Route des peintRes aan de Côte d'azuR

reizen.nl

Route des peintRes aan de Côte d'azuR

12 www.reizen.nl september 2008

Kesch-Trek Zwitserland

Route des peintRes aan de Côte d’azuR

www.reizen.nl september 2008 13


Foto vorige pagina

Op de boulevard

van Nice. Zij is blond

en hij... ach, mister

heartbreaker denkt

nog dat hij twintig is.

Rechterpagina

1. ‘Antibes, la

promenade à cheval’

uit 1868 van J.L.E.

Meissonier heeft een

prominente plek op

de boulevard van

Antibes gekregen.

2 en 3. Tot 13.00

uur geurt en kleurt

het op de markt van

Antibes, op de Cours

Masséna.

4. Schilderijen als

dankzegging, in het

zeemanskerkje op

het plateau Notre

Dame, Antibes.

e r is vannacht in Antibes een Monet gestolen.

Nee!

Echt waar!

Het gaat om een reproductie, maar dan wel een hele

mooie, dus het is toch een tragisch verhaal om mee te

beginnen. Op het plateau Notre Dame, op de plek waar

het tableau met de reproductie heeft gestaan, steken

vier stukken ijzerkabel uit de grond die krom van

ellende (‘En wij waren nog wel vandaal-proof!’) nog

steeds niet kunnen geloven dat ze het afgelegd hebben

tegen de ijzerzaag.

Een glanzende reproductie van een schilderij op een

blok lava, wie steelt er nou zoiets?

Evengoed ben ik blij dat ik hier sta. Het verdwenen

schilderij staat ook in mijn brochure, doe ik het daar

wel even mee. Ik geniet al enorm van het idee dat 120

jaar geleden Claude Monet lui même precies hier zijn

schildersezel op de grond pootte en neuriënd aan de

slag ging met verf en kwast, op dit natuurlijke uitkijkpunt,

bij het zeemanskerkje op het plateau Notre

Dame. In de verte zie ik net als hij de stad Antibes

liggen, met de witte vierkante torens, de zee ernaast,

de groene bomen op de voorgrond, alles in warme,

verzadigde kleuren.

Ik loop het kleine zeemanskerkje binnen, waarschijnlijk

heeft Monet dat óók gedaan. Er hingen in zijn tijd

al scheepjes aan het plafond en aan de muur hingen

al schilderijtjes en brieven van mensen die de Heilige

Maagd dankten als ze weer eens net niet verdronken

waren. Plakten de houten banken toen ook al een

beetje van het zout, meneer Monet?

Als ik weer buiten sta, met mijn ogen halfdicht vanwege

het felle zonlicht, zie ik de wereld in vlekjes, in

zachte tinten paars en lila – en breek vervolgens bijna

mijn nek over die kromme stukken ijzerkabel.

Dat had Monet dan weer niet.

romeinen in Antibes

‘Antibes, vue du Plateau Notre Dame’ van Claude Monet

was een van de paradepaardjes van het project

Route des Peintres aan de Côte d’Azur (nou ja, het zal

inmiddels wel vervangen zijn). In zes plaatsen langs

Wie aan de Côte d’Azur denkt, denkt aan Cannes,

Nice en dobberende jachten, witglimmend tussen

blauwe lucht en blauwe zee. Maar er is meer. De

Route des Peintres bijvoorbeeld, in de verfsporen

van Monet, Matisse, Renoir en vele anderen.

‘In de zomer waren ze in Parijs, in de winter hier.’

tekst: Anne Wesseling b FotogrAFie: pAul tolenAAr

de Côte d’Azur zijn rond de veertig reproducties van

schilderijen neergezet, precies op de plek waar ooit een

schildersezel stond.

Een briljant idee, want als je op zoek gaat naar die

reproducties, kom je op plekken waar je anders nooit

gekomen was. Je moet alleen wel een plattegrondje

van het Office de Tourisme bij je hebben, want zo opvallend

zijn die tableaus nou ook weer niet en de planten

groeien maar door in dit klimaat.

Ach, Antibes. Romeinse stenen in de basis van de stadsmuur,

de grootste plezierbotenhaven van Europa, een

Engelse pub, een Engelse kapper en een Engelse supermarkt

vanwege de bemanning die al die luxe jachten

van hot naar her vaart, een steiger waar je een jacht

van 125 meter kunt aanleggen, als je dat zou willen

hebben, smalle straatjes waar de bougainville uitbundig

paarsroze van de huizen rolt, plus een beroemde

broodjeswinkel die A la ferme du Foie Gras heet zodat je

er op de stoep fijn kunt bekvechten over de lunch (‘Ik

éét geen foie gras!’ ‘Ze hebben heus wel een stokbroodje

camembert, hóór!’).

Daartussenin dus kunst: tien reproducties op verschillende

plekken in het oude centrum en langs de boulevard,

waaronder vier landschappen van Monet.

Emile Charles Dameron maakte zo’n honderd jaar geleden

een prachtig schilderij van de Marché Provencal op

de Cours Masséna. Je kunt erop zien dat de markt nog

niet overdekt was. Maar nu, ach, het tableau verdwijnt

bijna in het rumoer van de markt, waar je zeep en

olijfolie en groenten kunt kopen en waar het zo lekker

ruikt naar munt en lavendel.

Dat is ook een aardig aspect van de Route des Peintres:

het ene moment sta je bij zo’n schilderij uit te roepen

van ah en oh, wat leuk dat het er toen zo anders uit

zag, even later zit je in de kelder van het naastgelegen

café Rosenfelder absint te proeven. Ze hebben daar

heerlijke verhalen over de geschiedenis van de absint,

de voorganger van de pastis. Toen rond 1870 door de

phyloxera (druifluis) de wijnbouw op zijn gat lag,

dronken de mensen alleen nog maar absint.

Er waren mannen, die dronken drie liter per dag

of meer, het was een enorm probleem, iedereen aan

de absint - en dat allemaal in de tijd dat het

e

Schildersroute Côte d’Azur

14 www.reizen.nl september 2008 www.reizen.nl september 2008 15

1

2

4

3


1

2

impressionisme opkwam! Misschien zagen die schilders

daarom de wereld wel in wazige vlekjes, schiet

er door mijn hoofd.

Nee, nee, dat mag je niet denken, schilders drinken

toch nooit?

Tubes en treinen

De meeste schilderijen uit de Route des Peintres

werden gemaakt tussen pakweg 1860 en 1930 en dat

is niet toevallig: schilders gingen pas echt enthousiast

buiten werken nadat de verftube was uitgevonden.

Wat bovendien enorm hielp was de aanleg van een

spoorlijn van Parijs naar de Zuid-Franse kust, want

daarvóór was het veel te veel gedoe om er te komen.

In Antibes voert een wandeling dus langs de tableaus

op de boulevard over de vestingwallen, les remparts.

Daar staan drie tableaus, met de bekende verliefde

stelletjes van Peynet uit de jaren tachtig (die kent u

niet, maar er komen mensen speciaal voor uit Japan),

een stemmig werk van de Promenade à cheval van Meissonier

(over wie verteld wordt dat hij hier huilend van

ontroering schilderde) en de reproductie van Antibes,

een werk uit 1908 van Henri-Edmond Cross.

Bij dat laatste werk, en dat is echt toeval, zitten drie

studenten van de kunstacademie in Praag exact hetzelfde

zicht op Antibes te schilderen. Ze zijn hier op

vakantie en hebben hun schilderspullen meegenomen.

Het wordt verdorie net zo’n schilderij als Cross maakte.

Knetterend blauw, een gele stad, alleen de boten

zien er anders uit. Dat komt natuurlijk door dat licht.

Dat is toch waarvoor die impressionisten, fauvisten en

postimpressionisten naar de Côte d’Azur kwamen?

‘Nou ja, dat licht, dat licht…’ mompelt een van de studenten

relativerend. ‘Dit is gewoon een lekker plekje

om te zitten, het is mooi weer, je hebt de zee naast

je en de architectuur is een stuk interessanter dan in

Praag.’

300 dagen zon per jaar

Je moet zo’n kunstwerk in zijn context zien natuurlijk,

bedenk ik de volgende ochtend, onderweg naar Cagnessur-Mer.

Honderd jaar geleden bestond de kleurenfotografie

nog niet, net zo min als kleurentelevisie,

uitbundige kinderkleren of muurverven in de tinten

‘Geelst!’ ‘Groenst!’ ‘Blauwst!’

Wij zijn wel gewend aan een beetje kleur, maar eind

negentiende eeuw waren de karren zwart, de lompen

bruin en was de hemel grijs. Het was een wereld van

grauwsluiers en roetbeslagen huizen. Het regende de

ganse dag en in Londen hing nog mist. Je vrat de hele

week alleen maar aardappelen, en dan kwam er zo’n

bleke man met een schildersezel langs. Mag die meneer

ook een aardappel? Ja hoor kind, dat mag.

En dan de Côte d’Azur: 300 dagen zon per jaar, de

dieproze bougainville druipt van de witte muren, de

zonnebloemen zijn zo geel dat het bijna pijn doet aan

je ogen. Oranje appeltjes in de bomen en lavendel in

het veld, en dan die heerlijk knoestige olijfbomen

ertussenin. Aan zee zit achter elke golf een nieuw soort

Schildersroute Côte d’Azur

blauw dat je in het noorden nooit zult leren mengen,

de tinten azuur waar deze kust tussen Saint-Tropez en

Italië haar naam aan dankt. Voor een beetje schilder

voelde het alsof het licht aanging.

‘Toen ik me realiseerde dat ik elke ochtend dat licht

zou zien, kon ik mijn geluk niet op’, verzuchtte Pierre

August Renoir, die in Cagnes in 1907 een boerderij

kocht, voornamelijk vanwege het klimaat (hij had

reuma) maar toch ook vanwege de omgeving.

‘Renoir vertrouwde op zijn ogen,’ vertelt kunsthistoricus

Jean-Marc Nicolaï in de tuin van het Maison Renoir

in Cagnes, ‘dat is eigenlijk het vernieuwende in de

schilderkunst van dat moment. Ze schilderden niet hoe

ze wisten dat de wereld eruitzag, ze schilderden wat

hun ogen zagen. Heuvels zijn niet groen, heuvels zijn

blauw. Als je oog ziet dat de heuvels blauw zijn, maak

je de heuvels gewoon blauw, zei Renoir.’

‘ knetterend blauw, een gele stad. Dat

is toch waarvoor de impressionisten,

fauvisten en postimpressionisten naar

de Côte d’Azur kwamen?’

impressionistische tuin

Cagnes-sur-Mer was echt een kunstenaarsdorp, en het

was Jean-Marc Nicolaï die zorgde dat het plaatsje een

van de zwaartepunten werd aan de Route des Peintres.

Maar liefst dertien reproducties staan er in Haut-

Cagnes en Cagnes-sur-Mer. Dat lijkt veel, maar van de

94 (!) toepasselijke schilderijen die Nicolaï vond, viel

het merendeel af. Omdat het landschap in kwestie

bezweken was voor een villa, omdat de rechten niet los

kwamen (de erven Matisse wilden niet meewerken) of

om praktische redenen, want die panelen moesten wel

zo komen te staan dat je niet overhoop gereden werd

door een toerbus als je er even bleef staan kijken.

Ik wandel met Nicolaï door de tuin van La Collette, de

boerderij die Renoir kocht in 1907 en die nu ingericht

is als museum. Alleen al voor die tuin neem je de trein

naar het zuiden, het is een jardin impressioniste, met

violette bloemen, licht dat door de bomen valt.

In de tuin reproducties van Renoirs Paysages des Collettes

uit 1914 en La ferme des Collettes uit 1915.

‘Zie je de olijfbomen?’ vraagt Jean-Marc, en wijst van

het paneel naar de tuin en weer terug.

Ik zie ze. Prachtige bomen. Er staat zelfs een olijfboom

van acht eeuwen oud in de tuin van Renoir. De bomen

hebben het eeuwige leven. Als de stam helemaal dood

lijkt, ontspringen er weer nieuwe loten aan. Olijfbomen

hebben ruwe, droge stammen die aanvoelen als

een ouwe trouwe hond die nog zit te wachten tot zijn

baasje terugkomt.

16 www.reizen.nl september 2008 www.reizen.nl september 2008 17

e

Linkerpagina

1. Hoeveel Cafés

dell Arte of Bars des

Artistes vind je aan

de Côte? Deze in

Villefrance-sur-Mer

verdient in ieder

geval het predikaat

‘schilderachtig’.

2. Van de zee en van

elkaar genieten op

de Promenade des

Anglais, Nice.


Route des Peintres: Waar staan die tableaus?

in de standaard brochure over de Route des Peintres (ter plekke ververkrijgbaar,

maar ook via www.guideriviera.com) vind je de

tableaulocaties niet terug. om u een beetje op weg te helpen

hebben wij 8 beroemde schilderplekken afgebeeld en op de kaart

gezet. infomeer bij de lokale offices de tourisme naar kaarten waar de

locaties van tableaus precies op staan.

De volgende toeristenkantoren helpen je verder: office de touris

me antibes, 11 place de gaulle, www.antibes-juanlespins.com;

Cagnes-sur-Mer, 99 boulevard de la plage, www.cagnes-tourisme.

com; Villefranche-sur-Mer, Jardin binon, www.villefrance-sur-mer.

com; nice,5 promenade des Anglais, www.nicetourism.com.

18 www.reizen.nl september 2008

3

Het atelier van Renoir in het gelijknamige museum in Cagnes-sur-Mer

1 2 5

‘Antibes’ (1908) van Henri-Edmond Cross, promenade du Bastion, Antibes ‘Fontaine à Villefranche’ (1927) van Armand Ingenbleek, Place Félix Poullan

4 6

Schildersroute Côte d’Azur

‘Le port d’Antibes’ (1893) van Eugène Boudin, Pointe de l’Îlet, Antibes ‘Cypres à Cagnes’ (1908) van H.-E.Cross, t.o. parking Ste.Anne, Haut-de-Cagnes

‘Antibes effet d’après-midi’ (1888) van Claude Monet, Plage de la Salis, Antibes ‘Rade de Villefranche’ (1892) van Eugène Boudin, a/d rede, Villefranche-s-Mer

‘Paysages de Cagnes’ (1924) van Chaïm Soutine, Montée des Caucours, bij de Église Suédoise, Haut-de-Cagnes

7

www.reizen.nl september 2008 19

8

e


Tja.

De reproductie is mooi, maar de bomen ook.

Moeilijk. Als ze een kunstwerk zó opzichtig neerzetten

op de plek waar het is geschilderd, ga je het onherroepelijk

vergelijken met het echte landschap erachter.

Dat geeft niet, dat is juist de bedoeling, maar eigenlijk

kun je het zo’n schilderij niet aandoen. Zo’n doek moet

je zien in een kamer, zonder al te veel afleiding, dan

spat het van de muren. Maar hier buiten, in de zon,

hoe mooi en kleurgetrouw de reproductie ook is, je

denkt na een paar van die tableaus toch: tja.

Voor de echte schilderijen moet je binnen zijn, in het

huis. Het atelier van Renoir is helemaal in oorspronkelijke

staat bewaard gebleven. Daar de rolstoel van

Renoir, en daar staat zijn schildersezel. Renoir bond

de penselen aan zijn pols toen hij ze niet meer gewoon

vast konden houden omdat zijn handen krom stonden

van de jicht.

Nog een mooie uitspraak van Renoir teken ik hier op:

‘Op een ochtend had iemand geen zwarte verf meer en

gebruikte dus maar blauw. Dat was de geboorte van het

impressionisme.’

‘ in 150 jaar is Villefranche geen spat

veranderd, en dat weet ik omdat in het

smalle straatje van de boulevard naar

boven een reproductie staat van een

schilderij van Jacques guiaud uit 1856’

Rechterpagina

1. Zondagmorgen,

antiekmarkt in

Villefranche-sur-Mer.

2. Een uitgebreide

collectie van werken

van Chagall is te

vinden in het Musée

du message biblique

Marc-Chagall in Nice.

St. Paul en Chagall

De hoogtijdagen van de schilders aan de Côte d’Azur

lagen tussen 1910 tot diep in de jaren dertig. Renoir,

Matisse, Monet, de schilders uit Montparnasse kwamen

naar de kust. Nicolaï: ‘In de jaren dertig kwamen ze

af op de status. Je moest wel een keer hier geschilderd

hebben. De schilders waren misschien bohème, maar

de rijken brachten hier de winter door, en die kochten

schilderijen. Maar op één stond het klimaat. In de

zomer was je in Parijs, in de winter hier.’

Aan de Montée de la Bourgade, ook al zo’n lief smal

straatje in Haut-de-Cagnes, staat de reproductie van

het werk van Félix Valloton uit 1921, Mimosas en fleurs

à Cagnes.

Iemand gaat weer mimosa planten.

De werkelijkheid voegt zich naar de reproductie, dat is

ook wel eens wonderlijk om mee te maken.

Chaïm Soutine is trouwens ook goed vertegenwoordigd

in Cagnes. Een zware jeugd had hij gehad, Soutine, na

in elkaar geslagen te zijn door zijn familie ontsnapte

hij naar Parijs. Ook daar zat hij bijzonder slecht in z’n

vel maar hier, in Cagnes, zich badend in de Zuid-Franse

kleuren, kreeg hij zijn zelfvertrouwen terug.

‘Ach’, verzucht Nicolaï, ‘dit zijn tenminste schilders

van statuur, op andere plekken aan de Route des

Peintres hebben ze reproducties opgenomen van

mensen die toch nauwelijks tot de top behoren, nee,

ik noem geen namen. En waarom zijn er maar drie

tableaus in St. Paul, en alledrie van Marc Chagall, terwijl

St. Paul nog stééds een kunstenaarsdorp is en het

aantal schilders die daar landschappen maakte niet op

één hand te tellen is?´

in de luwte van nice

Villefranche-sur-Mer, zonder de Route des Peintres

was ik er misschien pardoes omheen gereden, want

het ligt zo in de luwte van Nice dat je er zo aan voorbij

zou gaan. Dan was een misser van jewelste geweest,

want Villefranche is een juweel van een dorp, met

een smalle boulevard waarvandaan een straatje naar

boven voert het 14de-eeuwse stadshart in. In 150 jaar

is Villefranche in wezen geen spat veranderd en dat

weet ik omdat in het smalle straatje van de boulevard

naar boven een reproductie staat van een schilderij van

Jacques Guiaud uit 1856.

Het is het oudste van alle schilderijen van de Route

des Peintres. Datzelfde straatje met die trap omhoog,

daar loop ik nu, met die roodgele huizen. De huizen

verderop aan de boulevard hebben gekleurde luiken en

dat was trouwens in 1918 (Raymond Tournon, Les filets

de Villefranche) óók al schilderachtig.

Net als de Place Felix Poullan, in 1927 met fontein

en al vereeuwigd door Armand Ingenbleek van wie

ik werkelijk nog nóóit had gehoord, maar dat is juist

leuk, zeggen ze bij het toerismebureau, ‘we heten niet

allemaal Cocteau’.

Jean Cocteau is de bekendste van de schilders van

Villefranche. Hij schilderde in 1952 het werk Rue

Obscure. De reproductie is deze keer ingemetseld in

het plaveisel, want het zicht op de donkere weg is

beschermd, een staand plateau zou het uitzicht verstoren.

De Rue Obscure is een weg die onder huizen

doorloopt. Ooit werd een muur gebouwd, daarnaast

kwamen huizen, de oude muur werd als fundering

gebruikt, de weg kwam erboven, enfin, ingewikkeld

gedoe, mooi schilderij. Wat ik het mooiste vind: het

donkere weggetje erachter roept een licht gevoel van

onbehagen op. Het is een beetje eng.

Cocteau zal de donkere weg naar de ziel bedoeld hebben

en daarmee zijn we dan qua schildersstromingen

wel definitief en heel ver verwijderd van de schilders

die in hun landschappen vooral de geuren en kleuren

van de Côte d’Azur tot uiting lieten komen.

Schrijvers aan de kust

Een hoop om over na te denken.

Is hier ook een terras? Dan kunnen we daar bij een glas

pastis nog even een paar belangrijke vragen behandelen,

want die hele schildersroute behoeft als je het

mij vraagt aan alle kanten uitbreiding. Waar is Van

Gogh bijvoorbeeld, in dit hele verhaal? Van Gogh zat

in Arles, een stad die ze geheel kunnen plaveien met

reproducties van schilderijen van Van Gogh, want hij

maakte er daar minimaal 200. Maar Arles zit nog niet e

Schildersroute Côte d’Azur

20 www.reizen.nl september 2008 www.reizen.nl september 2008 21

1

2


Onder: Villefranchesur-Mer,

vanaf zee.

Rechts: kleurenpalet

in de steile straatjes

van Antibes.

Uiterst rechts:

‘Vue de Villefrance’

(1856) van Jacques

Guiaud, a/d Quai

Amiral Courbet in

Villefranche-sur-Mer.

22 www.reizen.nl september 2008

in de Route des Peintres. Een jammerlijk gemis, maar

misschien komt het in de toekomst nog goed.

Ook voel ik dringende behoefte aan schrijversbijdragen.

Anton Tsjechov streek neer aan de kaden van

Nice, Couperus was hier ook en wat te denken van

Friedrich Nietzsche? Toen die arriveerde in het plaatsje

Èze, iets ten oosten van Nice, was hij een geestelijk

wrak (het was uit met Lou Andreas Salomé, hij had

ruzie met Wagner en zijn boeken verkochten ook al

niet) maar hier, aan de Rivièra, boorde hij opnieuw zijn

creatieve aderen aan. ‘De overdaad aan licht heeft op

mij een wonderlijk weldadig effect’, schreef hij. Daar

hebben we toch maar mooi Also sprach Zarathoestra aan

te danken.

Ik weet trouwens niet hoe het met u zit, maar ik hoor

in deze contreien vaak Toon Hermans op de achtergrond

zingen ‘Mediterrannee, zo blauw, zo blauw’, en

gewoon voor de lol zou ik dat eigenlijk best ook vereeuwigd

willen zien in een plak lava. Want een schilderij

beeldt de werkelijkheid af en dat is mooi, maar breng

het maar eens onder woorden, dat kleurenpalet en dat

licht, dat is nog veel moeilijker.

niks meer aan doen

Nog éven een laatste wandeling over de Promenade des

Anglais in Nice, voordat we weer op huis aan gaan. De

zon staat onwaarschijnlijk hoog en de zee is ongenadig

blauw. Er komt een dame langs met een roze hoedje

dat daar heerlijk bij afsteekt. Een meisje draait rondjes

op rolschaatsen, langzame, sierlijke bogen en cirkels.

Daarachter dus die blauwe lucht, met die kleine wolkjes,

de mooiste lucht die je kunt krijgen. Als je je ogen

een beetje dicht doet, is het net een schilderij.

Een wolkje nog erbij, daar rechts in de verte, een laatste

penseelstreek. Dan is het klaar, niks meer aan doen.

We noemen het ‘Nice, le Promenade des Anglais, 2008.’

Achter me verzucht iemand: ‘C’est Dieu à la peinture.’ b

Echte schilderijen

leuk, al die reproducties in het wild, maar je wilt toch ook wel

eens een echt schilderij zien. Dat kan, musea te over in nice

en omgeving. We noemen er drie.

b Musée du Message biblique marc-Chagall, Avenue Docteur

ménard, nice, www.musee-chagall.fr. grootste collectie

religieuze werken van de Joodse schilder.

b Musée Matisse, 164, Avenue des Arènes, nice, www.

musee-matisse-nice.org. schilderijen, prenten en tekeningen

van matisse in de 17de-eeuwse Arena Villa.

b Musée picasso, Chateau grimaldi, Antibes, www.antibesjuanslespins/com/fr/culture/musee/picasso.

ook bijzonder: op de markt op de Course Masséna in

antibes zit in de oude kelder van de olijfwinkel een absintbar

annex minimuseum.

Hoe kom je er?

Vliegen: transavia vliegt goedkoop vanaf

Amsterdam en rotterdam naar nice (www.

transavia.com), retour v.a. € 100 all-in.

Autohuur v.a. € 200 per week via Holiday

Auto´s, www.holidayautos.nl, reiZenabonnees

krijgen 10% korting, zie www.

reizen.nl.

trein: naar nice of Cannes met Zon thalys

v.a. € 203 retour, ruim 9 uur. www.nshispeed.nl.

ter plaatse de kusttrein

(www.ter-sncf.com).

auto: utrecht-nice: 1345 km, brandstofkosten

ca. € 170, tol, € 68.

Accommodatie

b Hôtel Windsor, 11 rue Dalpozzo, nice,

tel. +33-(0)4 93 88 59 35, www.hotelwindsornice.com,

2-pk € 90 - € 175, afhankelijk

van seizoen, ontbijt €12. kunsthotel,

kamers met posters of fresco’s, bijzonder

zijn de chambres d’artistes, zo ontwierp

Claude parmiggiani voor Hôtel Windsor een

kamer waarvan de muren zijn bekleed met

bladgoud. Verder zwembad.

b Modern Hotel**, 1/3 rue Fourmillière,

Antibes, tél. +33-(0)4 92 90 59 05, www.

modernhotel06.com, 2-pk € 64 - €82, ontbijt

€ 6. in het gezellige voetgangersgebied

in het centrum; parkeergarages in de buurt.

b La Fiancee du pirate**, 8, blvrd. de la

Corne d’or–moyenne Corniche (rn7), Villefranche-sur-mer,

tel. +33-(0)4 93 76 67 40,

www.fianceedupirate.com. met klein

zwembad. ontbijt €10 p.p., op terras boven

zee. 2-pk € 74-109 afhankelijk van seizoen.

Eten en drinken

b Comptoir de la tourraque,1 rue de tourraque,

tel. +33-(0)4 93 95 24 86. ‘Comptoir’

betekent snelbuffet, maar dat moet een

grapje zijn. prettig en intiem (lees: kleine

tafeltjes) restaurant in het oude centrum

van Antibes, met enorm veel aandacht voor

inrichting, menukaart en... gasten.

b Le Jimmy’s, place du Chateau, Haut-de-

Cagnes, tel. + 33-(0)4 92 13 05 93. Aan de

voet van het kasteel van grimaldi, op snoezig

pleintje. Voortreffelijke pizza’s, heerlijk

terras. goed lunchadres.

b La Mère Germaine, Quai Courbet,

Villefranche-sur-mer, tel. +33- (0) 93 01 71

39, www.meregermaine.com. een begrip

sinds 1938. Vermaard (vis)restaurant op

onovertroffen plek aan het water. goedkoop

is het niet, maar de bouillabaisse wordt

geroemd langs de gehele Côte d’Azur. er

zijn in Villefranche overigens genoeg goedkopere

opties, even om de hoek omhoog

lopen langs de reproductie van Jacques

guiaud.

Lezen

nice, muze van azuur, samengesteld door

Dirk leyman (uitgeverij bas lubberhuizen,

€ 19,90) bevat een verzameling essays over

nice als inspiratiebron van nederlandse en

buitenlandse schrijvers als godfried bomans,

louis Couperus, Anton tsjechov,

Côte d’Azur Praktisch

Friedrich nietzsche en guy de maupassant.

dorpswandelingen provence en Côte

d’azur, uitgeverij elmar, € 14,50.

Informatie

Maison de la France, www.franceguide.

com/nl, tel. 0900 1122332 (€ 0,50 p/m).

een brochure over de Route des Peintres is te

downloaden via www.guideriviera.com.

Oordeel van de auteur:

‘bijzonder om op de plek te staan waar

bijvoorbeeld monet een beroemd

landschap schilderde! Aardig vond ik ook

dat ik nieuwe schilders leerde

kennen en pleintjes en hoekjes ontdekte

waar ik anders waarschijnlijk aan

voorbijgegaan was. Het is niet nodig om

systematisch álle schilderijen af te

gaan. gebruik de schildersroute als aanvulling,

dan geeft het extra flair en

inspiratie aan een reis.’

www.reizen.nl september 2008 23

More magazines by this user
Similar magazines