Het ritme van de natuur dirigeert het leven op Kangaroo Island, een ...

maartjedegruyter.nl

Het ritme van de natuur dirigeert het leven op Kangaroo Island, een ...

Zonsopgang bij Remarkable

Rocks, een unieke rotsformatie

op de zuidoostpunt van

Kangaroo Island.

DE KLEUR

VAN DE

NATUUR

Het ritme van de natuur dirigeert het leven op Kangaroo

Island, een miniatuurversie van het continent Australië.

Tekst: Maartje de Gruyter Fotografie: James McCormack


DAT HET WATER KOUD IS, VOEL IK NIET. DAT

DE KAPITEIN VANAF HET DEK ROEPT WAAR

NOG MEER DOLFIJNEN ZWEMMEN, HOOR

IK NIET. HOE LANG HET DUURT TOT IK

GEWEND BEN AAN DE SCHOOL VAN VEERTIG

DOLFIJNEN ZO DICHT BIJ ME, WEET IK OOK

NIET. IK TOL EN DRAAI EN TRAPPEL OM DE

BLAUWWITTE ZWEMMERS BIJ TE HOUDEN.

Ze schieten als torpedo’s langs me heen en onder me door. In

duo’s vliegen ze langs de boot, langs elkaar en langs Anna en Hellen

die samen met mij onder water zijn. Het cliché is waar: dolfijnen

glimlachen. Naar ons, want ze zoeken ons gezelschap duidelijk

op. Reden genoeg voor sentimentele wezens als mensen om

dolfijnen te zien als grote vrienden. Hun gedrag is immers zo

sympathiek. Onzin misschien. Maar mijn gevoel van euforie is

verre van onzinnig. Schipper Andrew Neighbour had geadviseerd

rondjes te zwemmen. ‘Rechtdoor zwemmen vinden ze saai. Dan

taaien ze af.’ Als ik eenmaal aan het cirkelen raak met een dolfijn

van zeker vier meter en het jonkie dat niet van haar staart wijkt,

tol ik van geluk. In hogere sferen onderwater. In de Bay of Shoals

de Zandbankbaai voor de kust van Kangaroo Island.

De dolfijnenduik heeft iets symbolisch, mens en dier die harmonieus

het zeewater delen. Van mij mag de duik eeuwig duren.

Als het meezit, blijft de verhouding tussen mens, dier en natuur

in balans op Kangaroo Island. Je zou dit eiland, gelegen onder

de staat South Australia, ‘Little Australia’ kunnen noemen. Een

De auteur (onder) klimt na een duik met dolfijnen terug in een rubberboot waarmee pleziervaarten langs de

noordkust van Kangaroo Island worden gemaakt. De kliffen in het zuidwesten van het eiland (links) vallen

binnen het Flinders Chase National Park. Onderwater wemelt het er van de zeehonden.

24 NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER 25


Een kolonie van zo’n 1000 zeeleeuwen (links) leeft beschut in Seal Bay aan de noordkust. In de duinen hebben

de dieren zandpaadjes uitgesleten waarover ze zich naar zonnebaadplekken hijsen. The Rockpool Café (boven)

is een aangename tussenstop, met verse gerechten en snacks, langs de baaien en kliffen van de noordkust.

bonus ten opzichte van het continent Australië is dat het eiland

minder last heeft van indringers. Kapitein Flinders is de eerste

die het eiland aandoet met zijn schip in 1802. Het is dertig jaar na

de ontdekking van Australië, de kolonisatie is in volle gang. Flinders

treft veel kangoeroes, vandaar de naam. De bemanning

slacht ze massaal af, blij eindelijk weer eens vers vlees te kunnen

eten na een lange reis op zee. Sporen als vuurplaatsen van Aboriginals

ontbreken, de oorspronkelijke bewoners blijken al duizenden

jaren geleden te zijn vertrokken. Waarom is niet duidelijk.

Maar het scheelt een hoop bloedvergieten. Ten opzichte van de

rest van Australië is de loop van de geschiedenis van het eiland

daardoor een stuk sympathieker. Bovendien is het ecosysteem

hier nooit verstoord door plagen van geïmporteerde vossen of

konijnen, zoals elders in Australië. Door het gebrek aan natuurlijke

vijanden laten walibi’s, kangoeroes, possums en vogels op

Kangaroo Island ons heel dichtbij komen.

Ik ben op reis met James McCormack, Australiër en fotograaf

met een voorliefde voor avontuur. Als James met zijn camera

een mierenegel (met stekels zo lang als mikado-stokjes) achterna

sluipt, is het of een kleutertje wegrent voor zijn vader maar

toch al te graag gepakt wil worden. De tactiek van de mierenegel

is vervolgens roerloos stilzitten in een holletje in het zand, zijn

vochtige zwarte miereneterssnuit ingetrokken onder zijn stekelschild,

in de hoop niet gepakt te worden. James respecteert de

bloeddruk van de grote egel en waagt zich niet nog dichterbij.

De verhouding tussen mens en zeehond is vergeleken met de

dolfijnen een ander verhaal. Pelsjagers zorgen dat de zeehond bij

Kangaroo Island in de 19 de eeuw zo goed als uitgeroeid is. Dank-

zij het jachtverbod ligt de totale populatie

nu rond de 50.000. ‘Let op, die

stier daar komt zijn rots opeisen.

Straks jaagt hij die andere zeehond

weg,’ zegt Chris Baxter, onze gastheer

op het eiland. Inderdaad.

Met veel vertoon hijst de groot-

Bagage voor Australië: de

nieuwe Deuter AC Lite 18

rugzak kleurt mooi bij de

natuur van Kangaroo Island.

Maar veel belangrijker is

natuurlijk dat de rugzak

(900 gram en 18 liter)

compact en comfortabel

is, alsook stevig en flexibel.

Prijs: € 64,95, rugzakken.nl.

ste zeehond zijn logge lijf omhoog.

De borst naar voren,

meppend met zijn kleine flippers

annex poten, maakt hij

duidelijk wie de baas is.

Het spektakel vindt

plaats onder een boog van

rotsen die is gevormd door

eeuwenlange erosie van zeewind

en golfslag: Admirals Arch. ‘Hard as hell,’

noemt Chris het vulkanisch gesteente waarop de kalkstenen boog

is gevormd. De natuurlijke arcade vormt een beschutte woonkamer

voor een flinke kolonie Nieuw-Zeelandse en Australische

pelsrobben. De dieren dompelen zich in bassins tussen de stenen

en gaan daarna weer luieren op het droge. Vanaf houten loopbruggen

kijken wij toe. ‘Als kind klauterde ik hier met mijn broers

gewoon over de rotsen naar het water,’ vertelt Chris. ‘Vanwege de

haaien zwommen we alleen in de baai, nooit in de open zee. Zeehonden

zijn geliefd haaienvoedsel.’ De houten toeristentribune

mag volgens sommigen een aantasting zijn van de natuurlijke

omgeving, hij is er blij mee. ‘Zo hebben de zeehonden rust en

kunnen wij ze toch goed zien.’

NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER

27


Een kangoeroe – ondanks de naam komen op het eiland meer koala’s en zeehonden voor – graast voor de vuurtoren

van Cape Borda (rechts), waar de wachter weekenddiensten draait. Zijn voorgangers en hun gezinnen hadden

het rond 1900 een stuk zwaarder, toen veel schepen op de grillige rotskust voeren (boven).

Na een dag lang zo veel mogelijk plekken bezoeken op het

eiland, blijven we hier eindeloos turen. Alle elementen die een

mooie zonsondergang garanderen, komen samen: uitgesproken

roze, paars en oranje zonlicht, dramatisch gevormde rotsen, de

eeuwige beweging van wind en golven en het gemoedelijke

geklungel van de robben. Stilte. De opkomst van een dunne

maansikkel maakt het feest compleet. Al slijten de rotsen en veranderen

ze van vorm, de wetenschap dat ze hier altijd liggen heeft

een geruststellende uitwerking. Chris vertelt dat de vuurtoren

hier op de zuidwestpunt zijn favoriete vakantiebestemming is.

‘Mijn vrouw vindt het hier in de winter spookachtig. Maar dat

maakt het nou juist zo prachtig!’

Chris is geboren en getogen op het eiland en hij gaat er nooit

meer weg. Hij reist graag, altijd in Australië, en werkte acht jaar

als ranger op het vasteland. Omdat hij en zijn vrouw zin hadden

om eens ergens anders te zijn. Maar na verloop van tijd misten ze

hun eiland toch en keerden ze terug. ‘Mijn vrouw werkt in Adelaide,

ze is vier dagen per week in de stad. Mij veel te druk. We

zien elkaar in het weekend, dan neemt ze de veerpont naar huis.

Vanaf onze veranda hebben we uitzicht op de dierentuin die dit

eiland is. Meer kan ik niet wensen.’

De vader van Chris is een van de soldaten voor wie de

Australische overheid na de Tweede Wereldoorlog een

plek zocht. 174 mannen kwamen met hun gezin een

nieuw bestaan opbouwen nadat ze hadden meegevochten met het

Britse leger. Chris: ‘Destijds werd Kangaroo Island gepresenteerd

als een kansrijk paradijs. De nieuwe kolonisten kregen ieder 600

hectaren land die ze eerst moesten ontginnen. Maar al snel bleek

dat hun voorgangers, de kolonisten

uit de 18 de eeuw,

het eiland niet voor niets

snel hadden verlaten.’

Kangaroo Island bestaat

voor een groot deel uit een

onwrikbaar ijzersteenplateau.

Waar gesteente landbouw

onmogelijk maakt,

houdt een dominant netwerk

van wortels, stammen

en takken het eiland in zijn

greep. Mellee, noemen de

Aboriginals het: veel stammen.

De begroeiing is een

goudmijn voor dieren, ze

vinden er volop beschutting

en voedsel. Maar de nieuwe

boeren moeten vanaf 1948

het gesteente en de begroeiing

veelal handmatig uithakken

om de grond bouw-

LOKAAL GENOT

Een verzameling houten huisjes in

Flinders Chase National Park vormt

het Kangaroo Island Wilderness

Retreat. Possums vermaken zich

op de veranda’s van de ecolodges.

In het restaurant bereidt de chef

gegrilde King George Whitening,

een geliefde witte vis; krabcake met

limoenzest en avocadosalsa; malse

kangoeroesteak (onder) en een

stroperige lokale honinglikeur met

notige smaak bij het dessert.

rijp te maken. Nog steeds wordt het land jaarlijks bewerkt met

mineralen, fosfaten en pesticide om er iets op te kunnen verbouwen.

Schapen zijn nog het gemakkelijkst te houden. Maar de prijs

van merinowol is laag, en dan vreten kangoeroes ook nog mee

van het gras. In de basis is plattelandsproblematiek overal hetzelfde,

bedenk ik me.

28 NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER 29


Baxter Road, vernoemd naar de familie van Chris, voert naar

verlaten land. De boerderij is met de grond gelijk gemaakt, Chris’

ouders en alle broers zijn al jaren geleden vertrokken naar het

vasteland. Een andere boerderij ligt er verloren bij: golfplaten

bedekken de vierkante woning, een hek scheidt de voormalige

moestuin van de wildernis. Nu wordt het erf omringd door sugar

gumtrees, bomen uit de eucalyptusfamilie die net zo bepalend

zijn voor het Australische landschap als kangoeroes. Deze exemplaren

zijn geplant toen de meeste boeren één voor één vertrokken.

Rondom de stammen ligt de grond bezaaid met resten van

de appels en zaden waaraan de kaketoes zich tegoed doen. ‘Het is

misschien politiek incorrect om te zeggen, maar achteraf denk ik

dat ze het land hier hadden moeten laten zoals het was,’ zegt

Chris. Hij heeft het landbouwbedrijf van zijn vader nooit willen

overnemen. Liever kijkt hij vogels als hij niet op pad is met

andere natuurliefhebbers die het eiland bezoeken.

Flinders Chase National Park beslaat het westelijk deel van

het eiland en is sinds 1919 beschermd natuurgebied. Voor

mijn gevoel is het hele eiland één groot natuurpark. Een

wet uit 1984 schrijft voor dat op het eiland geen land meer mag

worden ontgonnen voor agrarisch gebruik. Dankzij de 150.000

bezoekers per jaar is toerisme de belangrijkste bron van inkomsten.

De bebouwing ten behoeve van de 4400 inwoners valt in het

niet in vergelijking met de totale oppervlakte van ook 4400 vierkante

kilometer; het eiland is bijna net zo groot als de provincie

Gelderland. Kingscote is een saai toeristisch plaatsje waar een

goed restaurant ontbreekt. Toch is dit het bewoonde centrum van

het eiland. Op Kangaroo Island draait alles om de natuur, al probeert

het toeristenbureau met de promotie van lokaal geproduceerde

schapenkaas en honing van ligurische bijen ook andere

– culinaire – kanten van het eiland te benadrukken. Die bijen zijn

overigens het zuiverste ligurische volkje ter wereld, doordat ze na

hun verhuizing hiernaartoe door handelsreizigers sinds 1880

nooit kruisten met andere soorten.

Een ander geïmporteerd beestje is de koala. Het dier met zijn

pluizige vacht brengt beperkte schade aan: hij vreet zich klem aan

de bladeren van de alom aanwezige Tasmaanse eucalyptus-

bomen. De aangevreten exemplaren ogen daardoor kaal en mistroostig.

Kangaroo Island dient als sanatorium voor koala’s omdat

ze op het vaste land dreigden uit te sterven. In het wild zijn ze

lastig te ontwaren, zo hoog tussen de takken. Maar in het Hanson

Bay Koala Sanctuary zit een heel stel showmodellen. Op het

terrein van deze voormalige boerderij worden ze bijgevoerd en

n ‘Ondanks de naam denken de meeste Australiërs

bij Kangaroo Island juist aan zeehonden.

Ik kwam er voor het eerst en vroeg me af of dit

terecht was,’ zegt fotograaf James McCormack.

‘Dat was het. Ik had makkelijk dagen-, zo niet

wekenlang zeehonden kunnen fotograferen. Ze

waren zo heerlijk lamlendig, zo verdraaid schattig

en fotogeniek. Maartje moest me letterlijk wegslepen

van Seal Bay naar de volgende locatie.’

zitten de luie dieren mooi in

het zicht. Ik heb geluk, met

mijn hoofd krampachtig in

mijn nek tuur ik naar boven

als een koalabeer in slowmotion

zijn kop eens draait.

Heel even lijken we oogcontact

te hebben. Dan laat hij

zijn oogleden weer loom

zakken. Door mijn verrekijker

zie ik dat hij door

een oogspleetje blijft turen.

Hij krabt wat in zijn dikke

vacht, strekt zijn forse

klauw uit en haakt zich

daarna weer stevig klem

aan zijn tak. Koala’s komen

slechts vier van de 24 uur in

beweging.

Al is het zogenoemde

koalaheiligdom wat gekunsteld,

op de meeste plekken

waar van natuur een toeristenattractie

is gemaakt gaat

men respectvol om met de

omgeving, de pinguïn-

parade in Kingscote uitgezonderd.

Daar ziet een

werkloos geraakte boer

meer economisch gewin

dan liefde in de waggelende

beestjes. Hij voert een akelige

propagandacampagne

tegen de zeehonden die hij

zonder enig wetenschappelijk

bewijs in handen aanwijst

als vijand van ‘zijn’

slinkende kolonie pinguïns.

Misschien nemen de schuwe

pinguïns ook gewoon de

ADELAIDE

Adelaide is een logische tussenstop

of vertrekpunt naar Kangaroo

Island. De stad dankt haar naam

aan Adelheid von Saksen, echtgenote

van de Britse koning Willem

IV. De hoofdstad van de deelstaat

South Australia werd sinds 1836

gebouwd volgens een rechthoekig

stratenplan. Tussen hedendaagse

winkelcentra en kantoorgebouwen

staan robuuste, statige bouwwerken

uit de 19 de eeuw. Zo is de

voormalige Treasury nog geheel in

tact en stijlvol verbouwd tot hotel.

In de binnentuin sproeit een replica

van de originele fontein water in een

vijver. Een deur op de begane grond

biedt toegang tot het ondergrondse

gangenstelsel waardoor vroeger

de naburig gelegen Town Hall

bereikbaar was. Een groen eiland in

de toch al rustige en groene stad is

de botanische tuin. Het Museum of

Economic Botany (onder), heropend

in 2009 na een grondige renovatie,

biedt een schat aan mineralen,

zaden en ander natuurlijk materiaal.

Verzameld sinds 1865, uitgestald

in glazen kabinetten. En aangevuld

met het kunstwerk van Fiona Hall

Grove: een fijnzinnig gefabriceerd

bos, een bewegende installatie,

een object dat passief bekijken

een ware ontdekkingsreis maakt.

wijk voor de stroom toeristen die de pinguïnboer langs de basaltblokken

in de haven loodst. Verderop langs de noordkust is plek

zat voor de beesten om te broeden.

Aan de noordkust passeren James en ik Stokes Bay, een natuurlijk

gevormde tunnel tussen rotsblokken biedt toegang tot een

ideale surfbaai. We treffen Trish van der Linden – haar schoonvader

is Nederlands – met haar surfboard onder de arm. Pup

Tilly speelt in het zand. De zoon van Trish ligt al in de golven op

zijn boogieboard. ‘We hebben het strand weer voor onszelf,’ zegt

Trish. ‘Tijdens jullie zomer is het hier winter en komen er nauwelijks

toeristen. Maar ook in het hoogseizoen is het hier oké

hoor, zeker als je het vergelijkt met de stranden op het vasteland.

Voordeel is dat de honden nu los kunnen lopen op het strand.’

MAARTJE DE GRUYTER (LINKS)

Little Sahara is een groepje stuifduinen op Kangaroo Island. Backpackers komen vooral ’s zomers speciaal naar

het eiland om hier joelend over het zand naar beneden te boarden (boven). Om afstand tot de pelsrobben te

garanderen dienen houten trappen en uitzichtpunten als tribune om het natuurlijke decor van Admirals Arch – een

rotsboog die is gevormd door eeuwenlange erosie van zeewind en golfslag – en de daar levende robben goed en

in alle rust te kunnen waarnemen.

30 NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER 31


De weg naar de eenzame vuurtoren van Cape Borda op de

uiterste noordwestpunt is stil en langgerekt. Een arend zeilt pal

langs ons met zijn lunch nog spartelend tussen de klauwen. Met

uitgestrekte vleugels meten de grootste exemplaren hier tweeënhalve

meter. Het landschap glooit wat, waardoor we links van ons

soms neerkijken op een zee van grijs, dor hout. De bosbrand van

2007 heeft grote lappen bos in vlammen gezet. Blikseminslag was

de oorzaak, 95.000 hectare bos werd ernstig aangetast. De bomen

die nog leven zijn nog steeds niet uitgelopen.

Chris: ‘Als jong ventje was ik assistent-ranger bij Old George,

die het park beheerde. We staken zelf branden aan om het bos

schoon te houden. Eén keer liep het uit de hand en hadden we

geen controle meer. Ik stond doodsangsten uit. Maar nu zouden

ze in het najaar, als er genoeg vocht in de grond zit, weer eens

Reiswijzer KANGAROO ISLAND

Tijdsverschil

In South Australia, waar Kangaroo

Island (KI) deel van uitmaakt, is het

7,5 of 8,5 uur later dan hier, afhankelijk

van zomer- of wintertijd.

Klimaat

Tijdens onze winter is het daar

zomer. In het zuidelijke gedeelte

van KI heerst een mediterraan

klimaat. In juli/augustus liggen de

temperaturen rond 15°C en is het

heerlijk rustig. In december/januari

(rond 30°C) zijn er veel toeristen.

Elektriciteit

De stroom is 220-240 volt, met

een adapter werkt alle apparatuur

uitstekend.

Vervoer

KI maakt deel uit van het Britse Gemenebest,

links rijden dus. Adelaide

is een voor de hand liggend vertrekpunt

naar KI. Vanaf Cape Jervis,

ten noorden van de stad, vaart de

veerpont in 45 minuten naar het

eiland. Een gecombineerde tocht

per shuttlebus en veerpont tussen

Adelaide en Kingscote op KI duurt

ruim vier uur. Voor prijzen, tijden en

actuele info: www.sealink.com.au.

Vluchten

Qantas Airways vliegt 3 keer per

week rechtstreeks via Singapore op

Adelaide en dagelijks met een extra

overstap in Melbourne of Sydney.

Totale vliegduur is 21 uur (exclusief

de overstaptijden). Binnenlandse

vluchten in Australië worden aangeboden

door zowel Qantas Airways

als Jetstar. Voor meer info: www.

qantas.com en www.jetstar.com.

Uit het verhaal

Kangaroo Island Wilderness

Retreat ligt vlak bij de ingang van

Flinders Chase National Park. Eenvoudige

kamers, luxe lodges en appartementen

zijn in natuurlijke stijl

gebouwd rondom een binnentuin.

Het lijkt een zentuin, het zand is geharkt

waardoor de voetsporen van

possums en walibi’s goed zichtbaar

zijn. Het restaurant serveert heerlijke

maaltijden met zoveel mogelijk

lokale producten als schapenkaas en

bijenlikeur, www.kiwr.com.

Chris Baxter werkt als gids voor

Kangaroo Island Wilderness

Tours. Lokale gidsen verzorgen verschillende

tochten per terreinauto

naar uitzichtpunten en wandelroutes

waarbij ze rekening houden met

voorkeuren als vogels spotten of

zeehonden kijken. Een uitgebreide

bbq onderweg – volkssport nummer

1 in Australië – hoort er natuurlijk

bij, www.wildernesstours.com.au.

Bij Seal Bay Conservation Park

is een bezoekerscentrum met informatie

over zeehonden en zijn tegen

wel erg forse betaling wandelingen

mogelijk over het strand waar

het bruin ziet van de Australische

zeeleeuwen. Afstand houden is

verplicht, groepen dienen goed bij

vonkjes uit een vliegtuigje moeten werpen. Er is veel te veel droog

hout.’ Beheerst fikken is een heikel punt op het eiland. Noodzakelijk

voor het bosbeheer, maar angstaanjagend voor mensen

die hun huizen veilig willen stellen. Het westen is praktisch onbewoond.

Ineens zien we een teken van leven langs de weg. Of

eigenlijk een teken van voormalig leven: de begraafplaats van

Havey’s Return. Het oudste graf is van vuurtorenwachter Woodward,

gestorven 13 september 1884. Drie wachters hielden in

toerbeurten de wacht. Er liggen relatief veel kinderen onder de

zoden. Het moeten ruige dagen zijn geweest in dit desolate land.

Ik wandel tussen de bomen door naar de rand van het bos, het

begin van de afgrond. Een stenen trap voert 150 meter omlaag

naar het water. Alleen per schip konden de vroege pioniers het

eiland bereiken of verlaten.

elkaar te blijven, om de kolonie van

zo’n 1000 stuks zo min mogelijk

te storen, www.southaustralia.

com/9001050.aspx.

De vuurtoren van Cape Borda

dateert uit 1858 en was de derde

vuurtoren die op het eiland werd gebouwd

nadat diverse schepen waren

vergaan voor de kust van KI. Enkele

voormalige wachterswoningen

zijn te huur als vakantiehuis. In een

bijgebouw zit een klein museum en

er zijn een paar wandelpaden vanaf

de 155 meter hoge toren. www.

environment.sa.gov.au/parks/

visiting/accommodation/

kangaroo_island

Kangaroo Island in cijfers

Ontdekt in 1802

4400 inwoners

155 km lang, 55 km breed

















480 km kustlijn

150.000 bezoekers per jaar

900 bloemen- en plantensoorten

297 vogelsoorten

30 soorten zoogdieren

50 soorten reptielen

Algemene informatie

Ter voorbereiding op de reis is

het aan te raden de (Nederlandstalige)

site van Tourism Australia

te bezoeken: www.australia.com.

Voor meer plaatselijke informatie

surft u naar de site van Tourism

South Australia: www.

southaustralia.com. En wilt u

ervaringen van andere reizigers

lezen of juist uw eigen ervaringen

en foto’s met de wereld delen?

Dan is de site There’s Nothing

like Australia een must, www.

nothinglikeaustralia.com.








KAART: ARMAND HAYE

Kangaroo Island nodigt uit tot vertragen. Al kan ik dat niet

altijd zeggen van mijn reisgenoten. Als we bij Remarkable Rocks

zijn, rent James met zijn camera op statief heen en weer omdat hij

eigenlijk tegelijkertijd zowel de bizarre rotsformatie als de kustlijn

aan de overkant wil fotograferen. Beide spots liggen er spectaculair

bij. Flarden nevel hangen boven zee. Het licht van de

opkomende zon kleurt de stenen die Remarkable Rocks vormen

vurig oranje. De giganten zijn van zichzelf al oranje gekleurd

door een korstmos. Dat minuscule organisme overleeft op kaal

gesteente door er voedingsstoffen aan te onttrekken waardoor de

rots langzaam erodeert. Misschien moeten deze rotsen door de

kleine uitvreters een paar jaar inleveren op hun tweehonderdmiljoenjarige

bestaan? Dit is alweer een plek waar de natuur ontzag

wekt. Terwijl ik sta te mijmeren bij de rare golven van steen,

Grote kolonies pelikanen leven

rond het haventje van Emu Bay,

aan de noordkust van Kangaroo

Island. Hier vertrekt de Marine

Tour van Andrew Neighbour over

het ondiepe water langs de kust.

holt ook gids Chris met zijn handcamera rond. Enthousiast,

alsof hij hier niet al talloze keren is geweest. In het omringende

struikgewas beginnen steeds meer vogels de opkomende dag tegemoet

te fluiten. Chris wijst me op Willy wagtail, zoals hij het

vogeltje noemt dat vlakbij ons zit te wiebelen. ‘Eigenlijk heet hij

Willy fantail, naar de waaiervorm van zijn staart.’ ‘Als je kunt

kiezen,’ vraag ik Chris, ‘welk dier zou je dan willen zijn?’ ‘Een

vogel,’ antwoordt hij direct. ‘Een arend, want die staat boven aan

de voedselketen.’ Eens te meer wordt mij duidelijk: biologische

wetten dicteren Kangaroo Island.

Journaliste Maartje de Gruyter reisde eerder voor Traveler naar

Engeland. James McCormack uit Australië fotografeerde ook het

verhaal over kajakken in Tasmanië (Traveler 03/2011).

32 NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER NATIONAL GEOGRAPHIC TRAVELER 33

More magazines by this user
Similar magazines