Weekblad%20Cinema%20en%20Theater_1928_245_r.pdf

bibliotheek.eyefilm.nl

Weekblad%20Cinema%20en%20Theater_1928_245_r.pdf

Pond's Creams

verkrijgbaar in alle goede

zaken in potten van f 1

en f 2 en in tuben van

f 0.50 en f 0.80

Monsters

Pond's Extract Co. A'dam

zendt U twee monsters ,

en Pond's> brochure na \

inzending van 10 et. i

z)e eerste

Herfsttinten

Voor velen beteekenen de eerste

roode herfsttinten een onveilig signaal.

Bescherm Uw temt tegen regen en

wind door van tijd tot tijd en vooral

VOOr het Uitgaan Pond's Vanishing Cream

te gebruiken. En bent U langeren

tijd aan het ruwe weer blootgesteld

geweest, maak Uw huid dan soepel

en reinig ze met Pond's Cold Cream.

Doe dit laatste ook eiken avond voor

U ter ruste te begeven.

Zij, die als eerste aankondigingen

van den herfst des levens rimpeltjes

ontdekken, zullen ondervinden dat het

dagelijksch gebruik van beide Pond's

Creams de huid verjongt, ze soepel

en zacht maakt en aldus de naderende

teekenen van den ouderdom verjaagt.

Verzorgt Uw Teint

Ponds

Vanishing and Cold

Creams

DE (MMm VAN 51PAULI

JENNY TRACHT KLAUS OVER TE HALEN OM ZIJN PLICHT

TE VERZAKEN.

De Carmen van St. Pauli is een nieuw Ufa product onder regie van

Erich Waschneck vervaardigd en waarin de hoofdrol van jenny, de

Carmen van St. Pauli. vervuld wordt door Jenny /ugo en die van

Klaus, den bootsman der „Alexandria", door Willy fritsch.

JD'

e geschiedenis vangt aan

boord van een schip aan,

waar Klaus, de boots­

man, de honden wacht vervult;

het is een donkere

nacht. Terwijl hij zoo in t

duister over . de zee staat

te turen, hoort Klaus achter

zich een gerucht en als hij zich

omdraait om naar de oorzaak

te kijken, valt er een tenger gebouwde

jongeman in zijn armen,

die angstig om bescherming

vraagt. Klaus, door medelijden

bewogen, willigt dit verzoek

in en verbergt hem in het

ruim.

Weldra komt de barkas der

douane langszij van de ..Alexandria",

om naar een gevluchten

smokkelaar te zoeken. Klaus beweert

niemand gezien te hebben

en de barkas vaart af.

Als de bootsman naar het

ruim gaat om den vluchteling

voor het gevaar te waarschuwen,

wacht hem een verrassing,

de jongen . .. blijkt een meisje

te zijn.

Zij vertelt hem, dat zij als

hoofd eener smokkelaarsbende

haar bivak heeft opgeslagen in

de haven-herberg, „Ankergrond"

geheetcn. Jenny vertrekt

en na een paar dagen

wordt het Klaus duidelijk, dat

hij verliefd op het meisje is.

Wanneer hij dan ook zekeren

dag gaat passagieren, treedt hij

de herberg „Ankergrond" binnen

en vergeet, onder den invloed

der jonge vrouw naar

boord terug te keeren.

Verschillende leden der

smokkelaarsbende zijn op den

„kapitein" verliefd en wanneer

zij merken, dat hun kans verkeken

is en het meisje wederzijdsch

haar liefde aan Klaus

heeft weggeschonken, enteren

zij in den nacht de „Alexandria"

en stelen de gcheele

lading.

Als na een vroolijken nacht,

Klaus eindelijk naar zijn schip

terugkeert, wacht de gezagvoerder

hem reeds op en wordt

hij, wegens plichtsverzuim onmiddellijk

ontslagen. Nu is goede

raad duur; niets anders

wetende, besluit Klaus naar

Amerika te gaan, maar eerst

moet hij afscheid nemen van

Jenny 1

Jenny heeft, om haar zinnen

te verzetten, kennis aangeknoopt

met een ander en juist

als de bootsman onverrichter

zaken de herberg wil verlaten,

komt zij met dien nieuwen aanbidder

thuis. Den volgenden

morgen wordt die persoon

dood op den weg naar de haven

gevonden en ieder verdenkt

Klaus van den moord.

Hij wordt gearresteerd en

voor den rechter gebracht, waar

weldra blijkt, dat hij niets met

den moord uitstaande heeft.

Deze is bedreven door een

der smokkelaars, die gevat

wordt en zijn schuld bekend.

De film eindigt met de gelukkige

vereeniging van Jenny

en Klaus.

ERWIN.


^ - ^ W ^ ^ ^ H

W/sr Coo OUX3;

Even is het een teleurstelling,

als wij, nadat wij op het echtpaar

Ruys hebben zitten wachten,

alleen de mannelijke helft

zien aankomen.

„Och, Tilly is zoo bescheiden,

ze is gewoon niet te vangen

voor een_ interview", zegt Cor

Ruys.

Ja. mevrouw Ruys is niet

alleen de begaafde", teere, zoo

groote ontroering schenkende

Tilly Lus, de charmante actrice,

zij is een schat van een

moeder voor haar groot gezin,

— vijf kinderen — waarvan de

oudste nu naar het gymnasium

zal gaan. „En," vertelt haar

man ons, ,,Tilly verstaat de

kunst, een goede moeder te zijn,

zonder te overdrijven, een goede

huisvrouw, zonder te verburgelijken.

Zij kan haar kunstenaarsschap

en haar moederschap

tegelijk dienen, zij is vrouw en

artiste.

,,Ik heb een zwak voor Indië,

ik houd veel van Indië. Maar

ik wil ook eens een keer naar

de West. Had een paar jaar

geleden al plannen gemaakt,

maar die zijn niet doorgegaan.

Toch zal ik na mijn Oost­

Indisch tournee serieus gaan

werken om ook de West eens

te bezoeken.

Wat wilt u van mij weten ?

Och, maak u er een gezellig

praatje van, er is zoo weinig

belangrijks van mij te vertellen.

En Cor Ruys lacht een

beetje verlegen. Hij is en doet

gewoon, deze man moet veel

vrienden hebben, omdat hij zoo

gul, zoo gevoelig is en zoo

heerlijk lachen kan. Hij heeft

een verbazend flair voor talen,

trouwens ook zijn uiterlijk is

on­hollandsch, hij heeft veel

van een franschman, maar zijn

aard is hollandsch, trouwhartig,

een taaie, onvermoeide

werker.

„Ik ben zoo van de H. B. S.

naar het tooneel gegaan", vertelt

hij verder. „Vader dacht

over verdere studies, maar ik

wilde niet. Leende een broek

van den ouden heer, kon toch

niet een cmplooy zoeken met

mijn korte schoolbroek aan,

VERTELDE:

en toog naar Van Eysden te

R'dam. Ik moest wel telkens

de broek vastsjorren, maar Van

Eysden voelde er wat voor.

Maar er kwam niets van, ik

begon bij Van der Horst, waar

toen ook een Tcrnooyspel was.

Zes jaar lang heb ik er serieus

en hard gewerkt. Ik speelde

natuurlijk kleine figurantenrollen,

maar Van der Horst

lette streng op je verschijning

en zoo leerde je heel goed

schminken, iets, dat natuurlijk

van groot belang is. Ik zou

eiken beginneling willen aanraden

: zie aan een gezelschap,

liefst aan een klein te komen,

je moet leeren, door te zien

spelen. Ik voel ook niets voor

een tooneelschool. Het is toch

al te gek, ze laten daar de

jonge menschen op het eindexamen

rollen spelen, die ze in

het gunstigste geval, niet voor

hun dertigste jaar te spelen

zullen krijgen. Wat heb je er

dan aan? Dat is toch geen

maatstaf voor je kunnen ? Algemeene

ontwikkeling ? Talen

leeren ? Zeker, dat heb je hard

noodig, om een goed acteur

te zijn, maar dat leer je toch

op school? Behoef je toch niet

naar een aparte tooneelschool.

De practijk is de beste leerschool,

je moet om je heen

kijken. Heb je een klein gezelschap,

dan heb je meer kans

om wat te doen te krijgen. Ik

ben nu al drie en twintig jaar

aan het tooneel, wat een tijd,

hé f Het aanstaande seizoen zal

Tilly weer optreden, ik heb

schitterende stukken voor haar

vastgelegd.

Ik ben na Van der Horst nog

een jaar bij Prot geweest, onder

leiding van Chrispijn, de régisseur

par excellence. Ik heb daar

een goeden tijd gehad. De

menschen vinden liet blijspel

minder kunst dan een tragedie,

maar dat is toch verkeerd

gezien. In een tragedie is de

situatie gemakkelijker, de

schrijver geeft de pakkende

COR RUYS IN VERSCHILLENDE ROLLEN

Maar bij hst bfl

het stramien zelf^fordurën, zelf

wat maken:

Weet u, wat jammer is? Dat

er onder de jongeren geen

goede krachten zijn, die de

ouderen later zullen kunnen

vervangen. Want de economische

toestand van het tooneel

wordt beter. De bioscoopwoede

neemt wat af. Nu is de radio

de concurrent van het tooneel.

Maar ik geloof, dat radio een

mode­artikel is. Weet u, wat

schitterend was ? Toen Tilly

en ik op oudejaarsavond met

Indië gesproken hebben. Dat

was een groote emotie en Tilly

was zoo ontroerd, dat zij niet

begreep, hoe zij 't er nog zoo

goed had afgebracht.

Nu weer verder, na dat jaar

bij Prot ben ik in 1912 met

Bouwmeester naar Indië gegaan.

En gek is het, maar ik

voelde onmiddellijk: hier zal

een groot deel van mijn carrière

liggen.

Daarna ben' ik een jaar bij

Verkade geweest, Enny Vrede

leefde nog en met hen naar

Indië.

In 1919 en in 1926 ben ik

ook in Indië geweest, veel

succes. Volgend jaar vier ik

^^^^

M^ J

P^H J

«^ J^%» J

ft» Jm

\ »'f*%'A*

H 4

' t r

^^tt. * % ■ lii

\

^J

Hjnm^H

^ii

^LdÉP^I

w&f'JBP'-.*

' Het

*S' Indië

üüftst te !üpngen. Eerst

was^ ik van plan­ "geweest een

permanent indisch tooneel te

vestigen, maar ik ben daarvan

afgestapt. Je moet frisch

blijven, je geen stukken laten

sturen en alleen lezen, je moet

zelf kunnen zien, zelf kiezen.

Nu hebben wij het Ned.­Indisch

tooneel en gaan wij om het

jaar naar Indië, dus toch iets

permanents. Wij brengen het

moderne repertoire, ons gezelschap

is niet groot, tien menschen

maar. En heb ik eens

een grootere bezetting noodig,

in Indië kan ik dat gemakkelijk

aanvullen. Er zijn in Batavia

amateurs, die vak­acteurs van

hier in de schaduw stellen.

Ons plan is, dat Tilly volgend

jaar aan het eind van

onze tournee naar Indië komt.

In wat voor stuk treedt uw.

vrouw in 't aanstaande seizoen

op?

In een paar stukken, maar

het eerst in Young Woodley,

van John van Druten, een

engelschman, van hollandsche

afkomst, een buitengewoon, fijn,

psychiologisch ding.

Ons speelplan zit prachtig in

elkaar, zoo, dat wij niet heep

en weer behoeven te trekken,

en niet telkens met een nieuw

stuk behoeven te komen. Je

speelt je rollen zoo beter in.

Gemakkelijk is het niet voor

een klein gezelschap als het

onze, je moet het zonder subsidie

doen, dat komt door die

zoogenaamde tooneelconcentratie,

en de toestand is nu, dat

de groote gezelschappen gewoon

parasiteeren op de

kleinere, wij betalen even goed

onze vermakelijkheidsbelasting.

Ik zou zoo graag eens een

goed stuk van indischen bodem

willen hebben.

Weet u, wat ik graag doe ?

De regie van een fijn stuk.

„Thuiskomst" heb ik ook ge­

regisseerd, heerlijk is het, zoo'n

stuk op te bouwen.

En Cor Ruys kijkt ernstig,

verinnerlijkt. Teveel zagen wij

hem alleen in blijspelen, zoodat

er wel'eens vergeten wordt,

wat een serieus, fijngevoelig

acteur hij is.

Het Ned­Indisch tooneel, met

medewerkers als Nico de Jong,

de jonge De Vos, onder de

energieke leiding van Cor Ruys,

met een kunstenaresse als

Tilly Lus, zal zeer zeker in het

komende seizoen prachtig spel

te genieten geven.

JOOP COLSON.

Verrast Minachtend

Zie irerder pag. 7

*%&

5*^-^,


HIJ... ZIJ ... EN DE PEKINGEES

Een cycloon in drie bedrijven van Georg Cohan. Bewerking en

reoie Const, van Kerckhoven.

DOGI RUGANI LOUIS DE BREE EN WALTHER SMITH

Staande: Constant van Kerckhoven. van Warmelo. Louis de Bree

Zittend: Mien van Kerckhoven, Bets van Berkel en Dogi Rugani

In liet Amsterdamsclie Centraal-Theater voert het tooneelgezelscliap

„De Speeldoos" onder directie van Louis de Bree en Const, van

Kerckhoven, bovengenoemd blijspel op. Het succes is wel verdiend,

en verwondert het dan ook niet, dat dit stuk avond aan avond

stampvolle zalen trekt. De hoofdrol wordt vervuld, door „Cycloon"'

een Pekingees. die ditmaal niet van de tooneelschool komt, doch

uit den kennel „Tjing" te Velsen. Inplaats diploma's voor geslaagde

examens heeft deze „Cycloon" die ingeschreven is als „China's

Dingie" twee eerste prijzen van hondententoonstellingen weten weg

te halen. Gelukkig wordt, door dezen allersnoezigsten hond, den

geheelen avond een zwijgende rol vervuld.

Het stuk behandelt, de meer dan overdreven aanbidding der

vrouwen van den tegenwoordigen tijd voor hun huisdieren. De

respectievelijke echtgenooten, binden na elkaar en in het laatste

bedrijf gezamenlijk den strijd tegen deze kwaal aan. Als het doek

voor de laatste maal zakt. hebben zij overwonnen. Verschillende dames

in de zaal betreuren dit, doch de heeren gaan glunderend naar huis.

Het is een alleraardigst, vlot geschreven blijspel, hetwelk door alle

medespelenden uitstekend vertolkt wordt. Vooral noemen wij Louis

de Bree als Joseph Meadows en Constant van Kerckhoven als de

driftige Gene Hurly.

Bets van Berkel als Mrs. Webster deed in het laatste bedrijf de

menschen schateren. M. v. Warmelo als Mr. Webster bleek een

goede aanwinst voor „de Speeldoos".

Dit stuk zal zeer zeker nog tal van opvoeringen beleven, en de allerdoddigste

Cycloon zal nog veel applaus in ontvangst moeten nemen.

ADE.

Ékji- *

19 1

ORA ET LABORA

Spel van het land, door Herman Heijermans

Opgevoerd door de N.V. He£ Schouwt­ooneel

' ■ *

f

k

1 1 : ;

&^EU^ÊKÊËBÊKÊ -

#1 •

mm

wit

1 ■

| lil

SYTSKE (dettie v. D.jk)

en ELKE (van der Poll)

MEVR. DE BOER ALS

MAAIKE

v.l.n.r. Maaike. Elke. Jeltje (Mevr. de Vries), Hiddes (Hein Harms),

Sytske en Watze

T\e leiders van het Schouwtooneel

*~* hebben dit tooneelwerk van

Heijermans weer ten tooneele gebracht.

Het is een van zijn droevigste

scheppingen, waarin hij het harde

leven van den kleinen boer in het

onvruchtbare deel van Friesland

heeft geteekend. Boer Watze, die

zwoegt om zijn kost te verdienen,

wordt door het noodlot vervolgd.

Hij moet alles opgeven, zijn moeder

sterft. Eindelijk brengt zijn zoon

redding. Met het geld, dat hem als

koloniaal wordt uitgekeerd, helpt

hij zijn vader. De bezetting der

rollen is in goede handen. Mevr.

de Boer is de oude boerin. Ko van

Dijk de boer en v. d. Poll, de zoon.

L. E. K. KO VAN DldK ALS WATZE

'N ffieuÊ PROMOTE O^L" 0 0 "

Wist u, dat Colleen in Port Huron, Mich.

Moore, die op het Het grootste ge­

oogenblik, volgens de deelte van haar

toonaangevende film­ kindsheid bracht zij

verhuur­kantoren, de door in Tampa,

,.meest gewilde sier" Florida, waar zij

van het witte doek is, opgevoed werd in

zich zes maanden lang een jonge dames

als ,,extra", eiken dag kloosterschool!

aan de studio kwam Op den leeftijd

melden en in dien langen tijd van tien jaar, be­

slechts drie dagen gewerkt gon zich haar be­

heeft ?

langstelling voor 't

Het werpt een eigenaardig

tooneel te uiten,

licht op de loopbaan dezer po­

door de oprichting

pulaire First National actrice.

van een plaatse­

Op zekeren dag bezocht haar

lijke tooneelclub,

oom, een belangrijk uitgever

waar zij alle mogelijke belang­

van dagbladen, de kantoren der

rijke hoofdrollen speelde, vanaf

oude Essanay Film Company

de „heldin" tot de „slechte

in Chicago. Tot zijn groote ver­

vrouw" toe! — en alles gebazing

trof hij daar zijn vrooschiedde

op de haar eigene

lijke kleine nicht aan, te mid­

wijze 1

den der op werk wachtende Haar familie had Colleen be­

„extra's'M Bij navraag bleek stemd voor het emplooy van

hem, dat zij besloten had „aan „concert­pianiste", maar vande

film" te gaanl

Toen de bekende uitgever

aanbood haar een betere positie

in deze branche dan als

„extra" te bezorgen," weigerde

zij, vastbesloten als zij was, er

slechts door eigen verdienste

te komen!

Menigmaal, gedurende dezes

maanden van harden strijd om

het bestaan, voelde zij neiging

om hulp bij haar oom Walter

aan te kloppen; steeds wist zij

die oogenblikken van zwakheid

echter te overwinnen!

Eindelijk was het lot haar

gunstig gezind! Zij kreeg drie

dagen werk tegen het „vorste­ •

lijke" honorarium van $ 3.50

per dag, totaal de kapitale som

vormende van S 10.50.

Korten tijd later had zij echter

het geluk, den grooten D.

\V. Griffith ten huize van. haar

oom te ontmoeten.

Onmiddellijk zag hij, wat er

in Colleen Moore zat en wist

hij haar familie te overtuigen,

dat Colleen's toekomst bij de

film lag!

Binnen een week was zij op

weg naar California, het land

van haar toekomstige glorie.

De eerste gelegenheid bewijzen

van haar kunnen te leveren,

werd Colleen Moore geboden

onder directie van Griffith.

Een lange leertijd, in kleine

en soms wat belangrijker rollen,

brak nu voor haar aan, tot zij

met de First National een contract

afsloot en „Flaming

Youth", haar populariteit bracht

en tot ster stempelde. Nu volgde

het eene succes op het andere,

haar roem steeg met elke

nieuwe creatie: „So Big", „Sally",

„Irene", enz.

Een van haar nieuwste films

is „Her Wild Cat", terwijl zij

nu bezig is met de opnamen

van een nieuw scenario en wel

„Lilac Time!"

Colleen Moore werd geboren

zelt sprekend kon het conservatorium

haar liefde voor het

tooneel niet verdrijven 1

Colleen Moore is "gehuwd met

John Mc Cormick, den buitengewoon

succesvollen vervaardiger

van haar films.

Zij bezitten een mooie villa

in Hollywood!

COLLEEN MOORE, ZOOALS ZE IS EN SPEELT

Onze prijs^rraaé

Zie 00K pagina 5

Inzendincr 12.

Verrast Minachtend

Inzending 13.

Gewoon Lachend

Verrast Minachtend

Inzending 14.

Verrast Minachtend

Zie verder pagina 1*

20 DANSLESSEN * 15

2 Thé en Soirees

dai&afdes mbegreftéfi

Dcmsinshtwjt­

EDDyRAY

WESTEINDEI3 HL 32478

AMSTERDAM



M'n nee] Janssen

kwam vorige week van bureau

thuis en verrastte z'n vrouw

met de mededeeling, dat hij

erover dacht z'n portret door

Anton van Wely te laten schilderen.

Maar man, zei z'n vrouw,

m'n nicht, jij een portret van

je laten schilderen door van

Wely? Kun je dat betalen?

Neen. Daarom heb ik toch ook

gezegd, dat ik er alleen maar

over dacht....!

Tooneelaclitig.

Tante....

Ja, Keesje.

Bent u aan het «toonecl ?

Maar Kees, hoe kom je

erbij ?

Vader zei gisterenavond tegen

moeder, dat eiken keer als u

kwam, dat er dan een scène is!

Brave broeders.

Ze zouden compagnons worden

en zaten bij den notaris

om het contract op te maken.

De „officieele" man las het

stuk voor.

Prachtig, zei de een.

Ja, m'nheer de notaris, zei

de ander, d'r is toch nog iets

vergeten.

Wat dan ?

De bepaling, dat in geval van

faillissement de winsten gelijkelijk

worden verdeeld.

Gedurende de vacantie.

Wat ik hier ga vertellen is

historisch.

Twee kinderen logeeren in

hetzelfde hotel in Noordwijk.

De een vraagt aan den

ander: Waar woon je?

In den Haag.

Daar woont de koningin ook.

Ja, zegt de ander, maar niet

bij ons in de straat.

Een bijdehand je.

Kapitein: En al dien tijd hadden

wc over de 25 knoopen

per uur snelheid. Meer dan

zeven dagen achter elkaar.

Jonge dame: Goeie deugd.

Wat zal daarna alles in de war

gezeten hebben!

Vreeselijk.

Die onlusten in China, 't

is meer dan erg. 't Moest nu

maar eens ophouden, zei mevr.

Fijngevoel. De crèpe de chine

is weer een gulden per meter

duurder geworden.

.OrtS 5PORTHOEKJE.

JAAP MOORMAN.

r gaat iets gebeuren in den Neder­

E landschen Voetbalbond. Onze lezers

zullen zich herinneren, dat we naar

aanleiding van de jongste algemeene

vergadering van den N.V.B, schreven

de quaestie Moorman. Wij hebben toen

onze bevreemding geuit, dat de leden

van het Voetbalparlement zich door den

bondsvoorzitter met een kluitje in het

riet lieten sturen en dat Moorman, die

ter vergadering aanwezig was, meende

er het zwijgen te moeten toedoen. Wij

meenden toen tevens, dat hiermede echter

de zaak niet uit was en .... wij hebben

goed gezien. Bij de as. bestuursverkiezing,

als dit blad in handen der

lezers komt, heeft de stemming reeds

plaats gehad, stelt het aftredende bestuurslid

Verwoerd zich niet herkiesbaar.

In deze vacature nu wordt door de vereeniging

van Westelijke eersteklassers,

door den Haagschen Voetbalbond en door

een 15­tal tweede­, derde­ en vierdeklassers

candidaat gesteld, Jaap Moorman,

sedert meer dan twintig jaar voorzitter

van den H.V.B. Welk een speling

van het noodlot. Verwoerd—Moorman,

twee antipoden, twee mannen van beteekenis,

die beiden niets anders willen

dan het welzijn van den N.V.B, maar, die

hun doel op zeer uiteenloopende wijzen

trachten te bereiken. Mannen, wier opvatting

lijnrecht met elkaar in strijd is

en wier samenwerking een onmogelijkheid

is. Jammer genoeg I

Hadden we dus tot voor kort een bestuursleiding

Kips—Verwoerd, ontegenzeglijk

staat den N.V.B, nu een leiding

Kips—Moorman te wachten en ... . de

N.V.B, zal daar wel bij varen.

Reeds eenige jaren geleden hebben wij

in dit blad een onzer opstellen, over

mannen van beteekenis in de Sportwereld,

gewijd aan Moorman. Wij hebben in dat

artikel duidelijk doen uitkomen, dat

Moorman, aanvankelijk bestemd voor het

onderwijs, spoedig overgegaan naar de

ambtelijke loopbaan, in geen van beide

betrekkingen die vrijheid van beweging

vond, welke hij zoozeer behoefde. Moorman

is geen figuur, die in het maatschappelijk

orkest een tweede viool kan

spelen. Hij is er ten eenenmale ongeschikt

voor. Door zijn tegenwoordige

positie onafhankelijk, man van groote

ontwikkeling op velerlei gebied, uitstekend

spreker en uitmuntend stylist is hij

de geboren leider. Zijn scherp inzicht in

de maatschappij en haar nooden en behoeften,

zijn vastberadenheid en zijn

rotsvast karakter spelen hierbij een geduchten

rol. Heeft hij eenmaal zijn meening

gevestigd, dan geeft hij deze voor

niets en niemand prijs, maar gaat gestadig

verder op den eenmaal ingeslagen

weg. Kortom een man, die op de verdere

ontwikkeling van den N.V.B, zeer zeker

zijn stempel zal drukken.

Heeft Moorman in den loop der jaren

den N.V.B, niet reeds tweemaal van een

wissen ondergang gered ? Heeft hij, door

de uitgave van zijn Oranjeboek over de

finantiëele toestand van den bond, destijds

niet velen aan zich verplicht? Wie

der ingewijden In den Nederlandsche

voetbalwereld herinneren zich niet zijn

serie Libra­artikelen, tintelend van geest

en overvloeiend van satyre ? De laatste

alinea van het slotstuk alleen al is een

meesterstuk op zich zelf.

Zijn uitvoerig, vlot geschreven boek

over Finland, zijn vertaling van Yo Ben

Ra's „De levende God", getuigen mede

van Moormans groote gave.

Heusch de vereenigingen, aangesloten

bij den N.V.B, mogen het wel op prijs

stellen, dat deze groote, krachtige persoonlijkheid

zich beschikbaar heeft gesteld

voor een functie in het bestuur van

den N.V.B. Eerlijk gezegd, wij hadden

dat niet verwacht, omdat wij van nabij

hebben gadegeslagen, welk een enorme

werkkracht Moorman reeds ontwikkelt.

Dat hij bereid is de vaak ondankbare

taak van N.V.B. bestuurder te aanvaarde»,

kan dien bond niet anders dan ten

zegen zijn. J. VAN ZANT

ril MfflTrlOl ISI Ac'STEM

A. d. B. te Tilburg. Maria Paudler is in Tetschen geboren. Haar

adres: Berlijn Halensee, Albrecht­Achilesstrasse 5.

N. /. te Amsterdam. Wij kunnen U de rolverdeeling van de film

Moulin Rouge mededeelen. Deze rolprent zal binnenkort m Amsterdam

vertoond worden. Parijsia. de ster van Moulin­Rouge; Olga

Tschechowa, Margaret, haar dochter; Eve Greij, Andre; lean Bradin.

Zijn vader; George Treville. De markies; Marcel Vibert.

Lies te Middelburg. Wij zullen binnenkort een­ nieuwe foto van

Marcella Albani in ons blad opnemen.

G. 5. te Den Haag. Hierbij de gevraagde adressen. Mae Allison,

Suite 523. Taft Building Hollywood. Cal.

Madge Bellamy Fox Studio, 10 Western Avenue Los Angelos Cal.

Patsy Ruth Miller, Warner Bros Studio 5842 Sunset Bid. Hollywood.

Rachel te Gouda. Charles Farrel speelt niet alleen in Fox films,

maar ook voor andere maatschappijen.

K. T. te Amsterdam. Het adres van Leatrice Joy is Prod. Dist.

Corp. 1966 S. Vermont Ave. Los Angelos.*

N. Br. te Zantvoort­ Het adres van Constance Talmadge is First

Natiqnal Studio Burbank, Californië.

P. N. te Aalsmeer. Het adres van Gloria Swanson is United Studio

7200 Sancta Monica Bid. Hollywood.

R. v. A. te Rotterdam. Dolores del Rio is gescheiden. Haar

ex­echtgenoot ]aime del Rio is farmbezitter in Mexico.

13) fi •ZOEKT Hl UT

M Sm=THl Alt 'M

TE DEN HAAG

Te goed.

Is het hier een goed plaatsje

om te visschen?

Zoo goed, dat geen visch d'r

aan denkt om d'r van weg te

gaan.

Niks geen ambitie.

Betaal dan toch eindelijk wat

je van me geleend hebt,

George. Je weet, wie z'n schuld

betaalt verrijkt zich....

Och man, ik heb niets geen

lust om een rijkaard te worden.

Wat moet ik met al dat geld

doen!

Ook een verklaring.

Weet jij wat een pessimist is ?

Ja-

Nou wat dan?

Een man, die, als hij de

keus heeft tusschen twee kwaden,

ze allebei kiest.

Ze had 't niet gehoord.

Mevrouw had Marie noodig

en ze riep:

Marie !

Geen antwoord.

Marie .. .ie .. .ie!

Geen antwoord.

Marie .. .ie .. .ie .. .ie!

Zelfde resultaat.

Marie . ie . ie . ie . ie . ie . ie!!!

Ook nu nog niets. Woest

klonk het nu.

Marieieieicieieieieieie!!!!!

Eindelijk komt de gedienstige.

Maar Marie, waarom kom je

niet als ik roep. Hoor je me

niet ?

Neen, mevrouw. De eerste

drie keer heb ik u heusch niet

gehoord, den vierden keer was ik

net bezig met het afgieten der

aardappelen en den vijfden keer

ben ik toch gekomen ....

Gevaarlijk.

Vader.

Ja Kees.

In dat nieuwe prentenboek

van mij staan dieren, die elk

jaar een nieuwen vacht krijgen.

Mag ik u dat even laten zien?

Aan mij wel, Kees, maat

vooral niet aan je moeder.

Ze kon d'r zin krijgen.

Als ik 'n man trouw, zei

Maud, dan moet­ 't 'n held zijn.

Nou, zei d'r vader, de man

die jouw moeder als schoonmoeder

begeert, dat is een

held!

DANSCURSUS

De heer C. Klinkert, Amsterdam

zond ons een fraai uitgevoerd

prospectus voor zijn

dansinstituut.

Belangstellenden kunnen dit

prospectus op aanvrage bij den

heer'Klinkert, Stadhouderskade

1 52, Amsterdam, ontvangen.


SOMG

Dit product der Bergfihn,

onder regie van Richard Eichberg

en waarin de hoofdvol

van Song vertolkt wordt door

Anna May Wong, zullen de

bioscoopliefhebbers binnen korten

tijd in ons land kunnen

bewonderen.

Hieronder volgt de korte

inhoud:

Song, een arme maleische in

een groote havenstad, wordt

door Jack Houben, een verloopen

artist, uit de handen

van ruwe matrozen en havenarbeiders

verlost, die het reeds

volwassen meisje in hun macht

trachtten te krijgen. Song volgt

haar redder als een hond

naar zijn hut, hij jaagt haar

weg, maar zij komt terug en

brengt hem het mes, dat hij

in den strijd verloren heeft.

Thans eerst bekijkt Jack het

jonge meisje wat nauwkeuriger.

Er schiet hem een idee te binnen.

Misschien kan hij met Song

als artist in de tingeltangels

der havenplaats geld verdienen.

Jack is verbluffend zeker in

het werpen met messen. Song

is geneigd de repetitie mee te

maken; het gelukt en de eigenaar

van het variété engageert

beiden. Song danst, in het

eerste deel van het programma

haar nationale dansen, terwijl

zij in het tweede gedeelte als

levend doel voor Jack's messenwerp-kunst

optreedt. Als

belooning" daarvoor mag zij in

zijn hut wonen en hem dienen,

verder neemt Jack geen notitie

van haar.

Eens heeft Jack Houben

betere tijden gekend. Als artist

was hij met Gloria Lu, zijn

vurig geliefde verloofde en

tevens partnerin op een zeereis,

toen Gloria, die de verlokkende

aanbiedingen van een rijken

mede-passagier niet kon weerstaan,

hem te kennen gaf, hun

relatie te willen verbreken.

Razend van woede vliegt

Houben op zijn medeminnaar

aan en na een hevige worstelpartij

werpt hij dezen overboord.

Wel springt hij z'n

slachtoffer dadelijk na, maar

de andere is reeds gezonken.

De duisternis van den nacht

benut Jack om naar de naastbijzijnde

kust te vluchten.

Deze. geschiedenis speelde

zich reeds tijden geleden af.

Gloria, die zich spoedig troostte

met een rijken rus Dimitri

Alexi, komt door een toeval

in de tingeltangel terecht, waai

Jack en Song optreden. Opnieuw

ontvlamt zijn liefde voor

haar en uit angst, doet Gloria

het voorkomen, alsof ook zij

zijn liefde deelt. Song, die dit

alles meemaakt en in stilte dol

verliefd op Jack is, lijdt ontzettend!

Houben, die zich zonder

Gloria Lee steeds diep ongelukkig

gevoeld heeft, leeft na

het wederzien in een voortdu-

renden roes der zinnen. Om aan

veel geld te komen, teneinde

Gloria niet opnieuw te verhezen,

ontwerpt hij een plan

tot berooving van een geldtransport.

De politie weet dit

te verijdelen en om te ontkomen

aan eene arrestatie,

kruipt Jack onder een locomotief,

waar de heete waterdamp

hem de oogen verschroeit.

Song komt hem te

hulp; optreden is echter niet

meer mogelijk," tenzij hij Jiet

gebruik zijner oogen weder

terugkrijgt. Daarvoor is een

dure behandeling bij een sped a-

ANNY MAY WONG ALS SONG

^^^^^

list noodig. Gloria zal hem wel

helpen aan de benoodigde

twintig pond, hij stuurt er Song

op uit, die Lee reisvaardig

vindt. Gloria weigert Jack te

helpen; eenige afgedankte kleedingstukken

geeft zij Song ten

geschenke. Als Gloria even weg

is, steelt Song, in haar vertwijfeling

en angst voor den

geliefden man, twintig pond

van het geld, dat ter betaling

van de hotelrekening op de

tafel ligt.

Kinderlijk nieuwsgierig trekt

Song de kleeren van Gloria

aan en treedt de hut van Jack

binnen. Deze, die de odeur

ruikt, welke . Lee immer ge-

HEINRICH GEORGE EN ANNA WAY WONG

AAFA-

bruikte, denkt dat zijn geliefde

hem persoonlijk het geld voor

zijn redding komt brengen en

dol gelukkig laat hij zich naar

een kliniek voeren.

Alexi, die achter de edele

beweegredenen voor Song's

diefstal is gekomen, besluit

haar uit het minderwaardige

milieu te redden en door zijn

tusschenkomst is ry weldra de

gevierde ster der voornaamste

theaters der havenplaats. Voor

een en ander heeft hij echter

een bijbedoeling.

Jack Houben leeft nog steeds

in de voor hem zalige overtuiging,

dat alle gaven gedurende

zijn verpleging van

Gloria afkomstig zijn, terwijl

Song hem steeds paait met de

belofte, dat Gloria hem in zijn

hut zal komen bezoeken. Als

hij genezen is, doch nog met

een verband voor de oogen

voor wering van het plotseling

schelle licht, vol ongeduld in

de hut op Gloria zit te wachten,

treedt Song, die niet den

moed heeft hem zijn illusie te

ontnemen, gekleed met hoed

en mantel van Lee, binnen.

Jack rukt echter het verband

af en als hij het bedrog bemerkt,

werpt hij Song tegen

den grond en holt naar het

hotel, om daar te vernemen,

dat Gloria Lee reeds voor

weken is afgereisd.

Song is treurend in de hut

achtergebleven. Zoo vindt Alexi

haar en hij stelt thans een ultimatum:

kiezen tusschen hem

en Jack Houben! Zij belooft

na afloop van haar optreden

dien avond, een keus te zullen

doen.

Inmiddels heeft Jack vernomen,

hoe een en ander zich

heeft toegedragen en dat Alexi

bezig is hem thans weer Song

te ontrooven, zooals hij hem

reeds eenmaal Gloria ontstal!

Hij zal wraak nemen! Als

een dolle rent hij naar het

cabaret en weet op het dak te

komen, waar Song haar beroemde

dans tusschen de scherp

geslepen messen uitvoert. Als

zij plotseling Jack voor zich

ziet, begint zij te wankelen en

valt, waarbij een der scherpe

messen haar in de borst dringt.

Nog eenmaal slaat Song de

oogen op en kijkt in het door

tranen overstroomde gezicht

van Jack. Haar eerste gedachte

is voor hem: Jack,

doen je oogen nog pijn ?"

Zachtjes woelt zij met haar

smalle, tengere hand door zijn

haar. Haar hand glijdt machteloos

neer — een zucht. —

Song is dood!

Het was een stralende, zonnige

herfstdag en het mooie

engelsche landschap vertoonde

zich in zijn volle pracht.

Hoewel er in den heelen omtrek

niets onrustbarender te zien

was dan enkele koeien, die op

een ver gelegen heuvel aan het

grazen waren, bleef kapitein

Thomson tegen zijn tuinhek

staan en scheen al zijn moed

bijeen te rapen, vóór hij zich

op weg begaf.

Het was bladstil en zóó

warm buiten, dat de kapitein

onder de schaduw van een

boom zijn hoed afzette, om zich

het zweet van het voorhoofd te

wisschen. Weldra had hij een

ancferen wandelaar, die aan de

overzijde van den weg liep, ingehaald.

„Hallo, Border! mooi weertje

vandaag I" sprak hij opgewekt,

„drachtig 1" antwoordde de

ander, zonder veel moeite te

doen, zijn stap naar den zijne te

regelen. Er scheen hem iets

vreemds toe in het uiterlijk van

zijn vriend — die gekleurde das,

die hij anders nooit droeg — en

hij bemerkte ook, hoe de kapi­

tein alle moeite deed zijn klei- „

nen voorsprong te behouden.

„Hallo Thomson; je hebt

toch geen haast ?"

„Ja — eigenlijk wel! Ik ga

juist. .. Zeg Border, staat mijn

hoed recht? Ik wou je er eerst

niets van zeggen; maar aangezien

wij zulke goede vrienden

zijn, zal ik het toch maar doen,

hoewel het een groot geheim

is. Het is ook de oorzaak, dat

ik zooveel zorg aan mijn toilet

heb besteed. Vrouwen letten pp

die dingen. Jij -— als oud celibatair

— zult er wel om lachen;

maar ik sta op het punt

een dame een zeer gewichtl&e

vraag te doen.'

„Wel verdomme!" bromde

de ander norsch.

„Watblief?" vroeg de kapitein

verbaasd.

„Die dame is toch niet mevrouw

Henning?"

„Juist wel; en waarom niet,

als ik je mag vragen ?'

„Wel doodeenvoudig; omdat

ik van plan ben hetzelfde te

doen", verklaarde de verstokte

celibatair; terwijl hij zich inspande,

om kalm te blijven.

De kapitein nam hem eens

op en kwam tot de ontdekking,

dat ook zijn vriend met meer

zorg dan anders was gekleed.

Op zijn zijden das schitterde een

speld, die hij hem nog nimmer

had zien dragen, het stemde

hem heel onaangenaam.

„Inderdaad; dat is eigenaardig",

zei hij kortaf; „welnu,

tot ziens dan Border; ik heb

geen tijd meer.'

„Tot ziens", antwoordde de

ander.

Het werd nu een soort wedloop

tusschen de medeminnaars,

die, elk aan een kant

van den weg, hun best deden,

een voorsprong te krijgen. De

ONS OMPLCCT VffitlAAL

o EEN HUWELIJKS AANZOEK. 0°

o o o o o o

kapitein was de eerste, wien

dit spel begon te vervelen en

hij verzocht zijn vriend, even

stil te staan.

„Zoo iets is belachelijk,"

sprak hij. „We kunnen toch

zóó niet voor haar verschijnen

en haar samen ten huwelijk

vragen. Het is beter, wanneer

'een van ons- vandaag en de

andere morgen gaat."

„Goed; daar leg ik mij bij

neer," zeide Border; „dat zou

inderdaad de eenige oplossing

zijn.'

De mannen keken elkaar oplettend

aan.

„Dus vriendje", sprak de kapitein,

die zijn best deed zoo

natuurlijk en kalm mogelijk te

spreken; „als ik niet slaag, kom

ik het je dadelijk zeggen, zoodat

je niet lang in spanning

behoeft te zitten."

„Je bent wel vriendelijk!

Maar ik zou juist liever zelf

vandaag gaan; want alles wijst

er op, dat ik morgen weer een

van mijn lichte aanvallen van

beroerte zal hebben."

,Kom, koml je hebt er nog

nooit zoo goed uitgezien

als nu!"

„Juist; dat is een heel slecht

teeken! Heusch; het is beter,

wanneer ik vandaag ga!'

„En toch geef ik mijn recht

van voorrang niet op om jouw

mogelijken aanval van beroerte,"

zeide de kapitein.

„Nu, ik geef ook niet -toe.

Het gaat om mijn geheele toekomst.

Het is wel toevallig;

eigenlijk zeer ongepast van je,

denzelfden dag als ik te hebben

gekozen om een dergelijken

stap te ondernemen."

„Louter toeval," protesteer-

DE VLAAMSCHE REVUE

IN THEATER CARRÉ TE AMSTERDAM

Boven: de Harem-scène - Onder: de Poppen-scène

overwerkte

v zenuwen

kalmeeren en worden gesterkt" door

f/ti^nAandt's

'zjzmxmAa&ktim

, Buisje 75ct. Bij Apoth. en Drogisten

de de kapitein; „ik was er bijna

gisteren heengegaan."

„En ik was er twee dagen

geleden; doch zij was niet

thuis."

„Maar wat wil je dan ? Moeten

we er soms toch samen

heen gaan? Doch dan zal ik

wel zorgen, dat je niet alleen

met haar bent en je zult toch

zeker niet je vraag in tegenwoordigheid

van een derde stellen?

Ik zal je vooruit zeggen,

dat ik dan hetzelfde zal doen."

„Nu, dat zou al heel onbetamelijk

zijn," protesteerde Border.

„Laten wij naar. huis gaan

en tot een andéren dag uitstellen."

„Wanneer denk je te gaan?"

vroeg de kapitein.

„Dat weet ik niet,' . antwoordde

de ander.

,;Maar dat gaat zóó niet, Border.

Je wilt me een poets bakken,

maar een oud soldaat als

ik laat zich niet zoo gemakkelijk

beetnemen.'

Langen tijd zwegen beiden.

De kapitein veegde zich nogmaals

het voorhoofd al.

„Ik ben er!" riep hij eindelijk.

„Het spel zal beslissen.

Onze krachten zijn ongeveer gelijk;

bij gevolg —"

„Een partij schaak, bedoel

je?" viel de ander hem in de

rede.

„Een partij schaak!" hethaalde

de kapitein.

„'t Is niet erg vleiend voor

mevrouw Henning," wierp Border

tegen. „Wat zou ze wel

doen als ze het te weten

kwam ?"

„Ze zou er natuurlijk hartelijk

om lachen," zeide de kapitein

met overtuiging.

„Dat geloof 'ik ook."

„Dus je stemt toe?"

„Ja; maar op één voorwaarde.'

„En die is ?'

„Dat we slechts één partij

zullen spelen en dat — als de

winnaar wordt afgewezen — de

verliezer zijn vraag niet mog

stellen, vóórdat de winnaar

hem daartoe verlof geeft."

„Wat drommel 1 En waarom

dat?' vroeg de ander wantrouwend.

„Veronderstel, dat ik win,"

legde Border uit, „en dat ik

zóó onderste boven van geluk

ben, da-t ik er een van mijn

aanvallen door krijg; wat dan ?

Misschien moet ik dan midden

onder het aanzoek naar

huis. Men kan toch geen vrouw

ten huwelijk vragen, als men

alles om zich heen ziet

draaien ?"

„Ik geloof, dat je beter zou

doen. Border, niet meer aan

trouwen te denken,' zei de kapitein

ernstig en medelijdend.

„Dank je voor het compliment,"

antwoordde Border

droog.

„Enfin; het zij zoo; ik neem

de voorwaarde aan," sprak de

kapitein. Ga dus met mij mee

naar huis. Als wij ons haas-


Onze prijSTzraaé

mam

(Zie ook pag. 7)

Inzending 15

vV. A.V

Gewoon Lachend

:> « I ^ VV

Verrast Minachtend

Inzending 16

Verrast Minachtend

Inzending 17

REMBRANDT-

THEATER

AMSTERDAM

BRENGT STEEDS

DE BESTE

PROGRAMMA'S

ten, kan de winnaar vandaag

nog zekerheid hebben.'

Zij zaten tegenover elkaar

aan het schaakbord.

Voordat zij begonnen, bood

de kapitein zijn vriend een glas

brandewijn aan: „om goed op

dreet te komen." Zelf bediende

hij zich van het onschuldiger

spuitwater.

„Ge zijt wel vriendelijk",

sprak Border en bekeek het

voLle glas, dat zijn edelmoedige

tegenstander hem had voorgezet.

Zonder een woord te zeggen,

zette hij het op den schoorsteen.

Vol vuur werd het spel aangevangen.

Eén voor één verdwenen

de stukken van het

schaakbord. Om te kalmecren

dronk de kapitein het eene glas

na het andere. Plots hoorde hij

een triomfantelijke stem:

„Schaakmat".

Verschrikt dwaalden zijn

oogen van het paard naar den

raadsheer en vandaar naar het

kasteel en hij zocht naar alle

kanten een laatste redmiddel;

helaas! Zijn koning werd door

een raadsheer bedreigd — een

raadsheer -— dien hij al een

kwartier geleden meende te

hebben weggenomen. Dit zeide

hij Border.

„Weineen;" antwoordde deze.

„Ik dacht, dat je dien had vergeten;

ik heb er al een half uur

op gelet!" In plaats van hem

eerlijk te bestrijden, had Border

"een moment van onoplettendheid

van zijn tegenstander afgewacht,

om er zijn voordeel

mede te doen.

Hij stond op en slaakte een

zucht van verlichting: „kom; ik

zal maar gaan," sprak hij;

„maar eerst wil ik me nog

even toiletteeren." Met overdreven

zorg kamde hij zijn

lange haren, waschte zijn handen

en na nog een langen blik

in den spiegel te hebben geworpen,

verliet hij de woning

van den kapitein en begaf zich

op weg naar mevrouw Henning.

Tot heel laat in den avond

had kapitein Thomson op eenig

bericht gewacht; maar tevergeefs!

Den volgenden morgen werd

de onzekerheid ondragelijk. Hij

kon nauwelijks ontbijten; nam

zijn hoed en ging naar Border.

„Wel?' vroeg hij, toen hij

dezen in de eetkamer trof.

„Nu; ik ben geweest", antwoordde

Border en wees zijn

bezoeker een stoel aan.

„En kan ik je gelukwenschen

?'

„Lieve deugd; ik weet het

niet. Dat zou wat te voorbarig

zijn. De waarheid is, dat ze

mijn aanzoek heeft verworpen;

maar met zóóveel beminnelijkheid,

dat ik er eerst hcclcmaal

geen idéé van had, dat ik was

afgewezen."

De kapitein stond op en keek

medelijdend naar zijn vriend,

terwijl hij hem als bewijs van

sympathie op den schouder

klopte.

„Een bijzondere vrouw," constateerde

deze; „en zoo tactvol."

„Hoogstaande vrouwen zijn

dat altijd", zeide de kapitein.

„Ik denk, dat het beter is, haar

vandaag niet lastig te vallen en

dat ik tot morgen zal wachten,

om mijn geluk te probeeren."

„Watblief ?" vroeg Border.

„Je vcrgeet_ onze voorwaarde.

Je moet eerst mijn toestemming

hebben en ik wil je waarschuwen,

m'n beste Thomson,

dat ik zelt van plan ben, heden

mijn aanzoek te herhalen.'

„In dat geval, vriendje, wil

ik je even zeggen, dat mevrouw

Henning je heeft bedankt,

omdat zij denkt, dat een

ander haar wel eens een zelfde

voorstel zou kunnen doen!"

„Dat meen ik ook", hernam

Border eenvoudig; „nu dien je

te begrijpen, dat — nu jij je

om een voor haar onverklaarbare

reden hebt teruggetrokken

— ik ten slotte wel haar jawoord

zal krijgen."

„Maar je zult door lang aanhouden,

die arme vrouw nog

gek maken," stoof de kapitein

woedend op.

„Wees gerust; later zal ze er

mij dankbaar voor zijn. Je begrijpt;

hier in deze streek zijn

wij beiden de eenigen, die in

aanmerking komen en nu jij

buiten mededinging bent, moet

zij mij vroeg of laat wel aannemen."

„En hoe lang moet ik op die

manier wachten ?'

„Dat weet ik niet; maar hoe

ook — spaar je die moeite;

want als mevrouw Henning mij

laat voelen, dat ze haar gunsten

voor jou wil bewaren, zal

ik haar te kennen geven, dat

dat zij haar tijd verspeelt."

„Je bent een ware duivel",

riep de kapitein wanhopig uit.

Border maakte een buiging.

„Strategie 1 mijn waarde

Thomson; strategie I Maar

waarom beproef je niet je geluk

bij een andere vrouw ?

Waarom niet een kans gewaagd

bij haar gezelschapsdame,

juffrouw Dawson? Als

is soms je voorspraak wil

zijn — ?"

De houding van den kapitein

werd zoo dreigend, dat

Border zijn zin niet beëindigde.

Een oogenblik later bevond hij

zich alleen en voor het venster

staande, zag hij hoe zijn opgewonden

vriend met zijn wandelstok

op de geraniumbedden

in den tuin beukte.

Wekenlang liet de kapitein

zich noch bij zijn vriend, noch

bij mevrouw Henning zien;

maar het toeval bracht hem

onverwachts met de laatste in

aanraking. Hij ontmoette haar

op straat en vroeg verlof, haar

een eind te mogen vergezellen.

GOTA LJUNGBERG .

oe zweedsche sopraan zangeres,

die onder leiding van de Internationale

Concertdirectie Ernst

Krauss in ons land optreedt.

EEN ENTHOUSIASTE LEZERES

die graag mee naar Berlijn wil

GWEN LEE

Een aardige kleine heks

„Ik moet niet ver", antwoordde

de weduwe zeer koel.

Thomson voelde zijn hart

sneller kloppen en hij zeide tot

zich zelf, dat die koelheid ontstaan

was, doordat hij haar de

laatste dagen zoo had veronachtzaamd.

Zijn haat jegens

Border, 'die hem in zulk een

netelige positie had gebracht,

kende geen grenzen.

Op eens kreeg hij een goeden

inval. Hun overeenkomst

hield niet in, dat hij over hetgeen

tusschen hen beiden was

voorgevallen, moest zwijgen en

zoo vertelde hij mevrouw Henning

van lieverlede de geheele

zaak tot zelfs de kleinste détails

der voor hem noodlottige

schaakpartij.

Zij hoorde hem eerst met

verrassing aan; toen verzekerde

zij hem, dat zij hun zoo iets

nooit zou kunnen vergeven en

driftig vroeg zij of zij nu heel

haar verder leven genoodzaakt

zou zijn, de avances van mijn

heer Border af te wijzen.

„Het was heel verkeerd van

ons; dat stem ik toe,' sprak

de kapitein met verdrietige

stem; „en ik had 't u niet moeten

zeggen; alleen... het was

de eenigc manier, om u te doen

begrijpen ... dat het van mijn

kant geen onverschilligheid is."

„Onverschilligheid van uw

kant?' herhaalde de weduwe.

„Het lijkt me een eeuw, mevrouw,

sinds ik u voor het

laatst zag ...", zuchtte de kapitein.

„Denk aan de voorwaarde,

kapitein Thomson," sprak mevrouw

Henning, schijnbaar

ernstig.

„Wees gerust, ik zal er mij

aan houden."

„Ik ben beslist heel boos op

u ...", verklaarde zij. De kapitein

excuseerde zich nogmaals.

„Omdat u het spel heeft verloren."

maakte zij haar zin af

en keek naar den grond.

De kapitein zuchtte diep en

wendde de oogen af. Zoo liepen

zij eenigen tijd zwijgend naast

elkaar.

„Ik geloof," sprak eindelijk

mevrouw Henning, ,,dat ge met

de kaarten zoudt kunnen her'"

winnen, wat ge met schaken

hebt verloren — als ge er werkelijk

op gesteld zijt."

„Border zal weigeren te spe

len", antwoordde de kapitein en

schudde het hoofd.

„Laat dat maar aan mij over,

mijnheer Thomson".

Zij bloosde, een weinig vei*

legen over haar stoutmoedigheid

en haar stem ging tot

fluisteren over: „Kom morgenmiddag

bij me; mijnheer Border

zal er ook zijn en ge zult

zien, hoe goed ik het klaar

speel!"

Den volgenden middag bevonden

de beide vrienden zich

in de gezellig ingerichte woning

van mevrouw Henning.

Hoewel het prachtig weer was,

stelde de gastvrouw voor, een

partijtje te kaarten. .

Eerst speelde zij met Border,

die -- diplomatiek —haar

liet winnen, waarna zij hem wegens

zijn onkunde afwees en

den kapitein verzocht, zich met

haar te meten. Zij verloor al

dadelijk de eerste partij en zette

de tweede heel slecht in.

Juffrouw Dawson, de gezelschapsdame

was juist binnengekomen

en zette zich met een

handwerkje aan het raam.

„Ik zie, dat u een goed

kaartspeler is, mijnheer Thomson;

nu wij toch met ons vieren

zijn, moesten wij een partijtje

whist spelen.. Wat denkt

het geachte gezelschap daarvan

?"

Allen stemden hiermede in.

„Kapitein; wilt u mijn partner

zijn ?" vroeg het wecuwtje

op aanmoedigenden toon.

„Met genoegen, mevrouw; en

niet alleen voor dezen middag,

maar zelfs gaarne voor uw geheele

leven!" En vrijmoedig

ging hij naar haar toe en kuste

haar de hand.

„O, maar dat bedoelde ik

niet, maar—als u zoudt willen.

Voor de tweede maal kuste

hij haar de hand.

Juffrouw Dawson trok zich

bescheiden terug en verliet de

kamer; maar haar voorbeeld

vond bij den heer Border geen

navolging. Hij zag, dat mevrouw

Henning tegen hem

glimlachte en met een lichte

hoofdbeweging naar den kapitein

wees.

„Vindt u niet, mijnheer Border",

sprak zij ooiijk, „dat de

kapitein een weinig te voorbarig

is met zijn gevolgtrekkingen

?"

„Zoodra ik alleen met hem

ben, zal ik hem. zeggen, wat ik

van hem denk", antwoordde de

beleedigde medeminnaar wrevelig

en vol ergernis volgde hij

het voorbeeld van de gezelschapsdame

. ..

IE MÏDDEH DER EXTRA'S

In den tijd, dat de film nog

in de kinderschoenen stond,

was er nog geen sprake van

vaste „extra's".

Voorbijgangers, parkbezoekers,

enz., enz., werden vriendelijk

verzocht, zich voor een

opname beschikbaar te stellen,

waaraan steeds gaarne gevolg

gegeven werd. Iedereen vond

hel leuk, zich op de film te

laten vereeuwigen — het kwam

er in den oertijd der levendebeelden-vervaardiging,

op een

paar grimassen meer of minder

niet aan!

Wie het geluk trof, zich zelf

op het witte doek te zien, was

verheugd, doch ook niet zelden

verwonderd, wanneer hij zoo

gelegenheid had, te zien welk

een merkwaardige verschijning

hij eigenlijk in werkelijkheid

was!

Bij alle straatscènes, door

Ikladanowsky en Meszter, de

baanbrekers der cinematografie

in Duitschland, opgenomen,

werkten slechts een paar hoofdpersonen

mee, wier daggagc

niet hoogef was dan die, welke

men nu aan de figuranten uitkeert,

terwijl het „volk", de

„zwijgenden", steeds uit amateurs

bestond.

Bij de vestiging der eerste

ateliers, werd tevens een bepaling

ingesteld, waarbij het

personeel zich verbond, indien

noodig, als figurant te zullen

medewerken.

Zoo was de behanger niet

alleen de man, die het tooneel

met gordijnen en kleeden moest

FRITS LANG SPEELT EEN SCENE VOOR

aankleeden, maar ook de brievenbesteller,

welke den film

held een cheque van een rijken

oom kwam overhandigen, of

wel de „slechte" man uit het

volk, van wien de filmkomiek

zijn oorvegen ontving. De

werkster kreeg in de meeste

gevallen een nieuwsgierig-e hospita

uit te beelden of zij bleef

in haar beroep en stelde ook

op het witte doek een werkster

voor, die dan den eleganten

jeune-premier, een emmer vuil

water over zijn witte broek

moest gooien.

Zoo'n scène was het toppunt

van geestigheid in de film, omstreeks

1900!

Hoe meer men tot de overtuiging

kwam, dat de film toch

wel iets anders was dan alleen

maar een curiositeit, — v/at

minstens tien jaar lang door de

meeste menschen beweerd werd

— hoc grooter het aantal opgenomen

meters werd, des te

minder ging het aan, met de

meer dan primitieve hulpmiddelen

voort te gaan met fabricecren.

De spelers waren niet

langer werklooze artisten en

reizende comedianten, doch

acteurs en actrices van vaste

theaters.

Meestal echter zij, die op het

tooneel geen gelegenheid kregen

een rol van beteekenis te

vervullen en die eerst in de

film bewijzen konden leveren

van hun gaven!

Vanzelf moest dit voeren tot

een vast leger figuranten, welke

bijeen kwamen, hun „beurs"

vestigden in een café, in de

zuidelijke Friedrichstrasse te

Berlijn, het kwartier, waar

de voornaamste filmfabrieken

lagen.

Hier op die beurs, ging het

soms zeer levendig toe, want te

gelijk met, — of misschien wel

juist door de opening dezer

plaats van samenkomst, steeg

het aanbod van „extra's"

enorm!

In den regel werd voor een

opname vijf Mark per dag betaald;

bijzondere groote filmconcerns

gaven voor buiten-opnamen

in den naasten omtrek

bovendien nog twintig pfenning

tramgeld. Toen ter tijde moesten

hoofdrol-vertolkers, zoogoed

als de regisseur met zijn

staf daarvan gebruik maken.

De gelukkige bezitters en bezitsters

van rokpak of avondcostuum,

konden een thaler

meer vragen. Maar, tusschen

vragen en krijgen lag

een lange weg!

Men moest al heel goed bij

den hulpregisseur in den pas

staan, om b.v. een engagement

van twintig dagen te krijgen.

Over het merkwaardige

systeem van corruptie, waarvan

enkele regisseurs met „handelsgeest"

zich bedienden, behoeft

thans, nu het gelukkig niet

meer bestaat, niet gesproken

te wórden.

De film begon de duizendmeter

grens te overschrijden en

niet slechts in lengte, maar

ook "technisch te groeien.

Steeds meer personen waren

er vooi een opname noodig —

toen reeds wilde men nieuwe

gezichten zien, totdat de

vervaardiging der historische

films, de massa-regie bracht!

Zekeren voorjaarsavond bc-

\


Het gebruik van zilveren spiegels ter versterking

van het lichteffect

MOOIE MEISJES

die als extra's lichtelijk een kans krijgen

te komen

val Ernst Lubitsch, zijn hulpregisseurs,

zorg te dragen, dat

hij den volgenden morgen op

Tcmpelhof de beschikking had

over 250 „extra's".

De heele Friedrichstrasse was

in opschudding!

Men raadde Davidson, den

directeur-generaal aan, zijn

jeugdigen regisseur eens ernstig

te wijzen op zijn plicht,

niet zoo met het geld te

smijten! Wat moest men met

250 „zwijgenden" beginnen?

Twee jaar later werkten onder

Lubitsch' regie bij de verfilming

van ,,Anna Boleyn", reeds

2000 figuranten mee en elke

regisseur, die vanaf dien lijd

historische beelden draaide,

trachtte steeds grootere menschenmassa's

voor de lens te

krijgen. Het hoogtepunt werd

bereikt in 1922. Nadat Lubitsch

in „De vrouw van Pharaö, in

de kampscène in de Gosencr

bergen 3600 „extra's" liet meewerken,

trokken in de Eichberg-film

„Monna Vanna", 8000

„zwijgenden" voorbij het apparaat!

Meer personen zijn nog

nooit in ééne filmscène vertoond

geworden, omdat de opname-machine

aan bepaalde

verhoudingen gebonden is en

een grootere menschenrnenigte

op het witte doek niet meer

uit zou komen. Amerika kan

echter de primeur van een dergelijk

experiment boeken. D. W.

Griffith, de beroemde regisseur,

gebruikte reeds in 191 6,

voor zijn tweedeelige film „Intolerance",

die in het bijbelsche

Babyion speelt, 3000 figuranten,

terwijl dit aantal ook

optrad in Douglas Fairbanks'

„Robin Hood" en „Dief van

Bagdad".

om vooruit

Een ingenieuse uitvinding om bewegende

figuren op te nemen. Het toestel draait hier

met de dansenden mee

DE TERECHTSTELLING

Een .scene uit een film, waarbij veel chineezen

als „extra's" noodig waren

Hoe men de

grond

n

ALBERT-ROGELL

een der regisseurs van de First National hanteert

zijn megaphone om Alec H. Francis en Molly

O' Day wakker te roepen

In den glorietijd der histo- neemt. Hierin verschilt Amerika

rische en exotische films, boden met Europa; waar als voorzich

in Hollywood niet minder - waarde gesteld wordt, dat men

dan 50.000 „extra's" aan! Een alvorens als „extra" in aan-

kwantum, waar wij ons hier merking te kunnen komen, aan

geen denkbeeld van kunnen

vormen i

In het land van militaire

tucht en orde, Duitschland.kon

het niet lang duren, of een

zoo groot aantal personen, met

dezelfde belangen in een beroep

vereenigd, moest een bond

in het leven roepen!

Een vaste „beurs" werd ge­

sticht, waarop alleen bonds­

theater of variété verbonden

moet zijn geweest!

Het is derhalve voor de euro

peesche hulpregisscurs niet zoo

gemakkelijk als voor hun amerikaansche

collega's veel figuratie

bijeen te brengen, omdat

door bovengenoemde bepaling,

hun arbeidsveld veel kleiner is!

Dan is er nog een belangrijke

factor, welke het aanwer-

leden werden toegelaten, terwijl ven van „extra's" verzwaart en

de minimum daggage werd wel, de onmogelijkheid voor

vastgesteld! De vraag naar deze lieden om vooruit te

figuranten was in dien tijd komen. Vroeger kon de minste

echter zoo groot, dat naast de „zwijgende", midden in de opofficieele,

nog „wilde" beurzen name, een rol toebedeeld

bestonden, daar de erkende krijgen.. Al was zulk een rol

beurs niet aan alle aanvragen van nog zoo weinig beteekenis,

kon voldoen. kon zij voldoende zijn, om een

Te meer, daar de eischen vrouw of man, naar voren te

aan elk individu in het bijzon- brengen.

der gesteld, steeds strenger Thans, nu zelfs de kleinste

werden; inplaats van een massa rol, door een actrice of acteur

zonder uitdrukking, verlangde wordt vervuld, is dit niet meer

men thans „sprekende" koppen,

waar iets van uitging! — Dergelijke

typen, waren echter zeer

zeldzaam onder de „extra's".

In Hollywood heeft nimmer

een „figurantenbeurs" bestaan,

mogelijk.

Er zijn nu geen figuranten

meer, die hun eigen costuum

dragen op zulk een wijze, dat

men dadelijk kan bemerken, tot

welk gilde zij behooren en die

bij het General Casting Office, daar trots op zijn.

heeft elke figurant zijn num- In navolging van Amerika,

mer! Als de aandrang van wordt de hedendaagsche figunieuwelingen

te groot wordt, ratie aangekleed door groote

sluit het aanmeldingsbureau zijn modemagazijnen, die daartoe

poorten, hoewel het lieden van contracten met de diverse filmonverschillig

welk beroep, aan- concerns afsloten.

,Sky-line" van New-York als achtervoor

een film construeerde

Eertijds keek men eerst naar

het kleed en dan naar de(n)

persoon(en), welke het dragen

moest (en), momenteel vindt

juist 't omgekeerde plaats!

Het aantal lieden, dat zich

als „extra" aanbiedt, is legio,

in doorsnee zullen er echter

niet meer dan een 300, hun

dagelijksch brood in kunnen

verdienen. Vandaar, dat velen

van hen, er een ander vak bij

uitoefenen. Niettegenstaande de

slechte arbeidsgelegenheid,

droomen jonge menschen er

nog steeds van, door als

„extra" te beginnen, eenmaal

tot roem en tot... veel geld

verdienen te komen.

In werkelijkheid is het meestal

op de volgende manier gegaan:

een regisseur bemerkt een gezicht

of gestalte, welke hem

belangrijk en merkwaardig genoeg

lijkt om door de film

vereeuwigd te worden, want

zoo redeneert hij, in de eerste

plaats moeten mijn medespelenden

er goed uitzien; het acteeren

zal ik ze wel leeren, dat

is mijn zaak! Vanzelfsprekend

kan men een beginneling geen

rol van beteekenis geven, want

hij zou deze reeds niet kunnen

spelen, door gebrek aan routine.

Men geeft zoo iemand derhalve

een klein trekje te doen.

Bewijst hij daarmee, dat hij

talent voor het optreden voor

de lens bezit, dan voert men

de opgave langzamerhand op,

tot een afgerond geheel verkregen

is. Maar, hoe weinigen

wordt zoo'n kans geboden ? En

hoe vaak blijkt ook niet, dat

zelfs de beste regisseur wel

eens vergeet, dat talent niet

„als kippeneieren in een broedmachine

wordt uitgebroed'

i, '

VAN

Verbaasd hield

ze op om te

luisteren...

ly fmh

Algy voelde zich gelukkig,

dat Katharina zoo spoedig had*

toegegeven.

„Ik hoopte, dat je er in toe

zou stemmen, lieveling," fluisterde

hij, terwijl hij zijn arm

om haar heen sloeg. „Je zult

zien, dat ik gelijk heb en dat

ik alles zai doen om je ont

zaggelijk gelukkig te maken.

Van middag heb ik mijn bediende

er heen gezonden om

de kamers voor ons te bespreken

en alles in orde te

brengen."

Dat klonk niet onaardig en

Katharina Bush glimlachte

even, hetgeen een hooge zeldzaamheid

was. Er gingen uren

en dagen voorbij, zonder dat

de glimp van een lachje om

haar roode lippen verscheen.

In het ongewisse licht voelde

Lord Algy het meer dan dat

hij het zag en het verwarmde

hem. Zij was hem een raadsel,

had hij zijn besten vriend in

het battaillon meegedeeld —

daarin lag haar bekoring.

„Soms behandelt zij mij als

of ik de grond was onder haar

voeten" vertelde hij aan Jack

Kilcourey. „Ik geloof, dat ze

geen greintje om mij geeft!

Ze haalt zich volstrekt geen

nonsens in het hooffl en ze is

verbazend kranig!"

Toch had hij er voor gezorgd,

dat Jack haar nooit te

zien kreeg — ook had hij hem

haar naam niet genoemd!

Weldra hadden zij het hotel

bereikt en Katharina Bush was

c*i beetje ontevreden over zichzelf,

omdat een zenuwachtige

KATtlAPINA ,B.USri

trilling door haar leden voer,

toen zij de groote hall binnentraden.

Lord Algy kende het klappen

van de zweep en zijn volkomen

zorgelooze houding kalmeerde

haar. Een kamerdienaar trad

bescheiden op zijn meester toe

om hem iets mede te deelen.

Het volgend oogenblik zaten ze

in de. lift en even later stonden

ze in een helder verlichte, goed

verwarmde suite.

„De kleuren en die imitatie

Chippendale zijn allervreeselijkst,

niet," zeide Algy rondziende,

„maar laten wij er ons

niet aan ergeren, het is maar

voor één nacht. Dan is de Palatial

in Parijs toch heel iets

anders. Ik ben blij, dat Hauson

voor bloemen heeft gezorgd."

Groote bundels rozen ston

den op de tafel en den schoorsteenmantel.

Katharina Rush

vond het schitterend, maar

daar het hem „allervreeselijkst

toescheen," was het verstandiger

om haar bewondering niet

te laten blijken.

„Dadelijk zal er thee gebracht

worden. — Ik bedoel

chocolade liefste, — en wij

zullen het ons zoo gezellig

mogelijk maken. Je kamer is

hier. Je reistaschje zal wel

boven gebracht zijn, denk ik.

Katharina Bush trad nader

en verdween achter de deur.

Er brandde een helder vuur

en de gordijnen waren neergelaten.

Op een stoel stond een

groote kartonnen doos, geadresseerd

aan „Mevrouw

Rufus."

„Wie — is dat ? — en waarom

staat het hier?" vroeg ze

met 'n stem diep als een bron.

„Het is een met bont gevoerde

mantel, schat," antwoordde

Lord Algy, terwijl hij

het koord losmaakte ,,en een

japon. Ik was bang, dat je het

koud zou hebben op de boot

— en misschien niet veel

bagage 'mee wilde brengen. '

Een zacht rood kleurde de

bleeke wangen van het jonge

meisje. Iets in haar verzette

er zich tegen geschenken aan

te nemen.

„Vriendelijk dank. Ik wil ze

graag voor dit uitstapje van

u leenen.

Dat Katharina zoo opzettelijk

vermeed geschenken van hem

aan te nemen, verraste en ... beschaamde

Lord Algy.

Het is nooit prettig om te

merken, dat je het karaktervan

een ander hebt onderschat.

Lord Algy voelde zich daardoor

onbehagelijk en daarom

drukte hij Katharina met een

teedere liefkozing in zijn armen

— tegenover vrouwen was

deze manier hem altijd beter

\

gebleken dan redeneering of

uitleg.

Katharina Bush realiseerde

het genot er van. Zij was vatbaar

voor alle graden van ge­

noegen zoowel als van ontwikkeling.

Dit was alzoo de wijze

waarop de dingen gebeurden in

Lord Algy's wereld, dus — zoo

moest het.

„Geel zal je zoo mooi staan,

schat," fluisterde hij, haar oor

kussend, ,,het zal zoo zacht en

soepel zijn."

De knecht klopte aan de

deur om aan te kondigen, dat

de chocolade gereed was, en zij

keerden terug naar de zitkamer.

Hij was allerbeminnelijkst,

terwijl hij haar hielp bij het

inschenken — maar Katharina

Bush besloot hem nu een poosje

op een afstand te houden. Het

spelletje was beslist onderhoudend

en moest zoo lang moge

lijk gerekt worden.

Lord Algy vond het ook

amusant en dus bleven ze hun

gesprek een uur ruim op meer

zakelijken toon voortzetten. Dan

deelde ze hem mee, dat ze zich

voor het diner wilde gaan kleeden,

waarmee ze binnen twintig

minuten gereed zou wezen.

,, Ik zal je kamenier moeten

zijn, liefste. Ik ben er uitmuntend

voor geschikt. Ik heb

nooit tobberij met die nare haken

— en ik zou zoo graag je

haar borstelenI"

Uit zijn oogen straalde een

vroolijke glans en zijn knap gelaat

was heel dicht bij het hare.

„Wellicht — morgen", antwoordde

Katharina Bush, terwijl

zij vlug in haar kamer verdween

en de deur sloot.

Lord Algy stak een sigaret

aan en lachte stil voor zich

heen. Iets dergelijks was hem

nog nooit overkomen.

„Zij is een wonder!''

Hij wierp zijn sigaret weg

en begaf zich door de gang

naar zijn kamer achter de hare,

waar hij zijn bediende bezig

vond met het bad klaar te maken

in de badkamer, die beide

apartementen van elkander

scheidde.

„Mevrouw scheen nog geen

bad te verlangen" — zei Hauson

eerbiedig, „daarom heb ik

dat van Uw HoogEd. maar

eerst in gereedheid gebracht."

Een paar minuten later plaste

Lord Algy in het zacht geurende

water, een vroolijk wijsje

fluitend.

Katharina Bush hoorde hem,

terwijl ze haar bleek gezichtje

met een spons bette. Verbaasd

hield ze op om te luisteren.

„Hoe komt hij er toe om op

dezen tijd van den dag een bad

te nemen," dacht ze. „Het is

toch geen zaterdag.

Toen drong het tot haar

door, dat het wellicht gewoonte

was in zijn wereld om te baden

voor het diner. Een hel rood

blosje kleurde haar wangen - -

zij moest er steeds op bedacht

zijn te leeren en van haar les­

sen partij te trekken. Vastberaden

trad ze op de gemeenschappelijk

deur toe, klopte, en riep:

„Algy, het schijnt, dat je mij

voor bent. Als je klaar bent,

kom ik aan de beurt."

Terwijl ze haar dik aschblond

haar opbond, beefde ze even.

„Heel goed, liefste, riep hij

terug, „als ik er voor beloond

word tenminste."

„Daar zal ik over te beslissen

hebben," dacht de jonge dame,

„en geen ander-".

Aan het diner zag zij er allerliefst

uit. Het geel stond

prachtig bij haar blanke huid

en de ongewone soepelheid van

hét gewaad verzachtte haar al

te strenge verschijning. Zij had

nooit van eenig kunstmiddel gebruik

gemaakt, zelfs niet getracht

haar vrij slordig kapsel

te veranderen, maar nu zij uit

was voor haar genoegen en wel

onder de meest rooskleurige en

schitterende omstandigheden,

lag er in haar vreemde, sombere

oogen een vage bctoovering

en in haar diepe stem een

klank, die het oor zeldzaam

streelde.

Zij had nooit met hem gedineerd,

alleen geluncht en nu

moest zij opletten hoe alles toeging.

Toen zij het eerste jaar

bij „Liv" en „Dev" was, h;ul

Mijnheer Benjamin Devereux

werk van haar gemaakt, maar

met verontwaardiging had zij

zijn voorstel om met hem te

gaan dineeren, zoowel als zijn

edelmoedig aanbod om een

nette woning voor haar te laten

inrichten, afgewezen. Geen

oogenblik was het bij haar opgekomen,

om haar gunsten ooit

aan iemand anders te schenken

dan aan een aristokraat,

van wien zij „toon" zou kunnen

leeren. Geen bewoner van

Bindon's Green, geen huisvriend,

geen reisgenoot in den

morgentrein had ooit een

vriendelijk woord ontvangen,

noch zelfs het topje vanhaar

mooie, blanke vingers aangeraakt.

Zij geleek een tros druiven,

waarvan het teere waas

volkomen was bewaard.

Zij volgde in alles Lord Algy,

terwijl zij haar soep lepelde.

Voor oesters had ze bedankt en

had op hem gelet, terwijl hij

de zijne met het genot van een

fijnproever nuttigde. Zij had

niet juist geweten welk couvert

gebruikt moest worden. Ze

dacht wel. dat het die kleine

drietandige vork zou wezen,

maar wilde liever geen vergissing

begaan.

DEDEUGD wordt

beloond

Ook al» gij ons de

deugd doet om onder

uw vrienden nieuwe

abonnees voor ons

blad te werven ! ! !

Voor elk abonné ons opgegeven

zenden wij een mooi boek!


VOOQ ONZf OlETOHiEIM VAM PA&rUM) LEZERESSEN

', • DOOR- v

7 AlLEfrN^PRINGLE: V

AILEEN PRINGLE

78588. Keurig

nedeeiig cosruum

estaand uit jumer,

TOK en mouwoos

jakje. Aardig

is de geolooide rok

en jasje te maken

van waschbaar flanel

of popeline en

de jumDer van gestreeDt

tricot. De

rok bestaat uit twee

banen. Benoodigd

van 135 cM. breede

stof voor het Dakje

M 2 en van 135 cM.

breed tricot voor

den jumDer M 1.50.

Verkrijgbaar in

bustemaat 90, 95

of 100 cM.

II

DIT

het Merk der goede Films J

PENSION SALOMONS

Gelklngestraat 39, Groningen

PRIMA KEUKEN

Centrale verwarming

Stroomend water in alle kamers

In Centrum gelegen

Kamers vanaf f 3,50 per dag

Als men van de noodzakelijke

artikelen spreekt, welke bij

het toilet eener vrouw behooren,

denkt men aan handschoenen,

handtasschen, schoenen, kousen,

hoeden, details, die het geheel

completeeren. Er is echter nog

iets, waaraan maar al te vaak

slechts vluchtig aandacht geschonken

wordt, ik meen het,

parfum. Parfum moet nooit op

de kleeding gesprenkeld worden,

doch in de huid gewreven

worden; de porieën nemen het

vocht in zich op en verspreiden

den geur nog langen tijd. Deze

wijze van parfumeeren geldt ook

voor armen en handpalmen, gelaat

en hals moeten echter

slechts luchtig gebet worden.

Een zeer voornaam iets is,

welk parfum men gebruikt.

Volgens mijn idee komen slechts

drie soorten in aanmerking, die

men afwisselend, al naar 't tijdstip

van den dag en den aard

der kleeding gebruikt. De vele,

in den handel gebrachte merken,

kan men gevoegelijk in drie

hoofdklassen verdeden en wel

het exotische oostersche parfum,

het parfum met de zware

zoete bloemlucht en de frisschc

zuivere odeur als eau de cologne,

lavendel, enz. Deze drie

zijn de parfums voor de beschaafde

vrouw. Het eerste gebruikt

men des avonds, bij officieele

gelegenheden, als „groot

toilet' gevraagd wordt, het

tweede is uitstekend te gebruiken

bij het wandelcostuum, terwijl

het derde het beste geschikt

is, wanneer men sportkleeding

draagt.

Men heeft wel eens beweerd,

dat iedere vrouw een individueele

odeur moest kiezen en

deze immer gebruiken.

Mijns inziens zou zooiets hetzelfde

zijn, als wanneer men

steeds op dezelfde wijze gekleed

ging-

Ik voor mij vind, dat ook in

dit geval, in de afwisseling de

bekoring ligt en indien men

het parfum in overeenstemming

met de kleeding brengt, zal men

steeds met het resultaat tevreden

zijn.

Hoewel costuums niet met

odeurs in directe aanraking

moeten komen, kan ik het gebruik

van „reuk-sachets" in de

kast zeer aanbevelen, vooropgesteld

echter, dat ieder kleedingstuk

zijn speciaal sachet heeft.

De „modekoningen,' de

scheppers van alle nieuwe snufjes

op het gebied der vrouwenkleeding,

moesten zich wat

meer en ernstiger bezighouden

met deze zaak.

Nog al te vaak ontmoet men

op straat, in theater of restau­

rant vrouwen, wier uiterlijke

verschijning een harmonisch

geheel uitmaakt, op het parfum

na. Een vrouw, van werkelijke

beschaving, zal aan de keuze

van haar odeur evenveel zorg

besteden als aan die van haar

overig toilet.

Nooit moet zij dit aan derden

overlaten. Hoewel er zeer vele

zaken zijn, die een man ongetwijfeld

beter kan uitzoeken, dit

kan echter niet gezegd worden

van parfum, tenzij hij nauwkeurig

weet, welk fabrikaat de

dame zijns hartens gebruikt.

ONTVANGEN DOEKEN

Huize onrust.

Bij de firma v. Holkema &

Warendorf te Amsterdam verscheen

'n alleraardigst meisjesboek,

getiteld ,,Huize onrust,"

geschieven door Willy Petition.

Het is een warm gevoeld,

aardig verhaal van een groot

gezin, waar „moeder" een schilderes

is en graag nog veel tijd

vrij maakt om haar kunst te

kunnen beoefenen.

Maar tegelijk is zij de ziel

van het gezin, en de vraagbaak

voor man en kinderen. Zij

weet de gezelligheid in huis

te houden en den geest van

behulpzaamheid. Door een

noodlottig spoorwegongeluk is

zij verpbcht maandenlang van

huis te zijn.

Goed is beschreven, hoe het

huishouden en ook de kinderen

geleden hebben onder het

beheer van verschillende huishoudsters

en opgelucht en vroolijk

is dan weer het slot, nadat

het oudste dochtertje eindelijk

aan moeder verklapt heeft, hoe

erg ze haar missen en naar

haar verlangen, waardoor plotseling

de oude energie weer

boven komt. Moeder ziet in,

dat zij wel gemist is geworden

en haar kinderen haar weer

noodig hebben en zij besluit

dus naar haar gezin terug te

gaan, al is zij nog niet zoo

sterk als vroeger.

Ongetwijfeld zal het boek

graag door meisjes gelezen worden,

zelfs al voelen zij er zich

in leeftijd al iets te oud voor.

Nu. reeds is het voor Sint

Nicolaascadeau zeer aan te bevelen,

de naam mag dus wel

in herinnering behouden blijven.

De prijs van het boek is

f 2.90 gebonden.

Let op de inzendingen

voor de prijsvraag op de

pagina's 3. 7. i«

\

EEN ANDERE FOTO VAN AILEEN

No. 78942

namiöaagju

jonge rr.eisj

crèüe de c

kuns.zijó

kraag * T m

ten van witt

Verkrijcbaa

den leeftijd

tot 16 jaar

digd van

breede stof

van 95 cM.

garneerstof

Van deze a

dingen,die m

stemming dei

WeldonLtd t

den zijn gen

ceerd, zijn

geknipte p

verkrijgbaai

toezending '

en vetmeldi

het no. aan mevr

Miiiy Simons,

2e Schuytstr. 261

Den Haag,

PUROL

fmid

In dooien van 30-60 en 90 et Tub« 80 cl.

Bij Apoth. en Drogisten .

F L . O R A DIRECTIE DIFRAEN

AMSTELSTRAAT AMSTERDAM Telefoon 43306

Een mooi teint in 10 dagen !

Dat is het opzienbarend resultaat van deze nieuwe, wetenschappelijke

schoonheidsbehandeling, welke diep doordringt in de onderlagen van

de huid. Hier liggen de kliertjes die kleine vetdeeltjes afscheiden, welke

de hnid de gladheid en elasticiteit der jeugd geven.

De eerste sporen vart ouderdom verschijnen wanneer deze kliertjes

uitgeput raken, en gebrekkig beginnen te werken. De huid wordt

rimpelig en hard, het gezicht wordt ziekelijk en onfrisch. Crèmes en

zalven zijn ondoelmatig, zij maken alleen de huid slechter doordat zij

de poriën verstoppen en de kliertjes verslappen.

De Radox behandeling brengt nieuw leven aan uitgeputte kliertjes,

omdat deze hierdoor van zuivere geneeskrachtige zuurstof voorzien

worden. Het reinigt de poriën en verfrischt den geheelen onderbouw

der huid, wat een opmerkelijken invloed heeft op het geheele gelaat.

Vlekken en ontsieringen verdwijnen als bij tooverslag en de huid heeft

spoedig haar jeugdige frischheid en schoonheid herkregen.

Om vetworrapjes te verwijderen, voegt men een theelepel Radox in

een kop heet water, en bet de aangetaste plek gedurende eenige minuten.

Droogt het gezicht af en de vetwormpjes zullen verdwenen zijn.

Om rimpels te verwijderen voegt men een theelepel Radox in een kop

gefiltreerde zure melk, en past dit middel eiken dag toe. Het zal de huid

verfrisschen en de rimpels verwijderen.

„Ik vind Radox ten uitstekend middel om vetwormpjes en puistjes

te verwijderen, en alle overige huidaandoeningen. Het heeft alle

eigenschappen die U het in Uzv advertenties toeschrijft. Ik ben dan

ook van plan een regelmatig gebruiker van Radox te worden".

14 Oct. T


Vermagerings­Kuur of •.. de Onbewaakte Overweg

P

m

m

tf d

WOORDEN EN MUZIEK VAN CHEF VAN DIJK.

.Pik. ke .„ men.5cHenheb.ben wen .schenDieeen \YUL .c^er men$chniet heeft. Maa^.re

m^ Wm I ■ m

£ P

^ ^

m

m en.schen wiLlen dik doen Wii&reen dik. kertnietó^Hi geeft. Ikwerd a,1.Ie daggen

5^ ï

* = W* =i

^ dr

W ^ m s ^ ^m Wm

dik.ker Jkaari..bid een 5l

More magazines by this user
Similar magazines