Publiek versus privaat op straat

verloren heeft en zonder welke hij
ophoudt als mens te bestaan.”
Eigen teksten, brieven, overdenkingen,
manifesten en beschrijvingen van zijn
acties geven een helder en treend
beeld van zijn kracht, geloof en daad in
de alternatieven die hij voorstelt.
Hundertwasser houdt je als het ware een
spiegel voor en schut je wakker voor de
ontwikkelingen van de moderne tijd. Als
oplossingen reikt hij simpele, soms
kinderlijk naïeve mogelijkheden aan. Het
raamrecht is een principe, waarbij iedere
bewoner het recht moet hebben om
vanuit zijn raam, zover zijn arm met
penseel reikt, zelf te kunnen veranderen
wat hij wil. Zo zal van verre zichtbaar zijn
dat er een mens woont. Het
boomhuurders principe is eveneens een
zeer concrete ingreep, die
Hundertwasser voorstelt toe te passen
om de kwaliteit van de stedelijke
woonomgeving te verbeteren. De
boomhuurders zijn bomen die vanuit
een klein kamertje met raam vanuit een
pand naar buiten groeien. Ook in zijn
architectuurmodellen spreekt hij over
het samengaan van architectuur en
natuur. “Het horizontale is van de natuur,
het verticale is van de mens.” Zo zouden
daken groen en bebost moeten zijn,
zoals hij laat zien in verschillende
maquettevormen.
Als architectendokter in ’80-’90 jaren
krijgt hij de mogelijkheid bestaande
projecten te transformeren volgens zijn
losoe. De projecten worden net als in
het laatste deel van het boek begeleid
door teksten en schetsen van
Hundertwasser en foto’s van de
resultaten. De kleuren en vormen zijn
eigenzinnig en uitgesproken des te meer
in zijn eigen architectuurprojecten. De
reeks van projecten vormt een mooi
overzicht in het laatste deel van het
boek.
Constante beweging en ontwikkeling
straalt het werk van Hundertwasser uit.
Zo leek hij vitaal en veerkrachtig, altijd
betrokken bij zijn werk en omgeving. Dat
vuur en enthousiasme spreekt en werkt
aanstekelijk bij het lezen van dit boek.
Als inspiratiebron en prikkeling van de
zinnen een aanrader voor ieder!
52 TOPOS / 02 / 2010
Linda Fritschy
Open city; Designing coexistence
T. Rieniets, J. Sigler, K. Christiaanse (red.)
SUN Publishers, Amsterdam (2009)
ISBN 978-90-8506-783-2
Prijs € 42,50
464 p.
Tijdens de 4e internationale architectuur
biënnale in Rotterdam werd de relatie
tussen architectuur en sociale
duurzaamheid onderzocht. De gevolgen
van migratie, massa, mobiliteit en
communicatie veranderen onze
waarneming van afstand en verschil.
Individualisme vormt steeds meer de
drijvende kracht voor het social leven.
Hierdoor veranderen de steden en hoe
we met elkaar samenleven.
De vraag is niet langer of we met elkaar
samenleven maar hoe we met elkaar
samenleven en hoe we de bronnen en
kansen delen die de stad te bieden heeft.
In Open city: Designing coexistence is dit
de centrale vraag die wordt behandeld.
Het is een verzameling van onderzoek en
voorstellen van internationale experts
die voor het congres waren gevraagd om
methodes te ontwikkelen om het
samenleven toegankelijker te maken en
te promoten in the huidige steden.
Een ‘open stad’ heeft een gelijke
verdeling van toegang tot stedelijke
bronnen en mogelijkheden en zorgt in
het verlengde daarvan ook voor het
samenleven van verschillende groepen
en individuen die eerlijk delen.
Het boek is verdeeld in twee delen.
Waarbij in het eerste deel ‘Dimensions’
een theoretisch basis wordt gelegd voor
‘de open stad.’
In het tweede deel ‘Situations’ worden
verschillende mogelijkheden onderzocht
om een ‘open stad’ te creeren.
De bijdrages van de verschillende
experts zijn erg interessant en leerzaam.
De scheiding tussen de twee delen is
verhelderend en vormen een mooie
aanvulling ten opzichte van elkaar.
De lay-out van het boek doet echter
zwaar te niet voor de waardevolle
inhoud van dit boek. Liefde op het eerste
gezicht in de boekhandel blijft uit omdat
het meer doet denken en ook aanvoelt
als een telefoonboek dan een boek met
inhoud.
Helaas ontstaat ook geen liefde bij een
tweede aanblik van de lay-out. Zo wisselt
het lettertype en verspringt de pagina
indeling tusseneen staande en liggende
blad opmaak waardoor je als lezer al
draaiende het boek moet lezen. Soms is
de tekst onleesbaar doordat deze door
afbeeldingen loopt. Soms zijn ook
afbeeldingen over elkaar heen
opgemaakt waardoor de ondertitels niet
meer te begrijpen zijn. Daarnaast wordt
een enkele keer een alinea dubbel
gedrukt. Voor een architectuur boek is zo
een vormgeving op zijn minst verrassend
te noemen.
De inhoud maakt het zeker waard om
deze slordigheidsfoutjes uit de lay-out te
halen en vervolgens het boek opnieuw
uit te brengen. Dat zou de leesbaarheid
en de bijzondere verzameling van
bijdrages van experts van uiteenlopende
disciplines uit diverse landen zeker recht
doen.
Ricky van Lingen