De campus als publiek domein - Rooilijn

rooilijn.nl

De campus als publiek domein - Rooilijn

Rooilijn Jg. 42 / Nr. 4 / 2009 Roeterseiland: Van Complex naar Campus

P. 276

Ton Wansbeek:

De rol van een campus

neemt kwadratisch toe met

de toename van het aantal

campusbewoners

Het ligt achteraan, mensen moeten over het

terrein lopen en dat brengt levendigheid

in het gebied.” Wansbeek ziet het helemaal

zitten. Nu is het “een beetje een achterbuurtje”,

waar hij wel komt, maar niet graag

is. Du Perron vult aan “dat huisvesting

bieden aan buitenlandse medewerkers en

studenten verschrikkelijk belangrijk is voor

de internationale concurrentiepositie.”

Niet helemaal onverwacht houdt ook

Van der Poel een warm pleidooi voor

studentenhuisvesting op het Roeterseiland.

Hij vindt op dit punt ook het College van

Bestuur aan zijn zijde, echter niet zonder

voorbehoud: “We hebben gezegd, het moet

wel betaalbaar blijven.” Blijkbaar is dat

nog niet gegarandeerd want er is nog geen

definitief besluit genomen, aldus Doop.

Wel wijst hij de aanwezigen er op dat het

met die studentenhuisvesting helemaal

niet zo slecht is gesteld. Zeker niet als het

aan de gemeente ligt. Die heeft de ambitie

de komende jaren circa 7.600 studentenwoningen

te realiseren. Hij is het overigens

volstrekt met Wansbeek eens wat betreft de

buitenlandse studenten. De universiteit is,

door de toenemende vergrijzing, de afname

van het aantal achttienjarigen en zeker

gezien de nieuwe tariefstelling, in toenemende

mate van die groep afhankelijk. In

die zin is de opgave dan ook residentieel;

huisvesting hoort erbij. “Een lege campus

is het ergste wat kan gebeuren. Hoe meer

studenten hoe beter”.

Horizontale en verticale

kwaliteit

Het huidige Roeterseiland is geen aantrekkelijk

geheel. Daar is iedereen het over eens.

Het is rommelig en ongeordend, gebouwd

in verschillende perioden in totaal verschillende

bouwstijlen en tot nu toe zonder

enige poging daar een stedenbouwkundig

samenhangend geheel van te maken.

Dat negatieve oordeel geldt niet voor de

gebouwen afzonderlijk. De voormalige

diamantslijperij staat op de monumentenlijst,

het G-gebouw is een min of meer

klassiek voorbeeld van de Amsterdamse

Schoolarchitectuur en het B- en C-gebouw

toonbeelden van het modernisme. Op z’n

minst een interessante verzameling, te

meer daar de hoge pijp op het laboratorium

van scheikunde niet alleen een uiting is

van puur rationele architectuur, maar ook

als een landmark functioneert. Met het

logo van de Universiteit van Amsterdam

erop is hij in de wijde omtrek te zien. Met

deze verticale kwaliteit van het complex

is dus iedereen dik tevreden. Horizontaal,

More magazines by this user
Similar magazines