EEN LEVENS GEUR TEN LEVEN

stromenvankracht

De Bijbel spreekt van de enorme invloed die wij hebben op anderen, een levensgeur verspreidend ten leven, of een doods lucht ten dode. Er staat niet: een levensgeur, een geur VAN leven, maar een levensgeur TEN leven; leven voortbrengend, scheppend, helend, vernieuwend. Er staat niet: een doods lucht, de stank van een kadaver, maar een doods lucht TEN dode; dodelijk, vernietigend. Onze invloed naar buiten, de geur die wij verspreiden, is positief, verkwikkend, verfrissend, zegenend, of negatief, verderfelijk.

Dieren be-merken hun aanwezigheid op de wegen die zij gaan,

zij geven door geur-tekens informaties over hun verlangens, de

toestand waarin zij zich bevinden, berichten over honger,

vrees, pijn, sex, gevoelens die aantrekken en afwijzen, roepen

en verjagen. Zij palen daarmee ook de grenzen van hun territoria

af, waarover zij zich meester voelen, zij isoleren zich binnen

hun eigen getrokken grenzen. Een scala van subtiele gegevens

valt er te lezen indien wij de gevoeligheid zouden bezitten van

natuur-schepselen. In tegenstelling tot de dieren zijn mensen

arm aan ervaring om berichten door te geven met geuren, we

zijn met andere communicatie-middelen meer vertrouwd.

Eens zag ik in Afrika vanuit mijn auto een prachtig hert, een

bok met een groot gewei worden aangevallen door een kudde

wilde honden. Zij hadden in team-verband zoals zij gewend

zijn te jagen, elkander steeds afwisselend, het hert doodgejaagd.

Toen het uitgeput voortwankelde, besprongen de

honden hem, rukten stukken vlees uit zijn flanken, zodat het

uitstromende bloed het dier totaal verzwakte en het neerviel.

Meteen vielen de honden het prooi aan en scheurden hem

uiteen. Wij zagen dit verschrikt aan zonder te kunnen ingrijpen.

Er was zover wij zien konden geen dier te zien op deze

uitgestrekte grassteppen. Ineens kwamen van heel ver, waar

blauwe bergen aan de horizon stonden, een aantal vogels

aangevlogen, gieren, steeds meer, van vele kanten. Zij "wisten"

van deze dood en de mogelijkheid om hun honger te stillen. De

geur van de dood ging als een geheimzinnige telegrafische

boodschap over de wijde wildernis, opgevangen op de ingebouwde

radar van de gieren, hyena's en jakhalsen, aasdieren

die van alle kanten kwamen aangesneld. Het hert had in zijn

nood niet geschreeuwd, de honden hadden niet geblafd, alles

ging snel en geluidloos te werk. Terwijl het hert werd verscheurd

maar nog leefde, ging de berichtgeving van de dood

alreeds voor hem uit.

In de natuur geven vele dieren op grote afstand berichten door,

er zijn lokroepen die overwaaien over onvoorstelbare afstanden

van vlinders, bijen en mieren en honderden andere dieren,

in de oceanen worden boodschappen overgeseind door walvissen

over halve werelden heen. De meest gevoelige neus in het

dierenrijk behoort aan de zalm, die duizenden kilometers over

de oceanen trekt en voorbij uitgestrekte rivierdelta's, alleen ge-

8

More magazines by this user
Similar magazines