HET

bibliotheek.eyefilm.nl

HET

No. 536]

5 M e i

19 3 4

f

Hia t

HET

■■^:,---'-\

■iMÊ

CINEMA €.

THEATER

VON NAGY

.'i «n'

KAR^LUDWIG DIEHL

In dé Ufa-toonfiim

„Tooneelintrlges".


HO 9 BE

NEDERLANPSCH

DANSKAMPIOENSCHAP 1934

DE FINALE VAN HET NEDERLANDSCH

DANSKAMPIOENSCHAP

ff'^V l^M ■

H

zat worden gehouden

\}i m 1 Zaterdag 5 Me! in

'-J0 w .vn .?JSZ2~ . : . - —3

- lh v W^ ^ kü B"^ Wf .^*SM dancing Tabaris

1 Wagenstraat 68, Den

Haag, 's avonds 9 uur

Jury:

J. B. M. KOENDERS,

Nijmcg en

MeJ. E. SANTEN,

Amsterdam

ANDRE CEURVORST,

W. C. MOHRMENN,

Amsterdam

ORGANISATIE EN LEIDING, COR KLINKERT, AMSTERDAM

\m ^H '^ r i 1 L 1 En

1 f ^ 1 |k SP 1

h. H!

ï J 1

#u ^^R 1

1 mT'Z&'J

Gebruik geen gewone

schuurmiddelen, die

de pannen krassen en

bederven. Gebruik VIM, het

uiterst fijne poeder, dat on-

mogelijk kan krassen. Let eens

op hoe schoon en glanzend

alles wordt.

VIM DE ONONTBEER-

LIJKE Hl LP IN IKÜERE

HUlSHOLülNG.

reinigt maar krast nooit.

De Emailleerfabriek, de IJSEL, Fabrikante der bekende Edy-pannen,

beveelt steeds VIM aan voor het reinig-en harer emaille artikelen.

■ -.

GEHEIMZINNIGE G^LST

EEN COMPLEET, SPANNEND VERHAAL DOOR UALVAREZ

In de weelderige tuinen van Cha-

teau Moraigne, een twintig kilo-

meter van Bordeaux, gaf de baro-

nes de Bressuire een van haar schit-

terende, gecostumeerde feesten, waarbij

zich steeds de „fine fleur" uit den

heelen omtrek placht te vereenigen.

Bovendien genoten deze feesten de

reputatie steeds zeer gezellig en in-

tiem te zijn.

Sinds den dood van haar echtgenoot,

'n jaar of tien geleden, woonde de baro-

nes weer op 't voorvaderlijk kasteel, als

hoofd van de huishouding van haar broe-

der, graaf Jean de Moraigne, die kort

voordat zijn oudste zuster weduwe werd,

zijn vrouw had verloren. Broer en zuster

waren beiden kinderloos, maar zij had-

den een nichtje, Madeleine de Mo-

raigne, de jong verweesde dochter van

een anderen broer pijnlijke slagen

waren de familie Moraigne niet be-

spaard gebleven — — over wie de

graaf voogd was, tot zich genomen.

Onder de vele gasten was er een, die

nooit eerder het kasteel of het uitge-

sm-kte park betreden had, een En-

WEETU

gelschman, Mr. Trefor Lynn, voorheen

een der „kopstukken" van Scotland Yard,

een politieman van internationalen roep

en met tal van relaties in Frankrijk.

Een der andere gasten, Maitre Achille

Pascal, een advocaat uit Bordeaux, die

dikwijls met hem had samengewerkt,

had hem voor enkele herfstweken te

logeeren gevraagd en in gezelschap van

zijn gastheer slenterde de ex-detective op

dezen zachten, vroegen Septemberavond

door de prachtige kasteeltuinen. Trefor

Lynn voelde zich wat onwennig in zijn

statig gewaad van middeleeuwsch rech-

ter, heel anders dan zijn begeleider,

een geregeld bezoeker van dergelijke

mondaine bijeenkomsten, die er in zijn

vermomming als een lange, magere,

vurige duivel uitzag, alsof hij zoojuist

roodgloeiend uit een van zijn eigen

vuren was gestapt, om in de avond-

lucht koelte te zoeken. Mr. Lynn

klaagde juist in het Fransch, dat hij

schier zonder accent sprak, hoe onge-

makkelijk zijn ongewone dracht hem zat.

„Ik snap niet waarom je er zoo bij

me op aangedrongen hebt met je mee

te gaan," verklaarde hij nadrukkelijk.

reeds, dat U ook Uwe

BEGRAFENIS (CREMATIE) VERZEKERING

zeer voordeelig kunt sluiten bij de

-5-

„Dat verwenschte masker knijpt mijn

neus af."

„Wat dat masker betreft, dat went

wel," troostte de advocaat, „en dat ik

heb aangedrongen, dat je meeging,

och," hij haalde even de schouders op,

„als practiseerend jurist hoor je van

allerlei, nietwaar ? Nu, er zijn hier van-

avond een paar interessante menschen

en ik ben benieuwd, hoe ze zich zullen

gedragen. Neen, .bepaalde vermoedens

heb ik niet, absoluut niet," ging hij

voort, toen hij zag, dat de Engelschman

hem in de rede wilde vallen, „maar

zooals ik zeg, er wordt zooveel in je

oor geblazen en nu je toch bij me bent,

leek je aanwezigheid hier me een bui-

tenkansje. Je hebt oogen, die scherp

waarnemen, Lynn."

Een man in wambuis en korte broek,

met een blauwen mantel en een zwierig

bepluimden hoed, die van achter 't struik-

gewas te voorschijn kwam, trok zich

haastig terug bij het zien van den duivel.

„Nog nietl Nog niet!" smeekte hij

kwasi pathetisch.

„Maar een of anderen keer in elk

geval," beet de duivel hem grimmig toe.

HAVBANK

SCHIEDAM


■. : ■

Uit de upen vensters en deuren van

het schitterend verlichte kasteel kwamen

de geluiden van muziek en vroolijke

stemmen. Op de drie terrassen, die er

heen voerden, bewogen zich gemas-

kerde figuren in velerlei vreemdsoortige

kleedij.

Tusschen de kleurige costuums uit

vervlogen tijden, viel een man in de

sobere kleeding van tegenwoordig dub-

bel op: Graaf Jean de Moraigne in

rok. Onder géén voorwaarde zou de

graaf zich vernederd hebben om zich

gemaskerd en verkleed te vertoonen:

het was al moeilijk genoeg geweest

hem over te halen in gewone kleeren

op het feest van zijn zuster te

verschijnen.

Een knap man van midden vijftig,

met een sterk, intelligent gezicht, wiens

naam door de diensten, welke hij de

historische wetenschap bewezen had, in

verscheidene landen eeen goeden klank

had gekregen. Graaf Jean, 'n tikje

stroef en eenzelvig, was in hart en

ziel een geleerde — geen man voor de

uitgaande wereld.

Hij praatte nu, op zijn korte, afge-

beten manier, met een ouderen officier

van het Fransche koloniale leger,

kolonel Gramaret, die zich voor de

gelegenheid als toreador had uitgedost.

Na een poosje maakte de graaf abrupt

een eind aan het gesprek en wandelde

alleen den tuin in. De gestalte met den

blauwen mantel sprak tegen hem, toen

ze elkaar op de terrastreden passeer-

den, maar de man der wetenschap

scheen er geen aandacht aan te

schenken.

„Dat is Maurice Simonot," verklaarde

de duivel, toen de blauwe mantel ver-

der de trap opliep. ,,Hij is een der

populairste jongelui uit Bordeaux. De

meisjes zijn in extase, als ze met hem

dansen. Een eerste-klas charmeur, maar

de mecningen loopen uiteen over de

vraag, waar hij de middelen vandaan

haalt om als grand-seigneur te leven."

De duivel bleef beneden aan de

steenen treden staan om zijn masker

recht te zetten. Eensklaps, juist toen

de muziek zweeg, verscheen er een won-

derlijk figuurtje op het bovenste terras.

Het was een zilveren fee. Een blin-

kende ster schitterde op haar voor-

hoofd en een andere op haar langen,

witten tooverstaf. Terwijl ze daar stond,

met de lichten uit de open vensters op

haar schitterende vleugels, scheen ze

een bovenaardsch wezen van betoove-

rende schoonheid. De gasten, die buiten

waren, keken gefascineerd naar haar.

Maurice Simonot liep op haar toe

en voegde zich bij haar.

„Drommels!" riep de duivel. „Kijk,

dat is Madeleine, het nichtje van graaf

de Moraigne. Ze ziet er uit als een

droomverschijning."

„Ze is inderdaad buitengewoon

mooi," viel de rechter hem bij.

De zilverige gedaante daalde lang-

zaam, met luchtige, gracieuze bewegin-

gen, de drie terrassen af en Simonot

week niet van haar zijde. Ze droeg een

wit zijden masker; op haar hoofd had

ze een kroontje van juweelen en op

ieder van de vijf punten daarvan flon-

kerde een kleine ster. Ze bleef vlak

voor den rechter en den duivel staan.

De duivel nam met een zwaai zijn

^-^—^^—^^—^-^—^^—^—

cuttiKTu mom

SPEELT ONDEBßE^E VÖH

PAUL CZINISEß m

fflTUOWflfl DE CfcOOTE

LOMDOri'rfILrtÖER UFÖ

DE NEDERLANDSCHE TENOR BERT VAN BLOEM

TREEDT IN DE NELSON-REVUE TE

AMSTERDAM OP.

On» ..töpcv»*

Vraag tweehonderd vier en zeventig.

Hoc komt de maand Mei aan haar naam?

Onder degenen, die ons op deze vraag

een goed antwoord zenden, zullen wij een

hoofdprijs van ƒ 2.50 en vijf troostprijzen

verdeelen. Oplossingen zenden aan: Redactie

,,Het Weekblad", Galgcwater 22, Leiden,

vóór ig Mei (Indische abonné's vóór 19

Juli). Op briefkaart oft enveloppe gelieve

men duidelijk te vermelden: Vraag 274

(UoMZg

Vraag tweehonderd zeventig.

„Echte" parels ontstaan in de schalen

der pareloesters, wanneer daarin een klein

vreemd vóorwerpje binnendringt. Om hier

geen hinder van te ondervinden, omgeven

de dieren het met een slijmerige massa, die

later, verhard, de parel vormt.

Met de juiste beantwoording van deze

vraag verwierf de heer D. W. Z. de Vries

te Den Haag, den hoofdprijs. De troostprij-

zen vielen ten deel aan Mej. A. Blom, Am-

sterdam; den heer E. Vlij, Schiedam: Mej.

A. Strink, Assen; den heer W. Zaal, Alphen

aan den Rijn; Mej. H. Wibaut, Amsterdam.

— 4 —

■^^^^^"

scharlaken muts met zwarte pluim af.

„Madeleine," zei hij, „ik heb je er

altijd van verdacht een sprookjesfee te

zijn en nu zie ik, dat ik het bij het

rechte eind heb gehad. Maar," ver-

volgde hij ernstiger, „als ik dacht, dat

er ook maar eenige kans was, dat je

mijn raad ter harte zou nemen, dan zou

ik je aanraden die schitterende vleu-

gels uit te spreiden en zoo ver mogelijk

van dit huis weg te vliegen."

De zilveren fee glimlachte.

„Ik kan niet vliegen. Die vleugels

zijn maar schijn, zooals alles van avond

hier schijn is."

En met een opgewekten lach nam ze

afscheid van de beide beeren en slipte

weg in de duisternis van het park.

Simonot volgde haar.

„Ik heb Madeleine gekend sedert ze

een kind was," vertelde de pseudo-dui-

vel. „Ze is het liefste en hartelijkste

schepsel ter wereld. Ik geloof niet, dat

ze ooit een onvriendelijk woord tegen

wie ook heeft gezegd. Tusschen haakjes

ze heeft een jaarlijksch inkomen

van bijna een millioen francs en ze

doet een massa goed met haar geld."

II.

Ver weg, in de duisternis van het park

sloeg Simonot zijn armen om de zil-

verfee.

„Madeleine, lieveling, ik houd van je!

Ik houd krankzinnig veel van je!"

„Voorzichtig met mijn vleugels!" ver-

maande de fee.

Hij lachte en hield haar stevig omvat.

„Houd je ook een klein beetje van

mij, Madeleine?"

„Ik aanbid je," zuchtte de fee ver-

rukt, „maar ik geloof niet, dat je bij

oom erg in de gratie bent. Vanmorgen

liet hij zich nog tamelijk onaangenaam

over je uit."

;,Maak je daarover niet bezorgd,

üefste! Ik zal wel eens een hartig

woordje met hem praten."

„Hij schijnt mij niet graag getrouwd

te zien," klaagde Madeleine. „Maar

trouwen doe ik tóch. Ik geef er niet

om, wat hij zegt hij is altijd moei-

lijk in den omgang. Niets zal tusschen

ons kunnen komen."

„Neen, niets," bevestigde Simonot.

En hij liet een regen van kussen op

haar lippen dalen ...

De rechter en de duivel liepen samen

naar boven. Op het tweede terras ont-

moetten zij de gastvrouw, barones de

Bressuire, luisterrijk in een zeventiende-

eeuwsch hofcostuum. Zij was, behalve

haar broeder dan, de eenige ongemas-

kerde.

„Waarom danst u niet?" vroeg ze

met iets verwijtends in haar toon, aan

Achille Pascal.

„Hoe vreemd het ook klinken mag,"

antwoordde de duivel, „en hoewel som-

mige lieden mij als den uitvinder en be-

schermer van dezen vorm van amuse-

ment beschouwen, ik beoefen de edele

kunst niet of nauwelijks."

De barones kwam dichter op hem toe.

„U zult mij wel heel dwaas vinden,"

begon ze, en verder sprekend liet ze

haar stem tot een gefluister dalen,

„maar ik geloof, dat er iets niet in den

haak is. Het is niets voor mij om mij

zenuwachtig te maken, maar ik heb het

gedecideerde gevoel van iets vreemds,

; *■

*.

0

u ■ *>

1 ^

y

f

^

i

:' f'

>


v. ■ ■- ■■ **m

HOOFDPIJN VERSTOORDE FAMILIE-

GELUK.

Nu weer vroolijk en opgewekt.

„Ik ben getrouwd en moeder van twee

kinderen. Stumperds; als ze van school

thuiskwamen moesten ze altijd erg stil zijn

vanwege mijn gevoelig hoofd. Ik leed voort-

durend heel erg aan hoofdpijn en zenuw-

achtigheid. Ik probeerde allerlei medicijnen,

maar niets hielp me — inderdaad werd

het steeds erger. Het minste geluid kon ik

niet meer verdragen. Drie jaar geleden be-

gon ik voor het eerst Kruschen Salts te

gebruiken. Nu kan ik weer werken en ben

altijd opgeruimd en vioolijk. Verscheidene

menschen lachten me uit toen ik hun ver-

telde wat ik ging innemen — zelfs mijn

eigen zuster — maar toen ze zagen hoe

ik veranderd was, waren ze verstomd en

nu nemen ze zelf ook Kruschen Salts. Ik

heb het honderden menschen aanbevolen

gedurende de laatste jaren, want ik vind

het een prachtig middel, vooral voor vrou-

wen als ikzelf, tusschen de 40 en 50. Het

is een wonder. Ik neem Kruschen 's mor-

gens in mijn eerste kop thee en zou het

nooit willen missen. Onlangs heb ik eens

een tijd lang geen Kruschen gehad en ik

was dezelfde vrouw niet meer."

Mevr. M. D. te L.

Zoovele kwalen waaraan men lijdt — en

hoofdpijn is wel de meest voorkomende

klacht — kunnen meestal worden terug-

gebracht tot één en dezelfde oorzaak:

traagheid der inwendige organen. Wanneer

de afvoerorganen onvoldoende werken,

bliiven steeds afvalstoffen in het lichaam

achter, welke het bloed onzuiver maken en

den algeheelen gezondheidstoestand kunnen

schaden. De „kleine dagelijksche dosis"

Kruschen Salts zal uw afvoerorganen tot

beter werking aansporen en zoodoende

steeds inwendig zuiver houden. Kruschen

Salts zal u naar lichaam en geest verfris-

schen en verjohgen.

Kruschen Salts is uitsluitend verkrijgbaar

bij alle apothekers en drogisten h f 0.90

en ƒ 1.60 per flacon, omzetbelasting inbe-

grepen. Let op dat op het etiket op de

flesch zoowel als op de buitenverpak-

king de naam Rowntree Handels Mij., Am-

sterdam voorkomt.

iets beklemmends. Hebt u misschien

ook een man gezien in een langen,

zwarten mantel en met een breedge-

randen, zwarten sombrero op ?"

„Ik zag hem een half uur geleden,"

wist de rechter mee te deelen. „Hij

is het park ingegaan. Ik heb daarna

niets meer van hem gemerkt."

„Ik wil weten, wie hij is en hoe hij

hier is gekomen," hernam de barones.

„Ik heb mij laten inlichten over de

costuums van iedereen, die ik geïn-

viteerd heb en van de kennissen, die

mijn gasten vroegen mee te mogen

brengen, maar dien man in 't zwart kan

ik niet thuisbrengen. Hij heeft een groo-

BEZOEKT HET

LUXOR

PALAST

TE ROTTERDAM

m

ter masker voor dan de anderen en nie-

mand schijnt iets van hem af te weten.

Toen hij binnenkwam, boog hij tegen

me en ging weg en sedert dien is hij

uit mijn buurt gebleven. Ik kan hem

toch moeilijk aanhouden' en vragen wie

hij isl Hij is een paar keer in de balzaal

geweest en ik zag, dat hij een slecht

danser is. Ik'vrees, dat ik mijn nieuws-

gierigheid zal moeten bedwingen tot

het demasqué om twaalf uur. Maar zijn

aanwezigheid maakt me ongerust."

De barones hield even op en keek

naar het bovenste terras.

„Daar staat Claire Hedoin," sprak

ze toen verder. „Misschien weet zij

het. Zij kent zooveel menschen."

Een dame in een zeldzaam artistiek

Egyptisch costuum kwam naar hen toe.

Claire Hedoin was een jonge weduwe

van 'n jaar of achtentwintig, een be-

kende figuur in de" 1 uitgaande kringen

van Bordeaux en omgeving. Ze was

heel knap, haar aantrekkelijkheid was

van de sterke, levendige soort en ze had

een donkere, diepe, buitengewoon sug-

gestieve stem. Zooals barones de Bres-

suire had gezegd, kende ze veel men-

schen, maar had weinig intieme vrien-

den; niemand was in alle finesses op

de hoogte van haar particuliere omstan-

digheden. Er werd wel gefluisterd, dat

madame Hedoin een avonturierster was,

doch er was geen enkel feit tegen haar

in te brengen, dat deze bewering be-

vestigde.

„Claire," riep de barones, „ken jij

dien man in 't zwart?"

Madame Hedoin lachte.

„Dat is de elfde keer, dat mij

dezelfde vraag gedaan wordt," zei ze.

„Ik wilde het juist aan u vragen. Ieder-

een schijnt zich voor dat raadselachtige

personage te interesseeren."

„Ik wilde maar, dat ik het wist,"

zuchtte barones de Bressuire nerveus.

„Om twaalf uur zult u het weten,"

voegde Claire Hedoin haar met een

ondeugend lachje toe.

En ze vervolgde haar weg naar be-

neden.

III.

De barones keerde naar het huis

terug; Tref or Lynn en Maitre Pascal

bleven samen op het terras. Ze hoorden

de muziek weer inzetten. Uit alle rich-

tingen stroomden de gasten naar de

balzaal. De Engelschman monsterde hen

zwijgend, terwijl ze voorbijgingen. Toen

liep hij ook de terrastreden op. De

advocaat volgde.

„Laten we een oqgenblik naar het

dansen kijken," stelde Lynn voor.

Staande bij een der openstaande deu-

ren sloegen zij het vroolijke tafereel

gade. Lynn zei niets, maar zijn oogen

volgden scherp de bewegende gestalten.

Eindelijk legde hij zijn hand op Pas-

cals arm.

„Kom weer mee naar den tuin,"

klonk het bedaard.

Ze daalden de treden af. Toen ze be-

neden waren, doemde de man in 't zwart

plotseling uit het donker op. Zijn lange

mantel reikte haast tot op den grond.

Hij droeg een opmerkelijk groot masker

en zijn hoed met den breeden, iets

neergeslagen rand verborg geheel de

kleur van zijn haar. Hij liep hen vlug

voorbij, de stoep op.

— 6

LIJDERS AAN ASTHMA

Boom« Asthmapoeder gaeft bij inademing

direct verlichting bij Asthma en daar

uit voortkomende Bomtba

nauwdheid en Borstbeklemming

^OÖW i's

ï5ö05*

Alteen echt

met den naam BOOM.

Verkrijgbaar in Apotheken en

Orogistwmkels a /1.39 per groote doos.

„Deksel no^ aan toe, wie zou het

toch zijn!" fluisterde de advocaat, ach-

terom kijkend naar de sombere ge-

daante.

Lynn trok hem mee het gazon over.

Hij sprak niet, voordat ze een eind ver-

derop een tuinbank hadden gevonden,

waar ze zich neerzetten, hun maskers

afnamen en een sigaret opstaken.

„Mon ami," begon de ex-detective

toen langzaam en gedempt, „heb je je

ooit beziggehouden met de psycholo-

gie van kleuren?"

„Neen, ten minste niet in bijzonder-

heden," was het antwoord, „al begrijp

ik natuurlijk, dat ik, als duivel, geacht

word me in het rood te moeten

kleeden."

T. v. D. ie -..GRAVENHAGE. Ery

Bo» it niet verloofd. Heé adres van Paul van

der Hurk ia JavaaéraaÉ 15, 's-Gravenhage.

He£ beste ia, dat U zich wondt ioi den

directeur der Tooneelacbool, Marnixatraaé,

Arasterdam.

L. N. te ENSCHEDE. Ramon Novarro

moet U schrijven Metro-Goldwyn-Ma^er-

studio», Culver-City, California. Niet ver-

geten een antwoord.coupon in te aluiten!

U kunt hem in het Engelach of Spaanach

achrijven. Portugal heeft ook een ei«en

film-industrie.

faj&McA, *&u*

Die neef van m'n vrouw, waarvan ik jelui

al vaker vertelde, had een tijdje lang

zoo'n beetje zaken voor zichzelf ge-

daan. Maar dat marcheerde niet erg. Hij bof-

te, want hij kreeg een betrekking als chef in

een groote zaak. Eigenwijs als de kerel is,

begon hij met allerlei opmerkingen te maken

over het beheer van de fabriek. De patroon,

een verstandige man, liet hem een tijdlang

zijn gang gaan, maar toen nam z'n ergernis

de overhand. Hij liet den neef van m'n vrouw

bij zich op kantoor komen en vroeg hem op

den man af of hij tevreden was met den gang

van zaken. Neen, zei de eigenwijze vlegel.

Hoe zou jij het dan willen? Hij hing een heel

verhaal op. Z'n patroon luisterde met aan-

dacht.

En toen die neef van m'n vrouw had uit-

gesproken, lachte de patroon een beetje en

stelde hem 't volgende voor: Jouw manier

van zaken doen en de mijne zijn heelemaal

verschillend; wat zou je er van denken als

we ereis ieder een maand lang de leiding in

handen namen. Prachtig, was het antwoord.

Vind je het goed, vroeg de patroon, dat ik

begin. Uitstekend, zei de neef in kwestie. Dus

van af vandaag heb ik de leiding en jij neemt

genoegen met alles wat ik doe? Accoord. Da's

dus afgesproken. Weet je wat m'n eerste be-

sluit is? Neen, zei dat stuk neef. Dan zal ik

je dat vertellen. Je gaat er op staanden voet

uit. Hier is de deur en laat ik nooit meer je

eigenwijze gezicht zien

Kun jelui den man ongelijk geven?

PETRUS PRUtTELAAR.

uit een groote provinciehoofdstad verklaarde,

dat hem na proefneming gebleken is, dat

1VOROL inderdaad zeer fijn van consistentie

en aangenaam van smaak is, en dat hij daar-

om deze Nederlandsche tandpasta onvoor-

waardelijk aan zijn patiënten kan en zal aan-

raden. Neem van dit advies goede nota en

begin nog heden met:

IVOROL, De Nederlandsche Tandpasta.

„Juist," stemde de ander toe. „Rede-

neer nu even langs deze lijn door. Op

het oogenblik ben je een roode duivel.

Je zou een zwarte duivel kunnen zijn,

een groene, een gele duivel, maar on-

mogelijk een witte duivel; op het mo-

ment, dat je in 't wit verscheen, zou

je ophouden den duivel te zijn. Onze

kleine zilverfee kan zich in goud, in

rose, lichtblauw, of alle kleuren van

den regenboog vertoonen en tóch een

fee blijven, maar zet haar een zwarten

hoed op, dan is het uit met haar

feeëriek bestaan! Wat dien man betreft,

hij kan zijn identiteit evengoed in een

gewaad van een andere kleur verbergen,

maar dan zou hij geen beklemming en

argwaan veroorzaken. Aan een geheim-

zinnigen gast in het oranje, bruin of

paars zou nauwelijks een gedachte wor-

den verspild."

„Je bedoelt," meende Mr. Pascal,

„dat hij in 't zwart is, omdat hij be-

klemming en argwaan wil teweeg-

brengen?"

„Misschien," was het met een licht

schouderophalen gegeven bescheid.

Toen wachtte Trefor Lynn even, keek

nadenkend voor zich uit en voegde er

zachter aan toe:

„En misschien ook, omdat zwart de

kleur van den nacht is!"

De Engelschman stond op en liep

langzaam verder den tuin in. Achille

Pascal wandelde zwijgend naast hem

voort. Het zware geboomte teekende

zich vaag tegen den lichteren hemel af.

Hun voetstappen maakten op den zach-

ten grond geen geluid.

Aan het einde van de gazons kwa-

men ze bij een hooge haag. Eensklaps

greep Lynn den arm van zijn metgezel

en hield hem tegen. Ze stonden stil en

luisterden. De stem van Claire Hedoin

drong van den anderen kant van de

haag tot hen door. Ze had een ge-

spannen klank en er was een harde,

onaangename toon in.

„Je moet luisteren, Madeleine," zei

ze. „Het kan me niet schelen, wat je

van mij denkt. Ik kan er niets aan doen

als je me hierna zelfs niet meer aan-

kijkt. Maar ik wil je eens en voorgoed

vertellen, dat je Maurice Simonot uit je

gedachten moet zetten."

„Ik begrijp je niet," hoorden ze Ma-

deleine de Moraigne zeggen. ,,Je hebt

f^P*-

De Warner Bros-ster Dick Powell is een goed planist. Wij zien hem hier In de

muziekkamer van zijn woning te Hollywood.

absoluut niet het recht op deze manier

tegen me te spreken. Zeg alsjeblieft

verder niets meer."

Daarop Madame Hedoin weer:

„Ik heb alleen je eigen bestwil op

't oog, Madeleine. Maurice zal nooit iets

voor jou beteekenen. Je kunt — je

zult niet met hem trouwen."

Geruischloos sloop Trefor Lynn dich-

ter naar de haag en beduidde Pascal

hetzelfde te doen.

„Ik denk niet, dat je het zult kunnen

beletten," verklaarde het jongemeisje

scherp.

„Ik zal het beletten," was het be-

sliste wederwoord. Claires toon hield

nu een onverholen bedreiging in. „Wat

er ook gebeurt, je zult nooit met hem

trouwen!"

„Ik zal wèl met hem trouwen," hield

Madeleine onverschrokken vol.

Iets in de rustige liefelijkheid van

haar stem bracht Madame Hedoin bui-

ten zichzelf.

„Zottin, die je bent!" barstte ze uit.

„Het is hem toch alleen om je geld

te doen."

„Dat is niet waar!" protesteerde het

meisje.

Cïaire Hedoin lachte schel.

„En hij zal er geen centime van

hebben!"

„Ik wil niet meer naar je luisteren,"

riep Madeleine verontwaardigd. „Ik

vind het min en afschuwelijk van je,

om zooiets achter iemands rug te zeg-

gen en ik geloof er geen woord van.

Het is alleen jaloezie van je, en ..."

„Noem het zooals je wüt," viel de

andere haar in de rede.

- 7 -

„... en daarom is 't maar het beste,

dat je meteen weet, dat onze verloving

morgen publiek wordt," maakte Made-

leine bedaard haar zin af.

Het was een oogenblik stil en het

was Claires stem, die de stilte verbrak.

„Het is nutteloos om er nog meer

over te zeggen," zei ze koud. „Maar ik

heb je gewaarschuwd. Neem van mij

aan, dat je nooit met Maurice zult

trouwen."

„Dat zullen we zien!" Madeleine liet

zich niet van haar stuk brengen. „Ik

ben veel te gelukkig dan dat ik lust

heb met iemand te twisten. Ik ga terug

om te dansen."

Van hun schuilplaats uit zagen de

twee mannen de zilveren fee om de

haag heen komen. Ze stak het grasveld

over in de richting van het huis en was

in het donker weldra onzichtbaar. Een

moment later speelde een plotseling

licht uit een der bovenvensters door

de boomen achter de haag en er door-

heen glurend, zagen ze Claire Hedoin

alleen staan in haar schitterend cos-

tuum, zonder masker, een uitdrukking

van ziedenden haat op haar gezicht.

Toen keerde ze zich om; met een

geluid, dat een snik van woede leek,

rende ze weg en was weldra opgenomen

in de zwarte duisternis van het park.

IV.

Een uur later verspreidden de dan-

sers zich weer op de terrassen. Een

klok deed elf zware slagen hooren en

bijna tegelijk met den laatsten slag

[Vervolg op pag/na 211


-**'- ^

—^—^^—

' i

—^"^^^"^

^^^~

K^ii^accr


.... .„ - ,

AMSTERDAMSCHE KRONIEK

TpVv insdag-avond j.1. gaven de Städtische

Bühnen Frankfurt a.M. onder leiding

van Generalintendant Hans Meiss-

nerf een opvoering van Richard Strauss'

meesterwerk „Der Rosenkavalier".

Het is een opvoering geworden, die voor-

al dramatisch op een hoog plan stond —

vocaal waren er helaas eenige zwakke

punten. Ten eerste Else Genfner-Fischer,

die de rol van Feldmarschallin Fürstin

Clara Ebers, die de rol van Sophie in

„Der Rosenkavalier" zong.

Werdenberg in het eerste bedrijf prachtig

vertolkte, maar wier intonatie niet onbe-

rispelijk was. Betty Mergler (Annina) en

Oskar Wittazseck (Valzacchi) vielen ge-

heel uit het kader van een

model-opvoering. Maar hier-

mede heb ik ook alle zwakke

punten in de opvoering ge-

noemd. August Griebe! was

een prachtige Ochs auf

Lerchenau, die ons vaak

aan den onvergetelijken Paul

Knüpfer herinnerde, Emmy

Hainmüller was een volmaakte

Octavian en Clara Ebers (So-

phie von Faninal) bleek over

een heerlijk frissche sopraan

te beschikken.

Het orkest onder leiding van

Bertil Wetzelsberger was uit-

muntend. Dit onderdeel was

zeker het hoogtepunt van de

uitvoering. De decors waren

(vooral in het eerste bedrijf)

ietwat sober van kleur. Bij

deze opera hadden uitbundige

kleuren niet geschaad.

Het „Groot Nederlandsch

Tooneel" gaf Zaterdagavond in

het Grand Theatre de première

van „Kleine Man, wat nu?". De

populariteit van het boek ken-

nende, hadden wij een volle

zaal verwacht. Het viel echter

bitter tegen. Misschien heeft

de gelijknamige film, die het publiek te-

leurstelde, hieraan schuld. Het is jammer

voor het ensemble van het Groot Neder-

landsch, dat aan dit stuk al zijn krachten

heeft gegeven. „Kleine Man, wat nu?" is

als tooneelstuk al even zwak als alle an-

dere stukken, die uit bekende boeken zijn

getrokken. Is het boek al niet bijster inte-

ressant, het tooneelstuk is het nog minder.

Het is een aaneenvoeging van zes tafe-

reelen, die den roman op den voet volgen.

my Hainmüller in „Der Rosenkavalier".

maar in tegenstelling met het boek iedere

sfeer missen. Deze „kleine man" laat het

publiek Siberisch koud. Als hij medelijden

moet inboezemen, werkt hij alleen maar

komiek. Veel beter komt de figuur van

Lammetje tot haar recht, evenals trouwens

die von Jachmann.

De regie en monteering van Johan de

Meester waren goed verzorgd, maar dit

kon — helaas — de opvoering niet redden.

Kleine Man, wat nu?

Frits van Dijk, Cissy van Bennekom en Marie van Westerhoven in „Kleine Man, wat nu?"

.

maakte een uitstapje naar een pas geopend

hotel, dat vroeger een prachtig kasteel was

geweest en dat men thans, door zijn archi-

tectonische waarde, op deze wijze poogde

te exploitecren. De keuken was mijn neef

echter niet te best bevallen. Toen de eigenaar

hem bij het weggaan begeleidde vroeg hij:

„Mooi oud huis, vindt u niet? Wilt u

den vleugel niet eens zien, die uit vijftien-

honderd dateert?"

„Neen, dank u," snauwde mijn neef. „Ik

heb dien vleugel al bij de lunch gehad!"

Bezoeker (tot bediende, die hem de

schilderijen-galerij laat zien): „Dat is een

prachtig portret. Zeker een oude meester?"

Bediende: „Neen, dat is de oude me-

vrouw!"

„Ik hoor, dat de voorzitter zoo'n prach-

tige speech heeft gehouden gisteren. Waar-

over had hj) het?"

„Dat heeft hij niet gezegd."

Voorman: „Ik hoop niet, dat je zoo'n

kerel bent, die zijn spullen opzij gooit, zoo-

dra de fluit gaat!"

De nieuweling: „Neen hoor! Ik niet! Als

ik mijn gereedschappen heb weggelegd, moet

ik soms nog wel vijf minuten wachten, eer

de fluit gaat!"

„Wij hebben onze vacantie doorgebracht

met een tocht op de motorfiets! Het was

verrukkelijk!"

„Je bent zeker wel heel wat mooie plek-

jes gepasseerd?"

„O, dat zal wel, want wij deden minstens

vier honderd mijl per dag."

Het pas getrouwde vrouwtje toonde haar

vriendin al de schatten en schoonheden van

haar huis, waarbij ook een keurige nieuwe

two-seater hoorde.

„Dien heb je zeker van je vader gekre-

gen?" vroeg de bezoekster.

„Ben je mal?!" was het verontwaardigde

antwoord. „Dat zou George nooit willen

aannemen. Al wat vader betaalt, is de huur

en de onkosten van de huishouding."

„Die kerel, die Klaassen, is me al twee

jaar een tientje schuldig."

„Krijg je 't niet van hem terug?"

„Geen cent! Maar dat is 't ergste nog

niet eens. Ik hoorde, dat hij een incasso-

bank had opgericht en toen heb ik hem

geschreven, of hij ook mijn vordering voor

mij wilde innen."

„En wat gebeurde er toen?"

„Hij antwoordde mij, dat alle pogingen

om het geld binnen te krijgen, hadden ge-

faald, en bracht mij vijf gulden in rekening

voor gemaakte onkosten."

Waarzegster: „U hebt de gave van het

woord. Als u spreekt, luistert iedereen met

open mond."

Klant: „Ja, dat klopt. Ik ben tandarts."

„Toen ik pas getrouwd was, maakte ik

mijn man iederen morgen wakker met een

kus."

„En nu?"

„Hij heeft een wekker gekocht."

^—■ —

ssa^

KNIPPUZZLE

Uit bovenstaande stukjes moet een portret

Kevurmd worden van een Amerikaanschen film-

ster, die in Lilian Harvey's laatste film als haar

partner opttad. Onder degenen, die ons het

goed opgeplakte portret en den naam van den

acteur zenden, zullen wij tien foto's van hem

verdeelen. Oplossingen voor 15 Mei (van abon-

né's uit overzeesche gewesten voor 15 Juli)

inzenden aan ons adres: Redactie „Het Week-

blad", Galgewater 22, Leiden. Op de enveloppe

gelieve men duidelijk te vermelden: „C. é Th.-

Puzzles No. 536".

Degenen, die het blad liever niet willen be-

schadigen, kunnen volstaan met de stukjes

over te trekken op een doorzichtig papiertje,

of te calqueeren. Dit laatste geschiedt door.

middel van een velletje carbonpapier, dat men

onder deze pagina legt. Als men nu onder

het carbon nog een stukje wit papier legt en

dan de omtrekken van de op deze pagina af-

gedrukte stukjes met potlood natrekt, zal het

carbonpapier deze op het witte papier over-

drukken. De aldus gevormde en uitgeknipte

stukjes papier moeten ook als een portret

worden opgeplakt.

Zij, die ook de Wekelijksche Vraag op wen-

schen te lossen, kunnen die desgewenscht

tegelijk met deze puzzles inzenden, doch zij

gelieven die oplossingen dan op een apart,

OPLOSSINGEN C.

KNIPPUZZLE

Adolphe Menjou

— IT

doch volledig' van naam en adres voorzien

velletje papier te schrijven.

KAMRAADSEL

1 4 s


DOLORLE) DEL MO

eze slanke, Mexicaansche schoonheid

met haar prachtige, zwarte oogen

en haar donkere altstem behoort

tot die vrouwen, waarvan je je eigenlijk

niet kunt voorstellen, dat ze zich met nuch-

tere alledaagsche dingen bezighouden, zoo-

als typen, boekhouden, bedden opmaken of

aardappelen schillen. Zij is als het ware de

levend geworden romantiek.

In de Remaco-Radio film ,,Flying down

to Rio", die geheel is afgestemd op de

romantische, zuidelijke atmosfeer, is ze dan

ook als vrouwelijke hoofdrolvertolkster

volkomen op haar plaats.

Haar eigenlijke naam is Dolores Asunsolo

en ze werd geboren te Durango in Mexico,

waar haar vader bankier is.

Dolores kreeg haar opvoeding te Parijs

en in Spanje, waarbij vooral veel aandacht

werd geschonken aan muziek en dans, zoo-

dat haar natuurtalent grondig werd ge-

schoold.

Terug in Durango zong en danste ze wel

eens voor de aardigheid op familie-feestjes,

en al gauw werd ze een locale beroemdheid.

Ze trok de aandacht van een Amerikaan-

schen filmman, die haar een engagement aan-

bood.

Nu koestert men, vooral in de hoogere

Spaansche kringen, zeer conservatieve be-

grippen over de vrouw en in het bijzonder

over het jongemeisje. Het liefst zou men

zoo'n jong, mooi meisje tot aan haar trouw-

dag achter de tralies zetten en het aanbod

van den filmman wekte dan ook allerwege

groote verontwaardiging.

De jonge Dolores hield vol en toen haar

optreden in ,,What price glory" een wereld-

succes werd, was alle oppositie verdwenen.

Daarna ging het crescendo met haar film-

roem. De romantische, zuidelijke schoone

werd een van de erkende koninginnen van 1

y

i

het witte doek tot er plotseling een stilstand

in haar carrière intrad, ten gevolge van een

langdurige ziekte. Een gevaarlijk moment in

de loopbaan van deze mooie, talentvolle,

jonge vrouw! Er zijn immers zoovele jonge

talenten, die naar een kans hunkeren en zoo

ergens, dan geldt in de filmateliers van Hol-

lywood het spreekwoord: uit het oog, uit

het hart!

Het heeft Dolores del Rio dan ook heel

wat moeite gekost den voet weer in den

stijgbeugel te krijgen, doch met taaie vol-

harding heeft ze gevochten om den „way

back".

De R.K.O. gaf haar een kans met de film

,,Birds of Paradise". Toen was het pleit ge-

wonnen! Dolores del Rio is weer op het eer-

ste plan terug en dat ze dit verdient, bewijst

ze ten volle in de Remaco-Radio film

„Flying down to Rio".

Ls-h

12

f

r^

———

.Os

■mé

hf^

a\ö tes Ä*

de

v tc

-T»!'^» OoVO Atv

^f

attv

L\eV

a^ 6

ca' ,^t-

^^^^—^—

Het is onmogelijk om het middelpunt

van de aarde te bereiken, zegt een ge-

leerde. — Toch probeeren sommige voet-

balspelers het nog altijd!

„Een jongeman met lange armen

neemt gewoonlijk snel toe in gewicht,"

schrijft een dokter in een artikel. — Na-

tuurlijk, want hij kan alle schalen op

tafel zooveel gauwer naar zich toehalen

dan anderen!

„Hoe moet men de menschen er toch

toe brengen om op een bepaald punt

de straat over te steken?" verzucht een

verkeers-expert. — Als hij het eens

probeerde door even voorbij dat punt

een meisje met bloempjes voor een

liefdadig doel te posteeren?

Vele menschen met geld worden

hotel-eigenaar, zegt men. — En vele

hotel-eigenaars worden menschen met

geldl

Door een abuis kwam dezer dagen

een kostbare Chineesche vaas „onder

den hamer" voor een gulden. — Onze

dienstbode breekt er met genoegen een

voor niets!

„Er is een woord, dat altijd verkeerd

wordt gespeld," verzucht een onderwijzer.

— Ja, verkeerd.

„Tien jaar geleden ging ik naar

Amerika en alles wat ik bezat was

een broek — en ik ben terugge-

komen met een millioenl"

„Wat wil je in's hemelsnaam met

een millioen broeken beginnen?"

„Dank U zeer voor het begeleiden.

Ik heb g'ezong-en „I entelied" — wat

speelde U?'

15

Filmster: „Breng me iets, dat en

lekker en zwa,ar verteerbaar is,

kellner. Ik moet een tragischen

blik hebben vanmiddag."

De zeerob:

spelletje?"

„U hebt vier nachten achter el-

kaar ingebroken in dat modema-

gazijn. Wat hebt U gestolen?"

„Alleen maar een japon voor

mijn vrouw, maar ik moest hem

telkens ruilen!"

„Heila! Hebben jullie soms zin in een


H^W^w

ALS HET LEVEN EEN TRIOMF WORDT

LOUIS BRAILLE. - DE WELDOENER DER BLINDEN.

Zélf een blinde, leidde hij de blinden

naar het Beloofde Land, waar de

donkere uren van hun der wereld

afgesloten eenzaamheid verlicht werden door

de mogelijkheid te kunnen lézen. Wat dit

zeggen wil, kan wellicht slechts hij begrijpen,

die, doordat hij het licht van zijn oogen mist,

de wereld slechts voor een gering deel kan

verstaan.

De uitvinding van Braille is dienstbaar

gemaakt aan iedere beschaafde taal, die er

op onze planeet gesproken wordt: zij heeft

de mogelijkheid geopend het onderwijs op

de scholen voor blinde kinderen op een-

zelfde peil te brengen als het gewone onder-

wijs. De National Library te Londen bezit

een collectie van honderdvijftigduizend boe-

ken, die in het Brailleschrift zijn gedrukt,

en ook in zoo goed als alle andere belang-

rijke steden ter wereld vindt men bibliothe-

ken, waar de blinden de lectuur kunnen

krijgen, die vooral zij zoo noodig hebben als

voedsel voor hun geest, omdat die geest

bijna geen andere indrukken kan krijgen dan

door lezen....

En toch Het is nog maar nauwelijks

een halve eeuw geleden, dat de wereld wei-

gerde het systeem van Braille te aanvaarden,

dat zijn uitvinder overladen werd met hoon

door hen, die meenden te weten wat goed

voor de blinden was. Zij wisten het echter

niét, en zoo er één was, die het weten kon,

dan was het Braille. Hij was de zoon van

een eenvoudig handwerksman in een klein

Fransch dorpje, en terwijl hij als kind van

drie jaar speelde met een els, die zijn vader

bij zijn werk gebruikte, had hij het ongeluk

zich zóó te steken, dat hij blind werd aan

beide oogen.

Toen hij eenige jaren ouder was, stuur-

den zijn ouders, die alles opofferden om hem

zooveel mogelijk levensgeluk te geven, hem

naarde beroemde blindenschool van dr. Guil-

lie teParijs.Hier bleek hij tot de schranderste

leerlingen te behooren en hij maakte er zich

spoedig de kunst van het lezen eigen volgens

het zeer eenvoudige systeem, dat Valentin

Hauy in 1786 had bedacht en in practijk

gebracht. Het systeem van Hauy berustte

eigenlijk op een soort relief-druk van gewone

letterteekens; de boeken waarin deze pagina's

waren saamgebonden, waren uit den aard

dus zeer dik en onhandig, ofschoon de uit-

vinder ten gerieve van gevorderde leerlingen

verscheidene afkortingen in de woorden had

aangebracht. 1

De jonge Braille leerde uit deze, volgens

het systeem van Hauy gedrukte boeken, alles

wat er uit te halen viel en hij vergaarde hier-

door zooveel kennis, dat hij op nauwelijks

zeventienjarigen leeftijd op zijn school werd

aangesteld als hulpleeraar. Bovendien had hij

zich ook nog in de muziek bekwaamd, zoo-

dat hij tevens als organist der school optrad

en in verscheidene kerken de diensten met

zijn gevoelig spel opluisterde. Hij was een

harde werker, en hij maakte van de dikke

boeken, die hij zelf doorworsteld had, korte

uittreksels ten behoeve van zijn leerlingen.

Steeds echter hield hij zich bezig met de

vraag, hoe hij een systeem van blindenschrift

zou kunnen bedenken, dat zoowel geschre-

ven als gelezen zou kunnen worden, zonder

voor dit eerste een speciaal apparaat voor

reliëfdruk noodig te hebben.

Bij de verschillende systemen, die zijn

LOUIS BRAILLE

vingers onderzochten, was ook dat van een

jong artillerie-officier, Charles Barbier, die

op zeer ingenieuze wijze gebruik maakte van

punten in plaats van letters. Bovendien be-

zigde hij in plaats van gewoon geschreven

woorden teekens, zooals de stenografie die

kent. Het systeem was echter te ingewikkeld

voor de behoefte, waarin het had te voorzien

en kwam voor algemeen gebruik dus niet in

aanmerking.

De jonge, blinde onderwijzer aan de Pa-

rijschc school onderzocht het systeem echter

nauwkeurig. Zijn vingers gleden in zijn vrije

uren herhaaldelijk over de ingewikkelde tee-

kens, terwijl hij zich daarbij voortdurend

afvroeg, hoe hij deze eenvoudiger zou kun-

nen maken. Toen kwam op een goeden dag

de inspiratie. ■— Hóe, dat zullen wij nooit

weten, want Braille heeft het nimmer ver-

teld. Alleen weten we, dat hij zich de punt

als het grondbeginsel van zijn nieuwe systeem

dacht. Hij voelde als het ware, dat in de

punt het geheim school voor een eenvoudig,

gemakkelijk toegankelijk blindenschrift.

De moeilijkheid was echter, zijn intuïtie

U

■ •

0 •

- •

ê

■ •

i

• •

• •

•• •• ••

• • • •

■ •

• ■ ■ •

• • • • • • •• • 0 • •

ü

• •

• • • •

«U CU ei ü ■> üu ii cl. scl<

l o I

Ap35U. ■cllftr.kil|iL _ 1 Wg u Cjf.rtekM. BMHIIUW.

Ciilm.

• • • •

CWFEBS EN iLOEDHAlSCHI! TEEKEN»

•■ ;. •• é« ». •• «« ,.

1 8 (J

** **

+ - X / > < y

'J

BRAILLESCHRIFT,

zooals het wordt gelezen (van links naar rechts).

J= T4 —

• •

dienstbaar te maken aan de practijk. Hij nam

talrijke proeven, maar ook hierover bewaar-

de hij het stilzwijgen. Eindelijk had hij even-

wel zijn ideaal bereikt en was hij er in ge-

slaagd, een nieuw schrift te construeeren.

De helderheid van Brailles geest blijkt uit

den eenvoud van zijn opzet. De grondslag

van het geheele schrift bestaat uit slechts zes

dunne punten, die in drie rijen van twee

onder elkaar worden geplaatst. Voor elke

letter worden één of meer dezer punten

dikker gemaakt, en de stand der dikke pun-

ten ten opzichte van elkander in de figuur

van zes punten, duidt de gewenschte letter

aan. Op deze wijze verkrijgt men drie en

zestig combinaties, jit^ in de eerste plaats

worden aangewend voor het alphabet, de

cijfers, leesteekens en muziekteekens.

Het schrift wordt geschreven van rechts

naar links, doch in omgekeerde volgorde ge-

lezen. Voor het schrijven wordt meestal de

Brailletafel gebruikt, een plankje, waarover

twee linialen met correspondeerende openin-

gen bewogen kunnen worden, en tusschen

welke zich het te beschrijven papier beweegt.

De punten worden met een stift in de zes ope-

ningen (punten) der figuur geprikt, zoodat

de bedoelde letters aan de keerzijde in relief

komen te staan. Het schrijven geschiedt thans

ook veel op de Hall-schrijfmachine, die het

weergeven der letters door één enkelen aan-

slag mogelijk maakt.

Brailles vinding bleek geniaal van een-

voud. Toch moest het verscheidene jaren

duren, eer men er het nut van wilde inzien.

Braille was nauwelijks twintig jaar, toen

hij zijn methode op zijn eigen school begon

te toetsen. Vijf jaar later had hij een nog

weer verbeterd systeem bedacht en uitge- •

werkt, maar ofschoon hij het in zijn vrije

uren onderwijzen mocht aan leerlingen, die

er belang in stelden, was het niet voor twin-

tig jaar later, dat het officieel door de school

werd ingevoerd. En toen was Braille reeds

overleden.

Zelfs na zijn dood nog werd zijn systeem

herhaalde malen aangevallen, doch steeds

door hen, die zelf niet blind waren en die

zich daarom niet bevrijden konden van het

dwaze vooroordeel, dat ook het blinden-

schrift gemakkelijk met de óógen te lezen

moest zijn. Waarschijnlijk zou het dan ook

nooit, tot zegen der blinden, zijn ingevoerd

geworden, indien er in Engeland niet een

man was opgestaan, die zich tot taak had

gesteld de erkenning van de groote waarde

van het Braille-schrift als het ware van de

wereld af te dwingen. Die man was dr.

Thomas Rhodes Armitage, die zelf zóó

slecht van gezicht was, dat hij van den

tastzin zijner vingers afhankelijk was om

te kunnen lezen. Dr. Armitage verzamelde

een groep blinden om zich heen en

probeerde met hen alle bekende systemen.

Na lange en moeizame proefnemingen door

henzelf en alle andere blinden, die men

kon bereiken-, kwamen zij unaniem tot de

uitspraak, dat het schrift van Braille verre-

weg de voorkeur verdiende.

Dat was in 1868 — zestien jaar na den

dood van den uitvinder. Sindsdien heeft

het Braille-schrift zich op ongeloofelijke

snelle wijze verbreid, zoodat er thans geen

beschaafd volk bestaat, dat het niet voor

het onderwijs van zijn blinden heeft aan-

vaard.

Kostelijke Ringers'

chocolade en nog

iets, gevormd tot

een knappend

stukje toast.

OVERTOLLIG HAAR

verwijderd door

ELECTROLIJSE

komt niet terug. Eonig afdoend tysteem.

Adviseer uw arts. Behandeling absoluut pijn-

looi. Laat geen lldteekent na. Gratis advies.

In«tIt. v. electr. ontharing E. Nooteboom.

Goudsche Singel 83« — Rotterdam

TREKKING 15 MEI

Oe grootste prijs f 120.000

kunt ook U winnen I

Niet aarzelen I

INSCHRIJVING OP QROEP „A

Vanaf heden opengesteld :

S'lnOranjek rui s-Obliga tien

en de volgen« de loterijwet 1905 voor

feheel Nederland wettir geoorloofde

„STAATS- EN PREMIELOTEN"

Zonder nieten I Elk lot een pri]« !

Jaarlijks 10 groote winstkansen, waarin

uitgeloot worden

1.113.400 GULDEN

MET HOOFDPRIJZEN VAN :

f 120.00 0

72.000 | 60.000 | 48.000

36.0OO | 30000 | 22.500

•n duizenden gemiddelde mn kleinere prij-

zen, all« in contanten, kunt u winnen door 1

inschrijving op een of meerde re dezer loten |

|^^ zondernieien "^"

Ueheele Loten vanaf 13- per maand,

(du« paan gedeelten). — Ultlotlngsllleten |

U rat la na ladara trekking.

BES T ELBRIEF Gel leve du Idellik I n Ie vu lien |

an la adraaaaaran aan da

Holl. Crediet A ObligatlebankN.V.

Amsterdam, Postbox577, P C. Mooftstr 165 |

Ondargataakanda baatait hiermede:

Uitvoerig Proapactua .*" gratia - franco

an wanachl In ta achrljvan op da wattig

geoorloofde gahaala

„STAATS- EN PREMIELOTEN"

slechts f3.— par maand, rachtgavanda van-1

af da a.a. trekking op dan vollen prijs, f

EEN ZOO GUNSTIGE GELEGENHEID OM |

EEN VERMOGEN TE BEREIKEN. MAO VOOR-

AL IN DEZEN TIJD NIEMAND VERZUIMEN.

Naam en Voort.:

Woonplaats:

Straat en No.:

1 Naam der Courant:

'mhr

OP STRAAT

fotografeeren vereischt een hoog-

gevoelige film, waar men op aan kan

GEBRUIK DAAROM OVERAL EN ALTIJD:

GEVAERT FILM

# Rollfilm & Filmpack.

# Kleinbeeidfilm voor Leica, Contax, Peggy, enz.

# Amateurciné-film 16 & 9 l /2 mm.

Belichtingstabel gratis op aanvraag

Alle goede fotozaken hebben Gevaert-Film in voorraad

N.V. HANDELSONDERNEMING GEVAERT

33-35 BAZARSTRAAT - DEN HAAG

Molly: „Je kunt het gelooven

of niet, kindlief, maar sinds de

twee laatste maanden heb ik

„neen" gezegd tegen ongeveer

een dozijn mannen I"

Dolly: „Werkelijk? Ja, 't is

wel vervelend hè, al die venters

aan de deurl"

VORMT UW HAAR

met de IDEAAL WATERGOLFKAP

Behoudt uw haar gezond, glanzend,

natuurlijk en mooi golvend !

Geeft uw rijk bezit niet prijs aan brand-en kooklnstrumenten, die

het haar zeer zeker grondig verwoesten. Bewijzen in overvloed. De

IDEAAL KAP is er nu met alle denkbare voordeden en de behande-

ling doet U zelf met gewoon water. Geen stoom. Geen electricitelt.

Om de nieuwste IDEAAL WATERGOLFKAP bekendheid te geven,

wordt WAARDE-COUPON afgedrukt, welke recht geeft op de KAP

tegen RECLAME PRIJS, zijnde f 1.30. Op de demonstraties waren

allen overtuigd van de gunstige resultaten na slechts eenmaal

gebruik, op volkomen natuurlijke en gemakkelijke wijze. Patent

veerende goifverdeeler. Geen knellen op het hoofd. HOLLANDSCH

FABRIKAAT en I jaar schriftelijke garantie. Voor lang en kort haar,

onverschillig welke schelding. Bij elke IDEAAL KAP wordt een zeer

duidelijke HOLLANDSCHE GEBRUIKSAANWIJZING gevoegd

WAARDE-COUPON a f 1.30

Ondergeteekende verzoekt directe toezending van de

IDEAAL KAP è f 1.30 met uitvoerige HOLLAND-

SCHE GEBRUIKSAANWIJZING en schriftelijk

garantiebewijs. (Rembourszending plus portokosten).

Naam ; ,

Adres:

Plaats:

Inb. en Leesgez. : Coupon overschrijven.

Duidelijk invullen s.v.p. £ ^f

Ceen ontsierend

Haar meer

„Ik was geheel ontmoedigd door den

zwarea groei van ontsierend haar. Ik

probeerde ontharingscrèmes, onaan-

genaam ruikende poedert en pijnlijke

electrische behandelingen — zelfs egn

scheermes. Door

het scheren werd

de haargroei echter

nog dichter. Daarop

vernam ik dat de

Nieuwe Vieto —

dieWenlo-Witbe-

vat — de keratine

in het haar en

de haarwortels

oplost. Dit

maakt voor

goed een

eind aan den

last van

overtollige

i haargroei. Se-

dert ik Nieuwe

Vieto gebruik is

mijn huid zoo

glad en blank,

dat niemand

ooit zou kunnen

vermoeden dat

ik jarenlang met overtollig haar te

kampen heb gehad." Nieuwe Vieto

(met Wenlo-Wit) is gegarandeerd

100% zuiver en heerlijk geparfumeerd.

Ve'Wijgbaar in tuben van ƒ0.75 en

ƒ \ .25 bij drogisten en parfumeriezaken.

GRATIS : Door een speciale over-

eenkomst met de fabrikanten Ran elke

lezeres van dit blad een monster

Nieuwe Vieto (met Wenlo-Wit) ontvan-

gen door toezending van 5 postzegels

è 5 et voor porto, verpakking, etc,

aan de Dae Health Laboratories

(Afd. M.17 ). Den Haag.

terwijl de behandeling uiterst

eenvoudig is en geen cent verdere kosten

met zich meebrengt. Hebt gij PERMA-

NENT ? Houdt dan zelf de watergolf-

slag bij. Hebt gij geheel sluik en moeilijk

haar? Vormt dan met de IDEAAL KAP.

Uw kapper(ster) zegt vanzelfsprekend: neen.

Wij zeggen: neemt proef, want uw RECOM-

MANDATIE IS ONZE RECLAME. Toe-

zending geschiedt in volgorde. Voordeden :

Veel tijd- en geldbesparing. Geen haar-

uitval, branden, WACHTEN, enz., enz.

Haalt uw IDEAAL KAP zelf af, of zendt

Waarde-coupon aanDE GROOT'SEXPORT,

MELKPAD 17, ROTTERDAM.

Vooruitbetalingen FRANCO huis.

Rembours-zending (plus kosten).

WINKELPRIJS WORDT f 2 60.


^^P

S^

m ~tïT~ïé #

! ■ ■ •

MEI o

Woorden en muziek van Guus Bctleiu

£EÈ ^-^j^^—^rrj^i

Zoo is dan de maand ge - ko - men. Waar ik. on - der ons ge - zegd. Van het twaalftal, dat ons

Mei, de maand van groe - ne wei - den. Van het jon- ge maische gras, Mei, de maand van de be-

Mei, de ra-men gaan weer o -pen, 'n Nieuwe len-te,'n nieuw be-gin... Al - Ier - lei ben - ri - ne-

P I r

^m

i=*^

E^^

^ m

ü

ÜÜS

g=F r ^ r P J iJ 11 s ? ^^

't jaar biedt, Wel de mees-te waard'aan hecht.

Ia3 - ting. Waar je mee ten ach - ter was.

luch-tjes Waai-en weer je ka - mer in!

i^p

p m

^

^

12^:

* s- i- 33

É

^

YJ' - - ^ ^

Mei., hoe me - lo - dieus en klank-vol Klinkt dat

Mei., je splin - ter - nieu-we aan - slag Ligt- te

Mei, je kunt weer mee - ge - nie - ten Van

*3F=^

ïE^

woord, hoe zacht, hoe zoet... Len - te, al be-gint 't in Maart al,

wach - ten in de bus, Mei, dè maand van het do - zijn - tje,

buur-mans ra - di o. En ook wat je niét wilt hoo - ren

t f \ | ]

^i

Mei, de lelietjes van dalen

Spreiden weer hun zoetsten geur.

En de vrouw is weer besprenkeld

Met een voorjaarschen odeur!

Mei, de vogels in de boomen

Zingen weer hun hoogste lied.

Mei, 'k lees in de loterijlijst

Juist een dikke vette niet!

*- *- ■#-

3S

P

mm

A ^Ni

Mei, de maand van zomertijd en

Wijzertjesverdraaierij,

Mei... we winnen er des avonds

Lekker één uur daglicht bij!

Mei, we kunnen weer genieten

Van den zoclen voorjaarstijd...

Mei... we zijn aan de verhuizing

Honderdtachtig gulden kwijt!

iH^

s het eerst in Mei pas goed I

Voorden eer-sten lief - des-kus.

Krijg j'er gra - tis, b^j ca - deau!

j

i^^i ?

^

f

Ö

Ü

'M. :A_:

Mei, we steken ons voor vrouwlief

Weer een tikje in de schuld.

Want haar zomergarderobe

Dient terdege aangevuld!

Mei... de maand van zon, licht, leven.

Hoé vaak zong men reeds Uw lof.

Mei... de maand van de motieven

Voor... een dichter zonder stof!

U kent hem toch wel, den bekenden conferencier PIET HOLMAN?

Hoogst beschaafd declameerde hij in ons Studio rake levensliedjes van vreugde en droefheid.

Ze zijn prachtig geslaagd! 't Is geen Gramophone-plaat maar werkelijkheidI

Prijs f. 3.-. Geruischloos, onbreekbaar, pl.m. 10 minuten speelduur.

Laat een opname van Uw talenten maken! Zang, declamatie of instrumentaal.

Uitsluitend in: N.V. WILLEM SPRENGER's STUDIO

PASSAGE 46, DEN HAAG. - REEDS DUIZENDEN HOOGST VOLDAAN!

Vooraf bespreken dag en uur wegens de enorme belangstelling.

20 —

(Vervolè van pag. 7)

werd een der deuren

van de balzaal ruw open-

geworpen en haastte de

man in het zwart zich

naar buiten. Zonder

een woord van veront-

schuldiging baande hij

zich bruusk een weg

door een groep gasten,

vloog de treden van de

drie terrassen af en

verdween in de scha-

duwdiepten van den tuin.

Trefor Lynn, die

met Pascal op het bo-

venste terras stond,

keek de wegijlende

zwarte gedaante na.

„Wat drommel heeft

die vent in den zin ?"

riep de advocaat uit.

„Dat zullen we waar-

schijnlijk spoedig te

weten komen," ant-

woordde de ex-detec-

tive droogjes.

En de woorden

waren nauwelijks over

zijn lippen, of ze merk-

ten een opschudding

in het huis; barones

de Bressuire kwam

geen halve minuut la-

ter de balzaal binnen-

stuiven, haar gezicht

even wit als haar ge-

poederd haar.

„Ik ben bestolen!

Er is iemand in mijn

kamer gedrongen en

nagenoeg al mijn ju-

weelen zijn weg!"

Onthutst en geagi-

teerd dromden allen

om haar heen; bij het

hooren van haar alar-

meerenden uitroep wa-

ren de gasten, die op

de terrassen koelte

zochten, de zaal weer

binnengekomen. Om-

kijkend ontdekte Achille

Pascal, dat Lynn ver-

dwenen was.

„Het was de man in "t zwart I" ver-

volgde de barones. „Ze hebben hem de

stoep van de terrassen zien afhollen.

Ik wist van den aanvang, dat er iets

verdachts aan hem was ik heb het

dadelijk al gevoeld."

„Hij is het park ingegaan!"

Verscheidene opgewonden stemmen

spraken tegelijk.

Opeens, van verwcg uit den tuin,

woei een kreet tot hen over, — een

kreet van felle pijn,,die verstierf in een

ademloozen snik. Er was een moment

stilte, toen brak een pandemonium van

SIGAREN

's-Morgens,

's Middags,

's Avonds.

5eX%

IM1AORDCE CMEVAILDE^

is thans bij de Metro-Goldwyn-Mayer geëngageerd.

ontstelde verwarring los. Van alle kan-

ten schoten uit den tuin gestalten naar

de. terrastreden toe en botsten haast

tegen degenen, die naar beneden

holden.

Graaf Jean de Moraigne trad uit de

duisternis naar voren. Zijn sterk gezicht

was bleek, maar zijn toon klonk even


tragedie op aarde waren teruggekeerd.

V.

Een vrouw kwam langzaam uit de

schaduwen naar hen toe. Het was Claire

Hedoin, met wilde oogen en grauw-

bleek van (onuitsprekelijke ontzetting,

heur haren verward, als van iemand,

die te hard geloopen heeft. Ze droeg

effen en onaandoenlijk als altijd, toeiv "'^ .^

hij vroeg: ^ock. de md-

iir • !_ i -, T^ i i J honnair . De

„Wat is er gebeurd? Dat leek de hoofdrollen

stem van Madeleine!" worden gespeeld

Maurice Simonot en kolonel Chama


van den tuin het wijde zwarte costuum,

waar hij een ander costuum ónder had,

snel aan en uit te trekken. Dus de dief

was in den loop van het feest nu eens

de man in 't zwart, dan weer "

Trefor Lynn wachtte even, „wel ■

iemand anders."

Claire Hedoin leunde bevend naar

voren, een uitdrukking - van namelooze

verschrikking op haar gezicht. Eén voor

één kwamen de aanwezigen dichter op

haar toe, maar ze scheen hen niet te

zien; haar oogen waren met een glazigen

blik van doodsangst op de forsche ge-

stalte in het middeleeuwsche rechters-

gewaad gevestigd.

„Het was ontegenzeglijk een han-

dige tactiek," vervolgde de Engelsch-

man, „omdat, als de identiteit van den

man in 't zwart uitgekomen was vóór

het plegen van den diefstal, de dief

zijn spel volmondig zou hebben erkend

en het als een onschuldige grap voor-

gesteld zou hebben. En na den dief-

stal moest van den man in 't zwart

natuurlijk geen spoor meer te beken-

nen zijn geweest I"

„Wie was het, monsieur Lynn ?"

drong de barones de Bressuire. „Wie

was "het ?"

Trefor Lynn hief een waarschuwende

hand op, die tot geduld maande.

„De dief rende de terrastreden af

naar den tuin. Onder den zwarten man-

tel bevonden zich de gestolen juweclen,

die zoo snel mogelijk aan een mede-

plichtige moesten worden overhandigd.

Over die medeplichtige zult u zoo

aanstonds hooren. Maar hij had nog

iets anders onder dien mantel: een

scherp voorwerp, waarmee hij het slot

van de kamer van de gastvrouw had

geforceerd. Er was geen tijd te ver-

liezen. Het alarm was al gegeven. Hier,

aan den rand van den vijver..."

Een plotselinge, hevige worsteling

ontstond vlak achter hen. Een gestalte

was ongemerkt uit den kring wegge-

slopen en wilde juist in de schaduw der

boomen verdwijnen, toen Pascal zich

op hem wierp en hem na een korte

worsteling op den grond kreeg. Madame

Hedoin gilde en bedekte, krampachtig

snikkend, haar gelaat. Na een oogen-

blik van haast tastbare stilte keken ze

allen in het van woede vertrokken ge-

zicht, van Maurice Simonot.

„Hier," kondigde Trefor Lynn koel

aan, „hebt u den man in het zwart."

„Het is een leugen!" krijschte Simo-

not, „een gemeene, schandelijke leugen."

„Uw ontkenning zou u hebben kun-

nen baten, als uw slachtoffer inderdaad

gedood was," antwoordde de ex-detec-

tive. „Zonder hddr getuigenis zou het

moeilijk zijn geweest iets tegen u te

bewijzen. Maar nu zal dat geen moeite

kosten."

Lynn wachtte kalm tot Simonot onder

sterk geleide weggevoerd was.

VIL

„Laat ik u thans uiteenzetten, hoe

het drama zich heeft toegedragen," ging

hij daarop voort. „Wat ik u vertel, be-

rust deels op persoonlijke waar-

neming, deels op de logische conclusies,

waartoe mijn waarnemingen mij leidden.

Vroeger in den avond had mademoi-

selle de Moraigne, naar aanleiding van

haar voorgenomen verloving met Simo-

not, een heftige woordenwisseling met

:

madame Hedoin. Dit onderhoud wekte

bij mademoiselle de veronderstelling, dat

er iets tusschen Simonot en madame

Hedoin bestond. Later, toen ze zag,

dat madame Hedoin haar mantel af-

wierp, voordat ze naar de balzaal terug-

ging, kwam mademoiselle Madeleine op

een idee — een 'dwaas idee, dat alleen

in 't hoofd van een jaloersch meisje

van haar leeftijd kan geboren worden.

Ze sloeg den mantel om, liep den tuin

in, zette het kroontje af en verborg

dat, met den staf, in een boschje. Ze

nam aan, dat, waar de mantel haar

gezicht en haar gestalte gedeeltelijk ver-

borg, ze Simonot in het donker zou

kunnen misleiden en hem suggereeren,

dat ze Madame Hedoin was. Ze slaagde

inderdaad daarin, maar het effect was

heel anders dan ze verwachtte.

Simonot, in zijn zwarte vermomming,

kwam over het grasveld aangerend om

aan zijn handlangster — u kunt nu

langzamerhand wel raden, wie dat was

— den buit te overhandigen, zooals

overeengekomen was. Stelt u mademoi-

selle Madeleines ontzetting voor, toen

de man in 't zwart plotseling achter

haar stond, haar de juweelen in de

hand duwde en tegelijkertijd genoeg

losliet om zich te verraden. Toen ont-

dekte hij zijn vergissing en in een

oogenblik van wanhoop, van verstands-

verbijstering mag ik wel zeggen, stak

hij haar met het scherpe voorwerp, dat

hij gebruikt had om in de kamer van

barones de Bressuire in te breken.

Het eenige punt, dat nu nog ophel-

dering eischt," vervolgde Trefor Lynn

met zijn gewone nauwgezetheid, „is de

kwestie van den mantel. Simonot

wenschte natuurlijk niet, dat zijn mede-

plichtige in deze misdaad zou betrokken

worden. Hij trok den mantel onder

mademoiselle uit, terwijl ze op den

grond lag en hij deed het gelukkig,

doch ongewild, zeer behoedzaam, zoodat

er geen bloeding optrad. Maar in het

donker merkte hij de bloedvlek niet opl

Nadat hij vervolgens zijn eigen zwarte

kleedij had uitgetrokken en verstopt,

zag hij naar madame Hedoin uit, die

vergeefs naar haar mantel had gezocht

en daardoor te laat voor de afspraak

was. Hij vond haar weldra en zij had

evenmin erg in de bloedvlek. Het was

madame la Baronne, wier oog er het

eerst op viel; waarschijnlijk heeft Simo-

not tegelijkertijd aan madame Hedoin

de juweelen gegeven, maar dat weet

ik niet zeker."

Alle blikken gingen naar Claire

Hedoin. Een moment bleef ze verstard

staan; toen trok ze met een wanhopigen

ruk den buit uit het lijfje van haar

japon en smeet hem op het gras.

„Maar wat," vroeg de kolonel, toen

het gezelschap een weinig van den schok

bekomen was, „heeft u er toe geleid

om Simonot met den man in het zwart

te vereenzelvigen, monsieur Lynn ?"

De ex-detective glimlachte geduldig.

„Van het moment af, dat mij verteld

werd, dat de man in 't zwart een op-

vallend slecht danser was, begon ik

dat verband te leggen. Wanneer een

goed danser voor een' ander wenscht

door te gaan, doet hij alsof hij een

slecht danser is, maar zelfs dan kan

een geoefend opmerker zekere punten

van overeenkomst waarnemen. Boven-

— 24 -

mm ■ i

dien stelde ik vast, dat de man in 't

zwart en die brave monsieur Simonot,

die zich straks zoo aandoenlijk ontroost-

baar toonde over den vermeenden dood

van mademoiselle de Moraigne, zich

nooit tegelijk vertoonden en nooit met

dezelfde gasten spraken of dansten. Ten

slotte — en dat is misschien nog het

belangrijkste — ik ben meer dan dertig

jaar in dienst van de geheime politie

van mijn land geweest.. .."

Juist toen hij ophield met spreken,

hoorden zij stemmen aan den anderen

kant van het grasveld, die de komst

van den dokter en de politie aankon-

digden.

KAY FRANCIS

draagt in een nieuwe Warner Bros-fllm dit zeer

aparte avondtollet.

Fl l-M STER REM-

EDWARD EVERETT HORTON

werd te Brooklyn (New York) geboren. Hij studeerde

aan de Columbia Universiteit. Na twee jaar ging hij

aan het tooneel en speelde negen jaar lang in ope-

rettes. Thans is hij leider van de beroemde ..Edward

Everett Horton-Players". een gezelschap waar vele

filmgrootheden werden getraind. Hij maakte zijn debuut

voor de camera in ..Ruggles of Red Gap".

RENKE HOUSTON

is te Edinburg geboren. Zij ging op vijftienjarigen

leeftijd aan het tooneel en speelde, toen zij twintig

was, reeds belangrijke rollen. Later ging zij tot het

cabaret over en maakte tournees door Engeland.

Harry Hughes ontdekte haar voor de film en be-

zorgde haar een contract bij de British International

Pictures. In ..His Night Out" speelde zij de vrouwe-

lijke hoofdrol.

' . j^EÊÊEk • v , *^äiBB

.^/T l ^?

^^fc^ '!s| "^

CONSTANCE HOWARD

is te Chicago geboren. Verscheidene jaren was zij

werkzaam als mannequin. Op een modeshow te Ncw-

York werd zij door een theater-agent voor een revue

geëngageerd. Twee jaar later kreeg zij haar eerste

filmcontract. Zij sloot vriendschap met Marie Prevost,

die haar een kleine rol in een FifSt-National-film

bezorgde. De sprekendefilm heeft haar echter geheel

op den achtergrond gedrongen.

JEAN HOWARD,

de Metro-GoIdwyn-Mayer-actrice. is vaak gefotogra-

feerd, maar heeft nog weinig gespeeld. Zij is een

gelukkige onder de figuranten, die. doordat Irving

Thalberg haat eens een paar woorden in een film

liet zeggen, de kans kreeg om het eens tot ster te

brengen. Dit is echter voor Jean nog ..toekomst-

muziek"'. Voorloopig bestudeert zij vlijtig de moderne

talen.

LESLIE HOWARD

werd den 24sten April te Londen geboren. Hij bezocht

het Dulwich College. Na den oorlog liep hij echter

alle theater-agentschappen af, tot hij eindelijk een

engagement kreeg bij een reizend ensemble. Na een

groot succes in het tooneelstuk ..Outward Bound"

werd hij door de Metro-Goldwyn-Mayer geëngageerd.

Thans is hij een ster. en o.a. met Mary Pickford

opgetreden.

BOBBY HOWES,

een jong, Engelsch acteur, bezocht de tooneelschoo!

te Londen. Na zijn debuut aan een klein theater te

Manchester, kreeg hij zijn eerste contract voor een

kleine rol in een stommefilm. Daarna werd hij bij

een theater te Londen geëngageerd. Monty Banks be-

zorgde hem een engagement bij de British International

Pictures. Hij speelde een belangrijke rol in de film

,,For the love of Mike".

- 25 -

■i^^^^^

ROCHELLE HUDSON

won den schoonheidsprijs op een wedstrijd te Los

Angeles. Zij kreeg daama een engagement bij de

Universal .... maat heeft er nimmer een rol ge-

speeld. De directie van de R.K.O. engageerde haar

en zij debuteerde in ..Fanny Foley Herself". Na twee

succesvolle jaren w,erd zij door William Fox geën-

gageerd. Thans is zij een beminde ster.

LLOYD HUGHES

werd den 21sten October te Bisbee (Arizona) geboren.

Hij maakte de film van het begin af aan mede en

debuteerde in ,.Tamara, de danseres". De filmactricc

Gloria Hope is zijn vrouw en hij heeft een zoontje

van 8 jaar. Zijn belangrijkste films zijn ..De gestolen

bruid" en ..Hart en Hand". Hij heeft een contract

met de First National.

CLAUDE HULBERT

is een zeer gevierde Engclsche komiek, die reeds in

verschillende stommcfilms speelde. Hij werd door de

directie van de British International Pictures geënga-

geerd. Archie de Bear en Richard Bevell gaven hem

een kans en droegen hem de hoofdrol op in de spre-

kendefilm ..Hullo Radio". Claude blijkt over veel

talent te beschikken.


DE WEG NAAR DE HEL

Een „krachttoer" noemde de secre-

taris der Haagsche Tooneelvereeni-

ging T.O.N.E.V.I.D.O. in zijn ope-

ningsrede, die hij op den feestavond ter

gelegenheid van het éénjarig bestaan hield,

de opvoering van Adelburgs bekende Duit-

sche blijspel „De weg naar de Hel". Het

was n.1. de eerste maal, dat de jubileerende

vereeniging zich aan een drie-acter waagde

en ik zal daarom de bespreking der opvoe-

ring ook uit dit oogpunt bezien.

De inhoud van dit blijspel is overbekend

en van het oude recept: de Xantippe van

een schoonmoeder, de schoonvader, die een

slippertje hoopt te maken en verder de vele

verwikkelingen, die hieruit voortvloeien.

Het grootste euvel, waarmede de spelers

te kampen hadden, waren „de handen" en

het zich „bewegen". Deze moeilijkheden

deden zich bij alle spelers voor, en ook de

articulatie liet nog te wenschen over.

C. G. Vleeming gaf als Hugo Bendier

wel het beste spel te zien. Hij beschikt over

een duidelijk — niet van accent vrij —

geluid, wist meermalen spel te geven, maar

ook hij wist met zijn handen geen raad.

Hij hoede zich echter voor overdrijven,

wanneer hij bij het publiek succes heeft.

Toch een speler, waarmede wat bereikt

kan worden. Zijn vriend, Arthur Gernau,

Th. W. Noordeloos, was niet tegen dit

rolletje opgewassen; hier ontbrak spel in

den meest uitgebreiden zin. In de doublure

was de vertolker dezer rol als de graaf

misschien iets beter, maar met schreeuwen

alleen en het aanplakken van een langen

baard is men nog geen verontwaardigde

graaf. P. Albers had een aardige typeering

gemaakt van den schoonpapa Emil, doch

ook hier miste men spel. Hij bedwinge ook

zijn lach, al zijn de scènes nog zoo ko-

misch! A. van Kesteren was een keurige

impresario, maar ook bij hem weer miste

men spel, terwijl A. van Oosten als de dan-

seur wel even warm liep.

Spetty Senf was de bemoeizicke schoon-

moeder; zij had aardige momenten en gaf

ten minste spel te zien, evenals Baby van

Eyk, die een temperamentvolle Spaansche

danseres bracht. Haar verliefdheid had wel

wat warmer kunnen zijn.

Truus de Waal als Marlen en Willy

Brinkerhof als de dochter Tilly, Hugo's

vrouw, bleven beneden de minimum eischen

voor een amateur.

Het dienstpersoneel was in II beter dan

in I, waar weer alle natuurlijkheid ontbrak

en het was weer het opzeggen der geleerde

rolletjes.

Het samenspel liet nog al te wenschen

over, de rolkennis was voldoende, de sfeer

zuiver Hollandsch in plaats van Duitsch.

Ook op kleinigheden moet gelet worden;

zoo zal bijv. nooit een brief (dien Hugo

zoo angstvallig in den aanvang in zijn

zak steekt), niet dichtgeplakt zijn. De aan-

kleeding deed voor deze familie wel wat

pooverjes aan, vooral met de verschrikke-

lijke schilderijtjes van f 5.— per paar. Men

denke er tevens aan, dat het op tijd sluiten

van het gordijn eveneens tot de regie be-

hoort.

Misschien klinkt een en ander voor de

vertolkers wat onaangenaam, maar juist

met het oog op deze eerste groote opvoe-

ring, heb ik op de verschillende tekortko-

mingen gewezen. De kans is nu wellicht des

te grooter, dat ik een volgend maal meer

voldaan over het gebodene kan schrijven.

Oefening en nog eens oefening, en liefst

voorloopig ter oefening één-acters blijven

spelen. Ik twijfel niet, of er kan dan nog

wel iets met deze spelers bereikt worden.

Henri A. van Eysden Jr.

HET IS DE REINIGING ONDER DE

OPPERHUID, DIE UW TEINT

VERBETERT.

Evenals een kleed een stofzuiger noodig

heeft om het diepzittende stof te verwij-

deren, zoo heeft Uw huid de doordring'en-

de kracht van zuurstof noodig, om de

poriën te zuiveren onder de huid. De vlek-

ken, puistjes en vetwormpjes, die Uw teint

bederven, worden veroorzaakt door on-

zuiverheden in de poriën — zuren, die daar

worden vastgehouden door de vet-afschei-

dingen. Zeep en water dringen niet ver

g-enoeg door om deze onzuiverheden te

verwijderen en de schadelijke zuren uit te

drijven. Daartoe hebt u noodig zuurstof-

houdend water. Voeg een theelepel Radox

bij het water, telkens als ge Uw gezicht

wascht. Radox voegt aan het water een

dosis zuurstof toe — zuiverende en ver-

sterkende zuurstof — die de poriën opent

en grondig reinigt en regelrecht doordringt

tot de vetkliertjes onder de huid.

De poriën kunnen dan weer behoorlijk

functionneeren en de kliertjes weer „ade-

men". De huid herkrijgt haar frischheid en

elasticiteit en elk spoor van vetheid of an-

dere ontsieringen verdwijnt.

Radox is heerlijk geparfumeerd en ver-

krijgbaar bij alle apothekers en drogisten.

Een pak is toereikend voor verscheidene

weken.

RADOX

NU 75 CTS

per pak

Omzetbelasting Inbegrepen

Imp.: N.V. Rowntree Handels Maatschappij

Heerengracht 209 — Amsterdam (C).

— 26 —

N.V. VER. ROTTERD.-HOFSTAD-TOONEEL

DIR. COR VAN DER LUGT-MELSERT

OP HET NIPPERTJE!

BLIJSPEL IN DRIE BEHRUVEN

DOOR ROMAIN C •

We loopen weer naar h< 1 ,ade van een

seizoen; de zomer 1934 komt reeds

in de verte opdagen en daarmee de

vacantie, ook voor de schouwburgen. Meest-

al komt dit fin de saison het peil der stuk-

ken, die dan nog^ een première mog-en be-

leven, niet ten-jjoede. Zoo ook dit blijspel-

let je. Heel aardig o ja, dat valt niet

te ontkennen, maar van het genre, waar-

van men wel zegt, dat er dertien in een

dozijn gaan. „Op het nippertje" behandelt

een oud liefdesthema, waaruit met een paar

wijzigingen weer drie andere blijspelen te

maken waren. Maar alles wat het stuk had

kunnen bederven wisten de spelers geluk-

kig weer op te vangen in een vlot en na-

tuurlijk spel. Niet te min beklaag- ik ze, de

spelers, die zulke stukken redden moeten.

De geschiedenis is als volgt gesteld:

De heer en mevrouw Chantelouve (Dirk

Verbeek en Fie Carelsen) bevinden zich

met hun allerliefst pleegdochtertje Marce-

iine (Annie van Duyn) op hun buitenhuis

tusschen Dieppe en Le Havre. Marceline is

eigenlijk de dochter van Lambret (Joh.

Haus), een theater-directeur, in wiens troep

vroeger ook Paula Chantelouve optrad. Ze

hebben nog eenige gasten en voorts heb-

ben ze een buurman. Dat ware op zichzelf

zoo vreemd niet, als niet buurman Chan-

celet (Theo Frenkel) Paula Chantelouve het

hof maakte. Paula weigert op zijn voor-

stellen in te gaan, omdat zij van haar man

houdt, maar allengs bezwijkt zij voor hem.

Juist als ze elkaar een rendez-vous geven,

slaat Marceline hen gade en hoort hun ge-

sprek. Marceline besluit nu in ieder geval

dit te verhoeden, aangezien niets haar

meer waard is dan het geluk van haar

pleegouders, van wie ze weet, dat ze on-

danks alles veel van elkaar houden. En

dit besluit brengt zij op een vrij origineele

wijze tot uitvoering, n.1. door zelf een

hevige flirtation met Chancelet te beginnen,

waardoor deze smoorlijk op haar verliefd

wordt. Zoo weet ze inderdaad Chancelet

van het rendez-vous af te houden, hoewel

ze niet kan verhinderen, dat Paula gaat. Als

Paula terugkomt is zij zeer teleurgesteld

door Chancelet en vooral als zij verneemt,

dat Marceline hem zou hebben ingepalmd.

Ten slotte — hoe kon het anders — blijkt,

dat Marceline slechts om Paula's bestwil

handelde en in 't geheel niet van Chancelet

houdt doch van een van de gasten,

met wien zij steeds ruziede, zoodat nu alles

op zijn pootjes terecht komt en slechts de

arme buurman in plaats van twee nu geen

één vriendinnetje meer heeft.

Zooals gezegd, slechts 't spel viel te loven,

waarbij we dan ook nog drie namen moe-

ten noemen: nl. allereerst Dirk Verbeek, die

werkelijk zeer menschelijk M. Chantelouve

speelde en dan natuurlijk nog Fie Carelsen

en Annie van Duyn, die samen het stuk ge-

heel droegen.

L.

V.l.n.r.: Plat Bron, FlaC*rall«n,Corrl« Kor.vaar, Joh. Ellen-

lohn, Dirk 'erbeak, Annl« v. Duyn an Thao Frenkel.

TODNEELFIGUREN DIE IK GEKEND HEB

LOUIS CIHRISPUN Jr.

chiller heeft gezegd, dat de nakome-

lingschap den tooneelspeler geen

kransen meer vlecht — en tot op

zekere hoogte is dat juist. De kunst van

den acteur is die van het oogenblik. De

roem van den acteur niet minder. En hij

gaat met zijn werk in het ffraf. Wat over-

blijft is de herinnering bij tewonderaars en

vrienden.

Maar als de tooneelkunstenaar een man

van formaat was, kan die herinnering

méér zijn dan een schim uit het verleden.

Zij kan een fragment tooneelhistorie wor-

den, zooals het werk van Alexander den

Groote, waarvan evenmin iets over is, een

boeiende periode uit de wereldgeschiedenis

werd. Nu is het misschien wat bizar om van

Alexander den Groote zonder meer over

te stappen op een der vele acteurs, die ik

gekend heb, vandaar drie sterretjes.

Louis Chrispijn Jr. was de laatste telg

van een over-oud tooneelspelersgeslacht,

dat uit Polen stamde: de Majowsky's. Uit-

gestorven is het gelukkig nog niet, want

Louis Chrispijns moeder. Marie van Wes-

terhoven, is nog altijd een ijverig en levend

element op ons tooneel. Het is wonderlijk

hoe deze actrice elke kentering van stijl en

smaak op de planken soepel heeft meege-

leefd, en nu nog altijd weer frisch en raak

zich beweegt tusschen de leden van een

generatie, die haar kleinkinderen konden

zijn. Zij behoort trouwens tot een phalanx

tijdgenooten, die allen deze soepelheid toon-

den: Anna Sablairolles, Hermann Schwab.

Zij hebben de stormen over hun hoofden

hooren loeien — maar bleven wortelvast

staan.

Louis Chrispijn Jr. was een waardige

telg van dit „ras". De diepe, menschelijke,

gevoelige toon van zijn moeder en de le-

nige, fantasierijke geest van zijn vadep,

hadden samengewerkt om hem te vormen

tot een zeer apart talent. Weinig acteurs

beheerschten het tooneel met zooveel ge-

mak. Lou Chrispijn was er thuis, als in

zijn eigen kamer: stond en zat, sprak en

wandelde, alsof hij moederziel alleen was.

Hij deed zoo „gewoon", dat men alle her-

innering aan theater verloor. Hij had geen

toontjes, geen maniertjes; wel een kolos-

sale routine, die echter telkens anders werd

aangewend.

In eenzelfde rol bijvoorbeeld experimen-

teerde hij iederen avond opnieuw, een too-

neelspeler kan nu eenmaal niet eiken avond

hetzelfde zijn. Hij is geen gramofoonplaat,

die tot slijtens toe hetzelfde deuntje af-

draait. Maar Lou Chrispijn buitte deze

noodzaak uit; wachtte niet af of het goed

of minder goed werd, maar deed het an-

ders, steeds anders.

Natuurlijk eischt het een ontzaglijk rij-

ken geest, om op éénzelfde thema zoo-

veel variaties te kunnen maken. En hoe

rijk was zijn geest: Niet alleen bouwde hij

op 'n groote belezenheid — vooral Fransch

en Duitsch; het Engelsch beheerschte hij

minder goed, — maar hij bezat een psy-

chologisch inzicht, dat menig psvehiater

hem zou hebben benijd. Hij was door en

door intuïtief — en tegelijk zoo intelligent,

dat elke intuïtieve inval terstond verwerkt

werd tot een intelligente daad. Zoo werd

het een genot hem te zien werken, vooral

als regisseur. Hij heeft nooit kans gekre-

gen tot grooten reffie-arbeid — maar hij

heeft op het gebied van „Kammerspiele

meesterstukken verricht. Hij hielp de ac-

teurs door de scheidingsmuren, die tus-

schen hen en hun rollen oprezen, met een

gemak, of het vloeipapieren springschijven

waren, uit een circus.

Natuurlijk bereidde hij zich daarbij wel

voor — maar zijn hoofdwerk lag op de

repetities zelf. Een acteur zei mij eens:

„Chrispijn is je net altijd één repetitie

voor", en dat was een juiste karakteris-

tiek. Hij leefde op zijn ontzaglijke intuïtie,

en bouwde daarmee van moment tot mo-

ment aan het werk, dat hij onder handen

had. Het werd daardoor natuurlijk dikwijls

fragmentarisch, meer schilderachtig dan

architektonisch, maar juist daardoor dik-

wijls zoo boeiend. Een stuk, volgens straf

systeem geregisseerd, kan academisch heel

knap zijn — maar kan ook academisch

vervelen. Een stuk, volgens de impulsen

van een geniaal man opgebouwd, vertoont

wellicht grijze plekken, maar daarneven

ook fragmenten van zoo boeiende kleur,

dat men bijna dankbaar is voor de tegen-

stellingen. Wanneer hij soms gelegenheid

had om, na een zorgvuldige instudeering,

nog eenigen tiid te besteden aan het ge-

héél, en zoo ae constructie van het stuk

nog wat nader aan te geven, dan bracht

hij dingen tot stand, die tot de allerbeste

regiekunst behoorden. Zoo'n product was

bijvoorbeeld „De Wrekende God" inder-

tijd: volmaakt gaaf van stemmingsbouw,

van detail en van algemeen profiel, een


DOOR EDUARD VETEDMAn

voorstelling van zoo soepel samenspel, als

er maar zelden gegeven worden.

Maar ook zijn rol-creaties reikten tot dit

peil, wanneer hij maar voldoende tijd had,

om zijn intuïtie te laten rijpen. Daar was

het voortreffelijke „Vasanthasena" naast

het niet minder voortreffelijke „Café'tje".

Daar was de bijna magische figuur van

den prins uit: „Oompje heeft gedroomd",

naast de gruwelijke slavinnenhandelaar in

„Gomorrha". Het is ondoenlijk uit een zoo

rijk kunstleven als dat van Lou Chrispijn Jr.

een eenigszins volledige reeks creaties op

te sommen, maar deze vier bakenen reeds

de imposante formaten af, waarbinnen zijn

prestaties zich bewogen. Het was altijd

levend, altijd vol aangrijpende mensche-

lijkheid.

En het was altijd zoo bescheiden; nooit

parasiteerde de kunstenaar op zijn kunst,

om maar te schitteren. Het was altijd het

werk, dat een eerste plaats innam — en

daardoor bleef zijn leven, ondanks tegen-

slagen en slechte conjuncturen, gelukkig.

Toen hij de vijftig gepasseerd was, zijn

haren niet meer verfde, geen jonge amants

meer speelde, werd hij een fijne, bijna ro-

mantische figuur, die de wereld glim-

lachend, zonder eenige bitterheid bezag,

met de onpartijdigheid van een, die zich

rijkelijk bedeeld weet door de goden. En

de goden hebben hem liefgehad: daarom

namen zij hem tot zich.


. : -^^^^-«i^ _^^_^ -T ^T

CARL BRISSOSI

E FILM ..WIEN. WO DER WEIN UND DER WALZER BLÜHT"

'OTO UFA

DOOR

Forsyths hart sprong op van vreugde.

Dit was geen nietsontziend fanaticus, maar

een vrome, zachtmoedige oude man.

„Gegroet, o VaderT' antwoordde hij in

het Chineesch.

De abt keek hem een oogenblik aan en

een glimlach lichtte op zijn gerimpeld ge-

zicht.

„Gij hebt de tong, maar gij zijt niet van

China?" sprak hij.

„Neen," was het bescheid, „ik ben van

Engeland, maar ik zou China willen die-

nen tot mijn laatsten adem.'

„Engeland!"' herhaalde de abt op naden-

kenden toon. „Ik heb van dat land ge-

hoord. Er was een monnik hier, die er

eens geweest was en als de onrust van

zijn hart hem niet hierheen getrokken had,

zou hij daar gebleven zijn, want hij hield

van het land — dat goed voor hem was!"

Forsyth zegende den hemel voor dezen

gelukkigen samenloop van omstandighe-

den. Toen vervolgde de oude man:

„Gij zoudt China wjllen dienen? Hoe

zoudt gij het willen dienen?"

„Ik ben dokter — geneesheer. Ik dien

de lichamen der menschen."

„Geneesheer!" De abt hield even op en

maakte een buiging naar het Boeddha-

beeld. „Onze Heer Boeddha was eveneens

heelmeester," ging hij voort. „Gij kent de

geschiedenis?"

Forsyth knikte bevestigend.

„Waarom kwaamt gij hier in dezen tem-

pel der Hooge Rotsen?'' zette de abt zijn

ondervraging voort, terwijl zijn oude oogen

een onderzoekenden glans kregen.

Het was Forsyth duidelijk, dat dit het

critieke moment was en dat veel van zijn

antwoord zou afhangen. Hij vertelde de

simpele waarheid.

„Vader, wij staken de heuvelen over op

weg naar de provincie Yunnan. Wij ver-

dwaalden en in het onweer en de duister-

nis droegen onze voeten ons naar uw hei-

lig toevluchtsoord."

„Zeg liever, dat de Heer des Levens u

geleid heeft! Gezegend zij Boeddha! Maar

met welk doel waart ge op weg naar

Yunnan?"

Forsyth aarzelde niet. Iets in de manier

van doen van den ouden man vertelde

hem, dat deze dingen wist, waarover niet

gesproken was en hij besloot tot volkomen

openhartigheid.

„Vader, wij vluchten voor de achtervol-

ging van een door en door slecht mensch,

den gouverneur Li Weng-Ho, die booze

oogen wierp op deze dame....

„Wat is die dame u?" viel de abt snel

in, zonder Kathleen zelfs maar aan te zien.

„Zij zal weldra mijn vrouw zijn."

„Uw vrouw! Het is den mensch beter,

dat hij het Pad des Vredes alléén volgt,

zooals onze gezegende meester Boeddha

geleerd heeft. Maar toch is er deugd in

u, want ik ken u als een spreker der waar-

heid.'

„Hoe, Vader, gij hebt gehoord....?"

De abt liet hem den zin niet afmaken.

„Heden in den middag kwamen er sol-

daten van de Yamen, die naar u vroegen,

maar toen waart ge nog niet hier geweest.

Zij vertelden een geschiedenis niet ongelijk

aan uw eigene, behalve, dat de vrouw de

echtgenoote ZOM worden van den manda-

rijn. Maar Li Weng-Ho is mij bekend als

een man des kwaads. Twee jaar geleden

was er een jongeman van dit klooster —

maar waarom zou ik uw ooren bezoedelen

met een verhaal van boosheid? Het hart

is al zóó geneigd tot zonden, dat daaraan

door 't oor niets behoeft te worden toege-

voegd. Het is genoeg, dat ik uw verhaal

geloof. Totdat gij ten vertrek gereed zijt,

zult gij hier asyl vinden...."

„En mijn reisgenooten?"

„Zij ook! De dame, die uw echtgenoote zal

zijn, moet zich evenwel huisvesting in het

vrouwenkwartier getroosten."

„Vader — we zijn u onuitsprekelijk dank-

baar."

Het gevoel van bevrijding deed Forsyth

haast stamelen toen hij dit zei.

De oude man knikte en sloeg op de gong.

Op het geluid verscheen onmiddellijk de

monnik, die hen naar het vertrek geleid had,

en nadat de abt hem eenige aanwijzingen

had gegeven, noodigde de man hen met een

buiging uit hem te volgen. Weer door-

kruisten ze een warnet van gangen en be-

klommen ze een hooge trap met aan het

einde opnieuw een lange gang, waar de

monnik op een gong sloeg die tegen een

deur hing. Een oogenblik later hoorde men

het vallen van een hefboom, waarna de deur

geopend werd en een bedaagde ineenge-

schrompelde non verscheen.

De monnik wees op Kathleen en gaf de

orders door, die hij ontvangen had, waarop

de non, zonder een woord te spreken, tegen

het meisje boog en haar haastig meenam

naar binnen, waarna de deur weer dichtviel.

Vervolgens bracht hun geleider de beide

mannen naar hun vertrekken, cellen zooals

de monniken ze zelf hadden, alleen stond er

een bank in, waarop men languit kon lig-

gen. Er werd hun een eenvoudige maaltijd

voorgezet en daarop werden ze aan zichzelf

overgelaten.

Forsyth strekte zich op de bank uit en

liet de avonturen van den afgeloopen dag

nog eens de revue passeeren, maar hij was

nog niet ver gekomen of de vermoeidheid

overmande hem en binnen vijf minuten

sliep hij in.

Omstreeks twaalf uur echter schrok hij

wakker door het klinken van een gong. In

de gang hoorde hij het sandalen-geklepper

van vele voeten, eenige minuten later ge-

volgd door een eentonig gezang. Dat was

de middernachtelijke godsdienstoefening,

bedacht hij, zooals het vroom gebruik die

den bewoners der Boeddhistische kloosters

voorschrijft. Maar lang hield zijn geest zich

er niet mee bezig; weldra was hij weer in

slaap. Hij hoorde niets van den terugkeer

der monniken op hun strooien schoeisel of

van de gong, die een uur later door de stil-

te van het klooster galmde.

Maar eenigen tijd daarna, werd hij plot-


In de cantine van de Metro-Goldwyn-Mayer-studios genieten Irene Hervey, Earl Oxford

en Muriel Evans van een half uurtje rust tijdens de opnamen. De verfrissching, die

zij intusschen gebruiken, schijnt hun best te smaken.

seling gewekt door de aanraking- van iH-n

koude hand. Hij veerde overeind op zijn

hnrde legerstede en staarde naar den mon-

nik, die, een lamp in de hand, voor hem

stond.

„De abt verlangt uwe onmiddellijke tegen-

woordigheid," luidde de korte aankondiging.

„Er is gevaar!''

„Gevaar!"

Meteen was Dick Forsyth klaar wakker.

Hij stapte op den grond, gleed in zijn

schoenen en beduidde den monnik, dat hij

klaar was. Toen hij uit zijn cel op de gang

trad, kwam Ching uit de cel er naast, hevig

gapend.

„Beroerde boel," bromde hij, „kan niet

rustig slapen."

Forsyth gaf geen antwoord. Terwijl hij

den monnik volgde door de kronkelende

gangen, vroeg hij zich af, wat voor gevaar

het wel fnocht zijn, waarvoor hij midden in

den nacht moest opstaan. Hij ervoer het

toen zij de kamer van den abt bereikt

hadden.

„Het noodlot heeft gewild, o heelmees-

ter,' sprak de oude man hem toe, „dat gij

niet bij ons zult blijven tot na het dagen

van den ochtend en dat ik u niet toonen zal

de schatten van ons klooster, zooals ik zou

hebben gewild. Maar Boeddha zij geprezen!''

„Wat is er, vader?"

„Soldaten! Zij zoeken u en uwe metgezel-

len, o Geneesheer, en met hen is Ah Yen,

de secretaris van den gouverneur!"

„Weten zij dat we hier zijn?"

„Dat niet! Maar dat gij langs dezen weg

gekomen zijt vermoeden zij, want zij heb-

ben gesproken met kolenbranders achte'-

den heuvel."

„Wij hebben er geen gezien!"

„Zij zagen u en vertelden hetgeen ze ge-

zien hadden. Maar de secretaris en de sol-

daten hebben de volle maat van het c n-

weer gehad en zijn doorweekt en zeer ver-

moeid. Het is noodig, dat zij hun kleeren

drogen en slapen, en als ik mij in hun ge-

woonten niet bedrieg, zullen zij tot lang in

den morgen slapen en zult gij een goeden

(fyl^erikHtPJoSfrh

Fr. L. *e EINDHOVEN. Iedere abonné

heeft recht op éwee foto's. Wij zonden ze

U reeds toe. Watt en Half Watt filmen

weer.

J. d. Ä. te DELFT. Rolverdeeling ver-

melden we in deze rubriek niet. De ge-

vraagde foto's zijn verzonden.

W. C. P. te ROTTERDAM. Willy

Castello moet U schrijven per adres L.C.B.«

Hollandia Film, Hoefkade 9, 's-Gravenhage.

Th. S. te VOORBURG. De P.D.C, heeft

in ons land geen eigen kantoor. Er worden

nog wel enkele stomme-films vertoond.

Vera Reynolds filmt nog steeds.

J. D. te VLI55INGEN. Het adres van

Renate Muller is Bachstelzen weg 11, Ber-

lijn. Lilian Harvey moet U schrijven per

adres Fox-5tudios, Los Angeles. Van Renate

zult U voorloopig wel geen antwoord ont-

vangen, daar zii ernstig ziek is.

P. te MAARS5EN. Van bedoelde maat-

schappij zullen in de toekomst zeker films

in ons land worden vertoond. Daar de

door U genoemde film reeds eenigen tijd

in ons land draait, kunnen we thans

geen foto's meer plaatsen. Het adres van

Gustav Fröhlich is Ziethenstrasse3, Berlijn.

Hij is getrouwd met de zangeres en film-

ster Gitta Alpar.

J. H. te AMSTERDAM. Wanneer er

weer een film met Gustav Fröhlich in de

hoofdrol te Amsterdam vertoond zal worden,

weten wij ook niet precies. Dat hangt van

de directeuren der bioscooptheaters af.

G. y. H. te ROTTERDAM. „Parijs

danst" is de Nederlandsche titel van

„Quatorze juillet". Wendt Q tot N.V.

Remaco's Filmbedrijf, N. Z. Voorburgwal

276-278, Amsterdam. Wij vinden René

Clair ook een zeer talentvol regisseur.

R. L. K. M. te ROTTERDAM. Elisabeth

Bergner is getrouwd met den regisseur

Paul Czinner. Bedoelde film is in Engeland

opgenomen. Alexander Korda is getrouwd

geweest met de filmactrice Maria Corda.

Hij is thans gescheiden.

- 30 -

voorsprong hebben als g-e thans heengaat.

„Nu, vader?"

„Nu! Het onweer is voorbij. De maan

schijnt helder. Kijk!"

Terwijl hij sprak wierp hij het tralieven-

ster open en Forsyth zag het zilveren licht

glanzen op de boomen, waarvan de takken

nog zwaar neerhingen door den regen, en

op de sneeuw der bergen in de verte. Toen

nam de abt opnieuw het woord.

„De toebereidselen voor uw reis zijn ge-

maakt. In de bergplaats onder den stoel

bevindt zich voedsel en twee strengen

geld —"

„Vader, daaraan hebben wij geen gebrek!

Wij "

De oude man onderbrak hem door een

handbeweging.

„De gift van onzen meester, die 'n heel-

meester was, aan hem die geneest! Hier

hebben we weinig behoefte aan geld, maar

daar buiten,'' — hij maakte met zijn knokige

hand een omvattende beweging naar de

door de maan verlichte wereld — „is groote

nood. Men kan er veel goed mee doen. Maar

helaas wordt 't meestal ten kwade aange-

wend. Wat zeide die leeraar, dien gij volgt,

over geld? Herinnert ge het u?"

„Hij leerde, dat de liefde tot het geld,

de wortel van alle kwaad is."

„Juist, mijn zoon. Begeerte is de voor-

naamste zonde, en er is maar één zonde,

die daarmede kan worden vergeleken:

iemand het leven te benemen — zooals Li

Weng-Ho het uwe nemen zou. Daarom

bied ik u de helpende hand. Zie, de vrouw

komt."

Het voorhangsel werd terzijde geschoven

en Kathleen kwam binnen, een vragende

blik op haar gezicht.

Forsyth legde haar de situatie uit.

„Ah Yeo is met soldaten in het klooster

aangekomen en daarom gaan wij meteen

op weg. Het is het eenige wat ons over-

blijft."

„Ja," gaf ze toe, „dat is het eenige.''

„Alles is voor het vertrek gereed," deel-

de de abt nogmaals mee.

„Dan, vader "

Forsyth viel, zooals gewoonte en beleefd-

heid eischten, op de knieën en de anderen

volgden zijn voorbeeld. De abt schonk hun

zijn zegen en Dick overwoog, dat, al was

hij dan geen Boeddhist, de zegening van

een goedhartigen ouden man hem zeker

geen schade zou berokkenen!

„Dit is uw weg," vervolgde de abt, toen

ze weer opgestaan waren en de deur, die zij

tevoren reeds hadden opgemerkt, geopend

werd. „Een van mijn monniken zal u tot

gids dienen."

Na nogmaals hun dankbaarheid te' heb-

ben uitgesproken gingen ze door de deur

en kwamen in een kleinen tuin, waar zij

den stoel vonden met een langen monnik

wachtende er naast.

Kathleen stapte in, Ching en Forsyth

besehen den stoel op hun schouders en

met een laatste wuiven naar den hulpvaar-

digen abt, die nog aan den uitgang van

zijn rotskamer stond, zetten zij hun vlucht

voort.

(Wordt vervolgd).

G. J. GRAAU W. Boekh., Keizersgracht 16 8, Amsterdam-C, Tel. 44505, Postrek. 48605, Gem. Giro G 2 0 21

ZOO JUIST VERSCHENEN STANDAARDUITGAAF

Ali In «tl» werken van deze schrijf*

«ter treft In .HET EENZAME HUIS'

een zeldzame gave van ver-

tellen. Goesche Courant

Een In goad gatroffan itijl geschre-

ven roman van da talentvolle

Engalicha tchrfyfttar. Za beeldt ook

hiar da karakter. TREFFEND uit.

Zutphensch« Courant

Pamela Wynne heeft In .TWEE-

LINGZUSTERS" aan xaar .pen-

nend an vlot geschreven verhaal

geleverd, dat door ieder mat ge-

noegen zal worden geleien.

Win.choter Courant

6 DEELEN

_ ,

PAMELA WYNNE

Gebonden in fraaie linnen stempelbanden

(gouddruk) en prachtige omslagen in 3 kleuren

De werken van

Pamela Wynne

munten uit door hun

vloelenden itijl,

sterke karakters en

boetenden romanti-

schen inhoud. — Zij,

die reeds met boeken

van deze schrijfster

kennis maakten, zul-

len deze zes werken

zeker met vreugde

begroeten I

PAMELA WYNNE

Gebonden

in linnen

stempelband

gouddruk

f. 2.50

en prachtig

driekleuren-

omslag

Maak van dit aanbod gebruik! - U kunt er van

verzekerd zijn, zich met iets blijvends te verrijken

PRACHTBEZIT EN GOEDKOOP

TITELS DER DEELEN:

1. Avondgloed

2. Het eenzame huis

3. Tweelingzusters

4. Septemberdagen

5. Liefde in de mist

6. De verzegelde

deur der liefde

Boeiender en spannender

boeken vormen een bezit

Alle deelen worden ook afzonderlijk geleverd in maan-

delijksche termijnen.

Franco toezending der complete serie of welke

gevraagd worden, geschiedt onmiddellijk na

ontvangst van nevenstaand bestetbiljet door:

G. J. GRAAUW, Boekhandelaar, Amsterdam-C.

Keizersgracht 168, Tel. 44505, Postgiro 48605, Gem. Giro G 2021

Tevens zijn nog verkrijgbaar de reeds eerder verschenen werken,

welke ook betaald kunnen worden met f. 1.— of f. 1.50 per maand

Ank is 'n malle;

Verborgen verlangens;

Mademoiselle Dahlia;

De held harer droomen;

Getemd.

Prijs per deel f. 2.50

Prijs der complete

serie van 6 deelen

slechts ... f. 15.-

Betaalbaar in tien

maandelijksche ter-

mijnen van f. 1.50

romans bestaan niet. Deze

van blijvende waarde!

TV a t t i

Ean spannend an boelend werk;

een wark dat zakar één harar

basta lil Centrum

Fantastischer, romantischer is

Pamela Wynne's schrijftrant.

Opgewekt en boeiend geschreven,

Is dit boek aangename lectuur.

J. M, Yssel de Schepper

in Weakbl. v. Rotterdam

In dit bijzonder spannende laatst-

verschenen boek, lezen wij de ont-

voering van Diana uit een klooster,

wat na vela gebeurtenissen tot een

gelukkige ontknooplng leidt. — Een

zeldzaam romantisch en avontuurlijk

werk I

BESTELBIUET Ondergeteekende wenscht franco te ontvangen

van G. J. GRAAUW, Boekhandelaar, Am-

sterdam-C, Keizersgracht 168:

6 deelen van „PAMELA WYNNE", o eb °" d - " "";

"' nen banden met

gouddruk en geïllustreerd driekleurenomslag voor den prijs van |a "1 5.-

Betaalbaar in 10 maandelijksche termijnen van I. 1.50 of meer naar

verkiezing. Hij verzoekt tevens toezending è f. 2.50 van de andere

verschenen werken:

Ank Is 'n malle \*

De held harer droomen J N " m:

Verborgen verlangens .

Getemd \ Woonplaats:

Mademoiselle Dahlia /

* Doorhalen wat niet verlangd wordt.


. ; : :.mm ,

1 uitsluitend

Verschynl wekelgks — Prüs per kwartaal f. 1.95. Red. en Adm. Galqewater 22, Leiden. Tel. 760. Postrekening 11HHU

More magazines by this user
Similar magazines