DE JOURNALIST

N^ 356
4 Januari 1923
DE JOURNALIST
Orgaan van den Nederlandschen Journalisten-Kring
Adres voor Redactie en Administratie
BUSSUM Kon. Emmalaan 13
INHOUD Officieele Mededeelingen: Ons ledental; Ledenlyst.
— Locale en Gewestelijke Vereenigingen: Haagsche Journalisten-Vereeniging.—
Algemeene belangen: Onze tooneel-critici;
On-collegiale polemiek; Het Nederlandsche Pers-Museum; Der
Lausbub; Uit zonnige jaren, III. — Personalia en berichten.
— Correspondentie. — Advertentiën.
Ons ledental.
Officieele Mededeelingen.
Gedurende het jaar 1922 hebben de volgende wijzigingen
in het ledental van den Kring plaats gehad.
Het jaar werd begonnen met 1 eerevoorzitter, 2 eereleden,
3 donateurs, 76 buitengewone en 470 gewone leden.
Van de gewone leden overleden er 5, van de buitengewone
overleed 1. Overgebracht van gewone naar buitengewone
werden 3 leden, van buitengewoon naar gewoon 7. Als gewoon
lid bedankten 15; werden geroyeerd 17; als buitengewoon
lid bedankten 6, werden geroyeerd 2 leden. Als gewone leden
traden toe 45 personen, als buitengewone leden 12. Het
aantal eereleden vermeerderde met 1.
De stand op 1 Januari is dus 1 eerevoorzitter, 3 eereleden,
3 donateurs, 75 buitengewone leden en 481 gewone leden.
Ledenlijst.
Ad; esïxranderingen:
R. J. GODDARD naar Ungererstrasse 32 p/r München (23),
Bayern.
Mej. M. W. C. SCHRIER naar Huize „Rembrandt", Hazerswoude
a/d Rijn.
Locale en Gewestelijke Vereenigingen.
Haagsche Journalisten-Vereeniging.
Als lid heeft zich opgegeven de heer G. VAN DIJK, parlem.
red. De Telegraaf, Vos in Tuinstraat 3, Den Haag. Het
bestuur beslist over deze aanvrage niet binnen een week
nadat zij ter kennis van de leden is gebracht.
Onze tooneel-critici.
Algemeene belangen.
In het verslag der jongste Kringbestuursvergadering komt
het volgende voor:
„De Voorzitter deelde verder mede zich tot den heer Maurits
Wagenvoort te hebben gewend, in verband met verschillende
grievende uitlatingen over tooneelcritici, die (volgens een verslag
in Het Vaderlaud) de heer Wagenvoort in een lezing ten beste
had gegeven. De heer Wagenvoort antwoordde dat het verslag
een geheel onjuist beeld had gegeven van zijn woorden, en dat
hij een rectificatie aan het blad zou toezenden."
Naar aanleiding van deze mededeeling schrijft Het Vaderland
van 27 December, avondblad:
„Die „rectificatie" heeft men in ons Avondblad van 16 dezer
kunnen lezen, en daarbij een woordelijke aanhaling uit den, ons
door den heer Wagenvoort ter vergelijking afgestanen tekst van
zijn rede, uit welke aanhaling onbetwistbaar bleek, dat in ons
verslag van hetgeen de heer Wagenvoort in den Kunstkring over
de tooneelkritiek in de Nederlandsche pers had gezegd eengeheel
juist beeld was gegeven."
Redacteur:
CORN. A. CRAYÉ
Dit blad verschijnt den eersten en
derden Donderdag van iedere maand
Wij moeten onzerzijds erkennen, dat de strekking in het
Vaderlandsche verslag geheel overeenkomt met die van den
tekst der rede, welke de heer MAURITS WAGENVOORT had
afgestaan. Deze rede was reeds vroeger in een tijdschrift
verschenen. Wij hadden haar niet gelezen. Ware dit wèl
geschied, dan zouden wij ongetwijfeld dezelfde bezwaren er
tegen hebben geuit als nu tegen de Kunstkring-rede.
De heer MAURITS WAGENVOORT beweerde o. a., dat de
tooneel-criticus zijn recensie in overeenstemming brengt met
de mate waarin het betrokken tooneelgezelschap in het
betrokken blad adverteert. Deze bewering — de heer WAGEN­
VOORT houde het ons ten goede — is absurd. In onzen eigen
kring behoeft zij geen weerlegging. Maar het uiten van
dergelijke beweringen in het publiek is ongetwijfeld gevaarlijk,
en bijzonder grievend voor de betrokken collega's. Uit de
schriftelijke mededeelingen van den heer WAGENVOORT is
ons echter gebleken, dat zijn bedoeling beter is geweest dan
de letterlijke tekst van zijn woorden.,
D. H.
On-collegiale polemiek.
In de Nieuwe Courant werden op zekeren dag twee tooneelrecensies
tegelijk geplaatst. Onder beiden stonden de bekende
initialen „F. L." Wie ook maar eenigermate weet, hoe zeldzaam
nauwgezet de heer LAPIDOTH steeds zijn arbeid verricht,
heeft onmiddellijk begrepen, dat hier een misverstand in het
spel moest zijn. Ik voor mij. wetende, dat verschillende
redacteurs en medewerkers aan de Nieuwe Courant verbonden
zijn, wier naam met een L. begint, (ik ken er, afgezien van
FRITS LAPIDOTH, op zijn minst drie), heb onmiddellijk begrepen
dat hier een zetter of corrector van de wijs was geraakt en
mechanisch voor de „L" van een der anderen de hem zoozeer
vertrouwde „F" had geplaatst.
Een ander Haagsch dagblad heeft echter den volgenden
dag, op grond van de overeenkomst van eenige volzinnen in
een dier recensies met passages in een eigen tooneelbespreking,
te kennen gegeven, dat hier wel plagiaat in het spel zou zijn.
Later pas, toen eene rectificatie was aangebracht, is deze
beschuldiging ten opzichte van den heer F. L. teruggenomen.
Het komt mij voor dat geen oogenblik de gewraakte houding
had mogen zijn aangenomen. Eer is teer en de beschuldiging
van plagiaat treft dubbel, als iemand met zijn naam of met
algemeen bekende initialen wordt aangeduid. En nu heeft
weliswaar geen verstandig mensch aangenomen, dat inderdaad
de heer F. L. zich tot dom naschrijven van een ander verlagen
zou, maar pessimisten beweren, dat niet alle lezers
verstandige menschen zijn. En stellig moet zoo'npersoonlijke
aanval den collegialen omgang der journalisten in hooge mate
bemoeilijken en het prestige der besten hunner tegenover de
buitenwereld (tooneelspelers inbegrepen) verzwakken. Voor de
twijfelachtige vreugde van den triomfkreet aan het slot van
een boosaardig stukje had de onbekende schrijver, op wien
ik doelde, m. i. niet zooveel op het spel mogen zetten. Hij
heeft daardoor een zeer verdienstelijk collega mitsgaders
verscheidene beroepsgenooten zonder noodzaak gegriefd en
van alle wegen precies die gekozen, waarop hij zich niet had
mogen begeven.
Het Nederlandsch Pers-Museum.
J. J. VAN BOLHUIS.
Collega's!
We zijn er haast!
Niettegenstaande de ongunstige tijdsomstandigheden zijn
wij er in geslaagd — dank zij vooral de medewerking van
de besturen van den Nederlandschen Journalisten-Kring en
van de Nederlandsche Dagbladpers, van de directién van

*
2 DE J O U R N A L I S T
verschillende groote bladen en van eenige particulieren, een
groot gedeelte bijeen te krijgen van het bedrag dat noodig
zal zijn om de huur (en andere noodzakelijke uitgaven) te
betalen van het mooie i7 e eeuwsch gebouwtje van het voormalig
Korenmetersgilde, dat het gemeentebestuur van Amsterdam
ter onzer beschikking heeft gesteld voor de vestiging
daarin van het Nederlandsch Pers-Museum.
Een paar honderd gulden nog ontbreken ons.
Zult gij ons in het gezicht van de haven laten schipbreuk
lijden?
Wij vertrouwen dat uw antwoord op deze vraag ontkennend
zal luiden!
Zendt spoedig uwe bereidverklaring om eene jaarlijksche
bijdrage te verleenen aan onzen secretaris, collega J. H. ROGGE,
Prinsengracht 65J, Amsterdam. Groote maar ook kleine
bijdragen zijn ons welkom! Vele kleintjes maken een groote,
en zullen ons bovendien de overtuiging schenken dat het
Nederlandsch Pers-Museum mede gedragen wordt door de
belangstelling van de Nederlandsche dagbladschrijvers individueel.
Bedenkt wat hiermede verkregen wordt: de vestiging van
ons museum in een waardig gebouw; een gebouw waardoor
tot uitdrukking zal komen de belangrijke plaats die de journalistiek
altijd in ons volksleven heeft ingenomen en nog
inneemt; een gebouw dat gelegenheid geeft, niet slechts om
de bestaande collecties op uitnemende wijze onderdak te
brengen, maar ook om af en toe tentoonstellingen te organiniseeren,
en tevens om mettertijd aan het Museum de door
ons bestuur noodzakelijk geachte uitbreiding te geven; een
gebouw dat, door de verzamelingen die er in te zien zullen
zijn, een monument kan worden van de Nederlandsche journalistiek
in haar gansenen omvang, door de daarin te houden
bijeenkomsten, een centrum van journalistiek leven!
Die paar honderd gulden, we zijn er zeker van, zullen
binnen een paar dagen bijeen zijn.
Do it now!
Voor het bestuur van de Stichting
Het Nederlandsch Pers-Museum:
D. KOUVVENAAR,
voorzitter.
Der Lausbub.
Er zijn menschen, die er maar weinig tegen opzien, in
een wildvreemd land ergens te staan met een leege maag en
een leege beurs, alleen maar mèt hun „arbeidskracht" en
hun avonturen-lust. Ik meen zelfs te weten, dat er onder de
leden van den N. J. K. eenige zijn, die op dit gebied hun
sporen hebben verdiend. Wie zich in deze dingen liever tot
de litteratuur beperkt, die leze een boek van Erwin Rosen,
„Der Deutsche Lausbub in Amerika" (Verlag Robert Lutz,
Stuttgart 1922, vier und fünfzigste Auflagej. Het is een
moderne „schelmenroman" van bijzondere qualiteiten, die
gedeeltelijk in de krantenwereld speelt. De held is een
jonge Duitscher, zeer luchthartig, maar nóch moreel verdorven,
noch dom; hij kan het met zijn gymnasium-leeraren nu
eenmaal niet vinden (de naam „Lausbub", snotjongen, komt
van hen), en sjeest uit de hoogste klas naar Amerika. Wordt
onder meer farmersknecht, apothekersbediende, trein-vagabond,
vischschoonmaker, leeraar in het Duitsch, en natuurlijk journalist.
Zoo geeft het boek een aardigen, blijkbaar autoptischen
kijk op Amerikaansch journalisten-leven („Overheid en Pers"!)
Het is. mede daarom zoo kostelijk van humor, omdat het
bij scherpe observatie volkomen beheerscht blijft, nergens in
flauwe overdrijving of in grofheid vervalt. Een opmerkelijk
contrast met een boek, dat in denzelfden geest begint:
Malle Gevallen. De charge en de onfrisschigheden, waarmee
collega HANS MARTIN zijn niet ongeestig boek min of meer
bedierf, heeft (collega?) ERWIN ROSEN niet noodig. Zijn werk
staat litterair hooger.
SCHRÖEDER.
Stakingscouranten.
Het Bestuur van de Stichting Het Nederlandsch
Pers-Museum verzoekt dringend aan degenen die
hiervoor in de gelegenheid zijn couranten, welke in
verband met de actie der typografen in een bijzonderen
vorm verschijnen een exemplaar te willen
doen toekomen aan
J. H. ROGGE, secretaris,
Amsterdam, Prinsengracht 657

Uit zonnige jaren.
ui
Terwijl ik zoo te schrijven zit, en veel uit die jaren mij,
kinematografisch, in den geest voorbijgaat, (ik bepaal mij
alleen tot collegiale herinneringen en laat de zmver-poiitieke
op een enkele uitzondering na buiten beschouwing) komen
nog twee gebeurtenissen zich opdringen,
de één ernstig,
de ander komisch.
De ernstige gebeurtenis geviel in de bewogen „revolutie"dagen
van November 1918. TROELSTRA was bezig zijn
vermaarde speech te houden. De sensatie, de ontroering,
de bewogenheid namen met de minuut toe. Zij sloegen,
als het ware, in golven door de Kamer, èn over de
perstribune. Ook in de roode fractie zélf was er geweldige
deining, later verklaard, toen bleek dat het min of meer
een privé-revolutie van TROELSTRA was geweest. Maar
op dat oogenblik van hoogspanning — het meest-bewogene
dat ik heb meegemaakt — werd ik gewenkt door een lid
van de sociaal-democratische fractie. Ik ging naar het
trapje, dat naar de perstribune voert. Daar deelde de
socialistische afgevaardigde mij mede, dat een belangrijk
deel der fractie het niet met TROELSTRA eens was en gaf
mij vrijheid dit aanstonds te publiceeren in mijn blad.
Hetgeen ik natuurlijk deed. Nooit vergeet ik de ontspanning,
die dit bericht in de parlementaire sfeer teweegbracht.
Voor mij is dit een der belangrijkste momenten in m'n
journalistiek-parlementaire carrière geweest.
En: nu het komische incident. Boven ons hoofd is de
publieke tribune, of, gelijk een gevleugeld woord van éen
der collega's, toespeling op de wijsheden die er steeds
worden verkondigd, luidt, „de politieke hooizolder". Het
publiek daar wordt steeds door een veldwachter bewaakt
en komiek was vaak de verontwaardiging van het geachte
auditorium, wanneer onze aandacht voor het debat niet
bijster groot was. NARDUS dreigde dan dikwijls dat hij
„het publiek" er „zou laten afzetten". Het is een jaar of
tien geleden, dat, tijdens het begrootingsdebat, de discussies
weer eens niets om het lijf hadden, en wij, journalisten,
onder elkaar verstrooiing zochten door gesprekken. Zooals
het dan wel eens meer ging: er werden dien middag heel
wat grapjes onderling verkocht, en dus werd er braaf
gelachen. Bij het uiteengaan der vergadering, toen ik m'n
eerste schreden op het Binnenhof had gezet, werd ik op
den schouder getikt door den stoeren en omvangrijken
rijksveldwachter, die de publieke tribune had bewaakt.
„Mijnheer, ik zal rapport van u maken!" — Ik stom
verbaasd; — „U zegt?" — „Ik zal rapport van u maken,
u hebt tijdens de vergadering herhaaldelijk zitten lachen!"
De brave was van oordeel geweest, dat hij ook de perstribune
te controleeren had. Nimmer ben ik in zoo'n verheugde
stemming het eeuwenoude Binnenhof afgewandeld,
maar tot m'n.diep leedwezen heb ik van het „rapport"
nooit meer iets gehoord. Jammer. Want anders had ik,
met BYRON, kunnen zeggen: „1 awoke one morning and
found myself famous".
Een soortgelijke vergissing hebben meermalen de kranige
grenadiers en jagers begaan, die op de publieke tribune
van de Eerste Kamer de wacht houden: herhaaldelijk is
het voorgekomen, dat journalisten, die onderling spraken,
door zoo'n soldaat beleefd werden uitgenoodigd te zwijgen.
De vergissing is daar meer verklaarbaar: de perstribune
is er (helaas!) een stuk van de publieke. En weet ge nog,
collega's, dat de patriarch, die tegenwoordig het Hoogerhuis
voorzit, en wiens kleinkinderen wij benijden vanwege den
voortreffelijken grootvader dien zij bezitten, ons eenmaal
verzocht te zwijgen op een toon, zóo barsch, dat het
scheen of hij voor een troep boeren-recruten stond?
Toen zijn de overzichtschrijvers uit protest heengegaan,
(ook ik deelde in dit meevallertje) en den volgenden morgen
hebben wij den braven generaal in onze kranten zóo
militairement de waarheid gezegd, dat hij nadien alleen
nog maar hamerde als we te woelig waren.
Trouwens: de rustige, saaie Hoogerhuis-atmosfeer, waar
de leden zoo geraffineerd-hoffelijk doen jegens elkaar,
heeft altijd op mij een irriteerende werking geoefend. Ik
houd niet van museum-stilte, en ik had in de Eerste Kamer
altijd de sensatie van in een panopticum te zijn. Geopend
op werkdagen van 11—4 uur. Verboden de voorwerpen
aan te raken.
Dikwijls heb ik er naar een conflictje verlangd,
teneinde protesteerend te kunnen heengaan. Vooral op
mooie voorjaarsdagen, als de zon zoo verleidelijk over den
Hofvijver scheen en de boomen in nieuwe levenskracht
begonnen te ontbotten. Maar we hadden geen kans . . .!
* *
*
DE JOURNALIST 3
Ik ben, als parlementair redacteur, natuurlijk met heel
veel politici, en in verband met anderen journalistieken
arbeid met vele andere bekende personen, in contact
gekomen. Ik heb ook veel gecorrespondeerd met hen, als
b.v. het' vragen van inlichtingen mondeling, om welke
reden dan ook, te lastig was. En dan heb ik altijd hun
handschrift of hun handteekening bewaard, en zoo bezit
ik een heel dossier, waarin het schrift voorkomt van zeer
vele vooraanstaande personen. ')
Verscheidene typische herinneringen aan m'n journalistiek-parlementairen
arbeid liggen, in concreten vorm,
vóór mij. Brieven, naar aanleiding van mijn werk, van
verscheidene ministers, van afgevaardigden (o. a. van
BORGESIUS en TROELSTRA, twee mannen, voor wien ik
steeds groot respect heb gehad), het portret van dr. NOLENS,
mij door hem gezonden na een schets die ik over hem
schreef, en dan: vele spontane brieven uit m'n lezerskring,
die mij even zoovele voorwerpen-van-vreugde zijn geworden.
Ik denk aan dien baron, wonend op een groot
buiten bij Arnhem, die mij, naar aanleiding van m'n
Kamer-overzichten, enthousiast vroeg eens bij hem op
bezoek te komen; aan dien grooten bloemist die mij, typisch
genoeg, als blijk van waardeering uitnoodigde tot een
visite aan zijn bloemenkassen 2 ), aan een dankbetuiging
„van het gezamenlijke personeel van het postkantoor te
Bolsward", nadat ik de pogingen had gesteund ter verbetering
van de rechtspositie van ambtenaren; aan een
zeer hartelijken brief van een orthodoxen predikant te
Rotterdam. En niet zonder voldoening maak ik melding
van een geestdriftig schrijven (1907!) van mevr. WYNAENDTS
FRANCKEN, aan mijn adres, naar aanleiding van mijn overzichten
over een bepaald wetsontwerp: helaas, dat ik met
haar later in zoo boozen pennestrijd gewikkeld moest
worden. Het kan verkeeren!
Men begrijpe mij goed: ik etaleer dit alles niet, om
er mij op te beroemen, al kan het dien schijn wekken-
Maar op dit oogenblik, nu ik een bepaalde taak neerleg,
wil ik het niet verzwijgen, omdat de verhouding tusschen
den journalist en zijn publiek toch werkelijk van genoeg
belang is, om met zulke voorbeelden eens daadwerkelijk
te worden gedemonstreerd.
Tot de dingen, waarop ik, als herinneringen uit m'n
parlementaire jaren, het meest prijsstel, behoort ook het
visitekaartje van minister COOL, die mij, daags na zijn val,
daarop dank zegde voor mijn „waardeerend" Kameroverzicht.
COOL was, naar mijn meening, op unfaire wijze
ten val gebracht. Op zulke oogenblikken ben ik nooit de
journalist-automaat geweest, die gevoelloos de dingen kon
meeleven. Dikwijls heb ik mij afgevraagd, of mijn gestel
voor het parlementaire werk wel geschikt was: ik leefde
op spannende momenten met hart en ziel mee. Misschien
zal men het een tikje sentimenteel in mij vinden, maar ik
heb van het, om politieke redenen, ten val brengen van
een minister, die zich geheel aan zijn taak gaf, altijd sterk
den tragischen kant gezien, ik heb altijd deernis gehad
met den persoon wien het trof. „Bij zooveel groote teleurstelling",
schreef minister COOL mij, „doet het goed zooveel
warme sympathie te ontmoeten". Op zoo'n oogenblik was
het mij een voldoening, dat ik een goed woord kon zeggen
over een minister, die ten val was gebracht.
Ik denk ook aan het journalistieke contact, dat ik met
KUYPER heb gehad. KUYPER was een charmante kerel, als
je bij hem kwam. Toen ik den eersten keer bij hem werd
toegelaten, deed hij al dadelijk of we schoolkameraden
waren geweest. Hij was — ik voel nog sterk den indruk
na dien het op mij maakte — in een soort blouse van
grijze kleur gekleed, een sport-hemd (haast schreef ik: een
voetbal-shirt, maar ik wil VAN DER HOUT niet „op stang
jagen"), waarover een lange das los neerhing. Hij greep
i) Ik doe een greep, in bonte volgorde: KUYPER, LOHMAN, NOLENS,
TROELSTRA, GOEMAN BORGESIUS, prof. GROENEWEGEN, CHARLES
BOISSEVAIN, BOS, dr. BRONSVELD, VICTOR DE STUERS, ALETTA
JACOBS, prof. PYPER, mr. LEVY, MARCELLUS EMANTS, prof. RITZEMA
BOS, prof. HENDRIK MULLER, prof. BRUGMANS, WILLEM SCHÜRMANN,
NICO VAN SUCHTELEN, FOCK, EDWARD KOSTER, ADAMA VAN
SCHELTEMA, prof. PEL, prof. VAN DER VLUGT, prof. KERN, LIEFTINCK,
WILLEM KLOOS, JEANNE KLOOS, THOMSON, JULES SCHÜRMANN,
minister COOL, VAN KOL, prof. STEINMETZ, JOANNES REDD1NGIUS,
VAN AALST, prof. DAMSTÉ, VAN GIJN, QUERIDO, WILLEM ROYAARDS,
JAAP EDEN, COLIJN, VAN HEUTSZ, HUGO DE VRIES, TREUB, CREMER,
VAN HAMEL, VAN DEVENTER, VAN HOUTEN, PATIJN, MARCHANT,
STRUYCKEN, prof. VAN VOLLENHOVEN, DE BEAUFORT, ZIMMERMAN,
HEEMSKERK, RUYS DE BEERENBROUCK, VAN IJSSELSTEIN, OPPENHEIM,
LODEWIJK VAN DEIJSSEL, GRETA LOBO, VAN DER LUGT-MELSERT,
ANNIE VAN EES, dr. DE VISSER, VAN KARNEBEEK, SPEENHOFF,
generaal ELAND, ELSE MAUHS, KOLKMAN, VISSER VAN IJZENDOORN,
DE GEER, RINK, JOH. BEEN, en' vele anderen.
Ook heb ik van allerlei belangrijke gebeurtenissen steeds de toegangskaarten
bewaard (b.v. de Doop van JULIANA, Opening van het Vredespaleis,
ik noem slechts twee voorbeelden): het is — in dossier — een klein Persmuseum
geworden.
2 ) Van een kapelaan in Breda, met wien ik over een sport-zaak in scherpe,
maar vriendschappelijke polemiek was geweest, ontving ik ter beëindiging
van de gedachtenwisseling eens een prachtigen goudfazant ten geschenke
(lekker!)

4
DE J O U R N A L I S T
aDDODD DDDDDDDDDDDODDDaODDDDDDDDDDDODDDDDDDDDDDDDDDaaaDDD
Hl MA'S zijn goede rijwielen.
DDDDD DDDaDDDDDDaDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDaDDaDDDDDDDD
me bij den schouder, trok me z'n studeerkamer in, pootte
me op een stoel, en was aller-joviaalst. Ik heb nog steeds
een schrijven van 'm (over de befaamde lintjes-kwestie),
dat nooit iemand ten volle heeft kunnen ontcijferen, zelfs
z'n eigen secretaris niet. Men weet dat aan De Standaard
slechts een enkele zetter zijn schrift kon lezen. En een
ander schrijven van 'm begint met: „Waarde collega! .
Nou of ik het fijn vond, toen ik dat indertijd ontving.
Een man-in-het-parlement, met Wien ik door mijn werk
in contact kwam, en aan wien ik mij werkelijk verknocht
ben gaan voelen, was THOMSON.
Nooit vergeet ik hem. _
Wii waren één in denken, één in politieke opvatting, hij
deed (voor Indië) journalistiek werk, dat ik vaak van hem
overnam, en er was een warme genegenheid tusschen ons
ontstaan, waarvan ik getuigd heb in het boekje dat ik over
hem schreef. De dag, dat mij, geheel onverwacht, telefonisch,
het bericht van zijn tragischen dood bereikte, is een der
moeilijkste in mijn leven geweest. De redacteur-Binnenland
was het, die mij telefoneerde (het bericht uit Albanië was
iuist binnen) en hij vroeg mij, dadelijk, een levensbeschrijving.
Ik heb het niet kunnen doen. Het is het eemge oogenblik
in m'n loopbaan geweest, dat m'n gevoel mi] te veel
beheerschte, om „copie" te kunnen leveren.
Nog vaak — als ik in m'n bovenvermeld dossier blader —
toeft m'n blik op de brieven die hij me uit Albanië schreef,
en waarin hij me mededeeling deed van z'n strijd en z n
teleurstelling daar. De prachtige postzegels, welke hij me
stuurde, zijn nu in dubbelen zin waardevol voor me
eeworden. Trouwhartige, nobele kerel, sterke strijder, ridder
zonder vrees of blaam — uw figuur blijft een mijner
beste heugenissen uit de jaren dat ik in het parlement
mijn werk deed. D_ HANg_
Personalia en Berichten.
De Provinciale Groninger Courant gaat over in handen
van de Groninger Uitgeversmaatschappij voorheen van
Heimingen Bosch, die de courant met den nieuwen (i37 iten )
jaargang in exploitatie zal overnemen onder de oude redactie
en in denzelfden vorm, waarin de courant tot heden uitkwam.
Wii lezen in de N. Arnhemsche Courant de volgende
mededeeling van den Raad van Commissarissen van dat blad:
Aan den heer GRESHOFF is op zijn verzoek een verlof
verleend tot i April, den datum waarop het aan hem op
ziin verzoek eervol verleend ontslag ingaat.
„De heer H. P. N. VAN DER KUIL, directeur, IS gedurende
dien tijd belast met de hoofdredactie."
Dinsdag 2 Januari herdacht de heer J. D. EGGINK redacteur,
chef van de' afdeeling „Binnenlandse* Nieuws aan het
Utrechtsen Dagblad, onder talrijke bewijzen van belangstelling
ziin 2 s-jarige werkzaamheid aan dat blad. Vanwege het
college van commissarissen, door directeur, hoofdredacteur en
redactie en den oud-redacteur den heer VAN LESSEN, werden
hem met hartelijke toespraken huldeblijken aangeboden terwijl
den jubilaris ook van zijne collega's aan de plaatselijke bladen
en van de vertegenwoordigers der pers buiten Utrecht blijken
van vriendschap en waardeering gewerden.
Correspondentie.
Aangezien de mogelijkheid niet is uitgesloten, dat eemge
bii onze Administratie ontvangen brieven naar aanleiding van
de advertentie onder No. 17 „Redacteur, klasse A gevraagd
(voorkomende in nummer 355 van De Journalist) tijdens
net postvervoer zoek zijn geraakt, worden de afzenders, dus
de sollicitanten op deze betrekking beleefd verzocht hun
naamkaartje met adres aan onze administratie te zenden.
Wij zullen deze dan aan den inzender Van bovengenoemde
advertentie doen toekomen, ter controle der ingekomen brieven.
De Administratie van De Journalist.
Advertentiën.
Jong Journalist,
voorstudie Ned. T. en Lett., Staatswetensch. Voorheen werkz.
prov. dagblad red.-verslagg.; daarna nachtd. gr. dagbl. Amsterdam;
vervolgens tijdel. plaatsverv. verslagg. Den Haag;
Persklare versl. gerout., mod. tal. beheerschend. Bekend in
voorn. Buitenl. BI. (politiek) vlot styl. en vert; in bezit
aanbevelingen van vooraanstaande journalisten; vrijzinnig;
zoekt plaatsing aan dagblad
te A'dam, R'dam, Haag of aan gr. Prov.-blad; ontv. dienaangaande
gaarne br. onder No. 20 „De Journalist", Bussum.
Andere tijden, andere zeden.
Bij POLMAN kon men vroeger
alleen a la carte eten.
Thans zijn van 5-8 uur in Polmans Huis
ook Diners a prix fixe verkrijgbaar.
Het fixum is bepaald op f 2.50.
Het diner is goed.
De bediening is oplettend.
De wijnkelder geniet nog
altijd een goede reputatie.
Warmoesstraat 197-199 Amsterdam.
T
NAUTA&HAAGEN
CLICHÉMAKERS
AMSTERDAM
V TELEF: 5725. N,
An-
Gedrukt bij A. de la Mar Azn., Amsterdam
T—"^