De campus als publiek domein - Rooilijn

rooilijn.nl

De campus als publiek domein - Rooilijn

Rooilijn Jg. 42 / Nr. 4 / 2009 De campus als een stad

P. 253

Universiteiten erkennen in toenemende mate

de strategische waarde van de campus. Niet

alleen voor het aantrekken en vasthouden van

talentvolle studenten en wetenschappers in

een globaliserende kenniseconomie, maar

ook voor het stimuleren van samenwerking

binnen en buiten de universiteit. De traditionele

campus voor onderwijs en onderzoek maakt,

in Nederland en buitenland, steeds meer

plaats voor woningen, bedrijfsruimte, horeca

en vrijetijdsvoorzieningen. Met deze ambities

worden campusmanagers steeds meer

stadsontwikkelaars. Tegelijkertijd erkennen

steden het economisch belang van een goede

kennisinfrastructuur. Wordt de campus een stad

of wordt de stad een campus?

Campusstrategieën van universiteiten in

binnen- en buitenland krijgen steeds meer

parallellen met gebiedsontwikkelingen.

Het multifunctionele karakter, de toenemende

aandacht voor de openbare ruimte

en de multiculturele universiteitspopulatie

zijn slechts enkele overeenkomsten. Perry

& Wiewel (2007) beschrijven voorbeelden

van ‘de universiteit als stedelijke ontwikkelaar’.

Zij benadrukken ook de verantwoordelijkheid

die vooral Amerikaanse

universiteiten nemen voor de economische

groei en maatschappelijke dienstverlening

in de steden waarin zij gevestigd zijn.

Campusstrategieën zijn echter primair

huisvestingstrategieën voor steeds bedrijfsmatiger

opererende universiteiten.

Kansen en bedreigingen

Sinds de Nederlandse universiteiten in 1995

eigenaar werden van hun grond en gebouwen

is de bestuurlijke aandacht voor de

campus gegroeid. Op de agenda verschenen

echter niet alleen kansen, maar ook bedreigingen.

Met de eigendomsoverdracht van

het rijk naar de universiteiten werd, naast

de beslissingsvrijheid over investeringen in

de campus, een technisch en functioneel

verouderde gebouwenvoorraad overgedragen.

Dit bleek destijds uit de vergelijking

van de universitaire masterplannen, huisvestingsplannen

en campusvisies (De Jonge

e.a., 2000). Ambities werden geformuleerd

om onderwijs en onderzoek beter te

ondersteunen of, negatiever geformuleerd,

om productiviteitsverlies en ontevreden

gebruikers te voorkomen. Bij deze plannen

hoorden herinvesteringsopgaven en

onderhoudsplanningen, met grote gevolgen

voor de universitaire financiën.

Binnen deze veranderde context moeten

campusmanagers de potentiële baten van

elke campusbeslissing afwegen tegen de

lasten. Voor hun advies aan bestuurders

hebben zij steeds meer behoefte aan

vergelijkingen met andere universiteiten

(Den Heijer, 2007). Krachten van alle

Nederlandse universiteiten zijn gebundeld

om campusdata en recente projecten te

vergelijken en collectieve trends te signaleren

ten bate van de universiteitsspecifieke

campusstrategieën. Het gezamenlijke

onderzoeksresultaat is een bron van

managementinformatie voor het onderbouwen

van een campusstrategie. Een van

de collectieve trends in de strategievorming

is de steeds sterkere relatie tussen campus

en stad.

More magazines by this user
Similar magazines