EEN LEVENS GEUR TEN LEVEN

stromenvankracht

De Bijbel spreekt van de enorme invloed die wij hebben op anderen, een levensgeur verspreidend ten leven, of een doods lucht ten dode. Er staat niet: een levensgeur, een geur VAN leven, maar een levensgeur TEN leven; leven voortbrengend, scheppend, helend, vernieuwend. Er staat niet: een doods lucht, de stank van een kadaver, maar een doods lucht TEN dode; dodelijk, vernietigend. Onze invloed naar buiten, de geur die wij verspreiden, is positief, verkwikkend, verfrissend, zegenend, of negatief, verderfelijk.

"weten er van", blijken geïnformeerd, aangesproken,

beïnvloed; de kleine wereld rondom het ziekbed verziekte een

beetje mee. Er is uitstroming van ziekte van de patient uit, een

zacht soort verdriet is alom, een beetje sterven valt als een onzichtbare

poeder over de dingen neer, zelfs de kleuren in de

kamer verbleken, vertroebelen.

Ik heb een oude lieve dame gekend in Zwitserland, die alleen

woonde op haar bovenhuis, in haar wereld van planten en

bloemen, vogels en vissen die zij liefderijk verzorgde en lachend

"haar kinderen" noemde, daar was een innige relatie met

hen. Alles bloeide naar hartelust en de vogels zongen, het was

alsof zij instemden met haar lofprijzing. Wat een heerlijke wereld

was dat! Toen zij hoogbejaard ziek werd en sterven ging,

raakten haar vogels, vissen en bloemen op de een of andere

wijze met haar ziekte besmet, alsof er een infectie optrad, een

langzame vergiftiging, de bladeren hingen neer, de planten

schenen vreugdeloos geworden, er werd door de vogels nauwelijks

gezongen, het werd stiller in deze kleine wereld. Zij kregen

hetzelfde daglicht, dezelfde verzorging als voorheen, niets ontbrak

hen, maar alles scheen deel te hebben gekregen aan een

vreemde des-orientatie vanwege een mede-schepsel in hun omgeving.

Zij floreerden niet meer, het was alsof zij rouw bedreven

en de dood zagen nadersluipen, die hen allen

overmeesterde. Er was in dat huis een diep onbehagen

ontstaan, de joyeuse harmonie, de éénheid, de samenhang

waarin zij samen leefden en allen elkaar kenden, was

verstoord. De pijnen, de koorts van hun geliefde verzorgster

huiverden door de bladeren heen tot diep in de allerfijnste nerven,

de sappen verdroogden, de koorts was hun aller koorts.

Tot in het aquarium werd het opgemerkt, de vissen reageerden

op uiterst subtiele wijze, nauwelijks door zintuigen meetbaar,

maar niettemin, de vogels waren apatisch. Het gehele huis, deze

kleine communiteit, waar eertijds ongestoorde vreugde

leefde, had op mysterieuse wijze signalen van de dood opgevangen.

Wij dienen alles in universeel verband te zien, alle levensvormen

zijn met elkaar gerelateerd, niets en niemand staat op

zichzelf, leeft voor zichzelf, alles heeft deel aan één schepping.

De Heer der schepping ziet ons niet als een stelletje loslopende

particulieren, op zich zelf staande creaturen, maar ziet ons in

6

More magazines by this user
Similar magazines