24.09.2013 Views

O M INGD MET ZO G - Stichting Woonzorg West Zeeuws-Vlaanderen

O M INGD MET ZO G - Stichting Woonzorg West Zeeuws-Vlaanderen

O M INGD MET ZO G - Stichting Woonzorg West Zeeuws-Vlaanderen

SHOW MORE
SHOW LESS

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

OMR<strong>INGD</strong> <strong>MET</strong> <strong>ZO</strong>RG


Op 1 januari was de lang voorbereide fusie tussen de<br />

voormalige <strong>Stichting</strong> Ouderenzorg in W.Z.<strong>Vlaanderen</strong> en<br />

de <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> een feit.<br />

Reden om naast een jaarverslag met cijfers en verantwoordingen,<br />

onze organisatie te presenteren zoals ze nu functioneert.<br />

Een organisatie met een duidelijke samenhang in denken en<br />

handelen. Wij hebben er bewust voor gekozen om dat middels<br />

een publieksgerichte brochure te doen, waarmee die samenhang<br />

in beeld wordt gebracht. Voor mensen die met vragen zitten,<br />

opent deze informatie tevens een deur naar de deskundigheid<br />

van onze medewerkers. Onze aanpak is immers vraaggericht!<br />

Deze brochure is ook bedoeld om iets te doen aan de negatieve<br />

berichtenstroom over de zorg in Nederland, al herkennen wij ons<br />

daar absoluut niet in.<br />

We hebben een jaar achter de rug met een fusie en twee<br />

grote bouwprojecten, die onze aandacht in belangrijke mate<br />

opeisten. De vervanging van “Ter Schelde” in Breskens en de<br />

planvoorbereiding van het nieuwe “De Burght” in Oostburg.<br />

In beide gevallen is gekozen voor een intramurale uitvalsbasis,<br />

van waaruit de cliënten een goede opvang en zekerheid kan<br />

worden geboden. De overgang van de met zorg en zekerheid<br />

omgeven intramurale situatie naar een scheiding van wonen en<br />

zorg, vraagt veel aanpassing van bewoners en medewerkers. Het<br />

is echter een onontkoombaar proces, waarbij het de bedoeling<br />

is om de ouder wordende mens in de gelegenheid te stellen<br />

zo lang en zo goed mogelijk zelfstandig te wonen. Weliswaar<br />

omringd met de beste zorgfaciliteiten. Om dat proces goed te<br />

laten verlopen zijn speciale werkgroepen in het leven geroepen.<br />

Vermeldenswaardig is ook de verbouw van het “Klaverblad” in<br />

“De Stelle” naar éénpersoonskamers.<br />

Extramurale zorg<br />

Wat de extramurale zorgverlening betreft, kiezen wij in dit<br />

dun bevolkte, maar verhoudingsgewijs uitgestrekte deel van<br />

Nederland, voor een samenwerkingsmodel met de andere<br />

aanbieder van extramurale zorg, de Plaatselijke Thuiszorg van<br />

ZorgSaam. Hoewel in een krimpende markt het hemd soms<br />

nader is dan de rok, denken wij dat deze “formule” op termijn<br />

meer garanties gaat bieden voor continuïteit in de zorgverlening.<br />

Vanzelfsprekend wordt de vrije keus van de cliënt hierin volledig<br />

gerespecteerd. Onze aanpak is nu eenmaal cliëntgericht.<br />

We hebben het afgelopen (verslag)jaar met z’n allen veel geleerd.<br />

Jammer genoeg vielen de financiële resultaten tegen, maar was<br />

er toch de geruststelling dat de zorg voor onze bewoners en<br />

cliënten in alle geledingen van onze organisatie niet in gevaar is<br />

geweest. Wij onderlijnen dat dit een verdienste is geweest van<br />

al onze medewerkers en vrijwilligers, een team waar we trots op<br />

kunnen zijn.<br />

Naast de professionele werkdruk, zien we de administratieve<br />

lastendruk op ongekende wijze toenemen. De vele<br />

veranderingen in de AWBZ-constructie, de voortdurend<br />

wijzigende spelregels rondom de indicatiestelling,<br />

productdefinities, spelregels naar verzekeraars en regels ten<br />

aanzien van verantwoording en controle, kosten de organisatie<br />

handenvol extra tijd en geld.<br />

Kwaliteit<br />

P. Rademacher<br />

voorzitter Raad van Bestuur<br />

“Onze toekomst ligt in een vraaggerichte aanpak”<br />

Het zal duidelijk zijn, dat dit in een tijd van niet groeiende<br />

budgetten ten koste van de zorg gaat. Ook de daarmee gepaard<br />

gaande toename van onzekerheden, zowel voor de organisatie,<br />

medewerkers en cliënten, gaat in deze problematiek onevenredig<br />

veel negatieve energie zitten. Toch proberen we met z’n allen de<br />

kwaliteit op een optimaal niveau te houden of te brengen.<br />

De snel wijzigende regelgeving vroeg het afgelopen boekjaar<br />

bovendien een steeds groter aanpassingsvermogen, hetgeen<br />

vervolgens weer leidde tot overschrijdingen van de personele<br />

kosten bij een tegenvallend productieresultaat. Voor 2005 zijn<br />

maatregelen genomen om de personeelsinstroom af te remmen,<br />

hetgeen uiteraard extra eisen stelt aan de mobiliteit van de<br />

medewerkers daar waar we de vraag naar zorg breed willen<br />

uitdragen.<br />

Met dankbaarheid kijken we terug op de inzet en betrokkenheid<br />

van onze medewerkers, die er alles aan doen om rekening<br />

te houden met de wensen van bewoners en cliënten. Deze<br />

brochure geeft daar blijk van en zal de lezer hopelijk (!) inspireren<br />

om de weg naar onze faciliteiten sneller te vinden.


Wie denkt dat alleen het bedrijfsleven de handen<br />

vol heeft aan het “borgen” van kwaliteit, heeft<br />

het mis. Ook in de zorgsector wordt er alles<br />

aan gedaan om vast te leggen, te controleren en terug<br />

te koppelen, wat de “klant” wordt beloofd. Het heet<br />

alleen geen ISO, maar HKZ-certificering. De ISO-normen<br />

zijn wel het uitgangspunt geweest bij de opzet van een<br />

professioneel kwaliteitssysteem.<br />

Binnen de <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong>-<strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong>,<br />

het fusieverband van locaties en aanliggende<br />

woonvormen, vervult Ellen Mekkaoui daarin een coördinerende<br />

rol. Elke dag opnieuw en met heel veel inzet.<br />

Want kwaliteit staat niet op zichzelf, is geen eiland.<br />

Dat heeft te maken met elk onderdeel van de zorg.<br />

Van het kopje koffie in de recreatiezaal, de uitvoering<br />

van allerlei ondersteunende diensten als administratie,<br />

woonzorg, vervoer, dagbehandeling, fysiotherapie,<br />

logopedie, activiteiten binnen en buiten de deur, tot een<br />

verpleegsituatie aan bed, het gebruik van hulpmiddelen<br />

enz.<br />

“We zijn dit jaar begonnen om de kwaliteitsfactor in al die<br />

aandachtsvelden te toetsen. Dat wil zeggen, controleren<br />

en terugkoppelen wat we de cliënt beloven.<br />

De gegevens worden vastgelegd om op elk gewenst<br />

moment na te kunnen gaan wat en hoe we iets kunnen<br />

verbeteren. Dat proces is overigens al heel lang en<br />

doelgericht aan de gang en niet begonnen met mijn<br />

aanstelling. Wel werd toen steeds duidelijker dat aan dit<br />

facet van ons werk veel meer aandacht moest worden<br />

besteed. Kwaliteit heeft trouwens heel veel te maken met<br />

bejegening. Wie doet wat en waarom doe je dat zo?<br />

Klopt het product of moet het anders, beter?”<br />

“Omdat medewerkers te maken kregen met extra<br />

administratieve taken, ontstond er een stukje negatieve<br />

Ellen Mekkaoui<br />

kwaliteitscoördinator<br />

“Kwaliteit heeft veel te maken met bejegening”<br />

aandacht. Toch zijn er juist daarom in daadwerkelijke<br />

zin verbeteringen opgetreden. Zoiets heeft onmiddellijk<br />

effect naar buiten. Dat valt op en schept tevredenheid.<br />

Je kunt natuurlijk alles keurig netjes vastleggen in een dik<br />

boekwerk, maar wat je registreert moet wel hanteerbaar<br />

blijven. Vandaar dat we de kwaliteitsinformatie beperken<br />

tot die plekken waar de medewerker er mee te maken<br />

heeft. Op een flexibele manier trouwens, anders werkt<br />

het niet.”<br />

Loopt Ellen van dag tot dag als een schooljuffrouw door<br />

alle gebouwen met papier en pen om te noteren wat<br />

in haar waarneming niet in een bepaald kwaliteitskader<br />

past?<br />

“Zeker niet. Het mijn taak om elke dag bezig te zijn met<br />

verbeteringspunten en verbeteringsprocessen. Dat doe<br />

je zoveel mogelijk praktijkgericht. In communicatie met<br />

collega’s. Ik praat met mensen binnen en buiten de poort,<br />

trek m’n conclusies en probeer er wat mee te doen.<br />

Voor mij is duidelijk,<br />

dat we als mens nog beter moeten stilstaan<br />

bij wat we op een bepaalde leeftijd nodig zullen hebben<br />

om kwaliteit van leven te kunnen behouden.”<br />

Stuurgroep Kwaliteit op<br />

presenteerblaadje..<br />

Op de Dag van de Zorg, 12 mei j.l. , heeft<br />

de Stuurgroep Kwaliteit zich op ludieke wijze<br />

gepresenteerd. Op een presenteerblaadje..<br />

In de stuurgroep hebben zitting: Luc Weemaes,<br />

locatiemanager “Rozenoord”, Greet de Metsenaere,<br />

locatiemanager “Ter Schelde”, Peter Monsieurs,<br />

locatiedirecteur “De Burght”, Teuni Geervliet,<br />

afdelingshoofd Korenbloem/ “De Stelle”, en Ellen<br />

Mekkaoui, kwaliteitscoördinator.<br />

Afwezig op de foto, in verband met latere<br />

toevoeging: Tineke ter Haar, opleidingscoördinator. 3


Hij woont met z’n gezin in het geboortestadje<br />

van haringkaker Willem Beukelszoon,<br />

maar overdag geeft hij (sinds 2,5 jaar) in<br />

verzorgingshuis “Rozenoord”, met “aanleunende”<br />

woonvoorzieningen, leiding aan wat hij noemt “een<br />

gigantisch team”. “De kwaliteit van de hedendaagse<br />

ouderenzorg is goed. Je moet aanbieden wat nodig is.<br />

Werken vanuit de vraag, niet vanuit het aanbod.” Over<br />

dit principe kan en mag er volgens Luc Weemaes geen<br />

enkel misverstand bestaan. “Zo hoort het te gaan.”<br />

“Onze deur staat aan alle kanten open. Iedereen kan<br />

in- en uitlopen om te ervaren wat goede ouderenzorg<br />

is. Dat maken wij graag duidelijk.” Dat is de houding<br />

naar buiten, maar ook intern kent Luc grote waarde<br />

toe aan een open en heldere communicatie. Voorts is<br />

hij van oordeel dat aan alle veranderingsprocessen binnenshuis<br />

door elke medewerker loyaal dient te worden<br />

meegewerkt, in een optimale betrokkenheid. Hij heeft<br />

daar niet over te klagen, integendeel!<br />

Iets met een witte jas..<br />

Merkwaardig is dat Luc Weemaes de zorg als ’t ware<br />

met de paplepel is ingegoten. “Toen ik vier jaar was,<br />

wilde ik al iets worden met een witte jas.” En zo<br />

geschiedde. In feite is hij een deel van de Z.Vlaamse<br />

zorghistorie. Vrij kort na z’n opleiding verpleegkunde<br />

maakte hij de “grote sprong” mee van het toenmalige<br />

Sint Elisabeth Ziekenhuis in Sluiskil (met nonnetjes)<br />

naar het nieuwe Streekziekenhuis “De Honte” in<br />

Terneuzen. Naast z’n werk studeerde hij ijverig verder,<br />

ambitieus als hij was. Afdelingen als dermatologie,<br />

pulmonologie, diabetes patiënten (specialisatie) en de<br />

verschillende poliklinieken. Hij doorliep het allemaal.<br />

Om longfuctie-assistent te kunnen worden volgde Luc<br />

een afzonderlijke hbo-opleiding. Geen zee was hem te<br />

hoog.<br />

“Ik dacht, leiding geven kan ik ook gaan doen, maar<br />

misschioen heb ik te lang gewacht.” Zijn kansen<br />

kwamen en het bleef niet bij “De Honte”. De stap<br />

naar de ouderenzorg liet niet lang op zich wachten.<br />

In Verpleeghuis “Ter Schorre” kreeg Luc de aanstelling<br />

van teamleider in de psychogeriatrie (PG). Dan<br />

weer een managementopleiding en aan de slag als<br />

afdelingshoofd in Verzorgingshuis “De Vurssche” in<br />

Axel. Een interessant carrièreverloop.<br />

“Ik heb het hele veranderingsproces aan den lijve<br />

meegemaakt. De historie herhaalde zich op een<br />

ander niveau.. Toen voelde ik dat ik meer kon en<br />

4<br />

Luc Weemaes,<br />

locatiemanager “Rozenoord”<br />

“Onze deur staat aan alle kanten open”<br />

probeerde de vacature “Rozenoord”. Op 1 januari<br />

2003 kon ik starten als locatiemanager. Hier loop ik<br />

niet zo gemakkelijk weg. Ik heb het naar m’n zin, het<br />

is een zalige werkplek. “Ik ben blij dat ik mijn ervaring<br />

uit de ziekenhuisverpleging en wat daarna volgde<br />

goed heb kunnen benutten. Ook in de omgang met<br />

dementerende mensen. Je ziet wel degelijk dat die<br />

mensen plezier in het leven hebben. Voor wat ik nu in<br />

m’n bagage heb is dit goed. Belangrijk aan het leiding-<br />

geven is naar mijn idee dat je vooral weet wat je niet<br />

moet doen.”<br />

“Uitgangspunt is dat iemand zo lang mogelijk zelf<br />

naar het toilet kan. Je moet vooral geen onnodige<br />

verwachtingen wekken, noch bij de cliënten, noch bij<br />

de medewerkers. Ze moeten heel goed weten dat we<br />

iemand niet drie keer per dag in bad stoppen. Niet te<br />

weinig en niet teveel personeel en duidelijkheid naar<br />

de familie toe. Directheid, eerlijkheid, openheid en<br />

niets moet, ’t mag.. Dat zijn dingen waar ik belang aan<br />

hecht.”<br />

Managing by walking around<br />

“Managing by walking around”. Nog zo’n principe,<br />

want Luc heeft er nog al een paar. “Dertig tot veertig<br />

procent van m’n tijd bestaat uit coaching en sturing.<br />

De rest gaat op aan overleg, vergaderen,<br />

budgetteringen, wachtlijstbemiddeling, personele<br />

bezetting, personele zaken en contacten met familie.<br />

Maar wat er ook gebeurt, tussen 8 en 9 uur ’s morgens<br />

doe ik mijn ronde en laat ik me onderweg persoonlijk<br />

informeren. Dan hoor je alles. Daar kun je wat mee.”<br />

“Je woont hier, je verblijft hier niet. Je ontvangt bezoek<br />

als je dat zelf wilt. Naast het wonen laat je de mensen<br />

zelf aangeven in welke mate ze behoefte hebben<br />

aan zorg en extra aandacht. Dat is hun keuze, niet<br />

de onze. Wij bieden het aan als men er gebruik van<br />

wenst te maken. Zo eenvoudig is dat. Zodra mensen<br />

op de wachtlijst staan, is het mijn taak om ze eraf te<br />

halen. Die wachtlijst is er op dit moment niet en we<br />

hebben woonruimtes beschikbaar in de nabijgelegen<br />

appartementen. Laat de mensen, die toch eens wat<br />

meer willen weten, omdat ze op een zekere leeftijd<br />

kijken naar de toekomst, contact met ons zoeken. Ik<br />

maak altijd tijd vrij voor een gesprek.”


De dames<br />

Blokland en Luteijn<br />

“We kunnen gaan en staan waar we willen”<br />

Geweldig om met deze positief ingestelde<br />

dames (90-plus) een bakje koffie te drinken in<br />

de knusse recreatieruimte van Verzorgingshuis<br />

“Rozenoord”. Echte vriendinnen zijn ze, mevrouw<br />

Blokland en mevrouw Luteijn, geboren en getogen<br />

in totaal andere regio’s van Nederland. Toch zijn het<br />

nooit vreemden voor elkaar geweest. Het goedlachse<br />

tweetal heeft, ondanks de nodige “lidtekens” die het<br />

leven bij hen achterliet, elke dag plezier en voelt zich<br />

honderd procent thuis in “Rozenoord”.<br />

“We hebben het prima hier. De verzorging kan niet<br />

beter en het is overal superschoon. Onder elkaar<br />

hebben we het ook goed. Als we elkaar nodig hebben,<br />

steken we een handje toe. Een betere sfeer kun je niet<br />

wensen.”<br />

“Het is dat er een wachtlijst was, anders had ik hier<br />

veel eerder gezeten”, verzekert mevrouw Blokland, die<br />

een kamer bewoont met uitzicht op de tennisbaan.<br />

“Wat wil ik nog meer!”<br />

Mevrouw Luteijn:” We kunnen gaan en staan waar we<br />

willen. Nou, dat doen we dan ook. Natuurlijk moet je<br />

wel even zeggen, dat je weg bent en waarheen. Da’s<br />

logisch en nodig voor je eigen veiligheid.”<br />

Lilian Vercruysse,<br />

verzorgende<br />

“De bewoner staat centraal”<br />

Deze ervaren verpleegkundige/verzorgende<br />

laat er geen enkele twijfel over bestaan. “De<br />

bewoner behoort altijd centraal te staan. Die<br />

moet je met respect bejegenen”, zegt Lilian Vercruysse<br />

resoluut. Ze is nu vier jaar werkzaam in “Rozenoord”<br />

als verzorgende. Altijd in de vroege dienst. Reeds<br />

sinds 1969 is ze actief in de verzorging, werkte als<br />

verpleegkundige – dat is haar achtergrond - nog in<br />

het oude Antoniusziekenhuis in Oostburg. Een lange<br />

reeks van jaren draaide Lilian nachtdienst.<br />

Om 10.00 uur moet ze naar de aangrenzende<br />

“Toren van Bourgondië” om mevrouw Van Damme<br />

te verzorgen. Voor haar man is dit niet meer te<br />

realiseren. We lopen met haar door de “sluis” tussen<br />

beide gebouwen naar het fantastisch gesitueerde<br />

appartement. De formule “zorg-op-afroep” zien we<br />

concreet in praktijk gebracht. Het echtpaar is erg<br />

gelukkig met de ondersteuning vanuit “Rozenoord”.<br />

Lilian staat positief tegenover de hedendaagse<br />

ontwikkelingen in de zorg. “Maar”, zegt zij met nadruk,<br />

”de bewoners mogen niet de dupe worden van teveel<br />

regelgeving, voorschriften en beperkingen. Dat zou ik<br />

vreselijk vinden. Dat geldt natuurlijk ook voor ons, die<br />

de zorg moeten geven. Ik ben heel flexibel, houd van<br />

afwisseling en ben zeker nog niet van plan te stoppen<br />

met dit werk. Hopelijk blijft het goed gaan en zien<br />

ook de beleidsmakers in dat het voor mensen op een<br />

bepaalde leeftijd een hele beslissing is om afstand te<br />

moeten doen van hun vertrouwde leefomgeving. Daar<br />

hebben ze zelf niet voor gekozen!”<br />

5


Z<br />

ij hoeft er niet lang over na te denken.. “Een<br />

warm hart voor de zorg”, luidt heel direct het<br />

antwoord op de vraag, wat zij in haar professie als<br />

het meest essentieel beschouwt. “Je moet echt voelen<br />

voor dit werk, goed met en voor mensen kunnen<br />

werken. Het is een job waar materiële oogmerken niet<br />

op de eerste plaats komen. Waarmee ik zeker niet wil<br />

zeggen dat een salaris niet belangrijk is.”<br />

Het is duidelijk, Greet de Metsenaere staat zelf met hart<br />

en ziel in de dagelijkse praktijk van de ouderenzorg en<br />

verwacht dat ook van haar medewerkers.<br />

Ze noemt zichzelf “een grensgeval”; is Belgische, woont<br />

in Maldegem, maar zou niet meer in België kunnen<br />

(willen) werken. “Ik voel me hier uitstekend op m’n<br />

plaats, ondanks bepaalde verschilletjes in de Vlaamse<br />

en Nederlandse cultuur. “We hebben zo elk onze<br />

typische dingen. Zo houden we mekaar een beetje in<br />

evenwicht. Ik ben er helemaal aan gewend en werk<br />

graag tussen <strong>Zeeuws</strong>ch-Vlamingen.”<br />

Greet is afkomstig uit de sectoren maatschappelijke<br />

dienstverlening en thuiszorg. Na een jarenlange,<br />

veelzijdige ervaring trok begin januari 1999 een nieuwe<br />

uitdaging in de ouderenzorg haar aandacht.<br />

Fusie<br />

“Ik heb de situatie meegemaakt vóór (VPO), de<br />

fusieperiode zelf tot woonzorg en heb nu te<br />

maken met een superuitdaging in de vorm van het<br />

nieuwbouwproject Hooge Platen in Breskens. De fusie<br />

ervaar ik nog steeds als een positieve ontwikkeling.<br />

Samen staan we sterker, vooral bij de ondersteunende<br />

diensten. We hebben veel meer mogelijkheden,<br />

deskundigheid, de organisatie draait efficiënter, terwijl<br />

de eigenheid is gebleven. De voordelen zie je niet<br />

zozeer op korte termijn. De tijd zal leren dat het een<br />

verstandig besluit is geweest.”<br />

Volop betrokken bij de uitvoering van “Hooge Platen”,<br />

voelt ze zich midden in de actualiteit staan van de<br />

zorgvernieuwingen. “Wat hier in Breskens gebeurt zet<br />

landelijk de toon. Dat is gewoon fantastisch”, verklaart<br />

ze opgetogen.<br />

“Ter Schelde” gaat op een leeftijd van 35 jaar<br />

de fase van afbouw in. De huidige bestemming zal met<br />

de ingebruikname van het complex<br />

“Hoge Platen” verloren gaan op lange termijn.<br />

Het traject van voorlichting over en voorbereiding op de<br />

nieuwe situatie is (wij schrijven maandag 30 mei 2005)<br />

al volop aan de gang. Dat alles onder het motto “Een<br />

keuze is de leuze”. Want in het concept van “Hooge<br />

Platen” komt de scheiding van zorg en wonen concreet<br />

in beeld. Het toekomstbeeld van de ouderenzorg.<br />

Greet<br />

de Metsenaere<br />

-de Bolster,<br />

locatiemanager “Ter Schelde”<br />

“Een warm hart voor de zorg. Daar gaat ‘t om”<br />

6<br />

Zo lang mogelijk zelfstandig en vrij in het maken van<br />

keuzes. Tegelijkertijd omringd met zorg, waar zorg<br />

gewenst en nodig is.<br />

Centrale plek<br />

“Het meest boeiende aan Hooge Platen vind ik dat we<br />

daar een centrale plek hebben in de gemeenschap<br />

Breskens. Dat zal een gezonde en waardevolle<br />

wisselwerking opleveren. Alle 91 bewoners gaan mee.<br />

Ze zien er graag naar uit.”<br />

Hoog in het vaandel plaatst zij als locatiemanager<br />

de privacy van de bewoners, ook het respect voor<br />

verscheidenheid in karakter en interesses. Dat geldt ook<br />

voor de medewerkers. “Het moet geen eenheidsworst<br />

zijn. Een zekere mengelmoes maakt het juist leuker. Een<br />

combinatie (pallet) van hard en zacht geeft kleur aan<br />

het leven. De bewoners kunnen zelf meer kiezen en<br />

zijn mondiger dan over het algemeen van bejaarden<br />

wordt gedacht. Elke organisatie heeft echter bepaalde<br />

huisregels nodig. Dat maakt het duidelijker voor de<br />

mensen, maar soms is men te afhankelijk daarvan.<br />

Je moet oppassen voor een soort ziekenhuiscultuur.<br />

Het unieke in mensen is dat zij beschikken over<br />

capaciteiten en mogelijkheden ook bij onze bewoners.<br />

Die moet je zien te benutten, stimuleren. Wonen in<br />

een verzorgingshuis doorbreekt vaak een gevoel van<br />

eenzaamheid, echter zonder onzekerheid te scheppen.<br />

Natuurlijk zoekt men veiligheid, geborgenheid. Het is<br />

een kwestie van het juiste midden. Teveel geborgenheid<br />

creëren of toelaten brengt al gauw negatieve emoties<br />

boven, een gevoel van tot last zijn. Ook al is iemand op<br />

hoge leeftijd, iedereen kan je stimuleren moet de kans<br />

blijven houden deel te namen aan de maatschappij.”


Jenny van Liere<br />

(Cadzand)<br />

“Het was mijn beste daad”<br />

Elk bedrijf, iedere organisatie is blij met tevreden<br />

klanten. Dat geldt uiteraard ook voor de <strong>Stichting</strong><br />

<strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong>. Dikwijls<br />

worden wel de klachten gehoord, terwijl de positieve<br />

ervaringen achter de gordijnen blijven. Bij de familie<br />

van Liere (Jenny, Herman en dochter Ingrid) ligt<br />

dat anders. Hun ervaringen met Verzorgingshuis<br />

“Rozenoord” geven volop reden tot “een goed gevoel”.<br />

De moeder van Jenny is op 14 april dit jaar op 77jarige<br />

leeftijd overleden. Zij woonde sinds 1 april 2003<br />

in “Rozenoord”. “Ik weet nog goed”, vertelt Jenny,”dat<br />

wij in december 2002 de aanvraag indienden. Zo snel<br />

werd alles geregeld en het was echt geen aprilgrap.<br />

Moeder is daar heel gelukkig geweest. Achteraf had ze<br />

die stap veel eerder willen zetten. Voor mij is het echt<br />

m’n beste daad geweest.”<br />

Jenny en Herman van Liere<br />

Jenny verhaalt met groot enthousiasme over<br />

“Rozenoord”, waar bijna iedereen haar kent en<br />

andersom blijkt dat ook zo te zijn. Begin dit jaar<br />

meldde zij zich aan als vrijwilligster. Dat werk doet<br />

ze met ontzettend veel inzet en plezier.”Het is samen<br />

lachen en huilen. Ik vind het verschrikkelijk leuk. Echt<br />

iets voor mij. Het zijn allemaal lieve mensen. Toen<br />

ik terugkwam van vakantie zag ik alleen maar blije<br />

gezichten, omdat ik er weer was. Je krijgt voor dit werk<br />

zoveel terug. Ook als je wat organiseert, dan regent<br />

het complimentjes.”<br />

Intussen heeft de 92-jarige moeder van Herman het<br />

als bewoonster van “Rozenoord” uitstekend naar de<br />

zin. “Zij is er heel graag en we hopen dat ze op deze<br />

manier nog lang in ons midden mag zijn.”<br />

Niet louter ‘n wijziging van adres..<br />

Opname in een verzorgingshuis of verpleeghuis<br />

betekent zeker niet alleen een wijziging van adres.<br />

Dat is misschien zelfs van ondergeschikt belang.<br />

Het gaat vooral om de grote verandering in de manier<br />

van wonen en de invulling van het leven-van-alle-dag.<br />

Zo’n ingrijpende omschakeling vraagt een proces van<br />

gewenning. Een oude boom.., weet u wel?<br />

Er zit echter ook een financiële kant aan de zaak. Voor het<br />

wonen in een verzorgingshuis of verpleeghuis moet aan<br />

het Zorgkantoor een zogeheten eigen bijdrage worden<br />

betaald. Hoe hoog die bijdrage is, hangt af van het<br />

inkomen en wordt per persoon bepaald. Tot het inkomen<br />

worden ook gerekend de opbrengsten die uit eigen<br />

vermogen worden verkregen, zoals rente en dividend. Het<br />

vermogen zelf blijft buiten beschouwing. Elk jaar opnieuw<br />

stelt het Zorgkantoor de eigen bijdrage vast. Daarvoor<br />

worden bij de belastingdienst de noodzakelijke gegevens<br />

opgevraagd. De hoogte is altijd van dien aard, dat een<br />

bedrag per maand vrij te besteden overblijft (niveau 2004/<br />

2005: alleenstaande € 256,02 en een echtpaar € 398,25).<br />

Voor het merken van kleding wordt eenmalig een bedrag<br />

in rekening gebracht van € 86,46 (niveau 2005). De kamer<br />

wordt schoongemaakt en indien nodig, behangen en/of<br />

geschilderd opgeleverd. De bewoner moet zelf zorgdragen<br />

voor de verhuizing.<br />

De overheid stelt brochures beschikbaar, waarin precies<br />

vermeld staat waar men bij opname in een verzorgingshuis<br />

of verpleeghuis aanspraak op kan maken. Het is dus<br />

raadzaam die informatie vooraf goed door te nemen.<br />

7


Het principe is dat activiteiten in welke<br />

hoedanigheid dan ook, een middel zijn om<br />

een doel te bereiken. Er is al geruime tijd een<br />

veranderingsproces aan de gang. Wij gaan steeds<br />

individueel gerichter werken. Daarbij staat centraal<br />

hoe de belevingswereld van mensen in elkaar zit,<br />

welke interesses ze hebben. Wat iemand bezighoudt,<br />

welke wensen men heeft, wat men deed. Zo hebben<br />

we laatst bij dementerende en depressieve bewoners<br />

ontdekt dat zij van klassieke muziek houden. Daar ga je<br />

dan op in en aan de manier waarop ze zitten, reageren,<br />

glimlachen, de rust die ze weergeven, zie je dat dit<br />

werkt.”<br />

Maaike de Meijer, hoofd activiteitenbegeleiding<br />

(opgeleid aan de Sociale Academie), is al ruim een<br />

kwart eeuw werkzaam in Verpleeghuis “De Stelle”. Nog<br />

steeds doet ze haar werk met veel plezier en kan een<br />

werkdag met genoegen afsluiten als ze op de gezichten<br />

van de mensen een spoor van blijdschap of voldoening<br />

waarneemt. “Een glimlach kan heel veel zeggen.”<br />

Maaike werkt met een team van zes collega’ s plus<br />

vrijwilligers. Er zijn vaste activiteiten, bingo is nog altijd<br />

even populair. Zo komt er hier een groep kinderen in de<br />

leeftijdscategorie tot 3 jaar, die samen met de bewoners<br />

leuke dingen doen, plakken, tekenen, knutselen,<br />

snoepen. Al enkele jaren zijn we daar mee bezig en met<br />

succes, want die kindertjes zijn een en al openheid. Zij<br />

zien de beperkingen niet en zijn dus ongeremd bezig.<br />

Dat werkt aan twee kanten positief.”<br />

8<br />

Maaike de Meijer,<br />

Hoofd activiteitenbegeleiding<br />

“Wij richten ons op de belevingswereld, de<br />

interesses, wat men wenst”<br />

Er is ook een mannenclub, kookgroep en er zijn allerlei<br />

kunstzinnige initiatieven. Daarnaast neem ik deel aan<br />

een evenementencommissie, met daarin ook een<br />

vertegenwoordiger van alle verpleegafdelingen. Deze<br />

commissie organiseert grotere activiteiten in huis.<br />

“Bij die activiteiten zijn we zijdelings wel betrokken,<br />

maar hoofdzaak is het individueel stimuleren.”<br />

“Het gaat er vooral om dat mensen een voor hen<br />

zinvolle dagbesteding krijgen, op een enigszins<br />

gestructureerde manier, cultureel en maatschappelijk,<br />

zodat we de wereld van buiten naar binnen halen.<br />

Dat begint al met het ontbijt, we helpen daar ook<br />

aan mee. We doen heel veel. Het moeilijke van dit<br />

vak is wel dat resultaat heel moeilijk valt te peilen.<br />

Bij een fysiotherapeut bijvoorbeeld ligt dat anders.<br />

Die ziet vooruitgang. Natuurlijk beschikken we wel<br />

over materiaal en hulpmiddelen om terug te kunnen<br />

koppelen.<br />

Het gebeurt allemaal niet voor de vuist weg. Het is zaak<br />

methodisch aan de gang te zijn. Iets wat constant onze<br />

aandacht heeft.”<br />

“Eerst wilde ik de verpleging in, maar daar ben ik<br />

niet voor in de wieg gelegd, ik kan niet tegen bloed<br />

enzo. Daar staat tegenover dat ik geweldig graag met<br />

mensen werk. Ik vind het leuk om samen (creatief) bezig<br />

te zijn om vervolgens te merken dat je een belangrijke<br />

bijdrage kunt leveren aan een zinvolle dagbesteding.”


Ontbijten net als thuis...<br />

In Verpleeghuis “De Stelle” wordt op de afdelingen voor dementerende bewoners alles in het werk gesteld om het<br />

thuisgevoel terug te halen, de vertrouwde dingen uit het dagelijkse leven “toen geluk heel gewoon was”. Ook<br />

aan tafel. Op deze foto is Jacqueline Reniers (activiteitenbegeleiding) bezig met een ontbijt-“proef”. Daarbij is het<br />

de bedoeling dat de bewoners zoveel mogelijk zelf doen en dat er interactie is. Wanneer dat goed gaat, zal ook het<br />

middageten op die manier gaan verlopen.<br />

Belangrijk gegeven<br />

voor regionale economie<br />

De <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> is een bedrijf van formaat en als zodanig een belangrijk gegeven<br />

voor de regionale economie. Zowel direct als indirect draagt de organisatie in wezenlijke zin bij aan<br />

de werkgelegenheid. Een grote groep toeleveranciers en dienstverleners is dagelijks in de weer om ervoor<br />

te zorgen dat de “zorgmachine” geolied blijft draaien.<br />

Het aantal bewoners en cliënten verhoudt zich als volgt:<br />

- Verpleeghuis DE STELLE in Oostburg: plm. 146 bewoners;<br />

- Verzorgingshuis ROZENOORD in Sluis: plm. 61 bewoners, waarvan 10 op de verpleegunit;<br />

- <strong>Woonzorg</strong>centrum HET RONDEEL in Sluis: plm. 28 bewoners;<br />

- Aanleunappartementen in DE TOREN VAN BOURGONDIË in Sluis: plm. 24 bewoners;<br />

- Verzorgingshuis TER SCHELDE in Breskens: plm. 91 bewoners;<br />

- Verzorgingshuis DE BURGHT in Oostburg: plm. 77 bewoners;<br />

- Aanleunappartementen HET LAM in Oostburg: plm. 35 bewoners;<br />

- <strong>Woonzorg</strong>centrum KWL in Oostburg: plm. 37 bewoners;<br />

Er is telkens sprake van plusminus omdat het precieze aantal bewoners uiteraard afhankelijk is van<br />

de actuele bezetting.<br />

De <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> telt 435 medewerkers. Dit totale aantal resulteert omgerekend<br />

in 296,3 fulltimers<br />

.<br />

- DE STELLE : 245 (166,4 fulltime)<br />

- ROZENOORD : 70 (46,6 fulltime)<br />

- TER SCHELDE : 56 (39,9 fulltime)<br />

- DE BURGHT : 64 (42,4 fulltime)<br />

9


10<br />

Samen één duidelijk doel voor ogen<br />

Op 1 januari 2005 schreef de ouderenzorg<br />

in de <strong>Zeeuws</strong>e regio W.Z.<strong>Vlaanderen</strong> historie.<br />

Na een intensieve fase van voorbereiding<br />

konden uiteindelijk de handtekeningen worden<br />

gezet onder een belangrijk fusiedocument.<br />

De kompassen van de voormalige <strong>Stichting</strong><br />

Ouderenzorg in <strong>West</strong>-<strong>Zeeuws</strong>ch-<strong>Vlaanderen</strong> en<br />

dat van de <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong>-<strong>Zeeuws</strong>ch-<br />

<strong>Vlaanderen</strong> werden daarmee definitief op één<br />

oriëntatiepunt gericht: samen vraaggericht<br />

humane zorg aanbieden, waarbij de bewoner<br />

centraal staat. De keuze wordt gemaakt om<br />

Als het aan Golden Tulip-topman H. Kennedie<br />

ligt moet er een steraanduiding komen voor<br />

een verpleeghuis, dat het beste zorgmenu<br />

presenteert. Cliënten kunnen zo in één oogopslag<br />

zien, hoe het gesteld is met de kwaliteit van de<br />

dienstverlening. De horecaman geeft alleen niet<br />

aan of daar wellicht meer geld voor nodig is. Het<br />

idee op zich is niet verkeerd. De vergelijking met<br />

de horeca is aardig, maar de man schijnt voorbij<br />

te gaan aan het feit, dat kwaliteit in de zorgsector<br />

steeds meer aandacht krijgt. Mogelijk dat er nog<br />

eens een sterrensysteem komt. Voorlopig hebben<br />

we te maken met de nuchtere realiteit: met minder<br />

geld, toch meer presteren. Een menu of kamer<br />

in de horeca wordt al gauw een aantal euro’s<br />

duurder, als het gaat om de race naar een ster.<br />

Het is een ontwikkeling, die uit noodzaak is<br />

ontstaan. Wonen en zorg gescheiden. Door<br />

bezuinigingen van overheidswege, maar ook<br />

omdat ouderen steeds langer hun zelfstandigheid<br />

willen behouden. Zij kopen alleen de zorg in, die<br />

ze nodig hebben en is er op een zeker moment<br />

meer nodig, dan gaan zij een stapje verder. De<br />

wetenschap dat ze de (intramurale) verpleeg- en<br />

verzorgingshuiszorg, huishoudelijke verzorging,<br />

persoonlijke verzorging, ondersteunende<br />

begeleiding en verpleging “om de hoek” hebben,<br />

geeft rust en een gevoel van veiligheid. Bovendien<br />

zijn zij niet steeds afhankelijk van familie of<br />

kennissen.<br />

De extramurale zorgproducten worden<br />

aangeboden in gebouwen, die geen eigendom<br />

van de stichting zijn. Daar ligt de scheiding<br />

tussen wonen en zorg. Afhankelijk van de vraag<br />

(niet van het aanbod) worden de intramurale en<br />

extramurale zorg, vanuit een duidelijke strategie,<br />

aangestuurd. Het zijn geen automatische<br />

bewoners daarbij zoveel mogelijk vrij te laten in<br />

hun keuzes. In een individueel zorgplan wordt<br />

deze intentie vastgelegd, zodat sprake kan zijn<br />

van een zogeheten methodische zorgverlening.<br />

Het uitstippelen van zo’n plan wordt gedaan in<br />

nauw overleg met de cliënt/bewoner en zijn/<br />

haar familie en richt zich zeer concreet op een<br />

zo hoog mogelijke waardering van de woon- en<br />

leefomstandigheden (intramuraal of extramuraal)<br />

en de zorgfuncties, die hij/zij graag zou willen<br />

hebben.<br />

Een ster voor de beste zorg?<br />

<strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> blijft<br />

vooralsnog met beide benen op de grond staan<br />

en houdt zich ook zonder “startrack” actief met<br />

kwaliteit bezig, inclusief certificeringstraject. Dat<br />

zegt genoeg.<br />

Invoering van een kwaliteitsmanagementsysteem<br />

wil echter niet zeggen dat dwangmatig allerlei<br />

regels en verplichtingen worden opgelegd (zie<br />

interview met Ellen Mekkaoui elders in deze<br />

brochure). In 2007 staat de externe toetsing voor<br />

“<strong>Woonzorg</strong>” gepland. De instantie, die dat gaat<br />

uitvoeren, zal zowel ervaring dienen te hebben in<br />

de verpleeghuisorganisatie als de verzorgingshuisorganisatie.<br />

Wonen en zorg gescheiden.<br />

Dat vraagt om helderheid.<br />

processen en het heeft ook met opleiding van<br />

medewerkers en kosten (voor zorgaanbieder en<br />

cliënt) te maken.<br />

De extramurale wooncomplexen zijn en worden<br />

doorgaans in samenwerking met onder andere<br />

woningbouwstichtingen opgezet. Voorbeelden<br />

zijn: de Toren van Bourgondië en Het Rondeel in<br />

Sluis, Het Lam en KWL in Oostburg.<br />

In het westelijk deel van Z.<strong>Vlaanderen</strong> onderhoudt<br />

“<strong>Woonzorg</strong>” een constante dialoog tussen<br />

cliënten, medewerkers, vrijwilligers, mantelzorgers<br />

en verschillende belanghebbenden. Tussen<br />

zorgaanbieders worden goede afspraken gemaakt<br />

(en bijgesteld) over wonen, zorg en welzijn.<br />

Bij wijze van proef (“pilot”) is een integraal plan<br />

opgesteld. Naast nagenoeg alle zorgaanbiederen<br />

zijn hierin de drie Z.Vlaamse gemeenten<br />

vertegenwoordigd, de provincie, het platform<br />

woningcorporaties en het Zorgkantoor. Daardoor<br />

zijn alle onderdelen veel beter op elkaar afgestemd<br />

en verloopt de communicatie beduidend vlotter.


Eigen appartement, één- of tweepersoonskamer<br />

De cliënten in de intramurale verzorgingshuiszorg<br />

en in de extramurale “settings” wonen in een eigen<br />

appartement. Daar worden ook de maaltijden gebruikt.<br />

Op verzoek bestaat wel de mogelijkheid om de maaltijd<br />

met andere cliënten samen te nuttigen. Dat gebeurt dan<br />

in de gemeenschappelijke recreatiezaal.<br />

In het verpleeghuis hebben de cliënten een<br />

éénpersoonskamer, of zij delen de kamer met een ander.<br />

De Raad van Toezicht kwam in 2004 zeven keer<br />

bijeen. Aan de orde waren o.a. de gebruikelijke verantwoordingsdocumenten,<br />

het meerjarenbeleidsplan, de<br />

kwartaalsgewijze resultatenoverzichten, “taskforce”bezuinigingen<br />

enz. Een onderwerp, dat veel aandacht<br />

vroeg was de voorbereiding van de fusie met “De<br />

Burght”. Op 15 november 2004 kon uiteindelijk het<br />

fusiebesluit worden genomen. Bij de presentatie op<br />

de diverse locaties van het meerjarenbeleidsplan was<br />

de Raad van Toezicht steeds vertegenwoordigd. Punt<br />

van gesprek was o.a. de gevraagde uitbreiding van<br />

Het Nederlands taalgebruik wemelt van het vakjargon.<br />

In de zorg is dat niet anders. We kunnen ons dan<br />

ook heel goed voorstellen, dat het u wel eens voor<br />

de ogen schemert. Wat betekenen bijvoorbeeld<br />

termen als “intramuraal” en “extramuraal”? Zoiets als<br />

“binnen de muren” en “buiten de muren”. De <strong>Stichting</strong><br />

<strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> heeft (sinds<br />

1 januari 2005) de beschikking over 4 intramurale<br />

locaties, t.w. Verpleeghuis “De Stelle” in Oostburg,<br />

Verzorgingshuis “Rozenoord” in Sluis, Verzorgingshuis<br />

“Ter Schelde” in Breskens en Verzorgingshuis “De Burght”<br />

in Oostburg. Binnen deze instellingen gaat wonen en<br />

zorg nog altijd samen, binnen dezelfde muren, onder<br />

hetzelfde dak. Daarnaast verleent de stichting nog<br />

eens op 4 zogeheten clusterlocaties (geconcentreerde<br />

In 2004 zijn maar liefst 24 nieuwe éénpersoonskamers<br />

gerealiseerd en werden de huiskamers vergoot. Er<br />

zijn nog 6 vierpersoonskamers aanwezig, die na<br />

het gereedkomen van het nieuwe centrum “Hooge<br />

Platen” in Breskens, worden afgebouwd. In “Hooge<br />

Platen” komt een verpleegunit voor 20 cliënten.<br />

<strong>Woonzorg</strong>centrum “Rozenoord” beschikt al over een<br />

verpleegunit met 10 plaatsen.<br />

Raad van Toezicht dringt aan op<br />

zorgvuldig overgangsplan<br />

“Ter Schelde” naar “Hooge Platen”<br />

de verpleeghuiserkenning met 10 plaatsen op de<br />

ziekenhuisafdeling 4 van het naast “De Stelle”gelegen<br />

“Antonius”. Verder werd telkens de voortgang<br />

besproken van de diverse bouwprojecten, zo ook de<br />

voorbereiding van de nieuwbouw “De Burght”. De Raad<br />

van Toezicht heeft ten aanzien van de overgang van<br />

geheel intramuraal “Ter Schelde” naar deels extramuraal<br />

“Hooge Platen” aangedrongen op een zorgvuldig<br />

overgangsplan voor bewoners en medewerkers.<br />

Wat is dat, intramuraal en extramuraal..?<br />

woonvoorzieningen) extramurale zorg, buiten de<br />

deur dus. Dat laatste is de “trend”. In individuele<br />

woonsituaties gebeurt dat niet. Op dat terrein zijn<br />

dienstverleners als de <strong>Stichting</strong> Thuiszorg actief. Om<br />

opgenomen te kunnen worden voor intramurale zorg<br />

is een indicatie nodig. Hoewel het aantal ouderen<br />

groeit, neemt het aantal indicaties af. Daardoor zijn<br />

wachtlijsten van de baan, maar tegelijkertijd leidt dat<br />

ertoe dat “<strong>Woonzorg</strong>” gedwongen op zoek moet naar<br />

andere inkomstenbronnen. Toch is het gebied, waarin<br />

“<strong>Woonzorg</strong>” werkzaam is, zo uitgestrekt en dunbevolkt<br />

dat eerder wordt gemikt op samenwerking dan op<br />

concurrentie. De gerealiseerde fusie van voorheen<br />

zelfstandige locaties, voorkomt dat voor een belangrijk<br />

deel.<br />

11


De groep die meer te besteden heeft is groeiende,<br />

maar er zal altijd een categorie overblijven die het<br />

minder breed heeft. Persoonlijk vind ik – en in die<br />

opvatting sta ik gelukkig niet alleen - dat de ouderenzorg<br />

altijd bereikbaar zal moeten blijven voor mensen met<br />

een smalle beurs. Hij zegt het met veel overtuiging.<br />

Peter Monsieurs (52), sinds 1991 locatiedirecteur van<br />

Verzorgingscentrum “De Burght” in Oostburg, op korte<br />

afstand van “De Stelle”.Hij is wat je noemt “gepokt en<br />

gemazeld “ in de ouderenzorg, heeft de nodige studies en<br />

praktijkervaring achter zich. Begon ooit in de ouderenzorg<br />

als afdelingshoofd in Zeist.<br />

Twee principes tellen voor hem buitengewoon zwaar:<br />

a.men moet verzekerd zijn van de zorg die nodig is;<br />

b.zorg moet geboden worden op humane basis.<br />

“Een mens, die ouder wordt, omdat z’n lichaam nu<br />

eenmaal verslijt, blijft een volwaardig mens. Geen<br />

nummer. Daar heb ik altijd tegenaan geschopt. Het<br />

gaat niet om de verschijnselen, maar om de totale<br />

mens. Sommige mensen gaan heel bewust met ouder<br />

worden om. Een grote groep is zich niet of onvoldoende<br />

bewust van de situatie. Het afgeven van dat laatste restje<br />

zelfstandigheid is iets waar men liever niet aan denkt.<br />

Zo lang het gaat, gaat het. Men wil niet tot last zijn. Dat<br />

begrip “last” kennen wij niet. We moeten ervoor waken<br />

om mensen in een systeem te stoppen, waarin ze het<br />

gevoel hebben dat er niks meer hoeft.”<br />

Behoeften<br />

“Ik heb het eerder over behoeften, die op een bepaald<br />

moment ingevuld moeten worden. Met toenemende<br />

beperkingen terugvallen op de kinderen, buren of<br />

kennissen is niet de weg. Bovenaan dient te staan,<br />

dat zorg voor elke situatie bereikbaar moet zijn.<br />

Bescheidenheid hoeft niet. Wonen en zorg.. Daar gaat<br />

het om. Voor het wonen geldt niet de omvang, maar<br />

het comfort en in de zorg draait het om geborgenheid,<br />

veiligheid en gezelligheid. Natuurlijk mag men best weten<br />

wat het allemaal kost. De ene woonruimte is de andere<br />

niet, maar hoeft daarom niet minder comfortabel te zijn.”<br />

Verzorgingscentrum “De Burght” heeft al heel wat<br />

jaargangen zien komen en gaan. Er wordt gedacht over<br />

nieuwbouw, maar de bewoners tonen zich best tevreden<br />

over de woon- en verblijffaciliteiten, de gezellige sfeer en<br />

wat er allemaal voor ze gedaan wordt. Bovendien is het<br />

fijn om in het centrum van Oostburg alles binnen direct<br />

bereik te hebben.<br />

Peter Monsieurs,<br />

locatiedirecteur “De Burght”<br />

“Zorg moet ook voor kleine beurs bereikbaar zijn”<br />

12<br />

Intramuraal zijn er 27 wooneenheden (voor in totaal<br />

77 ouderen) plus 1 voor tijdelijke opname. Maar er zijn<br />

ook aanleunwoningen, waar circa 38 bewoners kunnen<br />

rekenen op zorg-naar-behoefte. Dan is er elders in<br />

Oostburg ook nog de zogeheten KWL-residentie met 12<br />

koopwoningen en 24 huurwoningen, waar<br />

“De Burght” zorg levert.<br />

Fusie<br />

De fusie tussen de verschillende verzorgingslocaties is<br />

volgens de heer Monsieurs een “goede keuze” geweest.<br />

“In je eentje wordt het steeds moeilijker om de vereiste<br />

kwaliteit en ondersteunende diensten te bieden. Denk<br />

maar aan de regelgeving, het complexe karakter van<br />

de hedendaagse zorg.. Gelukkig hebben we nu prima<br />

partners, waardoor de kwaliteit en doelmatigheid<br />

gewaarborgd blijven. Samen blijven we bezig met<br />

verbeteren, want waar mensen werken, worden fouten<br />

gemaakt. Het is niet anders. Binnen een groter kader<br />

lukt dat beter, omdat je het specialisme in huis hebt<br />

en je positie sterk is. Samen hebben we iets te bieden,<br />

waardoor de mogelijkheden voor de cliënt en onze<br />

medewerkers groter zijn geworden.”


Véronique<br />

Crooijmans,<br />

kapster<br />

“Het moet voelen als een uitje”<br />

Ze is met haar 34 lentes moeder van twee<br />

prachtige dochters. Een hele zorg.Toch is dat<br />

geen belemmering voor het enthousiasme,<br />

waarmee zij negentien uur per week “haar klanten”<br />

in de kapsalon van Verpleeghuis “De Stelle” bedient.<br />

Bedienen is eigenlijk niet het juiste woord; het is eerder<br />

verwennen.<br />

Met een gulle lach en behendig in de weer gunt ze<br />

ons een blik in de keuken: “Ik doe dit met heel veel<br />

plezier. Het is dankbaar werk. Je krijgt er veel voor<br />

terug. Het gaat niet alleen om het knippen, wassen<br />

of krullen zetten. De mensen moeten het gevoel<br />

hebben dat ze een uitje hebben. Daar kun je zelf veel<br />

aan bijdragen. Door belangstelling te tonen, gezellig<br />

te praten, maar ook door te luisteren. Kortom, door<br />

net een beetje meer te geven dan in een gewone<br />

kapperszaak. Het gaat om afleiding, het doorbreken<br />

van het alledaagse. Een beetje aandacht,verwennerij<br />

ook. We lachen hier heel wat af en soms wil iemand<br />

alleen maar kwijt wat hem of haar bezighoudt.<br />

Vreugde of verdriet. Dat moet je aanvoelen.”<br />

“Toen ik vier jaar geleden met deze baan begon,<br />

dacht ik op een gegeven moment, waar ben ik aan<br />

begonnen. Ik wist helemaal niks van een verzorgings-<br />

of verpleeghuis. Maar dat went snel. Gaandeweg<br />

kreeg ik er steeds meer plezier in. Zelfs zodanig dat ik<br />

het werk in de kapsalon graag afwissel met assistentie<br />

bij allerlei activiteiten en feestelijkheden. En natuurlijk<br />

kom ik als kapster ook bij bewoners aan bed. Als ze niet<br />

in de kapsalon kunnen komen, ga ik naar de afdeling<br />

om hun haar te doen. Hoofdzaak is dat de bewoners<br />

zich prettig voelen. Ik weet nog wel dat ik tussen de<br />

bedrijven door wel eens op de fiets ben gesprongen<br />

om een appelflap voor een cliënt te gaan kopen. Moet<br />

kunnen, vind ik.”<br />

Eigen vervoer onontbeerlijk<br />

<strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> heeft de beschikking over een modern rolstoelbus. Onontbeerlijk voor<br />

de mobiliteit van de intramurale bewoners, maar ook voor de mensen-van-buiten, die dagbehandeling<br />

genieten, zoals fysiotherapie e.d. Ook bij evenementen, uitstapje en activiteiten buitenshuis vormen deze<br />

vervoersmiddelen (én de chauffeurs!) een groot comfort.<br />

13


Onze eerste zorg, iedere dag weer, is de directe<br />

bewonerszorg door de medewerkers van<br />

de verpleegafdelingen en ondersteunende<br />

diensten. Zorg is iets wat zich afspeelt tussen mensen.<br />

De individuele medewerker probeert te voldoen aan<br />

de vraag van de cliënt. Dit was vroeger al zo en dat<br />

zal altijd zo blijven. Goede zorg - want die willen<br />

wij bieden - heeft te maken met zorgvuldigheid,<br />

zorgzaamheid, trouw en relaties. Aandacht hebben<br />

voor de ander staat daarbij centraal.<br />

Met Ben (J) Sanders maken wij een rondgang door<br />

Verpleeghuis “De Stelle”, in z’n ontstaan en groei nauw<br />

verbonden met het aanpalende ziekenhuis Antonius.<br />

Die relatie is opvallend aanwezig in de praktijk van<br />

iedere dag. Onderweg wijzend op vernieuwingen,<br />

hier een praatje, daar een vraag, laat hij bij de<br />

bezoeker een ondubbelzinnige indruk achter. Nooit<br />

heeft deze kunnen beseffen dat er zo ontzettend veel<br />

gedaan wordt voor mensen die onmogelijk in een<br />

thuissituatie kunnen blijven, omdat zij om diverse<br />

redenen professionele begeleiding en verzorging<br />

nodig hebben. Kortom, hun dagelijks leven deels of<br />

helemaal uit handen moeten geven zonder dat zij als<br />

een nummer gezien worden. Respect, betrokkenheid<br />

en aandacht zorgen ervoor dat de bewoners in<br />

staat worden gesteld de regie over hun leven zoveel<br />

mogelijk te behouden.<br />

Meegegroeid<br />

Ben is sinds februari 1991 directeur van deze<br />

geweldige voorziening, die in alle opzichten met de<br />

tijd is meegegroeid. In deskundigheid, kwaliteit van<br />

de zorg, materiële ondersteuning en het vormgeven<br />

aan nieuwe visies, bijvoorbeeld in de benadering<br />

van Alzheimerpatiënten. Het werkklimaat is er<br />

ronduit plezierig. Iedereen doet z’n best om het de<br />

bewoners, familie en kennissenkring naar de zin te<br />

maken. Eigenlijk is het één grote familie. “De Stelle”<br />

heeft in de loop der jaren in en buiten de regio een<br />

sterke reputatie opgebouwd met de organisatie van<br />

evenementen en creatieve activiteiten. Men staat in de<br />

voorste gelederen waar het gaat om zorgvernieuwing.<br />

Ben Sanders is bepaald geen directeur achter een<br />

groot bureau, al heeft hij dat wel. Regelmatig is<br />

hij op de werkvloer aanwezig, in de weer met van<br />

alles en nog wat, want “De Stelle” is een zorgbedrijf,<br />

waar dagelijks talloze klussen dienen te worden<br />

geklaard. “Het leven bestaat uit klussen”, stelt Ben<br />

Sanders nuchter vast.”En je moet je klussen goed<br />

en gestructureerd doen. Ik probeer, mede vanuit<br />

mijn zorgverleden, een stabiliserende factor te zijn<br />

Ben Sanders,<br />

directeur verpleeghuiszorg<br />

“Aandacht hebben staat bij ons centraal”<br />

14<br />

in de organisatie. Naar de bewoners en naar de<br />

medewerkers.”<br />

Van leerling tot hoofd<br />

Na de nodige opleidingen met succes voltooid te<br />

hebben, is hij op de meest uiteenlopende plaatsen<br />

en plekken in Nederland werkzaam geweest in de<br />

ziekenhuis-, psychiatrische en geriatrische zorg.<br />

Teveel om op te noemen. Van leerling tot hoofd. Een<br />

advertentie met betrekking tot z’n huidige functie<br />

trok hem naar Zeeland. “Zo is het gebeurd en het<br />

bevalt prima. Met plezier wonen we in Groede, ik<br />

ben actief binnen de plaatselijke tennisvereniging,<br />

doe aan hengelsport en ben grootvader. Een mooie<br />

combinatie. “<br />

Ben is trots op z’n medewerkers. “Ze zijn goed<br />

geschoold, tonen inzet en betrokkenheid. Ik denk dat<br />

men elders in het land best jaloers is op de kwaliteit die<br />

hier geboden wordt. Het negatieve imago, dat helaas<br />

maar al te vaak door de media wordt neergezet, kan<br />

zeker niet van toepassing zijn op wat hier gebeurt.”<br />

Als je ’t zelf niet meer kunt<br />

“In een verpleeghuis kom je als je het niet meer kunt.<br />

De mensen vinden dat erg. Daarom is het zo uitermate<br />

belangrijk dat er een sfeer van respect heerst en<br />

belevingsgerichte zorgplannen worden ontwikkeld.<br />

Als alle verpleeghuizen in Nederland dat zouden<br />

doen, stond het er een stuk beter voor. Op dat gebied<br />

zijn wij vooruitstrevender dan anderen. Dat mag<br />

gezegd.. Bij ons is geen enkele sprake van kilheid. De<br />

communicatie is open en persoonlijk, vriendelijk en<br />

hartelijk, ook met de familie. Met z’n allen hebben we<br />

er plezier in nieuwe dingen te bedenken. Daar zijn we<br />

voortdurend mee aan de gang en dat moet ook zo<br />

blijven.”


“De Stelle”<br />

Ruim en veelzijdig verpleeghuis<br />

Meer dan een kwart eeuw is op vooruitstrevende wijze gewerkt aan de op- en uitbouw<br />

van Verpleeghuis “De Stelle” in Oostburg. Niet alleen fysiek, maar ook in kennis en<br />

voortdurende vernieuwingsdrang. “De Stelle” mag landelijk als een voorbeeld gezien<br />

worden. Vaak loopt men op ontwikkelingen vooruit.<br />

Bovenstaande foto’s: de reminiscentieruimte<br />

Na diverse ingrijpende verbouwingen is een aaneenschakeling<br />

van gebouwen ontstaan, die met vertakkingen naar de<br />

vier windstreken, gegroepeerd liggen rond een centrale<br />

recreatieruimte. Alles oogt fris, open en gastvrij.<br />

In elke afdeling zijn er centrale woonkamers (recreatieruimtes),<br />

badkamers, personeelsruimtes en natuurlijk de kamers<br />

van de bewoners. Rolstoelgebruikers en slechtzienden<br />

kunnen ongehinderd hun gang gaan. Vrijwel alle oude<br />

grotere meerpersoonskamers zijn vervangen door 2- en 1persoonskamers,<br />

hetgeen de privacy uiteraard enorm ten goede<br />

komt. Na de verbouwingen aan afdeling “Het Klaverblad” is er<br />

nog meer privéruimte ontstaan.<br />

“De Stelle” is een omvangrijke organisatie, heeft ook de<br />

meeste bewoners van alle locaties met het grootste aanbod in<br />

zorgverlening:<br />

• <strong>Woonzorg</strong> met (langdurige) verpleging;<br />

• (Kortdurende) revalidatie voor mensen met<br />

hersenbeschadigingen;<br />

• Dagbehandelingen voor mensen met een lichamelijke<br />

handicap;<br />

• Dagbehandelingen voor mensen die licht dementerend<br />

zijn.<br />

Voorzieningen en inrichting zijn dan ook niet gering. Om enkele<br />

voorbeelden te noemen:<br />

De fysiotherapie heeft de beschikking over een volledig<br />

ingerichte oefenzaal, in de ergotherapie vinden we bijvoorbeeld<br />

een in hoogte verstelbare keuken en speciaal voor de individuele<br />

bewoner ontworpen kleding. Er is ook een rolstoelwerkplaats.<br />

Zelfs een stilteruimte ontbreekt niet.<br />

Elke afdeling kent een speciale kamer waar de bewoner zijn<br />

of haar laatste levensdagen kan doorbrengen, met behoud<br />

van veel privacy, temidden van de familie. De kamer is sereen<br />

ingericht en er staat een slaapbank.<br />

Opvallend zijn de voorzieningen en inrichting (wanddecoraties) van de afdelingen voor zwaar<br />

dementerende bewoners. De persoonlijke aandacht van het personeel en de succesvolle<br />

methodieken om tot de beleving van de bewoners door te dringen, hen veiligheid en rust te<br />

geven, zijn buitengewoon intensief. De snoezelkamer en de badkamer met speciale geur-, kleur-<br />

, licht- en geluidseffecten blijken doeltreffend te werken en leiden over het algemeen tot een<br />

aanzienlijke verlaging in het gebruik van medicamenten.<br />

15


In haar beleidsvisie voor de komende jaren stelt<br />

de <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong><br />

de verantwoordelijkheid voor de inwoners voor<br />

wat betreft verpleging en verzorging, centraal.<br />

De “definities” en benamingen mogen dan wel<br />

veranderen, het doet niets af aan die intentie. Naast<br />

een groeiende extramurale dienstverlening, wordt er<br />

alles aan gedaan om blijvend te kunnen voldoen aan<br />

de behoefte aan intramurale zorg. De scheiding tussen<br />

wonen en zorg gaat zich wel scherper aftekenen. Als<br />

dat proces op een verstandige manier verloopt, is daar<br />

niets mis mee. Dan betekent het op termijn WINST.<br />

Henk Masclee, directeur verzorgingshuiszorg, deelt<br />

die overtuiging en hij weet waar het over gaat. Al op<br />

zeer jonge leeftijd, begin twintig, was hij directeur van<br />

bejaardenhuis “Rozenoord”, voorganger dus van Luc<br />

Weemaes. Zijn positie werd min of meer gezien als een<br />

combinatie van directeur en huisvader. Hij moet er nog<br />

om lachen. Drie decennia terug in de tijd levert grote<br />

verschillen op met de dag-van-vandaag. De situatie en<br />

de categorie bewoners waren totaal anders. Net als<br />

zijn collega’s in het management van de organisatie<br />

( ook wel “het concern” genoemd) heeft Henk een<br />

voorgeschiedenis in de zorg. Hij studeerde aan de<br />

Sociale Academie in Rotterdam, combineerde militaire<br />

dienst met een studie psychiatrie (verpleegkunde) en<br />

was vervolgens anderhalf jaar in dat segment van de<br />

zorg actief.<br />

Terug naar Zeeland..<br />

“Ik wilde weer terug naar Zeeland, was graag in<br />

Kloetinge gaan werken, maar men was daar nog niet<br />

zover. Het werd Sluis en daar heb ik nooit spijt van<br />

gehad. Gaandeweg werd ik steeds meer gevraagd<br />

voor allerlei dingen. Zo rolde ik van het in één in het<br />

ander. Veel nieuwe uitdagingen. Ik houd daar wel van,<br />

zoals nu met het project “Hooge Platen” in Breskens.<br />

Daar zie je een heel concreet resultaat van de<br />

veranderingen in de afgelopen tien jaar. De scheiding<br />

van wonen en zorg in een fantastische combinatie van<br />

appartementen, bejaardenhuis, verpleeghuis en een<br />

welzijnsboulevard. Een uitgekiend concept, dat recht<br />

doet aan het zo lang mogelijk zelfstandig wonen en<br />

leven van de oudere mens en het bieden van zorg<br />

wanneer en waar dat verlangd wordt. Alles binnen<br />

handbereik. Begeleid zelfstandig wonen.. Ik vind het<br />

geweldig daar aan mee te kunnen werken.”<br />

Henk Masclee,<br />

directeur verzorgingshuiszorg<br />

“Ouder worden betekent niet dat je ziek bent”<br />

16<br />

“We moeten ondernemend en vernieuwend blijven.<br />

Voldoende creativiteit opbrengen om mee te gaan<br />

met de tijdsontwikkelingen. Sloop, nieuwbouw en<br />

verhuizing.. Het hoort er allemaal bij. Hoofdzaak is<br />

dat zowel wat het wonen betreft als de zorg, die<br />

mensen op een bepaalde leeftijd nodig hebben,<br />

een goed kwaliteitsniveau hebben. Een kwaliteit die<br />

gewaarborgd is. Daar doet onze stichting alles aan en<br />

sinds de fusie hebben we merkbaar het gevoel dat we<br />

in dat streven samen sterker zijn komen te staan.”<br />

Behoud van levenskwaliteit<br />

“Ouder worden betekent niet dat je ziek bent. Goed,<br />

bepaalde functies lopen terug of vallen uit. Zo gaat dat<br />

met een mensenleven. Moet dit dan maar automatisch<br />

inhouden dat de kwaliteit in aandacht achteruit gaat?<br />

Persoonlijk vind ik dat we ons meer dan ooit sterk<br />

dienen te maken voor het behoud van levenskwaliteit.<br />

Laat dat voorop staan! Natuurlijk wel binnen een<br />

systeem waarin dat realiseerbaar is, ook in financieel<br />

opzicht. Dat laatste maakt het wel eens moeilijker<br />

dan je zou willen en er wordt veel verlangd van de<br />

professionaliteit. Onze medewerkers moeten heel<br />

breed zijn opgeleid, breed inzetbaar ook.”<br />

Een ontwikkeling als “Hooge Platen” vindt Henk<br />

Masclee volledig passen bij “een generatie ouderen,<br />

die veel meer wensen heeft dan vroeger het geval<br />

was”. Behoud van zelfstandigheid speelt daarin een<br />

cruciale rol. “We zijn goed bezig”, stelt hij vast.” Zowel<br />

naar capaciteit als variëteit. De fusie met “De Stelle” is<br />

een goede zaak geweest. Met name daarom is er een<br />

verpleegunit mogelijk in Breskens.”


Fysiotherapie<br />

Bewegen en blijven bewegen zo lang ‘t kan<br />

Mobiliteit is voor een mens de smeerolie om het<br />

lichaam beweeglijk te houden. Als we niet meer<br />

bewegen loopt het mechanisme vast en ontstaan er<br />

allerlei klachten. Dikwijls bovenop de hindernissen<br />

die men al ondervindt. Dat geldt voor jong én oud.<br />

Ook voor een mens-op-leeftijd is het zaak zo goed<br />

en zo lang mogelijk “ter been” te blijven.<br />

Fysiotherapie is op het vlak van “wonen met<br />

zorg voor ouderen” dan ook sinds vele jaren een<br />

gegeven, dat meegaat met de tijdsontwikkelingen.<br />

Het pakket zorgproducten van <strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong><br />

<strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong> voorziet zowel in- als<br />

extern (samenwerkingsverbanden) op dit vlak in de<br />

meest professionele begeleiding.<br />

Wie zich de tijd gunt om een kwartiertje toe te<br />

zien op het werk van Anja de Rijcke en Johan<br />

Dedeyne staat verbaasd over wat er allemaal kan.<br />

Hoe deze ervaren specialisten vakkundig, geduldig<br />

en behoedzaam omgaan met een veelheid aan<br />

lichamelijke beperkingen.<br />

Vooral hoe ze er in slagen handicaps van tijdelijke<br />

of langdurige aard te verhelpen dan wel dragelijk<br />

te maken. Hoe ze mensen terug of beter ter been<br />

krijgen.<br />

Hulpmiddelen<br />

Dat kan gelukkig op diverse manieren en met<br />

behulp van allerlei technische hulpmiddelen. Het<br />

lijkt wel een fitnesscentrum. Dat is het natuurlijk ook<br />

wel voor een deel, maar de persoonlijke aandacht<br />

van Anja en Johan voor de man of vrouw, die zij<br />

behandelen, is subtieler dan men denkt. Die gaat<br />

net dat stapje verder. Geen wonder, Anja heeft 22<br />

jaar ervaring en collega Johan nog vier jaar langer.<br />

Zij kennen hun “klanten”, weten wat ze mankeren<br />

of gemankeerd hebben en brengen beweging,<br />

waar die ontbrak of wenselijk is. Een schitterend vak<br />

met opvallende resultaten!<br />

Vooral de mensen die gebruikmaken van de<br />

mogelijkheden in dagbehandeling (inclusief vervoer<br />

uit en thuis) beschouwen dit als een uitstapje. Net<br />

als bij de kapper. Ze komen volgens afspraak terug<br />

voor therapie, hetzij voor “onderhoud”, zoals Johan<br />

en Anja dat benoemen, of voor hersteloefeningen<br />

en revalidatie na een operatie (heupfractuur of<br />

herseninfarct).<br />

Anja: “Het is telkens een afweging die je maakt. Je<br />

zoekt samen naar het beste traject.”<br />

17


18<br />

Er is wel vaker reden voor een feestje, maar<br />

woensdag 11 mei j.l. is voor Verpleeghuis “De<br />

Stelle” de annalen ingegaan als een datum<br />

waarop er iets heel bijzonders gebeurde, namelijk<br />

de ingebruikname van de zogeheten Alzheimertuin.<br />

Een primeur voor Nederland. Inmiddels ook al op TV<br />

geweest.<br />

Een feestelijke presentatie met aansluitend bezichtiging<br />

van het project, zetten de kroon op het werk van<br />

een enthousiaste, gedreven werkgroep, die veel tijd<br />

en energie had gestopt in de realisatie van dit sterke<br />

staaltje belevingsgerichte zorg. Over de opzet en<br />

inrichting was, zo bleek, lang en diep nagedacht. Het<br />

resultaat mag er (mede dankzij een aantal gulle gevers)<br />

dan ook zijn! De tuin is centraal gesitueerd tussen twee<br />

afdelingen met elk 36 bewoners.<br />

Belangrijke kenmerken zijn de bereikbaarheid,<br />

toegankelijkheid (rolstoelers) en het overzicht van<br />

binnenuit, waardoor de mensen zich vrijelijk kunnen<br />

bewegen.<br />

Marieke Villerius, in “De Stelle” hoofd van de gesloten<br />

afdeling “De Boterbloem” (psychogeriatrie) staat te<br />

glunderen bij een authentiek ogende waterput.<br />

“We zijn er inderdaad heel erg trots op. Dit is een<br />

tuin, die helemaal is ingericht op de behoeften en<br />

mogelijkheden van dementerenden. Tast, reuk,<br />

smaak, zicht, gehoor.. Aan alles is gedacht om via een<br />

beleving vanuit het verleden een sfeer van rust en<br />

veiligheid te scheppen. Zelfs het wasgoed hangt aan<br />

de lijn. Dat kunnen ze voelen en ruiken.”<br />

Een belangrijk en opvallend kenmerk van de ziekte van<br />

Alzheimer is de vervreemding van de dementerende<br />

ten opzichte van de mensen in de omgeving. De<br />

patiënt herkent de wereld met alle mensen en<br />

objecten niet meer. Handelingen, die iemand vroeger<br />

probleemloos kon uitvoeren, worden steeds moeilijker.<br />

Kostbare herinneringen aan het verleden gaan verloren<br />

als gevolg van geheugenstoornissen. Daarbij zorgen<br />

taalstoornissen er voor dat communicatie met anderen<br />

Marieke Villerius,<br />

eerste Alzheimertuin van Nederland<br />

“Rust en zintuiglijke beleving scheppen sfeer<br />

van veiligheid en geborgenheid”<br />

steeds moeilijker verloopt. Daardoor wordt zelfs het<br />

voeren van een gesprek op een bepaald moment<br />

onmogelijk. De ziekte van Alzheimer is onontkoombaar.<br />

De oorzaken van een behandeling voor genezing zijn<br />

(nog) onbekend.<br />

- belevingswereld -<br />

Een belevingsgerichte zorg en “validation”, waarvan<br />

de Alzheimertuin, een prachtig voorbeeld is, gaan in<br />

op de belevingswereld van de dementerende, hoe<br />

iemand zijn omgeving waarneemt en ervaart. Op die<br />

manier neemt het gevoel van eigenwaarde toe en<br />

verminderen spanning en onrust. De belevingswereld<br />

is gebaseerd op herinneringen en verlangens. De<br />

patiënt herkent vaak niet meer.<br />

“Wij houden ons bezig met warme zorg, zoals<br />

het snoezelen, zintuigprikkeling en -activering,<br />

verlichting, een dagindeling, leefkwaliteit binnen<br />

de mogelijkheden en een rustige omgeving. De<br />

Alzheimertuin kan daarin een belangrijke rol spelen.<br />

Er is geen dwingende afrastering, alles is heel<br />

veilig. Kleuren en geuren en het waarnemen van<br />

seizoenswisselingen bevorderen hun geestelijke en<br />

lichamelijke mobiliteit, de vrijheid van bewegen”.


COLOFON<br />

Uitgave:<br />

<strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong><br />

Postbus 172, 4500 AD Oostburg<br />

info@woonzorgwzv.nl<br />

www.woonzorgwzv.nl<br />

Redactie en samenstelling:<br />

Johan Robesin<br />

Trend Int. Adviesbureau<br />

voor Communicatie en PR (Hoek)<br />

Vormgeving en druk:<br />

Drukkerij DRUWA (Hulst)<br />

Realisatie:<br />

Commissie jaarverslag<br />

Dhr. P. Rademacher,<br />

voorzitter raad van bestuur<br />

Dhr. H. Masclee,<br />

directeur verzorgingshuiszorg<br />

Dhr. J. Vermeulen,<br />

economische administratieve dienst<br />

Mevr. L. D’Hoore,<br />

personeelsfunctionaris<br />

Dhr. P. Monsieurs,<br />

locatiedirecteur De Burght<br />

Mevr. E. Mekkaoui,<br />

kwaliteitsmedewerker<br />

Oplage: 1.500 ex.<br />

Uitgebreide informatie over 2004, is te vinden in het<br />

jaarverslag 2004. Deze gegevens zijn beschikbaar op<br />

de website www.jaarverslagenzorg.nl of op verzoek bij<br />

<strong>Stichting</strong> <strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong>.<br />

Met nieuwe<br />

woonvormen<br />

bouwen aan<br />

de toekomst<br />

“<strong>Woonzorg</strong> <strong>West</strong> <strong>Zeeuws</strong>-<strong>Vlaanderen</strong>” volgt de landelijke<br />

ontwikkelingen in de ouderenzorg op de voet.<br />

Naast het aanpassen van de intramurale voorzieningen<br />

wordt de organisatie in toenemende mate gepolst waar<br />

het gaat om de ontwikkeling van nieuwe woonvormen en<br />

projecten, die gericht zijn op “wonen met zorg”.<br />

Vanwege veranderende regelgeving en nieuwe inzichten<br />

moet zorg steeds langer en meer in de thuissituatie kunnen<br />

worden verleend.<br />

Daarbij wordt overigens scherp gelet op de noodzaak van<br />

intramurale zorgverlening.<br />

De nieuwbouw “Hooge Platen” , die het oude<br />

“Ter Schelde” in Breskens zal gaan vervangen wordt volgens<br />

de nieuwste inzichten gebouwd. Een aantal intramurale<br />

verzorgingshuisplaatsen wordt omgezet in extramurale<br />

voorzieningen. Bovendien komen er in het nieuwe complex<br />

een aantal verpleeghuisunits en allerlei welzijnsfaciliteiten<br />

(welzijnsboulevard). Een ander toekomstgericht project<br />

is “Hoogendamme” in Oostburg, waar optimale aandacht<br />

geschonken wordt aan veiligheid en de mogelijkheid voor<br />

inkoop van “zorg op maat”.<br />

Foto’s van boven naar onder: “Hooge Platen” en “Hoogendamme”


“Het Rondeel” in Sluis<br />

k r a c h t i g e s a m e n h a n g t u s s e n w o n e n e n z o r g<br />

Verpleeghuis “De Stelle”<br />

Veerhoeklaan 7, 4501 AE Oostburg<br />

Tel. 0117-459400<br />

Fax 0117-455393<br />

E-mail: destelle@zzv.nl<br />

<strong>Woonzorg</strong>centrum “Rozenoord”<br />

Hoogstraat 58, 4524 AD Sluis<br />

Tel. 0117-495800<br />

Fax 0117-495828<br />

E-mail: rozenoord@wwzv.nl<br />

<strong>Woonzorg</strong>centrum “Ter Schelde”<br />

Ringlaan 4, 4511 HH Breskens<br />

Tel. 0117-381210<br />

Fax 0117-381242<br />

E-mail: wzwterschelde@zonnet.nl<br />

Verzorgingscentrum “De Burght”<br />

Ledelplein 18, 4501 BN Oostburg<br />

Tel. 0117-452953<br />

Fax 0117-442401<br />

E-mail: deburght@wwzv.nl<br />

Algemeen Postadres:<br />

Postbus 172, 4500 AD Oostburg<br />

E-mail: info@woonzorgwzv.nl<br />

Internet: www.woonzorgwzv.nl<br />

“Het Lam”<br />

“Toren van Bourgondië”<br />

“KWL-residentie”<br />

<strong>Woonzorg</strong>centrum “Rozenoord”<br />

Verzorgingscentrum “de Burght”<br />

Verpleeghuis “De Stelle”<br />

<strong>Woonzorg</strong>centrum “Ter Schelde”

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!