M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

bibliotheek.eyefilm.nl

M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

9 a

LI . ■■i

i:

^^

Dr. >

■ '-■ - -

iiii«>ii».iii

■ i;r.rmi

No.8-5M

CIMEMAs

THEATER


Cluurlott

Daudert speelt

een belangrijke rol in

de Luis Trenker-film „Liebes-

briefe aus dem Engadin".

Arthui Schroeder werd als mannelijke

hoofdrolspeler voor de Tobis-film „Ela Tag

nach der Scheidung" geëngageerd.

Haas Albe» en de Dennsche actrice Gerda Mad-

■en zullen in de film „Casanova" de belangrijkste rollen uitbeelden.

King Vidor zal te Londen de Metro Goldwyn Mayer-film „De

citadel" in scène zetten., De hoofdrol is toegewezen aan Robert

Donat

Rolf Moebiu« en Friedrich Oomin zullen Lil Dagovers partners

zijn In de nieuwe Ufa-film „Dreiklang".

Kay Franc!» en Enrol Flynn vervullen de belangrijkste rollen In

„AH rights reserved". Regisseur van deze rolprent is William

Kelghley.

Jen Kiepnra zal de hoofdrol spelen In de Italiaansche film

„Carnaval te Rome".

Kay Francis.

Herbert B.Fredendoif en Hans Leip schrijven het draaiboek

voor de Ufa-film „Bären".

D». Brauer zet de film „Het meisje van gisteren-

nacht" In seine. Paul Westermeier is .voor een

der hoofdrollen aangezocht.

Roll Moebius

Coil Patrick en Randolph Scott zijn

de hoofdrolspelers in „Angel In

fur". Deze rolprent behandelt

de lotgevallen van een

verpleegster en

een piloot,

die hulp

gaan brengen

aan een ingevroren

Pool-expeditie.

Hilde Krahl werd door regisseur Josef

von Sternberg voor een Engelsche film

aangezocht

Bonita GranvlUe.

Vl 1

Ray Milland, Frances Farmer en AldmTami-

roff spelen de belangrijkste rollen in „Federal pen", .

een gevangenis-drama, dat zich afspeelt in de beruchte Leayen-

worth Penitentiary, een der Amerikaansche gevangenissen voor

zeer gevaarlijke misdadigers.

Hamphrey Bogart vervult de hoofdrol in „Reform .ssJioor', waarin

hij terzijde zal worden gestaan door dezelfde zes jongelingen, die

in de rolprent „Deed end" optraden. Gloria Dick son heeft de vrou-

welijke hoofdrol, terwijl Lew Seller met de regle belast is.

Bette Davis zal de hoofdrol vertolken

„A lady with red hair".

de Warner Bros-film

Fay Baiatez en Bonita GranvlUe hebben een langdurig contract

gesloten met de Warner Bros te Burbank.

Katharine Hepburn en Gary Grant zulten de hoofdrollen

in de Columbia-film „Holiday",

Albert de CoarriUe regisseert de Gainsborough-fllm

..Crackerjack". De hoofdrollen xijn In henden van Noel Ma-

dison, Charles Heslop, Edmond Breen en Henry Long hurst.

Robert Stenenaon zet de film „Owd Bob" in scène.

Moore Marriott speelt de hoofdrol.

In het afgeloopen Jaar werden te Holly-

wood 294.307 rollen door figuranten

vervuld. Voor deze rollen werd'

2.936.372 dollar betaald, dus

een gemiddelde van

tien dollar per

rol.

spelen

Humphrey Bogart.

.-

LUIS

TREflKEP i

Achter den wagen Luis

Trenker en Jean Gardner

v

"T^-

i

»

KfifMA

uäitfr. *■

—m

WM'i

"•^éij ••;,■?!>■;,.,..'äÜ^.

M3S

-*'.,:> :

Luis Trenker

Op deze J^agiaa beei-

den wij de eerste foto's

al uit de nieuwe Engel-

sche film „The Challen-

ge", waarin de bekende

Duitsche filmacteur Luis

Trenker de hoofdrol ver-

vult. De productieleider

van dit filmwerk is Gün-

ther Stapenhorst, die vele

ren bij de Ufa werkzaam

■'fewee^sm^. '

Trenker speelt de rol

van een Italiaanschen

berggids, de plaats der

handeling is het gebied

om den Matlerhorn. De

vrouwelijke hoofdrol wordt

vertolkt door de Engel-

sche actrice Jean Gardner,

terwijl Milton Rosmer re-

gisseert.


MEISJES

In de klas van hel

meisjesyyinnasiuni

Regie: H. Helbid.

Dr. Andersson .....

Lumina-film.

Karl Ludwig Diehl

Slflrid Malle Dorothea Wieck

Kerstin Dahlberg Jutta Freybe

Dr. Ivan Anderaaon is de nieuwe Duitsche leeraar van het meisjesgym-

nasium. Hij is spoedig zeer gezien, zooals trouwens niet anders te ver-

Wachten was, maar een werkelijk diepe belangstelling voor hem heeft

slechts Kerstin Dahlberg. Het blijft voor Andersson niet verborgen, hoe het met

Kerstin gesteld is en daar hij zich ook van zijn eigen gevoelens voor het jonge

meisje zeer wel bewust is, geraakt hij in een ernstig gewetensconflict.

Hij stort Zijn hart \At bij zijn vrouwelijke collega, Sigrid Malle; de leerares vindt

scheiding de beste oplossing, maar Andersson wijst dit denkbeeld, dat hij als lal

beschouwt, van de hand. Hij is van meening, dat een ipan zich moet kunnen

beheerschen en met zichzelf iri het reine moet kunnen komen, terwijl hij bij het

meisje het ontkiemende gevoel van liefde moet trachten te onderdrukken.

Dienovereenkomstig bepaalt hij dan ook zijn houding tegenover Kerstin, tegen

wie hij op school bijzonder.streng optreedt. Op een tuinfeest komt het tot een

ernstige botsing tusschen beiden, waarbij Dr. Andersson een hem door haar

toegevoegde beleediging met een oorvijg beantwoordt.

Kerstin roept de hulp in van een onbekenden vriend, die haar sinds geruimen

tijd met anonieme liefdesbrieven achtervolgt, en van wien zij verlangt, dat hij

iMM

rr^i

L. f »::

*V.*iQ

Meisjes en jongens

van zeventien

VAN 17

lersson straft. Inderdaad wordt de leeraar

den in den nacht op straat overvallen, doch

gelukt hem den dader te overmeesteren, in

n hij den boekhandelaar August Hultgren

kent. August heeft Kerstin inderdaad de brie-

geschreven, maar hij moet Andersson be-

nen, dat hij ze uit een door Andersson

chreven roman in briefvorm overgenomen

ft.

erstin maakt uit eenige zinswendingen van

dersson onder de les, die overeenstemmen

die uit de liefdesbrieven, de gevolgtrekking,

Andersson de geheimzinnige brievenschrijver

n wanneer zij tevens verneemt, dat Anders-

in het bezit is van haar foto, wil zij zith-

van de waarheid hiervan overtuigen. Zij

igt Anderssons woning binnen en vindt haar

i werkelijk. Thans kan Andersson niet meer

izen; hij bekent het meisje 'zijn liefde. Hij

t zijn betrekking op en verlaat de stad met de

fte Kerstin te komen halen, zoodra zij haar

men gedaan heeft.

| | • «i«V

Kail Ludwig DIPIII

Dorothea Wieck

itL • •••MUI»

Ï.Jk' %

*M 1

^

A if7\

\1

^■#

Karl Ludwig Diehl

. ik kom je halenl


ONZE WEKELUKSCHE

PRIJSVRAAG

Vraag vierhonderd vier en zeventig

\Vat was eigenlijk de Vliegende Hollan-

der, die in oude zecmansverhalen zoo'n

groote rol speelt?

Wij stellen een hoofdprijs van ƒ 2.50 en

vijf troostprijzen beschikbaar om te verdee-

len onder ben, de vóór 22 Maan (abon-

ne's uit overzeesche gewesten vóór 22 Mei)

goede oplossingen zenden aan ons redactie-

adres: Galgewater 22, Leiden, Op enveloppe

of briefkaart gelieve men duidelijk te ver-

melden: Vraag 474.

FILM-ENTHOUSIASTEN

J. Y. te Rotterdam. Wij zonden u

een foto van Maria Cebotari en hopen,

dat u tevreden bent. Maria heeft zicb

van haar echtgenoot, een Russisch ac-

teur, laten scheiden en is met den

fümacteur Gustav Dicssl in 't huwelijk

getreden.

H. P. te Haarlem. Deanna Durbins

adres is Universal Film-Studios, Uni-

versal City, Californië.

D. W. K. tc 's-Gravcnhage. IgoSytn

viert zijn verjaardag den ßden Juli.

Hij heeft in zeer veel films gespeeld,

zonder echter op den voorgrond te

treden. Een tijdlang was hij tc Polen

aan 't theater werkzaam. Zijn adres is

p.a. Willy Forst-Film, Berlijn. Hij is

gescheiden.

HCPBURN

H

t eerste stuk. waar ik in speelde, was een groot

succes," vertelde Katherine Hepburn. „Het was

77* * ..The big pond" en Eddy Knopf gaf me de hoofdrol.

De première was op een Zaterdagavond in Great Neck

en nog dienzelfden avond was ik mijn baantje alweer kwijt

— ontslagen. Dat was in 1929. Den volgenden morgen vroeg

mijn leerarcs, Frances Robinson Duff mij, even bij haar te

komen.

„Wel," zei ik „ik huil er niet om."

Toen zei ze iets, dat ik nooit zal vergeten.

„Dat is het juist, Kate. Je huilt er niet om. Een werkelijke

actrice zou het verlies van een hoofdrol veel ernstiger op-

nemen. Als jij op het tooneel wilt slagen, zul je nog heel

wat traantjes moeten vergieten — let op mijn woorden."

De volgende week moest ik bij Arthur Hopkins komen.

Hij had mijn fiasco in de Great Neck gezien en dacht, om

ik weet niet welke reden, dat hij me kon gebruiken in „These

things". Gedurende de première heerschte er cen eigenaar-

dige atmosfeer. Ik besefte toen nog niet, dat de voorstellingen

wel eens stopgezet konden worden. Ik dacht namelijk, dat

ze na de première voor onbeperkten tijd zouden doorgaan.

„Is er iets aan de hand?" vroeg ik een van de tooneelknechts.

„Ja," antwoordde hij, „het is weer zoo ver." Drie dagen

daarna werd de laatste voorstelling gegeven. Zoo duurden

mijn eerste twee engagementen tezamen in het geheel vier

dagen.

Daarop volgde „Art and Mrs. Bottle". Ben Levy, dè

M. d. R. tc 's-Gravenhage. Harry

Langdon werd tc Council Bluffs ge-

boren. Zijn adres is Warner Bros Stu-

dios, Burbank, Californië. Rosina Law-

rences adres is Metro-Goldwyn-Mayer-

Studios, Culver-City, Californië. Ger-

trude Lawrence werd den 4den Juli

te Londen geboren. Lisette Lanvin kunt

u schrijven 6 Rue Francoer, Parijs.

Olga Limburg werd den 5den April te

Düsseldorf geboren. Theo Lingeh werd

te Hannover geboren. Inge List is den

14den Augustus jarig.

M. M'. G. te Haarlem. ledere abonné

heeft recht op twee gratis foto's van

filmsterren. Wij zonden u de foto's van

Mariene Dietrich en van Greta Garbo.

L. v. G. te Den Helder. Simone

Simons adres is 1401 Western Avenue,

Los Angelos. Zij is niet getrouwd. Voor

foto drie antwoordcoupons insluiten.

Verschont wekel«ks - PrU» per kwartaal f. 1.95 - Red. en Adm. Oalgewater 22. Lelden. Tel. 760. Postrekeninfl 41880

auteur, vertelde me, meer oprecht dan beleefd, dat ik het

leelijkste meisje was, dat hij ooit had gezien. Hij zat me soms

aan te staren, alsof hij niet gelooven kon, dat een meisje

zoo alledaagsch kon zijn. Ik maakte me heelemaal niet op

en waarschijnlijk zag ik er erg onnoozel uit. Levy vertelde

aan een van de acteurs, dat ik het type meisje was, dat

's morgens haar gezicht met groene zeep schrobde. Als Jane

Cowl, die erg veel voor me gedaan heeft, er niet geweest

was, zouden de zaken er heel anders uit gezien hebben.

Zij riep me in haar kleedkamer en zei: „Miss Hepburn, u

moét zich een beetje opmaken. Anders ziet u er erg gewoon-

tjes uit. Mr. Levy wil u niet in het stuk hebben. Ik zal voor

u vechten."

Ze deed wat ze kon, maar Ben Levy zette me op straat.

Twee weken later echter riep hij me terug en om revanche

te nemen vroeg ik toen $ 25.— per week meer. Gelukkig

had ik succes en deze rol hield alle mogelijke kansen in. Ik zou

wel een groote domoor geweest moeten zijn als ik er niet

cen benut had. Dit was ook het geval met mijn eerste film

„Bill of divorcement". Dat was een acteer-prestatie. Ieder

die deze rol speelde, had succes. Men moest kiezen tusschen

Anita Louise en mij en gelukkig kreeg ik de rol. Mijn beste

tooneelrol is naar mijn meening in „Holiday", waarin ik de

doublure van Hope Williams was. Voordat ik echter een

kans kreeg in te vallen, werd de voorstelling stop gezet.

Ik ging naar Europa. Op den dag, dat ik terugkwam, belden

ze me op. In het Riviera Theater te New York zou een

reprise van het stuk plaatsvinden en Hope was ziek. Dus

speelde ik deze rol. Alle kleeren van Hope pasten mij

droeg ik haar garderobe, ofschoon haar

schoenen mij te klein waren."

Ik keek miss Hepburn met verbazing

aan. Ik had veertig mijlen afgelegd om

van Hollywood naar Malibu Lake te

komen voor dit interview, maar ik had

zeker niet verwacht, dat de jonge

actrice zoo vrij en opgewekt over haar

mislukkingen zou spreken. „Waarom

kunt u niet met journalisten en foto-

grafen opschieten?" vroeg ik haar. „Als

u zoo met hen zit te praten als u nu

met mij gedaan hebt, dan zouden zij uw

Katherine.

C. E. N. te Eindhoven. Hierbij de

gevraagde adressen. Adolph Wohl-

brueck, p.a. Herbert Wilcox-Film Pro-

duction, Londen. Albrecht Schoenhals

en Korl Schoenbock, Krausenstrasse 37,

Berlijn. Schönbock is getrouwd.

A. d. G. te Eindhoven. Bedoelde

actrice was niet Kitty Jantzen maar

La Jana. Haar adres is Höhmaim-

strasse 8, Berlijn. U moet haar in

het Duitsch schrijven en een antwoord-

coupon insluiten.

D. F. te Rotterdam. Cliff Edwards

werd te Hannibal (Missouri) geboren.

Hij debuteerde voor de film in "The

Hollywood Revue". Ken Maynard viert

zijn verjaardag den 2 r sten Juli. Het

adres van Una. Merkel is Mctro-Gold-

wyn-Mayers-Studios, Culver-City, Cali-

fornië.

B. R. H. te Roermond. Gustav

Gruendgens is met Erika Mann ge-

trouwd geweest. Thans is hij de echt-

genoot van Marianne Hoppe. Het adres

van Walter Gross is Berliner Strasse

128, Berlijn. Hij viert den sden

Februari zijn verjaardag.

E. R. N. te Amsterdam. Willy Birgel

is getrouwd. Zijn echtgenoote is geen

actrice. Joan Crawford is met Douglas

Fairbanks Jr. gehuwd geweest, thans is

zij met Franchot Tone getrouwd. Haar

adres is Metro-Goldwyn-Mayer-Studios,

Culver-City, Californië.

T. F. K. te Arnhem. Het adres van

Marta Eggerth is Dietrich-Schäfer Weg

16, Berlijn. Zij is door haar huwelijk

met Jan Kicpura Poolsche geworden.

Haar vader woont in Amerika. U kunt

haar in het Hongaärsch, Duitsch of

Engclsch schrijven.

beste propagandisten zijn. Mijn indruk van u is altijd ge-

weest: zoo gauw mogelijk per vliegtuig verdwijnen, weigeren

om voor de fotopers te poseeren en om geïnterviewd te

worden, in één woord, een ster met allures."

Ze schudde haar hoofd. „Ik heb nog nooit geweigerd om

te poseeren of om geïnterviewd te worden," protesteerde

ze, „maar wanneer ze mij nonsens toedichten of over mijn

trouwplannen spreken, wil ik ze niet meer te woord staan.

Als men mij vragen stelde over film of tooneel, heb ik ze

altijd met genoegen beantwoord."

DE OPLOSSING

Vraag vierhonderd zeventig

Ellis-Eiland is een klein eiland in de baai

van de Hudson tc New York. Het is bekend

omdat het de plaats is, waar de Europee-

sche emigranten aankomen.

Met de juiste oplossing van deze vraag

verwierf de heer P. Doolaard te Rotterdam

den hoofdprijs, terwijl de troostprijzen ten

deel vielen aan mejuffrouw S. de Jong tc

Zandvoort, den heer G. A. Maat te Den

Haag, mejuffrouw B. Zuidervcld te Leiden,

mejuffrouw C. Rijshouwer te Rotterdam,

den heer H. M. Verhoeven te Breda.


mt

V

-.- A

Gladys G«oig« tÜM

Jacqueline. lacquellne im New

Orleans.

"^1... ü- -

3«V Metro-Goldwyn-Mayer-film. Regie: Sam Wood.

Jacqueline Fleurlot Gladys George

Bernard Fleurlot Warren William

Raymond Fleurlot john Beal

Maurice Dourel Reginald Owen

Hugh Farlman Jr William Henry

, L " oclc Henry Daniell

I ' an Phillip Reed

"* léne Lynne Carver

** ose Emma Dunn

A nnet '= Ruth Hussey

St'P'o Lul« Alberal.

Dr. La Parge George Zucco

j; 0 " Nora Wltherspoon

Hugh Farlman Sr Jonathan Hale

Kapitein Dorcas Adia Kuznctzoff

{Bernard Fleuriot.

In het begin van de 19e eeuw had de mondaine

Parisienne Jacqueline Fleuriot, die door haar

man, een eerzuchtig advocaat, werd verwaar-

loosd, een avontuur, waaraan zij, door berouw

gekweld, een einde wenschte te maken. Op den

avond, dat zij dit haar minnaar mededeelt, stormt

een vroegere geliefde van dezen zijn vertrekken

binnen en doodt den jongen man in een vlaag van

razende jaloezie. Jacqueline vlucht in doodsangst.

Terwijl dit plaats vindt, is Bernard Fleuriot,

Jacquelines echtgenoot, thuisgekomen. Zijn zoontje

Raymond is ziek en als hij bemerkt, dat zijn vrouw

afwezig is, verdenkt hij haar onmiddellijk van

ontrouw. Als zij even later verschijnt, treedt hij

haar dan ook met groote woede tegemoet. Heele-

maal in de war door de gebeurtenissen, waarvan

zij getuige was, verliest zij alle zelfbeheersching en

bekent haar schuld, doch haar verbolgen man

weigert op haar smeekbeden te letten. Hij dwingt

haar het huis te verlaten en weigert haar afscheid

te laten nemen van het zieke kind, dat zij aanbidt.

Tien dagen later, als de kleine Raymond is her-

steld, herhaalt zij haar bede om vergiffenis. Zij

vraagt om genade, om medelijden, doch Fleuriot

blijft onvermurwbaar en zendt haar wederom weg.

Eenigen tijd later keert Maurice Dourel, Fleuriots

boezemvriend, die Jacqueline voor haar huwelijk

heeft liefgehad, van een lange buitenlandsche reis

terug. Als hij van Fleuriots wreed gedrag verneemt,

beschuldigt hij zijn vriend er van zelf de oorzaak

te zijn geweest van Jacquelines misstap. Fleuriot,

geschokt door deze beschuldiging en er de waar-

heid van inziend, besluit alles goed te maken en

roept direct de hulp in van de politie om zijn ver-

dwenen vrouw, die geweigerd heeft verdere hulp

van hem te aanvaarden, op te sporen.,

Intusschen heeft Jacqueline een werkkring ge-

vonden als gouvernante bij een familie in Monte

Carlo. Op een dag komt de politie haar daar

zoeken. Zij denkt, dat dit in verband staat met

den moord, waarvan zij getuige is geweest en weet

niet. dat het onderzoek op aansporing van haar

mar> geschiedt. Dus vlucht zij en begeeft zich aan

boord van het jacht van een Amerikaan, Hugh

Farlman, die haar al geruimen tijd het hof maakt.

Met hem vertrekt zij naar New York, maar om

Farimans vrouw en zoon te sparen, verbreekt zij

elke connectie met hem.

Thans wordt de gefolterde vrouw het slachtoffer

van haar verdriet. Het verlangen naar haar zoontje,

het gebukt-gaan onder de wreedheid van haar

echtgenoot, blijken te veel voor haar te zijn. Zij

raakt aan den drank en verzinkt in de diepste

ellende. In een achterbuurt-café van New Orleans,

komt zij in de macht van een zeeman, kapitein

Dorcas, met wien zij eenige jaren de zeeën bevaart

en die haar in Buenos Aires aan haar lot overlaat.

Hier maakt zij kennis met Lcroclc, een gewetenloos

speler, aan wien zij in een dronken bul haar iden-

titeit verraadt. Lerocle heeft zijn besluit genomen.

Hij haalt haar over met hem naar Parijs terug te

keeren om haar te dwingen hem te helpen chan-

tage te plegen op Bernard Fleuriot, die het gebracht

heeft tot deken der advocaten. Hij twijfelt er niet

aan, of Fleuriot zal groote sommen betalen, opdat

zijn zoon en de menschen niet te weten zullen

komen hoe diep zijn vrouw is gezonken.

Fleuriot heeft alle hoop Jacqueline te vinden

opgegeven en Raymond, reeds advocaat, weet niet

anders of zijn moeder is overleden.

Als Lerocle met Jacqueline te Parijs is gekomen,

vertrouwt hij zijn plannen toe aan twee van zijn

Lerocle en Jacqueline.

„vrienden", Meryval en Perlcord. Jacqueline heeft

het onderhoud afgeluisterd en jaagt belden de deur

uit. Zij wordt door Lerocle hardhandig gestraft

voor haar tusschenkomst en hij vertelt haar meteen,

dat hij alleen naar Fleurlot zal gaan. De tot wan-

hoop gebrachte vrouw, die de opoffering, welke zij

twintig jaar volhield om haar zoon te sparen, in

gevaar ziet, schiet den schurk neer. Zij wordt ge-

arresteerd en door een toeval wordt Raymond aan-

gesteld als haar verdediger. Geen van beiden weet

wie de ander Is.

Jacqueline weigert tijdens het proces iets omtrent

haarzelf te vertellen, reden waarom de kranten haar

den bijnaam geven van „Madame X". Maar als

Fleuriot in de rechtzaal verschijnt om te luisteren

naar het pleidooi van zijn zoon, is zij gedwongen

te spreken om haar echtgenoot te beletten te haren

gunste In te grijpen en dientengevolge haar iden-

titeit aan haar zoon te openbaren. Dus verhaalt

zij haar tragische geschiedenis, onder voorwaarde,

dat niemand anders spreken zal, doch zij verzwijgt

haar naam. Raymond, dien zij thans heeft herkend,

weet niet, dat zij zijn moeder is, maar is diep ge-

roerd door haar verhaal en bewondert haar moed.

Hij houdt een pleidooi, dat de aanwezigen in het

hart treft. Maar voordat de uitspraak van de jury

bekend wordt gemaakt, zakt de arme vrouw ineen.

Met haar dood blijft het geheim van haar schande

voor altijd voor haar zoon verborgen.

Jacqueline Fleurlot.

i


Ver. Rotterdamsch Hofstad-Tooneel N.V.

Dir. COR VAN DER LUGT MELSERT

DI U^CIM DIR OBDIN

Blijspel in 3 bedrijven (5 tafereelen) door

A. den Hertog. Regie: Bets Ranucci-Beckman

Vera Bondam, Dirk Verbeek en Anton van Zuylen Jr.

Den Hertog hoort tot de (helaas!) zoo

weinige vaderlandsche schrijvers, die

„gespeeld worden". Dit „gespeeld wor-

den" is voor een tooneelschrijver, nog afge-

zien van al het andere, daarom zoo belangrijk,

omdat het de eenige wijze is, waarop hij ooit

kan zien waar zijn fouten liggen. Den Hertog

heeft daartoe reeds in belangrijke mate ge-

legenheid gehad. Daarbij heeft hij feeling

voor het tooneel en voelt, tot zekere grens,

de mogelijkheden in zijn vingertoppen. Des te

meer verbaast het, dat Den Hertog in het

eerste deel van dit stuk zoo te kort is ge-

schoten. De dialogen zijn veel te lang en de

handeling is mat. Gelukkig wordt dit langzaam

aan beter en het einde is zelfs weer van de

oude hoogte, zooals we Den Hertog, vooral in

„Des Duivels Prentenboek" hebben leeren

kennen.

„De Lach der Goden" heeft den volgenden

inhoud:

André Martinot (Dirk Verbeek) is een groot

zakenman, die het zeer druk heeft en veel

voor zijn zaken op reis is. Hij is gehuwd met

Eliane Delcourt (Vera Bondam), een vermaard

actrice. Bij hun huwelijk eischte Martinot, dat

Eliane den planken vaarwel zou zeggen. Wan-

neer hij van een zakenreis terugkeert, be-

merkt Martinot, dat zijn vrouw toch naar het

tooneel is teruggekeerd: de liefde voor het

métier was haar te sterk. Het onvermijdelijlce

resultaat is natuurlijk een echtscheiding.

Niettemin kunnen deze beiden elkaar toch

niet vergeten. Via een trouwlustigen vriend

van Martinot, den ietwat schüchteren Marcel

Dulac (Paul Steenbergen) en een gemoode-

'•/--e vriendin van Eliane: Germaine Padraux

'"*>■ Ranucci-Beckman) ontmoeten de beiden

elkaar weer. Bij deze ontmoeting gebruikt

Eliane met diens medeweten Dulac om Marti-

not 'n afstraffing te geven. De arme Dulac weet

echter niet meer ernst en spel van elkaar te

onderscheiden. Hoewel hals over kop verliefd

op Eliane, moet hij toch het onderspit delven

in deze geraffineerde intrigue.

Ten slotte zij nog vermeld, dat de telefoon

hoofdschuldige is in de geheele ontwikkeling

van de handeling.

Dirk Verbeek is niet op zijn best in dit stuk.

Of de rol hem niet ligt of dat toekomstplannen

hem bezighouden, wij weten het niet. Vast

staat in elk geval, dat we hem wel eens beter

zagen. Vera Bondam gaf ondanks een ern-

stige indispositie (zij was zwaar verkouden)

een veel betere uitbeelding van haar rol, even-

als Bets Ranucci, die tevens de regie ver-

zorgde.

Nog even moeten wij terugkomen op het

stuk zeil. De moderne richting in het tooneel

werkt gaarne met dubbel-scènes. En inderdaad

zijn daarmee (wij herinneren bijvoorbeeld aan

Koningin Elisabeth) zeer fraaie resultaten be-

reikt. De dubbel-scène heeft echter één groot

gevaar en dat is, dat zij kan vervallen in de

beruchte „terzijde's" van de oude school. Aan

dit gevaar is dit stuk niet geheel ontkomen.

Wanneer bijvoorbeeld in III Paul Steenbergen

door een raam zit te kijken, dat pertinent uit-

ziet in de kamer van Eliane en dan een heel

gesprek in die kamer niet hoort, dan schiet de

dubbel-scène zijn doel aanmerkelijk voorbij.

Met dat al hopen wij, dat Den Hertog zijn

ouden stijl terug zal vinden en dat wij nog

menig stuk van hem op de planken zullen

zien.

R. A. L.

MUM

MEE^JAMl EN

moest een lange treinreis maken en

was blij, dat hij een spraakzamen mede-

reiziger getroffen had. Om den tijd

wat te korten gingen ze elkaar raadsel-

tjes opgeven.

Het eerst was de reisgezel van mijn

neef aan de beurt. „Het eerste loopt,

het tweede loopt, het geheel is dicht

bij Arnhem."

„Ik weet het niet," moest mijn neef

na eenig nadenken bekennen.

„Het is toch niet moeilijk: Bronbeek."

Toen nam mijn neef wraak. „Nu zal

ik er eens een opgeven," zei hij.

„Het eerste loopt, het tweede loopt,

het derde loopt, het vierde loopt niet.

Het geheel is dicht bij Den Haag."

,, . i i .

„De vier kinderen van mijn zuster in

Scheveningen."

Een flink gebouwde jongeman solli-

citeerde naar de betrekking van loop-

jongen in een damesmodemagazijn. Als

aanbeveling gaf hij op, dat hij een goed

hardloopcr was.

Eenigszins verbaasd vroeg de chef,

wat dit nu met de zaak te maken had.

„Wel," was het verrassende antwoord.

„Wanneer een dame een japon koopt, kan

ik 'm zóó snel bij haar thuis brengen,

dat de mode nog niet veranderd is."

De eene broer: „Hè, zeg, je hebt mijn

jas aan! Waar is dat voor?"

De andere broer: „Om je nieuwe pak

te beschermen tegen den regen."

Tante (de jumper bekijkend): ,.En

heeft mijn kleine nicht dat hcelemaal

zelf gebreid ?"

„Ja, tante, alles, behalve het gat waar

u uw hoofd doorsteekt, maar dat was

er al toen ik begon."

Mevrouw maakte de boterhammen

voor de lunch van haar man klaar.

's Middags belde zij hem op. „Heb je

al van je botcrliammen gegeten f"

vroeg zij.

„Ja, waarom?"

„O, niets, je zult dan alleen morgen

je schoenen met chocoladesmeersel moe-

ten poetsen, vrees ik."

»Hier kunt u niet voorbijgaan, mijn-

heer," ■ zei de .nieuwe agent, „ik heb

order alle automobilisten bij dezen weg

togen te houden."

„Maar ik ben de hoofdcommissaris!"

„Neem'me niet kwalijk. Dat wist ik

niet. Ik moet alle menschen terugsturen

omdat de brug daarginds zoo slecht is.

Maar ais u de hoofdcommissaris bent,

kunt u natuurlijk uw gang gaan!"

u

r*'.-* ^


TE KOOP

AAMGEBODEM

Te koop : Johnson bui-

tenboordmotor 3,3 P.K.

z.g.a.n. O. Exalto, 2e

Helmersstr. 90-h8., Am-

sterdam (W.).

Aangeb. : Onze gr. rivie-

ren ƒ1.—, D.E., Haka,

v. Nelle ƒ0.40. Patria

I, Dobbelm., Hllle, Lira-

burg ƒ0.50. P. Kaiser

ƒ0.60, Hagz., Pette,

Bussink ƒ1.—, Patria

II ƒ0.90. Droste ƒ1.35.

Alles p. 100 st. Verder

Verk. alb., geh. compl.

Postz. v. a. Insl. L. Gas-

pari, Javastraat 65-1,

A'dara (O.).

Te koop : salonpathe-

foon met30pl. äƒ 12.50.

Romein, Paulus Potter-

str. 72, R'dam.

Voor elk aannemelijk bod

te koop: spiegel, schil-

derijen en rolschaatsen.

Ook genegen te ruilen

voor kunstschaatsen. Te

zien Nusie, Bonairestr.

37-1, A'dam (W.).

^ffS^^^^Q? 1

Op deze pagina kunnen onze abonné's, onder de „Ruilrubriek", gratis een advertentie

piaatsen, waarin zij iets aan bieden in ruil voor iets anders. Deze plaatsing is geheel

gratis, maximaal 10 regels per advertentie. Advertenties, waarin voorwerpen te koop

worden aangeboden of gevraagd, woningen te huur worden gevraagd of te huur aange-

boden, diensten worden aangeboden, enzoovoort, enzoovoort, worden onder de rubrieken

„Te koop aangeboden", „Te koop gevraagd" en „Diversen" geplaatst en berekend tegen

5 cts. per regel, minimum vijf regels.

Gratis kunt u gangbare

bonnen die u niet spaart

ruilen voor wat u wèl

spaart en tekort komt.

BIJ zending postzegel

Insluiten voor terugstu-

ren. Wed. S. v. Zanten,

Daniël Willinkplein 41,

A'dam.

Wie ruilt mijn motor

Puch 1932. 21 P.K. elec.

en N.L. bewijs, voor een

accordeonpiano klavier,

of voor een belasting-

vrijen motor.Soembawa-

str. 41-11, A'dam (O.).

Oevr. : een partij Zwa-

nenberg's of Fino's

bouilionblokjes glazen

buisjes. Maat 13,5 x 2

cM. In ruil voor e.a.n.

voorwerp(en). C. Kette-

nis, Pretoriusstr. 37-11,

Den Haag.

RUILRUBRIEK

Wie ruilt een dubbelen-

vliegenden Hollander,

tegen een kinder-auto.

C. Lammers, Midden-

laan 8. Doorn.

Ik heb een prima email-

Ie fornuis en een Aladin

Petroleumlamp werkt

zonder pomp 150 kaars-

licht samen in ruil aan-

geboden voor kl. motor-

bootje of cano of gr.

roeiboot. O. T. Köne-

mann, Korfmakerstr.

131, R'dam (W.),

Wie ruilt den roman

„De Schoonheidskonin-

gin" door Bert v. Brun-

ner voor Sunlight b.?

Tevens in ruil aangeb.

een compl. zijspan voor

fiets, liefst voor een

meisjesfiets. C. J. v.d.

Burgh, Hazelaarstr.

65, A'dam (N.).

Wie ruilt mijn Etna-

kacheltje met plaat en

pijp voor een 4-pits

oliestel ? v. d. Werf.

Haarlemmerw. 105-11,

A'dam (W.).

Wie ruilt mijn 4-deeligen

hengelstok, koper in ko-

per, met 2 topenden en

snoeren voor een goeden

luidspr. Hobijn, Ba-

rendszstr. 35-1, A'dam.

Wie ruilt een gegoten

fornuis zonder gebreken,

voor een permanent

dynamischen luidspre-

ker. Witte kade 51,

A'dam (W.).

I staand boekenkastje te

ruilen voor hang boeken-

kastje. Leef lang, 2e Ro-

zendwarsstraat 21-11,

A'dam.

fljl- minder geld voor een wittere was!

de i**" 4 ^'

ff'

Koken met Radien — dat is al wat

nodig isom Uw wasgoed dieblinkende

helderheid te geven, die elke vrouw

zo gaarne ziet. Radlon wast alléén,

want het volmaakt reinigende Radion

sop verwijdert al het vuil veilig en vol-

komen. Radion maakt het goed witter,

omdat Radion beter reinigt. En thans

is Radion voordeliger dan ooit te

voren door zijn enorm verlaagde

prijs en bon voor fraaie geschenken.

RADION

ONVERANDERDE, VOLMAAKTE

KWALITEIT EN ...

ONVERANDERD GEWICHT

iim!immmmmimmmmtè


MiMftrMMhaUdamaan

•chljnt...

EN NATRONMEER

n OosFe nrijK

EEN EUROPEESCH LANDSCHAP ZOOALS

IN DE ZOUTSTEPPEN VAN AZIË

e huizen en op de weinige torens, die men hier

e(t, de ooievaars broeden. De huizen zijn hier

laag, opdat de stormen, die zoo vaak over

vlakten razen, ze niet om kunnen werpen. Hier

daar staan tusschen het riet van deze eenzame

k, waar de zeldzaamste planten groeien, enkele

hershutten, opgebouwd uit aarde en riet. Op de

e weiden groote kudden runderen en prachtige

den, die van de eene bron naar de andere

en. Zonderling genoeg borrelt uit deze bronnen

water op. De zouthoudende meren schijnen

op niet den minsten invloed te hebben. Wandeze

bronnen er niet waren, zou het verblijf

eze streek voor mensch en dier onmogelijk ge-

'en zijn, daar zonder water immers geen schepeven

kanl

p sommige plekken verbouwen de bewoners van

„Seewinkel" graan. In den zomer is het hier

één golvende, gouden zee. De zon

t voortdurend een zengende hitte naar

den, die het koren tot rijpheid brengt

de huid der bewoners donkerbruin

dt.

aar spoedig komt toch de herfst. Van

tot dag worden de zonnestralen zwaken

de dagen met opvallende snelheid

er. Des nachts dauwt het en dag en

t hangt er nevel over het land. Wandes

morgens de zon opkomt lijkt het

ook of zij een zilveren wereld bent.

an is het ook de tijd, dat de Zigeuners

hun primitieve woonwagens door hel

trekken. Deze nomaden van Europa

nen zich hier zeer goed thuis te voelen,

ze houden zich hier langen tijd en in

ten getale op.

anneer dan eindelijk de winter is geien

zijn de Seewinkel en zijn natronen

één groote, witte vlakte geworden en

men er genieten van 'n heerlijk schouween

winternacht bij volle maan. Zóó

die hier zijn, treft men ze nauwelijks er-

In het centrum van Europa. In

••"

.

oer Oortelijkrte pros.anders aan.

van Oostenrijk, ligt een eigenaardig landschap, dat zijns

laar dan krijgt de zon weer meer kracht,

alleen vindj In de wijde zoutsteppen van Azië. Het is .

sneeuw smelt en de hellingen van het

deelte van het Burgen land, de zoogenaamde Seewinkel, i

hagebergte in het Noorden beginnen

urlgestrekte, spiegelgladde oppervlak van het Neusiedlern) r groen te worden. Spoedig komen nu

eerste snippen weer In het land, weldra

r-alt 2d. ï!n i!L J ,0 !! d !r d J*' in en '" W ' ,ker boderolgd door de vele andere duizenden vo

Zooal?^? reeds «71° \ b6 ir indt - . '" hun bont '«"^leed. Dan verdwijnen

eiatn!ardir -Xk reiden 'u tr f ft men ln d «" «treek een de laatste sporen van de zwaarmoedigdeoe

mi „1 •• " ^"l^* v « om ""«t« >« wel het wijd I, die gedurende den winter op het ge-

fn aHeli zTldz-Z "^•'V^r lanB$ d# 0everï 'f d V8n de hier leve " de h m allerlei zeldzame watervogels broeden, zooals zaagb

*" helft

edelreigers, en duizenden eenden van allerlei soort. Op de

pollen, die in het water drijven, leggen kieviten hun eiere, .

hun ar n oVtT%ir„Tk V0 V? ".^ewlnkel" hebb rukt. Zij komen weer uit hun huizen en

en te voorschijn en trekken naar buiten,

elerei r de velden, de weiden en het

«" «»• k " ««•" ^beid voor het karige, dagelijksch'

nun groote nesten gebouwd, terwijl op de met stroo of ri »d

■en oude windmolen bij

St. Andrk aan het

Zlekmaer.

Een kudde runderen op

de ultgMtrekta walden

bij St. Andr*.


door WJ.PASSINGHAM

Hugh Caldcr een geleerde,, die op een kasteel in een afgelegen Engelsch

dorpje woont, heeft met 2ijn instrumenten een serie geluidsgolven ontdekt,

die een doodende kracht hebben. Hij houdt zijn uitvinding «chter absoluut

geheim, daar hij er zelf nog niet alles van weet en ook omdat hij vindt

dat de menschheid nog niet rijp is voor een dergelijk wapen. Zelfs ziln

beide dochters, Janet en Isabel, weten er niets van. Zijn laboratorium heeft

h,) onder een naburig moeras gebouwd en het is alleen langs geheime

gangen te beretken. Zijn eenige vertrouwde is de waard uit de dorpsherberg

Ben Carter, met wien hij samen langs de onderaardsche geheime wegen

smokkelwaren bet land inbrengt. Van de opbrengst hiervan betaalt hij zijn

kostbare instrumenten. ' '

Op zekeren dag zal er echter een weg langs het dorpje aangelegd worden,

waartoe het moeras zal worden drooggelegd. Hierdoor zal het bestaan

van zijn laboratorium aan het licht komen en »daarom doet Hugh Calder

alles wat in zijn vermogen is om den voortgang van de werkzaamheden te

oeletten. Met is bovendien een groote teleurstelling voor hem, te moeten

constateeren. dat de jonge Ingenieur, die den weg aanlegt, John Pelman

en zijn jongste dochter Janet van elkaar zijn gaan houden,

Ondertusschen zijn zijn proefnemingen ontdekt, daar zij door de radio

tot de menschen kwamen. Hierdoor zijn er verscheidene menschen gedood

en is er groote schade aangericht. Men weet echter niet, wie deze

catastrophe veroorzaakt heeft. De Engelsche Geheime Dienst maakt daarom,

in den persoon van kapitein Felton Slingsby, jacht op hem, om de uitvinding

voor Engeland te bemachtigen, terwijl agenten van vreemde mogendheden

hetzelfde doen vooral een zekere Sotchi, een jeugdvriend van

Calder, die wel vermoedt dat Calder de uitvinder is. Sotchi doet hem zelfs

een verle.delijk aanbod, doch hij weigert er op in te g»»». Dan ontvoert

bochi hem om zich met geweld van de uitvinding meester te maken, doch

Calder wordt bevrijd door een assistent van Felton Slingsby. De kapitein

die van Sotchi s zending op de hoogte was, bezoekt Calder en vraagt hem

de uitvinding aan zijn vaderland af te staan. Calder vraagt bedenktijd.

Ondertusschen brengt hij zijn twee dochter» op de hoogte van den toestand

en zegt hun, wat zij moeten doen, wanneef hem Iets mocht overkomen.

Hugh Calder geeft dan Ben Carter opdracht naar Rotterdam te gaan

om er een lamp te balen, waarmee Calder een definitieve proef wil

"'It"' /-' Avond ' moe, M vo ° r nadere instructie» bij hem komen.

F„f.r ^"if? ^"'"S kr 1 9t Calder b " oek van Sit G «> r 8« McAlister.

Kngelands bekendste geleerde op het gebied van'het geluid. Deze noodigt

hem uit tot een bespreking en wU van Calders ontkenningen, dat hii

mets van het onderwerp weet, niets hooren, Calder kan ten slotte niet

anders doen dan beloven te komen.

Daarna begeeft hij zich naar zijn laboratorium, doch wordt spoedig

door de bel weer naar zijn »tudeerkamer teruggeroepen. Het is Carter.

en luisterde aandachtig naar de instructies die Calder hem

„Zul je precies doen wat ik zeg, Ben?" vroeg hij hem. „En

zendin T*" 8 voorzichtig z « n? Be S r «P Je het belang van je

„Natuurlijk, en u kunt op me vertrouwen! Ik hreng u het

pakje beneden, by de rivier."

„Het gaat om een levenswerk, Ben! Ik kan de bewuste oroef

met nemen zonder die lamp. Morgenavond zal ik op je wach-

ten by den ingang van de tunnel. Ik zou zelf wel gaan, maar

ze mochten weer eens probeeren het moeras droog te leacen "

Ben Carter nam den brief en de portefeuille met geldL die

^ U i^ C ^. ld l r in z « n han d drukte. Gedurende langen tijd hield

Calder die hand vast, als een wanhopig man, die bij een vriend

om steun zoekt. Ben keek hem aan, en het was duidelijk in zijn

oogen te lezen, dat hy volkomen begreep wat er in den ander

omging.

„Goeie reis," zei Hugh Calder schor. „En succes. Ik zal op

de afgesproken plaats op je wachten."

De groote hal van de Militaire Academie leverde een ceani-

meerd schomyspel op, toen Hugh Calder er den volgenden och-

tend om precies tien uur binnentrad. Er stonden talrijke «roen-

jes menschen te praten, en een aantal persfotografen had

zich tegenover den ingang opgesteld om de deelnemers aan de

conferentie by het binnenkomen te kunnen kieken. Toen Huch

Calder, vergezeld door een bode, door de hal schreed en op

de breede deuren toetrad welke toegang gaven tot de zaal waarin

de zitting zou worden gehouden, maakten degenen, die er b«

stonden plaats voor hem. De bode wierp de deuren open en

nep met luider stem: „Mr. Hugh Calder...."

„Nu zyn alle genoodigden aanwezig," zei een andere stem.

„Doe de deuren alstublieft dicht."

v gh » M lde^ ^• erd i ,00, : Sir MacAli ster aan de aanwezigen

voorgesteld en hij onderging deze formaliteit als iemand, die

dioomt. Er werden hem namen genoemd, die hy wel vaak had

gelezen, maar waarvan hy nooit had durven denken, dat hii

met de eigenaars er van zou kennis maken! Nu kreeg hü een

plaats lusschen hen aangewezen, en toen ging ook Sir Georce

zit en om de bijeenkomst te openen. Hy hield daarby een

rede, waarvan het voornaamste punt was het Geluid als een

nieuw oorlogswapen. Ook de anderen kregen gelegenheid hun

HÄrin h 88 . 6 "' 7 Hugh C ^ er zat er aandacht^ naar

te luisteren, heelemaal vergetend in wat voor een wanhopige

positie hy zelf verkeerde. Soms voelde hy een gevoel van in-

SJ a ^ ing , in u z ^ h 0 P kome n, wanneer h« merkte, hoe

dicht iemand vaak by de oplossing van het probleem was, ter-

— 6 —

öEAüTO«i5eeßt>Br

v/E«TAUNG UIT WffT EVIOELSCW

wyl hy andere kecren een glimlach moest onderdrukken indien

hy ontdekte, wat voor dwaasheden er door overigens geleerde

menschen werden gedebiteerd.

Nadat een vijftal der aanwezigen het woord had gevoerd,

noodigde Sir George ook Hugh Calder uit zyn opinie te willen

zeggen. Ik mag de aanwezigen er wel aan herinneren," zoo

deelde hy mede. „dat Mr. Hugh Calder de schrijver is van de

beide hoeken, „Geluid en Stof", en „Het trillend heelal"."

Hugh Calder hoorde deze woorden nauwelyks, en hij kwam

met een ruk overeind, als was hy een automaat. By het Sd

van zyn eigen woorden echter scheen de ban, waarin hij als het

ware gevangen scheen te zyn gehouden, opeens verbroken en

verDroKen en

kalm en rustig staarde hy den voorzitter aan

r«nr!, S i e M n, Iiw 0 beg0 ", ^ » had ik een onderhoud met Sir

George MacAhster, en dus weet ik. wat er van mij verwacht

Tan de ÄT "^ b ^ üen met te ze «8 en ' St SSd

wlkfcfiH 8 $ eer(Se t fP r ekers tot nu toe een theorie heeft ont-

wikkeld, die met de waarheid klopt."

Het luide geschuifel en gekuch, dat op deze woorden volcde

irriteerde Hugh Calder, en hy wachtte tot het weef volkomen

sti geworden was. „Men heeft my gevraagd, mijn meenina te

willen zeggen," vervolgde hij, „en te will!n "ertelkn wat Ik

de rJfn n ± ra -. dSelaC 5 tige geIuiden ' die den Matsten tyd dUr

SL J ult « ezo in den . en van de aanvallen die er gedaan

zyn op fichepen, welke zich voor den mond van de Theems

bevonden. Ik kan er thans echter slechts naar gissefi en Tk

weiger om myn tyd daarmee te verbeuzelen, hefren! Ik heb

besloten u vandaag over een week de oplossing van het probleem

voor te leggen. Alles wat ik nu kan doen! is u verlof te

vragen my te mogen verwijderen om myn verklaringen te kun!

fk n tiid 0 Ä e n lden r 0P Schrift te stellen ik tyd hebben om de vragen te overwegen,

-

die

BovSen

u mii als

moet

des

kundige, zeker zult stellen." . uie u my ais aes-

Voordat de aanwezigen van hun verbazin« waren bekomen

had Hugh Calder reeds de deuren bereikt HiT rukte zeS

en baande zich een weg door de menigte, die in de hal stond

In de garderobe overhandigde een bediende hem zijn i?s en

hoed. en daarna trad hy naar buiten en riep eelTtaxf aan.

wi?b» n l 0t0rb00t kwai ? te V0( y s chyn uit de diepe schaduwen

ÄH «^«fPen werden door een hoogen muur. De machine "

draaide achteruit, om de voorwaartsche beweging te remmen

Toen de boot voor een trap gekomen was die naar boven naar

e^ Aeïle^p 0 ' " ^ "^ die VOOrin **'*V%

„Tegen den ochtend ben ik hier weer terug," zei hii fluis-

Ä SÄTÄ ■Ar- U * ^-ÄÄ

Een stralende maan dreef hoog langs den helderen hemel

De man die zich zoo angstvallig in de schaduwen Weid Tok

WH d0nk T OVerjas di ?. hter om zich h een en drukïezïn vilten

hoed nog dieper over zyn hoofd. De eentonige dagen aan boord

van een deinend schip in de haven hadden Paul Sotch"in een

wanhopige stemming gebracht. Hy beschouwde het risico da*

ïeV^gS^LTt-hatr 1118 ' ^ ^ ^ ^ ^ z °°

Ai Tgr^r hThÄÄ^ee^n^; Ä

gang gekomen was, die toegang gaf tot een trap bovenaan

de trap drukte hy op een bel en direct ging er een licht bran"

den in de gang achter de deur. Een paar minuten later zat

hy in een warm, gezellig kantoortje van een winLl terv^m

anÄn^eT

naar je afzoekt. Waarom ben je hier gekomen?"

„Omdat er iets is, dat ik je zelf moet vertellen!" Sotchi trok

zyn overjas uit en ging weer zitten. „Ik kan niet begriinen

hoe die Miss Calder aan den anderen kant van het moeras

kwam, toen wy op dien boerenwagen inreden! We hLdden

haar opgesloten in de eetkamer van Calder Manor en we

reden zoo hard als we maar konden om het moeras heen

teneinde op den weg naar Harwich te komen. En ïóch was

zy er _ aan den anderen kant van het moeras -voordat ^di

er waren! Ik heb haar zelf gezien'" vooraat wy

genoLm'" waarschynl « k een kortere route door het moeras

„Onzin! Ik heb het moeras zelf onderzocht en ik zeg je, dat

UIT H

VOLLE LEVEN

1—2. De Nederlandsche Spoorwegen hebben een slechte

week achter den rug. Bij Amsterdam vonden namelijk

twee ongelukken plaats. Bij Halfweg liep een goederen-

trein met volle vaart op een montagewagen, die daardoor

geheel werd vernield, terwijl bij de Kruisiaan een groot

aantal wagons van een goederentrein, die naar Weesp

vertrok, ontspoorden, waardoor twee hoofdsporen werden

geblokkeerd. Gelukkig kwamen bij geen der ongevallen

persoonlijke ongelukken voor. — 1. De bijna geheel ver-

nielde montagewagen wordt weggeduwd. 2. De gederail-

leerde wagons worden weer in het rechte spoor gebracht

3. Op 22 Februari werd

in alle Nederlandsche

gemeenten de grond-

wetswijziging afgekon-

digd. — Onze foto laat

zien hoe de gemeente-

secretaris van Amster-

dam, mr. S. van Lier

(rechts) van uit de raad-

zaal van het stadhuis de

wijzigingen voorleest.

Links burgemeester de

Vlugt.

Bij Abbenes (Haarlem-

mermeer) is een water-

bouwkundig unicum in

wording. Hier worden

namelijk twee bruggen

boven elkaar over de

Hoofdvaart gebouwd.De

bovenste is de brug in

deRijkssnelverkeersweg

Amsterdam—Den Haag,

de onderste -vormt de

verbinding tusschen de

belde oeverwegen.

Noord-Holland zal weer

vier van zijn mooie mo-

lens moeten verliezen.

— Op onze foto een

van de'vier slachtoffers:

de molen aan de Korte

- Snevert te Schagen, die

onder sloopershanden

zal vallen.

6. De Maastunnelbouw te

Rotterdam. — Een over-

zicht van de werkzaam-

heden aan de sluis, waar-

door straks de gereed-

gekomen tunnelstukken

het bouwdok zullen

moeten verlaten.

{Photos Pol.)


ALS VLIEGEN TEGEN HET RAAM...

S v!L • 0g fj jk ls ; . Neen . ik heb er uren lang aan boord van

S-J f/ 1 ? 1 *— e , SCh !? over zitten zeker, dat zu onder het moeras is doorgegaan

nadenken,

"

en nu weet Ik

„ISu kraam jy onzin uit, Paul'"

naar beneden leidde, en ik vermoed, dafzij óndeJ het huls

door toegang geeft tot het laboratorium van Calder DU moet

onder het moeras liggen, en er moet een andere we« ziri om

er van den anderen kant af in te komen. In ieder^evaMs h^

^.Ber^ T^iï? tC Pr0beeren - Ik - 1 ie aufoïeb'L^

Sotchi knikte.

ouderwetsche sjeeslampen een geelachtig licht vlor zich m ? t

roevTn d yrwiir'ziiTt rk P' 0 f nk ^ " kl 0P' klopr van païrd^

pa^rTwÏÏS d^ bu d'a sTAXsa^ h^t H^ll^

De ander haastte zich Weg

spannen behulpzaam was geweest Stalknecht ' dle h » h


NEDERLAND-BELGIE

Qe wedstnjd Nederland-België, die Zondag-

middag in het Feyenoord-Stadion te Rotter-

dam werd gespeeld, was door velen in den lande

met niet veel vertrouwen tegemoet gezien. Het

aantal van hen, die op een nederlaag van de

Uranje-ploeg rekenden, overtrof zeker verre dat

dergenen die op een - kleine! - overwinning

durfden hopen. De uitslag heeft echter hen, die

ons elftal geen goede kans durfden geven, in het

ongeNjk gesteld. Reeds tijdens de eerste helft van

het spel was het te merken, dat Nederland in de

meerderhe.d was, al drukten de cijfers waarmee

de rust inging (1-0) dit nog niet ten volle uit.

In de tweede helft van den strijd kreeg ons elftal

echter nog meer gelegenheid zich te ontplooien,

en het maakte daarvan zoo'n uitstekend gebruik

dat het met een 7-2-overwinning het veld kon

verlateni

3.

4.

5.

6.

Het Nederlandsche elftal.

Een gevaarlijke situatie voor het Nederland-

sche doel, doch Van Male weet op schitteren-

de wijze te redden.

Nederland heeft het tweede doelpunt gemaakt.

Van Male is uitgeloopen, en weet den bal op

traaie wijze weg te stompen.

Een botsing voor het Belgische doel.

Van Heel, die zijn zestigsten interlandwedstrijd

speelde, moest voor den aanvang van den

strijd van den voorzitter van den Belgischen

Voetbalbond een hulde in ontvangst nemen

Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de R.D.Z. werden er in

het Oostelijk Zwembad te Rotterdam internationale zwemwedstrijden

gehouden. — De start der 200 meter borsicrawl voor dames, waarbij

Rietje van Veen een nieuw wereldrecord vestigde. — Van links naar

rechts: C. van Zuuren (R.D.Z.); Ragnhild Hveger (Denemarken); Rietje

van Veen (R.D.Z.); W. Soetkouw (R.D.Z.).

Hierboven: De oude wereldrecord-houdster, Willy den Ouden, wenscht

Rietje van Veen geluk met haar fraaie prestatie.

Hieronder: Te Alkmaar werd de K.N.A.U.-veldloop gehouden. — Een

groep der deelnemers onderweg. {Photos Pol.)


OPLOSSINGEN ZOEK EN VIND

23 FEBRUARI

OPLOSSING KRUISWOORDRAADSEL

1" B A n K R, O S

R A A R h O E P

A ß A. I ) A ß :*] E S n s n / iv A

^

K. K S

D O o s| 1" E U

B 0? M A C ! G E T

A A D fi i R Wi M E S A K T A ß M 1 E

R O E S P A n

R|

OPLOSSING

VERVOLGRAADSEL

E L E V E E B E n

E n G E L S C H E

H E Q S E B 6 E n

E n K H U 1 Z _Ej P

E 0 o S 1 E D A L

A L 1 E N A B E L

E L E V E E P E n

OPLOSSING INVULRAADStL

M U c H T E R

L

D

IJ D E L IJ K

A M B O 0 D

S E L E E ü D

B E L E 6 E

B E L O V

F O n T E 1 3

Mj.Mi:


7

FE"t^

DE Eü

,7h : i : ÖFÜÄN^ßOOK>

\M r A W* '«t.4 ©

/'

M*

am

..^* ■ V*"

Al ligt rijn vaderland ver van hier - heelemaal in Austral

- toch kent wel bijna iedereen den naam van c

Eucalyptusboom, al was het alleen maar omdat Eucalypt

ohe een veelgebruikt middel bij verkoudheden Is, uitsteken

diensten bewijst bij het verwijderen van vlekken en ook

bestrijdingsmiddel tegen roos wordt toegepast! In tropisc

streken wordt bovendien nog van den doordringenden gt

dezer olie gebruik gemaakt om de muskieten te verjagen

De naam Eucalyptus is afkomstig uit het Grleksch en (

teeken: goedges loten (eu • goed, kalyptos - gesloten). De

benaming heeft betrekking op den knop - die vaak voor e

vruchlje wordt aangezien - en waarin de bloem heel vel

besloten ligt want wanneer de bloeiperiode aanbreekt, m<

er «erst een dekseltje van den knop afspringen. Op onze fot

is dit eigenaardige verschijnsel duidelijk waar te nemen.

Moe Interessant de bloem echter voor den botanicus is, vo

het winnen van de waardevolle eucalyptusolie Is ze

.-«*

-l?*^

^jlÈte

-V^e

% 40*

ISOUE

PAAM KOnr

minder belang. De olie wordt namelijk hoofdzakelijk

verkregen uit de kleine blaadjes der plant. Wanneer

men zoo'n blaadje dan ook - door den microscoop be-

kijkt, ziet men door het heele blad verspreid de olie-

houdende cellen liggen. De bloemknoppen zelf be-

vatten echter ook olie, vooral de bovengenoemde

dekseltjes", die voordat de bloei begint van den

knop afspringen.

De Eucalyptusboom heeft echter nog een andere

eigenaardigheid, die hem voor de menschen van

nog meer belang doet zijn dan hij reeds is. Tusschen

de oliecellen in de blaadjes, bevinden zich ook

nog microscopisch kleine .openingen, waardoor de

bladeren vocht afgeven. Al dit vocht moet de

boom natuurlijk aan den grond onttrekken. Door

deze eigenschap en mede door zijn snellen groei,

wordt de Eucalyptusboom In groote hoeveelheden

in moerassige streken, waar vaak koortsen op-

treden, aangeplant, om daar den bodem droger

te maken.

Van deze In alle opzichten dus wet zeer nut-

tige plant beelden wij hier een fraaie serie

foto's af.

1. Ben twlfp van den Eucalyptusboom roet ver-

schillende bloemknoppen.

2. De harde kapsels, die de toekomstige bloem

omhullen.

3. De bloei begint: het dekseltje springt

van den knop af.

4. De meeldraden komen naar buiten.

5. De Eucalyptusboom bloeit.

0. Een van den bloemknop afgesprongen

dekseltfe, sterk vergroot. Dit dekseltje

bevat ook oliecellen, doch veel minder

dan de bladeren.

7. Een blad van een Eucalyptusboom

onder den microscoop gezien. Tus-

schen de fUne bladnerven liggen de

oliehoudende cellen, evenals de ope-

ningen, waardoor de boom vocht

uitdampt.

8. Nadat het dekseltje van den knop af

is gesprongen, zun de meeldraden

eerst nog naar binnen gevouwen,

doch spoedig komen ze naar builen

en dan ziet de bloem er uit als een

poederkwast, welke indruk nog

wordt versterkt daar de bloem

geheel met stuifmeel is bedekt!

tta

a^r

'AU « •

$JK*:

£$ M-&

^mpr- \S*

p .#«

i

¥ Ms

jPl^

*\:/

®


TUtfCHE

John McBrown

en Joel McCrea

PARAMOUNT-FILM

Ramuy McKay Joel McCrea

Hank York Bob Burnt

Justina Pryor Frances Dae

Dal Si.de . Lloyd Nolan

Henry Wall. Henry O'Neill

REGIE: FRANK LLOYD

Mevrouw Pryor Mary Naih

Nicholai Pryor Ralph Morgan

Talbot Carter .... John MaeBrown

Jamal Olivar Porter Hall

Dan Trlmball .... Robert Cummlngi

Het verhaal begint In het jaar 1840. Amerika bestond toen slechts

uit een paar vrij dichtbevolkte staten aan de Oostkust. West-

waarts strekten zich onmetelijke, nog niet in cultuur gebrachte

gebieden uit. De spoorweg, een wonder van nieuwigheid, reikte pas tot

aan het stadje Batavia, in den staat New York.

Wells en Fargo hebben zich omstreeks dezen tijd toegelegd op het

organiseeren van een bode-dienst, de Wells Fargo Express, die tusschen

New York en Buffalo goederen en post bezorgt. Henry Wells is een

vooruitstrevend man met moderne ideeën en hij Is er van overtuigd, dat

Amerika een groote toekomst tegemoet gaat en zich steeds verder

Westwaarts zal uitbreiden. Een der eerste vereischien is dan een goede

verbinding met het achterland, en Wells legt de voornaamste zorg voor

het zich steeds uitbreidende net van expresse-diensten in de bekwame

handen van Ramsay McKay, een jongen koerier, die zich met groote toe-

wijding op het uitvoeren van de grootschc plannen der firma werpt. Zijn

durf en ambitie zijn het, die steeds de Wells Fargo Express doen slagen,

waar anderen falen.

Ramsay ontmoet Justine Pryor, een aristocratische jonge schoone uit

St. Louis, die haar vader, een groot pelshandelaar, die voor zaken naar

Buffalo gekomen is, vergezelt. De beide jonge menschen vatten liefde

voor elkaar op, hoewel zij het elkaar In het korte moment van hun

ontmoeting niet kunnen bekennen. St. Louis is nog slechts per boot te

bereiken, doch Wells besluit een bode-dienst op deze belangrijke kolonie

te openen, waardoor deze, als de dienst slaagt, veel sneller te bereiken

zal zijn dan per schip. Ramsay bewijst de mogelijkheid om St. Louis over

land te bereiken door als koerier van Wells Fargo een wissel te be-

zorgen aan den heer Pryor, dien hij hiermede uit een groote verlegen-

heid helpt, daar de bank in St. Louis hem crediet weigert. Ramsay komt

hierdoor opnieuw in contact met Justine. Haar vader voelt sympathie

voor den flinken jongen man, doch haar moeder wil niets van hem weten,

daar hij niet „aristocratisch" genoeg is.

Ramsay wordt naar het verre Californië gezonden om daar een kan-

toor te openen, ten einde de zaken van tallooze goudzoekers, die van

heinde en ver zijn toegestroomd, waar te nemen, en een route te zoeken,

waarlangs te zijner tijd een express-dienst dwars door geheel Noord-

Amerika georganiseerd kan worden. Hij verblijft langen tijd in het op-

komende San Francisco. Op een goeden dag wordt hij verrast door de

aankomst van een boot, die niet alleen Wells onder zijn passagiers telt,

doch ook Justine, die naar het Westen gekomen is om Ramsay te

trouwen. Zij vestigen zich in San Francisco, waar McKay steeds drukkere

zaken krijgt, en het filiaal van Wells Fargo tot grooten bloei brengt. De

express New York-San Francisco krijgt haar beslag en tol verbazing

van zijn tijdgenooten slagen de postwagens der firma er in dezen enor-

men afstand in twintig dagen af te leggen. Toch gaat Ramsays pad niet

steeds over rozen. Zijn firma maakt zware tijden door, zooals tijdens de

bankpaniek, wanneer het gerucht gaat, dat de banken het gedeponeerde

geld verspeculeerd hebben, en als gevolg hiervan door het publiek

worden bestormd en kort en klein geslagen. Wells Fargo echter is er

door McKays voorzichtige politiek In geslaagd voldoende geld in kas te

Ramsay bij de h 0 "^ 6 " om den eerften stormloop op de loketten te

goudzoekertin doorstaan, en terwijl de meeste andere banken f ai Heeren

Cailfornié. betaalt McKay tot den laatsten cent uit en wint daar-

CEAHEn

door In nog grooter mate het vertrouwen van het

publiek.

Alles wijst er op, dat men een tijd van grooten voor-

spoed tegemoet gaat, als plotseling de burgeroorlog

tusschen de Noordelijke en Zuidelijke staten uitbreekt.

Ramsay Is natuurlijk op de hand van de Noordelijken,

ronder er bij te denken dat zijn vrouw, in St. Louis ge-

boren, de zaak van haar vaderland aanhangt. Hij organi-

seert een geweldig goudtransport van Californië naar

Washington, waar het geld gebruikt zal worden om het

leger der Noordelijken te versterken. Justines moeder,

die haar dochter In San Francisco is komen bezoeken

ter gelegenheid van de geboorte van een tweede kind,

oefent sterken drang op haar uit om Ramsay te

verlaten.

In een moment van zwakheid luistert Justine een ge-

sprek af tusschen haar man en Wells, waarin een nieu-

we, geheime route wordt vastgesteld voor het goud-

transport, waar zooveel van afhangt. Zij schrijft de route

op, doch kan er niet toe komen haar man in gevaar te

brengen, en gooit den brief weg. Haar moeder echter

zendt den brief aan Talbot Carter, een officier in het

leger der geconfedereerden, en een vroegeren aanbidder

van Justine.

Carters troep tracht hét goudconvooi, dat onder

McKays persoonlijke leiding staat, te veroveren, doch in

den feilen strijd, die er om het bezit van het goud

wordt gevoerd, wordt hij gedood en zijn manschappen

verdreven. In den zak van den gedooden officier vindt

men een briefje met de geheime route en Ramsay her-

kent het handschrift van zijn vrouw. In het diepst van

zijn ziel getroffen door wat hij voor verraad van haar

kant houdt, neemt hij het besluit haar nimmer terug

te zien ...

Na den oorlog zet Ramsay zijn zaak voort. Justine is

bij haar vader In gaan wonen. Haar moeder is over-

leden. Jaren gaan er voorbij. Wells Fargo bloeit en ten

slotte geven de firmanten een groot diner ter eere van

Ramsay McKay, den man die zooveel gedaan heeft om

hun zaak groot te maken. Pryor is eveneens op dit diner

aanwezig, daar hij Ramsay steeds heeft gewaardeerd en

veel verdriet heeft over de verwijdering tusschen hem

en zijn dochter, waarvan hij noch zij de oorzaak

begrijpen.

Allee, Ramsays dochter, komt hem in zijn hotel op-

zoeken, en verzoekt hem den volgenden dag op haa

verjaarfeest te komen. Ramsay weigert eerst, maar

gaat ten slotte toch. Hier ziet hij Justine voor de eerste

maal na vele jaren en beseft, dat hij, wat er ook tus-

schen hen voorgevallen mag zijn, niet zonder haar kan

leven. Zij vallen elkander weenend van geluk In de

armen, doch Ramsay kan zich niet weerhouden een toe-

speling te maken op het briefje, dat Justine indertijd

schreef. Eerst nu begrijpt zij, wat er al die jaren in haar

man moet zijn omgegaan, en dat haar moeder indertijd

den brief, dien zij had weggegooid, moet hebben ver-

zonden. Wanneer zij hem alles uiteenzet, weten zij

belden, dat niets .ter wereld nu ooit meer tusschen hen

en hun liefde zal kunnen komen.

BIJ het begin van den Amerl

kaanichenburgeroorlog komt


VERSCHIJNEN

n

I

VAN

PAGINA'S MET ALLES

WAT DE VROUW INTERES-

SEERT. VERKRIJGBAAR IN

ALLE KIOSKEN, BOEKHAN-

DELS EN MANUFACTUREN

WINKEL^/

y

.X"

-J

alflf é% 1 ^tJ

fn/ïïi*' fV9

&Jw\l ll#

* Vä\ IK

'M K,<

VROl PW

n^i

#

fc*w

A

■ ■

„lic h«b ze «r maar voor een paar

mijn tuintje om te jpitten."

„En, Jan," vroeg de onderwijzer,

nadat hij verschillende beroemde

historische personen 'had besproken,

„welke van deze groote mannen zou

Jij graag willen zijn?"

„Geen van allen."

„Waarom niet?"

„Omdat ze allemaal dood zijn."

© R

dagen Ingezet, omdat Ik bezig ban

De eerlijke jonge vrouw trouwde

een sentlmenteelen jongen man.

„Lieveling," fluisterde hij, „ik ben

je niet waard."

„Natuurlijk niet," antwoordde zij,

„maar als een meisje al zes jaar

drie en twintig Is kan ze niet meer

zoo erg veelelschend zijn."

„Misschien hadden we dien kwajongen toch beter een paar centen

bunnen geven."

) SENSATIONEEL.

' 'PlieAAM/ micCdei

doet tCoo-

j^VET VERDWIJNEN

.zonder eenig dieet

Uhebt het slechts op Uw lichaam

In te wrijven. Het vet zei als door

toov«*p/»cJjlvf»vw(i[nen. Pasopvoor

gevaeiiük dieet, lesfige oefenlwen.of

*ch»deUjke krui den tnaxetrrmd/elen.

Ook U kunt Uw overtollig vet kwijt raken

opüw heupen rug. ^JJI^^'J^L,

kuiten en enkels.De o°**w***

schap heeft met het n/euwe middehiMAGRW

igwekkendyeilige ontdekking

e Sm ufm U'TENO u^fNpTg'4 ifrweNDiG. Alleen i/een op hel het jjchwi /ichaamj

TnwHJven'm^verdwiß bü «eoWmete« jege

lük entochbh/yen erheen rirnp^s^mM»chUen

Eenslappe huid vvord steviger gembaH.mjiïtalles

volkomen eenvoudig en gemakkeliJK.. Schrijt

nogherfen voor QRAT/sTnhchfmoeri a»n

Mevrouw Aü-MarmuS.Postbox 60 Den Haag

- 19

Gezonde, blanke tanden maken een prettige indruk-

en vaak is dit de eerste stap op weg naar succes.

Verwaarloos Uw tanden dus nooit; borstel ze met

het werkzame schuim van Colgate's Tandpasta!

Het dringt door in alle spleetjes in en tusschen

de tanden en verwijdert de voedselresten, die zoo

licht tandbederf veroorzaken. Colgate maakt Uw

tanden parelblank, zonder het glazuur aan

te tasten en houdt Uw adem aangenaam

van geur! • •

COLGATE

In tubes van 25, 40 en 65 cent.

DELIA

Foto-School

Tel. 93730

ÖPULAIRE FOTOLESSEN

in de practijk met gebruik van toestellen

en donkere kamer

F. 1.- PER LES

geheele cursus goedkooper

LAL '

Amsterdam Z.

Merwedeplein 2a

achter den wolkenkrabber


ocr?Ty>Ce4Z t>efy

LKOMF GAST

Doris Lennox was kwaad. En het was

haar duidélyk aan te zien terwyl zij

Ze had wel geweten, dat professor Haaan

de ontbyttafel zat en naar haar

milton ouder was dan zy — natuurlyk; maar zei ze toen. „Als ik trouw, zal ik uit liefde

tante keek, die — by stilzwijgende overeendit

portret toonde een man van omstreeks trouwen. En anders trouw ik heelemèèl

niet...."

komst — als haar voogdes fungeerde.

vyf en veertig jaar, met reeds gryzende haren

en een langen, warrigen, zwarten baard! Nadat zy afgerekend had met de foto

Haar tante schudde het hoofd, toen Doris ten langen heard! En er was niets wat zij

van professor Hamilton, ging zy naar haar

voor den tweeden keer heftig beweerde: „Ik zoozeer verafschuwde

kleerenkast en haalde er het roode papaverwil

hem eenvoudig niet ontmoeten! Het is „Ik zou.... eh ik zou liever sterven

costuum uit, dat zy dien avond op het geabsurd!

Als je zyn foto ziet, dan kan hy oud

genoeg zyn om myn vader te wezen... ."

dan met hem te trouwen," had zij ontsteld

costumeerde bal van de Hockey-Vereeniuitgeroepen.

ging zou dragen.

Mrs. Elizabeth Ross wierp een blik op den De notaris van haar vader had haar ge- Het was een zeer origineel costuum. De

brief, die de woede van haar nichtje had schreven, dat professor Hamilton op het

wyde rok bestond geheel uit de roode blaopgewekt

en zei toen, met een. vermanenden

klank in haar stem:

oogenbhk bezig was in het hart van de deren van een papaver, terwyl het lyfje de

Amazonejungle jacht te maken op vergiftige

zwarte meeldraden verbeeldde. Groene

„Ja mag zoo'n toon niet aanslaan, Doris, spinnen, en dat het waarschynlyk nog wel

kousen en groene schoentjes voltooiden het

als je over een vriend van je vader spreekt, een maand of tien zou duren, eer hy weer

geheel. Terwyl zy haar costuumpje bekeek,

ten man met ervaring, zooals professor Ha- in Engeland zou terug zyn. Zy zouden zoo vergat zy alles omtrent professor Hamilton

milton, kan per slot van rekening een veel spoedig mogelyk traenten met hem in veren

dacht zy. er alleen maar aan, hoe zy zich

betere echtgenoot zyn dan zoo'n jongeman, binding te komen, maar voorloopig diende

dien avond op het bal zou amuseeren

die nog heelemaal geen ondervinding heeft." de clausule in het testament van haar va- Het bal van de Hockey-Vereeniging was

„Best mogelyk," antwoordde Doris, wat der, zooals zy natuurlyk wel begrypen zou.

altyd zeer geanimeerd, en toen Doris in de

kalmer nu, „maar ik ben toch vast van plan te worden nageleefd, hetgeen beleckende,

zaal verscheen, was deze reeds byna geheel

om te trouwen met den man dien ik aardig

gevuld.

dat zy vooralsnog slechts zou kunnen bevind,

en u kunt zeggen wat u wilt, maar daar schikken over dat gedeelte van haar vaders

zal-tk met van afwyken!"

groote fortuin, dat zy óók zou erven, indien

„De bedoeling van je vader was, om je zy de door haar vader gemaakte bepaling

zooveel als in zyn vermogen was te bescher- niet zou nakomen.

men tegen fortuinzoekers," «bracht haar tan- Doris las den brief wel drie keer en

te in het midden. „Dat moet je niet verge- hoopte vurig, dat de professor maar nooit

ten, heve kind! Dan zul je alles heel anders meer uit de jungle zou terugkeeren, doch

zien, dan je nu doet. En wat professor Ha- haar hoop was niet in vervulling gegaan,

milton betreft, ik iheb hem nooit gezien of üienzelfden ochtend, waarop het gesprek

gesproken, zoodat ik dus niet weet...." met haar tante aan de ontbyttafel plaats

„Laten we er. maar niet verder over spre- vond, had zy een brief van professor Hamilken,

tante," viel Doris haar in de rede. Er ton ontvangen, waarin deze haar mededeelkwamen

weer booze woorden by haar op de, dat hy zoojuist in Engeland was terugmaar

ze slaagde er in, ze terug te dringen.' gekeerd. Hy had met veel leedwezen den

„ik geloof natuurlyk, dat myn vader de beste dood van haar vader vernomen, en stelde

bedoelingen van de wereld heeft gehad — zich voor, des namiddags van dien dag een

het was zoo'n goeierd, dat ik moeilyk iets bezoek aan de dochter van zyn vriend te

anders van hem zou kunnen denken — maar komen brengen.

ik kan toch onmogelyk met professor Ha- „Buiten beschouwing gelaten, of je aan

milton trouwen. Ik begryp bovendien niet. den wensch van je vader gehoor zult geven

waarom myn vader er, toen hy nog leefde, of niet," zei haar tante plotseling, den

nooit ook maar met een enkel woord teaen stroom van Doris' booze gedachten onderme

over heeft gesproken "

brekend, „zul je toch zeker in ieder geval

„Ik denk, dat hy het toen nog niet noodig wel zoo beleefd zyn om professor Hamilton

vond, kindje!" zei haar tante. „Hy zal heb- te ontvangen, nietwaar?^

ben willen wachten tot professor Hamilton „Ik denk er niet aan," antwoordde Doris

terug was, en je hem persoonlyk kon leeren kwaad.

kennen...."

Ze stond op en ging voor het raam staan.

„Het is mogelyk," antwoordde Doris. „Zyn eigen verstand had hem moeten ver-

„Maar toch trouw ik niet met hem." tellen, dat die bepaling in het testament on-

Sinds den dood van haar vader, professor mogelyk en absurd is/' vervolgde ze heftig.

John Lennox, nu ongeveer een jaar geleden, „Maar als hy het niet inziet — ik doe het

had de onverwachtsche bepaling in zyn in ieder geval wèl."

testament, dat zijn dochter zou trouwen met „Maar " begon Mrs. Elizabeth Ross.

zyn besten vriend en collega, den natuur- „Niets mèar, tantetje," viel Doris haar iets

histoncus professor James Hamilton, haar milder gestemd in de rede. „Indien hy vangeen

oogenblik met rust gelaten en haar me- middag komt, kunt u hem zeggen, dat ik het

nig oogenbhk van opstand en verbittering zoo druk heb met het gereedmaken van mijn

bereid. Het feit, dat indien zy aan haar costuum voor het gemaskerd bal van vanvaders

wensch geen gevolg gaf, het grootste avond, dat ik geen tyd heb hem te ontvandeel

van zyn fortuin ten goede zou komen gen, en als hy vanavond mocht komen, dan

aa de

* Vereemging voor Natuurwetenschap- kunt u hem zeggen, dat ik naar dat bal

pelijk Onderzoek, oefende in geen enkel op- ben...."

zicht eenigen invloed op haar houding uit. „Maar kind, hy zal het toch zeer onbe-

Nooit, nóóit, zoo had hy zich voorgeno- leefd vinden dat je hem niet eens ontvangt,

men, zou zy voor geld zwichten en een man terwyl hy toch geschreven heeft dat hy zou

trouwen, waar zy niet van houden kon komen. En hij komt er heelemaal voor uit

Haar vader had natuurlyk wel eens over Londen " Mrs. Ross' stem trilde werkeprofessor

Hamilton gesproken — en hy had lyk van protest.

dit ook altyd zeer waardeerend gedaan „Dat zal hem dan meteen toonen, dat ik

maar nooit had hij laten merken dat hij als vrouw totaal ongeschikt voor hem ben,"

graag zou zien, dat zyn dochter met hem lachte Doris en met deze woorden draaide

zou trouwen. En toen Doris, eenige weken ze zich öm en verliet het vertrek.

nadat het testament van haar vader geopend Op haar eigen kamer gekomen, ging ze

was, zich aan de naargeestige taak gezet had, naar haar schryfbureautje, kreeg het porom

zyn nagelaten papieren te ordenen, was tret van professor Hamilton uit een der

zy een portret tegengekomen, dat geteekend laden, bekeek het met afschuw en scheurde

was „James- Hamilton". En toen had zij het toen in kleine stukjes

moeite gehad, geen kreet te slaken

„Ziezoo, dat is afgeloopen — voorgoed,"

0

Professor Hamilton was dien middag niet

geweest, maar omstreeks een uur of vyf was

er een briefje van hem gekomen, waarin

hy mededeelde, dat hy dien middag aan een

byeenfcomst moest deelnemen van de Vereemging

van natuurwetenschappelyk Onderzoek,

en dat hy, indien Miss Lennox een

avondbezoek excuseeren wilde, omstreeks

acht uur zou komen.

„Om my niet thuis te vinden," had Doris

gelachen. „Of ik hem excuseeren wil..

Ik zal heusch niet aan hem denken op het

bal!

Mrs. Elizabeth Ross had het gedrag van

haar nichtje „werkelijk niet in den haak

gevonden ', en ongeveer een half uur had zij

alles in het werk gesteld om Doris wat meer

respect by te brengen voor den professor,

maar zy was er niet in geslaagd. Doris was

op haar standpunt blyven staan, en zij was

vertrokken na haar tante op het hart te hebben

gedrukt, dat zy hem toch in geen enkel

opzicht eenige aainmoediging zou geven.

Zooals zy de zaal binnentrad, leek zy wel

een droom, en menige jongeman wendde

zyn hoofd meer dan eens in haar richting

terwyl heel wat meisjes haar eveneens bewonderende

en misschien ook wel jaloersche

blikken toewierpen.

Tommy Thorne, gehuld in het costuum

van een Eskimo, en Tony Aston, als Chineesch

Mandaryn, kwamen direct naar haar

!i 0e en ^durende de eerstvolgende uren

danste Dons byna onafgebroken met de op

de vreemdste wijze uitgedoste jongemannen

Sommigen kende zy, anderen waren haar

pas voorgesteld, want er waren talryke introduces,

maar ze waren allemaal jong en

vroolyk, en in hun opgewekt gezelschap

vergat zy professor Hamilton met zyn gryzende

haren en warrigen, langen baard geheel

en al. Ze vergat zelfs het feit, dat zy,

door haar vaders wensch -niet na te komen,

een fortuin opofferde....

Even voordat de souper-dans zou beginnen

was zy, om wat uit te rusten, een zijkamertje

binnengegaan en had er op een

der fluweelen banken plaats genomen, toen

zy plotseling een jongeman, die als Wesp

was gekleed, zag binnenkomen.

Opziend, ving zy den bewonderenden blik

van hem op, en onzeker of er onder het

prachtige zyden costuum misschien een

vriend of kennis verborgen was, glimlachte

zy even. En toen, op hetzelfde moment dat

zy als het ware voelde, dat deze jongeman

haar totaal onbekend was, trad hy op haar

toe en sprak haar aan.

„Goedenavond, Papaver," zei hy lachend.

„Waarom bloeit u hier zoo in de eenzaamheid?"

20 -

._

Er was een gewild-vriendelyke klank in

de stem van den jongeman, dien Doris ver-

velend vond. Haar gezicht verstarde op het-

zelfde oogenblik tot een masker.

„Ik geloof niet, dat ik u ken, is het wel?",

vroeg zy koel, en wat uit de hoogte.

De Wesp glimlachte.

„Ik weet wel zeker, dat u me niet kent!

Maar een Wesp behoeft zich toch aan een

zoo schoone bloem niet te laten voorstellen,

is het wel?"

Met een ruk stond Doris op. „Ik ben niet

gewoon, complimentjes in ontvangst te ne-

men van onbekenden," zei ze trotsch.

„Beteekent dit, dat ik niet het genoegen

zal hebben den volgenden dans met u te

mogen doen?" vroeg de Wesp.

Doris richtte zich hoog op.

„Het spyt me, maar ik doe dien dans met

een ander," antwoordde ze.

Toen zy zich omdraaide om weg te gaan,

verscheen Tony Aston haastig ten tooneele.

„O, Doris, ben je hier?" riep hy. „Ik heb

je overal gezocht. Dit is onze dans...." Hy

zweeg, keek naar den Wesp, die was blyven

staan. „Ik ken u geloof ik niet, is het wel?"

vroeg hy dan.

„Neen, u kent me niet," mompelde de

ander. „Maar daar zult u wel overheen ko-

men."

„O ja, dat is zeker," grynsde Tony, die

niet goed wist wat hy antwoorden moest.

„Kom, ga je mee, Doris?"

En haar arm nemend, leidde hy haar de

b&lz&sl in

„Wat is dat voor een kerel, Doris?" vroeg

hy, terwyl zy samen dansten. „Hy schynt

wèl zeker van zichzelf te zyn, dat moet ik

zeggen."

Doris, die ondanks alles toch wel een

beetje nieuwsgierig naar den haar onbeken-

den jongeman was, antwoordde kalm:

„Ik heb er geen flauw idee van, Tony! Hy

kwam even voor jou binnen en vroeg om

een dans."

„Ja, dat heb je er van met al die introdu-

cé's," zei Tony. „Iedereen kan naar je toe-

komen .en om een dans vragen. Het is eigen-

lijk niet in den haak!"

„Och," antwoordde Doris, „het maakt

zoo'n avond eigenlijk alleen nog maar wat

interessanter. Je kunt er soms heel aardige

kennissen door opdoen en je krygt niet zoo

het gevoel alsof je lederen dag weer van

denzelfden pudding moet eten. Als hy zoo

beleefd was geweest zich voor te stellen,

had ik misschien wel eens met hem ge-

danst...."

„Lieve, hemel, Doris", riep

Tony, „je bent toch niet ver-

liefd op dien kerel gewor-

den?" Er was onmis

kenbaar een klank

van jaloezie in

zyn stem, want

heel heimelijk

hoopte hy nog, dat

Doris eens „ja"

zou antwoorden

op de vraag, die

hij haar reeds mis-

schien zes maan-

den geleden ge-

steld had, en waar-

op zy toen een

ontwijkend be-

scheid had gege-

ven.

Doris haalde de

schouders op. „ Jul -

lie denken altyd

maar, dat een

meisje direct ver-

„DAAR BEGRIJP IK

NIETS VAN!

VRAAGT ME DAT

JONGETJE OF IK

EVEN ZIJN KATA-

PULT VAST WIL

HOUDEN EN NU

LOOPT HIJ WEG..."

liefd is indien een jongeman haar interes-

seert," antwoordde ze.

Tony keek wat sip. „Dus hy interesseert

ie ondanks het feit dat hy niet eens zoo be-

leefd was, zooals je zelf opmerkte, zich voor

te stellen?"

„Misschien juist dèèrom...." zei Doris,

en Tony kon niet uitmaken of ze het meen-

de of dat zü het alleen maar zei om hem te

plagen.

„Daar begryp ik niets van," verklaarde

hij, om daarna opvallend stil te worden.

Doris glimlachte. Haar gedachten verwijl-

den by den jongeman in het groen en geel

en bruin, en met de glanzende vleugels op

den rug. Ze dacht aan zyn helderblauwe

oogen en ze voelde, dat ze het eigenlijk jam-

mer vond, dat Tony binnen was geko-

men ....

Het was juist voordat de laatste dans zou

plaats vinden, en terwyl Doris zich afvroeg

of zy, hoewel ze erg moe was, nog zou bly-

ven of dat ze naar huis zou gaan om te

hooren wat professor Hamilton allemaal te

zeggen had gehad, toen de Wesp andermaal

naar haar toe kwam.

„Je ziet er vermoeid uit. Papaver," zei hy.

„Je moet naar huis gaan.... Papavers hou-

den het nooit lang uit in zoo'n warme at-

. mosfeer."

Gedurende misschien één seconde keek

Doris hem zwijgend aan. Hij zag er werke-

lijk aardig uit, vond ze. Ze schatte hem zoo-

wat op dertig jaar. Er liepen eenige kleine,

fijne lijntjes naar zyn oogen, maar hy had

een frisch, blozend en intelligent ge-

zicht.

Maar ze kende hem niet, en de

manier waarop hy haar aan-

sprak mocht ze eigenlijk

niet dulden. ^

„U schynt bijzonder ^i'

veel belang in f t

mijn doen en laten te stellen," zei ze kil. „Ik

heb u al reeds gezegd, dat...."

„Het spijt me ik ben in geen jaren in

een balzaal geweest," bekende de Wesp ne-

derig. „Maar daar ik u graag nog eens zou

willen ontmoeten, kwam ik om mij even

voor te stellen. Mijn naam is...."

„Ik geloof niet, dat uw naam mij interes-

seert," zei Doris, en met deze woorden

draaide ze zich om en verwijderde zich.

Maar toen ze in een taxi naar huis reed,

werd het plezier, dat zy op het bal gehad

had, voor een groot deel bedorven door zelf-

verwijt. Ze was per slot van rekening erg

onhebbelijk geweest tegen den jongeman die

geprobeerd had in kennis met haar te ko-

men. En hy had toch eigenlijk niets gedaan,

wat haar optreden kon hebben gerechtvaar-

digd. Als ze eerlijk was, dan moest ze er-

kennen, dat ze zich werkelijk tot hem aan-

getrokken voelde. Hij was zoo

heel anders dan de anderen

—■- zoo verschillend van

het éénvormige type

jongelieden, dat

züdlfpwoon Was

te , iwmoeten.


OflkQ

GEBREIDE

VOORJAARS-

JUMPER

Zoo heel langzaam krygt men toch het

idee, dat de lente begint te naderen,

en daarom koopen we gauw wat wol om

in leder geval op tyd met een leuk voorjaars-

truitje gereed te zyn. Wat dunkt u van^het

hierbij afgebeelde? U heeft er voor noodig

300 gram roode frotté-wol, 25 gram witte en

25 gram marine-blauwe frotté-wol. De ge-

heele jumper wordt op Inox breinaalden No.

3 gebreid.

Linkerroorpand. 55 steken opzetten en een

boord breien van 8 c.M. lengte 2 steken recht,

2 steken averecht. Doordat deze boord niet

met knoopen gesloten wordt, maakt deze den

indruk- van een afgeschuind schootje. Hier-

boven begint .men het gaatjespatroon als

volgt te breien:

Ie toer: 1 steek recht, * omslaan, dubbel

minderen (afhalen, 2 steken «recht tezamen

breien en den afgehaalden steek overhalen),

omslaan, S steken recht, -omslaan, dubbel

minderen. Van * af herhalen.

2e toer: Averecht overbreien.

. 3e toer: Alle steken recht breien.

4e toer: Averecht overbreien. Van den len

toer af herhalen.

Voor den onderslag van de sluiting breit

men de laatste 10 steken by alle toeren recht.

Wanneer het breiwerk 35 c.M. lang is, be-

gint men aan het armsgat. B« het begin van

den volgenden toer kant men hiervoor 18

steken af. Aan het begin van de volgende 4

toeren mindert men aan den kant van het

armsgat nog telkes 1 steek, zoodat men ten

slotte 43 steken heeft overgehouden. Wan-

neer het breiwerk 40 c.M. lang is; kant men

aan de zyde van den hals 15 steken af. Aan

dezen kant mindert men telkens aan het be-

gin en aan het einde van den toer 1 steek,

totdat men alle steken weggeminderd heeft.

Rechtervoorpand. Dit wordt geheel als het

linker gebreid.

M VETWORMPJES?

Meng slechts fleregeld wat Radox door Uw wasch

water en binnen korten tijd zijn ze verdwenen

B>) apothekers en erkende drogisten è f 0 90

per pak en f 0.15 per klein pakje

RADOX

De rng, 100 steken opzetten en 8 c.M 2

steken recht, 2 steken averecht breien. Hier-

boven breit men het patroon. Voor de arms-

gaten kant men 5 steken af en mindert men

aan het begin van de 6 volgende toeren nog

telkens 1 steek. Wanneer de lengte 40 e M

bedraagt, kant men de 20 middelste steken

af. Hierdoor deelt men het werk in tweeën

en mindert men aan den kant van den hals

aan het begin en aan het einde van iederen

toer telkens 1 steek, totdat alle steken weg-

geminderd zyn.

De pas aan den hals. Wanneer de jumper

in elkaar is genaaid, neemt men de steken

^H

-22-

rondom den hals op en breit men 8 c.M

2 steken recht, 2 steken averecht. De vol-

gende toer is een gaatjestoer, waardoor later

het koord wordt geregen. Men breit nu

steeds 2 steken recht, omslaan, 2 steken

averecht, omslaan. By den volgenden toer

worden deze omslagen gewoon recht ge-

breid, doch by den derden toer mindert men

deze steken. Boven deze gaatjes breit men

nu nog 1 c.M. Daarna afkanten.

•De mouwtjes. 55 steken opzetten en 5

c.M. 2 steken recht, 2 steken averecht breien

By den volgenden toer breit men uit iederen

steek 2 steken, zoodat men 110 steken krygt.

15 c.M. het patroon breien. Daarna mindert

men aan het begin van iederen toer 2 steken

totdat men 24 steken heeft overgehouden.'

Afkanten. *De mouw wordt ruim in het arms-

gat gezet. 5^

Aan het rechtervoorpand worden 6 lusjes

voor de sluiting gehaakt.

Ten slotte rygt men zooals de foto aan-

geeft in ruitvorm de witte en blauwe draden

door de gaatjes.

Maar toen zy weer thuis was en in de hall

haar hoed en mantel ophing, gingen haar

gedachten opeens naar professor Hamilton.

Ze vroeg zich af, of hy nog gekomen zou

zyn, en hoe hy het antwoord, dat haar tante

hem namens haar gegeven had, zou hebben

opgevat • .. . ,

Op haar teenen sloop zy naar de kamer

van haar tante, duwde de deur open en zag

haar opzitten in bed, een boek in de handen

en een leeslamp op een tafeltje naast zich.

„Dag Doris, kind," zei ze hartelijk. „Ik

ben op je blijven wachten, Daar op de tafel

staat een thermosflesch mèt kotfie voor

je Je kopje staat er bij "

„Goeierd," zei Doris, naar de tafel gaand,

en zich een kopje inschenkend. „U denkt

nu letterlijk overal aan.... Ik hoopte, dat

u nog wakker zou zijn. Wat heeft mijn be-

jaarde aanbidder gezegd? Is zijn hart ge-

broken door mijn gebrek aan eerbied voor

zyn grijzende haren, of heeft hy er als een

man van ondervinding om gelachen?"

Mrs. Ross keek haar nichtje glimlachend

aan. ,, , . .

„Hy was zeer teleurgesteld dat je niet

thuis was, terwijl hij heelemaal van Londen

gekomen was om je te bezoeken," zei ze.

Doris glimlachte.

„En nu moet hy weer heelemaal terug

ook " zei ze spottend. „Maar dat is net

goed! Wat verbeeldt hy zich eigenlijk

wel...."

„Hij gaat niet terug, voordat hij je ge-

sproken heeft,".zei Mrs. Ross. „Ik heb ge-

probeerd hem aan zyn verstand te brengen,

dat je vastbesloten was Dat je absoluut

niet wilde trouwen met een man die ouder

was dan jezelf "

„En wat zei hy toen?" vroe§ Dons gre-

tig. Want ze wist, dat er van zyn antwoord

veel zou afhangen. Er stond immers in het

testament van haar vader, dat wanneer pro-

fessor Hamilton niets voor een huwelijk met

Doris zou voelen, zy dan tóch in het bezit

van het gansche vermogen van haar vader

zou komen. En opeens dacht ze: als ik

hem eens ontving en heel leelük tegen

hem deed, zoodat hij een hekel aan my

krcGiJ. ..»I

„Hy zei, dat zyn hart in ieder geval nog

jong was Dat leeftijd slechts een kwes-

tie van geest was, en dat hij een weigering

alleen uit je eigen mond zou accepteeren.^

Hy schijnt werkelijk veel van je te houden."

„En hy heeft me nooU gezien! Hoe kan

hij dan van me houden?"

Op den verbaasden klank in de stem van

haar nichtje scheen Mrs. Ross nauwelijks

een glimlach te kunnen onderdrukken.

„Hy kent je van een foto," verklaarde ze.

„Het blijkt, dat je vader hem die heeft ge-

geven, toen ze samen pp die laatste expe-

ditie waren."

„Lieve hemel," kreunde Doris. „En komt

hy nu weer terug?"

„Ja. Morgenmiddag! Je moet hem dan

werkelijk ontvangen, Doris."

Doris dacht snel na: Toen zei ze grim-

mig: „Goed, ik zal hem ontvangen. En als

hij weggaat, zal hy willen, dat hij maar lie-

ver nooit gekomen was...."

Mrs. Ross glimlachte. „Maar hy ziet er

werkelijk niet zoo oud uit als op die foto,

kind " zei Zö. **

„Nu, als hy heeft gehoord wat ik allemaal

tegen hem te zeggen heb, zal hy er mis-

schien wèl zoo oud uitzien," zei Doris. „Wel

te rusten, tante."

Het was niet zonder opzet, dat zy over

haar ontmoeting met de Wesp had gezwe-

gen.

IL

Daar ze jong en moe was, sliep Doris

spoedig in, en ze had dien nacht slechts één

droom: professor Hamilton veranderde plot-

seling in een groote spin, probeerde haar in

het groote, door hem gesponnen net te trek-

ken, toen er plotseling een groote Wesp

kwam aanvliegen, het net kapot maakte, de

spin doodde en daarop de gelaatstrekken

van den jongeman op het bal aannam, waar-

na deze haar in zyn armen nam en met

'haar wegdanste


Met een glimlach om haar lippen kwam

Doris uit dien droom wakker....

Het was een mooie ochtend; de zon stond

hoog aan den hemel, 'en ze besloot dat het

uitgezocht weer was om eenige boodschap-

pen te gaan doen. Het zou moeilijk te zeg-

gen zijn waarom, doch het feit dat profes-

sor Hamilton zou komen, baarde haar wei-

nig zorgen meer. Ze zou hem wel aan zyn

verstand brengen, dat een huwelijk abso-

luut onmogelijk en ongewenscht was — ook

voor hem. Terwyl haar gedachten nog bezig

waren met hetgeen zy allemaal zeggen zou,

liep zy vlak by het postkantoor byna tegen

de Wesp op.

Hy droeg nu een sportcostuum en zag er

nog aardiger uit dan den vorigen avond.

Daar ze niet wist, dat hy in hun stadje lo-

geerde, bleef Doris onwillekeurig even ver-

rast staan en de Wesp nam zyn hoed af.

„Goedendag Papaver," riep hy, „dat is

een aangename verrassing."

Er kwam een blos op Doris' wangen. Zon-

derling, nu kreeg ze opeens weer dat trot-

sche, hooghartige gevoel En haar ant-

woord, dat over haar lippen was eer ze het

zélf goed en wel wist, getuigde er van.

„Ik begrijp niet, waarom u mij op zoo'n

toon durft aan te spreken," zei ze koel en

ze wilde weer doorloopen. Maar hij hield

haar staande.

„Neemt u me niet kwalijk," zei hy, „maar

ik ben altijd gewend te zeggen, wat ik denk.

Ik weet natuurlijk, dat we totaal onbekend

voor elkander zyn, maar "

Er kwam opeens een ernstige uitdrukking

in zyn oogen, en terwyl Doris hem aankeek,

dacht ze by zichzelf, dat hy toch eigenlijk

wel heel erg aardig was om te zien. Er

was iets aan hem, dat indruk op haar

maakte, en zelfs een günstigen indruk. Maar

ze wilde het zichzelf niet bekennen. Althans

nu niet.

Hij keek haar recht in de oogen.

„Ik weet, dat ik natuurlijk aan u moest

zyn voorgesteld alvorens ik u zoo maar aan-

spreek, maar om u eerlijk de waarheid te

zeggen, hecht ik zoo weinig aan dat

soort formaliteiten. U noch ik worden er

anders door — evenmin als onze bedoelin-

gen en "

„Eh het spijt me," zei Dons, hem in

de rede vallend, „maar ik kan niet met u

blijven staan praten "

„Ik wilde u daarom juist vragen, of u

misschien een kopje koffie met me wilde

gaan drinken "

Doris keek hem met groote oogen aan.

Dat was toch het toppunt! Een wild-vreem-

de, die haar zooiets vroeg

„Of dat u het goed vindt, dat ik van-

middag een kopje thee bij u kom drinken,"

vervolgde hy onverstoorbaar,

„Ik vrees, dat het geen van beiden mo-

gelijk is," zei Doris uit de hoogte. „Goeden-

morgen."

Maar hy trad haar in den weg. „En als ik

nu tóch eens kwam vanmiddag, en het een-

voudig riskeerde?" vroeg hy glimlachend.

„Dan zou ik u natuurlijk niet ontvangen,

zei Doris. .. .

En met haar kin in de lucht zette zy haar

wandeling voort.

III.

Maar toch verkeerde zy dien middag in een

tamelijk opgewonden stemming. Ze zag er

tegenop, dat professor Hamilton zou ver-

schijnen; in den grond was zy een zachtaar-

dig meisje, dat niemand graag leed berok-

kende. En dät zou ze tofch moeten doen

Daarbij kwam nog de bedreiging, dat de

Wesp op bezoek zou komen. Dit kon een

ander geval zijn, waarbij zö erg onvriende-

lijk zou moeten zyn

„Ofschoon misschien zou ik toch niet

erg onaardig tegen hem zyn," dacht ze aar-

zelend. „Hy bedoelt het geloof ik wel eer:

lijk, en eigenlijk had hü gelyk in wat hy zei

over dat voorstellen. Maar hij had toch in

ieder geval zyn naam kunnen noemen

Hoewel hij wilde het doen, maar ik heb

er hem geen gelegenheid toe gegeven." En

toen opeens schrok ze. „Stel je eens voor.

— 23 -

Durfde niet eten door indigestie

Nu geen oogenblik meer ziek

„Jarenlang leed ik aan indigestie en by

tijden durfde ik zelfs niets eten. Ik pro-

beerde verschillende middelen, doch geen

van alle hielp mij, tot ik een flacon

Kruschen Salts kocht. Ik nam de „dagelyk-

sche dosis" als voorgeschreven. Na twee of

drie dagen voelde ik my reeds veel beter

worden en vanaf dien tijd ben ik geen mo-

ment meer ziek geweest. Hoewel ik reeds

ruim 75 jaar ben, voel ik my steeds zoo

opgewekt en actief, als ieder ander die 25

ot 30 jaar jonger is". H. A. L.

Wordt ook Uw leven vergald door indi-

gestie? Probeer dan direct Kruschen Salts,

U zult weer kunnen eten wat U wilt, zonder

onaangename gevolgen. Kruschen Salts be-

vordert Uw spijsvertering en spoort de af-

voerorganen aan tot actievere werking. U

zult zich zoo goed voelen, dat U, gelijk vele.

anderen, met plezier Uw dagelijksche dosis

neemt. Kruschen Salts is verkrijgbaar bij

alle apothekers en erkende drogisten ä

ƒ0.40, ƒ0.75 en ƒ1.60 per flacon. Let op,

dat op het etiket op de flesch, zoowel als

op de buitenverpakking, de naam Rowntree

Handels My., A^darn, voorkomt.

Vr«dlB «n garutt Is hat Uvan

van dan man mat aan

lavansvarzakarlngspolls dar

HAV BANK ta Schiedam

altijd

tetrevwhaar


MARKEN AMUSEERT ZICH

dat ze allebei tegelijk komen "schoot

net plotseling door haar denken.

Direct zag ze daar echter de komische

zyde van in. Ze zag in haar verbeelding reeds

wat voor een gezicht de Wesp zou zetten

ais |hy dien ouder professor met zyn langen

zwarten baard ontmoette,die natuurlijk over

mets anders dan leelyke, giftige spinnen zou

kunnen spreken.... en heimelyk hoopte zij,

dat zy tegelyk verschynen zouden

Ook haar tante scheen min of meer once-

wonden te zyn. .

„Nu, Doris," zei ze, terwyl ze met haar

nichtje m de huiskamer zat, „ben je nog

van plan professor Hamilton af te wyzen?"

„Ik(> hoop werkelyk, dat hy niet eens

komt, antwoordde het meisje. „Indien u

hem hebt gezegd, hoe ik over die bepaling

in het testament denk, dan moet hy al reeds

weten, hoe hopeloos het is. En bovendien

— ik wil met niemand trouwen!"

„Maar Doris, heb je er wel over nagedacht

wat het voor je beteekent? In plaats dat

je een groot fortuin erft, zul je net genoeg

krygen om er schamel van rond te komen...."

„Ik trouw in gèèn geval met professor

Hamilton, tante," zei Doris beslist.

„Wees maar niet te haastig, kind, in je

besluit. Je kent hem niet eens en " Mrs

Ross zweeg en er kwam een glimlach om

haar lippen toen zy naar het lieve, knappe

gezichtje voor haar keek. „Enfin, we zullen

maar afwachten "

„Dat zullen we zeker — ofschoon u niet

anders verwachten kunt dan wat ik u heb

gezegd O,,dat is waar ook er komt

nog iemand op bezoek vanmiddag een

jonge man "

L " H „'ï?'" antwoordde haar tante, „Ken ik

hem?"

„Ik geloof het niet, tante," antwoordde

Dons, de blikken van Mrs. Ross ontwykend

„Ik heb hem zelf pas gisterenavond voor

het eerst ontmoet."

„Hoe heet hy?"

„Ik heb er geen idee van! H^j was gekleed

als Wesp.

„Maar.... is dat nu een reden om hem

vandaag al hier uit te noodigen? Terwijl ie

niet eens weet hoe hy heet..."

Doris lachte. Natuurlyk — hij zou im-

mers niet komen! Hy durfde het niet

„Ach, hy houdt er zyn eigen ideeën op

na.... Ik bedoel, hy geeft niet veel om con-

venties en zoo.... Maar hy is erg aardig.

Hy zegt precies wat hy denkt en doet pre-

cies wat hy wil doen. Hy is heel anders dan

de jongelui die ik gewoonlijk ontmoet....»

Er kwam een bezorgde blik in de oogen

van Mrs. Elizabeth Ross, maar eer ze iets

zeggen kon, werd er aan de deur geklopt

Het dienstmeisje trad binnen.

„Professor Hamilton, Madam," kondigde

ze aan. „Ik heb hem in den salon gelaten "

Terwijl haar hart snel begon te kloppen,

•1 ek ,.? o r is haar tante aan - Maar ze was

uiterlyk heel kalm toen ze zei:

„Goed, Willy. Ik kom direct."

Toen Willy vertrokken was, wendde Do-

ns zich tot haar tante.

„Gaat u mee?" vroeg zy. „Ik beloof u, dat

ik met lang noodig heb om te zeggen wat

ik te zeggen hèb "

„Neen.... ik kom straks wel," antwoordde

Mrs. Hoss. ,,En als die jongeman mocht

komen, terwyl de professor er nog is, zal

ik hem zoo lang in de spreekkamer laten."

Dons lachte.

j,U kunt hem gerust in den salon laten,"

zei ze. „Ik zou ze wel eens tegenover elkaar

willen zien zitten, de professor en hy

denkb 61 " 6 con , t , rasten 2 Ü n m « ns inziens niet

Glimlachend ging zij naar den salon.

Gekleed in een donker pak, dat hem uit-

stekend stond, de handen op zyn rug, en een

lach op zyn gelaat, stond by by de tafel

de Wesp!

„Goedenmiddag, Papaver.... ik bedoel

Miss Lennox," zei by. „U ziet, ik ben een

man van myn woord."

Doris was eerst sprakeloos. Toen slaagde

ze er in te vragen: „Hoe komt het, dat het

meisje u aandiende als professor Hamilton?"

Haar stem klonk boos.

Hy lachte.

„Omdat ik haar gezegd heb, dit te doen,"

' x f l •1 u - ^ 2 , ou misschien niet gekomen zyn,

als ik had laten zeggen dat de „Wesp" er

was.

„Wilt u zeggen, dat u zoo onbeschaamd

was om misbruik te maken van een naam....

Hoe wist u.,.."

„Professor Hamilton logeert in hetzelfde'

hotel als ik," verklaarde de Wesp, „en om-

dat hy toevallig "

„Hoe durfde u!" viel Doris uit. „Ik.,

ik vind het schaamteloos "

Hy lachte weer.

„Maar ik kon me toch moeilijk laten aan-

dienen als de „Wesp" zei hy. „Dat zult u

toch met me eens zyn. Bovendien herkende

zy my van gisterenavond "

„Van gisterenavond?" herhaalde Doris ver-

baasd.

„Ja, toen ik hier ook was...."

„Ik begrijp u niet?" Zoowel Doiris' stem

als haar gezicht verrieden dat zy ten-zeerte

verbaasd was.

11 " Ja iV., gr $? sde de Wes P. die de situatie

klaarblykelyk erg amusant vond, „juist toen

u naar het bal was gegaan, ben ik hier ook

— 24 -

geweest. Uw tante, Mrs. Ross, heeft me bui-

tengewoon vriendelijk ontvangen."

Gedurende een oogenblik heerschte er een

diepe stilte in de kamer. Doris probeerde te

begrypen wat dit allemaal beteekende, en

toen opeens scheen de waarheid tot haar

door te dringen. Een gevoel van verbazing

maakte zich van haar meester — en toen

moest zy inwendig lachen,

„Bedoelt ,u.... dat u professor Hamilton

bent/ vroeg zy.

„Zoo noemt men my," antwoordde h«.

„maar in werkelijkheid heb ik heel weinig

van een professor weg, en weet ik eigenlijk

met eens, hoe ik my moet gedragen teaen-

over jonge; meisjes "

„Maar..;, professor Hamilton is een eh„„

de foto die ik van hem vond,,,, hy had een

langen zwarten baard en "

De j'ongeman begon opgewekt te lachen.

„Dat is myn vader Een oud portret

van hem ., Hy is vyf jaar geleden in het

buitenland gestorven!"

„Maar " begon Doris.

„Luister nu eens naar my. Papaver," viel

Hamilton haar in de rede, „Toen wy nog

kleine kinderen waren, hadden jouw en mijn

vader reeds besloten, dat wy, als we groot

geworden waren, met elkaar zouden trou-

wen. Ik trad in de voetstappen van mijn

vader en ging ook natuurlijke historie stu-

deeren, en toen ik negentien maanden ge-

leden tot professor werd benoemd en ik

samen met je vader op expeditie was, liet

hy my een foto van je zien, en vertelde mii,

wat zyn dierbaarste wensch was."

Dons zei niets, en James vervolgde: „Dat

was een paar maanden voordat je vader ziek

naar Engeland moest terugkeeren.., Ik

vond je direct heel erg aardig. Papaver, en

je vader wilde je daarom eveneens deelge-

noote van zyn wensch maken. Maar ik vroe«

hem dit niet te willen doen. Ik wilde je eerst

persoonlyk leeren kennen en.... wel ik

wilde ook, dat je om mijzelf van me ging

houden. Indien ik niet in de jungle was ge-

weest, zou ik al eerder naar je toe gekomen

„Maar waarom vertelde je u my gis-

terenavond niet, wie u was?" vroeg Doris

„Omdat je heelemaal niet verlangend

scheen, my te leeren kennen," zei James,

,,\oordat ik je tante sprak, had ik er geen

idee van, dat je aan my dacht als aan mijn

vader. Je tante heeft het misverstand bliik-

baar wel vermoed, maar ze heeft er zich

buiten gehouden, omdat ze het ten slotte ook

met zeker wist. Bovendien vond ze, dat ik

maar „voor mezelf moest spreken," zooals

ze het noemde. Ze vertelde me, dat je op het

gecostumeerde bal was. Ik heb daarom

gauw eert costuum gehuurd en je tante heeft

iemand van het bestuur opgebeld om me

een introductie te bezorgen. En zoo kwam

net, dat ik even voor het souper de Papaver

ontdekte, die je tante my beschreven had,"

üons had een kleur gekregen, doch dit

keer was het met van kwaadheid,

„En wat dacht u van uw ontdekkin«?"

vroeg zy, "■"»»<

h^ at ^ da, lHr r \ ep James uit - »Ik dacht

tÄ^ 1 ^ 1 Ik ^ ist het - dat hetgeen ik

had gedacht toen ik voor den eersten keer

je foto zag, waèr was Dat je het liefste

meisje op de heele wereld bent en dat ik

niet zou rusten, voordat je met my wilde

trouwen, - Wil je met me trouwen, Doris?"

Dons moest lachen, ondanks zichzelf.

., ^• e ;i* ^ u , lo ^ pt no 8 al hard va n stapel, vindt

n „ le l ? ,£ el00ft u niet ' dat ik wei wat ttfd

mag hebben om er over na te denken?"

„Maar wanneer zou je uitgedacht zijn?"

vroeg James, „Morgen?" tzynr

„A gel00f ' dat ik het J e eigenlijk nu al

wel kan zeggen...." begon Doris...

mA'^V'" *£ P 0 ?* eenige minuten later, „we

moesten he nu maar aan tante gaan ver-

tellen Ze zit te wachten op den j-ongeman

dien ik gisterenavond op het balTefSS

w«a!H H e » heeft 4 J. e geheim uitstekend-be-

waard, dat moet ik zeggen!"

h.l^ et l S v, e t en reuz e-tante," zei James over-

tuigd, „Echt een tante voor zóó'n nichtje

VOOR ONZE JONGE

EN

DE SLIMME VOS

Hoe hü voor niets aan leverworst kwam.

Op zekeren avond kreeg Reintje de Vos

plotseling nog heel laat een verschrik-

kelyken trek in leverworst. Vlug trok

hi) zyn jas aan om nog op tijd bij slager de

Bruin te kunnen zyn, voordat deze zijn win-

kel sloot. Maar zooals zoo vaak gebeurde,

had Reintje zyn geld weer aan allerlei on-

nutte dingen uitgegeven, en hoe en waar

hy ook zocht, hy kon niet meer dan drie

centen bij elkaar krygen! Nu wist de slim-

me Rein echter heel goed, hoe hy hiervoor

toch een flink stuk worst van slager Bruin

kon krygen, en zoo hard hy kon, rende hij

naar diens winkel,

„Beste mijnheer Bruin," begon hy, „ik

wou graag een stukje leverworst van drie

centen hebben,"

„Nou, beste buurman," antwoordde Bruin

lachend, „voor drie centen heb je maar een

héél klein stukje," en terwyl hy dit zei, be-

gon hy ijverig zyn mes aan te zetten.

„Ja, mijnheer Bruin," zei Rein bedrukt,

„dat weet ik, maar ik heb niet meer

geld.,.. Wat ik zeggen wil, mynheer Bruin,

uw zoon zal npg eens een beroemd sports-

man worden! Ik heb nog nooit iemand ge-

zien, die zóó goed kon voetballen en hard-

loopen. Hy wordt vast nog eens kampioen,"

Nu moet je weten, dat slager Bruin erg

trotsch op zijn kinderen is, en hij voelde

zich dan ook niet weinig gevleid door de

BIJ DEN HOEFSMID

//jRikketik" deed steeds de hamer

Van den hoeismid uit de straat

En de hamer klopte lustig

's Morgens, 's middags, 's avonds laat.

Ik stond altijd maar te kijken

Naar dat vuur zoo rood van gloed

En die blaasbalg bleef maar blazen

„}a hoor," zei de smid, „dat móet!"

„Wil ik 't ijzer kunnen smeden.

Moet het gloeiend zijn en rood.

Sla 'k er dän op met mijn hamer.

Dan is het zoo, zacht als lood!"

„Hè," zei 'k toen, „ach, beste smidje.

Mag ik nu eens even slaan?

'k Loot de vonken rondom spatten.

Ga hier maar een eind vandaan!"


„Ga je gang, mijn beste jongen,"

Zei de smid en lachte stil

„Neem de hamer, beuk het ijzer

Sla zoo hard maar als je will"

Op mijn teenen achter 't aambeeld

Tilde ik den hamer hoog

Door de hitte en de zwaarte

Bleef geen draad meer aan me dioogl

woorden van Reintje, en vlug zette hy het

mes, waarmee hy juist het stukje worst voor

zyn klant wilde afsnijden, iets verder naar

links, zoodat het stukje veel grooter werd.

De slimme Rein had dit natuurlijk wel

gemerkt, en hy lachte in zyn vuistje, Hy

wist wel, wat het gevolg was, als hy Bruin

stroop om den mond smeerde,

„En beste mijnheer Bruin, dan heb ik

gisteren uw jongste dochtertje zien schaat-

- 25-

senryden! Het leek wel een elfje, zóó lenig

en gracieus zwierde zij over het ys," ging hy

verder,

„Ja, beste buurman, zij rijdt heel goed,"

antwoordde Bruin trotsch, en tegelyk zette

hij het mes wéér een flink stukje verder

naar links.

Reintjes oogen begonnen te schitteren,

toen hij het zag,

„Maar beste mijnheer Bruin," vervolgde

hij, „ik was gewoon met stomheid geslagen,

toen ik uw oudste dochter hoorde zingen!

Wat een stem! Gewoon ongeloofelijk! Zy

zingt mooier dan Mevrouw Nachtegaal!" En

Lachend stond de smid te kijken.

„Zie je wel, mijn kleine vent.

Dat jij voor zoo'n zwaren hamer

Een gróót stuk te klein nog bent!"

Rein keek daarbij zóó verrukt, alsof hg het

heele stuk ganzenpastei, dat voor hem op de

toonbank lag, naar binnenspeelde. ...

„Ja, ja," bromde Bruin gevleid, „myn

kinderen zijn allemaal buitengewoon be-

gaafd. Ze kennen allemaal wat bijzonders,

en wät ze kennen, kennen zij uitstekend!"

En met deze woorden overhandigde hij den

slimmen Reintje de halve leverworst, en liet

hem ook nog zijn drie centen houden.,,.

|W>lT6lH f«*.

reaopor vcam

rEvfttotri c,e-

•>TêI-0 Mf C*

Bi.Bfvnio&'«EV

Hl£T MWETErlD.

OW M'J UK. ED

pylfc (HCHTSÄ -

UA«Vr O? DEH

ftOOtM DBA

l'Ai-S HET v/PtrER

MOC, Eert B££TJE.

flooc,eft Koi-V" i 1 -^

WÊ. EßB'J .PUK- '

^aa^


Weggedreven met

Toen Jerome V. Jerome er in Januari van

het jaar 1922 op een Zaterdagochtend

vroeg met zijn vriend Edwin Pearsali op

uittrok om met hun „scooters" in de Great

South Bay van Long Island (een der Bahama-

eilanden in den Atlantischen Oceaan) op een-

den te gaan Jagen, ten einde hiermee een dag-

geld te kunnen verdienen, konden zij kwalijk

vermoeden, dat de Zondagochtendbladen van

de New Yorksche couranten met koppen zou-

den verschijnen als: „Eendenjagers vermist

in de Great South Bay"; „Verloren te midden

der IJsschotsen", enzoovoort. Maar nu loopen

wij eigenlijk op het verhaal der avonturen

van de beide mannen vooruit...

Ofschoon het dien ochtend tamelijk donker

was, en er een flinke Noordoostenwind stond

— twee factoren, die niet erg gunstig waren

— besloten de twee vrienden toch hun plan

maar ten uitvoer te brengen, daar de jacht

op eenden binnen eenige dagen gesloten zou

worden.

Op de plek, waar zij hun tocht aanvingen,

was de Great South Bay ongeveer zeven è

acht kilometer breed, terwijl de lengte zoovCat

de helfr bedroeg van die van het geheele

iciland. De baai was bevroren, en er lag een

lajig Ijs op van misschien een centimeter of

tien dik. Het was echter erg broos.

:, Ze maakten hun bootjes in orde, heschen

de zeilen en vertrokken. Terwijl zij over het

ijs van de baai schoren, keken zij scherp uit

naar een goed „lucht-gat" of een open vaar-

geul, opdat zij een geschikte plek voor de

Jacht gevonden zouden hebben wanneer de

zon was opgegaan, want het Jagen op eenden

was flechts geoorloofd tusschen zonsop- en

-ondergang.

Daar er misschien niet veel lezers zijn, die

precies weten wat een „ijsscooter" is, heeft

het zijn nut er hier een korte beschrijving

van te geven. De scooter is eigenlijk een uit-

vinding van hen, die om de Great South Bay

wonen, ledere „baai-jager" heeft evenwel zijn

eigen ideeën over den bouw er van. Gewoon-

lijk heeft het echter min of meer den vorm

van een rechthoek, waarvan de beide lengte-

zljden iets naar buiten zijn uitgebogen. Het

bootje ligt zeer laag op het water; hoogstens

steekt het er een twintig centimeter boven-

uit Van boven is het geheel dicht, met uit-

zondering van een opening ongeveer in het

midden, waarin net één persoon kan plaats-

r nemen. Eigenlijk ziet een scooter er dus on-

geveer uit als de kajak van den Eskimo, met

dien verstande, dat de voor- en achterkant

niet puntig zijn. De diepte bedraagt zoowat

deftig centimeter, zoodat men zijn beenen

voor zich moet uitstrekken als men er in zit.

ledere scooter heeft twee koperen „schaats-

ijzers", zoodat men er zoowel over het

Ijs als in het water mee kan zeilen. Indien de

wind te sterk of te zwak is, kan de scooter

worden voortbewogen met een vaarboom, of

geroeid met riemen. Hij neeft geen roer,

maar een ervaren jager bestuurt het gemak-

kelijk met den kluiver. Bootje en tuigage zijn

geheel wit geverfd, zoodat ze in de omgeving

niet opvallen; ook de jager is in het wit ge-

kleed, terwijl hij zelfs zijn geweer wit geverfd

heeft, opdat dit ook onzichtbaar is.

Het eendenjagen zelf geschiedt als volgt:

Wanneer er een „luchtgat" in het ijs is be-

reikt — en er zijn er altijd wel eenige in de

baai — dan neemt de jager zijn vaarboom en

hakt rond het gat eenige stukken ijs weg,

die hij om de scooter opstapelt, zoodat hij als

het ware midden in een kleine ijsvesting zit.

Dan bergt hij zijn mast en zeil weg, en gaat

op den loer liggen, tot de eenden komen.

De eendenjacht in de Great South Bay is

een koud baantjt, en de jnger moet dan ook

warm gekleed zijn om het te kunnen uithou-

den. Zijn geduld wordt echter dikwijls goed

beloond, want de buit kan zeer groot zijn, en

de eenden brengen een behoorlijken prijs op.

Jerome en zijn vriend vlogen met een flinke

vaart in Zuidwestelijke richting over het ijs,

en nadat zij ongeveer zes kilometer uit den

OP LEVEN EN DOOD

EEN RFEKS SPANNENDE AVON-

TURk.N NAAR WAARHEID VKRTEUD

wal waren, ontdekten zij een „luchtgat", waar

talrijke eenden bezig waren naar voedsel te

zoeken.

„Laten wij het hier maar probeeren!" riep

Jerome tegen zijn makker, en spoedig hadden

zij zich verdekt bij de opening In het Ijs opge-

steld. De wind nam echter in hevigheid toe,

e^ de vogels gedroegen zich als gevolg hier-

van zeer onrustig.

Nadat zij een achttal eenden hadden ge-

schoten, kwamen zij opeens tot de ontdek-

king, dat het voedsel, dat zij voor de eenden

in het luchtgat hadden gestrooid, op den rand

van het Ijs lag.

»Het Ijs drijft," riep Pearsali, en dit betee-

kende, dat zij zélf ook dreven. En snö! dre-

ven... Ze haalden daarom hun aas In en be-

gonnen hun scooter met den vaarboom In de

richting van de kust te duwen. Daar zij den

wind pal tegen hadden, konden zij van hun

zeilen geen gebruik maken.

Ze hadden nog geen grooten afstand afge-

legd, toen de eerste sneeuwvlokken begonnen

te vallen, maar de beide mannen vermoedden

toen natuurlijk nog niet, dat dit de voorboden

waren van een der hevigste sneeuwstormen,

die zij ooit hadden meegemaakt. Sneeuw op

ijs beteekent voor den scooter altijd 'n groote

moeilijkheid, daar zij zich voor het scheepje

ophoopt, zoodat dit bijna niet meer vooruit

kan komen. Bovendien was de wind nog toe-

genomen, zoodat deze bijna de snelheid van

een orkaan had bereikt.

De jagers gaven den moed echter niet op

en duwden zoo hard, als ze nog nooit gedaan

hadden! Eindelijk kwamen zij tot op ongeveer

anderhalven kilometer van den wal, maar toen

zagen zij tot hun groote teleurstelling, dat 't

ijs van de kust was losgeraakt en snel voor

den hevigen storm uitdreef," De golven In het

open water tusschen den wal en het Ijs be-

reikten zeker reeds een hoogte van meer dan

een meterl

Ze begrepen, dat hun ranke vaartuigjes het

m deze woelige zee niet zouden kunnen uithou-

den en besloten daarom, hoewel dit evenmin

allesbehalve veilig was, maar op het ijs te

blijven.

Het was een moeilijk karwei om de groote

schotsen ijs, die onophoudelijk rondom hen

omhoog rezen en hun scheepjes bedreigden,

in bedwang te houden met hun vaarboomen.

Pearsali, die al eens een dergelijk avontuur

had meegemaakt, riep tegen Jerome, dat zij

nooit meer de kust zouden bereiken...

»Indien onze tijd gekomen is, zullen wij

gaan," riep deze terug, „en meer kunnen we

niet doen..."

De beide mannen bewaarden echter hun

tegenwoordigheid van geest, maar het leek

wel alsof alle elementen tegen hen samen-

spanden, want een abnormaal hooge vloed

maakte de omstandigheden waaronder zij

voor hun leven moesten vechten, nog des te

moeilijker.

Ten slotte besloten zij, dat, wanneer zij

moesten sterven, zij het samen zouden doen,

en na een wanhopige poging slaagden zij er

m hun bootjes dicht bij elkaar te brengen en

ze achter elkaar vast te maken. Daar de scoo-

ter van Pearsali de grootste was, ging hij

voorop. Na een poosje besloot hij zeil te hij-

schen. De wind was echter te sterk voor het

groote zeil, en daarom gebruikten zij alleen

den kluiver.

Ze hadden het luchtgat omstreeks tien uur

des ochtend verlaten en het was nu reeds

halfdrie des middags. Niets wees er op, dat

het weer beter zou worden en de sneeuw ver-

borg de kust in alle richtingen voor hun

oogen. Het was slechts met de grootste

moeite dat zij zich in de allesbehalve op een

dergelijken storm berekende bootjes overeind

-26-

een ijsschots

konden houden. Pearsali stuurde nu met den

kluiver, en deed onder de hand de wanhopig-

ste pogingen om de groote Ijsschotsen, die

den weg versperden of dreigden zich op zijn

bootje te werpen, weg te werken, terwijl Jero-

me zich eveneens weerde, wanneer dit slechts

mogelijk was.

Vertrouwend op het feit, dat de storm niet

van richting was veranderd, hoopten zij Oak

Island te-, kunnen bereiken, dat volgens hun

berekeningen zoowat vijftien kilometer naar

het Zuidwesten moest liggen. Eer zij daar

zouden zijn — zoo zij er al eens zouden komen

-i- zou hun leven echter door duizenden geva-

ren worden bedreigd-

Soms hoopten de schotsen zich tot ware

ijsbergen rondom hun ranke bootjes op en

dreigden deze te verpletteren; met inspanning

van al hun krachten slaagden zij er echter In

aan dit gevaar te ontkomen. Vaak moesten

zij een grooten omweg maken om de Ijsbergen

te ontwijken, en Pearsali had de grootste

moeite om de beste route te kiezen ten einde

de Juiste richting naar Oak Island te kunnen

houden.

De sneeuwvlokken schenen hoe langer hoe

grooter en natter te worden; zoodra zij op

hun kleeren vielen smolten zij weg en de beide

mannen waren dan ook. weldra geheel door-

weekt, hetgeen niet weinig tot hun algemeene

ellende bijdroeg. Maar zij waren vastbesloten

hun leven zoo duur mogelijk te verkoopen en

ze hoopten en baden maar, dat de wind niet

van richting mocht zijn veranderd. Indien dit

wèl het geval was, dan zouden zij hun avon-

tuur zeker niet overleven. Uur na uur wor-

stelden zij tegen de elementen, en soms vor-

derden zij zoo langzaam, dat zij bijna niet

konden zien, dat zij vooruitkwamen.

Het leek wel, alsof zij nooit meer land zou-

den mogen zien; ze waren geheel alleen In

een donkere wereld vol geweld van den ra-

zenden storm en de krakende en steunende

Ijsschotsen. Met groote kracht sloegen de

sneeuwklokken in hun gezicht en verblindden

hen bijna geheel. Het was nu reeds acht uur

des avonds geweest en de duisternis was

al gevallen. Doornat, halfbevroren en hon-

gerig en dorstig, ontdekten zij na eenigen tijd

voor zich uit een vage schaduw.

„Boomen!" gilde Pearsali boven den gie-

renden wind uit, terwijl zijn tanden klapper-

den van de koude.

„Er zijn hier in de buurt geen boomen,"

schreeuwde Jerome terug. „Het moét een

huis zijn."

Ze waren nu zoo uitgeput dat zij er alleen

met de grootste moeite In slaagden zich over-

eind te kunnen 'houden, maar ten slotte be-

reikten zij toch de strook land, die er voor

hen opdoemde, en dat bekend was als Whirl-

pool Point, op Cap Tree Island...

Wat zij hadden gezien, was inderdaad een

huis, maar het was onbewoond. Ze wisten de

deur echter open te krijgen, legden een vuur

aan en voelden zich weldra eenigszins be-

haaglijk, ondanks het feit, dat zij sinds dien

ochtend vijf uur niets gegeten hadden en het

thans ongeveer twaalf uur was! Van uitput-

ting Vielen zij spoedig in slaap en toen zij den

volgenden ochtend wakker werden, waren zij

weer tamelijk fit. Het bleek echter, dat de

scooter van Jerome door den storm was los-

geslagen en weggevoerd, zoodat hun geen

andere keus overbleef dan samen in die van

Pearsali te trachten terug te keeren. Geluk-

kig was de wind gaan liggen en slaagden zij

er In, een. ander eiland in de buurt te berei-'

ken, dat bewoond was. Hier voorzag men

hun van een stevigen maaltijd en omdat het

te gevaarlijk zou zijn geweest om samen In

één scooter naar Long Island terug te keeren,

werd er een boot in gereedheid gebracht, ter-

wijl de scooter op sleeptouw werd genomen.

Des Zondagsmiddags bereikten zij Long Is-

land, waar zij in de ochtendbladen lazen, dat

men hen reeds als verloren beschouwde, maar

wel niemand dan zij zelf kon beseffen, hoe

weinig dit slechts had gescheeld...


1 UP Ut UUUt IWINt

)e ruïne van Brandenburg met het Bleesdal

in Luxemburg)

' - J ~ tM p* ; M

• .:-


TEMPELLICHTEM

i

'j.

r

m

.■:*'' .

■ ^

j* \.

^ ^

ia


CORRESPONDENTIE

4. Z. te G. — De bewuste militair heeft géén recht op vergoeding

van dokterskosten en evenmin van menagegeld.

B. R. te B. o Z. — Ik heb uw vraag overgebracht aan den hoofd-

redacteur; het is niet onmogelijk, dat uw wensch binnenkort vervuld

wordt! Het is heelemaal niet noodzakelijk, dat u alle oplossingen in-

stuurt Er worden voor iedere puzzle 'n hoofdprijs en vier troostprijzen

beschikbaar gesteld. U stuurt dus maar, wat u heeft kunnen vinden.

A. M S. te D — Op uw eerste vraag kan ik u geen antwoord geven,

daar ik mij anders op een terrein zou begeven, waarop ik niet tot

oordeelen bev.oegd ben. Het is namelijk mogelijk, dat het'verschijnsel

iets met uw gezondheidstoestand heeft te maken en daaromtrent kan

alleen een medicus u raad geven.

Wat uw tweede vraag betreft: een vettigen kraag en dergelijke

van uw regen as kunt u heel goed reinigen met tetra. Is de jas werke-

k«Jn ^T 3 ' er V Uil dan kunt u hem laten »toornen, maar het

kleedlngstuk moet dan opnieuw waterdicht gemaakt worden. Wanneer

rf«?V ar !. dere Vlek in de Ja8 heeft ' 8 elieve u '"U "'t op te geven,

h!rf Ju * r dan een 8peciale behandelingsmethode voor kan geven U

had dit in uw vraag niet zoo duidelijk vermeld.

Th. J. te V. — Ik kan u nu antwoord op uw beide vragen geven.

^rVirTT . 0nt ,8 *t?*22 Van l08 a Mla B«n driestrengentouw, dat

h?.iH l* 2 9 u 9 eweekt - D| t vveeken dient om de weinig brandbare

hu.d van de hennepstengels op te lossen, zoodat de lont langzaam

en regelmatig opbrandt Er bestaat voorts ook nog een sPeciaa| 9 «o

• welL g tri nde ,0nt 9 enaamd ' die "'t katoenen draden Is vervaardigd

f welke in een pap van zwart buskruit zijn geweekt Zooals de naam

f reeds zegt brandt deze lont zeer snel op

terwnl Cr het b L 8 n t !n t w„ 0 (i t rH een '""Tf Van • a,peter ' hou t«kool en zwavel.

Zelf kunt uh 9 .* 7 9 rnee8 ï al van 8chl «tl


• „Dat heeh die mijnheer van kamer 8 gedaan? Hij „Hoe kom ie daarbii?"

IK dan overhalen?

bo^^losr" niet Staan 0aPen, M8ak ,ieVer mijn - "Sj* '» -- ie verjaardag. Marietje. maar je moet „Hij i. nu bezig aan het gedeelte van

cctk. KAA,. - alleen bmnenshuis dragen." zijn roman, waarin ze ruzie h^ben.'

CtN MAN EN ÊEN PRIJSRAADSEL

De pas getrouwde agent: „Heb

je gezegd, dat ik één pond aardappelen

of twee pond moestmeebrengen.liefste?'

ß*"''..-■{.■■..v,;;'.

Claudette Colbert en Charles Boyer in de Warner Bros-fllm „Vorstelijke Emigranten" (Tovarich)

'

HV ^ ^ P J


Tobis-fllm Regie: Richard Eichberg

De maharadja van Eschnapoer Frits van Dongen

De maharanl van Eschnapoer La Jana

Prins Ramigani, neef van den maharadja ... Alexander Golling

Fürbringer. architect ..' Hans Stiiwe

Irene Traven, zijn verloofde Kitty Jantzen

Emil Sperling, medewerker van Fürbringer Theo Lingen

Lotte Sperling, zijn vrouw Gisela Schlüter

Sascha Demidoff Gustav Diessl

Sadhoe. radja van een Indisch bergvolk Olaf Bach

Architect Fürbringer heeft de opdracht van den maharadja van

Eschnapoer, om voor hem een gigantischen graf tempel te

bouwen aanvaard en is met z'n medewerker Emil Sperling

en diens vrouw Lotte naar Britsch-Indië vertrokken, waar zij al

zeer spoedig met den bouw van den tempel begonnen zijn. De

voortgang van het werk wordt door een waterval in de onmiddel-

lijke omgeving zeer sterk belemmerd en Peter Fürbringer vindt

bovendien bij z'n Inlandsche architecten niet veel medewerking.

Daar komt nog bij, dat z'n humeur er niet op vooruitgaat omdat

z'n verloofde Irene Traven nog steeds niet naar Indië komt, maar

in gezelschap van den maharadja en diens neef Ramigani van de

eene Europeesche metropool naar de andere trekt. Wat Peter

echter niet kan weten, is, dat de maharadja van stad tot stad trekt

op zoek naar de maharani, die als Indische danseres in groote

variété-theaters optreedt.

Wanneer zij echter onverwachts in een plaats opduiken, zorgt

Sascha, Sitha's manager, er voor, dat hij en Sitha nog dienzelfden

dag hun contracten verbreken en naar een andere stad trekken.

Irene vermoedt, dat achter deze Amerikaansche manier om steden

te zien, meer verborgen is dan de maharadja tegenover haar doet

voorkomen, doch zekerheid hieromtrent krijgt ze pas in Bombay,

waar Sascha pogingen doet om met haar in contact te komen. Een

samenkomst wordt echter verijdeld en Irene trekt, zonder achter

het geheim gekomen te zijn, met den maharadja naar Eschnapoer,

waar zij met oostersche pracht en praal ontvangen wordt.

Sitha is inmiddels door Ramigani gevangengezet in diens paleis

in de onmiddellijke nabijheid van den in aanbouw zljnden graftem-

pel, die — hij verklaart haar dit op echt oostersche wijze — ge-

bouwd wordt voo'r haar! Levend zal zij ingemetseld worden!

Het is Sascha echter gelukt onder valschen naam in het kamp der

bouwmeesters binnen te dringen. Van hieruit zal hij pogingen aan-

wenden Sitha te bevrijden. Bij een beioek aan het kamp komt

Irene de geheele waarheid van Sascha te weten. Zooveel wreed-

heid overweldigt haar en ze poogt den maharadja tot andere ge-

dachten te brengen. Tevergeefs! De oosterling is niet te vermurwen.

De opwindende gebeurtenissen, die nu volgen, tarten iedere be-

schrijving en komen slechts bij het aanschouwen tot hun volle recht,

zoodat we willen volstaan met te vermelden, dat alles anders

afloopt dan het zich na dezen samenloop van omstandigheden liet

aanzien.

V - '

TWE-FOE" DFEL

m

%

GRAFTEMPEI

naonumen

e ener qrodKe lïerd

Hel kamp c

peesche ii

wordt overv


1ETSOVE

Onxf ai de juffiiau^ ni^p

De clown is al zoo oud als de menschheid

zélf. Wel is waar ontbreekt het ons aan

betrouwbare gegevens nopens het stee-

nen tijdperk, maar zal deze onmisbare mede-

mensch daar hebben ontbroken? Niet te geloo-

ven! Hij liet de anderen lachen en verdiende

zóó den kost. En eeuw na eeuw snelde voorbij

en de clown snelde méé, speelde voor gek en

verdiende zijn brood. Als hofnar, in het circus,

op de film waar dan ook, hoe dan ook.

Clownerie is een familie-aangelegenhcid.

Dit nobele vak pleegt van vader op zoon over

^iocdai^laèw\^.„.

te gaan en daarmee vertoont het een

treffende overeenkomst met het beuls-

ambacht, dat eveneens gewoonlijk „in

de familie" zit en erfelijk blijkt te zijn-

Wij willen ons hier niet wagen aan

verdere vergelijkingen tusschen deze

overigens zoo uiteenloopende beroe-

pen. Wij herinneren er slechts aan,

dat het nog nimmer is voorgekomen,

dat in een en hetzelfde gezin zoons

in hun levensonderhoud voorzagen

door beulswerk én clownerie beide!

Het is nu al weer eenige jaren ge-

leden, dat schrijver dezes in Scheve-

ningen een praatje maakte met

Hagenbecks chef-down, den grooten

Belling. Eerst was Belling erg uit zijn

humeur, want hij kwam zoo juist per

vliegtuig uit Athene en in de Griek-

sche hoofdstad hadden ze hem een

winkel met belegde broodjes uitge-

smeten „omdat de juffrouw aan de

kassa niet passen kon", zooals hij

zeer gegriefd opmerkte. Dus was er

geen land met hem te bezeilen en hij

wou geen woord loslaten over zijn zoo mooi

beroep. Maar gaandeweg vergat hij toch de

beleedigingen, die men hem te Athene had aan-

gedaan en werd hij mededcelzamer over zijn

eigenlijken^ werkkring. En met gerechtvaardig-

den trots vertelde hij, hoe nu reeds sinds 1780

de Bellings clown waren en clown bleven. Al-

leen een achterneef in Boedapest baarde hem

zorg en verdriet. Die was een meubelmagazijn

begonnen en trok zich niets aan vßn de familie-

traditie. En Belling kreeg een tweede driftbui,

heviger dan zijn opwinding over den belegden

broodjeswinkel

te Athene.

Zoodat we maar

zeggen willen: clownerie is een familie-aange-

legenheid. Broers ziet men zeer veelvuldig

tezamen optreden om ons een lach af te dwin-

gen. Moeten wij herinneren aan de Fratellini's,

de Rivels, Marx-Brothers. de Bustabo's? Nog

vele namen zouden te noemen zijn, maar de

lezer zal zich wel reeds gewonnen geven:

clownerie is een familie-aangelegenheid!

Het circus raakt een beetje op den achter-

grond. Nóg slaat het af en toe zijn tenten op,

herleeft de luister van voorheen, maar het be-

leeft toch kennelijk zijn nadagen. De clown

moet een ruimer terrein zoeken dan de arena

met haar zand en zaagsel, waarvan de maten

internationaal gesteld zijn op een doorsnee van

dertien meter. De film is er om hem de ruimte

te geven, die hij behoeft.

Van al die broeders hier bovengenoemd,

wordt de aandacht thans het meest gevestigd

op de Ritz-Brothers, die eigenlijk heelemaal

niet „Ritz" heeten maar: Joaquim. Waarom

,,Ritz" mooier, of verkieslijker zou zijn, weten

wij niet, maar deze drie broers zijn daar rots-

vast van overtuigd. En het zijn échte broers:

Al, Harry en Jim, dat kan ieder gelooven, die

hen aanschouwt. Als drie droppels water lijken

zij op elkander, het zijn geen dubbelgangers,

maar drie-dubbelgangers!

De film is hun domein en zij vragen in het

bijzonder de aandacht in hun nieuwste product

„Je kunt niet alles hebben" („You can't have

everything"), waarin zij met Alice Faye en

Don Amcche de hoofdrollen vervullen. Al eer-

der (in „Park-Avenue" en „Een meisje uit

duizend") kwamen zij op het doek, maar thans

komen zij pas goed los. En doen daverend

dwaas. Gelijk het hun plicht is. Zoodat wij

lachen. Gelijk het ónze plicht is. Nu en immer.

GESPREKKEN MET MIJN

VRIEND PIETERSEN

4 e

leest vaak over Europeesche film- .

acteurs en -actrices, die de oude we-

reld verlaten, gelokt door dollars,

vele dollars, om in de nieuwe wereld hun

geluk te gaan beproeven."

„Inderdaad, lees ik daar vaak over. Maar

wat wou je me eigenlijk vertellen?"

„Wel. het engageeren van de beste onzer

Europeesche filmkrachten is vaak voor de

film-industrie aan deze zijde van den Oceaan

een strop. Gelukkig staat daar tegenover, dat

de agenten der Amerikaansche filmmaat-

schappijen veel Europeesche tooneelwerken

voor verfilming aankoopen, zoodat weer vele

dollartjes de reis over den Oceaan maken

om in Europeesche zakken te belanden!"

„Vertel eens wat voor tooneelwerken er

alzoo worden verfilmd?"

„Nog onlangs is er veel succes behaald

met de verfilming van „Angel", oorspron-

kelijk een tooneelstuk van den Hongaar

Melchior Lengyel, en regisseur Lubitsch is

thans bezig met de verfilming van „Blauw-

baards achtste vrouw" van den Franschman

Alfred Savoir. Verder werkt men aan „De

gele nachtegaal", naar een tooneelwerk van

den Weenschen auteur Hermann Bahr."

„Dat is al heel wat!"

„Maar er is nog meer. Mitchell Leisen

zal de regie voeren over de filmbewerking

van een Engelsch stuk „French without

tears", dat momenteel met veel succes in

Londen en New-York loopt, en geschreven

werd door Terrence Rattigan. „In 't Witte

Paard", de bekende succes-operette van

Hans Muller en Ralph Benatzky, wordt

verfilmd, evenals het Fransche stuk „Vorste-

lijke emigranten" van Jaques Deval. Men is

ook bezig aan het draaiboek van „Jean",

van den Hongaarschen schrijver Ladislaus

Bus Fekete, en aan een stuk van Louis Ver-

neuil en, Georges Berr. Zelfs Finland zal

binnenkort een van zijn auteurs als gees-

telijk vader van een film zien. „Hulde,

daughter of parliament" dat door Hella

Wüolijoki geschreven werd, is namelijk door

Paramount ter verfilming aangekocht."

Geen €CHrScHé\Pin6?-noes neeff

„1WftONMlS8Aft£

V«OÜW€N"

Mfr (.ofleTTA yowrts,

viftsimA grtocc e»

wAAnaA flA-^ré«?.

Regie: Raymond B. McCaraey.

Universal-film.

Mary Callahan Nan Grey. ^-^«^

Jeff Langan Kent Taylor. BBK^S^'^r ^^^^

Wilbur Babcock Jack Smart. ^k '^S

Mr. Kester Hobart Cavanaugh. ^L.< ;.|A\

Mr. Bisbee Richard Carle. BHÉA

Millie Louise Beavers. '

\ x ary. Callahan is huishoudster in ecn

|Y| modelwoning. Op een goeden dag

vindt zij in een der bedden een Kent Taylor en Nan Grey

jongeman, die er op zijn dooie gemak ligt

uit te rusten. Het is Jeff Langan, een werklooze reiziger en Marys eerste impuls

is de politie te waarschuwen. De jongeman ontwapent haar echter met zijn

slagvaardigheid en geestigheden, zoodat Mary hem ten slotte een ontbijt voor-

zet en hem ongehinderd laat vertrekken.

Enkele dagen later komt Jeff in den stroomenden regen weer eens aanloo-

pen. Er wordt juist een prijsvraag door de radio uitgezonden. Het jonge paar,

dat den besten brief

inzendt met ver-

melding van het

^^•".i, ^ feit, waarom het

zich gelukkig acht,

^^ __^—,^—_^^— ïfr" ^fe^^P^^^ za ' den prijs win-

i^^M^^^^B^ 9£ ■ |B| nen, een cheque

van vijfduizend

dollar. Voor de grap

nemen Jeff en Mary

S - aan, dat zij ge-

trouwd zijn en stu-

— ren hun brief even-

eens in.

Jeff neemt het

ecne baantje na het

andere aan en Mary

Jack Smart en Nan Grey ^ hcm in weken

niet. Tot haar groote verrassing ontvangt zij echter de mededeeling, dat Jeff en

zij tot winnend paar van den wedstrijd zijn uitgeroepen. De organisatoren zullen

haar dienzelfden avond nog komen bezoeken om het geld te overhandigen.

Radeloos tracht Mary Jeff te bereiken. Zij hadden namelijk in den brief

geschreven, dat hun geluk zijn hoogtepunt bereikt had in een volmaakt huiselijk

leven en kinderen, Jeff zorgt er voor, dat er dien avond kinderen aanwe-

zig zijn, maar als de cheque hun eenmaal ter hand is gesteld, komen de ouders

van de kinderen, ongerust over het uitblijven van hun spruiten, opdagen en

alles is verknoeid. De organisatoren begrijpen echter wel, dat zij het geld niet

kunnen terugvorderen en eischen, dat Jeff en Mary in het huwelijk moeten

treden. Een bevel, dat met bekwamen spoed wordt opgevolgd.

Nan Grey. Jack Smart, Margaret de Wade en Hobart Cavanaugh.


9

■IBJUBIIKJJ

■'"^"■■■•"%_«

c?;

3kl>

;^

M,


ir

■ ■ . . . ^ ■■,

*?&

■^

' $

w

I i

,a,(J|ll?^^^

More magazines by this user
Similar magazines