Publiek versus privaat op straat

‘Het idee dat je zomaar overal naar toe kunt Wederzijdse herkenning is belangrijk, dat De stoep
betekent dat er genoeg gelijkgestemden De lokale oriëntatie van de nieuwe
wat al niet, allemaal in tien minuten op de in de eigen buurt en liefst ook straat middenklasse gezinnen wordt duidelijk
moeten wonen om een thuisgevoel te in de verandering die sommige straten in
willen missen.’
krijgen. Vriendschappelijk contacten in stadswijken ondergaan. In de jaren
In dit palet past ook de nabijheid tot
veel door kinderen gebruikte
voorzieningen. Middenklasse gezinnen
gaan graag met de kinderen naar cultuur,
café, museum etc.. Een moeder uit
Rotterdam roemt de Rotterdam pas die
haar gezin in staat stelt om met zijn allen
geheel vrijblijvend een museum binnen
te lopen. Amsterdamse ouders uit de
Concertgebouwbuurt verhalen over de
culturele kinderuitstapjes in hun
omgeving. Dat zijn de lusten van het
stedelijk wonen die iedereen koestert.
Ouders zijn er trots op dat hun kinderen
op een vanzelfsprekende manier kunnen
kennismaken met stedelijke cultuur en
zijn ondertussen natuurlijk ook bezig het
nageslacht van de nodige culturele
bagage te voorzien.
de buurt blijken een veelgeprezen goed.
Het netwerken onder gelijkgestemden in
de buurt blijkt een actief proces dat
vooral met de komst van kinderen
samenhangt, zoals deze moeder uit
Rotterdam aangeeft:
‘Als je me een paar jaar geleden had gevraagd
waar mijn vrienden wonen, dan had ik gezegd
overal. Maar dat is nu anders. Dat komt
door de kinderen, je trekt toch meer op met
mensen met kinderen en dat zijn vooral
mensen hier uit de buurt en van de crèche.
Veel Rotterdam eigenlijk. Sommige vrienden
van ons zijn de stad uit gegaan en daar heb je
dan ook minder kontact mee.’
Het onderhouden van contacten elders
kost tijd, in praktische zin heb je er niet
veel aan met als gevolg dat er op den
duur verwaarlozing optreedt.
zeventig begonnen met voorzichtige
geveltuintjes zien we nu de bankjes,
speelgoed verschijnen., Dit in bezit
nemen van de stoep blijkt een mengeling
van noodzaak en keuze. De kinderen
moeten buiten spelen, daar worden deze
stadsgezinnen ook op aangesproken.
Maar waar laat je ze spelen? Ouders
hebben niet altijd zin of tijd om mee
gaan naar de speeltuin. Kinderen alleen
laten gaan is zeker tot ze een jaar of 10
zijn geen echte optie. Tuinen, als ze die
al hebben, zijn voor veel kinderen al snel
niet meer interessant en bezorgen ook
ouders zelf soms een opgesloten gevoel.
De stoep voor de deur biedt dan
uitkomst. Ten minste als er sprake is van
een breed plaveisel en de verkeersstroom
beperkt blijft. Het stoepleven blijkt zich
De netwerkende buurtbewoner
De stedelijke oriëntatie van
middenklasse gezinnen neemt niet weg
dat de eigen buurt onverminderd
belangrijk is. Het gaat om dubbele
oriëntaties. Het zijn stedelingen maar
met een dorpse oriëntatie als het om de
eigen buurt en straat gaat. Op dit lage
schaalniveau is fysieke nabijheid
verweven met sociale nabijheid: het is
niet alleen nuttig om voorzieningen in
de buurt te hebben, die voorzieningen
blijken ook belangrijke plekken om
andere bewoners te ontmoeten. Winkels,
crèches, cafés en speelplekken
functioneren als ontmoetingsplekken
voor buurtbewoners en vormen zo de
knopen in het sociale network. In een
‘goede’ buurt is daar geen buurthuis
voor nodig, zoals een Rotterdamse
opmerkt:
te manifesteren in straten en buurten
Sociale netwerken gaan echter niet alleen met kwaliteiten die aangeduid kunnen
over en met de kinderen. Professionele worden als stedelijkheid in de luwte
contacten zijn evenzeer belangrijk. Een (Karsten, 2007). Terwijl de kinderen
interessante buur heeft kinderen in een buiten spelen kunnen ouders de krant
vergelijkbare leeftijd met die van jezelf
maar liefst ook een professionele status buren afspreken wie even een oogje in
die tot interessante gesprekken kan het zeil houdt. Aan het eind van een
leiden. De buurt is daarmee ook een mooie zomermiddag kan er een glaasje
bron voor het verstevigen van of het wijn gedronken worden of besloten
opdoen van professionele contacten. In samen eten te halen. Het biedt contact
moderne gezinnen lopen ouderlijke en en vrijheid of zoals een Amsterdammer
professionele netwerken door elkaar. Bij het uitdrukte:
het ophalen van de kinderen kan ook
‘...als ik er genoeg van heb ga ik naar binnen,
nog even geïnformeerd worden naar
ik hoef niet te wachten tot de buren zelf
werkgerelateerde zaken. De lokale
vertrekken.’
iedere buur is een interessante
En voor de kinderen is het heerlijk, zij
medebewoner. Ook bij de stedelijk maken gemakkelijk contact met de
georiënteerde gezinnen blijken sociale buurkinderen. Geen grotere attractie
relaties meer gekenmerkt door bonding voor buiten spelen dan andere kinderen.
– met gelijkgestemden – dan door
‘Ik denk weleens, Albert Heijn is net een bridging – met andere groepen (Putnam,
buurthuis voor mensen die nooit in het
buurthuis komen.’
2000).
TOPOS / 02 / 2010 41