21.09.2013 Views

n a v i s e t n a u t a - Sluiskade 11

n a v i s e t n a u t a - Sluiskade 11

n a v i s e t n a u t a - Sluiskade 11

SHOW MORE
SHOW LESS

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

n a v i s e t n a u t a

ENGELANDTOCHT DIT KEER NAAR ENGELAND

NIEUWE VRAGEN AAN HET BESTUUR

COLUMN VAN JAN MENS

NOOIT MEER DIE EENZAME NOORD

AFSCHEID VAN EEN VOORZITTER

CLUBWEEKEND EEN VERSLAG

HELMSTOK CHIEL VOS

UIT ANDERE BRON

BIJPRATEN JEUGDZEILEN

DAGBOEK DRIEHOEK NOORDZEE

Clubmagazine van Watersportvereniging Almere-Haven Juli 2005 nr 6


Clubweekend helemaal tóp (verhaal op pg. 7)

2

Met de klok mee vanaf

linksboven:

Bungee-roeien

vermoeiend en niet

zo makkelijk; hou die

riem vast!

Kapitein Haak met

de nieuwe Blauwe

Vlag; Jeugdzeilen ook

weer een feest; met de

speedboot (90km/uur)

over het Gooimeer

(geen politie gezien);

kampvuur erg OK,

want het was lang niet

zo warm die dag; onze

DJ Ilona Meergartt in

haar element.

foto's: fotoboot.nl

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


COLOFON REDACTIONEEL INHOUD

Bestuur:

Voorzitter: Bert-Jan van der Woude

1ste Secretaris: Roel Hoogeveen

2e Secretaris: Roland Maes

Penningmeester: Loes van Zoen

Havenmanager: Sjoerd Sporrel

Communicatie: Frank Seignette/Nico van Baarle

Algemene leden: Frans Paternotte, Janneke van

Rietschoten, Ben Geersema en Michael Brouwer

E: bestuur@wsvalmerehaven.nl

Gerrit van Laar†

Hans Oijers†

Willem Angel

Frans Beers

Richatd Colijn

Dirk Würtz

Ereleden:

Adressen, telefoon:

Sluiskade 11, Almere Haven

Telefoon 036 531 75 17

Fax 036 - 538 68 68

Postbus 50153 1305 AD Almere Haven

Havenmeesters:

Piet Zandstra en Friso van Zuuren - bij calamiteiten te

bereiken op 036 - 534 87 24 (Piet Zandstra) of 075 - 622

95 12 en 0654 - 692 855 (Friso van Zuuren)

Administrateur:

Barend Eversen

Bankrekening 30 10 50 899

Postbankrekening 30 29 797

t.n.v. WSV Almere Haven / Almere

(lidmaatschapsnummer en reden betaling vermelden svp!)

René Josso en Ronald van Assen

Telefoon 036 - 531 73 17

www.wsvalmerehaven.nl

info@wsvalmerehaven.nl

Clubgebouw:

Internet:

Communicatiecommissie / Redactie

Sluiskade 11:

Frank Seignette - hoofdredactie/aquisitie

Frank Greiner - eindredactie en opmaak

Nico van Baarle - technisch redacteur

Frits Barendsen - internet en elektronische communicatie

Rob Dijkstra - lay-out en pre-press

Anna van der Flier - redactie

Annegré Nieuwenhuis - redactie/secretaris

Henk Kluvers - redactie

Patrick Langley - redactie

Druk: GraphX Almere Buiten

commcie@wsvalmerehaven.nl

faxnummer redactie: 036 - 532 9404

postbus 50153 1305 AD Almere Haven.

Reacties en kopij naar:

N.B.:

Kwetsende, persoonlijk gerichte, politieke en/of anderszins

beledigende kopij of ingezonden brieven worden niet

opgenomen in het clubblad.

foto omslag: Micro-Magic op eendenjacht.

Foto: fotoboot.nl

Leden / Vakantiegangers,

We zijn halverwege het seizoen,

het clubblad loopt weer aardig vol,

incluis de adverteerders; de kinderen

hebben vakantie (gefeliciteerd aan

alle geslaagden); de boten worden

volgeladen en ieder gaat zijn/haar

weegs.

Zelf ben ik net terug van de

Driehoek Noorzee, vanwaar u een

‘korte’ impressie vindt verderop

dit kleurrijk magazine. Zo zie je

dat je, geanimeerd door een aantal

foto’s opeens een kompleet andere

vakantie hebt. Ik hoop dat het u

net zo mag vergaan. Zoals we reeds

eerder memoreerden zouden we ook

graag uw vakantie/thuisblijf verslag

publiceren incluis de prachtige

foto’s. Nou hoeft u niet direct de

zee over, alle vakantiekiekjes zijn

meer dan welkom. Heeft u zin

om een ansichtkaart te sturen, dan

graag ter attentie van de redactie

en in september zullen we daar

een prachtige collage van maken.

Houdt u nog wel rekening met de

komende tochten en activiteiten

die door onze commissies worden

georganiseerd, waaronder de

niet-aflatende gezelligheid van

de jeugdzeilcommissie. Gelukkig

gebeurt er weer veel op de

haven. Vanmiddag Ed Brand nog

uitgezwaaid, die wederom zijn geluk

gaat beproeven in de Cowesweek.

Zijn overige bemanningsleden

staan droog, trainen 4 uur per dag

en oefenen in een golfslagbad voor

wat er komen gaat. Hulde aan deze

kanjers. Verder hebben we weinig

te melden. Oh ja, mocht u na de

vakantie nog e.e.a. in de verkoop

willen doen, stuur ons dan een

mailtje en we zullen de advertentie

opnemen in het clubblad.

Fijne vakantie togewenst.

Frank Seignette

pagina 4 De Helmstok, Chiel Vos

pagina 5 Interview Michael

Brouwer

pagina 7 Verslag Clubweekend

pagina 8,9 Nieuwe Jachthaven,

Verslag Eenzame Noord

Update Jeugdzeilen

pagina 10,14 Dagboek Driehoek

Noordzee

pagina 15 Uit andere bron

pagina 16,17 Engelandtocht

pagina 18 Column Jan Mens

pagina 20,21 Afscheid Roland Maes

als voorzitter

pagina 22 Evenementenagenda

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 3


Ruud van Gijn gaf de Helmstok door aan

CHIEL VOS:

4

1- Hoe heet je boot en waarom heb

je die naam gekozen?

Onze boot, een Dartsailer 38, heet Sonemarg,

zo heette hij al toen wij hem kochten.

Omdat we het wel een mooie naam vonden

hebben we het niet veranderd.

Sonemarg is een pleisterplaats in Kashmir,

India. We vermoeden dat de naam daar

vandaan komt.

2- Wat verwacht je van de vereni-

ging?

Dat je op een leuke manier je hobby kunt uitoefenen.

Alle leden hebben toch

Hetzelfde doel: lekker varen. Als alle leden

op een positieve manier met elkaar omgaan

en bereid zijn elkaar de helpende hand toe te

steken als dat nodig is moet

dit toch zeker kunnen.

3- Wat was de verste tocht met je

huidige boot?

Deze boot lag te koop op het eiland Leros,

vlakbij Kos en Bodrum. De verste tocht is

dus geweest toen ik hem vorig jaar ging

DE HELMSTOK

ophalen. Het was een reis van meer dan 1500

mijl van Leros naar Isola, vlakbij Koper, in

Slovenië. Daar is de boot op transport gegaan

naar Nederland.

4- Wat voor boot heb je over tien

jaar?

Ik denk dat we over 10 jaar deze boot nog

steeds hebben. We vinden dit namelijk een

mooi schip, met veel ruimte en gerief.

5- Wat zijn je toekomstplannen voor

het varen?

We hopen in de toekomst met deze boot vele

lange tochten te kunnen maken.

6- Heb je naast het varen nog andere

hobby’s?

Ja, techniek in het algemeen.

7- Aan wie draag de de helmstok

over en waarom?

Aan Jaap Wiggers, voor zijn inzet op verschillende

manieren voor de vereniging.

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


"VAKANTIE-INTERVIEW" MICHAEL BROUWER < Anna van der Flier >

Voorzitter Bert-jan van der Woude is met

vakantie, de vragen gaan dit keer naar

Michael Brouwer, bestuurslid.

Jij zit nog niet zo heel lang in het bestuur,

kan je vertellen wie je bent en wat jouw

taken/positie in het bestuur is?

Ik ben Michael Brouwer en 33 jaar jong, ik

ben nu 7 jaar lid van de vereniging en lig met

mijn zeilboot (een Pion) “Peut Etre” op de

kop van de F-steiger. Zeilen is mijn grootste

hobby, niet alleen zelf lekker zeilen, maar

ook wedstrijden zeilen en zeilles geven.

Op deze manier ben ik ook in het bestuur

terecht gekomen. Vorig jaar toen er een

nieuwe voorzitter werd verkozen, zag ik mijn

kans schoon om nogmaals te proberen om

jeugdzeilen binnen de vereniging op te zetten.

Dit heb ik niet alleen gedaan maar samen

met Erik Nagtegaal. Door het jeugdzeilen

op te zetten kwam ik in de zeilcommissie te

recht en via de zeilcommissie in het bestuur.

Het bestuur is opgebouwd uit een aantal

mensen, naast de voorzitter, secretaris,

penningmeester en havenmanager zijn alle

commissie’s vertegenwoordigd. Ik zit in

het bestuur als vertegenwoordiger van de

zeilcommissie en het jeugdzeilen. Binnen het

bestuur behartig ik dus de belangen voor de

zeilcie en de jeugd. Daarnaast probeer ik als

algemeen bestuurslid samen met de andere

bestuursleden het beste voor de vereniging te

realiseren.

Hoe gaat het momenteel in het bestuur?

Staat alles op een laag pitje ivm de

vakantie? Of draait de bestuurlijke molen

gewoon door?

De samenstelling van het bestuur is na de

afgelopen ALV weer iets veranderd. Er zijn

twee mensen uitgegaan en er is een persoon

bijgekomen.

Helaas gaat Loes van Zoen er ook mee

stoppen en we zijn dus ook druk bezig om

een nieuwe penningmeester te vinden. Het

bestuur wordt een steeds hechtere groep en

gaat steeds meer vorm aannemen. Momenteel

staat de bestuurlijke molen op een lager pitje

ivm de vakantie’s, maar besturen gaat altijd

door. We zullen alleen de aankomende vier

weken niet samen komen, maar daarna gaan

we er weer vol tegen aan.

Natuurlijk de vraag die elke keer weer

gesteld moet worden. Hoe staat het met het

beheer van het clubgebouw? Komt er een

nieuwe uitbater en wanneer gaat de bar

verbouwd worden?

Het beheer van het clubgebouw, ja, daar gaat

wel wat veranderen.

De Jongens hebben aangegeven dat zij per

1 Oktober a.s. opstappen, dus dan zal er een

nieuwe beheerder in komen. Het bestuur

is momenteel druk bezig om een nieuwe

beheerder te vinden. We zijn ingesprek met

een nieuwe beheerder, maar daar kan ik

momenteel niet meer over melden. We willen

eerst alles rond hebben voor dat er namen

worden genoemd.

De verbouwing zal plaatsvinden in het najaar,

en zal deels gefinanceerd worden door middel

van sponsering van Heineken. De verbouwing

wordt nu nog niet uitgevoerd omdat

we midden in het hoogseizoen zitten en er

nieuwe beheerders zullen komen die ook

ideeën hebben.

Hoe gaat het met het jeugdzeilen? Heeft

het nieuwe jeugdlidmaatschap zin? Zijn er

kinderen lid geworden waarvan de ouders

dat zelf (nog) niet waren?

Het jeugdzeilen is een groot succes, er hebben

38 kinderen ingeschreven en we hebben 8

tot 10 vaste begeleiders en daarnaast nog een

aantal mensen die helpen. Ook hebben een

aantal leden hun boot ter beschikking gesteld

voor het jeugdzeilen, zonder deze boten

hadden we het niet kunnen doen. We hebben

nu drie weekeinden gehad. Het laatste was

dat van 9 en 10 juli. Toen hadden we prachtig

weer en is er volop genoten door de kinderen,

maar ook door de begeleiders. De kinderen

leren niet alleen zeilen, maar hebben ook

een heleboel lol en daar gaat het natuurlijk

allemaal om. Nu moeten de kinderen weer

even wachten, want het jeugdzeilen gaat pas

weer 3 en 4 september verder. Dit in verband

met de vakantie’s van de kinderen, een

aantal kinderen zijn 27 en 28 augustus nog

niet terug. En 11 september, dan is de grote

afsluiting van het jeugdzeil seizoen 2005.Hier

zijn een aantal mensen van het jeugdzeilen al

druk mee bezig. We willen die dag een groot

feest bouwen met de kinderen. Niet alleen

zeilen, maar …………………………… dat

blijft nog even een verrassing.

Het jeugdlidmaatschap. Dit is een van de

onderwerpen binnen het bestuur waar ik mee

bezig ben geweest. We hadden al een aspirant

lidmaatschap, maar dat was duurder. En niet

aantrekkelijk voor de jeugd om lid te worden.

Dus nu hebben we een echt jeugdlidmaatschap

voor 25 euro per jaar (wanneer de kinderen

een boot willen neerleggen komen er

wel de extra kosten bij, die elke boot bezitter

betaalt).

Dit heeft geresulteerd

in 6

nieuwe jeugdleden

die mee

doen met het

jeugdzeilen.

Het jeugdlidmaatschap

is een goede

zaak, want

de jeugd

zorgt voor de

verjonging

binnen de vereniging.

En we willen toch allemaal dat het

een levendige vereniging blijft waar een hele

hoop te doen is. Nu, maar ook over tien jaar.

Wil je zelf nog iets kwijt over het reilen en

zeilen van de vereniging?

Ik heb het idee dat de vereniging aan het

opleven is, er zijn nieuwe jonge mensen

toegetreden tot verschillende commissies

en het bestuur. We hebben weer een

aktiviteitencommissie en die organiseert

een hoop nieuwe aktiviteiten waar veel

mensen op af komen. Zoals bijvoorbeeld

het clubweekend, wat een zeer geslaagd

weekend was. Ook de zeilcommissie probeert

nieuwe mensen tot het wedstrijd zeilen te

verleiden, door het organiseren van een

introductieavond en later dit seizoen nog

een introductiemiddag. En natuurlijk het

jeugdzeilen heeft ook geleid voor meer

activitiet op het haventerrein.

Ik hoop dat er nog meer mensen gaan

meedoen met alle activiteiten en dat het

clubhuis weer een echt clubhuis wordt

waar alle leden gezellig een drankje komen

drinken. Daar werk ik en nog een heleboel

mensen aan en daar gaan we voorlopig zeker

mee door. Ik wil op deze manier ook iedereen

een hele fijne vakantie toe wensen, een

behouden vaart en tot ziens op de haven.

Dank je wel Mike, voor dit interview!

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 5


6

W W W. S C H E E P S D I E F. N L O n s a d r e s : O n d e r w a l 8 1 4 1 1 LV N a a r d e n

• T e l e f o o n 0 3 5 6 9 4 2 4 7 6 • T e l e f a x 0 3 5 6 9 4 9 1 5 0 i n f o @ s c h e e p s d i e f . n l

Groot assortiment, zeer vakkundige hulp, snelle levertijden en

service op het gebied van o.a.: kleding, scheepsbeslag, touwwerk,

splitsen, motoronderdelen, verf/ antifouling, onderhoudsmiddelen.

Bekende merken: Gill, Gaastra, Magic Marine,

Marine pool, Dubarry, R.W., Sikkens, International, Epifanes,

West System, Sailtron , ASA, Wichard, Besto, Plastimo, etc, etc

U bent van harte welkom bij “Scheepsdief” Watersport

Van april tot september zeven dagen per week geopend

U vindt ons in de Jachthaven van Naarden

VERLOREN:

Zaterdag 4 juni heb ik een blauw zelfopblazend vest laten liggen na het jeugdzeilen.

In een bult met zeilkleding die van de steiger kwam heb ik wel mijn zeilpak, maar niet mijn zwemvest gepakt....

Als iemand weet waar het vest is, wil hij mij dan bellen op 036 - 536 8820?

Het vest afgeven bij de havenmeester kan ook.

Henk Kluvers, Lidnr 2021

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


Clubweekend, zaterdag 25 en zondag 26 juni < Annegré Nieuwenhuis >

Na een aantal jaren het Clubweekend,

toen nog Familieweekend, in

Spakenburg te hebben gevierd, bedacht

de evenementencommissie om het

dit jaar gewoon in onze eigen haven

te organiseren. Ik dacht nog even,

wel jammer van de zaterdagsmarkt

TITEL

in Spakenburg, dat werd al zo’n vast

vrouwenuitje, maar dat was al snel over

toen ik het programma voor het weekend

onder ogen kreeg. Want zeg nou zelf,

wie wil er nou niet eens een keertje

bungee-roeien. Een enorme roeisloep

(zo een waarmee ze van Harlingen naar

Terschelling roeien) met een elastiek aan

de steiger binden, een zooitje motorboters

en zeilers erin zetten en roeien maar. Nou,

kijk dan maar eens hoe ver je komt. Dat

viel dus nog best tegen en het is ook niet

verwonderlijk: een motorbootvaarder trekt

aan de gashendel, een zeiler trekt aan een

touw, maar beiden hebben hier geen kaas

van gegeten en zie dan maar eens met zes

mensen synchroon te roeien. Let wel, het

gaat hierbij ook nog eens om dikke houten

roeispanen van zo’n 4 meter lang (of was

het nog langer?). U kunt begrijpen dat

dit behoorlijk wat hilariteit veroorzaakte,

zowel in de boot als van de beste stuurlui

op de wal. Maar iedereen kwam aan de

beurt dus de beste stuurlui konden het ook

proberen. Helemaal hilarisch werd het

toen hier en daar een fanatieke roeier te

veel kracht ging zetten en gewoon van z’n

bankje lazerde. Van enigszins synchroon

roeien was dan natuurlijk helemaal geen

sprake meer. Uiteindelijk deden er 6

teams mee en elk team moest eerst 3x

achterelkaar. Daarna elk team nog 2x. Toen

werd gekeken wie het verst gekomen was

en de twee beste teams moesten nog een

keer tegen elkaar.

Barbecue

Al met al toch een paar uurtjes gezellige

bezigheidstherapie en daarna was het

uiteraard lekker bijkomen op het grasveld

naast het achterterrein. Hiervoor al hulde

aan de organisatie. Er stond een grote

(leger) tent met bar en bierpomp, voor de

kinderen een suikerspin machine. Er waren

tafeltjes en stoelen neergezet. Er stond een

springkussen voor de kinderen (succes

verzekerd). Na een tijdje lekker gekletst te

hebben met z’n allen werden de barbecues

aangestoken. Het eten was geregeld met

bonnen zodat niet alle karbonades of sate’s

in 1x op waren en dit werkte voortreffelijk.

Er was stokbrood en overheerlijke niet te

versmaden salades (waarvoor grote hulde

aan Ellen Stoeckart) en voor de kinderen

werd er patat gehaald. Het was een avond

waarbij de gezelligheid weer hoog in het

vaandel stond en dat was ook rond het

kampvuur te merken. Het was een kille

avond dus kwamen er steeds meer mensen

om heen zitten en met de geroosterde

marshmello’s van Mike kon het helemaal

niet meer stuk. Janneke bleef roosteren

en ze vonden gretig aftrek bij o.a. Marga,

ondergetekende en Carien. Die vond het

ook allemaal veel te gezellig om te gaan

slapen.

Ontbijt

Het werd natuurlijk weer feesten tot in

de vroege uurtjes en het ontbijtbuffet

de volgende ochtend was dan ook een

ongekende luxe. Geen broodjes smeren

en koffie zetten (toch wel je eerste

levensbehoefte na zo’n avond) met een

duffe kop maar aanschuiven aan een zeer

uitgebreid ontbijt. Brood in alle soorten en

maten, grote keus in vleeswaren en er was

zelfs gedacht aan Peter die toch ’s ochtends

wel een zoet broodje lust. Het zonnetje

erbij maakte het helemaal aangenaam en

langzaamaan ging iedereen zich opmaken

voor de puzzeltocht.

De puzzeltocht

Het water op en de route halen bij Ben

en Marja en dan eerst maar eens rustig

doorlezen, mijn hemel wat een vragen

en we moeten de boot ook nog versieren.

Eens kijken, we hebben hier en daar nog

wel een vlaggetje en met de meegebrachte

A4’tjes en de viltstiften de kinderen

(Carien, Kelly en Bauke) aan het werk

gezet. Jawel, we werden nog fanatiek ook.

De vragen waren heel erg leuk bedacht.

Wat dacht u van: “wat is het favoriete

kledingstuk op het roze strand” of “wie

waren er in 1991 onder Hollandse Brug

(meest rechtse doorgang)”. Die was voor

ons erg leuk want gezien onze masthoogte

kunnen wij die doorgang niet nemen,

Ronald heeft zo het toplicht er al eens

afgevaren, en deze keer is Mike tegen dit

probleem opgelopen, eeh aangevaren.

Gelukkig hadden wij een verrekijker

en konden we het antwoord toch nog

vinden. Het was een heerlijke dag op

het water, het zonnetje scheen en was

niet al te warm en dat scheelt als je je

hersenen op een vrije middag toch nog

moet inspannen. Tot slot moest je nog een

woord raden en een slagzin invullen (was

ik uiteindelijk helemaal vergeten – toch

te veel hersengymnastiek op een vrije

middag?) en bij terugkomst inleveren bij

het organisatiecomité. Na weer de nodige

versnaperingen werd de uitslag bekend

gemaakt en hoewel er een hoop goede

antwoorden waren en ook bijzonder leuke

slagzinnen (zelfs hele gedichten) was er

uiteindelijk maar 1 winnaar en dat was

Henk Schut met z’n motorboot Liraki.

Afscheid

Toen was er nog voldoende tijd om

gezellig na te borrelen en de barbecues

werden zelfs weer aangezet om het vlees

op te maken dat de vorige avond was

overgebleven. Rond een uur of zeven werd

er zo zoetjesaan begonnen met afbreken

en opruimen waarbij uiteraard vele handen

licht werk hebben gemaakt en om negen

uur was de troep zo goed als weg. Wij

waren toen al lang en breed weer thuis om

twee vermoeide aapjes van bijna 6 en 2,5

jaar in hun bedjes te stoppen. Die waren

zeer vermoeid na 2 dagen springkussen

(en van het achterna lopen van Rens) en

moesten wel wat slaap en rust inhalen.

Vanaf deze plek wil ik iedereen van de

organisatie (en spreek vast namens alle

deelnemers) heel erg bedanken voor wat

zij allemaal geregeld hebben dit weekend.

Ik weet uit 1 e hand dat er heel wat uurtjes

voorbereiding in zijn gestoken en dat

was aan alles af te zien. Voor mijn gevoel

is alles vlekkeloos verlopen, aan alles

was gedacht en er is volgens mij ook

geen onvertogen woord gevallen. Het

kan niet anders dan dat er volgend jaar

nog meer mensen zich opgeven voor het

clubweekend wanneer zij de enthousiaste

verhalen horen van degenen die dit jaar

wel zijn geweest. Onze dochter Kelly

verwoordde het als volgt. Bij een vraag in

een vriendenboekje dat Kelly vorige week

meekreeg van een vriendinnetje: “wat

moet er vaker zijn” antwoordde Kelly: “het

springkussen op de haven”!

Een foto-impressie staat op pagina 2

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 7


DE NIEUWE JACHTHAVEN - deel IV < Ben Geersema >

Alweer de vierde aflevering rond de

ontwikkelingen van de nieuwe jachthaven.

Tot nu toe heeft niemand gereageerd

dus ik neem maar aan dat alles duidelijk

is. Mogelijk is de informatie ook wel te

gedateerd en bent u meer geïnteresseerd in de

stand van zaken op dit moment.

In dit artikel wil ik u meenemen in een paar

korte klappen naar het heden zodat ik u vanaf

de volgende versie actueel en vers van de

pers het laatste nieuws kan geven.

Vanzelfsprekend wilde de gemeente weten

of de watersportvereniging wel een stabiele

zakelijke partner kan zijn en in staat is een

grote jachthaven zakelijk en met oog voor

continuïteit te exploiteren.

Een bedrijfsplan werd gevraagd en na enige

vingeroefeningen in de werkgroep is een

extern adviesbureau (Van Gent en Van der

Reest) ingeschakeld om een plan te schrijven

dat inzicht zou verschaffen in de benodigde

investeringen door de vereniging en in de

verschillende aspecten van de exploitatie.

Onze strategie: WSV Almere Haven

positioneren als bedrijfsmatige aanbieder van

watersport die zich regionaal onderscheidt

door zijn verenigingssfeer, moderne

voorzieningen, levendigheid en gunstige

prijs/kwaliteit verhouding teneinde de

continuïteit en de marktpositie te versterken.

Gelukkig bleek ook de externe adviseur van

mening dat onze vereniging heel goed in staat

zou zijn een grote jachthaven te exploiteren

mits er aan een paar belangrijke eisen zou

worden voldaan, ik noem er een paar;

• De inzet van vrijwilligers moet

kunnen blijven bestaan.

• De besluitvorming moet worden

gestroomlijnd bijvoorbeeld door het

facilitair beheer te verzakelijken.

• De huidige aansluiting bij het

marktniveau te continueren door

voortdurend te investeren.

• Het bestuur uit te breiden met de

portefeuille marketing.

• Almeerders met voorrang

behandelen maar niet exclusief.

Zowel onze eigen ideeën als die van de

gemeente over de vormgeving blijken in

deze rapportage economisch haalbaar zoals

dat heet, reden te meer om met nog meer

kracht ons eigen plan te promoten en ons

werkgroeplid Jerome Adema (architect) nog

meer te belasten.

Nog even voor de duidelijkheid; één van de

belangrijkste peilers van onze aanpak is nog

8

altijd dat de haven een betaalbaar niveau voor

ligplaatsen moet kunnen hanteren, beduidend

onder dat van de prijzen van de omliggende

havens.

De gemeente heeft een exemplaar van

ons eerste bedrijfsplan ontvangen en de

besprekingen met ons voortgezet.

Verder dan ook maar met de ontwerpkant van

de nieuwe haven. Met de uitkomsten van de

workshop met de leden (zie vorige column),

ons programma van eisen en de professionele

input van Jerome is de werkgroep gestart

met een eerste invulling van de ruimte.

Daarbij is vooral aandacht gegeven aan

de wens voldoende luwte in de haven te

krijgen en niet te volstaan met een simpel

basaltblokkendijkje (3x woordwaarde). De

dijk nou juist gebruiken als onderdeel van de

hoeveelheid grond die nodig is was de insteek

en zo ontstond een plaatje dat er beduidend

anders uitziet dan het oorspronkelijke plan

van de gemeente.

De volgende keer zal ik uitgebreid ingaan

op deze (overigens nog zeer voorlopige)

vormgeving.

Wel kan ik u al meegeven dat de gemeente

onze ideeën niet onwelwillend heeft

ontvangen.

Wordt vervolgd.

Heeft u vragen of opmerkingen, u kunt mij

altijd mailen, graag zelfs.

geersema@euronet.nl

Tot de volgende keer!

FAMILIEBERICHT

Onlangs ontving het bestuur het droevige

bericht dat op 7 juli mevrouw

Gerda Kranenburg - van Rouendal

op 52-jarige leeftijd is overleden.

Bestuur en redactie van

Watersportvereniging Almere Haven

wensen de nabestaanden veel sterkte bij het

verwerken van dit grote verlies.

Ik beloofde mezelf:

Nooit meer een

Eenzame Noord

foto Jeroen Meijer

Al vaker gevaren, 2 keer line

honours, één keer mogen winnen en al een

aantal jaren door allerlei beslommeringen (en

geen zin zo vroeg op te staan) niet gevaren.

Dit jaar was er geen excuus: de Big Bubbels

zou weer eens door uitsluitend het kapiteintje

worden gevaren. Teneinde het gezin niet ’s

morgens om half vier wakker te maken door

douche-, broodsmeer- koffiezetgeluiden en

gemopper besloot ik heerlijk aan boord te

gaan slapen. Op de haven keurig de lifelines

gemonteerd, alles nagekeken, schip onderworpen

aan een hele strenge keuring en

mijzelf voorgenomen om uiterlijk 22.00 uur

mijn ogen te sluiten. Hier begon de tegenslag;

dat lukte niet. Een te mooie zwoele

avond op het terras van ons clubhuis gooide

roet (lees bier) in het eten. Te laat, maar met

een groter stuk zelfvertrouwen dook ik in

mijn slaapzak.

Welk een rust, maar wat een schrik als je

na ca. 4 uur slaap gewekt wordt door de

wekker. Het was zelfs nog donker! En weer

realiseerde ik mij waarom ik altijd roep:”dit

doe ik nooit meer”. Koffie gezet, en overal

in de haven, op ca. 36 andere bootjes hoorde

je gemompel en gesteun; jawel, die bikkels

hadden er net zo veel zin in.

Keurig naar buiten gevaren, geprobeerd om

een broodje weg te spoelen met koffie (geen

succes, ik ontbijt nooit voor 9.00 uur, dus dat

lukt nu ook niet). Dan maar een sigaretje,

lekker hoor, en hup de zeilen erop. Dan gaat

het plotseling snel; je denkt nog alle tijd te

hebben voor een paar proefstukkies, maar

nee, daar was het waarschuwingssein. Snel

achter de startlijn gevaren en toet, 37 boten

varen richting de Hollandse Brug. Vanwege

de voorspellingen (die direct uitkwamen) met

betrekking tot geen of zeer weinig wind was

de originele baan van ca. 50 mijl ingekort

naar ca. 25 mijl. De wedstrijdcommissie

had een keurige baan uitgereikt, met diverse

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


Eenzame Noord: tekst Ronald Nieuwenhuis >

afkortmogelijkheden, dus Broekerhaven

zouden wij dit jaar sowieso niet halen. De

eerste mijltjes ben je gespannen, staan de

zeilen goed, kan ik nog wat trimmen, waarom

gaat dié boot harder, oh kijk, dié boot ligt al

achter………..wat een gedoe. Big Bubbels

heeft een enorm zwaar handicapcijfer, dus

zij moet absoluut vooraan varen, en het liefst

met een flinke afstand op de anderen finishen.

Maar dat kan die boot ook, de vraag is

dus nu kan de kapitein het maximale uit zijn

materiaal halen, terwijl hij niemand de schuld

kan geven als het niet lukt. Bij de brug aangekomen,

met een bezeilde koers onder de

brug doorgekropen, en wat zagen wij: een

snelle boot (dat wel) was er op de motor

vandoor gegaan. Alle andere deelnemers zeilden

reglementair onder de brug door, en als

tweede boot voer ik richting de IJM17. Wordt

ik me daar ingehaald door een Marieholm,

het leek wel of ik stil lag. Prachtig met die

ruime koers na de brug. Dan duurt het lang

tot je bij de IJM 17 bent, terwijl hij allang

daar om heen is, en koers zet naar de EA3.

Maar toen kwam Bubbeltje tot zijn recht: aan

de wind omhoog, dan voelt zij zich het lekkerst.

Flink getrimd, als een stoomtrein voorbij

de Marieholm en uitgelopen op de andere

boten; de jacht was geopend op het voorste

schip. Na het ronden van de boeien weer

terug richting de IJM17: plat voor het laken.

Oftewel wind recht van achteren, en dat is

niet bepaald een koers waarmee je snelheid

kan maken. Dus hup, afkruisen. Roer los,

naar voren, gijpen met boom en al, en dan

je stuurman uitschelden dat hij geen koers

houdt. En ren je terug naar de kuip, geef je

je helmstok een schop, scheld je voordekker

uit dat hij opmoet schieten, kortom, je bent

heerlijk in gevecht met jezelf. Na het ronden

van de IJM17 (wat duurde dat lang) aan de

wind door de geul naar de brug. Windkracht

0.5, en tientallen toerboten die niet snappen

wat jij daar in je eentje aan het knoeien bent.

Na ongeveer 50 keer overstag (hijgend als

een paard, dus misschien toch maar stoppen

met roken?) onder de brug doorgepield.

En ik heb geweigerd de motor te starten, ik

dacht, nou zeil ik hem ook uit ook. Net na

de brug kwam het start/finishschip tegemoet,

en zeiden doodleuk, oh het waait weer een

beetje, er komt vast wel meer wind, zeil hem

maar lekker uit. Bedankt! Ruim 2 uur liggen

kruisen op het Gooimeer om eindelijk door

de finish te dobberen. Maar dan, een ijskoud

biertje!!!! Weer dat heerlijke gevoel van “ik

heb het geflikt” en DIT DOE IK NOOIT

MEER!

Na het aftuigen van de boot de box ingevaren,

even liggen voor een tukkie, en 2 uur

later wakker geworden. Geen idee hoe snel

de andere bikkels na mij gefinished zijn, dus

het bleef spannend. Tot zondagochtend: na

alle berekeningen door de wedstrijdcommissie

blijkt de Big Bubbels tóch de beste tijd

te hebben neergezet. Dat voelt goed, maar

het is ook een stukkie mazzel geweest. Er

zijn boten die hebben aan het eind van hun

baan ook zeer weinig wind gehad en liggen

draaien, anderen kregen later weer wat wind

waardoor het hele veld in elkaar schoof, en

de uitslag dus heel bizar was na berekening

op handicap. Neemt niet weg, Big Bubbels

was eerste, en daar zit het probleem.

Ik moet die beker volgend jaar traditioneel

verdedigen, dus ik kan wel geen zin hebben,

geroepen hebben dit doe ik nooit meer,

maar ik zal óf met een wereldsmoes moeten

komen, en anders gewoon weer zuchtend

’s morgens opstaan om ca. 4.00 uur

etc…………

Bij de foto:

Jeugdleden leren zeilen in echte boten, en wat doen onze

volwassen?

Jeugdzeil update

Hè hè. Even rust.

Na drie succesvolle weekenden jeugdzeilen is

het nu even zomerstop. In september gaan we

weer door.

Het jeugdzeilen is goed begonnen. Van de

drie weekenden die er tot nu zijn geweest is

er maar een dag geweest dat er, wegens te

harde wind, niet gevaren kon worden. We

hebben geluk gehad. Goed weer, veel animo

onder de begeleiders en gelukkig nog meer

animo onder de kinderen. Zoveel dat Mike

elk weekend gebeld werd of er dát weekend

niet ook jeugdzeilen was.

“Het leeft weer op de haven” hoor je rondom.

Het “leven” op de haven is in ieder geval

weer zichtbaar geworden. Ouders die op de

steiger staan te kijken maken een praatje met

elkaar. Kinderen die voor en na het zeilen aan

het spelen zijn. Het zijn er op de goede dagen

zo’n 25 tot 30 geweest. En de begeleiders die

in de weer zijn met materiaal en kinderen. Er

gebeurt van alles en er is genoeg te zien.

De optimisten zijn de eerste twee weekenden

in de haven bij de brandstofsteiger begonnen

met varen. De jongste kinderen hebben hier

de beginselen geleerd. Doordat de wind het

laatste weekend minder hard was konden de

opti’s ook de haven uit en hebben ze op een

groter stuk water kunnen oefenen.

Een van de zwaardboten had het eerste

weekend een wat nattere start dan de rest. De

‘pinokkio’ sloeg om en kwam met de mast in

de klei. Gelukkig was de reddingbrigade in

de buurt die ons heeft geholpen met de boot

zodat onze eigen speedboot de twee doorweekte

maar gelukkig ongedeerde kinderen

naar de wal kon brengen.

In de kielboten zat steeds een begeleider met

drie of vier kinderen. Alle taken aan boord

werden verdeeld en afgewisseld zodat iedereen

aan de beurt kwam.

Halverwege de middag kon er bij de limonadeboot

aangelegd worden voor drinken, een

koekje en zachte kussens om op te zitten. Dat

zeilen is wel leuk, maar niet zo comfortabel

voor de billen.

Met een ruime groep begeleiders is het tot nu

toe elke keer weer gelukt om genoeg mensen

bij elkaar te krijgen. Genoeg begeleiding

in en om de boten, om de limonadeboot te

bemannen en om op de kant te helpen.

Omdat veel kinderen op vakantie gaan en

natuurlijk de begeleiders ook hebben we het

jeugdzeilen zo gepland dat we in het eerste

weekend van september weer doorgaan.

Nu gaan wij eens plannen maken voor de

laatste jeugdzeildag. Wat we precies gaan

doen weten we nog niet. Het word in ieder

geval leuk. Jullie horen het vanzelf….. na de

zomer.

Fijne vakantie… Het Jeugdzeilteam

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 9


DAGBOEK DRIEHOEK NOORDZEE < tekst Frank Seignette, foto's crew Stella >

Deel 1 - De Voorbereiding

De start van de Driehoek Noordzee 2005

komt met rasse schreden naderbij en

de eerste mijlen staan reeds op het log.

Bert Joosse en Arie Petrus zijn maandag

richting Den Helder vertrokken om door

de Nederlandse Vereniging van Kustzeilers

te worden gecontroleerd op de aanwezigheid

van alle benodigde middelen. Ook zal

onderweg de onlangs geïnstalleerde windvaan

stuurautomaat nog verder worden getest,

want 3 weken sturen met de hand is een

pietsje overdreven.

Zondag, 12 juni, zijn ritueel de bergruimten

van de Stella gevuld met de broodnodige

rantsoenen, drank (natuurlijk, want

we blijven zeilers), kleding en persoonlijke

bezittingen. Jazeker, incluis mijn eerder in

het clubblad gezochte sextant. Overigens is

dit geen middel om mijn midlife-crisishormonen

te baas te blijven maar om als goed

zeeman ook de positie te kunnen bepalen als

alle gadgets uitvallen. Het is maar dat u het

weet. Maar even terug naar dit mooie stuk

techniek. Een goede fee bracht

een 83 jaar oude Plath mee met de

opdracht er goed voor te zorgen.

Aan deze opdracht zal zeer zeker

worden voldaan, ik bloos nog en

ja……goede feeën bestaan.

Voor mij begon het allemaal vorig

jaar toen ik voor Bert de presentatie

Driehoek Noordzee 2003 in

elkaar mocht zetten. Al doende

kwamen de verhalen los en met

de bijbehorende foto’s begon een

dergelijke tocht vorm te krijgen en

ietwat te kriebelen. Tijdens een van

de avonden van monteren bracht ik

e.e.a. tussen neus en lippen te berde

en zei dat het mij best wel een

mooie tocht leek. “ Moet je misschien

maar eens doen”, zei Bert

en toen hij eind vorig jaar vroeg

of ik nog zin had om mee te gaan

- er was een plaatsje open gevallen

- kwam voor mij het moment: “hoe vertel ik

het mijn eega?”.

Nu hebben mijn eega en Bert een gemeenschappelijke

deler: beestjes. Niet zomaar een

kanarie of een goudvis…..nee veel beestjes.

Ooit is onze eerste kat inzet geweest voor

mijn huidige zeilstatus….maar misschien

daarover later meer. U begrijpt: dergelijk

gelijkgestemden waren het er gauw over

eens. Ik moest maar meegaan.

Dat is overigens sneller gezegd dan gedaan.

In de vroege wintermaanden begonnen de

voorbereidingen en ik werd als schatkist

bewaarder aangesteld. Nu heb ik nooit problemen

gehad met geld uitgeven, dus dat

10

was gauw geregeld. Bert werd baas foerage/scheepsonderhoud,

Arie voor de lijnen

op de kaart te zetten en Jan mocht vast gaan

voorkoken. Het eten dan…Zelfs een sponsor

hebben we. Een van Bert’s leveranciers,

Eukanuba, heeft ons in het nieuw gestoken

en voorzien van shirts, fleece jacks en jassen

met daarop de logo’s en de route. U ziet, er

kon weinig meer mis gaan.

Tot aan de dag van vandaag zijn we

regelmatig bij elkaar gekomen, hebben

we laptops gekalibreerd en voorzien van de

nodige en laatste snuffen, zijn er inkopen

gedaan, zijn dagmenu’s samengesteld, de

rollen verdeeld, de teams samengesteld, de

koersen uitgezet, gebeden om mooi weer, de

lokale watersportleveranciers voorzien van

de jaarlijkse omzet en ga zo maar door. Ik

zit nu nog te wachten op mijn lift naar Den

Helder, maar moet nog wachten tot donderdag.

Vrijdag varen we rond een uur of een

af. Volgens Piet Paulusma krijgen we wzw

3-4 en 26 graden….onze gebeden lijken verhoord…..we

zullen het zien.

Zodra we op de Shetlandeilanden zijn hopen

we dat de techniek ons niet in de steek laat en

melden we ons weer.

Deel 2 - Vertrek en kookkunst

16 juni...Rond een uur of zeven staat J.P.

(Jan Pietersma) samen met zijn Els voor de

deur op mij op te halen. Tijd om, na maanden

van voorbereiding te gaan. Ach, en je

weet hoe het gaat met een dergelijke trip.....

zoenen, zoenen, weer zoenen....dag zwaaien,

nog meer dag zwaaien, wegrijden en nog

meer dag zwaaien, bij de laatste bocht nog

meer dahaaag zwaaien, drie straten verder

rinkelt je telefoon: ‘Pap...je bent wat vergeten

!!’ Eikel....dus weer terug, het vergetene

ophalen en het ritueel begint weer van voren

aan. Uiteindelijk toch onderweg naar Den

Helder waar de andere helft van de bemanning

incluis de afgevaardigde van Eukanuba

ons verwelkomt. Ik ben toch op een andere

manier tegen diervoeders aan gaan kijken.

Los dat deze heer een aimabel persoon bleek,

is zijn kennis over wat een doorsneezeiler

lekker vindt uitstekend op peil. Deze fles zeemanstroost

was dezelfde avond dan ook volledig

verdwenen. Hulde aan de bemanning.

De volgende ochtend was de schade dezer

toch een ietwat van de gezichten af te lezen,

en zo hoort het per slot van rekening ook.

Verder het gebruikelijke ritueel van eten, tanden

poetsen, douchen enz. enz.. Het tijdstip

van losgooien nadert en na een goede vaart

gewenst te zijn door mijn broer, de snaak

kwam toch nog even gedag zeggen, was het

trossen los en onder luid getoeter van de

overige schippers en driehoekcomitéleden

en andere belangstellenden voeren we het

gat uit. Eindelijk kunnen de emoties van de

afgelopen maanden de vrije loop gelaten....we

zijn onderweg.

Na wat gezigzag om door

het Molengat te komen

kon de nieuwe windvaan

worden gesteld en de bemanning

gaan genieten. Helaas

was dit van korte duur want

rond een uur of half tien

schoten we een mistbank binnen

die de ons komende tijd

gezelschap zou gaan houden.

Als het dan ook nog donker

is en je de scheidingsstelses

moet kruisen dank je god/

allah/boedah/oid op je blote

knieën dat je een radar aan

boord hebt. De komende 24

uur zullen in het teken staan

van wachtlopen, slapen en

eten. Overigens de eer aan

onze schipper...man wat kan

die koken. Vanavond was

dat een rijstschotel met kip.

Helemaal top. Nu vraagt u zich natuurlijk af

wat zo’n tocht nu, met name, lichamelijk met

je doet?

Welnu, mijn maag is in de loop der jaren

bij de WSV en haar tochten redelijk gehard

maar door eerder genoemde en opgelopen

emoties, toch een ietwat weekjes geworden,

de slapjanus, en bij de 2e wacht mocht ik de

nieuwe-haringstand kennis laten maken met

de wonderbaarlijke kookkunsten van Bert.....

nee nee, het had niets met de kwaliteit te

maken. In tegendeel. Zo dat is eruit....letterlijk

en figuurlijk. Op dit moment (18-6 /

08:42) maken mijn maag en de vissen het

weer redelijk. Zover maar weer even...mor-

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


gen ga ik weer verder tikken. Even een blik

op de radar: nope, geen verkeer binnen 6

mijl, de motor spint nog steeds, Bert en Arie

slapen, Jan zit buiten in de mist en ik...ik ga

maar eens wat eten, ‘k heb trek.

Goedemorgen,

Tijd voor het weekend. Lijf en leden

maken het uitstekend, dank u. Het 4 uur op

en 4 uur af geven je tijdsgevoel een danig

knauw. In de positieve zin van het woord.

Je raakt iedere vorm van tijd en plaats kwijt.

Overigens niet voor de uurlijkse plottijden,

want die gaan gewoon door. Wel geeft het

een weldadige rust en tijdens de vrije uurtjes

vallen de ogen met grote regelmaat dicht.

De mist is hardnekkiger dan we hoopten en

zal nog een deel van de zaterdag aanhouden.

Slechter gesteld is het met de wind. Tussen

00:00 en 24:00 is de wind niet boven 2 Bft

gekomen. De weersvoorspellingen zijn gunstig

(gale or storm is not expected)...mazzel.

En zo lopen we ongemerkt de zondag binnen.

Om 02:00 uur gaat eindelijk de motor uit en

kunnen we onder vol tuig verder varen. Voor

dat we het vergeten het is: Vaderdag. Enkelen

van ons mogen de cadeautjes openmaken en

binnen een mum van tijd ruikt de boot heerlijk

naar deo’s en aftershaven. Iets wat overigens

hard nodig is....

Om 12:00 uur proosten we, tezamen met een

stukje kaas, op Vaderdag en denken hardop

hoe Vaderdag er volgend jaar uit zal zien. Als

je dan van achter de gordijnen naar buiten

staat te mijmeren en dan in de verte hoort:

‘Is er iets...schat’; ‘nog een vaderdag-kokus-

makroon...schat?’; HOOR JE ME!!!...schat?

Zucht...wat een vooruitzicht terwijl ik altijd

uitkeek naar Vaderdag. Het zal nooit meer

hetzelfde zijn.

Maar de neut en het stukje kaas smaken

uitstekend. Voor de rest van de zondag

kachelen we met een ruime 6 knopen voor

het lapje richting Shetland. Zonnetje op

de bol, muziekje in de oren, precies zoals

we het hadden bedacht. Rond een uur of 6

Bert’s Chili Con Carne Con Pan. (Mark my

words...daar komt ellende van...lettende op

de peristaltische bewegingen van de endel-

darm). s’Avonds hebben we mogen genieten

van een toch bijzonder fenomeen en werden

we opgevangen door een groep dolfijnen die

wedstrijdjes aangingen wie er nu harder kan.

Wordt je toch wel even stil van, al was het

alleen maar op e.e.a. op de foto te krijgen.

Om 20:00 de oogjes dicht want de wacht

begint om 00:00 uur, maar rond 23:00 worden

J.P. en ik door Bert gesommeerd om in

vol ornaat aan dek te verschijnen want we

krijgen hommelles. Zenuwen en adrenaline

vechten om de eerste plaats, de pakken en

vesten worden aangeschoten en we speren

naar buiten. Buiten onweert en plenst het dat

het een lieve lust is, maar gelukkig blijken we

aan de goede kant van de buien te zitten en

kunnen we, ondanks de regen, genieten van

het lichtende schouwspel boven de blijkbaar

eindeloze zee. Om 04:00 uur weer de wisseling

van de wacht en de volgende ploeg

wordt wakker met een rustig deinende zee,

een snelheid van 4-5 knopen en wederom

potdicht van de mist. Op de radar zien we een

Vliegende Hollander geruisloos voorlangs

schuiven en het blijft het wederom mysterieus

stil. Buiten het gesnurk van Bert dan wel

te verstaan. Een mistbel/hoorn is dan absoluut

overbodige luxe. Dit reikt tot ver buiten

de territoriale wateren. Het is nu 09:37 maandagochtend,

de zon breekt door en ik ga, na

een laatste blik op de navigatie weer naar

buiten. Jan roept net dat we de mist uit zijn.

Ik ga weer genieten. Oh ja...nog 120 mijl

naar Lerwick. We schieten op. Zo hebben we

de dag rustig doorgebracht met het nodige

lees- en leerwerk, want een mens moet bijblijven...toch.

De lectuur aan

boord van de Stella laat ook

dan niets aan de fantasie over.

Maandag 20 juni verloopt

rustig, waarbij we helaas

vaak de motor moeten bijzetten

aangezien de wind het een

beetje laat afweten. Dit kwam

wel weer goed uit, want door

‘achterstallig onderhoud’

(ik moest het toch aan iets

de schuld geven) raakte het

toilet (door Bert’s !! Chili) in

onbruik en verstopt door een

lullig stukje toiletpapier. Even

een stukje rekenkunde en

mechanica. Als ik dit stukje

papier vergelijk tot hetgeen

Bert’s Chili produceerde, dit

deel door de het aantal dagen

van opsparen, en verhoog

met de doorspoelkracht,

begrijp ik de obstipatie

niet. Resumerend bleek een

onduidelijke briefing de ware

oorzaak en was dit het gevolg

van een van de drie O’s dus

treft mij in beginsel geen schuld. Wat Bert

ook in een toekomstige presentatie of achterklap

zal verkondigen. Afijn, met vereende

krachten werd het papier geklaard (de rest

was goddank al naar buiten (sorry, biotoop)),

werd gelijk het ‘achterstallig onderhoud’ verholpen

en konden we aan het bier. En na de

erwtensoep ging de hondenwacht alvast naar

bed en maakten we ons op voor de midzomer

nacht.

W ederom een goede morgen,

De midzomernacht was prachtig en

begeleidde ons door de nacht met aan weerszijde

van de rumbline (volgens J.P. ‘Rum-

Line’ op zon en feestdagen) de broodnodige

olieplatformen. Ook dit is een wonder van

techniek, rekenkunde en mechanica, en niet

alleen het bouwen, maar de hele wereld die

er omheen zit.Het zeetje was rustig en langzamerhand

begint de wind wat in te kakken

en de ochtendploeg heeft het spinaker maar

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 11


DAGBOEK DRIEHOEK NOORDZEE, vervolg

gezet. Een goede keuze, want met een gangetje

van ruim 7 knopen kachelen we later

over de Noordzee voor de laatste 40 mijl naar

Lerwick. Bert is momenteel de eieren aan het

voorbereiden en ik ga het laatste plotje zetten

van mijn wacht. Straks weer verder.

Aan bakboord zien we de kust van Shetland

opdoemen en met een vrolijk....’land in zicht’

beseffen we dat we het geklaard hebben. We

krijgen links uit de flank de oceaandeining

en met 8.8 !! op het log scheuren we achter

de spinaker aan. Dit valt onder de categorie

vreeeeeselijk kicken, tot aan het moment dat

we de spinaker maar moeten opruimen en de

nieuwe G2 van Bert erop zetten. Prachtig zeil

overigens. Jan en ik hebben de wacht en sjorren

het zooitje aan tot wedstrijdtrim om vol

gas Shetland binnen te lopen. Nog veel meer

kicken !!

Uiteindelijk om 18:30 zetten we weer

voet op vaste wal en ploppen we de

whiskyfles open op de eerste trip, met de hartelijke

dank aan de navigatiekunst van Arie.

Alhoewel we stiekem gehoopt hadden om op

de Caribean uit te komen. Ook al probeer ik

mijn gevoelens aan het elektronische papier

toe te vertrouwen maar dit móet (zonder

gebiedende wijs overigens) je meemaken.

Zo, dit was het tweede gedeelte. Vrijdag

varen we af naar Farsund en zal ik trachten

ook dit traject weer onder woorden te brengen.

Oh ja, hoorde net dat jullie zuchten

onder erbarmelijke temperaturen, Roland

Nieuwenhuis de Eenzame Noord heeft

gewonnen en mijn eindredacteur met 39 graden

koorts op bed ligt. Je ziet, het leven gaat

door.

Deel 3 - van Lerwick naar Farsund

We schrijven 24 juni en op dit moment zijn

we 23 mijl van Lerwick, onderweg naar

Farsund, Noorwegen. Dit zal lijf en leden

weer de kans geven om te herstellen van

al het lekkers dat het bezoek aan Lerwick

ons te bieden had......Sorry, ik was even

weg, maar was wederom een van Bert’s

meesterwokkunsten aan het nuttigen.

Terug naar Lerwick: daar zijn we de dag na

aankomst door de directeur van en op het

North Atlantic Fisheries College ontvangen.

Met befaamd Brits ritueel werden de

wederzijdse cadeaus en vriendelijkheden

uitgewisseld tussen de NVVK en de lokale

overheden en de Commodore van de

Lerwick Boating Club. Na de uitwisseling

en het stilstaan bij de eeuwenlange

handelsbetrekkingen tussen de Hollanders

en Shetlanders - veel van onze haringvangst

12

kwam uit deze

gebieden - werden

we gefêteerd op

een pracht van

een sea-foodbuffet

en onder de

lokale klanken

van de Swingin’

Fiddles werden

de sterke verhalen

en vroegere

betrekkingen weer

op- en aangehaald.

Na overhandiging

aan iedere

schipper van een

fles locale gin

werden we

als makke

schapen weer de

bus in gejaagd.

Even over die

schapen, vandaag

25-6, bleek dat

onze schipper

Beehheehrt zijn laarzen op het eiland heeft

laten staan, aldus haar moeder. Of dit de

eerder genoemde betrekkingen ten goede

komt, we zullen het zien. Overigens is er wel

met de vader een overeenkomst afgesloten

over droogvoer. Komt allemaal goed, zaken

zijn nu eenmaal zaken.

Goed, terug op de haven en in ganzenpas naar

het clubhuis alwaar de BBQ lustig snorde, de

Guinness als altijd traag uit de pomp loopt en

je in gesprek raakt met de meest kleurrijke

types. Nadat 2 van onze opvarenden het rond

een uurtje of één wel gezien hadden, zijn de

overige twee de binnenstad onveilig gaan

maken waar ze in contact kwamen met de

lokale bands. Moet ik ‘t toch eens met de

Waterpokkendirigent over hebben om hier

de boel op te fleuren. Hebben we meteen een

mooi excuus. Overigens begon wel afgelopen

vrijdag het lokale Bluesfestival. De mens gaat

ook hier met de tijd mee.

Zo, weer terug naar de boot. Wat zullen we

zeggen, er is weinig wind en die er is wappert

alle kanten op. De barometer loopt weer

over de 1030, dus misschien op korte termijn

betere tijden. Het is volgens het log nog 157

Nm en 30h25m te varen. We trekken de fles

maar weer eens open en proberen zo tussen

twee booreilanden in te gaan...of is het er een

?!...wat kan het schelen...we hebben leut.

Straks weer smikkelen en smullen (geen idee

wat Bert aan de handelsbetrekkingen heeft

overgehouden) wachtje lopen, knorren...is het

zo weer zaterdag.

Goede morgen, het is zaterdagochtend en het

begint te vlotten, het zeetje is rustig en we

kabbelen de rest van de dag verder. De dag

wordt doorgebracht met sturen, plotten eten

en slapen. De zee en het uitzicht is wederom

fenomenaal en al mijmerend lopen we de

nacht in, en de Stella, zij kabbelt voort.

Oh ja...ik ben aan het zonnetje schieten

geweest. Volgens de uitkomst der rekenkunde

lagen we bij Amsterdam, een uurtje later in

Zuid Frankrijk.

We houden u op de hoogte... misschien

met een kaartje uit Barbados, wie weet. Tot

morgen.

Wederom goede morgen,

De wind heeft besloten om eens wat aardiger

te zijn en we rossen over het water, de gehele

dag schieten we uit naar over de 8 knopen op

het log.

Alleen de ‘beide oren’ open, zonnetje op

je bol en genieten...kóelere...wat genieten

we. Als Bert en ik de nacht in gaan is de

wind terug gelopen en met 6 knopen lopen

we op Noorwegen aan. We zijn beide met

onze eigen gedachten en na enige tijd kwam

ik erachter dat ik de Stella met mijn ogen

dicht kan sturen, letterlijk dan. Maar wel op

koers blijven. Na de wisseling kachelen de

twee andere mannenbroeders de boot met

een rotvaart de verkeerde kant op, stroming

noemden ze dat...ja m’n oor, en na de uurtjes

slaap hebben we de boot het gat maar

ingestoken, overigens na een loefduelletje met

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


een lokale sleper.

En dan gebeurt het, je komt in het paradijs,

na wat laveren tussen de kiezeltjes door,

ontwaakt Farsund, Noorwegen voor je

ogen. Prachtig, prachtig. Op de overige,

reeds aangekomen, boten is het diepe rust,

dus voorzichtigheid is geboden. Na elkaar

gefeliciteerd te hebben met het afmeren ging

maandagochtend om 06:30 de kurk van de

fles. Tezamen met de warme broodjes van

Bert zijn we zo onze slaapzak in gezopen.

T’ruste.

Na bekomen te zijn van het ietwat

ongebruikelijke ontbijt gaan we de omgeving

maar eens verkennen. Was Lerwick zo uit

Charles Dickens ontsnapt, zo staat Farsund

voor alles wat Noors is. Natuur, relatieve

eenvoud, schoonheid en vriendelijkheid, ik

denk dat ik de verhuiswagen maar ga bellen.

s ‘ Avonds is er een buffet georganiseerd

op het stadhuis waar wij werden ontvangen

door mevrouw de burgemeester. Het

‘gelijkheidsbeginsel’ heeft in Noorwegen

vaste voet aan de grond. 50% van alle

bestuursfuncties wordt hier door vrouwen

vervuld. Hulde. Zij was ook meester in het

geven van complimenten, want hoe leg je uit

dat je geen zak van het Nederlands begrijpt

en dat je vriendelijk moet glimlachen als

een van die dronken Hollanders weer eens

leuk denkt te zijn? Dan zeg je dat je met veel

plezier geniet van de vrolijke klanken en de

uitstraling van onze taal.

Geef mij ook zo’n burgemeester. Klein

minpuntje was dat we geen drank geserveerd

kregen want dat was niet toegestaan. Nu

was deze burgerdame niet voor een gat te

vangen, en werd een list verzonnen zodat

de zelfmeegebrachte drank genuttigd kon

worden. Ze kon ook niet anders, want zelf

werd haar drankvoorraad op de juiste hoogte

aangevuld. Verder heerlijk gegeten en

voortgefeest aan boord van een de overige

deelnemers. Nadat een ieder weer veilig aan

boord was geloodst, roetsjen we zo de nieuwe

dag in.

Deze dag brengt als eerste slecht nieuws,

de Driehoekleider is overgebracht naar

het ziekenhuis, aangezien hij door iets is

geveld waarvoor de meegereisde en lokale

artsen geen verklaring hadden. En dit aan de

vooravond van hun 5-jaar durende wereldreis.

Zijn eega op hun jacht achterlatend. Jammer.

Nu hadden we het plan om de komende

dagen het gebied om Farsund te gaan verkennen,

door zwierig tussen de talloze eilanden

te zwalken, edoch het allernieuwste snufje

op meteorologisch gebied aan boord van de

‘Stella’ strooide het bekende roet in het eten.

Aangezien we vanwege bovenstaande

planning pas zondag richting Nederland zouden

vertrekken, geven de weermeesters aan

dat het zal gaan stormen. Windjes van 8-9

met uitschieters naar 10 geven ons niet het

Zwitserlevengevoel en met een democratische

meerderheid wordt besloten om woensdag

al te vertrekken. Jaap Wiggers gebeld

om Schiphol Meteo e.e.a. te laten verifiëren,

maar ook zij konden er niets anders van

maken. Jammer...maar de veiligheid gaat nog

steeds boven alles. Gedurende de dag worden

de levensmiddelen ingeslagen, de boot volgetankt,

de laatste souveniertjes gekocht en de

laatste foto’s geschoten.

Om de tijd te doden ga ik maar eens aan het

schiemanswerk, want ook hier is ‘achterstallig

onderhoud’ keukenmeester. Na gefêteerd

te zijn op smakelijke Noorse koteletten, in

‘t zeiltenue, losgooien en het gat uit. Dag

Farsund...ik heb enorm genoten en kom

zeker terug. De laatste laveerkunsten langs de

welbekende kiezeltjes en de open zee op. En

onder de bezielende stuurmanskunst van onze

windvaan ‘Dikke Bertha’ snorren we de nacht

in. Het moet helaas zo zijn.

Het is nu vrijdag 12:00 uur als ik dit zit te

tikken en hebben we 198 nM onder de kiel

doorlopen. Overigens: het ‘zonnetje schieten’

gaat een stuk beter. Onder zware zeedeining

is de afwijking nog 16 nM. Volgens de

boekjes niet slecht. Ik heb om 11:00 uur de

laatste geschoten en straks de tweede en dan

eens kijken wat het resultaat is. Zoals het

er nu naar uitziet zullen we ergens rond de

zaterdagavond of zondagochtend Den Helder

aanlopen voor de laatste stempels.

Het is zaterdagochtend 2 juni, we liggen in de

shippinglane bij de Terschellingerbank en met

een ruime 4 knopen zien we de koopvaardij

aan ons voorbij schuiven. Sommigen onder

ons werken, sommigen lopen wacht en sommigen

hebben de nacht doorlopen en liggen

nu te snurken.

Het leven is rustig. Volgens de gissing zullen

we rond een uur of 6 vanavond Den Helder

aandoen en kunnen we eindelijk douchen. Ik

ga een kopje thee zetten en een broodje smeren,

daarna het tweede gedeelte van de shippinglane

in de gaten houden.

Anders dan voorspeld lopen we rond een

uur of negen langs de ton, MG1a, die we op

de heenreis als eerste buitengaats hebben

gerond. Officieel is de Driehoek voltooid.

Volgens goed gebruik slaan we de een na

laatste fles stuk en wordt ik van benjamin tot

lichtmatroos bevorderd.

En zo lopen we de KMJC binnen, slaan

elkaar ferm op de schouders en gaan aan de

saté in het clubhuis.

Ook al liggen er nog een paar dagen eilandhoppen

in het vooruitzicht, de Driehoek

Noordzee zit er op. Met zoveel vragen toen ik

aan deze reis begon, met zoveel antwoorden

kom ik terug. Al het eerder geschrevene kan

een indruk geven van wat we hebben meegemaakt,

ik kan het u helaas maar beperkt vertellen.

Mocht u ooit de mogelijkheid hebben

om dit te doen, neem dan met twee handen de

gelegenheid te baat.

Ik heb meer dan genoten, geleerd, gezeild en

gelachen.

Op zaterdag de 9e zullen we in Almere terug

zijn, daar na zal ik nog een manmoedige

poging wagen om het laatste op papier te zetten.

Deel 4 - Thuisreis en thuiskomst

We zijn weer thuis, nadat we vanuit Den

Helder nog even Texel hadden aangedaan

en via Makkum en Enkhuizen Almere

hebben bereikt.

Het was gezellig en dit laatste stukje moest

de landing klaar maken voor onze aankomst

in Almere.

Helaas kreeg dit staartje nog een staartje in

de vorm van een vervelend incident.

Arie besloot in Makkum om persoonlijke

redenen van boord te stappen en zijn 60e

verjaardag, in plaats van in Enkhuizen en bij

de aankomst in Almere, privé thuis te vieren.

Helaas, het was zijn keuze en wij konden

er niets meer aan veranderen. Heel jammer,

maar het zij zo.

Dus in plaats van deze verjaardag met elkaar

te vieren hebben we onze meiden uitgenodigd

om op vrijdag naar Enkhuizen te komen en

alvast een voorproefje te hebben op onze

thuiskomst. Eindelijk kon ik mijn eega weer

in mijn armen houden en haar bedanken voor

dit grandioze cadeau. Na een heerlijk diner

gingen de meiden weer op huis aan en was

het aan ons om geen sporen meer achter te

laten van eerder meegebrachte alcoholische

versnaperingen, ze mochten eens denken...

Zaterdag in de loop van de middag op huis

aan. In eerste instantie op de spi, maar na

enige tijd kakte de boel in en raakten wij

achterop schema. Dan die dikke tor maar

weer aan en op de AutoBert naar huis. Dan

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 13


DRIEHOEK NOORDZEE, slot

valt het weer op hoeveel verkeer er op het

Markermeer zit en moet je gaan opletten. Het

laatste stukje komt in zicht en zagen wij de

Vivace achteloos op het Gooimeer drijven;

toch meer even dag zeggen. Toen zette de

achtergrond zich in beweging en kwam een

complete armada onze kant op. Met luid

getoeter schoot de ene na de andere boot ons

voorbij. Op de Sixpack zat mijn eega met

mijn oudste zoon, An van Bert en Els van

Jan. Op de Balans mijn moeder met mijn

oudste broer en zijn vrouw.

En verder veel boten. Ik kan en ga ze niet

allemaal opnoemen, want ik zal er zeker een

vergeten en dat is het laatste wat ik wil.

Ooit die reclame van Fishermen’s Friend

gezien...dat zijn snoepjes voor watjes. De

beroemde brokken schoten door alle hoeken

van mijn keel en het zicht werd wazig. Dit

was meer dan geweldig, om zo door je vrienden

te worden binnengehaald. Je echte vrienden

!!! Op de steiger aangekomen was er nog

maar een schep bovenop gedaan. Slingers,

champagne, bier, muziek en alles wat een

mens kan wensen.

14

Ik had en heb nog steeds het besef niet

dat deze Driehoek Noordzee toch wel iets

‘anders’ was, maar blijkbaar zien anderen dat

wél. Het zal nog wel even moeten inzinken,

want je begint aan iets wat je van plaatjes

hebt gezien en deze plaatjes zitten nu voor

altijd in mijn (!) geheugen gegrift. Tuurlijk

hebben we momenten gehad waar we alle

vier niet precies parallel liepen, maar dat

mocht.

Je zit met vier kerels, want dat zijn we nu, op

een paar vierkante meter en dat kan best wel

eens wrijven.

Ik wil daarom Bert, Jan en Arie enorm bedanken

voor deze reis. De thuisblijvers voor de

ondersteuning en de meer dan geweldige

thuiskomst en natuurlijk mijn thuisfront,

klasse jongens...dank jullie wel!

Wat mij betreft over 2 jaar weer. Signing off,

Frank Seignette (zeebezeiler)

Een persoonlijke noot van de schipper.

Als u dit leest zit de Driehoek Noordzee

2005 er weer op. En dat geen tocht hetzelfde

is, bleek ook nu weer.

Waar we de vorige tocht in 2003 veel wind

hadden, was het nu een stuk rustiger. In

ieder geval qua wind. Mede door de mindere

wind werd er ook meer improvisatie van de

mannen gevraagd op 3 m2 en op een paar

kleine momentjes na ging het voortreffelijk.

Daarom mijn dank aan Arie die voor een

ieder klaar stond, ook voor de andere boten

van de Driehoek, en Jan die als altijd de

rust zelve was of er moest wat drank in de

mens zijn, maar dat moet u hem zelf maar

eens vragen. En dan de Benjamin van de

‘Stella’. Frank is zijn naam. Ik kan een

boek over hem schrijven, maar dan een zonder

eind. Frank, ik ben blij dat je zo genoten

hebt.

Een speciale noot voor je muziek, die is

zeker opwindend emotioneel. Nogmaals

bedankt.

Bert Joosse

Schipper van de Stella.

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


UIT ANDERE BRON < tekst en foto Henk Kluvers >

Voor degene die over de Randmeren naar

de IJsselmonding willen varen: Neem de

GSM mee. Want zonder telefoontje gaat de

Elburgerbrug niet meer open.

uit: Vaart.nl

Minister Peijs van Verkeer en Waterstaat

gaat onderzoeken wat het kost om de brug

over het Ramsdiep tussen Ens en Kampen bij

Ramspol op een hoogte van 10 tot 13 meter

te brengen. De huidige plannen gaan uit van

een hoogte van 7 meter. De oeververbinding

zal ook geschikt gemaakt worden voor een

uitbreiding tot autosnelweg van de A50, als

dat niet te duur wordt.

Enerzijds wordt de verbinding naar Meppel

geschikt voor 3 laags containervaart,

anderzijds maakt het Ramsdiep ook deel uit

van de staande mastverbinding naar Drente en

de route “binnendoor” naar Friesland.

Bij de redactie van Sluiskade 11 is het

vermoeden gerezen dat Rijkswaterstaat de

factuur van de Stichtste Brug zoekgemaakt

heeft.

Is het je ook opgevallen dat de haarkleur

van Jorritsma tegenwoordig gelijk is aan de

huiskleur van de Koninklijke

Schippersvereniging Schuttevaer? Zou dat

komen omdat ze er nu voorzitter van is?

De vereniging Schuttevaer heeft in een

brief aandacht gevraagd voor vandalen

die stenen en andere rommel van bruggen

gooien. Dit gebeurt o.a. regelmatig bij de

bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal en

het Maas-Waalkanaal. In een aantal gevallen

zijn per brug afspraken gemaakt met de

vaarwegbeheerder en de KLPD, waardoor

in voorkomende gevallen snel kan worden

opgetreden.

Tot nu toe zijn er nog geen dodelijke

ongelukken gebeurd, maar sommige

baldadigheden monden uit in regelrecht

vandalisme.Natuurlijk zullen de meesten van

ons zich niet op het Amsterdam-Rijnkanaal

wagen. Maar het kan natuurlijk ook elders

gebeuren. Voor u als watersporter iets om op

verdacht te zijn.

Ook kunt u helpen om het passeren van

bruggen veilig te houden.

Meld stenengooiers bij de vaarwegbeheerder

via de marifoon of bij de politie per GSM

(0900-8844).

Meer Veiligheid op het Prinses-

Margrietkanaal.

Artikel 1.09 lid 3 van het BPR. geeft een

perfecte omschrijving van het uitzicht

e.d. waaraan varende schepen op de

binnenwateren moet voldoen namelijk:

“ Degene die het sturen verricht moet in

staat zijn alle binnenkomende of van daar

uitgaande inlichtingen of aanwijzigingen

te vernemen of te geven. In het bijzonder

dient hij naar alle zijden een voldoende vrij

direct uitzicht of indirecht uitzicht te hebben.

Indien geen vrij uitzicht mogelijk is kan dit

worden gecompenseerd door een optisch

hulpmiddel, waarmee over een voldoende

ruim gezichtsveld een helder en onvertekend

beeld wordt verkregen dan wel door een

uitkijk”. Deze bepalingen zijn hoofdzakelijk

bedoeld voor lege binnenvaartuigen.

Onlangs zijn in Friesland in de z.g.

Middelzeeroute verschillende kleine

vaarwegen beter toegankelijk gesteld voor

pleziervaartuigen. De doorvaarthoogte

van verschillende bruggen is verhoogd tot

ongeveer 2.50 meter. Deze routes zijn vooral

ook belangrijk omdat het de wens van de

vaarwegbeheerder is om de grote doorgaande

vaarwegen te ontlasten, dus minder

pleziervaart op de grote kanalen.

De drukte op het Prinses-Margrietkanaal

in de vakantiemaanden is ongeveer te

vergelijken met een mooie zaterdagmiddag

in de Kalverstraat te Amsterdam. Meerdere

schippers van lege binnenvaartuigen varen op

Elburgerbrug: voortaan eerst bellen svp

het drukke kanaalgedeelte met een uitkijk op

het voorschip.

Als extra veiligheidsmaatregel heeft de

vaarwegbeheerder in Friesland al enige jaren

op het PM kanaal tussen de Jeltesloot en

Grouw beperkende maatregelen ingesteld

voor zeilende vaartuigen. Het is namelijk niet

toegestaand om met een zeilvaartuig op dit

deel van het PM kanaal te laveren. Tevens

zijn zeilvaartuigen verplicht om een motor

standby te hebben.

Dit weer met de bedoeling dat ze altijd

hun stuurboordswal kunnen houden. Deze

maatregelen zijn door middel van borden aan

de vaarweggebruikers bekend gemaakt

Recreatievaart naar de zijkanten van het

Prinses-Margrietkanaal

Een bord bij Terhorne verwijst

plezierschippers sinds 20-05-2005 naar de

veilige zijkanten van het PM kanaal. Om

conflicten tussen de beroeps- en recreatievaart

te voorkomen plaatste de vaarwegbeheerder,

provinciale waterstaat Friesland, het bord met

het advies: “Houdt het midden vrij” bij het

drukke vaarwater. Gedeputeerde Ton Baars

onthulde het mottobord.

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 15


ENGELANDTOCHT DIT KEER NAAR ENGELAND

Die gingen wél!

“Ken je die bak van die WSV die naar

Engeland ging zeilen?” Zo klonk het

regelmatig door onze haven als de

Engelandtocht weer eens ter sprake kwam,

een variant op een heel oud mopje van Rijk

de Gooier. Helaas voor de inbrenger van

de mop is dat succes nu voorbij, ze gingen

namelijk wel! En wel op woensdag 29 juni.

Het is al bijna elf uur als Big Bubbles de

pieren van IJmuiden uitschuift en met een

dikke 7 knopen achter haar spinaker aan

vaart. Het is nog steeds aflandige wind en

voor ons zien we de lucht donkerder dan

normaal en af en toe lichtflitsen de zee in

vliegen. Schipper Ronald Nieuwenhuis

heeft voor één keer uitgelegd waar de

touwtjes allemaal voor dienen en laat

zijn boot met een gerust hart aan Ben

Geersema, Jan Hardon en ondergetekende

over. Na een dik uurtje surfen is de lol

voorbij en valt het water met grote druppels

naar beneden. De plof moet er aan te pas

komen om de afgesproken snelheid van 5

knopen er in te houden. Als ik mijn uiltje

geknapt heb is het al drie uur later en

kunnen Ronald en Jan even plat voor een

kort tukje. Op een oproep naar de andere

schepen van de WSV horen we heel zwak

nog de Antaris, de rest blijkt te ver weg te

zijn. We schrijven elk uur in het logboek

bij en noteren de positie in de kaart. We

16

kruisen de shipping lane maar ontmoeten

de meeste grote schepen buiten de in de

kaart gemarkeerde diepwaterroute. Samen

met Ben kies ik per geval of we onze koers

moeten verleggen of niet, als er weer zo’n

grote jongen op ramkoers ligt. Het is al weer

licht als de laatste grote schepen passeren. Bij

duister is de richting van een schip toch beter

te zien dan bij daglicht.

We zeilen al uren aan de wind

en blijven mooi op de westelijke

koers liggen. De stroom zet ons

keurig terug op de koerslijn en

als we nog zo’n 30 mijl te gaan

hebben ga ik proberen de visjes

te voeren door mijn darmen wat

ruimte te bieden. Ik zit nog niet

op het, precies op maat gemaakte,

potje of ik wordt direct aan dek

geroepen omdat er bruinvissen

worden gesignaleerd. “Ja hoor” is

mijn eerste reactie, die ken ik nou

onderhand wel, toen ik afgelopen

zomer rond de Azoren zeilde

werd ik er gek van op het laatst.

Weer die dolfijnen langszij en net

als ik dan buiten kwam waren ze

weer weg! En nu zullen ze zeker

gewoon in de Noordzee…. . Het

geroep blijft en ik meen gepiep

te horen door de romp! Als een

raket trek ik mijn broek weer

omhoog, gris de kamera van de

kaartentafel, klauter aan dek en

ja hoor, drie stuks van wel 1,5

meter lang! Wel 5 minuten spelen

ze rond de boot terwijl wij lekker doorzeilen.

Na nog zo’n 4 uurtjes heerlijk aan de wind

zeilen lopen we de gespotte zuid kardinaal

“S-HOLM” aan. Hij blijkt nog een klein

stukje verder naar het zuiden te liggen maar

we kunnen er keurig omheen en liggen om

even na zessen aan de steiger. De “Antaris”

en de “Blue Temptation” volgen enkele uren

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


later en de “La Banera” nog weer wat later.

Zij bleken heerlijk overnacht te hebben in

IJmuiden en hebben alle accu’s weer vol

als ze aanleggen! Als alle schepen binnen

zijn blijken wij de enige die liever op de

wal eten want de andere schepen eten hun

meegebrachte etenswaren op. Wij duiken de

vetste friettent in die we kunnen vinden en

eten Fish en Chips, dáár komen we voor! Als

de magen weer goed gevuld zijn nemen we

erna nog even een voorproefje in de Harbours

Inn, de gerenoveerde pub aan de overkant van

de jachthaven. Het fel begeerde “Effe biertje

halen in Lowestoft” is binnen!

De volgende dag schijnt de zon volop en

bezoeken we het leuke plaatsje dat met

het jaar vrolijker en gezelliger wordt. ‘s

Avonds eten we met de hele groep in het

chique restaurant van de jachtclub. We

hoeven er geen stropdas om, maar die zou

er niet misstaan. Wel wat onwennig ten

opzichte van ons eigen eetcafé! Als het eten

goed gesmaakt heeft gaat de hele club naar

de “Harbours Inn” want die is ons bij het

voorproeven goed bevallen. De pub blijkt

drie verdiepingen te hebben met ieder zijn

eigen sfeer, van serieuze drinkgelegenheid

tot zeer amusante snoepwinkel zal ik maar

zeggen! Met het verloop van de avond

strompelt iedereen keurig in volgorde van

leeftijd weer aan boord. Als de tent gaat

sluiten gaat zelfs de betonnen kade heen en

weer om onverklaarbare redenen. We zijn in

ieder geval ingeslingerd.

Op zaterdag om 11 uur varen we af en we

liggen dit keer als laatste in de vloot. Het is

geen wedstrijd en we genieten van de rust en

de natuur. Om dat nog verder uit te breiden

hebben we een parvaan gekocht en met een 4voudige

vangkans hopen we op onopgeleide

makrelen die zo

dom zijn om in een

glimmend stukkie

ijzer te bijten!

De parvaan staat

borg voor de juiste

diepte ongeacht

onze snelheid.

Op de marifoon

hoor ik een

veiligheidsbericht

en als ik de posities

uit het bericht in

de kaart zet blijkt

dat nog maar 3 mijl

bij ons vandaan.

De Elephant 5

buizen met een

totale lengte van

1 mijl! Als we

met de verrekijker

de horizon

afspeuren zien

we inderdaad

een sleepboot

in de verwachte

richting en als ik

de koersen uitzet

in de kaart lijkt

de kans op een

aanvaring erg

groot. Ik roep

het schip op en

vraag zijn koers

en snelheid en

vraag of we

nog voor hem

langs kunnen,

we zijn immers

een zeilboot!

Hij heeft ons op

zijn radar gezien

en betwijfelt

of dat nog wel lukt. Het is volgens de

olifantschipper niet te doen om van zijn

koers af te wijken en de stroom heeft ie ook

al mee, zo klinkt door de luidspreker!!! O.k.

achterlangs dan, maar waar herkennen we

het einde van de sleep aan? “Daar hangt

een gele bal”luidt het antwoord. We wijken

zo’n 70 graden naar het noorden en komen

inderdaad drie fel gekleurde buizen tegen

welke met een lange kabel aan de sleper zijn

bevestigd. Daar weer zo’n 50 meter achter

drijft een soort geel balletje, niet groter

dan een voetbal welke bovendien door de

snelheid voor ¾ onder water verdwijnt. Als

we achterlangs zijn gepasseerd vraagt de 5e Olifant nog in zijn beste Rotterdams of het

allemaal goed gaat daar achterin en bedankt

ons voor de samenwerking. Als het nog volop

< tekst & foto's Jeroen Meijer >

donker is komt het vuur van IJmuiden al in

zicht. We zijn er bijna, duurt nog een kleine

4 uur en het begint licht te worden als we de

pieren van IJmuiden weer binnen varen. Het

is zondagmorgen 05 uur en na het schutten

vieren we de goede afloop met de drie

kleinste schepen aan de vertrouwde loswal.

(Even een biertje halen in …) Bij La Banera

is de gemiddelde leeftijd iets hoger dan bij de

rest en die kiezen voor een tukje in de marina

omdat zij toch bij de Oranjesluizen afscheid

moeten nemen.

Voorafgaand aan dit evenement hebben een

aantal deelnemers zich opgegeven voor het

behalen van een CWO zeezeildiploma. Door

Jan Hardon zijn, na het juist beantwoorden

van vele kritische vraagstukken en het correct

uitvoeren van diverse opdrachten bij ons

laatste kopje koffie de diploma’s hiervoor

uitgereikt. Gefeliciteerd allemaal en op naar

het volgende zeezeil niveau! Misschien

kunnen we wel een 2 e haven “achter de brug”

beginnen! Ik sta vooraan voor een ligplaats!

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 17


DRIE MAAL IS SCHEEPS (ON)RECHT < Jan Mens >

Vorig jaar zouden we een

tochtje gaan maken en aangezien

het laden van de – immer

enorme – voorraad bagage in

ons bescheiden bootje vanaf de

steiger niet bepaald een sinecure

is besloten wij ons scheepje een

nachtje te parkeren aan de steiger

in de nabijheid van de kraan,

zodat wij ‘zijdelings’ konden

bevoorraden. Volgens de aanwezige

schippers aan deze steiger

was dit geen bezwaar, aangezien

de betreffende ligplaats wegens

vakantie op dit moment onbezet

was. Ook was er stroomvoorziening,

waar ik 0,50 eurocent

in liet verdwijnen. Helaas (pindakaas,

zoals een irritant nichtje

dan steevast laat volgen)…geen

stroom. Nu had ik zoiets al eerder

beleefd bij de hogedrukspuit

naast de Bol-pomp, die pas in

actie komt na het tweede muntje,

dus deponeerde ik een tweede

Duisenbergmunt in de meter en

– wat dacht u? – geen stroom!

Twee van de steigerschippers

schoten te hulp. Een derde munt

werd geofferd, maar ook deze

bracht geen verlichting, zodat

wij, nadat alle tassen, dozen,

flessen, etc. binnenboord waren

maar weer naar ons eigen plekje

voeren.

Ook de tocht was geen succes.

In Spakenburg konden wij

uitsluitend nog in een box van

WSV De Eendracht terecht, met

twee plaatsen verder een Duits

zeiljacht met…. een doodskopvlaggetje

in het want. Hoe haalt

zo iemand het in zijn hoofd? Ik

ga er dan maar van uit dat het

jonge mensen zijn, die geen weet

hebben van het SS-doodskoppenregiment

in WO2.

En wárm mensen. Wárm!

Vijfendertig graden Celsius in de

stuurkuip. Dus de volgende dag

– zaterdag - kwam vrouwlief,

drijfnat van het transpireren,

terug van de markt met het verlossende

woord: ‘kganaarhuis'.

Dit jaar leek het beter te gaan.

Mooi plekje, weer in Spakenburg

jawel, en na een koele dronk de

stroomkabel uitgelegd, knoppie

van de walaansluiting omgezet

en, nee hè….geen stroom.

Buren voor- en achter ons hadden

wel stroom. Van dezelfde meter,

18

dus de vierde mogelijkheid – er

zitten 4 stopcontacten op zo’n

paaltje – geprobeerd, maar lou

loene. (De Amsterdammers onder

u behoef ik hierbij niets uit te

leggen.) De oorzaak lag in dit

geval dus aan onze installatie.

Het werd een gesloop van jewelste,

gebukt, op de knieën, op de

rug, met pijn in het lijf – ik ben

de vijftig namelijk ruimschoots

gepasseerd – kwam eindelijk

het paneel met walaansluiting

en acculader naar buiten. Zo,

eerst maar wat drinken, zei korte

knaap en toen vroeg de havenmeester:

“Hoe lang is uw boot

en u heeft ook stroom zie ik”

en noteerde fluks 1 euro op zijn

bonnetje.

Moet u eens opletten, bij havens

waar men geen 50 centmuntje

in kunt werpen, berekent de

havenmeester altijd één euro.

Twee gulden en twintig cent voor

een nachtje stroom! “Nee, geen

stroom” onderbrak ik hem, “want

mijn aansluiting werkt niet”.

“Ligt het niet aan hem”, wees hij

op de stroomkast. Ik: “De buren

hebben wel stroom, dus…”. De

man haalde een sleuteltje uit zijn

zak, opende de kast, schakelde

een knopje om en zei: “Probeer

het nu eens”. En potverdrie…hij

doettut! “Kan ik u nu mijn

arbeidsloon in rekening brengen?”,

probeerde ik, wijzend op

de puinhoop, ongewild grappig te

zijn. De man gaf een vage uitleg

van wat mensen allemaal wel

niet doen, maar waar ik geen bal

van begreep. “Ik zal de stroom

niet berekenen”, kwam hij mij

tegemoet en streepte de 1 euro

door.

Ik heb het paneel weer kunnen

monteren, maar vraag mij niet

hoe.

Het was ons plan om via

Elburg, Kampen, Ganzendiep,

Meppelerdiep, Meppel,

Drentsche Hoofdvaart naar

Groningen te varen. Op zondag

12.00 uur kwamen we in Meppel

aan om nog net waar te nemen

dat de lichten van de Kaarbrug

beide op rood sprongen. Om

half zeven ‘s avonds zou hij

weer even openen. Omdat de

mogelijkheid om aan te meren te

wensen overliet namen we lig-

plaats in de gemeente haven. Ik

had nu volop de tijd om de route

die voor ons lag te bestuderen en

kwam tot de volgende ontdekking:

Benevens de bruggen waar

wij wel onderdoor konden zijn er

38 bruggen, die geopend moeten

worden, waarvan een deel met

zelfbediening en zes sluizen.

Maar op zondag wordt er niet

bediend. Bovendien werden wij

van de beschrijving ‘Groningen’

in de ANWB Almanak ook niet

vrolijk: Bruggen en sluizen,

veel beroepsvaart, dat voorrang

heeft en u moet rekenen op uren

wachttijd. In zo’n geval denk ik

dan net als het opaatje van Wim

Sonneveld: “Ik ben te oud voor

die rotzooi!”

Volgend dag – maandag – besloten

wij terug te gaan via Blokzijl.

Prachtige havenkom, ’s avonds

feestelijk verlicht, maar door de

bebouwing rondom echoëd het

geluid enorm en je staat versteld

hoeveel landbouwtrekkers en

motorrijders de rust verstoren.

Daarna Kampen. Op de heenreis

hadden wij ligplaats gekozen in

de nieuwe passantenhaven naast

WSV Buitenhaven, met stroom-

50 cent inworp!, maar nu meenden

we maar weer eens WSV

Bovenhaven met een bezoek

te vereren. Stroomkabeltje uit,

ja, u raadt het al: geen stroom.

De oude havenmeester, die er

vroeger altijd ietwat zorgelijk

van de pijn bij liep bleek overleden,

zodat nu het liggeld door

de leden zelf wordt geïnd. In

het gezellige clubhuis zaten

een aantal oudere leden om een

lange tafel te genieten van een

glaasje wijn. Ook de man die

het liggeld had geïnd, plus 1

euro voor de stroom (want geen

muntjesmeter). Op diens verzoek

schoof een ander lid naar voren,

die de zaak zou klaren. De brave

borst ging mij uitvoerig verhalen

wat de oorzaak was en nu zijn

we hier wel iets gewend met al

die allochtonen, maar van dat

Overijssels dialect kan ik helemaal

geen chocola maken. Vanuit

de werkplaats rolde hij na een

half uur een kabel uit waaraan

een blok met contactdozen, waar

mijn eurostekker niet in paste.

Toen op zoek naar een tussenka-

beltje met een eurostekkerdoos.

Om acht uur gingen wij naar het

nieuws kijken. Na enkele minuten

stopte de TV er mee.

Ik naar buiten. Twee leden kwamen

uit de werkplaats, begrepen

niet waar de noodvoorziening

voor diende en hadden deze maar

uitgeschakeld. Vijf minuten later

was er weer stroom, maar het

nieuws afgelopen. Die zelfde

avond ging het nog even aan en

uit, waarop de ‘expert’ weer eens

kwam verklaren wat de oorzaak

was. In zijn dialect, dus ik weet

het nog steeds niet.

Via Roggebotsluis , Elburg ,

Harderwijk voeren wij om 12.00

uur door de Nijkerkersluis. Hier

passeerde ons aan stuurboord

een zeer snelle boot, die beslist

veel meer dan 20 km voer en een

enorme golfslag veroorzaakte.

‘Natuurtoezicht’ stond met grote

letters op de romp. Twee heren

zaten zichtbaar te genieten.

Van de natuur vermoed ik. Om

12.45 uur waren wij weer in

Spakenburg.

U heeft gelijk, ik word vervelend,

maar drie maal is scheepsrecht.

Nietwaar? Weer geen

stroom. Een Duitse voorligger

had wel stroom, maar die andere

drie contactdozen werken niet,

vertelde hij. Door ervaring wijzer

geworden liet ik mijn kabeltje

erin zitten tot de havenmeester

met zijn sleuteltje kwam. Stroom

1 Euro stond er op het bonnetje.

Grieks spreekwoord:

Wie gelukkig wil zijn, moet thuis

blijven.

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


Service, Vriendelijk, Vakbekwaam

Dealer van onder andere Asa Boot Electro

Honda generatoren

Digitenne & Canal Digital

Procom Antennes

Een greep uit ons assortiment:

- Marifoon, gps, gsm, schotel- en digitenne-antennes.

- Dekdoorvoeren, kabels, pluggen etc.

- 27Mc, pmr- en lpd-apparatuur.

- Compressor/koelboxen en koelkasten.

- Watervaste luidsprekers voor radio en/of marifoon.

- Acculaders, diodeblokken, generatoren.

- Alle kennis op het gebied van zonne-energie,

- op brandstof en elektrische steps en minibike’s.

U kunt ons vinden in het centrum van Almere Stad. Schoutstraat 28-32

1315 EX Almere

036-5330333

info@televersumalmere.nl

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 19


AFSCHEID VAN EEN VOORZITTER

Beste leden.

Op de afgelopen AV heb ik mijn

afscheidsspeech gehouden als oud-voorzitter

van de WSV.

De bestuurshamer had ik een jaar geleden

overgedragen aan Bert-Jan van der Woude.

Op deze roerige vergadering waren een

aantal bestuursleden, mede op verzoek van

de toen aanwezige leden, in het bestuur

gebleven.

Samen met mij hebben Loes en Frans tijdens

de bestuursvergadering van 18 mei hun

bestuurswerkzaamheden neergelegd.

Het toenmalige bestuur was een hecht team,

waar de zaken onder controle waren en de

activiteiten gepland waren.

Ik hecht eraan om u mede te delen dat we

de gezamenlijke bestuursverantwoordelijk

heid belangrijk vonden, besluiten unaniem

genomen hebben en vooral veel plezier

gehad hebben om met elkaar samen te

werken.

In de nieuwe bestuurssamenstelling zijn de zaken verandert. Voor

ons reden om te stoppen.

Graag wil ik met u terugkijken naar een lange periode, waar ik de

bestuurs- en de Algemene Vergaderingen mocht voorzitten.

In deze periode waren steeds een aantal wisselende leden in

het bestuur, Loes van Zoen is nagenoeg de gehele periode

actief geweest. Zij was als een rots in de branding, zelfs een

levensbedreigende ziekte kon daar geen verandering in brengen.

De beleidslijn was door de jaren duidelijke aanwezig: de

faciliteiten moesten aangepakt worden, de inkomsten vergroot en

er moesten meer activiteiten komen voor een groter aantal leden.

Dit altijd in het licht van de doelstelling van de WSV. Bevordering

van de watersport.

Ik wil de leden bedanken die mij geholpen hebben en waarmee ik

een erg plezierige tijd beleefd heb.

Logisch dat zo’n lange periode niet alleen uit hoogtepunten bestaat.

1991 was voor de WSV een dieptepunt omdat er een enorme

discussie lag tussen de havenmeester, Piet Zandstra, en het

toenmalige bestuur.

Toen bleek dat de leden Piet niet kwijt wilden besloot het bestuur

in zijn geheel op te stappen.

Van de meer dan 200 leden die in de zaal aanwezig waren, was

geen één lid bereid om bestuursverantwoordelijkheid te dragen.

Behalve deze gek……… ?

Veel gegevens heb ik niet over de voorliggende periode, maar ik

heb wel eens gehoord dat er veel wisselende besturen waren.

Nadat ik zo gek geweest was om te zeggen dat ik wel iets wilden

met de WSV bleef de penningmeester Rick Cevat me tijdelijk

steunen op financieel gebied.

De toenmalige voorzitter, Bart Wessels, deelde mij in een gesprek

bij hem thuis mede dat ik hem kon inhuren voor fl. 150,- per uur

als ik meer gegevens wilde hebben.

20

Ik stond er dus nagenoeg alleen voor.

Gelukkig heb ik vanaf 1991, met enthousiaste leden de WSV in

rustiger vaarwater kunnen brengen.

Met het gegeven dat ik er alleen voor stond ben ik gestart met

leden te interesseren voor het bestuur. Ik heb hiervoor avonden aan

de telefoon doorgebracht.

Namen van leden die bereid waren om hun vrije tijd in de club

te steken waren Frits van de Pluijm, Loes van Zoen en Ria

Appeldorn.

Ondanks de problemen in die tijd bleven op de haven gelukkig een

aantal leden actief, ik herinner me ome Gerrit van der Laar, een

enthousiaste en charmante technicus, die de hefwagen bediende en

Bob Griep die de hefdagen organiseerde.

Ik liep al snel tegen problemen aan. Met de toenmalige beheerder

van ons clubhuis bleek door het toenmalige bestuur geen

overeenkomst te zijn afgesloten en een nieuwe bleek niet te

realiseren. De daarop volgende rechtszaken waren een dieptepunt

en nadat het clubhuis afgebrand was kon er gas gegeven worden.

Om te kijken hoe andere verenigingen de zaken geregeld hadden

hebben we diverse andere clubs bezocht. Met name een bezoek aan

Spaarnwoude staat me nog helder voor ogen.

Helaas is deze club op dit moment getroffen door een

oorverdovend geweld van laag overvliegende vliegtuigen, maar de

leden blijven er vrolijk onder.

Het clubblad werd van Stormgat omgedoopt in “boven de

waterlijn” en het werd daarmee duidelijk dat de leden de

stormachtige tijd achter zich wilde laten. Frank Seignette is hiervan

de grondlegger geweest.

Vanuit het oude bestuur lagen er al eerste afspraken met de

architect om te komen tot de bouw van een nieuw havengebouw.

Thijs Snoeijs heeft hierin veel betekend voor de club.

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


Door deze bouw moest er een milieuvergunning komen en

daarmee samenhangend een gescheiden afvalsysteem. Wie kent

inmiddels niet het milieuplein ? Frits van der Pluijm bleek met

zijn Watersportverbond achtergrond een waardevol lid in de

onderhandeling met de Gemeente Almere. Ik weet nog dat de

verlichting ‘s avonds op het terrein een discussie was, het zou

ongedierte aantrekken………

De eerste gesprekken over de revitalisatie van Almere-Haven

dateren van misschien wel 10 jaar geleden. Ir. Laumans was de

eerste gesprekspartner. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoeveel bezoeken

we aan het Stadhuis afgelegd hebben. Ben Geersema, Loes van

Zoen, Ed Brand, Jan Hoog-Antink, Jerome Adema en Sjoerd

Sporrel zijn leden die zich actief en positief opgesteld hebben

om de eerste gesprekken te hebben met een groot aantal steeds

wisselende projectleiders en wethouders van de Gemeente Almere.

Door de komst van de milieuvergunning moest er gekozen worden

voor een nieuw hefsysteem en afspuitplaats. Om het Knijpstra

hefsysteem goed te bekijken en te testen zijn Piet Zandstra en ik

op de vrije dag naar Stellendam gereden. Daar bleken de schepen

windkracht 10 met staande mast overleefd te hebben. Nadat de

Manitou aangeschaft was ging Jan Willem van der Hoek bijna

kopje onder na een ongelukkige manoeuvre.

De brandstofpomp werd ook een in de milieudiscussie betrokken.

De zekerheid om de brandstofpomp te behouden was niet groot

en vele gesprekken in Dronten met de heer Bol Sr. En jr. volgden.

Bol was bereid te investeren en de brandstofpomp bleef gelukkig

behouden.

De J22 / J24 eenheidsklasse diende zich aan, besloten werd deze

eenheidsklasse een plek op het terrein te geven. Na een aantal

gesprekken met Henrik van Marle, Ted Twaalfhoven en Frank

Seignette lukte het ons om deze klasse binnen te halen. De

investering in een kraan was snel gedaan. Bert van Sligtenhorst

kwam in beeld om de kraan een plekje te geven, u kent Zwaantje

toch wel ?.

Hierna werd het toiletgebouw vergroot, Dirk Wurtz en wederom

Bert van Sligtenhorst hebben hierin hun mannetje gestaan. Ik mag

wel zeggen dat we een van de mooiste voorzieningen hebben van

veel commerciële havens of verenigingen die ik ken. Hans Ojers

heeft dit gebouw de eerste jaren onder zijn strenge beheer gehad.

Zijn naam prijkt gelukkig op het gebouw.

De vernieuwing van steigers werd voortvarend ter hand genomen,

eerst de G, de F, de C, de uitbreidingen van de koppen. En altijd

waren Frans Beers, Richard Colijn, Sjoerd Sporrel actief.

Het terrein achter de F steigers is een plaatje geworden. De

jollensteiger een faciliteit waar het jeugdzeilen z’n voordeel mee

kan doen. Helaas is het kampeerterrein een opslagplaats van

boten geworden. De beperkte ruimte op het terrein is hier mede

debet aan.

Mooie tijden beleefde de WSV met Ed en Lilian de beheerders,

die van ons clubhuis een echt thuis maakten en waar we graag

kwamen.

Dat het met Piet ook goed gekomen is blijkt wel uit de plek op de

haven waar zijn naam permanent te lezen is.

Ik realiseer me dat het onmogelijk is om alle namen van betrokken

leden te noemen in een periode van 14 jaar.

Op de afgelopen AV heb ik een fijn gevoel overgehouden aan

mevrouw van Roekel, zij nam de moeite om als afscheid een mooi

gedicht voor te lezen.

Ik kan bladzijden vol schrijven over de afgelopen jaren.

Belangrijker is het om naar de toekomst te kijken. De verhuizing

van de haven staat voor de deur.

Zorgen maak ik me over het geringe aantal leden die de AV

bezoekt, er worden belangrijke besluiten genomen en u laat het

gebeuren zonder uw invloed te laten gelden………

Nogmaals wil ik de leden dank zeggen aan alle leden voor de steun

die ze mij gegeven hebben om deze prachtige haven te helpen

bouwen. Met speciale dank aan de kanjers van bestuursleden;

Loes, Roel, Sjoerd, Annalies, en Frans.

In de toekomst kan ik niet kijken, maar binnen mijn vermogens zal

ik actief blijven op de haven, het voelt goed dat ik vele vrienden

en kennissen overgehouden aan de afgelopen periode, dit was mijn

doelstelling en die heb ik bereikt.

Met vriendelijke groet,

Roland Maes

WATERSPORT "OOST"

MIDDENWEG 105 - 107

AMSTERDAM

TELEFOON 020-694 60 42

BIJNA ALLES VOOR UW BOOT

Touwwerk, Stootwillen

Kompassen, Dieptemeters,

Warmtekleding, Verlichting,

Plotters, Besturingssystemen,

Vlaggen, Noodsignalen,

Jachtverven, Lieren,

Zeilkleding, Reddingsvesten,

Autopiloot,

en nog veel meer; maar kom

zelf kijken in onze zaak.

U bent van harte welkom.

DE SPECIAALZAAK VOOR DE DOE-HET-ZELVER

LEDEN WSV ALMERE-HAVEN 10% KORTING

WATERSPORT "OOST"

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 21


GROOTSTE OOST? VAKANTIE? MAAK EEN VERSLAG!

Een kleine opsomming van komende evenementen.

De vakanties staan weer voor de deur. Waar ga je naar toe? Naar een

ver en warm oord, of lekker dichtbij in eigen land, met de auto, het

vliegtuig, de trein of met je eigen zeil- of motorboot?

De zeilcommissie wenst iedereen een hele fijne en welverdiende

watersport-vakantie toe.

Als je met de boot gaat, is het wellicht leuk om je vakantie en vaarervaringen

te delen met medewatersporters van de WSV Almere

haven.

Wie maakt het leukste, het spannendste, het enerverendste of het

verste reisverslag / foto’s van zijn vaarvakantie?

Stuur een e-mail naar: commcie@wsvalmerehaven.nl

en wie weet wordt je verhaal of je foto’s geplaatst in ons clubblad of

op de website.

Na de vakantie verzoeken wij je dringend doch vriendelijk om het

weekend van 17 - 18 september in je agenda te blokkeren.

Het wordt dan prachtig vaarweer en de Zeilcommissie nodigt je alvast

uit om deel te nemen aan de “Grote Oost” .

Een gezellige verenigings-zeilrace en toertocht (ook voor motorboten)

van Almere Haven naar Hoorn.

22

Zaterdag 17 september naar Hoorn met ‘s avonds een gezamenlijk

diner ( ca. euro 15,-) op de prachtige klipper “ de Toekomst” in de

haven van Hoorn.

Zondag 18 september weer terug naar Almere haven. Ca. 17.00 uur

prijsuitreiking in ons clubhuis 10 Beaufort.

Zorgen jullie ervoor dat het dit jaar de Grootste Oost met de

meeste deelnemers wordt?

Meldt je aan op zeilcie@wsvalmerehaven.nl of bij mensen van de

zeilcie of op het havenkantoor.

Graag tot ziens in de Haven, in ons clubhuis 10 Beaufort, of op het

water.............!

Kijk voor actuele nieuwtjes van de vereniging regelmatig op onze

website www.wsvalmerehaven.nl

Let ook nog even op de data voor het Jeugdzeilen: 27 en 28

augustuis,

De Zeilcommissie

Ook motorboten kunnen winnen...Hier de Liraki van Henk Schut, met veel opvarenden. Ze parkeren in nadat ze de eerste prijs van de

puzzeltocht van het Clubweekend in juni hebben veroverd! (foto: fotoboot.nl)

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6


Voor al uw onderhoud Shipshape Jachtservice

IJmeerdijk 12 • 1361 AA Almere • tel: 036 536 78 74 • fax: 036 536 68 57 • info@shipshape.nl • www.shipshape.nl















ZEILMAKERIJ HOUTKOOP

WWW.HOUTKOOP.NL

KELVINSTRAAT 18

Maar ook:

Dealer van:

rolfok systemen

3846 BV HARDERWIJK

Wij maken oa:

Betaalbare

Jachtzeilen !

bootkappen

sprayhoods

winterkleden

enz.

tel: 0341-427216 fax: 0341-434477

e-mail: zeilmakerij@houtkoop.nl

JULI 2005 SLUISKADE 11 NR 6 23


Dierenspeciaalzaak

Uw dierenadviseur en specialist in Almere!

Dealer van ondermeer:

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!