Napels zien

reizen.nl

Napels zien

napels

zien

Napels is een stad in laagjes. Een bonte opeenstapeling van

culturen en beschavingen, die ook nog eens kolkt van passie.

Een heksenketel, met het temperament van de Vesuvius.

Tekst: Jurriaan Teulings | Fotografie: Maria Teresa Iacolare, Emile Luider & Jurriaan Teulings

Foto: ANP/Sime Photo

| 25


napels

Botten &

mirakels

Over een reizend

lijk, een heilige

bloedbank en een

onderwereld vol

narrige monnikjes.

In maart 2008

arriveerden twee bejaarde

Braziliaanse dames met een grote tas op

het vliegveld van München. Ze waren op

weg van São Paulo naar Napels. Waren

dit lieftallige omaatjes? Niet volgens de

Beierse douaniers, die de schrik van hun

leven kregen toen de röntgenscan van

hun tas een luguber mikado van botten

prijsgaf. Maar er was een verklaring. De

vrouwen toonden een overlijdensakte en

verklaarden dat ze voor vertrek uit São

Paulo het elf jaar oude lijk van een broer

hadden opgespit. Die had ooit de wens

geuit begraven te willen worden in Italië.

Zo gezegd, dachten de dames, zo

gedaan: eerst sterven, dan Napels zien.

Echte Napolitanen laten zich niet

afschrikken door een paar botten. Overblijfselen

van overledenen genieten zelfs

een heilige status. Zo vloeit drie keer per

jaar in de kathedraal van Napels het

zeventien eeuwen oude bloed van San

Gennaro, de patroonheilige van de stad.

Dit wonder is heel kalendergetrouw: het

vindt plaats op 19 september, en op

16 december, en op de zaterdag vóór de

eerste zondag van mei. De rest van het

jaar verblijft het bloed gestold in een

kluis, waarvan een select gezelschap,

waaronder de burgemeester van Napels,

de sleutel beheert. Het mirakel dat het

gestolde bloed op gezette tijden vloeibaar

maakt is nog niet gedemystificeerd

door de wetenschap (want die mag

het bloed niet op echtheid testen) en de

rituelen eromheen trekken duizenden

gelovigen. Het vertrouwen dat het bloed

de stad beschermt tegen allerhande onheil

verleent hun vroomheid een zekere

urgentie: per slot van rekening staat

er een vulkaan in de achtertuin. Men

zegt dat het bloed in de jaren 1940, 1980

en 1988 weigerde vloeibaar te worden,

gevolgd door respectievelijk een uitbarsting

van de Vesuvius, een aardbeving,

en – de ramp der rampen – het verlies

van een belangrijke voetbalwedstrijd.

Behalve bloed zijn er ook nog stukjes bot

over van San Gennaro, die natuurlijk ook

erg heilig zijn en worden bewaard in een

crypte onder het altaar van de kathedraal.

Voor wat toegankelijker skeletten

kon je vrij recent nog in de ondergrondse

kerkhoven terecht, waar anonieme

schedels werden geadopteerd in ruil

voor goede gezondheid. Dát was de

Katholieke Kerk net wat te heidens,

maar in de Santa Maria delle Anime del

Purgatorio ad Arco, een kerk in het

Centro Storico, brengen buurtbewoners

nog steeds offers aan de doden.

De overdaad aan bijgeloof is beter te

begrijpen als je weet dat er onder Napels

een heuse onderwereld schuilgaat; een

netwerk van catacomben, aquaducten en

schuilkelders zo groot, dat je rustig kunt

spreken van een stad onder de stad. Hier

Foto vorige pagina: Napels, de Golf en de Vesuvius.

Links: Herculaneum, net buiten Napels, werd ooit door vulkanische modder bedolven.

Boven en onder: Wapperend wasgoed en een kiosk in het Centro Storico.

Rechts: Offers aan de doden in de Santa Maria delle Anime del Purgatorio ad Arco.

huizen de munacielli (letterlijk: kleine

monnikjes), plaaggeesten die argeloze

vrouwen in de billen knijpen, nonnen de

stuipen op het lijf jagen of anderszins

donderjagen in de huizen boven de

grond. Een man die het zekere voor het

onzekere neemt, grijpt in zijn kruis, want

dat weert volgens een volkswijsheid het

boze oog. Dat u het weet.

Liefde & lust

Over spaghettisaus, wiebelende Fiats,

vunzige fresco’s en tarantella.

De baai van Napels is van een indrukwekkende

schilderachtigheid die

‘s werelds pastasausfabrikanten maar

al te graag laten figureren in hun

reclameuitingen. Schonkige mama met

een mand tomaten erbij, Vesuvius op de

achtergrond, en zie: de saus vliegt van

de schappen. Maar de inzittenden van

de auto’s die na het vallen der duisternis

geparkeerd staan langs de Via Manzoni,

op de heuvel Prosillipo aan de westkant

van Napels, hebben geen oog voor het

uitzicht over de twinkelende stad, het

donkere water en de schimmen van

de eilanden Procida en Ischia waar de

horizon het sterrendak ontmoet. Hier

wordt gewerkt aan een volgende generatie

Napolitanen, op de achterbanken

van Fiatjes 500. Kreten van gesmoorde

passie ontsnappen. Passie die zich niet

laat beteugelen door het gebrek aan

privacy in het drukke ouderlijk huis,

of het gebrek aan geld voor een hotelkamer.

Die wiebelende Fiat is niet meer

dan een relatief recente toevoeging aan

een eeuwenoud fenomeen langs dit

meest romantische stukje kust van het

Europese vasteland. Al in de 17de eeuw

onder de Habsburgers ontstond een

katholieke voortplantingsdrift die

Napels tot de dichtstbevolkte stad op

aarde maakte. De nauwe straatjes van

het Quartieri Spagnoli, uit de tijd van de

Spaanse overheersing, lijken speciaal te

zijn gebouwd voor amoureuze afspraakjes

in de schaduw. Maar de hitte van de

zon en het kolken van lava onder de

flanken van de Vesuvius jaagden de

Romeinen ook al het hoofd op hol. De

taferelen op een verzameling fresco’s,

weggemoffeld in een achterafzaaltje in

het befaamde Archeologisch Museum

van Napels,

maken het de vrome beheerders van dit

erfgoed ongemakkelijk: het is dan ook

je reinste pornografie. Bezoekers van

Pompeii die zich afvragen waarom er

toch zo’n rij staat voor een betrekkelijk

onbeduidend ogend bouwsel tussen al

de villa’s van de stad, treffen binnen

zinnenprikkelende fresco’s van een

klassiek bordeel. Sex sells, ook twee

millennia na dato. Maar waar deze

taferelen van losbandigheid ooit onder

een laag as werden verstikt, leeft de

tarantella de core voort tot op de dag

van vandaag. Deze dans, die stamt uit

de tijd van het vroege Neapolis – de

(Griekse) Nieuwe Stad – is een tastbare

overlevering van romantiek, lust en

liefde. Tarantella is voor de Napolitanen

wat tango is voor Argentijnen: een

26 | | 27


napels

opzwepend ritme waarin mannen en

vrouwen elkaar het hof maken op buurtfeesten

en trouwpartijen. De dans is

gerelateerd aan de losbandigheid van

de Bacchanalia, de feesten van een

cultus die zo ver ging dat het zelfs de

genotzuchtige Romeinen te gortig werd.

Dáár wordt in de pastasausreclames

geen gewag van gemaakt – maar eerlijk

is eerlijk: ten tijde van de geboorte van

de tarantella was de tomaat noch de

spaghetti in Europa gearriveerd.

Meesters & metrolijnen

Over een vechtjas met een fijne kwast

en tempels vol moderne kunst.

Vier eeuwen en vier jaren geleden werd

het Caravaggio in Rome te heet onder de

voeten. De barokke meesterschilder, die

behalve grondlegger van de moderne

schilderkunst óók een ruziezoeker en

rokkenjager was, had ‘per ongeluk’ een

rivaal vermoord. Zijn briljante schilderkunst,

die hem machtige beschermheren

had opgeleverd, kon hem dit keer niet

redden. Hij zocht zijn toevlucht in

Napels – indertijd een Spaanse kolonie

die vanuit Madrid werd bestierd. Hier,

buiten de Romeinse jurisdictie en onder

de hoede van de invloedrijke familie

Colonna, groeide Caravaggio in korte

tijd uit tot de meest gewilde schilder van

de stad, en hij schiep een van de grootste

religieuze meesterwerken van de 17de

eeuw: de zeven werken van barmhartigheid.

Tot op de dag van vandaag te

bezichtigen in de kerk Pio Monte della

Misericordia in het Centro Storico. Maar

terwijl welgestelde kunstliefhebbers

vochten om Caravaggio’s tijd, werd hij

ingehaald door het lot. In 1609 werd hij

bij het verlaten van een bar aangevallen

en vreselijk verminkt. Een jaar later was

hij dood. Napels’ artistieke hoogtijdagen

kwamen kort hierna ten einde met een

bloedige opstand tegen de Spaanse overheersers

en het arriveren van de pest.

Enfin, 2010 is het vierhonderdste sterfjaar

van de meester, wat alleen al reden

genoeg kan zijn voor een reis richting

Foto links: Nauwe straat in het Quartieri Spagnoli. Boven: Grafitti is van nu en uit

de tijd van Pompeii (en is ook daar nog steeds te zien). Onder: Een koepel in de

San Gennaro-kathedraal. Rechts: Capri: roddelachtig, sexy & exclusief.

Napels. Zo is zijn laatste werk, Het

martelaarschap van de heilige Ursula,

te zien in het Palazzo Zevallos Stigliano

aan de Via Toledo. Dit gebouw staat

inmiddels bekend als het Napolitaanse

hoofdkantoor van Banca Intesa. Barokke

weelde in een kathedraal van geld – in

hedendaags Napels maakt men graag

plaats voor kunst, ook buiten de grenzen

van de ‘zaal-met-suppoost’. Vooral in

het afgelopen decennium is het een

onverwachte broedplaats geworden van

avantgardistische kunst, waarbij zelfs de

metrohaltes zijn ingericht als expositieruimte.

Linea 1, de ruggengraat van het

Napolitaanse metrostelsel, is kort na

de millenniumwisseling omgebouwd tot

een 25 kilometer strekkende ketting

van ondergrondse galerieën – een ware

artistieke deeltjesversneller. Het idee

kwam van architect Alessandro Mendini

(in Nederland bekend van het Groninger

Museum), die zelf de herinrichting van

het Salvator Rosa op zich nam. En het

Dante-station werd door Gae Aulenti

ontworpen, de man achter het Musée

d’Orsay in Parijs. Sindsdien is het

ondergrondse project doorgegroeid

naar andere trajecten: dit jaar opent

langs Linea 7 een station dat is ontworpen

door Napels’ nieuwste knuffelkunstenaar,

de Indiase Anish Kapoor. Zijn

Monte Sant’Angelo station zal er gaan

uitzien als een enorme stalen mond die

reizigers wegslikt richting de perrons.

Ook bovengronds zijn galerieën en

musea als paddenstoelen uit de grond

geschoten – met name in het chique

district Chiaia, maar ook daarbuiten.

Alleen al in de afgelopen vijf jaar is

de stad verrijkt met het Museo Madre,

het Palazzo delle Arti Napoli en het

Hermann Nitsch Museum – laatstgenoemde

in een voormalige elektriciteitscentrale

met uitzicht over de baai van

Napels. Tempels voor moderne kunst,

vol klinkende namen: Kapoor, Koons,

Warhol, Hirst.

Zo wordt het tij van verloedering gekeerd

en hervindt Napels stukje bij beet-

je de artistieke energie uit Caravaggio’s

tijd – zonder dat rauwe randje dat de

meester met zijn toevluchtshaven verbond,

te verliezen.

Pizza’s & buffels

Over tomaten van de Vesuvius en de

Vereniging van de Napolitaanse Pizza.

Silvio Berlusconi’s favoriete menu volgt

de Italiaanse driekleur groen-wit-rood:

een antipasto van basilicum, mozzarella

en tomaat; een primo van pasta met pesto,

vier verschillende soorten witte kaas

en tomaat; een secondo van biefstuk,

aardappels en courgette; afgesloten met

een dolce van pistache-, mozzarella- en

aardbeienijs. Met zo’n voorkeur ligt het

in de lijn der verwachting dat als het op

pizza aankomt de minister-president de

graag befaamde Margeritha op zijn bord

ziet. Dit icoon van de Italiaanse keuken

is ooit bedacht als een hapklare vlag.

Wie de eerste driekleurenschijf van tomaat,

mozzarella en basilicum heeft gecomponeerd

is bekend, want dit was de

Napolitaanse pizzaiolo Raffaele Esposito.

Hij bereidde de pizza ter ere van

koninklijk bezoek aan Napels in 1889.

Prinses Margaretha van Savoye bleek

verzot op zijn creatie met mozzarella.

Opvallend genoeg was het de eerste

keer dat iemand op het idee kwam om

een pizza te beleggen met kaas. Esposito

vernoemde de pizza naar de prinses en

het grootste culinaire succes dat ooit

door een Napolitaanse steenoven is

voortgebracht, was geboren. Pizzapuristen,

en daar zijn er in Napels veel

van, vinden de Margherita en de Marinara

(knoflook, tomaat, oregano) eigenlijk

de enige twee echte pizza’s. Bij pizzeria

Da Michele, waar volgens de helft van

de puristen de beste pizza van de stad

wordt geserveerd, zijn het de enige opties

op het menu. De andere helft zweert

bij een andere favoriet (zie ook het kader

Pizza!, op pagina 32).

’s Middags staat er al een grote rij voor

de deur van het bescheiden, spotgoedkope

restaurant; een uur wachten is

28 | | 29


geen uitzondering. De beste pizza van

Napels is automatisch de beste ter

wereld, dus een beetje geduld is wel op

te brengen. Het beperkte menu is geheel

in lijn met de decreten van de in 1984

opgerichte Associazione Verace Pizza

Napoletana (Vereniging van de Echte

Napolitaanse Pizza), die verder heeft bepaald

dat er geen machines maar alleen

handen aan het kneden van het deeg te

pas mogen komen, dat de diameter niet

groter dan 35 centimeter mag zijn, dat

het midden van de pizza niet dikker dan

een derde van een centimeter mag zijn,

en in 60 tot 90 seconden moet worden

bereid in een koepelvormige oven bij

een temperatuur van 485 graden Celsius.

U begrijpt: met de pizza napolitana valt

niet te sollen. Sterker: sommige pizzaioli

vinden de regelementen van de Associazione

niet streng genoeg. Zij vinden dat

een pizza pas een pizza is als die met de

klok mee is besprenkeld met olijfolie en

is voorzien van San Marzano-tomaten

die zijn geplukt van de flanken van de

Boven: de stadsjeugd klit wat bij elkaar bij zonsondergang.

Rechts: In de Golf van Napels schittert niet alleen Capri maar ook

het Ísola de Prócida.

Vesuvius, en mozzarella van halfwilde

buffels uit Campanië. U kunt zich hun

trots voorstellen toen in december vorig

jaar de Napolitaanse pizza de Europese

status van gegarandeerde traditionele

specialiteit werd toegekend. En hun verbolgenheid

toen een Finse pizzaketen de

Pizza Berlusconi op de markt bracht, met

rode ui, champignons en gerookt rendier.

Ai! Maar de dreiging van neppizza’s

komt niet alleen uit het buitenland: de

Italiaanse vereniging van landbouw

Coldiretti, berekende onlangs dat de

helft van de binnenlandse pizzeria’s

buitenlandse ingrediënten gebruikte,

inclusief Oekraïense bloem, Tunesische

olijfolie en – oh, horror – Chinese

tomaten. Zelfs een Hollander voelt op z’n

klompen aan dat dit heiligschennis is.

Citaten & Capri

Over een Duitse slogan, een kus van de zon

en de vergezichten van het toetje van Italië.

Ooit was Napels het zuidelijke keerpunt

van de Grand Tour – de reis door Europa

die van eind 17de tot begin 19de eeuw

werd gezien als een essentieel onder-

deel van de vorming van de jonge

honden van de Europese elite. Waarmee

in feite de komst van het toerisme werd

ingeluid, met als ultieme, exotische

droombestemming: Napels. Hier werd

ook de eerste toeristische slogan

geformuleerd: ‘Eerst Napels zien, dan

sterven.’ Door een Duitser, Johan

Wolfgang von Goethe. Die had iets met

taal. In zijn voetspoor volgden nog meer

reislustige schrijvers. Zoals Oscar Wilde,

Mark Twain en D.H. Lawrence, die de

omgeving elk op hun eigen manier

bezongen of verguisden. ‘Het

archeologisch museum staat vol met

fraaie Griekse bronzen. Mijn enige

probleem is dat ze ’s avonds door de stad

lopen’, merkte Wilde op. En Twain zei

over het Castel Sant’Elmo, dat hoog op

een heuvel elke Napolitaanse dag

begroet: ‘zoals het bloosde onder de

eerste zonnekus was de schoonheid met

geen pen te beschrijven.’ Gaandeweg

werd Napels een verzamelplaats van

welgestelde edelen en kunstenaars, die

niet zelden het bekrompen, Victoriaanse

noorden waren ontvlucht om zich

dankbaar te laven aan de morele

flexibiliteit van het katholieke zuiden.

De stad zelf was niet het eindpunt: dat

was Capri, het eiland dat als een

verrukkelijk toetje in de Golf van Napels

uit zee rijst. Wat ooit de speeltuin was

van Tiberius – een Romeinse keizer met

een onbeschrijfelijk talent voor

perversiteiten – werd nu de uitlaatklep

voor de intellectuelen en glitterati van

begin 20ste eeuw. D.H. Lawrence vond

de jetset op Capri pervers en beschreef

het eiland als ‘een roddelachtig, door

villa’s aangetast, dubbel gebocheld stuk

kalksteen.’ Vladimir Lenin was een stuk

milder en schreef simpelweg: ‘Capri

doet je alles vergeten’. Na de Tweede

Wereldoorlog volgde een nieuwe

glamourgolf: Rita Hayworth, Aristotelis

Onassis, Jackie Kennedy, Sophia Loren.

De beschouwingen van zowel Lenin als

Lawrence hebben niet geleden onder de

tand des tijds. Beide blijven, hoe

tegengesteld ook, even waar. Wat

tegenwoordig pervers is: hoe dagelijks

horden dagjesmensen na een korte tocht

door de Golf van Napels de fuik

‘exclusieve’ winkels in het dorp Capri

worden ingejaagd, waar ze als gewillige

koeien worden uitgemolken. Maar voor

wie zich weet los te maken van de met

opgestoken paraplu’s aangevoerde

Japanners en Amerikanen – en dat is

nou ook weer niet zo heel erg moeilijk –

toont het eiland zich van een andere

kant. Even een kronkelig straatje in en

een helling op en ziedaar: een landschap

dat onwaarschijnlijk pittoresk is, dat

naar jasmijn geurt, voorzien van

bougainville en sierlijke wijnranken,

zodat je het gedrang van een paar

straten verderop snel vergeet. Je kunt er

je kont niet keren of er dringt zich weer

een ander vergezicht op, één en al steile

rotswanden en een blauwe zee die

welhaast on-Europees schittert en op

plekken zo azuur is dat hij uit de

Seychellen lijkt te zijn gesmokkeld.

Goethe’s woorden strekken zich tot over

de Golf van Napels uit tot dit

fabelachtige eilandje. Eenmaal bezocht,

wordt sterven een stukje minder erg. •

Niet misseN op Capri

• Bergje nummer twee: de Anacapri.

Net wat rustiger en artistieker dan

berg nummer één.

• Villa Lyss van Baron Jacques

d’Adelswärd-Fersen en Villa Jovis

van Keizer Tiberius. Er zitten vele

eeuwen tussen maar de decadentie

is er nauwelijks minder om.

• Vaar met een bootje de magischblauwe

ingewanden van Capri in:

la Grotta Azzurra

30 | | 31


Hoe kom je er?

transavia.com vliegt 6 keer per week

rechtstreeks op Napels. Het goedkoopste

ticket kost € 150, inclusief belastingen en

toeslagen.

Georganiseerd naar napels

SRC Cultuurvakanties (www.src-cultuurvakanties.nl)

organiseert 8- en

15-daagse rondreizen naar de Golf van

Napels en Amalfikust v.a. € 899 p.p., incl.

vlucht, lokaal vervoer, excursies, hotels

en reisleider. Aanbieders van citytrips

naar Napels zijn o.m. www.jetair.be.,

www.stedentrips.nl en www.dejongintra.nl

Historische hangplek

Caffè Gambrinus is een oude hangplek

van intellectuelen en politici, van

Oscar Wilde tot Mussolini. Het lokaal

stamt uit de zestiger jaren van de 19de

eeuw, toen het Huis Bourbon hier nog

de dienst uitmaakte. Er hangt kunst

aan de muur, er geuren diverse zoete

lekkernijen en men schenkt er een

straffe espresso. Via Chiaia 1,

www.caffegambrinus.com

pizza!

3x

Als er érgens zonder schroom naar dit ultieme comfort food kan

worden gegrepen dan is het wel in Napels, het beginpunt van de

wereldwijde pizzarevolutie. En zoals men in Brussel bekvecht over

welk frietkot het beste is, is in Napels de beste pizzeria (van stad,

land en de hele wereld) onderwerp van verhitte discussie. Vaste figuranten in

deze vergelijkingen zijn het puristische Da michele (Via Cesare Sersale 1,

www.damichele.net), Di matteo, waar vooral de pizza con alici e cicinielli hoge

ogen gooit (Via dei Tribunali 94, www.pizzeriadimatteo.it), en Brandi, dat zich de

bakermat van de pizza Margherita mag noemen, inclusief gedenksteen (Salita

S.Anna di Palazzo, 1 www.brandi.it).

‘EEN MENS DIE NAPELS HEEFT GEZIEN, KAN NOOIT MEER TREURIG ZIJN.’

Napels

Goethe

Kunst?

4x

• Caravaggio’s Heilige

Ursula in de lokale

hoofdvestiging van

Banca intesa.

(Via Toledo 185, www.palazzozevallos.net)

• De als galerieën ingerichte metrostations

langs Linea 1, met name Dante en salvator

rosa. En het Anish Kapoorstation op halte

Monte Sant’Angelo van Linea 7.

• Avantgardekunst in de galerieën in

Chiaia: bijvoorbeeld studio trisorio

(Riviera di Chiaia 215, www.studiotrisorio.

com) en Galleria Fonti, (Via Chiaia 229

www.galleriafonti.it)

• Museo Hermann Nitsch, (Vico Lungo

Pontecorvo 29, www.museonitsch.org):

hypermodern en spectaculair gesitueerd

museum, van zeer omstreden kunstenaar,

in oude electriciteitscentrale.

lekker slapen

3x

• Tribù palazzo d’Angiò, (www.tribunapoli.com) Via dei Tribunali,

329. Verrassend rustig artistiek B&B van twee jonge architecten.

Vlakbij Spaccanapoli, de drukke levensader van het historische

centrum. 2 pk v.a. € 60.

• Hotel Clarean, www.hotelclarean.it Piazza Garibaldi 49. Ecovriendelijk en

trendy hotel aan Piazza Garibaldi, dichtbij het centraal station – prima treinverbindingen

met o.a. Sorrento en Pompeii. 2pk v.a. € 80.

• Caravaggio Hotel (www.caravaggiohotel.it) Piazza Cardinale Sisto Riario

Sforza n 157. Nieuw en zeldzaam viersterrenhotel vlakbij musea en naast de

kerk waar het belangrijkste werk van de naamgevende schilder is te bezichtigen.

2 pk v.a € 118.

Reisgids & literatuur

Capitool reisgids Napels & amalfi Kust

(Unieboek/Van Reemst/ca. € 11). Gedegen info

over Napels, de eilanden en de kust, inclusief

omliggende bezienswaardigheden.

italiaanse mannen (Rainbow Pockets/ca. € 6).

Geestig boek waarin Trouw-correspondente

Pauline Valkenet de Italiaanse cultuur uitlegt aan

de hand van de nukken van de machoman.

Gomorra (Rothschild & Bach/€ 12,50), bloedstollend

verslag van 27-jarige onderzoeksjournalist

Roberto Saviano die zich onder de gevreesde

camorra begeeft, de Napolitaanse maffia.

De verfilming won in 2008 de Grand Prix van

Cannes.

In 1873 werd in Napels een der

beroemdste tenoren aller tijden

geboren. Kent u zijn naam?

Ga dan naar reizen.nl en

maak kans op een Wensbon.

(www.wensbon.nl)

informatie & internet

Voor algemene informatie

en een overzicht van

openingstijden van de

belangrijkste Napolitaanse

musea in het Engels,

zie www.comune.napoli.it.

Een handig overzicht van nieuws uit

buitenlandse lifestylebladen over winkels,

restaurants en hotels in Napels is te vinden

op www.fabsearch.com/location/Naples

Voor meer informatie over Italië, kijk op

www.enit.nl (de site van het Itlaiaans

Verkeersbureau) of op

www.anwb.nl/vakantie/landeninformatie.

Fabelachtig vergezicht

Het parco Virgiliano in Capo Prosillipo,

gelegen aan het uiterste puntje van de

baai van Napels, biedt de beste uitzichten

over de stad, zee, vulkaan en eilanden

Capri, Ischia, and Procida aan de horizon.

Dit is de plek waar al de vele verleidelijke

vergezichten van de stad op doek, film en

pixels zijn gezet. Het park wordt ‘s avonds

sfeervol verlicht en ‘s zomers worden er

regelmatig openluchtconcerten georganiseerd.

De monumentale ingang ligt aan

Viale Virgil.

peNtito

napels

Als een kruimeldief in

Amsterdam dreigt te worden

uitgeleverd aan Italië,

zijn geboorteland, raakt

hij in paniek. De man

blijkt geen gewone dief,

maar iemand die (te) veel

weet over de mafia en

corruptie in hoge politieke

kringen. Inspecteur Meere reist af naar Rome

en Napels, steden die erg sfeervol worden

beschreven maar tegelijk voor Meere levensgevaarlijk

zijn. Hij

leert: wie binnen

spreekt leeft, wie buiten

spreekt sterft. Meer

verklappen we niet,

en u weet nu waarom.

Met pentito won

schrijver/rechercheur

Simon de Waal in 2008

de Diamanten Kogel.

(Lebowski Publishers,

paperback, 304 pag/

€ 12,50)

| 33

More magazines by this user
Similar magazines