het verslag en fotoreportage - Groen Plus

groen.plus.be

het verslag en fotoreportage - Groen Plus

West-Vlaanderen

We rijden vanuit het historisch stadje Poperinge

met zijn hoppevelden doorheen onbekende

mooie dorpjes als Roesbrugge,Vleteren, St Jacobskapelle...

We bezoeken verborgen natuurgebieden

en ecologische realisaties zoals “de

Zonnearc” en we fietsen ook langs een beeldenkunstroute

langs de Lovaart.

Overnachten gebeurt in het als monument beschermde

‘Talbot House’ in Poperinge dat we

volledig afhuren inclusief tuin en in de omgeving

van het historisch stadje Lo met zijn kunstroute.

En natuurlijk proeven we onderweg van

het beste bier van de wereld in de St Sixtus-abdij

van West-Vleteren

Op onze fietstocht belonen we 3 ecologische en

/of sociale realisaties met een originele groene

pluim.

We eindigen opnieuw in een historisch stadje,

Diksmuide.

doorheen het prachtig landschap van de

Westhoek

van maandag 13 juli tot en met vrijdagmiddag

17 juli 2009


Dag 1

fietstocht

doorheen het prachtig landschap van de

Westhoek

‘Verliefd op Poperinge?’… dan kan het niet meer fout gaan

Poperinge – Van alle kanten druppelden ze binnen in het Talbot

House, de deelnemers aan deze eerste West-Vlaamse groene

pluimentocht. Violette Vansteelandt verklaarde in de vooravond

haar liefde voor de stad. Van dan af kon het niet meer fout gaan.

Een overgelukkige burgemeester en een plezant gezelschap.

Deze eerste dag bracht de 24 deelnemers voor een verkenning

in en rond de hoppestad. Aan Freinetschool ‘de Torteltuin’ werd

de eerste groene pluim uitgereikt. ’s Avonds was het nagenieten

in ‘De Mysterie’, een volksspelencafé waar ook een stukje

hekserij nooit weg is.

Voor enkele deelnemers was het ’s morgens extra vroeg opstaan. Antwerpen ligt

ook niet direct naast de deur van de West-Vlaamse hoppestad. En als de trein

dan ook nog vertraging heeft door een ‘accident’, is het voor de voorzitster bang

afwachten.

Met de opgehaalde fietsen ging het dan ook meteen richting Freinetschool ‘de

Torteltuin’.

Net buiten het centrum maakte een vervallen boerderij plaats voor een

moderne lagere school. Omwille van de subsidies werd de varkensstal niet mee


afgebroken, maar netjes omgebouwd tot een leuke kleutertuin. In het begin was het

allicht hard sappelen, zonder subsidies en alleen voortbouwend op de actieve inzet

van enkele enthousiaste ouders. Maar nu is ‘de Torteltuin’ met haar 160 leerlingen

een begrip in Poperinge en omgeving.

Waarom de school een pluim verdient? Niet zozeer omwille van het leersysteem

dat uitgaat van de interesse en de fantasie van het jonge kind. ‘de Torteltuin’ is

ook gevestigd in een z.g. passief huis, waarin o.m. aan warmterecuperatie wordt

gedaan. Dagelijks krijgen de kinderen er gezonde toetjes en eens per week ook een

biologische maaltijd. De ingrediënten komen uit de aangrenzende tuin, waarin de

oudere leerlingen ook naar hartelust kunnen tuinieren.


Freewheelen langs de Schreve

Met een gezonde honger werd vervolgens koers gekozen voor ‘Huize Proventier’,

waar OCMW-voorzitter Paelinck het gezelschap onthaalde op een lekkere maaltijd.

Om een en ander te laten zakken was een fietstocht in de omgeving de beste

oplossing. Zo ging het richting Schreve, de grens met Frankrijk. Lijssenthoek is

een van de grootste Engelse begraafplaatsen in de Westhoek. In het grensplaatsje

Abeele troffen we nog een oud treinstation met quarantainestallen. Ingevoerd vee

moest er destijds enkele weken vertoeven alvorens het werd vrijgegeven.

Via het Helleketelbos ging het dan terug naar het Talbothouse. Na een gezonde

verfrissing maakte het gezelschap zijn opwachting in het stadhuis. Daar werden we

verwelkomd door burgemeester De Jaegher, waarna voorzitster Violette openlijk

haar liefde voor de stad betuigde. Uiteraard was meteen het ijs gebroken en werd,

na de uitreiking van de groene pluim –een realisatie van beeldhouwer Rik Ryon-

een toast uitgebracht op ‘de Torteltuin’ en op het vervolg van deze vijfdaagse

pluimentocht.

Deze eerste dag werd afgerond in ‘De Mysterie’, waar het gezelschap in de gezellige

tuin kon genieten van een heerlijke boterham met allerhande toebehoren. En dan

was het wegdromen in de kamers die destijds beslapen werden door Engelse

soldaten en officieren die kwamen uitblazen van de verschrikkingen tijdens de

Grote Oorlog.

Morgen meer over het wonderlijke Talbothouse, waar nog altijd een stukje old

England is blijven hangen.

Walter Decoene


Dag 2

‘De mensen investeren altijd in de verkeerde dingen

Poperinge – Dag 2 vangt aan met een korte rondleiding in

Talbothouse zelf, maar vandaag staat er ook hop op de agenda.

Als we er zowat alles van afweten, ontvangt pastoor Van

Ackere ons in Haringe ‘up zin pasters’. We springen ook nog

even binnen bij groene pluimenartiest Rik Ryon en iets langer

bij Willy Lievens, bezieler van de v.z.w. Zonne-Arc. Hij mag ons

dinsdagprogramma energiezuinig afsluiten.

Een uitvoerig ontbijt, met overheerlijke ingrediënten wordt ons voorgeschoteld

door Groen!Poperinge. Het is meteen duidelijk: als dit zo voortgaat, wordt onze

pluimentocht geen vermageringskuur!

Dries Chaerle brengt ons ‘in the real atmosphere of Talbothouse’. We schrijven

1915, volop 1 ste W.O en een obus treft de riante woning van een welgesteld

hophandelaar. De man wil weg met zijn familie en Philip Clayton, een protestants

legeraalmoezenier met centen koopt het grote huis, met tuin en aanpalende ast.

Samen met een goede vriend installeert hij er –heel uitzonderlijk voor die tijd- een

‘every mens club’ voor soldaten en officieren. Poperinge ligt net buiten het front

en ziet wat graag soldaten komen die het krijgsgewoel eventjes willen ontvluchten.

Dat brengt negotie, maar ook… prostitutie. Philip ‘Tubby’ Clayton is als een goede


herder begaan met het welzijn van zijn kudde. Hij maakt van Talbothouse een

plek waar soldaten en officieren, zonder onderscheid van rang, mekaar kunnen

ontmoeten en er ook een stukje vaderland terugvinden.

Onze gids besluit zijn verhaal in ‘the Chapel’, twee hoog, onder de pannen. Daar

heeft Tubby ook een piepklein harmonium binnengesleept. Het staat er nog

altijd, als een symbool voor de religieuze diensten van destijds. Chaerle toetst er

waarempel nog een oud soldatenwijsje uit tevoorschijn!

Proven bestaat uit slechts één langgerekte dorpsstraat. Guitig ogende boerin

Benedikte ontvangt ons het ‘Hoppecruyt’. Een aanschouwelijk bord aan de ingang

maakt ons meteen duidelijk dat hop telen geen sinecure is en verschrikkelijk veel

arbeid vergt. Benedikte legt ook alle gevaren uit die om de hoek komen kijken:

de rode spin, naast de hopduivel en dan praten we nog niet over de verraderlijke

voorjaarswinden die de snelgroeiende hopranken van hun leidraad kunnen blazen

We maken kennis met alfahop en aromatische hop en krijgen ook enkele hopsoorten

aangewezen. Af en toe volgt er een kleine test, om na te gaan of we wel goed

geluisterd hebben. Alfahop veel bitterzuren en is best geschikt voor pilsbieren.

Je wordt ermee doodgeconcurreerd vanuit het buitenland, maar… je kan er ook

lucratieve hoppescheuten op kweken. Voor ons land, met zijn vele streekbieren,

is aromatische hop veel interessanter. Een fris glaasje hopjenever rondt dit eerste

bezoek af.


Op naar het iets verder gelegen Roesbrugge. In het ‘Kristelijk Volkshuis’ wacht ons

een smakelijke boterham met een ‘schelle van de zeuge’. Bij ons vertrek zit het café

helemaal vol met kaartende oudjes. We worden gemonsterd en gekeurd voor we

terug op de fiets kunnen springen.

‘Een henne met een warm gat…’

Paster Van Ackere is een geestige scheutist op rust. Het kent de romaansgotische

Sint-Martinuskerk als zijn broekzak en is dan ook een uitgelezen gids voor de rijke

beeldencollectie. In sappig West-Vlaams rijgt hij de anekdotes aaneen. Over de

geschiedenis van het roemruchte Van Peteghemorgel, besteld voor een Franse

kanunnik die, als puntje bij paaltje kwam, geen ‘kluiten’ had. De orgelbouwer

verpatste zijn instrument dan maar aan de paster van Haringe. Het orgel viel nogal

groot uit, maar met wat meet- en paswerk kreeg men het toch op het hoogkoor.

De kerk werd ook meerdere keren vernield, maar verrees als een feniks uit haar as.

Tussendoor lardeert Van Ackere zijn betoog met volkse wijsheden als ‘een henne

met een warme gat legt meer eiers’. Waarop hij triomfantelijk naar de verwarming

onder de kerkbanken verwijst…

Een nieuwe tocht over het vlakke land brengt ons bij Rik Ryon, een ecologische

beeldhouwer. Iemand die ook niet op een paard kan wedden. Naast het bewerken

van koper en andere metalen wil hij wel eens met zijn vingers in de klei. Allerhande

recuperatiemateriaal verandert in kunstige figuren. In zijn tuin wist hij er enkele

prachtig te posteren.

Aan het einde van namiddag troepen donkere wolken samen aan de einder. Het zal

toch niet gaan…?


We bereiken droog de Zonne-Arc van ir. Willy Lievens; een filosofische baardmens,

maar ook een nuchtere realist, zo blijkt uit zijn betoog. In de Arc wordt rationeel

met energie omgesprongen. Het energiezuinige woonhuis, de bovengrondse kelder,

de badkamer, annex wasmachine met zonneboiler en zelfs het composttoilet, ze

maken allen deel uit van een duidelijk concept. ‘De mensen investeren meestal in

verkeerde dingen en slepen hun huis vol met nodeloze technologie’, verduidelijkt

Lievens. Zijn benadering staat daar lijnrecht tegenover. ‘Maak voor jezelf uit welke

graad van comfort je wil en dan staan er een heleboel eenvoudige technieken ter

beschikking.’

Een smakelijk gesausde moot kabeljauw rondt onze tweede dag Poperinge af. Op

het terras van het Talbothouse trakteert Groen!lid Henri Vandenberge ons nog op

de West-Vlaamse versie van enkele humorklassiekers. En dan is het meer dan tijd

om onze vermoeide ledematen te rusten te leggen.


Dag 3

En ongenadig brandde de zon…

Alveringem – Vandaag nemen we afscheid van de hoppestad

en van enkele vrienden die niet verder meefietsen. Er staan

ook geen ‘officiële’ bezoeken op de agenda. Ons doel:

vakantiehoeve Briesland in Alveringem, over de IJzer; dus écht

‘bachten de Kupe’. En passant lassen we een smaaktest in bij

de paters van Sint-Sixtus.

We beginnen aan de eerste dag écht fietsen. Gisteren en eergisteren was het

nog op- en afstappen, vandaag mag er ‘gepedaleerd’ worden. Wind en zon zijn

manifest aanwezig en drukken hun stempel op het verloop.

Omdat de trappisten van West-Vleteren gisteren uit de agenda werden geschrapt,

bepleiten een paar dapperen bij leidster Violette een inhaalmanoeuvre. Met

succes. Het eerste oriëntatiepunt wordt abdijcafé ‘de Vrede’. Terplekke volgt

een ernstige bierproef: is die Sixtus 12 (10,6°) wel het beste bier van de wereld,

zoals ene YL beweert? Voor mij is –maar ik zal wel een chauvinist zijn- de blonde

West-Vleteren de meest typische. En geef mij maar een trippel van West-Malle.

Onbeneveld fietsen we verder, want de noen wenkt en –ook al werd er vanmorgen

flink getafeld- toch laat enige honger zich alreeds voelen.

Slimme boeren pikken tegenwoordig wat graag een graantje mee van het

hoevetoerisme. Zo ook de ‘Schraevenacker’. Vader, moeder, dochter en tante

verzorgen lekkere maaltijden, op het erf staat een wijtewagen voor toerbeurten in

de ronde en er wordt ook logies aangeboden aan… paarden!

Afscheid van onze trouwe fluitenier


We nemen afscheid van Henri Vandenberghe die zijn fluitje doorgeeft aan Marleen.

Zij doet vanaf nu de kop en waarschuwt voor alom loerende gevaren. Vanaf hier

gaat het resoluut richting IJzer, vroeger een rivier die tot in Roesbrugge bevaren

werd, thans enkel nog een waterloop die ruimte biedt aan de pleziervaart. Het is

lekker fietsen langsheen het recent heraangelegd jaagpad. Maar er staat ook een

stevige wind die, samen met een soms laaiende zon, sporen zal nalaten.

We bezoeken het George Grardmuseum in Gijverinkhove en deelgemeente van

Alveringem. De in Doornik geboren beeldhouwer heeft er nooit gewoond, maar

zijn beelden vonden er wel een ideaal onderkomen. Grard was bezeten door volle

vrouwenfiguren. Liggend, zittend of naar de hemel reikend, zijn vrouwen vertonen

een milde rondheid. Ze staan binnen en buiten opgesteld, leuk om er omheen te

wandelen.

In de vooravond bereiken we vakantiehoeve ‘Briesland’, waar bijdehandse boerin

Jocelyne ons in een no-time wegwijs maakt. Iedereen vindt algauw zijn plekje.

Kwart voor acht staan we klaar voor een koud avondbuffet in ‘Carpe Diem’.

De naam alleen al doet het beste vermoeden. En inderdaad er wacht ons een


verfrissende luculusmaaltijd. De dame des huizes heeft er werk van gemaakt.

Na het dessert –een dame blanche- en de koffie blijft er weinig animo om nog

‘boerderijgolf’ uit te proberen. Vermoeidheid zal er wel iets mee te maken hebben,

hoewel… in ‘Briesland’ wordt door enkelen nog wel een fles witte wijn gekraakt.


dag 4

Groen!Plus bezwijkt onder ‘anders gaan leven’.

Alveringem – Vandaag worden verwacht in het aloude stadje

Lo. Groot geworden in de Middeleeuwen draagt het er nog altijd

de sporen van. We reiken er aan ‘Nestor’ onze tweede groene

pluim uit. Daarna is het weer fietsen in vaak brandende zon,

getemperd door minder wind. Aan de Drie Grachten is het in de

late namiddag prettig vertoeven op ‘de Boot’, een ecoproject

op het water van het kanaal Ieper-IJzer. Kathleen voorzitter van

Groen! Ieper vergast ons vanavond op een boeren spaghetti…

In Lo hebben we uiteraard oog voor de restanten van een rijk verleden. Ooit stond

hier een van de grootste abdijen van de Lage Landen. Haar invloed greep in tot ver

in de ronde. Vandaag gaat onze aandacht naar de talloze beelden die hier langs

een heus poëzie- en sculpturenparcours zijn neergezet. Je kan wel stellen dat Lo

kwistig is met beelden.

Onderweg passeren we ook de historische duiventoren, uit de tijd dat tante Post

nog niet voor dagdagelijkse briefwisseling zorgde. Steek je er je hoofd binnen, dan

gebeurt dit op eigen risico, want ook vandaag huizen er nog gevederde vrienden in

het massieve bouwwerk.

Lo heeft zich de laatste jaren toegelegd op cultuur. Alles straalt netheid uit. En

toch… je moet zo’n kunstproject maar opzetten in volle platteland.

Tegen de middag worden we in cultureel centrum ‘Lauka’ verwacht. Met de

zoete geur van Destrooper wafeltjes drentelen we naar binnen. Omdat het

binnenskamers te warm is, zoeken we de kleine achtertuin op.


Violette Vansteelandt moet niet naar haar woorden zoeken om aan ‘Nestor’, het

NEtwerk voor STeun aan Ouderen in Ruraal gebied, onze tweede groene pluim uit

te reiken. Voorzitter Marc Paelinck neemt ze in ontvangst en oud-burgemeester

François Van Heule belooft er zorg voor te dragen.

In stedelijke gebieden is ouderenzorg al lang uitgebouwd, maar op het platteland

zijn hulp en ondersteuning van zelfstandig wonende bejaarden geen evidentie.

‘Nestor’, een samenwerkingsverband tussen 4 gemeenten, levert in dat opzicht

baanbrekend werk.

Na het gesproken woord volgt een gezellige drink met verse hapjes die er echt wel

mogen zijn. Lo doet zijn naam van luilekkerstad alle eer aan.

De voorzitter van het OCMW van Lo, Waut Cornette vervoegt ons wat later wegens

onverwachte omstandigheden

Ecoproject ‘de Boot’

Na zo’n rijkelijke ontvangst is het moeilijk picknicken. De zelfbereide broodjes

worden zonder veel overtuiging naar binnen gewerkt in de schaduw van de kerk.

Met al die overvloed aan spijs en drank krijgt Anders GAan LEVen wel een heel

bizarre invulling. Gaan we dit leventje nog tot morgennamiddag volhouden?

Via de historische Westpoort, met de taxus waaraan Julius Caesar ooit zijn paard

zou hebben vastgebonden, rijden we richting Lovaart. We kiezen het jaagpad naar

de Fintele, een knooppunt met de IJzer, waar ooit schepen bovengronds werden

versleept, vanwege een niveauverschil. Thans is het er leuk pleisteren in een café-


estaurant, maar vanwege al het voorgaande gaan we resoluut de andere kant op.

De zomerse IJzer biedt een gans ander beeld dan ’s winters. Dan lopen her en der

de laaggelegen ‘broeken’ onder en isoleren afgelegen hoeves van de buitenwereld.

Met onze gids Marleen gaan we op zoek naar ‘de Boot’, maar dat loopt niet van

een leien dakje. Er is iets met de plannetjes, zodat we een hele omweg maken

om uiteindelijk toch in Reninge te belanden. Boudewijn vraagt er een time out

‘om het dorp te bekijken’. Via Noordschote geraken we uiteindelijk toch in

Merkem-Drie Grachten, waar ‘de Boot’ (eigenlijk zijn het meerdere boten) van

Kristien Hemmerechts partner liggen aangemeerd. Niet enkel de schepen zelf

zijn ecologisch uitgerust, van hieruit kan je ook de wijde omgeving verkenning

per (zonne)fiets, fluisterboot of kano. We laven ons aan een ‘petrus’ of een

‘pilaarbijter’ van brouwerij Bavik.

En dan is het nog even doortrekken om ‘Briesland’ te bereiken. Een verfrissende

douche is vandaag meer dan welkom om de geleverde inspanningen te

neutraliseren.

Buiten genieten we nog van een boerenspaghetti, met lekker veel groenten. Maar

wanneer in een belendend stoppelveld een hete luchtballon zijn laatste adem

uitblaast, laten we allemaal ons bord in de steek en staan te kijken of er plots twee

aliens zijn neergedaald.


In de verte kondigt zich het onweer aan dat vannacht zal losbarsten.


dag 5

Winderige, maar droge slotrit naar Diksmuide

Diksmuide – Na het onweer van vannacht ziet het uitspansel

er eerder twijfelachtig uit. Zou er dan toch nog regen van

komen? Onderweg –in Nieuwkapelle- bewonderen we de twee

ranke windmolens van cvba BeauVent en in hun voorlopige

thuisbasis reiken we onze laatste groene pluim uit.

In restaurant Sint-Jan, aan de Hoge Brug, te Diksmuide is het

altijd lekker tafelen. Wij houden het bij een (h)eerlijk stukje vis.

Het is pakken geblazen in vakantiehoeve ‘Briesland’. En hoewel de weergoden

eerder twijfelachtig doen, toch kan dit ons fietsenthousiasme niet drukken. De

bagage wordt netjes in de ‘bezemwagen’ geladen en boerin Jocelyn komt ons

uitwuiven. Hoe zij al haar dagtaken gedaan krijgt en er bovendien nog zo opgewekt

bijloopt, is ons een raadsel.

Er staat een flinke wind en zolang die in de rug zit, valt het best mee. Maar

marathonfietser Marleen heeft op onze weg naar Diksmuide nog wat extra lussen

ingelast, zodat het af en toe fel trappen wordt.

Lang voor we in Nieuwkapelle (deelgemeente Diksmuide) aankomen, krijgen we de

windmolens van cvba BeauVent in de gaten. Ze toornen dan ook erg hoog uit boven

het vlakke akkerland ‘Bachten de Kupe’.

Terplekke wil de groep zich laten vereeuwigen met de molens als achtergrond. Een


onmogelijke opdracht, want met z’n allen staan ze in tegenlicht. Maar goed, even

verder blik ik de molens afzonderlijk in tegen een betere achtergrond.

Nieuwkapelle, Oudekapelle en Sint-Jacobskapelle, ze lagen alle drie in de frontzone

tijdens W.O.I. Nu zijn het rustige, opgeleukte plekjes die het goed doen bij de talrijke

fietsers. De stad Diksmuide weet wel wat ze doet inzake toerisme.

‘Samen voor hernieuwbare energie’

Finaal botsen we op de IJzer en zijn IJzertoren. Merkteken in het landschap

en verspreider van de vredesboodschap. Maar ons einddoel is het tijdelijk

hoofdkwartier van cvba BeauVent en vzw ZonneWindt. Beiden leveren al een

tiental jaar baanbrekend werk inzake alternatieve energie. De twee windmolens

van BeauVent maken daar deel van uit, maar ook de plaatsing van zonnepanelen

behoort tot de activiteiten. Beide technieken staan niet ter discussie. Wel de

teelt van koolzaad om er biobrandstof van te maken. Daarover zijn de meningen

verdeeld, maar niet bij BeauVent, dat de koolzaadteelt beschouwt als een extra

inkomste voor de boeren uit de omgeving.

ZonneWindt geeft deskundig advies aan bouwers en verbouwers. Het organiseert

regelmatig infomomenten en werkt daarmee op zijn manier mee aan het bereiken

van de zo nodige duurzame voetafdruk.


Voorzitster Violette Vansteelandt benadrukt het baanbrekend en duurzaam

karakter van de ontplooide activiteiten. Aan de bedrijfsleider reikt ze onze laatste

groene pluim uit. Daarna plooien we terug op restaurant Sint-Jan, waar we een

laatste keer gezellig natafelen.

Dan is het tijd om afscheid te nemen. Fietsgids Marleen vat een 25km lange

terugtocht aan… wind op kop. Ze passeert over de brug en verdwijnt op het

jaagpad, over de IJzer.

De fietsen worden opgepikt en gaan per trailer terug, richting Poperinge. Er


wordt gezoend en ‘tot weerzien’ geroepen. En dan lopen onze wegen uiteen. Wij

zoeken het station op. Onze trein komt eraan om 15.17h…

More magazines by this user
Similar magazines