Views
5 years ago

fly-drive

fly-drive

Lichamen vloeien ineen,

Lichamen vloeien ineen, een vluchtige kus, de toeschouwers op het straatterras houden hun Lichamen vloeien ineen, een vluchtige kus, de toeschouwers op het adem straatterras houden in.Tango, hun adem in.Tango, de meest sensuele dans, sensuele ontstaan in de volkswijk, dans, is uitgegroeid ontstaan tot een nationaal in fenomeen. de volkswijk, is uitgegroeid tot een nationaal fenomeen. tineerd om het Congres: een geforceerde kopie van het Capitool in Washington. Beto omzeilt stoplicht- les en snijdt auto’s galant af, terwijl zijn rozenkrans, die aan de achteruitkijkspiegel hangt, van links naar rechts zwiept. Waarom die haast? ‘Lunchtijd nadert in La Boca’, legt Patrick uit. Maradona & Evita Porteños halen hun neus op voor La Boca, de achterbuurt. Toeristen smullen ervan. De wijk barst van de kleuren. Felle, stoere tinten sieren met golfplaten beklede blokkendozen. Rood, geel, groen, blauw. ‘Republica de la Boca’ lezen we op een muur van een trappleintje. Dit is de bakermat van Buenos Aires. Aan de monding (boca) van de Riachuelo-rivier - inmiddels al decennia een verzande haven - ontstond eind 19de eeuw de eerste nederzetting. Weer een eeuw later bouwden Grieken en vooral Italianen hier van sloophout eenvoudige huizen. Het zijn hun kleinkinderen die La Boca kleuren met een voorliefde voor blauwgeel en voor de bal. Het is een bekend verhaal: Maradona, kind van de sloppenwijk, schopte het ver. De dribbelkoning van wijkclub Boca Juniors bezorgde de Argentijnen in 1986 de voetbalwereldbeker. Met zijn dubbelganger, een geschminkte lookalike van de baltovenaar, ga ik op de foto. Een duidelijk ttere man dan de echte Diego. Op de cover van een tijdschrift prijkt ‘Pluisje’, de veelbesproken nummer 10. De sporen van een door drugs & drank beheerst leven zijn hem af te zien. We werpen een snelle blik op la Bombonera, het stadion van voetbalclub Boca Juniors. Het staat middenin de arbeiderswijk en heeft veel weg van een Ikea-kleurige bonbondoos. Patrick: ‘Het verhaal gaat dat toen profvoetbal zijn intrede deed in Argentinië, er een clubshirt moest worden gekozen. Hoe kies je dat uit? Simpel, het antwoord kwam - zoals veel in Argentinië - van overzee. De landsvlag van het eerste het beste schip dat de haven zou binnenvaren, zou de clubkleuren bepalen. Het schip kwam… uit Zweden.’ Terug naar La Boca. El Caminito, een blok van vier straatjes, daar gebeurt het nu. Vanaf één uur ’s middags draaien tangoparen strak en viriel om elkaar heen op weemoedige bandoneon- en gitaar- klanken. Dansers in pak, brylcreem in het haar, hun danspartner in nauwsluitende jurk en netpanty’s. Lichamen vloeien ineen, een vluchtige kus, de toeschouwers op het straatterras houden hun adem in. Tango, de meest sensuele dans, ontstaan in de volkswijk, is uitgegroeid tot een nationaal fenomeen. De passie zit diep. Er is zelfs een lobby die wedijvert voor een UNESCO-status voor de dans. De restauranthouders in El Caminito vinden het prima. Het vuur onder de Argentijnse biefstukken laait hoog op. De pesos vinden hun weg. Haal diep adem. Wat nu volgt is een staaltje lijkenpikkerij. Van Maradona gaan we op weg naar Evita. La Recoleta beroept zich erop het Père Lachaise van Latijns-Amerika te zijn. Maar is er wel zoveel te zien op de beroemde begraafplaats? De praalgraven van generaals en presidenten op La Recoleta zijn mooi, protserig. Een barokke hoogmis waardig. Toch dienen ze slechts als achtergronddecor. Je komt hier naartoe voor één praalgraf, nummer 57. Niemand minder dan Evita Duarte Perón heeft daar, achter een simpele plaquette haar laatste rustplaats gevonden. Dat heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Er is gesold met Evita. Na de afzetting van haar man, president Perón in 1955, werd haar gebalsemde lichaam - verstopt in een vrachtauto - Argentinië uitgesmokkeld. Jarenlang lag ze onder een valse naam op een kerkhof in Milaan begraven. Tot Evita in de jaren ’70 eindelijk op Recoleta werd bijgezet. Haar populariteit is er alleen maar door toegenomen. Hemel op aarde De volgende morgen ziet Buenos Aires er heel anders uit. Het regent niet, het giet. Wat doe je dan? Je vraagt de hotelreceptionist om een leenparaplu en duikt een café in, voor kofe met een taartje. Als het na de tweede café con leche nog steeds hoost, duwen we onszelf naar buiten. Dan maar naar de winkels. Een taxi is zo gevonden. ‘El Ateneo, por favor’, dicteer ik in mijn beste Spaans. Schrijver José Luis Borges zei ooit: ‘Ik heb altijd gedacht dat het paradijs een bibliotheek is.’ Op de Avenida Santa Fe nummer 1860, een oud theater, is die gedachte werkelijkheid geworden. Literatuur, foto- en architectuur naslagwerken, kook- fly-drive FILMPJES & MEER… ...over tangodansen in Buenos Aires en pinguïns en zeeolifanten aan de Atlantische kust vindt u op www.reizen.nl Tevens extra informatie over Buenos Aires en rijden in Patagonië. januari 2010 www.reizen.nl www.reizen.nl januari 2010 | 55 p050_RZM01_Argentinie_v5.indd 55 09-12-2009 08:30:05

fly-drive OOK ZIEN IN BUENOS AIRES 1. San Telmo: ooit een poep chique buurt met herenhuizen. Plaza Dorrego, het hart van de wijk, is een soort Place Pigalle. 2. Recoleta. Café La Biela op het plein tegenover het kerkhof is dé plek om naar mensen te kijken. 3. Palermo is the place to be in de stad met hippe kledingboetieks en restaurants. Meer over deze tips op www.reizen.nl Foto’s rechterpagina: 1. Volkswijk La Boca houdt van voetbal. 2. El Ateneo is de de boekenhemel op aarde. boeken, strips. El Ateneo is de boekenhemel op aarde. Van foyer tot balkon staan boeken in de schijnwerpers. Op het podium kun je met je favoriete leesvoer op schoot urenlang wegdromen. Diezelfde Borges jaagt ons weer de straat op. ‘Mijn ziel zit in de straten’, zei de schrijver. ‘De straten en stegen in de buurten waar het volk leeft. Dat is mijn land’. Lopend gaan we terug naar het centrum, terug naar het Plaza de Mayo. We zien hondenuitlaters met een dozijn keurige keffers op weg naar een parkje, passeren lootjesverkopers, scheldende buurtbewoners, bedelaars en laten onze schoenen poetsen voor - naar lokale maatstaven gerekend - veel te veel peso. Eenmaal bij het Plaza is het droog, een wind blaast frisse lucht door de avenida’s. Boven de haven, twee blokken achter Casa Rosada, breekt de zon door. Puerto Madero mag zich de dockside van Buenos Aires noemen. Oude bakstenen pakhuizen stonden er decennialang te verstoffen totdat lokale entrepreneurs in 1990 hun ideeën erop loslieten. En voilà: de Porteños hebben er een paradeerboulevard met terrassen bij gekregen. De Puentedela Mujer-loopbrug verbindt de trendy kades met de stad. Over de mini uitvoering van onze Rotterdamse Erasmusbrug lopen we de promenade op. Patrick had ons getipt hier even langs te gaan. ‘Er staat daar een bijzonder beeld tegen een oranje muur, je kunt het niet missen. Het is door koningin Beatrix persoonlijk onthuld’, benadrukte hij. We lopen er zowat tegenaan: een grasveldje, een oranje betonnen muurtje en een bronzen beeldje van een pronte vrouw die haar armen ten hemel spreidt. Het oranje pleintje heet Plazoleta Reina de Holanda. De maakster van het beeld is Tineke Willemse-Steen. Nooit van gehoord. Zou het misschien een pseudoniem zijn? Wat was de hobby van koningin Beatrix ook alweer? Pinguïnfamilie Vergeet overvolle avenida’s, vergeet grand cafés. In Patagonië is Buenos Aires ver weg, om precies te zijn 1463 kilometer. We rijden over de steppe. Boven ons een melk- glasachtige lucht, voor ons een streep asfalt en land, oneindig land: vlak, woest en ledig. De weg heet Ruta Nacional 3. Het is de levensader aan de Atlantische kust, drieduizend kilometer van Buenos Aires tot aan Vuurland. Zo’n eind hebben wij niet voor de boeg. Maar dat het verstandig is om bij elke pleisterplaats te tanken laat zich raden. Pech kan zomaar dubbele pech worden. Op de digitale snelweg hoef je hier niet te rekenen. Mijn mobiel heeft nul, nada bereik, al anderhalf uur niet. Het doel van dit avontuur? Pinguïns. Na een vlucht van twee uur van Buenos Aires naar Aeropuerto Trelew, een vliegveld buiten de gelijknamige provincieplaats, zijn we gaan rijden. Water en kaakjes op de achterbank, je weet maar nooit. Ergens in niemandsland slaan we af, richting zee. 56 | januari 2010 www.reizen.nl www.reizen.nl januari 2010 Meteen geselt een kiezelweg de auto. Pas na dertig kilometer schudden zien we de eerste tekens van leven. Twee guanaco’s, kleine neefjes van de lama, steken hun kop nieuwsgierig boven het stugge struikgewas. Als we stoppen en uitstappen, sprinten ze weg. Dat er zich meer leven in het lage Patagonische struikgewas schuilhoudt dan we vermoeden, ontdekken we bij Punta Tombo. Koddig waggelt er een pinguïn het pad over, en nog een, en... De komiek van de kust heeft het druk. Het is broedseizoen. Onder bijna elke struik zit een Magelhaenpinguïn – een kleine pinguïnsoort van hooguit zeventig centimeter – op een of twee eieren te broeden. Als we naar de vloedlijn lopen, duiken de pinguïns overal op in de duinachtige valleien. Het heeft wel iets weg van een gezellige familie. Door mijn verrekijker zie ik er een paar uit de branding komen, terug van de dagelijkse boodschappen. De pinguïns schudden hun veren uit, kijken achterom en blijven staan. Alsof ze iets vergeten zijn. Vreemd, want de oceaan biedt een vast dagmenu. Je hoort het ma pinguïn al zeggen tegen pa pinguïn: ‘Toch niet weer vis!’ Broodje walvisverhaal Rijden maar weer. Noordwaarts, over Ruta 3. Na U2, Coldplay, Keane en een tango-cd van José Sancho (gekocht in La Boca) twee keer beluisterd te hebben, zijn we waar we wezen willen: Puerto Pirámides op schiereiland Valdes. Een beschut dorp dat ons met open armen ontvangt. Het schemert al als de laatste excursieboot het strand wordt opgetrokken. De passagiers met felrode zwemvesten, scholieren zo te zien, praten druk en opgewonden. ‘Whale watching’ lees ik aan stuurboordzijde van het schip. Dát bewaren wij voor morgen. Eerst een stevige maaltijd en een bed. We krijgen waar we naar verlangen. Aan het eind van een westernachtige dorpsstraat staat Hosteria The Paradise. We schudden het zand uit onze kleren, doen de deur open en... een vrouw stapt opgelucht op ons af. ‘You guys must be Linden and Tolnar?’ Niet dat ze ongerust was, maar Selva is blij dat we toch gekomen zijn: een journalist en een fotograaf. Publiciteit is altijd welkom. De eetzaal van de hosteria voelt als een knusse Alpenblokhut en de milanese - de Argentijnse variant op biefstuk met frites smaakt naar een tweede bord (wat we niet doen). Boven de bar wordt een promolm gedraaid over Zuidkapers. ‘Het is altijd prijs. Whales genoeg’, zegt Selva. ‘Ze zijn nieuwsgierig, komen vlak bij de boten.’ Puerto Pirámides bestaat bij de gratie van de jaarlijks terugkerende Zuidkapers, wordt ons - voor zover we het nog niet wisten - duidelijk gemaakt. Van juli tot december zoeken de walvissen beschutting in de baai (Golfo Nuevo) om er te baren en hun kalveren groot te brengen. Tegen tien uur hebben we genoeg tv-walvissen gezien. We verlangen naar een bed en naar de dag van morgen. p050_RZM01_Argentinie_v5.indd 56 09-12-2009 08:30:14

Fly-drive Coruna – Bilbao - REIZEN Magazine
Dierentuin onder water, Fly, drive & dive aan de ... - Udo van Dongen
3 x Argentinië - Hotel Home Buenos Aires
'Samen het fileprobleem oplossen in Helmond' - Driven
Romtour´s Fly & Drive Roemenië
Romtour´s Fly & Drive Roemenië
daagse CHARME FLY & DRIVE KRETA Dag 1 - Paradiso Tours
Zuid-Amerika. Cruise van Santiago over o.m. Patagonië en ... - Omnia
8 - daagse CHARME FLY & DRIVE KRETA Dag 1 ... - Paradiso Tours
Reis naar het hart van de tangomuziek: Buenos Aires - Trio Tangata
Ecuador & Galapagos - Voyages and More