'Ook meldkamer kan levens redden • Forse investering ... - Brandweer

‘Ook meldkamer kan levens redden G
Forse investering in nieuw materieel
Zuid-Limburgse verbeterslag oogst landelijk bijval Organisatie verbeteren
én 3,5 miljoen bezuinigen Extra slagkracht Defensie achter de hand’
juni 2012
Focus
Magazine van de Brandweer Zuid-Limburg

Conclusie van een ‘behoorlijk heftige melding’:
Ook de meldkamer kan levens redden
2 Focus
Het loopt tegen half zes in de ochtend
van 15 maart en de nachtdienst van
meldkamercentraliste Desirée
Nievergeld zit er bijna op. ‘Je begint
om die tijd echt wel moe te worden.’
Dan komt er een vreemde melding
binnen. Een vrouw belt en roept “Ik
sta in brand, ik sta in brand!”. De
centraliste probeert meer informatie te
krijgen door dóór te vragen. Dat gaat
moeizaam, maar het lijkt er op dat de
vrouw in de keuken iets op het fornuis
heeft opgewarmd waarbij haar kleding
vlam heeft gevat. ‘Dan moet je nog
achterhalen waar ze woont, want bij
mobiele nummers kunnen wij dat
helaas niet op ons beeldscherm zien.
Eerst noemt ze Geleen als woonplaats,
maar later Buchten...’
De vrouw raakt, hoorbaar voor Desirée Nievergeld,
steeds meer in shock. Ze begint in zichzelf te praten
en loopt kennelijk verdwaasd door de woning.
Nievergeld vraagt om haar telefoonnummer. ‘Dat
moest ze toen gaan opzoeken, wat natuurlijk
helemaal niet mijn bedoeling was. Uiteindelijk heb ik
toen een adres uit haar kunnen krijgen.’ Precies op
dat moment komt in dezelfde meldkamer bij de
politie de melding binnen van een andere vrouw uit
Buchten dat ze haar buurvrouw heeft horen
schreeuwen. Langs deze weg kan door snel contact
binnen de meldkamer het adres van de onfortuinlijke
alleenwonende vrouw worden bevestigd. De politie is
al aan het rijden, terwijl Desirée Nievergeld het
slachtoffer nog aan de lijn heeft en haar vraagt de
voordeur te openen. Dat levert straks veel tijdwinst
op voor de hulpdiensten. De vrouw roept opnieuw
dat ze in brand staat en dat haar buik is verbrand.
Verder lijkt er in haar huis niets te branden. Dat
maakt het voor Nievergeld verantwoord om het
slachtoffer te adviseren snel onder de douche te gaan
staan. Dat doet ze. De verbinding wordt verbroken...
Eén minuut
Intussen is ook de brandweer uitgerukt, evenals de
ambulance. ‘Tussen de melding en het alarmeren
voor de uitruk zat één minuut. Dat lijkt heel lang,
maar het ging gewoon niet sneller, omdat ik geen
adres had en eerst zelfs onzeker was over de
woonplaats.’ De politie, die als eerste ter plaatse is,
vindt de vrouw onder de douche. Ze is er slecht aan
toe en wordt door het intussen ook gearriveerde
ambulancepersoneel opgevangen en met spoed naar
het ziekenhuis van Sittard-Geleen gebracht. Later
gaat ze van daaruit per traumaheli naar het
Brandwondencentrum in Beverwijk. ‘Hoe het nu met
haar gaat, weet ik niet. Vanwege de privacyregels
komen wij daar ook niet achter. Dat vind ik echt
jammer, maar daar is niets aan te doen.’
Hart in de keel
Naast centraliste is Desirée Nievergeld ook al 15 jaar
vrijwilliger in Sittard. Als brandwacht heeft ze al vaker
ervaren dat mensen in paniek de meest rare dingen
doen. ‘Ze rennen bij een binnenbrand terug het huis
in, bellen niet de brandweer maar wel de buren, noem
maar op. Het is nog knap dat deze, naar later blijkt 46jarige,
vrouw zelf belde. Intussen heb je zelf ook het
hart in de keel. Je voelt dat dit heel fout kan aflopen.
Toen ik het bericht kreeg dat ze in de ambulance lag,
viel er een grote zorg van me af. Je weet dan dat ze in
goede handen is en dat het voor mij klaar is.’
Slachtoffers geruststellen
De brand stelde niet veel voor – er hoefde niet eens
geblust te worden –, maar toch was dit incident heel
ingrijpend. Nievergeld: ‘Het was behoorlijk heftig.
Als er mensen bij betrokken zijn, zit je altijd al op het
puntje van je stoel. In dit geval kon ik niet zien hoe
Meldkamercentraliste
Desirée Nievergeld:
‘Ik weet niet hoe ik het slachtoffer
anders had moeten helpen’
ver de tankautospuit nog van het adres verwijderd
was. Van maar een tiental TS-en kunnen we zien
waar ze zitten. Soms kun je slachtoffers daarmee
geruststellen. Je krijgt ook wel eens mensen aan de
lijn die bekneld zitten en niet meer uit hun benarde
positie weg kunnen. Zoiets hakt er wel in. Dan moet
je na afloop echt wel even aan de frisse lucht...’
Goed gedaan
Er zijn wel meer momenten geweest in de zes jaar
dat Desirée Nievergeld centralist is, dat ze een grote
rol heeft gespeeld in de redding van slachtoffers.
‘Maar daar ben ik me pas van bewust als anderen me
dat zeggen. Je doet je werk gewoon zo goed
mogelijk en ieder doet het een beetje op zijn eigen
manier. Op dit incident kijk ik met tevredenheid terug.
Ik heb het voor mijn gevoel goed gedaan, omdat ik
niet weet hoe ik het slachtoffer anders had moeten
helpen. Pas toen ik wist dat er verder niets in huis
brandde, kon ik haar veilig onder de douche sturen.
‘Mensen die bekneld zitten;
dat hakt er in’
De organisatie heeft me nog nazorg aangeboden,
maar daar had ik geen behoefte aan. Ik heb de film
voor mezelf heus nog wel eens teruggedraaid en kan
er nu goed mee leven. Voor mij is het klaar.’
Focus 3

4 Focus
Moderner materieel om efficiënter te kunnen werken
Korps investeert fors
in nieuwe voertuigen
en apparatuur
‘Vanwege de naderende fusie is er vanaf
2006 door de verschillende korpsen en
gemeenten zichtbaar minder
geïnvesteerd in materieel. Ook na de
regionalisering is er op dit gebied nog
amper iets gebeurd. Deze achterstand in
vervanging van voertuigen en middelen
moet dringend worden aangepakt.
Daarom wordt er dit jaar voor bijna
9 miljoen geïnvesteerd. We kiezen
daarbij voor nieuw materieel waarmee
we efficiënter kunnen werken. De
beschikbare technische mogelijkheden
zullen we optimaal benutten. Zo komt
er ook een proef met piepers waarop
vrijwilligers een terugmelding kunnen
geven. Daarmee weten de meldkamer
en de bevelvoerder bij een melding heel
snel hoeveel brandweermensen zullen
uitrukken. Wanneer het er te weinig
zijn, kun je gelijk extra maatregelen
nemen.’
Als portefeuillehouder Repressie is Jac Salemans blij
dat er sinds kort duidelijkheid is over de koers naar de
toekomst. Sinds 13 april ligt er een door het bestuur
goedgekeurd beleidsplan “Eenheid in
Verscheidenheid”. Repressie is daarvan uiteraard een
belangrijk onderdeel. Op basis van een inventarisatie
van de risico’s in Zuid-Limburg inclusief eventuele
domino-effecten, is de werkwijze bepaald om te
komen tot optimale en efficiënte brandweerzorg.
Salemans: ‘Voor de nieuwe aanpak is deels ander
materieel nodig dan we nu hebben. We gaan anders
werken, met ander materieel dat we bovendien
efficiënter gaan inzetten. Door het op een innovatieve
manier te organiseren en anders op te schalen,
hebben we in de toekomst niet langer de huidige 40
tankautospuiten nodig, maar nog maar 34.’
Objectief vastgesteld
De behoefte aan blusvoertuigen en ander materieel is
objectief vastgesteld, legt Salemans uit. ‘We hebben op
de kaart van Zuid-Limburg de grenzen van de werk -
gebieden van kazernes en posten even uitgegumd.
Toen hebben we bepaald wat er in totaal nodig is aan
uitrukvoertuigen. Vervolgens zijn deze in het plan
verdeeld over bestaande en nieuwe kazernes. Welke
kazerne welk materieel krijgt, hangt uiteindelijk mede
af van de personele mogelijkheden van een kazerne. In
de nieuwe aanpak moet een beroepspost in elk geval
zes mensen kunnen leveren om twee voertuigen te
bezetten: 4 op de tankautospuit en 2 op een red- of
hulpverleningsvoertuig. Vrijwillige posten kunnen òf
met zes man uitrukken òf met vier in combinatie met
twee collega’s van een SIE, een snel inzetbare eenheid.
Deze mogelijkheid kan het voortbestaan van krap
bezette vrijwillige posten helpen verzekeren. Variabele
voertuigbezetting is dus absoluut de toekomst.’
Innovatie
Ook bij een meer vraaggerichte voertuigbezetting staat
de veiligheid nog steeds voorop, verzekert Salemans.
‘Bij een maatgevend incident, zoals een binnenbrand,
rukken straks nog steeds zes mensen uit, maar mogelijk
wel met twee voertuigen. Bij de geringste twijfel wordt
er opgeschaald. Wanneer een tweede blusvoertuig
wordt opgeroepen, zitten daar gegarandeerd zes
mensen in. Waar het nu vooral om gaat is de
technische mogelijkheden van het moderne materieel
optimaal te benutten. Een voorbeeld van zo’n innovatie
is de volautomatische pomp op een tankautospuit.
Daarbij heb je in veel gevallen geen pompbediener
meer nodig. Door schuim op alle blusvoertuigen is er
straks meer bluskracht beschikbaar. En tenslotte wordt,
wegens het grote succes van onze eerste SIE, het aantal
snel inzetbare eenheden uitgebreid.’
Onderhoud strak plannen
Minder blusvoertuigen betekent wel dat de
beschikbaarheid van deze voertuigen groter moet
worden, door het onderhoud ervan strak te plannen.
‘De zeven beroepskazernes die Zuid-Limburg straks
heeft, krijgen elk een eigen onderhoudstaak voor de
hele regio. Ze kunnen zich dus specialiseren in het
onderhoud en beheer van voertuigen, apparatuur en
middelen. Door planmatig werken moeten de
doorlooptijden voor onderhoud van materieel korter
kunnen worden.’
Flexpool
Niet alleen aan de materieelkant gaat repressie een
verbeterslag maken. Ook de mensen worden efficiënter
en flexibeler ingezet. Medewerkers krijgen meer
verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld om via internet hun
eigen dienstrooster samen te stellen. Uiteindelijk zal
voor de hele regio dan nog maar één roosteraar nodig
zijn die de laatste gaatjes invult. Overbezetting of
onderbezetting met de noodzaak om over te werken,
Veiligheid nog steeds voorop
mogen in de toekomst niet meer voorkomen. Er komt
bovenop de basissterkte een flexpool van zes
beroepsbrandweermensen die in de regio kunnen
worden ingezet waar ze nodig zijn. Om iedereen goed
op de nieuwe werkwijze voor te bereiden, komen er
trainingen voor het werken met afwijkende
voertuigbezettingen. Vanaf 1 juli volgend jaar gaan de
nieuwe uitruk- en werkprocedures in werking.
Geen standaardverhaal
Naast de 7 beroepskazernes zijn er 17 posten die
voornamelijk op vrijwilligers draaien. Die moeten ook
efficiënt gaan werken, maar daarbij moeten de lokale
omstandigheden bepalend blijven, vindt Salemans.
‘Het is geen standaardverhaal dat wij ze gaan
opleggen. Zolang het goed werkt, laten we het zo.
Het beleidsplan heet niet voor niets “Eenheid in
Verscheidenheid”. Ik ben lang genoeg vrijwilliger
geweest om te weten dat de lokale omstandigheden
van grote invloed zijn op het functioneren van een
post. Je bent bijvoorbeeld sterk afhankelijk van de
dienstroosters die je mensen bij hun eerste werkgever
hebben. Binnen bepaalde kaders zullen we de
inrichting en organisatie van een post dus aan de
mensen zelf overlaten.’
De stip aan de horizon is voor Salemans nu helder.
‘Nou gaat het erom hoe we die gaan bereiken. Ik
ben bij dit traject onder de indruk geraakt van de
kwaliteit van de medewerkers die we in Zuid-
Limburg hebben. Ze gaan ook echt voor de regio en
niet meer voor de eigen post of kazerne. De uitdaging
is nu om al deze kwaliteit zo goed mogelijk te
bundelen.’
Focus 5

6 Focus
Zuid-Limburgse procedure oogst landelijk bijval
Grote verbeterslag bij
Ongevallen Gevaarlijke Stoffen
Het komt niet wekelijks voor, maar toch
moet je er als brandweer grondig op
voorbereid zijn: ongevallen met
gevaarlijke stoffen. Een vat dat van een
vrachtwagen rolt, een jerrycan die lekt,
een fles die omvalt in een laboratorium
of een slordigheid met chloor in een
zwem bad. ‘Afhankelijk van de stof kun
je zelfs bij de geringste hoeveelheid
weggelekte stof al een groot risico
hebben. Daarom is het zaak zo snel
mogelijk de stofnaam te achterhalen.
Als die bekend is kan de procedure
worden opgestart. En die procedure is in
Zuid-Limburg de afgelopen tijd sterk
verbeterd. Dat alles ten gunste van de
veiligheid van slachtoffers, hulpverleners
en mensen in een wijde omgeving.
Vanuit het hele land komen er positieve
reacties binnen op onze nieuwe aanpak.’
Els de Jongh, ploegchef in Simpelveld en
bevelvoerder van de snel inzetbare eenheid SIE, en
Dennis Damen, bevelvoerder in Maastricht, verzorgen
binnen het korps het opleidingsdeel Ongevallen
Gevaarlijke Stoffen. Ze praten enthousiast over de
verbeterslag die ze daarin de afgelopen tijd hebben
kunnen aanbrengen. Eigenlijk vooral door logisch
nadenken en tijdens oefeningen goed observeren.
Els de Jongh: ‘De procedures voor dit soort
incidenten zijn heel uitgebreid. Kort gezegd kennen
we drie niveaus van maatregelen, afhankelijk van de
aard en het risico van de vrijgekomen stof. Incidenten
met de minst gevaarlijke stoffen kunnen door
brandweermensen in bluskleding worden bestreden,
voor het volgende niveau zijn chemiepakken vereist,
waarvan elke tankautospuit er twee aan boord heeft.
Bij de meest risicovolle incidenten moet worden
opgetreden in gasdichte pakken. Dan moet een
gaspakkentrein uit Born en Maastricht komen, met
speciaal hiervoor opgeleide mensen.’
Toch behoorlijke risico’s
‘Toen we kritisch zijn gaan kijken naar de manier
waarop we dit soort incidenten in Nederland
aanpakken, ontdekten we dat er toch nog
behoorlijke risico’s worden genomen,’ vertelt Dennis
Damen. ´Met een beperkte aanpassing van de
procedure kun je die voorkomen. Het gaat daarbij om
de grens tussen veilig en onveilig gebied. Wanneer
er een gevaarlijke stof is vrijgekomen, trekken we
bovenwinds en op veilige afstand een opstellijn.
Daarachter mogen alleen mensen met beschermende
kleding werken. De andere hulpverleners en het
ambulancepersoneel blijven vóór die lijn en wachten
tot eventuele slachtoffers daar worden afgeleverd.
Wat echter blijkt is dat de chemiepakdragers mogelijk
ook zelf besmet zijn geraakt met de gevaarlijke stof
en die besmetting kunnen overdragen op collega´s en
ambulancemensen die geen beschermende kleding of
adembescherming dragen. De scheidslijn tussen veilig
Els de Jongh en Dennis Damen:
‘Onze nieuwe procedure lijkt een
landelijke trend te worden. Daar zijn we
best een beetje trots op’
en onveilig gebied kan dus vervagen. Bij een
noodontsmetting houd je nog altijd een risico op
restbesmetting. Dat kan zelfs betekenen dat
ambulancepersoneel het gevaar mee de ambulance in
neemt en vervolgens bij de spoedeisende hulp van
het ziekenhuis aflevert. En daar dragen de
medewerkers evenmin beschermende kleding. De
veiligheidsgrenzen lagen al hoog, maar zullen op dit
onderdeel dus verder omhoog moeten.’
Extra veiligheidsmarge
Om een extra veiligheidsmarge in te bouwen, werd een
zone bedacht, tussen het veilige en het onveilige
gebied in. Els de Jongh: ‘Dat doen we door een extra
hulplijn te trekken waarmee we voortaan bij dit soort
incidenten drie gebieden onderscheiden: een hot,
warm en cold-zone. Dit biedt overzicht en een heldere
structuur voor de decontaminatie. Pas als de ontsmet -
ting heel zorgvuldig is uitgevoerd, kunnen slachtoffers
naar het veilige ‘cold’ gebied worden overgebracht.’
‘In feite is dit hetzelfde als wat ik in mijn
hoofdberoep op de spoedeisende hulp van het
ziekenhuis van Heerlen doe,’ vindt Els de Jongh.
‘Ook daar maken we een onderscheid tussen steriel
‘Nieuwe werkwijze
oogstte al veel lof’
en niet-steriel gebied. De nieuwe werkwijze die de
zojuist opgeleide manschappen zich nu hebben
eigengemaakt, oogstte al veel lof van landelijke
examinatoren. Nu gaat het erom ook zittende
brandwachten op dit onderdeel goed bij te scholen.’
Met dat doel is een instructiefilm gemaakt, die De
Jongh en Damen op alle posten in de regio gaan
afdraaien en toelichten.
Best trots
‘Heel belangrijk is dat alle collega’s, oud en jong, op
dezelfde manier het ontsmettingsveld opbouwen en
volgens dezelfde procedure te werk gaan,’ legt Damen
uit. ‘En die procedure moet voor iedereen duidelijk zijn.
Zeker omdat dit soort incidenten niet zo heel vaak
voorkomt, moeten we daar goed op hameren.’
‘Inmiddels worden in Brabant en in Groningen de
opleidingen op dit vlak ook al volgens onze aanpak
gegeven. En veel andere korpsen uit het hele land
hebben al naar onze nieuwe werkwijze geïnformeerd.
De reacties zijn allemaal positief. Het lijkt erop dat dit
een landelijke trend zal worden. Daar zijn we best
een beetje trots op.’
Focus 7

8 Focus
‘Dit leidt absoluut tot een betere
kwaliteit van hulpverlening. Door elkaars
systemen en manieren van werken te
kennen, weten we wat we van elkaar
kunnen verwachten. En dat is meer dan
ik tevoren dacht. Een dag meelopen met
de brandweer heeft mij echt de ogen
geopend voor de mogelijkheden om
slachtoffers nog sneller en beter te
helpen.’ Ambulancechauffeur Raymond
Pleune vertelt er enthousiast over. Hij
was, net als een vijftiental collega’s van
de ambulancedienst, een dag te gast bij
de brandweer in Geleen. ‘Ik werd gelijk
in brandweerkleding gehesen en later
ook in het uitrukpak, compleet met
ademlucht. Ook was er een
demonstratie van het openknippen van
een auto en kreeg ik zelf die zware
hydraulische gereedschappen in mijn
handen geduwd. Ik vond het heel nuttig
om de mogelijkheden en onmogelijk -
heden te leren kennen. Ik zou het zó
weer doen.’
‘Contact is nu anders,
de samenwerking beter’
Een dag als stagiair mee met de andere hulpdienst
Uitwisselingsproject
ambulance en brandweer
blijkt heel zinvol
In het kader van het oefenprogramma Levensreddend
Handelen, krijgen brandwachten in opleiding
instructie van mensen van de ambulancedienst, legt
ploegchef Roy Schmitz van de brandweereenheid
Geleen uit. ‘Bij trainen en oefenen wordt ook wel
samengewerkt, maar daar blijft het dan verder bij.
Terwijl we op straat toch vaak met elkaar te maken
hebben. Als er slachtoffers zijn, kunnen wij wel iets
aan eerste opvang doen, maar zijn we toch altijd heel
blij als die gele wagen de hoek om komt. Bovendien
moeten wij intussen ook het incident bestrijden en
uitbreiding voorkomen.’
Als stagiair mee
Schmitz: ‘Wij hebben als brandweer bepaalde
systemen en werkwijzen, bijvoorbeeld bij ongevallen
met beknelling. De ambulancedienst heeft haar eigen
aanpak. We kwamen hier in Geleen tot de conclusie
dat het nuttig zou zijn om de raakvlakken eens goed
te verkennen. Daarop is besloten tot een
uitwisselingsprogramma. Over en weer gaan
medewerkers een hele dag als stagiair mee met de
andere hulpdienst. Behalve dat je daarmee heel veel
informatie en ervaring uitwisselt, is het ook zinvol om
elkaar nader te leren kennen. Op straat en bij
tilassistenties werkt het namelijk heel prettig als je
elkaars namen kent.’
Hectische situaties
Tussen de uitrukken door werd de uitrusting en
apparatuur bekeken en over en weer uitgeprobeerd,
vertelt unithoofd Joop Deriks van de ambulancedienst:
‘Iedereen was heel benieuwd naar het andere
vakgebied, naar de overeenkomsten en de
verschillen.’ Schmitz: ‘Wij als brandweer komen vaak
in heel hectische situaties terecht. Steeds opnieuw
valt ons dan op hoe kalm de ambulancemensen hun
werk doen. Ze komen full speed aangereden,
stappen uit en stralen gelijk rust uit. Ook het rijden is
anders. De brandweer rijdt, met 15 ton gewicht en
zes mensen aan boord, een stuk defensiever dan de
ambulance.’
Meer respect
‘Ik heb meer respect gekregen voor het werk van de
brandweer,’ moet ambulanceverpleegkundige Frank
Smeets toegeven. ‘Dat werken met die zware
hydraulische apparatuur voelde ik twee dagen later
nog in mijn rug. Wat me ook opviel is dat een
bevelvoerder razendsnel beslissingen moet nemen,
die cruciaal kunnen zijn voor de bestrijding van een
incident.’
Levensgevaarlijk
Tips en adviezen van de brandweer hebben bij de
ambulancedienst al tot verbetervoorstellen geleid.
Raymond Pleune. ‘Bij een auto-ongeval zijn wij er
vaak eerder dan de brandweer. Wij buigen ons dan
soms over de bestuurder. De brandweer heeft ons nu
gewezen op het gevaar dat de airbag alsnog òf voor
een tweede keer ploft. Dat kan levensgevaarlijk voor
ons zijn. De brandweer heeft airbaghoezen bij zich
om over het stuur te trekken en dit gevaar tegen te
gaan. Nu onderzoeken we of die ook nog ergens in
onze overvolle ambulances passen. Ik dacht zelf dat
er met een airbag niets meer kon gebeuren wanneer
de accu losgekoppeld is. Maar de brandweer heeft
me uitgelegd dat de huidige airbags eigen
stroomvoorziening hebben en bovendien tweemaal
geactiveerd worden. Dat is echt iets om rekening mee
te houden.’
Derde deur
Wat voor Pleune en zijn collega’s een echte
eye-opener was, is de mogelijkheid van de brandweer
om heel snel een zogenaamde derde deur te maken
aan de zijkant van een tweedeurs auto. ‘Dat biedt
ons de kans om slachtoffers desgewenst horizontaal
van de achterbank te halen. Verder kwam ik er achter
dat de brandweer blikjes frisdrank bij zich heeft,
omdat brandweermensen in bluskleding enorm veel
vocht verliezen. Wij hebben soms patiënten in de
ambulance die snakken naar drinken. Maar zelf
hebben wij niets bij ons. Dus sindsdien gaan we wel
eens een blikje bij de brandweer halen. We weten nu
zelf waar het koelkastje zit.’
‘Het contact is nu anders, de samenwerking beter,’
concludeert Joop Deriks. ‘We moeten kijken of we
deze uitwisseling structureel kunnen maken. Het
verhoogt beslist de kwaliteit van het gezamenlijk
optreden.’
Focus 9

Jong slachtoffer van brand Elsloo onmogelijk te redden
Hoogspanningskabels boven brand haard maken bluswerk riskant
10 Focus
Op maandag 19 maart om 13.35 uur komt de
melding binnen van een brand in een
timmerfabriek in Elsloo. Extra verontrustend is de
toevoeging dat er vermoedelijk nog een persoon
binnen is. De meldkamer alarmeert de kazerne
Stein en de beroeps-tankautospuit van Geleen. Die
laatste wordt bemand door medewerkers van het
service center die binnen één minuut kunnen
uitrukken. Maar zelfs bij deze korte reactietijd komt
voor een 17-jarige stagiair in de timmerfabriek alle
hulp te laat. Als gevolg van een stofexplosie in het
bedrijf moet hij vrijwel op slag dood zijn geweest.
INCIDENT UITGELICHT
‘B
evelvoerder Bert Dullens van de
beroeps-TS Geleen ziet tijdens
het aanrijden al van grote
afstand de enorme rookpluim en zelfs de
vlammen boven de timmerfabriek
uitkomen. Mede vanwege de vermiste
persoon besluit hij onderweg al op te
schalen van middelbrand naar grote
brand. Hij herinnert zich dat op die plek
een aantal jaren geleden een grote brand
heeft gewoed in een palletfabriek. Daarbij
is een hoogspanningsmast omgevallen die
tot overmaat van ramp op een
ondergrondse brandstofpijpleiding
terechtkwam. Het kan dus een
spannende middag worden...
Bij aankomst van de eerste tankauto en de
hoogwerker treft Dullens een pand aan
waar aan de voorkant de pui uitgeslagen is.
Dat duidt erop dat er een ontploffing is
geweest, waarschijnlijk een stofexplosie.
Het voorste deel van het gebouw is ontzet,
maar staat niet in brand. Hier is een
dansschool in gevestigd. Het achterste deel
is de timmerfabriek, die brandt als een
fakkel. Precies over het brandende deel
lopen hoogspanningsleidingen. Dat is een
extra complicerende en riskante factor,
zoals een aantal jaren geleden is gebleken.
Bevelvoerder Dullens kijkt van verschillende
kanten snel even in het pand naar binnen
en zet voor zichzelf alles op een rijtje.
‘Niemand naar binnen,’ beslist hij, ‘de
veiligheid van onze mensen komt anders
serieus in gevaar’. Dat er mogelijk nog
iemand binnen is, realiseert Dullens zich
terdege. ‘Maar je weet gewoon dat zo’n
slachtoffer niet te redden is. De hoop dat
we hier iemand levend uit kunnen halen,
had ik al opgegeven.’
Intussen is de TS van Geleen begonnen met
blussen en houdt de hoogwerker het
voorste gedeelte nat. Enkele minuten later
– maar voor Dullens leken het wel uren –
komt de TS van Stein en blusvoertuigen uit
Beek en Maastricht ter plaatse. De
waterwinning is dan het volgende
probleem. De eerste brandkraan ligt op
zo’n 100 meter afstand. Een blusvoertuig
heeft 2500 liter water aan boord. Met
twee hogedrukstralen ben je daar in
10 minuten doorheen. De TS van Geleen
heeft ook schuim ter beschikking, maar in
deze vuurbelasting heeft ook dat maar
beperkt effect. Dullens en de inmiddels
gearriveerde officier van dienst besluiten
daarom het groot watertransport op te
roepen, al weten zij beiden dat het wel
even duurt voordat dit in werking is.
Bovendien loopt langs deze weg de
spoorlijn Sittard-Maastricht, waar je niet
zomaar slangen overheen kunt leggen.
Daarom wordt het treinverkeer uit voorzorg
stilgelegd en wordt er verder gezocht naar
snelle oplossingen voor wateraanvoer.
Van beide uiteinden van de straat kan via
verschillende leidingen bluswater worden
betrokken. Ook is er contact met Chemelot
dat op haar terrein hydranten en
bluswaterleidingen met een extra grote
capaciteit heeft. Maar het Chemelotcomplex
is niet om de hoek.
Met het beschikbare water blussen de
ploegen intussen de brand en schermen zij
de belendende bedrijfspanden af. De ploeg
van Maastricht blust eerst vanaf de
achterzijde en zodra de omstandigheden
het toelaten, trekken ze aan de zijkant een
paar gevelplaten weg. Daardoor kunnen ze
naar binnen kijken en zien ze zo’n 8 meter
verderop het slachtoffer liggen. Ze kunnen
helaas niets meer voor de jongen doen.
De meldkamer neemt contact op met
netbeheerder Tennet voor het eventueel
afschakelen van de stroom op de
hoogspanningsleidingen boven de brand.
Dat gebeurt pas later, als Tennet een ploeg
stuurt om de kwaliteit van de kabels te
controleren.
Om omstreeks kwart voor drie is de brand
zover onder controle dat er geen extra
waterwinning meer nodig is. De vuur is
deels geblust, deels gecontroleerd
uitgebrand. Nadat het sein “brand
meester” is gegeven, begint de
brandweer zich ploeg voor ploeg terug te
trekken. De blusploegen van Stein en
Beek bergen het slachtoffer.
Voor Dullens is het zijn eerste grote brand in
de rol van bevelvoerder. In zijn twaalf jaar
bij de brandweer heeft hij één keer eerder
een dodelijk slachtoffer van brand
meegemaakt, bij ongevallen wel
meerdere. ‘Het is natuurlijk heel jammer
dat we dit jonge slachtoffer niet hebben
kunnen redden. Maar ik weet
100 procent zeker dat ik geen keus had.
Door de vuur- en rookbelasting en de
hoogspanningskabels boven ons hoofd,
konden we onmogelijk naar binnen. De
inzet op zich is goed en gedisciplineerd
verlopen. Daar heb ik dus geen slecht
gevoel over. Verder hebben wij natuurlijk
allemaal maar een klein hartje, maar ik
heb er na afloop gelukkig geen last van
gehad. Ook van de manschappen heb ik
geen signalen in die richting gekregen.
We hebben het incident als groep goed
kunnen afsluiten.’
Focus 11

12 Focus
Brandweerzorg moet slimmer en goedkoper
Projecten moeten
organisatie verbeteren
én 3,5 miljoen bezuinigen
‘We zijn het huis aan het verbouwen.
Binnenkort kunnen de bewoners er
weer in en die maken onderling
afspraken over hoe ze met elkaar
omgaan.’ Dat is volgens projectadviseur
Robert Dackus in feite waar het om
draait bij twee projecten die van de
Brandweer Zuid-Limburg een betere
organisatie moeten maken. ‘Er gebeurt
heel veel en er zit grote spanning op.
Maar omdat er weinig over
gecommuniceerd is, is het geduld van
veel mensen wel erg op de proef
gesteld. Dus is het hoogste tijd om het
eens uit te leggen.’
Het eerste project waar Dackus leiding aan geeft,
leidt tot een nieuwe structuur voor de organisatie.
Deze “verbouwing” moet ervoor zorgen dat de
brandweerzorg slimmer en goedkoper kan. Dackus:
‘Het was altijd al de bedoeling om de
organisatiestructuur te gaan evalueren en waar nodig
aan te passen. Dat was ook met de OR zo
afgesproken. Maar bij de doelstelling om de
organisatie te verbeteren, kwam vorig jaar ook nog
eens de opdracht om 3,5 miljoen te bezuinigen.
Zonder bezuiniging hadden we de organisatie dus
ook moeten doorontwikkelen, maar nu dat voor een
andere prijs moet, wordt het wel iets pijnlijker. En
ook in de toekomst gaan we nooit meer stilstand
meemaken. We zullen ons constant moeten
aanpassen aan wat de buitenwereld van ons
verwacht.’
Minder managers
Een extern advies op basis van een groot aantal
interviews in het korps heeft een hele lijst opgeleverd
van zaken die anders of beter kunnen, legt Dackus
uit. ‘Zo moet de besluitvorming sneller en krachtiger.
Daarom komt er een kleiner management dat met
meer slagkracht kan beslissen. Er is straks dus minder
behoefte aan managers en ondersteunende krachten.
Ook werd de kritiek gehoord dat de districten tot
verkokering leiden. Resultaat: geen districten meer.
Verder heeft het fuseren en bezuinigen heel veel
energie gekost. Dat is deels ten koste gegaan van het
brandweervak. Als één van de antwoorden daarop
zullen incidenten voortaan beter geëvalueerd worden.
Wat doen we? Doen we de goede dingen? En doen
we die goed? De leermomenten moeten de
vakbekwaamheid verder vergroten. Onze mensen
moeten echt de ruimte krijgen om brandweervakman
te blijven. En tenslotte hebben we ooit groot
ingezet op het boeien en binden van de vrijwilligers.
Maar de plannen daarvoor zijn nog maar ten dele
uitgevoerd en het resultaat is daarom nog niet
optimaal.’
Enorme vooruitgang
Is de Brandweer Zuid-Limburg sinds de regionalisering
dus weinig efficiënt bezig geweest?
Dackus: ‘Nee, absoluut niet. Ons korps loopt op veel
terreinen 2 à 3 jaar vóór op de rest van het land. En
iedereen heeft daar een enorme bijdrage aan geleverd.
Projectadviseur Robert Dackus:
‘Zonder bezuiniging hadden we de
organisatie ook moeten doorontwikkelen,
maar nu dat voor een andere prijs moet,
wordt het wel iets pijnlijker’
Met de snel inzetbare eenheid SIE waren we de
eerste in Nederland. Dat bracht flinke veranderingen
met zich mee. We denken ook als eerste korps in het
land na over flexibele voertuigbezetting en hebben
daar intussen een perfect instrument voor
ontwikkeld. Vanuit het hele land worden we
platgebeld over deze en andere ontwikkelingen. We
hebben dus enorme vooruitgang geboekt. Daar
mogen we best trots op zijn en veel waardering voor
uitspreken, want die vooruitgang komt voort uit het
vakmanschap van onze mensen. En vakmanschap en
inzet zullen we nog hard nodig hebben bij de
overgang naar de nieuwe structuur.
Zachte kant
‘Het tweede project betreft de spelregels voor hoe
medewerkers in het nieuwe organisatiemodel met
elkaar omgaan. Dit gaat dus over gedrag, over de
zachte kant van de organisatie. Onze mensen hebben
wel hetzelfde vak, maar ze komen door de fusie uit
verschillende achtergronden en werkwijzen en
brengen ook uiteenlopende ervaringen en
opvattingen mee. Dat leidt automatisch tot
verschillende standpunten en gedragingen. Op basis
van een duidelijke visie en missie voor deze
organisatie hebben we één set leefregels afgeleid die
het werken en samenwerken leuker en makkelijker
moeten maken. Uit een pakket van honderd
voorbeelden van gedrag is door de directie en het
dagelijks bestuur van de OR een selectie gemaakt
van vijf regels voor het meest gewenste gedrag.
Daar gaan we nog met iedereen over praten, dus
die selectie kan nog wijzigen. Dit project “mens en
organisatie” is behoorlijk ingewikkeld, omdat je
mensen wilt trainen in veranderen. Wat wordt de
structuur van de organisatie en welke rol moet de
factor mens hierin gaan spelen? Hiervoor is een
‘Vanuit hele land worden
we platgebeld over deze
ontwikkelingen’
traject van drie jaar uitgestippeld. Want we willen
voldoende energie kunnen steken in alle
medewerkers, uiteraard inclusief de vrijwilligers.’
Focus 13

Bart Coppens en Hans Godding:
‘Civiel-militaire samenwerking is
win-win-verhaal’
‘In crisissituaties extra slagkracht achter de hand’
Veiligheidsregio en Defensie
werken steeds intensiever samen
‘Nationale operaties zaten altijd al in het
takenpakket van Defensie. Maar ze
hebben de laatste jaren steeds meer
prioriteit gekregen. Hier in Zuid-Limburg
hebben we in ’93 en ’95 ondersteuning
geboden bij het hoogwater van de Maas.
Dat is over en weer goed bevallen.
Geleidelijk zijn het contact en de
samenwerking dan ook steeds verder
geïntensiveerd. Dat is ook logisch, want
bij civiel-militaire samenwerking snijdt
het mes aan meerdere kanten.
In het Meld- en Coördinatiecentrum MCC in
Maastricht heeft Defensie inmiddels een vaste plek,
in de persoon van de Officier Veiligheidsregio Zuid-
Limburg, majoor Bart Coppens. Bij grotere incidenten
waarbij een regionaal operationeel team in stelling
wordt gebracht, draait hij namens Defensie mee.
‘In eerste instantie heb ik dan niet meer dan een
adviserende rol,’ legt Coppens uit. ‘Want de
landelijke afspraak is dat Veiligheidsregio’s eerst de
eigen middelen moeten uitputten, zowel wat betreft
materieel als qua personele mogelijkheden. Pas dan
kunnen ze Defensie vragen om bij te springen.
Onze responstijd is ook relatief lang, mede omdat
manschappen en materieel van elders in Nederland
moeten komen. Niettemin kan Defensie garanderen
dat we ingeval van nood binnen acht uur 1200 man
beschikbaar hebben. Met specifieke middelen kunnen
we, afhankelijk van de behoefte, natuurlijk veel
sneller optreden. Bij een natuurbrand zetten we
bijvoorbeeld onmiddellijk blushelikopters in, wanneer
de Veiligheidsregio daar om vraagt.’
Maximale veiligheid en hulp
Door samenwerking van de hulpdiensten met
Defensie kan optimaal gebruikgemaakt worden van
alle middelen die in ons land voorhanden zijn om
burgers maximale veiligheid en hulp te bieden. Dat is
de filosofie achter civiel-militaire samenwerking. Het
aanbod aan mogelijkheden voor specialistische
ondersteuning vanuit de krijgsmacht is zo groot en
divers dat Defensie er een heuse catalogus voor heeft
samengesteld. Van noodhospitalen en extra
ambulances tot onbemande verkenningsvliegtuigjes,
communicatievoorzieningen en pontonbruggen. En
natuurlijk manschappen en alle mogelijke materieel
om te helpen bij het evacueren en opvangen van
‘Binnen acht uur
1200 man beschikbaar’
burgers en het afzetten, bewaken en beveiligen van
hun have en goed. Er zijn al voorbeelden te over van
ondersteuning van Defensie bij calamiteiten die de
hulpdiensten om welke reden dan ook boven het
hoofd dreigen te groeien. Zo schoot de Luchtmacht
bij de grote chemiebrand in januari 2011 in Moerdijk
te hulp met drie crashtenders.
Geruststellend
‘Als Brandweer Zuid-Limburg kunnen wij het bij een
grote calamiteit of crisis zo’n acht uur volhouden,’
zegt hoofd crisisbeheersing en rampenbestrijding
Hans Godding. ‘Daarna zullen we mogelijk een
beroep moeten doen op manschappen en middelen
van Defensie. Daar hebben ze ook specialisten,
apparatuur en voorzieningen in huis die wij als
Veiligheidsregio niet hebben. Zoals complete
ontsmettingsstraten ingeval van een chemische of
biologische besmetting, alle soorten zwaar materieel
en extra ziekenwagens en helikopters voor vervoer
van slachtoffers. Deze ondersteuning hoop je nooit
nodig te hebben. Maar het is wel geruststellend dat
je in crisissituaties deze extra slagkracht achter de
hand hebt. Ons bevalt de samenwerking dan ook
prima.’ >>
14 Focus Focus 15

Realistisch oefenen
Voor Defensie is het ook een win-win-verhaal, vindt
Coppens. Wij kunnen onze mensen bij calamiteiten
realistisch laten oefenen en het levert ons
tegelijkertijd een groter maatschappelijk draagvlak op.
Dat we onze militairen op deze wijze in contact
brengen met de burgerbevolking, beschouwen wij
eveneens als een pluspunt. Want ook bij
vredesmissies in het buitenland zullen ze goed met
burgers moeten kunnen omgaan. Bij civiel-militaire
samenwerking snijdt het mes dus ook voor Defensie
aan verschillende kanten.’
Grote meerwaarde
De fysieke aanwezigheid van de Defensie-liaison in het
MCC heeft een grote meerwaarde, heeft Godding al
gemerkt. ‘De lijnen zijn korter, de samenwerking wordt
intensiever en beter. Bart komt vanuit zijn Defensieachtergrond
ook zelf met suggesties over hoe je
bepaalde calamiteiten gericht zou kunnen aanpakken.
Scholieren van Itteren enthousiast
Op 7 maart draaide Defensie mee met een oefening
waarbij hoogwater van de Maas in scène was gezet.
Met de bekende viertonners moesten de inwoners van
Itteren worden geëvacueerd, waarna het dorp
hermetisch werd afgesloten en beveiligd. Zo zouden
plunderaars geen kans krijgen om in het verlaten
Itteren hun slag te slaan. Tot een echte evacuatie kwam
het bij deze oefening uiteraard niet, al werden wel alle
Het gaat immers om het effect dat je wilt bereiken.
De mogelijkheden die Defensie biedt zijn nu beter
bekend en kunnen daardoor beter worden benut. Je
weet wat je in crisissituaties aan elkaar kunt hebben.
Bij de preparatie op alle mogelijke rampen en grote
calamiteiten is dat van onschatbare waarde. Zo werken
‘Je weet wat je in crisissituaties
aan elkaar kunt hebben’
we bijvoorbeeld aan het verbeteren van de
natuurbrandbestrijding. Bart heeft zelf al geregeld dat
Defensie momenteel de mogelijke waterinname -
plaatsen voor de blusheli’s in onze regio in kaart
brengt. Dit is maar één van de voorbeelden van hoe
we ons steeds beter voorbereiden op alle mogelijke en
onmogelijke crises en rampen.’
leerlingen en leerkrachten van de plaatselijke
basisschool met militaire vrachtwagens “in veiligheid
gebracht”. De kinderen wisten de rit in de legertrucks
zeer te waarderen. En ook de militairen waren
enthousiast. ‘Wij vertrekken met ons onderdeel
volgende week naar Curacao om ook daar de autoritei -
ten te gaan ondersteunen. Zo’n oefening in Zuid-
Limburg is een leuk onderdeel van onze voorbereiding.’
Leerlingen en leerkrachten van de plaatselijke basisschool zijn met militaire vrachtwagens
“in veiligheid gebracht”
Veel regels in de praktijk onduidelijk en verwarrend
Veiligheidsregio Zuid-Limburg
wil helderheid creëren
die landelijk ontbreekt
‘Veel regels en wetten zijn niet helder
of op zijn minst op meerdere manieren
uit te leggen. Neem het nieuwe
Bouwbesluit dat op 1 april van kracht is
geworden. Het is kennelijk geschreven
door juristen en in elk geval verwarrend
voor mensen uit de praktijk. Bovendien
bevat het voor een deel weer andere
terminologie dan gebruikelijk was, wat
‘t er ook niet helderder op maakt. Een
deel van de onduidelijkheid komt
overigens door deregulering. Daarbij
wordt meer verantwoordelijkheid
gelegd bij burgers en bedrijven. Maar
intussen hebben gemeenten en
provincie als vergunningverleners en de
brandweer als adviseur over veiligheid,
daar wel last van. Het gevaar zit er
bovendien in dat eenzelfde regel in één
gemeente totaal anders wordt
uitgelegd dan in de buurgemeente.
Daar zullen burgers en bedrijven niet
blij mee zijn. Daarom hebben we als
brandweer het voortouw genomen.
We gaan in de Veiligheidsregio
Zuid-Limburg zorgen voor zoveel
mogelijk duidelijkheid in de uitleg van
regels en voorschriften.’
Uitleg en invulling geven aan de vele regels die in
Den Haag worden geproduceerd op het gebied van
veilig bouwen en gebruiken. Dat is kort gezegd waar
Elise Sluijsmans en Maarten Ponjé, adviseurs preventie
respectievelijk proactie, zich samen met nog vier
collega’s voor inzetten. ‘Als brandweer adviseren we
19 opdrachtgevers over veiligheid,’ legt Sluijsmans uit,
‘namelijk alle 18 gemeenten in Zuid-Limburg en de
provincie. We willen voor de hele regio één beleid en
één visie op veiligheid in woningen, bedrijven en
instellingen. Maar met zoveel vage regels valt dat niet
mee. Daarom hebben we op 18 april een
werkconferentie georganiseerd met alle 19 betrokken
partners. Daar hebben we alvast voor tien verwarrende
regels afspraken gemaakt en oplossingen gevonden
over hoe we daar voortaan mee omgaan.’
Voor eenduidigheid zorgen
Om iedereen te overtuigen en op één lijn te krijgen,
moest de brandweerdelegatie haar argumenten goed
met kennis, kunde en ervaring onderbouwen, weet
Ponjé. ‘Wij zijn natuurlijk specialisten in veiligheid en
vooral brandveiligheid, terwijl dit voor mensen van
gemeenten en provincie slechts één aspect is in een
vergunningtraject. De vraag is ook of de steeds weer
nieuwe eisen en voorschriften voor niet-specialisten
überhaupt nog wel bij te benen zijn. Wij hebben er
zelf al moeite genoeg mee. Het nieuwe Bouwbesluit
dat regels stelt waar bouwvergunningen aan moeten
voldoen, geeft heel wat ruimte aan lagere >>
16 Focus Focus 17

18 Focus
overheden om de regels naar eigen inzicht uit te
leggen. Om daar niet steeds opnieuw over te hoeven
discussiëren, willen we over zoveel mogelijk regels
afspraken maken die in onze regio voor helderheid
en eenduidigheid gaan zorgen.’
Moeilijke gesprekken
De werkconferentie heeft nog lang niet alle
onduidelijkheden kunnen wegnemen, maar was
niettemin een succes. ‘Ik vond het een goed initiatief,
dat voor herhaling vatbaar is,’ zegt bouwplantoetser
Manuel Allertz van de gemeente Stein. ‘Naast de
punten waar iedereen het over eens was, bleven er
discussiepunten over die misschien altijd wel
Maarten Ponjé en Elise Sluijsmans:
‘Over de uitleg van tien verwarrende
regels alvast afspraken gemaakt’
discussiepunt zullen blijven, óók landelijk. Als daar
geen betere uitleg of richtsnoer voor komt, zullen we
nog heel wat moeilijke gesprekken met aanvragers
en opdrachtgevers krijgen, ben ik bang.’
Beleidsvrijheid best goed
‘Eigenlijk is regelgeving die ons wat beleidsvrijheid en
ruimte voor eigen interpretatie laat, best goed,’ vindt
beleidsmedewerker Gerrit Kerckhoffs van de gemeente
Heerlen. ‘Anders zouden de regels erg strak en
gigantisch uitgebreid worden. Zolang maar helder is
wat met een voorschrift wordt beoogd. Vaak mag de
aanvrager ook met een gelijkwaardige oplossing
komen die tot hetzelfde resultaat leidt. Ik zie daardoor
vanuit het bedrijfsleven regelmatig innovaties en
nieuwe ontwikkelingen komen, die je anders op
voorhand zou blokkeren. Alleen is het essentieel dat
alle gemeenten die beleidsvrijheid op dezelfde manier
gebruiken en dezelfde interpretaties hanteren. Wat
gemeente A als gelijkwaardige oplossing accepteert,
zou gemeente B ook moeten goedkeuren.’
Onvoldoende afgestemd
Tijdens de werkconferentie bleek dat alle
betrokkenen vinden dat de informatie over de regels
vaak ontoereikend is, dat het woordgebruik
verwarrend is en dat er nogal wat bepalingen zijn die
je op meerdere manieren kunt uitleggen.
Afgesproken is daarom dat er een werkgroep komt
van brandweer, gemeenten en provincie die moet
werken aan één heldere visie op de punten waar de
landelijke regels vragen oproepen. Sluijsmans: ‘Je
merkt dat iedereen regel-moe aan het worden is.
Iedereen ziet dat bijvoorbeeld het Bouwbesluit
onvoldoende is afgestemd op de praktijk. Er zijn
bovendien zóveel regels dat we erin dreigen te
verdrinken. En waar in het kader van de deregulering
regels worden geschrapt, komt er een heel algemeen
wetsartikel voor in de plaats dat vaak voor nog meer
verwarring zorgt. De nieuwe werkgroep wil daar op
de schaal van Zuid-Limburg iets aan doen. We zijn blij
dat we daartoe deze eerste stap hebben kunnen
zetten. Dat wordt door onze opdrachtgevers zeer
gewaardeerd en was ook voor onszelf een verrijking.’
Veiligheid op papier gewaarborgd
‘Het is jammer dat de wetgever op een aantal punten
te veel ruimte laat,’ verzucht Sluijsmans. ‘Hierdoor en
door allerlei snelle ontwikkelingen in de samenleving,
lijkt de veiligheid op papier wel gewaarborgd, maar
pakt het in de praktijk soms veel slechter uit. Neem
de zorgsector. Daar is in theorie alles gedaan aan
veiligheid. Maar er is wel steeds minder personeel.
Bij een nachtelijke calamiteit zijn er dan veel te
weinig medewerkers voor een snelle en veilige
ontruiming en klopt het theoretische plaatje
plotseling totaal niet meer.’
Deels zelf ingevulde regels
Ponjé: ‘Als brandweer willen we maximale veiligheid
garanderen. En daarin past ook duidelijkheid over
wat te doen met bepaalde nieuwe verplichtingen en
eisen die sinds 1 april van kracht zijn. Want burgers
en bedrijven willen beslist geen verschillen tussen
gemeenten gaan zien over wat wel en niet
toegestaan is of zelfs verplicht wordt gesteld. We
hebben nu regionaal een aanzet kunnen geven tot
standaardisering, op basis van deels zelf ingevulde
regels. Dat doen we vanuit onze brandweer-visie op
‘Eén visie, één aanpak;
dat is het doel’
veiligheid. Centraal staat daarin dat mensen bij een
calamiteit veilig moeten kunnen vluchten en dat de
brandweer veilig moet kunnen optreden. Alleen als er
één eenduidige visie is op veiligheid en op de
voorschriften die daarvoor moeten zorgen, zijn de
regels goed uit te voeren. De uitdaging is nu om in
Zuid-Limburg gezamenlijk tot die ene visie te komen.
Eén visie, één beleid, één aanpak; dat is het doel.’
Focus 19

De timmerfabriek in Elsloo is deels geblust, deels gecontroleerd uitgebrand
Brandweer Zuid-Limburg
www.brandweer.nl/zuid-limburg
Magazine van de Brandweer Zuid-Limburg. Tekst en realisatie: Vanhaalenpartners.nl, Bunde. Foto’s: Johannes Timmermans, Foto- en Videoteam Brandweer Zuid-Limburg en anderen