En hoe doe je
dat? Door daar zoveel mogelijk mee
bezig te zijn. Dus als u mij niet kent
en ik ken u niet en wij kunnen geen
tijd spenderen om via een gesprek
wat af te tasten, dan gaan wij elkaar
ook nooit begrijpen. Zo eenvoudig is
het. De Indianen bijvoorbeeld vonden
het maar heel normaal dat alles één
was. Voor hen was de natuur een
bondgenoot, wij wáren de natuur.
Die eenheid der dingen, die mij zo
aantrekt, is ook gelieerd aan de
muziek, omdat muziek het sterkste
communicatiemiddel is ter wereld.
Wat is de opdracht? Dat allemaal
24 > dichtbij April 2010
in balans te krijgen. En dat is voor
iedereen anders.”
dichtbij: Maar met je muziek lukt dat
wel?
“Ja. Ik ben heel blij en ik dank ook de
hemel dat ik dat mag doen, dat ik die
verbinding mag maken via muziek,
en dat maakt ook dat ik soms minder
bezig ben met hitparademuziek
of met media. Mijn leven is enorm
vereenvoudigd door die visie, want ik
was redelijk uit evenwicht geraakt de
laatste jaren.”
2010 als jaar van de
eenvoud
dichtbij: dat is ook het thema van je
laatste cd Private revolution?
“Die gaat over alles proberen in
balans te trekken, over ‘private
revolutie’. Ik ben filosofisch ingesteld,
ik ben een artistieke mens, ik ben
tekenaar, schilder, verhalenverteller,
muzikant, in plaats van bedrijfsleider.
Ik heb 15 jaar gedacht dat ik dat kon
en ik ben er uiteindelijk achtergekomen
dat de eenvoud meer mijn weg
is. Maar op die weg naar eenvoud
heb ik wel ontzettend veel fouten
gemaakt. Ik ben bereid mezelf die
fouten te vergeven, maar dat kan je
ook alleen maar doen door resultaat.
»Ik dank de
hemel dat ik
dit mag doen.»
Private Revolution gaat daarover, over
de kleine revolutietjes die je als mens
voor jezelf probeert in orde te krijgen.
Ik geef nu huisconcerten. In de slipstream
van de eenvoud, want 2010 is
het jaar van de eenvoud voor mij, heb
ik ook huiskamerconcerten ingelast,
met unplugged-versies van mijn cd.
Iedereen kan daarvoor inschrijven.”
dichtbij: Give a little bit of your light,
zing je in één van je songs. Kan iedereen
iets betekenen voor een ander?
“Wat mij er ondanks heel wat tegenslagen
en foute beslissingen en handelingen
altijd heeft door gehaald, is
mezelf gelukkig te kunnen maken,
zonder op iemand anders te rekenen.
Ondanks je stommiteiten moet je
kunnen zeggen ‘ik start weer van nul,
ik ga proberen mezelf licht te geven,
ruimte te geven, zodat ik een beetje
reserve kan opbouwen, want stel dat
ik iemand tegenkom met wie ik dat
wil delen, dan moet ik ook kunnen
geven, niet alleen krijgen’.
‘Give a little bit of your light’: als je
een beetje over hebt, als je zelf al een
stukje gelukkig bent, dan kan je ook
een stukje meegeven. Je moet daar
niet veel voor doen, je moet gewoon
wat schijnen, er zijn, gelukkig zijn.
En daarom is het volgens mij heel
belangrijk dat scholen die positiviteit
promoten. Hoe? Door meer accent
te leggen op eigenwaarde, waardoor
iedereen het gevoel krijgt ‘zelfs al
kom ik uit een minder bedeelde
startpositie, toch krijg ik de kans om
mijn eigenwaarde goed te krijgen’.
Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden,
maar ik heb dat toch kunnen
ombuigen, via mijn muziek.”
dichtbij: ook jij probeert, via je Bvschap,
iets te betekenen? Als spreker
bijvoorbeeld.
“Mijn moeder was dement. Ze was
een heel fiere, creatieve vrouw die
opeens bijna onmerkbaar in die fase
van dementie was overgegaan. Ik ben
daarom gaan getuigen op een boekvoorstelling
over dementie.
Ik steun ook de Ruiseleedse Don
Bosco-broeder Guido Icket. Bij mijn
laatste reis naar Rwanda kwam ik
terecht in zijn ‘ kringloopschool’, De
wezen die er les krijgen starten een
kleine business en worden leraar.
Zo geven ze de kennis weer door. Ik
vond dat fantastisch. Terug in België
werd ik toevallig door die mensen
gecontacteerd en zo ben ik daar in
gerold. Ik ben Ruiseleedse ereburger
geworden en dit jaar gaan we voor
hen muziek maken. Heel leuk.” n
Jean Bosco safari had heel wat interessants
te vertellen, meer dan wat we konden publiceren.
Het volledige interview kan je lezen
op www.dichtbijmagazine.be.
Jean Bosco safari’s concertagenda vind je
op www.jeanboscosafari.be. via de site kan
je inschrijven voor zijn huiskamerconcerten
met unplugged-versies van zijn laatste cd,
Private revolution. Je kan er ook fragmenten
beluisteren, foto’s en video’s bekijken
en zijn songteksten nalezen.

In memoriam
Broeder Dius Broos (1917 – 2010)
Broeder Dius vertrok in 1951 naar Zuid-Afrika.
Hij gaf er jarenlang les in ons college in
Pietersburg en behaalde zonder zijn lessen
stil te leggen een doctoraat in de letteren
aan de Universiteit van Pretoria. Hij aanvaardde
graag vertaalwerk, dat uitmuntte in
degelijkheid. In 1985 werd hij even teruggeroepen
naar Europa om in Rome overste
van het generalaat en secretaris-generaal te
worden. Maar in 1991 mocht hij terugkeren
naar zijn geliefd Transvaal. Broeder Dius
was een charmante medebroeder, voornaam
in de omgang, aangenaam om mee samen
te leven, steeds voorkomend om aan ieder-
Anja De Groeve (1969-2010)
Op 22 januari overleed Anja De Groeve. Ze
was 40 jaar. Op 29 januari werd ze begraven
in Assebroek. Tijdens de begrafenisdienst
lazen haar collega’s deze tekst voor:
Anja,
Als een frisse wind raasde je door
onze afdeling,
Met wie al jaren zweeg, schreef je het
mooiste gedicht,
Met wie al tijden enkel nog sprak, maakte
je het mooiste schilderij,
Anja, je won ons respect,
» De mensen van voorbij,
zij worden niet vergeten. »
Broeder Valery Bruylandt (1923 – 2010)
Broeder Valery was een man die met zijn
handen de congregatie heeft gediend.
Na zijn religieuze opleiding werd hij kok.
Verschillende huizen mochten van zijn
kookkunsten genieten: Aalter, Zelzate,
Essen, Temse, en Sint-Michiels-Brugge.
Bijna 20 jaar mocht daar hij koken voor de
juvenisten. Hij zorgde er ook voor de tuin
en het Mussennest, dat een klein museum
werd, en stond ook in voor het onderhoud
in het huis. Br. Valery hield van humor, was
dikwijls het gewilde slachtoffer van plagerijen
en zorgde naast de voeding ook voor
vreugde in het klooster. Na een verblijf in
een te geven wat hem toekwam. Hij was dan
ook een graag geziene figuur. Met zijn werk
in Zuid-Afrika heeft hij een fundamentele
bijdrage geleverd aan de opdracht die de
congregatie daar heeft opgenomen. In 2003
kwam Br. Dius definitief naar België. Hij
mocht nog mooie jaren beleven in Lummen,
waar hij zijn medemissionaris Br. Michael
vond, die er was om voor hem te zorgen
wanneer heel wat dingen wat moeilijk werden.
In juni 2008 verhuisde hij naar Zelzate.
Broeder Dius overleed op 5 februari in het
rusthuis in Zelzate.
“Alles komt altijd goed”
Je hebt het ons wel honderd keer gezegd…
“Alles komt altijd goed.”
Jah, Anja,…
Je hebt voor altijd een plaats verworven in
al onze harten…
En inderdaad,
Alles komt altijd goed…
Anja werkte op de afdeling Sint-Cornelius van
het Psychiatrisch Centrum Sint-Amandus in
Beernem.
Turnhout en Sint-Michiels mocht hij naar
Brakel, zijn geboortestreek. In 1995 ging hij
naar Sint-Job-in-’t-Goor, waar hij de zorg
voor de kapel kreeg toegewezen en verantwoordelijk
werd voor de kinderboerderij. Br.
Valery was graag in de gemeenschap, was
gekend en gewaardeerd voor zijn eenvoud
en zijn religieuze bezieling. Hij zorgde voor
gezelligheid en wist zo een bindende kracht
te zijn voor zijn gemeenschap.
Broeder Valery verbleef in het rusthuis in
Zelzate en overleed op 23 maart in het ziekenhuis.
dichtbij April 2010 > 25

etcetera
Wat heeft een website dat een magazine niet heeft?
www.dichtbijmagazine.be
in een oogopslag
‘Dichtbij’ staat dicht bij jou, ook op het internet. De webstek
www.dichtbijmagazine.be is dé place to be voor de medewerkers
van de Broeders van Liefde.
‘In dit nummer’ geeft je een
overzicht van alle nummers
die al verschenen zijn. Naast
afbeeldingen van de covers
vind je er ook een korte inhoud.
Klik op ‘personeelsacties’
voor een lijst van alle voordelen
waarvan je als personeelslid
van de Broeders van
Liefde kunt genieten.
In de rubriek ‘dossiers’ vind
je achtergrondinformatie over
de thema’s uit de dossiers.
De naam van het nieuwe personeelsmagazine
was niet alleen in
alle scholen en voorzieningen een
goed bewaard geheim, maar ook op
het Provincialaat. De voorbereiding
moest dus in alle stilte gebeuren.
Eens het zover was werd het eerste
nummer officieel voorgesteld door
Broeder Veron Raes, regionale overste
en hoofdredacteur van ‘Dichtbij’.
> stagiair Mathias maakt de
pakketjes met suikerbonen.
Op de startpagina vind je extra
achtergrondinformatie bij de artikels
in ‘Dichtbij’. Extra dieettips,
de link naar de website van Jean
Bosco Safari of een oproep voor
‘de vraag’: je vindt het er allemaal.
Geef je
graag je
mening?
Doe dan
zeker mee
met onze
poll!
En natuurlijk
kan je
via de website
ook
meedoen
aan onze
wedstrijd.
> Het is zover: dichtbij
is geleverd!

Br. veron onthult de naam voor de
medewerkers van het Provincialaat.
> dichtbij ging zelfs
mee op Zuidreis!
> dominique van de dienst
gebouwen is érg nieuwsgierig.
> In Bovenbouw emmaüs Aalter is de lancering
aanleiding voor een heuse ‘dichtbijparty’.
Wedstrijd
De wedstrijd in het eerste nummer van Dichtbij was een overdonderend succes.
Carine De Coninck (Sint-Medardus, Ursel), Doreen Ceuppens (Sint-Amedeus,
Mortsel), Raquel Argumedo (Het Roerhuis, Leuven) en Paul Naessens (BuSO
Sint-Juliaan School aan de Waterkant, Gent) gaven 3 juiste antwoorden en mogen
binnenkort hun prijs verwachten.
Niet in de prijzen gevallen? Waag dan je kans met deze nieuwe wedstrijd. We
geven een cadeaubon t.w.v. 20 euro bij AS Adventure en één bij Colruyt weg, een
boek over de kunst van Broeder Max en een kaarsenpakket van De Gouden Otter,
de winkel van O.C. Broeder Ebergiste.
1. Met welke dieren werkt het CAT-project in Zelzate?
2. Welke landen bezochten de deelnemers aan de Zuidreis?
3. Wat wou Jean Bosco Safari als kind worden?
Stuur je antwoord vóór 19 mei naar Joke Verbeke (Dienst Communicatie -
Stropstraat 119 - 9000 Gent, joke.verbeke@fracarita.org) of doe mee op
www.dichtbijmagazine.be
de vraag
Hoeveel bezoekers heeft de website www.fracarita.org dagelijks?
Koen Cordier > netwerkverantwoordelijke O.C. Huize Terloo Bellingen en
K.I. Woluwe Brussel
Beste Koen,
Gemiddeld werd onze website in de afgelopen maand 819 keer per dag bekeken.
Uit onze cijfers blijkt dat de site vooral geraadpleegd wordt tijdens de weekdagen
en dan vooral overdag, met de middag als topmoment. Heel wat mensen denken
dat we onze bezoekersaantallen vooral halen uit medewerkers die de site als
homepage hebben ingesteld, maar dat klopt niet. 40% komt via een zoekmachine
op onze website terecht. Op een willekeurige dag, in dit geval donderdag 11 februari,
werd www.fracarita.org 1.095 keer bezocht. Surfers bekeken gemiddeld 2,5
pagina’s, dat maakt dus meer dan 2.500 pagina’s in totaal. In de rubriek vacatures
werd die dag tijdens 100 bezoeken 650 keer geklikt. De nieuwspagina leverde dan
weer 478 bezoeken op. Een leuk weetje: 90% van onze bezoekers gebruikt Internet
Explorer als browser. 7% surft met Mozilla Firefox en 2% met Safari.
Vriendelijke groet,
Erwin Keustermans, verantwoordelijke internet en intranet
Tip
Heb je zelf een vraag voor iemand van de organisatie?
Mail ze dan zeker naar joke.verbeke@fracarita.org!
Het begin van de lente staat voor veel mensen nog steeds synoniem met ‘de
grote schoonmaak’. Want eens de eerste lentezon erdoor komt zie je plots
hoe vuil de ramen zijn en hoeveel stof er door de kamer zweeft. Als je aan de
grote schoonmaak begint, zorg dan dat je genoeg schoonmaakproducten in
huis hebt. Maak eerst een plan van aanpak: waar wil je starten en hoeveel
kan je doen op één dag? Zet een leuk muziekje op en denk tijdens het poetsen
alleen aan leuke dingen. Vergeet niet dat vele handen licht werk maken:
verdeel de taken. En last but not least: beloon jezelf achteraf! Dat maakt zo’n
grote schoonmaak plots een pak minder lastig.
Meer schoonmaaktips op www.dichtbijmagazine.be!
dichtbij April 2010 > 27

In beeld
Georges reyns
de ronde van
lummen
foToGrAfIe > layla Aerts
elke dag zie je Georges reyns met zijn
kleine vrachtwagen op ronde op de campus
van orthopedagogisch centrum sintferdinand
in lummen. Als het eten klaar
is, verdeelt hij het aan de 12 leefgroepen
op het domein en in de buitenhuizen.
“Ik werk hier graag”, vertelt hij. “Je
moet lichamelijk wel goed in orde zijn,
want je bent de hele dag druk bezig met
in- en uitladen. Maar het is afwisselend
werk: ik kom overal en heb veel contact
met de opvoeders van de leefgroepen.
schrijf ook zeker op dat ik goede collega’s
heb. Zij maken het werk plezant!”
www.kliek.be ¬ 060123