25.11.2014 Views

Dagkrant 8: 1 oktober 2009 - Nederlands Film Festival

Dagkrant 8: 1 oktober 2009 - Nederlands Film Festival

Dagkrant 8: 1 oktober 2009 - Nederlands Film Festival

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009

WWW.Filmfestival.nl

DAG 08

KRANT

de keuze van...

Mark Boog:

De illusionist

03

07

PROFESSIONALS

BEAVIS EN

BUTT-HEAD

KIJKEN CLIPS

11

03

Compleet

programma

overzicht

15

05

Talkshow

In deze laatste Talkshow natuurlijk

veel aandacht voor de film

van Gast van het Jaar Jack Wouterse

en het Nederlands Online

Film Festival. Dichter Mark Boog

vertelt waarom De illusionist

zijn favoriete film is. Stella van

Voorst van Beest bespreekt de

documentaire Gevangenen van de

grond. En ten slotte zal vertrekkend

directeur Doreen Boonekamp

aan tafel schuiven. NJ

Afterparty

Na een avondje film nog zin in

een drankje en een gesprekje?

Kom vanaf 23.00 naar de Nachtlounge

in het Nachtrestaurant

om ervaringen uit te wisselen

over films en andere gebeurtenissen

van vandaag. Verder ben

je ook welkom in Moira voor de

48 Hour Film Project-CineMec

Ede Afterparty, die aansluitend

plaatsvindt aan de bekendmaking

van de winnaar van het project

om 19.30. LvZ

Moviesquad

Junior

De jonge jury van de MovieSquad

NFF Junior Award heeft Mijn

vader is een detective gekozen

tot beste film. Woensdagmiddag

reikten de kinderen, na afloop

van de voorstelling, hun prijs

uit aan Tjeerd Melchers, Jasmin

Pasteuning en Rick Mackenbach.

De Talkshow met Matthijs van Nieuwkerk zorgt al jaren elke avond rond 22.00 uur voor een snel groeiende rij voor

de deuren van de Theaterzaal in het Festivalpaviljoen. De hoge snelheid waarmee dagelijks de meest uiteenlopende

filmonderwerpen de revue passeren staat steevast garant voor nieuwe en onderhoudende inzichten in de Nederlandse

filmwereld. Vanavond presenteert Van Nieuwkerk de Talkshow, na zeven edities, voor het laatst.

foto Ramon Mangold

F PUBLIEKSPRIJS

Bijgewerkt t/m 29 september 24:00 uur

1 Alles stroomt ...................4,4

2 Oorlogswinter ..................4,2

3 Nothing Personal ..............4,2

4 Bride Flight......................4,1

5 Stella’s oorlog ..................4,1

6 Kan door huid heen............4,1

7 De laatste dagen v. Emma ...3,9

8 Lover of Loser ..................3,7

9 Tramontana .....................3,6

10 Het leven uit een dag . . . . . . . . . 3,6

Angst krijgt Afficheprijs

Het affiche voor de documentaire Angst, ontworpen

door Sander Plug, heeft de Cinema.nl Afficheprijs

2009 gewonnen. Ruim 27 procent van het stemmende

publiek vindt de afbeelding met een vrouw

die schuilgaat achter een bijna gesloten luxaflex het

beste ontwerp.

Stemmers noemen het ontwerp van Plug een ‘intrigerend

beeld’. ‘Het affiche laat zien wat angst doet: fragmenteren

en afschermen van de realiteit.’ De ontwerper kreeg voor

zijn ontwerp alle vrijheid van filmmaker Michiel van Erp.

Plug: ‘Ik had veel vrijheid, er was geen concrete opdracht.

Van Erp zei: “Ga maar wat maken”, en toen kwam ik met

dit voorstel. In vrij werk had ik al eens portretten gemaakt

achter luxaflex en toen ik deze film onder ogen kreeg was

het vrij snel duidelijk dat het zoiets moest worden.’

De prijs bestaat uit 2.500 euro en een wisseltrofee: een

ingelijst affiche van de klassieker Jonge harten (1936),

ontworpen door Titus Leeser. In totaal stemden ruim 1.800

mensen op hun favoriete affiche. Zij konden, behalve voor

Angst, kiezen uit de posters van De laatste dagen van Emma

Blank (Alex van Warmerdam), Nothing Personal (Susanne

Keilhack en Joost Hiensch), Oorlogswinter (Sara Simpson

en Richie Burridge) en De Storm (Michael van Randeraat).

Prijsuitreiking

NOFF

In de Talkshow worden vanavond

de winnaars van de beste online

films bekendgemaakt. Zij krijgen

de NOFF-Juryprijs en/of de

NOFF-Publieksprijs. In de documentairecategorie

worden de Holland

Doc 24-Juryprijs en Holland

Doc 24-Publieksprijs uitgereikt. De

NOFF-jury bestaat uit onder meer

actrice Tara Elders en filmjournalist

Jan Pieter Ekker. Het publiek

kon tot en met gisteren stemmen

op zijn favoriete korte films via

YouTube. Beide prijzen bestaan uit

een geldbedrag van 2.500 euro.

‘De online programmering is qua

bezoekersaantallen groter dan het

gewone festival’, grapt directeur

Doreen Boonekamp wel eens.

Gezien de bezoekersaantallen

geen rare constatering; de online

competitie trok dit jaar ruim

200.000 kijkers. SK

DO1-10 22:30 Festivalpaviljoen


.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / actueel / 3

Eten bij de bios

Op deze laatste avond van Eten

bij de bios schuift actrice Lotte

Verbeek aan bij Jan Eilander om

fragmenten uit haar favoriete films

te bespreken. Tussen 1996 en 2008

volgde Verbeek diverse workshops

in binnen- en buitenland op het

gebied van toneel, zang en dans. Zij

behaalde in 2008 haar diploma aan

de Amsterdamse Toneelschool en

de Kleinkunstacademie. Met haar

hoofdrol in Nothing Personal van

Urszula Antoniak is zij genomineerd

voor het Gouden Kalf voor Beste

Actrice. Eerder won Verbeek voor

haar hoofdrol in Nothing Personal

het Luipaard op het Locarno

Filmfestival. Benieuwd naar de

favorieten van Lotte Verbeek? Eet

dan mee in het Festivalpaviljoen. LW

DO1-10 18:00-19:00, Festivalpaviljoen

Satellieten

Het Nederlands Film Festival is

sinds de start in 1981 uitgegroeid

tot een viering van de Nederlandse

cinema in de hele provincie Utrecht.

Vandaag is vanaf 11.00 uur in

Kasteel Groeneveld Baarn het gratis

toegankelijke filmsymposium ‘Het

moet hier mensenleeg worden’.

Tijdens dit symposium over de natuur,

dat naar aanleiding van de film

Het Galgenven is georganiseerd,

discussiëren filmmakers, natuurbeschermers

en beleidsmakers

over actuele dilemma’s rondom

natuurontwikkeling en -behoud.

Kijk voor meer informatie op www.

kasteelgroeneveld.nl. KA

NFF op tv

Het festival meemaken vanuit de

luie stoel? Om 13.20 start NFF op

TV met De uitverkorene (Ned2).

Om 15.00 volgt Brommermeisjes

(Ned2). Hierna op dezelfde zender

Interviews met regisseurs (15.15),

gevolgd door Filmlab (15.30). Om

18.00 Ustad, over het festival. Het

Festivaljournaal is op Ned2 te zien

om 19.55 (herhaling 00.30). Wolfsbergen

wordt uitgezonden om 22.50

(Ned2). MvdV

Label

Keren Cogan is de eerste producent

die heeft getekend voor een eigen

bedrijf binnen het kersverse Phanta

Vision Producer Label. Dit label

werd op 28 september gelanceerd

op het festival. De jonge producent

kan nu geheel zelfstandig aan

projecten werken. Hierbij wordt ze

begeleid door het producersteam

van Phanta Vision. Een voordeel

voor Cogan is dat zij geen financieel

risico loopt.

COLOFON

Hoofd- en eindredactie: Jamila Baaziz

Redactie: Kamiel Arents, Guido Franken,

Noa Johannes, Marcel Korpel, Suze Krijnen,

Ingrid Oyevaar, Tim Verlaan. Myron

van der Velden, Eva Wals, Lisa Weeda,

Laura van Zuylen Holland Film Meeting:

Nick Cunningham Fotografie: Bram

Belloni, Felix Kalkman, Ramon Mangold,

Tobias Davidson Vormgeving: Jan Pieter

Ekker Druk & advertentie-acquisitie:

de Volkskrant

foto ramon mangold

Gast van het Jaar Jack Wouterse blik terug op hoogtepunten

‘Alsof je op je eigen begrafenis komt’

Het was een uitputtingsslag,

maar wel een hele leuke. Gast

van het Jaar Jack Wouterse

kijkt nu al met veel plezier

terug op het festival. Een week

vol filmvoorstellingen, etentjes,

weerzien met oud-collega’s

en – in het vooruitzicht –

de première van zijn eigen film

Broken English Spoken Here.

‘Het festival voelde als een

warm bad.’

Het zit er bijna op voor Wouterse.

De acteur beleefde een druk festival,

gevuld met veel mooie momenten

en als één van de hoogtepunten

Lowiekes Filmfestijn. Wouterse

woonde daarvoor als speciale gast

zijn film Pluk van de Petteflet bij.

Ook toonde hij het kinderpubliek

twee van zijn favoriete filmfragmenten.

‘Het was echt fantastisch met die

kinderen’, zegt de acteur. ‘Ze waren

zo oprecht enthousiast. Ik was ook

blij dat ze het fragment uit Laurel

& Hardy leuk vonden. Met die computerfilms

van tegenwoordig wist

ik niet hoe ze op zo’n oude stomme

film zouden reageren. Maar ze kregen

de slappe lach. Geweldig.’

Dag van de Opdrachtfilm

Creatief aan

eisen voldoen

Opdrachtfilms zijn vaak niet

bedoeld voor het grote publiek,

maar worden vertoond

bij instellingen als bedrijven

en ministeries. Het Nederlands

Film Festival is sinds een paar

jaar gastheer van de Dag van

de Opdrachtfilm, die vandaag

plaatsvindt.

‘Vaak zijn opdrachtfilms alleen

te zien binnen het werkveld zelf.

Sommige films zijn zelfs geheim’,

zegt organisator Leontine van de

Stadt. Zij selecteerde voor vandaag

films die vernieuwend, opvallend

of actueel worden gevonden: ‘Het

zijn niet altijd de beste films, maar

soms vallen ze op vanwege hun

visie op de actualiteit. Zo worden

er drie filmpjes vertoond die gemaakt

zijn door scholieren: Zinlois,

Cabotjes en De irritantjes. Die gaan

over zinloos geweld in de wijk

Charlois in Rotterdam.’

Ook is de film Benut de kracht van

de natuur! Boeren en biodiversiteit

te zien. ‘Dit klinkt saai, maar het is

wel van belang in de hedendaagse

maatschappij.’ De zestien geselecteerde

films, met een speeltijd

die varieert van 2 tot 24 minuten,

worden één voor één vertoond in

filmtheater ’t Hoogt. ‘De Dag van

de Opdrachtfilm is ontzettend leuk

om te organiseren en wordt ook

steeds interessanter. Je ziet wat de

stand van zaken is binnen instellingen

en je neemt ontwikkelingen

waar.’

Knap

Veel mensen weten niet zo goed

hoe ze hun creatief vermogen

moeten uiten in een opdrachtfilm,

meent Van de Stadt. ‘Het creatief

omgaan met een opdrachtfilm

levert vaak spanningen op, want

er moeten natuurlijk bepaalde

dingen in zitten die de opdrachtgever

verteld wil hebben. Juist om

die reden vind ik het altijd heel

knap dat sommige makers er heel

creatief uit komen, terwijl ze aan

zoveel eisen moeten voldoen.’

Dit programmaonderdeel wordt

georganiseerd vanuit de organisatie

Keying into the brain. LW

DO1-10 13:00-17:00 HO1

Tranen

De eregast blikt ook met veel

warme gevoelens terug op het

diner dat het NFF speciaal voor

hem organiseerde. Daar waren

veel oud-collega’s en vrienden

aanwezig. ‘Ik kreeg af en toe echt

tranen in mijn ogen. De speeches

gingen recht door mijn ziel. Alsof

De keuze van... Mark Boog

De illusionist van Jos stelling

De straf

Gen 4: 9-13 (SV/NBV)

Wat heb je gedaan! Alles verwijdert zich

van alles, zwervende en dolende

op aarde, iedereen van elk. Die straf

is te zwaar. Het land, bloedbemest, is moe.

De vaart sleept zich voort,

is kaarsrecht maar gelooft niet meer

in recht. Fietswrakken op de bodem:

tekenen van leven – want geleefd

wordt er. Er wordt altijd geleefd.

Bagger de bierkaai! Hef de hand, protesteer!

Tot hier en amper verder. Tot hier.

Speel! Vraag! Hou! Maar de straf

is te zwaar. Elk tezamenkomen vanaf nu

verwijdert, elke streling wrikt de haarscheur

wijder – barst – kloof. Komedie.

Míjn misdaad is groter! De mijne!

De vooruitzichten zijn afgrondelijk,

van een onmenselijke schoonheid, leeg.

Wie hoedt wat? Wat hoedt wie?

De kelk gaat rond, de dorst is groot,

de bodem is niet in zicht. De straf

is zwaar.

Mark Boog

DO1-10 19:30 RE2

je op je eigen begrafenis komt. Dat

maakt niet elk mens mee.’

Bovenal genoot Wouterse van de

sfeer op het festival, het enthousiasme

van de medewerkers en het

lekker kunnen kletsen over zijn

passie film. ‘De vermoeidheid slaat

toe’, zegt Wouterse.‘Maar dat is het

enige, dus ik mag niet klagen.’ NJ


.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / in première / 5

ango als therapie

Gevangenen van de grond van Stella van Voorst van Beest

Wie de films van Aki Kaurismäki

kent, weet het al: de Finnen vormen

een melancholiek volk. Ze

wonen in een land waar het altijd

sneeuwt, donker is en waar de

mensen hun zuurverdiende centen

uitgeven aan te dure alcohol. Die

melancholieke volksaard komt ook

tot uiting in de Finse tango, onderwerp

van de nieuwe documentaire

van Stella van Voorst van Beest,

Gevangenen van de grond.

Onbekende tango

Grauwe flats en papperige sneeuw

staren je tegemoet. ’s Avonds is de

karaokebar open. Uit de luidsprekers

klinkt de stem van een willekeurige

Fin. Hij zingt zijn favoriete

tango. Na afloop klappen de enkele

toehoorders die in de bar zitten.

‘Het zingen van die tango’s gebeurt

niet voor anderen, dat doen ze voor

zichzelf’, legt Van Voorst van Beest

uit. ‘Op die manier laden ze zichzelf

weer op. De tango is als een

therapie voor die mensen.’

De Argentijnse tango is wijdverbreid

(denk aan de muziek van

Ástor Piazzolla op het huwelijk van

Willem-Alexander en Máxima), de

Finse is echter nauwelijks bekend.

Uit de documentaire blijkt dat

behalve over klassieke thema’s

als liefde, geluk, eenzaamheid

en verdriet ook wordt gezongen

over de lente, ‘als de aarde onder

de sneeuw ontwaakt’, en over het

verlangen naar een land ‘aan de

overkant van de oceaan’. Tevergeefs,

uiteraard.

Dat laatste onderwerp wordt

bezongen in Satumaa (Happy

Land) van de jong gestorven

tangomeester Unto Mononen. Hij

schreef de meeste melancholieke

tango’s van Finland. In zijn vroegere

woonplaats Somero, zo’n

tachtig kilometer van Helsinki,

wordt hij als een held vereerd. In

een danszaal staat een wassen

beeld van hem. Maar niet ’s winters,

daar kan de was niet tegen.

Dan staat het in de keuken.

Winterdepressie

‘Het idee om hier een documentaire

over te maken is heel simpel

ontstaan’, zegt Van Voorst van

Beest. ‘Ik kreeg een cd in handen

met Finse tango en dat intrigeerde

mij zo erg dat ik er een documentaire

over wilde maken.’ Ze vertrok

voor vijf weken naar Finland om

onderzoek te doen. Later ging ze

nog een keer naar Finland en ze

merkte bij de Finnen het verschil

in stemming: ‘In de lente en zomer

zijn ze veel opener en opgewekter.’

In de karaokebar vertellen heel

gewone mensen openhartig over

hun leven. Over hun liefdes, hun

verlangens, hun melancholie. ‘We

moeten problemen in de ogen

kijken’, zo leert een van hen. ‘Ze

bestaan enkel om ze te overwinnen.’

Of de melancholie daadwerkelijk

veroorzaakt wordt door het

sombere klimaat, daarover wil Van

Voorst van Beest geen harde uitspraken

doen. Wel suggereert ze

een relatie met winterdepressie.

Aan het begin van de film vertelt

een onderzoeker in de psychiatrie

over lichttherapie. Een aantal

dagen achter elkaar voor een speciale

lamp zitten en de depressie

verdwijnt als sneeuw voor de zon,

zo meldt hij. Wetenschappelijk

bewezen.

De documentaire eindigt in de

veelbezongen lente. De danszaal

in Somero gaat weer open, het

beeld van Unto Mononen krijgt

zijn plek terug in de vitrine. De

zon schijnt. MK

DO1-10 19:30 CITY, DO1-10 22:15 MO1

Fascinatie voor de uitzondering

Erwin Olaf: Inspiration Point

Na zijn opleiding aan de School voor Journalistiek was Erwin Olaf reportagefotograaf.

Totdat hij zich begon te storen aan de beperkingen die deze vorm van fotografie in zijn

ogen met zich meebracht. Er stond bijvoorbeeld altijd wel een lantaarnpaal in beeld, of

een man met een wit overhemd, die hij dan bij het ontwikkelen moest ‘wegdrukken’.

Ook films hebben hem doen besluiten de reportagefotografie vaarwel te zeggen en zich

helemaal te begeven op het pad van de mode/studiofotografie en het film maken. Dat

resulteerde in spraakmakend werk, zowel nationaal als internationaal.

Inspiratie

Tijdens Inspiration Point vertoont Olaf fragmenten van deze en zijn eigen films. Ook

vertelt hij hoe hij de werkelijkheid ziet: die haalt hij door de molen van zíjn werkelijkheid.

Zo is zijn film Rouge (2005) geïnspireerd op drie Rotterdamse jongens die hij tijdens het

uitgaan tegenkwam. Maar Le Denier Cri (De laatste mode, 2006) is geïnspireerd op Mon

Oncle van Jacques Tati zonder dat hij dat zelf in de gaten had.

Helmut Newton

Olaf: ‘Ik laat ook fragmenten van Eyes of Laura Mars (1978) en Don’t Look Now zien. Die zijn

glamoureus en tonen de droomwereld van de fotografie. Eyes of Laura Mars is een detective

met een modefotograaf in de hoofdrol. Hij heeft een visionaire blik. In de film komen

foto’s van Helmut Newton aan bod. Alles klopt. Waar de lampen staan, het cameragebruik…

geweldig! In Don’t Look Now ontdekt een fotograaf een lijk op zijn foto. Net als in Q&Q,

maar dan wat intellectueler.’ En Freaks (1932) is een lofzang op mensen die niet bij de grote

gemene deler horen, aldus Olaf. ‘Daardoor kreeg ik een fascinatie voor de uitzondering.’ EW

DO1-10 19:30 HO1

Geen eenheidsworst

Hoograven invites you! van Rob Schröder

Nederland op z’n smalst

Broken English Spoken Here van ton kas

Op donderdag 1 oktober beleeft Broken

English Spoken Here zijn première op het

festival, de speciale productie van Gast van

het Jaar Jack Wouterse en vrienden Peter

Paul Muller en Ton Kas. Laatstgenoemde

bedacht het scenario en maakt met deze

film zijn regiedebuut voor het witte doek.

‘Ik wil met het verhaal geen moreel standpunt

innemen. Maar het zou leuk zijn als

het even beklijft.’

Ironisch

De makers omschrijven de korte film als

een ‘inburgeringscursus op de achterbank’.

Die omschrijving moet volgens

regisseur Kas wel metaforisch worden

gezien, niet letterlijk: ‘Het is een ironisch

commentaar op onze nationale trots en

culturele identiteit.’ Het personage gespeeld

door Jack Wouterse rijdt een vrouw

rond in het Nederlandse landschap. Tijdens

deze rit praat hij in het Engels (met

een hilarisch en zwaar Nederlands accent)

over de highlights van de vaderlandse geschiedenis.

Een monoloog die qua inhoud

varieert van ‘the smurfsong en black Piet’,

tot aan hutspot met ‘roekworst’ en ‘Marleen

Veldhouse’.

Veel tijd voor de productie hadden de

makers niet. De film werd in één weekend

opgenomen en tijdens het festival

gemonteerd. Een haastklus waar Kas

desondanks tevreden op terugkijkt. De

samenwerking met zijn goede vrienden,

Wouterse en Muller, droeg hier zeker aan

bij. ‘Gezien de mogelijkheden en snelheid

van het proces ben ik zeker niet

ontevreden’, zegt hij. ‘Het resultaat is niet

helemaal wat ik van tevoren verwachtte,

maar dat hoeft ook niet. Film maken is

een artistiek proces, waarin je handelt

naar wat er op je pad komt.

Een moreel standpunt neemt de regisseur

in het scenario niet in. Wel schuilt er

een zachte en subtiele boodschap in het

verhaal. Kas: ‘Het zou leuk zijn als die even

blijft hangen bij het publiek.’ De regisseur

hoopt - net als Wouterse - vooral op gelach

tijdens de vertoning van de productie. ‘Het

is een leuke film die goed in deze tijd past’,

zegt Kas. ‘Geen cinematografisch hoogtepunt

aller tijden, maar wel een onderhoudend

en humoristisch filmpje met een

boodschap.’ NJ

DO1-10 19:30 CITY

De Nederlandse ‘krachtwijken’ veranderen volgens documentairemaker Rob Schröder in

rap tempo in eenheidsworsten, waarbij samen met de fysieke bebouwing ook de sociale

identiteit en structuren van een wijk worden gesloopt. In Hoograven Invites You! volgt

Schröder de mensen achter het gelijknamige transformatieproject.

Het project is een unicum in Nederland. In plaats van overheidsregulering en beslissingen

van bovenaf, wordt in Hoograven samen met bewoners en winkeliers besloten over hoe de

wijk zou moeten worden vernieuwd. Schröder praat geëngageerd over het project: ‘Overheid

en gemeenten denken dat je maar wat neer pleurt in zo’n wijk en dat het vanzelf

goed komt. Het tegendeel is waar.’

Vooral de middenstand heeft te lijden door deze visie, waarin ‘gentrification’ (de opwaardering

van een wijk door het aantrekken van hogere inkomensklassen, red.) het sleutelwoord

is. Schröder: ‘Dit idee is destructief. Vooral de middenstand heeft er onder te lijden;

bij nieuwbouw verrijst er vaak een winkelcentrum met een Albert Heijn die alle klanten

bij hen weglokt.’

Bij Hoograven Invites You! zijn studenten van verschillende disciplines en de gemeente

betrokken, maar spil van het project vormt het architectenduo Alfredo Brillembourg en

Hubert Klumpner, die eerder in de sloppenwijken van Caracas werkten. Schröder is uitermate

positief over het project: ‘Hoograven Invites You! voorkomt dat straks overal dezelfde

Vinexwijken verrijzen!’ TV

DO01-10 18:00 LH1


.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / achtergrond / 7

Bert Houkes van Graveerinrichting Vriesendorp graveert al 29 jaar de Gouden Kalveren - FOTO Ramon Mangold

De dans om de Gouden Kalveren

Achttien Gouden Kalveren

krijgen op vrijdag 2 oktober

een trotse eigenaar

tijdens het Gala van de

Nederlandse Film. De jury

benoemt de winnaars van

zeventien categorieën. Het

laatste Kalf wordt vergeven

door de festivalbezoeker,

die bepaalt welke film bekroond

wordt met de Film1

Publieksprijs. Daarnaast

reiken de filmcritici de Prijs

van de Nederlandse Filmkritiek

uit. Op basis van

de nominaties die dinsdagavond

bekend werden

speculeren op deze pagina

een aantal Gouden Kalfwinnaars

van 2008 alvast

over de kanshebbers voor

dit jaar.

Beste Acteur volgens

Robert de Hoog:

‘Het blijft moeilijk om mijn prijs

opnieuw vergeven te zien, maar ik

vind dat alle drie de genomineerden

van dit jaar ontzettend mooie

rollen hebben neergezet. Toch

denk ik dat het Gene Bervoets

wordt, voor zijn rol in De laatste

dagen van Emma Blank. Het is zo

écht wat hij doet. Bij de anderen

moest ik er toch even inkomen,

maar door Gene werd ik meteen

bij mijn strot gegrepen. Hij raakte

me in mijn gevoel en dat vind ik

als acteur belangrijk.’

Beste Sound Design

volgens Alex Booy:

‘Ik hoop dat de prijs gaat naar

Kan door huid heen. Het geluid

van die film is heel exclusief en

indringend. Exclusief in de zin

dat het een eigen weg gaat, niet

de gebaande paden betreedt. Nu

weet ik dat Dan Geesin genomineerd

is als componist, maar wat

mij betreft gaan de credits naar de

hele crew. Het sound design voor

Oorlogswinter vind ik zelf niet zo

boeiend, maar dat geldt voor de

hele film. Nothing Personal heb ik

niet gezien, dus daar kan ik niet

over oordelen.’

Beste Regie volgens

Joram Lürsen:

‘Oorlogswinter is de best gemaakte

film van dit jaar, dus ik vind dat

die film de prijs voor beste regie

moet krijgen. Of de film ook wint,

is een ander verhaal. Het blijft een

juryprijs, dus als Beste Lang Speelfilm

naar Oorlogswinter gaat, is

het goed mogelijk dat de regieprijs

voor Nothing Personal is.’

Beste Lange Documentaire

volgens Coco Schrijber:

‘Rotvos heb ik helaas niet gezien,

hoewel ik de titel erg goed vind

en van Carmen meets Borat heb ik

alleen de korte versie gezien. Wél

heb ik Het nieuwe Rijksmuseum

gezien. Ik vond het erg mooi hoe

ze zo’n saai onderwerp tot leven

konden brengen. Dat gebouw werd

een beest.’

Beste Mannelijke Bijrol

volgens Ton Kas:

‘Ik kan daar niets over zeggen

helaas, ik heb de films niet gezien.

Verder ook geen andere films gezien,

ik heb de afgelopen periode

nauwelijks ergens tijd voor gehad.

Ben ook niet naar de bioscoop

geweest, dus sorry, ik kan er echt

niets over zeggen.’

Beste Televisiefilm

volgens Jorien van Nes:

‘Een voorspelling maken? Dat zou

ik heel graag doen! Ik heb alleen

helemaal niets van de genomineerde

films en makers meegekregen.

Toch jammer. Wel vind

ik het heel leuk dat Boudewijn

Koole genomineerd is in categorie

Beste Televisiefilm. Zijn genomineerde

film ken ik niet, wel vond

ik zijn Trage liefde erg mooi. We

hebben met dezelfde muziekmaker

samengewerkt. De andere genomineerden

ken ik helaas niet,

maar ik gun het Koole wel zeer.’

Beste Camera volgens

Menno Westendorp:

‘Ik gok dat Martin Koolhoven wint

met Oorlogswinter voor de categorie

Beste Lange Speelfilm. En wat

betreft de Beste Camera denk ik

dat Lennert Hillege wint voor Kan

door huid heen. Ik heb de film niet

gezien, maar ik ken zijn werk. Hij

verdient echt een Kalf.’

Beste Lange Speelfilm

volgens San Fu Maltha,

(producent Oorlogswinter, en in 2008

winnaar voor Alles is liefde)

‘Ik wil Els Vandevorst alle credits

geven. (Zij is hoofdproducent,

red.) We zijn erg blij met

de nominatie. In de categorie

Beste Lange Speelfilm komen

alle productionele aspecten bij

elkaar. Natuurlijk hoop je dat je

zelf wint, maar als ik een andere

winnaar moet noemen, zeg ik Kan

door huid heen, want het is een

arthouse-jury. Ons grote nadeel

is dat we commercieel succesvol

zijn.’

Beste Muziek volgens

Michiel Borstlap:

‘Ik heb geen van de drie genomineerde

films in de categorie

Muziek gezien. Sterker nog, ik

helemaal geen genomineerde films

gezien.’

Beste vrouwelijke hoofdrol

volgens Anneke Blok:

`Rifka Lodeizen speelt in Kan door

huid heen heel erg goed. Ze draagt

de hele film eigenlijk in haar eentje.

Ze heeft me persoonlijk geraakt

met haar mooie en doordringende

spel. Zij wint absoluut het Gouden

Kalf dit jaar!`

Beste Scenario volgens

Jan Eilander:

‘Ik denk dat Oorlogswinter gaat

winnen. Toevallig heb ik het scenario

in talloze fasen gezien. Ik vind

het mooi dat ze in de geest van

het boek zijn blijven zitten en het

perspectief bij het jongetje hebben

gelegd. Die wordt in een winter

volwassen. Het is daardoor een

echte coming of age-film geworden.’

Beste Vrouwelijke

Bijrol volgens Olga

Louzgina:

‘Ik heb een uitnodiging gekregen

voor het Gouden Kalveren Gala,

maar ik heb geen van de drie films

gezien. Ik heb een dochtertje, dat

maakt het wat ingewikkeld. Je kunt

niet altijd een oppas regelen, en de

hele avond weg zijn is natuurlijk

geen optie.’

Beste Production Design

volgens Elsje de Bruijn:

‘Ik ben nu aan het draaien in

Frankrijk. Ik heb daardoor helaas

geen van de films gezien; ik vind

het moeilijk om dan een winnaar

aan te wijzen. Wel zou ik graag zien

dat Kan door huid heen een prijs

wint. Dat vond ik een mooie film.

Dergelijke artistieke films zouden

meer moeten worden gemaakt in

Nederland.’


.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / achtergrond / 9

Producenten

met een missie

Het filmfestival trekt naast acteurs, regisseurs en bioscoopbezoekers

ook diverse producenten. Zo was het jonge en

onafhankelijke Stetz Film veelvuldig aanwezig. Wat doet een

producent zoal op het festival?

4 vragen aan... Doreen Boonekamp

Doreen Boonekamp is nog tot

3 oktober directeur van het

Nederlands Film Festival. Dan

draagt ze het stokje over aan

Willemien van Aalst en begint

ze zelf – maandag al - bij het

Filmfonds.

Je bent acht jaar directeur geweest

van het festival. Wat was het

hoogtepunt van je carrière?

‘Het hele festival. Ik vind het fantastisch

dat we erin geslaagd zijn

er een toonaangevend platform

van te maken, een dat een zeer

nadrukkelijke rol speelt in de promotie

van de Nederlandse film.

In mijn eigen werk vond ik vooral

de combinatie programmering,

financiering, communicatie, organisatie

erg leuk. En de festivalorganisatie

zelf. Die rekt zich

elk jaar uit als een harmonica. Je

start met een kernploeg van zo’n

17 man en tijdens het festival zijn

er meer dan 450 mensen op de

been om alles te regelen. Daarnaast

werkt de hele filmindustrie

mee. Die betrokkenheid van de

filmwereld bij de programmering

zorgt voor een organisch geheel.

Er is een gedeelde passie voor de

Nederlandse film en een gedeelde

ambitie om er een succes van te

maken.’

Welke grote ontwikkelingen van

het festival heb je meegemaakt?

‘Toen ik begon was het festival

veel kleiner, we vertoonden nog

uitsluitend op 16 en 35mm en we

begonnen net het programma

meer voor het publiek te maken

in plaats van voor de filmwereld

alleen. De grote omslag kwam

later en hing samen met het stimuleringsbeleid

van de overheid.

Ik ging zwaar op de mediakant

zitten en zocht samenwerking met

partners. Daardoor konden we de

podia voor het festivalprogramma

verbreden naar de bioscoop, internet

én televisie. Nu zijn we een

sterk merk geworden, partners

werken graag met ons samen.’

Waarom ga je weg?

‘Ik zie het als een nieuwe kans.

Bij het fonds sta ik straks aan de

basis van het film maken, terwijl

ik hier aan het eindpunt sta. En ik

wilde graag op tijd ruimte maken

voor iemand anders, dat houdt de

organisatie fris en alert. Maar het

afscheid kost me wel moeite.’

Hoe zie je het festival in de

toekomst?

‘Ik hoop dat het festival in de

toekomst een goed en eigenzinnig

programma presenteert, dat het

voorop blijft lopen in de ontwikkelingen

in de filmindustrie en

dat het een platform blijft voor de

filmwereld en het publiek.’ EW

foto felix kalkman

foto felix kalkman

De producenten van Stetz Film zijn dit jaar betrokken bij diverse

programmaonderdelen van het festival. Op verzoek van de organisatie

produceerden zij de film van Gast van het Jaar Jack Wouterse.

Daarnaast beleefde hun eigen korte documentaire Op z’n Hollands

haar première en was Gewoon praten van de Hogeschool voor de

Kunsten Utrecht (HKU) te zien. Deze film maakten de HKU-studenten

onder begeleiding van het productiebedrijf.

Producent Joram Willink kijkt terug op een succesvol festival. ‘Naast

de vertoning van de films spraken we ook met filmmakers en omroepen

over nieuwe projecten. Daarnaast is het festival een goed

moment om - naast het pitchen van ideeën - ook contacten te onderhouden.

Het is afwachten in hoeverre alles zich uitbetaalt, maar daar

heb ik veel vertrouwen in’, aldus Willink.

Format

Die nieuwe projecten dienen wel te voldoen aan de missie van Stetz

Film. ‘De films die wij willen maken, zijn verhalen die passen in de

huidige tijdsgeest’, legt Willink uit. ‘Verhalen over echte mensen

die zich bewegen in een snel veranderende wereld.’ De speelfilm

Sekjoeritie, een Stetz Film-productie die wordt uitgezonden in het

voorjaar, is daar een voorbeeld van. ‘We willen iets vertellen waar

een kijker nog langer over nadenkt, maar dat hoeft niet zwaar te

zijn. Comedy kan ook. We bieden het publiek graag films die nieuwe

inzichten in actuele gebeurtenissen kunnen geven.’

Stetz Film kwam twee jaar geleden voort uit het productiehuis Stetz

en draait inmiddels op eigen kracht. Een succesvolle opzet waarmee

de producenten naast commerciële opdrachten ook eigen projecten

ontwikkelen. NJ

Twintig actrices in de spotlight

Naast Gast van het Jaar Jack

Wouterse staan dit festival ook

twintig actrices centraal. Het

zijn relatief nieuwe gezichten

binnen de filmwereld, ze zijn

tussen de achttien en de dertig

jaar en hebben in minstens

één Nederlandse film gespeeld.

Van hen wordt verwacht dat

zij de komende decennia het

Nederlandse filmlandschap

zullen bepalen. En alhoewel

ze eigenlijk alleen hun leeftijd

en geslacht met elkaar gemeen

hebben, delen ze een passie

voor acteren.

Eén van de actrices van de ‘nieuwe

generatie’ is Karina Smulders

(1980). Ze is blij met een kleine,

telefonische onderbreking: ‘Ik

probeer een Ikea-kast in elkaar

te zetten, dus dit komt goed uit.’

Vanavond is zij te zien in de film

Wolfsbergen (Nanouk Leopold,

2007) op Nederland 2.

Ze werkt als vaste acteur bij Toneelgroep

Amsterdam. Dit seizoen

speelt ze in Romeinse tragedies,

Kruistochten en Zomertrilogie. Het

was voor haar daarom onverwacht

dat ze bij de ‘nieuwe generatie

filmactrices’ hoort: ‘Maar ik vind het

wel heel erg leuk! Ik speel graag

in films.’ Wolfsbergen heeft qua

verhaal ook wel iets van een toneelstuk

weg. Smulders: ‘Het is een

acteursfilm over spelen, over kleine

menselijke gedragingen en over

een familie. Maar Nanouk heeft een

beeldende manier van vertellen, dus

het is écht film.’

Oude rotten

Smulders vertelt dat ze het leuk

vindt dat verschillende ‘nieuwe

generatie actrices’ - naast oude

rotten in het vak - ook de jonge

Carice van Houten noemen als

hun voorbeeld: ‘Ik vind het leuk

dat ze haar als voorbeeld zien,

juist omdat ze niet zo oud is. Wat

zij heeft bereikt is natuurlijk echt

een droom. Zelf heb niet echt een

voorbeeld, ik ben meer van: je doet

wat je kunt en je neemt wat je

aangeboden krijgt.’

Ook Elise Schaap (1985) is in de

selectie opgenomen. Zij vertolkt

een rol in Bride Flight en de film

Liefde, dood en luchtgitaar (Lourens

Blok), die morgenavond te

foto bram belloni

zien is op Nederland 2. Zij had, net

als Smulders, niet gedacht dat ze

plotseling tot filmactrice gebombardeerd

zou worden: ‘Ik voel me

vereerd dat ik bij deze groep hoor,

maar dat ik nu zo genoemd ben,

maakt niet dat ik nu al mijn pijlen

zal richten op film. Momenteel ben

ik wel bezig met een groot internationaal

filmproject, maar ik ga

ook spelen in een toneelstuk van

Orkater en een musical.’

Jonge acteurs

Mochten er volgend jaar twintig

mannelijke acteurs centraal staan

bij het NFF, dan denkt Schaap dat

in ieder geval Robert de Hoog en

Matthijs van de Sande Bakhuyzen

erbij zitten. ‘En ik hoop Benja

Bruijning, die als jonge jongen in

Dichter op de Zeedijk speelde. Ik

verwacht heel veel van hem!’

De andere actrices die bij de

nieuwe generatie-selectie horen

zijn: Medi Broekman (1983), Bracha

van Doesburgh (1981), Anna

Drijver (1983), Tara Elders (1980),

Sallie Harmsen (1990), Maryam

Hassouni (1985), Loes Haverkort

(1981), Katja Herbers (1980), Sylvia

Hoeks (1983), Sarah Jonker (1982),

Lois de Jong (1989), Melody Klaver

(1990), Caro Lenssen (1983), Elske

Rotteveel (1991), Lotte Verbeek

(1982), Sanne Vogel (1984), Eva van

de Wijdeven (1985) en Sophie van

Winden (1983). LvZ


.

Als een echte Beavis & Butthead

becommentariëren filmmakers

Martin Koolhoven en

Eddy Terstall videoclips van

Nederlandse artiesten tijdens

3voor12 Afzien. Zodra ze er

genoeg van hebben drukken ze

op de rode knop. Dan volgt de

evaluatie met natuurlijk een

rapportcijfer. Hoe staat het

met de vaderlandse videoclip?

‘Ik vind het saai!’, roept Martin

Koolhoven als de eerste video

nog geen halve minuut bezig is.

Het hoogtepunt van de clip van

gabberpunkers Aux Raus blijkt

echter nog te komen, als de knop al

ingedrukt is en de muziek weggedraaid.

Jammer; een 5,5. Bij de

volgende clip, een performance

video bij een instrumentaal nummer

van Kyteman, is het panel het

hele nummer stil. Deze muziekvideo

toont aan dat ook een concertregistratie

‘filmisch’ en ‘episch’ kan

zijn. Hoogtepunt van deze editie

is de video bij Beguine van De

Kift, die een unanieme 9 krijgt.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / professionals / 11

3voor12 Afzien

De koefnoenisering van de videoclip’

‘Gek pakkie’

Minder geslaagd bevonden zijn de

clips van Nederlandse bands Hit

Me TV en The New Shining. De

eerste noemt Terstall een voorbeeld

van ‘de koefnoenisering van

de videoclip: trek een gek pakkie

aan en het is grappig’. Over de

categorie ‘band in clip’ heeft Koolhoven

een uitgesproken mening:

‘Vaak zie je alleen zo’n bandje spelen,

en dan ook de lelijke bassist.’

Radio-dj Giel Beelen praat het

geheel aan elkaar, maar eigenlijk

heeft de radioman weinig met

videoclips. De tien clips, die tijdens

het tweewekelijkse 3voor12 Afzien

voorbijkomen, zijn door anderen

uitgekozen. ‘Ik kijk alleen als een

slecht nummer heel hoog in de

hitlijst staat. Dan zal het wel aan

de clip liggen, denk ik dan. Vaak

klopt dat ook’, aldus de dj. Een

favoriet heeft hij wel, het alom

geprezen Windowlicker van Aphex

Twin: ‘Die beelden zijn precies

gemonteerd op de muziek.’

In het publiek zit Jocelyn Herrewijn.

Ze is pas afgestudeerd aan

de HKU en gaat binnenkort een

videoclip regisseren. Wat zij vooral

uit deze middag heeft gehaald is

dat vorm en inhoud van een clip

op elkaar moeten aansluiten. Het

foto Bram belloni

bevestigt haar plan van aanpak:

‘Eerst goed naar de tekst luisteren

en de band vragen wat ze met een

nummer willen. Daarna kun je

vette vormdingen gaan bedenken,

niet andersom.’ SK

Afzien! is te zien op 3voor12.vpro.nl en Cultura

Pop@film

Netwerken met een

andere discipline

Gisteren werd voor de zevende keer

Pop@film georganiseerd. Deze jaarlijkse

ontmoeting tussen popmuziek

en film heeft een betere samenwerking

tussen de twee disciplines als doel.

Deze editie stond daarnaast in het

teken van het vinden van de juiste

partners en wat partijen van elkaar

kunnen verwachten. Het was dus netwerken

geblazen.

In de Theaterzaal van het Festivalpaviljoen

kwamen verschillende makers uit de

film- en popwereld bijeen om allereerst te

luisteren naar een aantal pitches van zowel

muzikanten als production supervisors van

Nederlandse films. Zo introduceerden Matthijs

ten Berge en Hans van Helden hun

bedrijf Illuminate Music Service. Zij zijn

verantwoordelijk voor de muziek van vele

Nederlandse films zoals Alles is liefde en Ik

omhels je met duizend armen. Vooral die laatste

titel was voor het bedrijf een groot succes:

‘Voor die film hadden wij in een vroeg

stadium al de beschikking over niet alleen

een stapel muziek die gebruikt kon worden,

maar ook over muzikanten en componisten

die stand-by stonden voor het verzorgen van

muziek on demand’, zegt Van Helden. Hij

produceerde onlangs de muziek voor de Engels/Amerikaanse

actiefilm The Tournament

van Scott Mann. ‘Voor deze film hebben we

Ruth Jacott een nieuwe versie laten inzingen

van een nummer van Ella Fitzgerald. Die

track was anders onbetaalbaar. Nu is niet alleen

de producent tevreden, maar schept de

film ook mogelijkheden voor Nederlandse

muzikanten.’

Toefje jazz

Een van de Nederlandse muzikanten presenteerde

gisteren zijn muziek. Arts the

Beatdoctor (Bas Vermolen) maakt filmische

hiphopbeats met een toefje jazz. Hij

omschrijft zijn stijl zelf, terwijl hij vanachter

de Talkshowtafel wat fragmenten laat horen,

als ‘samplemusic’. ‘Ik heb thuis een platenkast

met weet ik veel wat voor oude shit.

Daar haal ik dan een stukje uit om vervolgens

van vijftig verschillende platen weer

één track te maken die van mij is.’

Naast de pitches was er een presentatie van

een music supervisor uit Hollywood, Lindsay

Fellows. De Amerikaanse professional, die

werkte aan onder ander Ray, The Chronicles

of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe,

City of Ember en Journey to the Center

of the Earth, sprak over de samenwerking

tussen pop en film in Hollywood. Daarna

begon het netwerken. De Nederlandse filmwereld

en muziekindustrie liggen volgens

de aanwezigen namelijk te ver uit elkaar

en deze bijeenkomst moet daarom door

beiden kanten goed worden benut. ‘Ik ben

net - naast het maken van platen - ook op

het podium gaan staan, maar ben er vooral

ook pas kort geleden achter gekomen welke

mogelijkheden film voor mij kan hebben’,

aldus Vermolen. KA

foto Bram belloni

Film en natuur gecombineerd

In welk opzicht zijn film en natuur te combineren? Regisseur Jan van den Berg

heeft het laten zien. In zijn film Het Galgenven, die zondag in première is gegaan,

combineert de regisseur de twee begrippen. Een klein Nederlands dorp wordt

bedreigd door de nieuwe tijd. De prachtige natuur loopt groot gevaar door recente

ontwikkelingen en besluiten vanuit watermanagement en natuurbeheer.

Deze bedreiging is een alledaags onderwerp van discussie. Kasteel Groeneveld in Baarn

biedt vandaag de mogelijkheid de discussie voort te zetten en organiseert een symposium

met filmmakers, natuurbeschermers, boeren en beleidsmakers. Van den Berg zal aanwezig

zijn en Kees de Ruiter leidt de discussie.

Spanningsveld

Aan bod komen actuele vraagstukken waarin verschillende aspecten rondom natuurbehoud

de revue passeren. Zo zal worden behandeld welke spanningen bestaan tussen natuurontwikkeling

en -behoud, voor wie natuurbehoud of -ontwikkeling eigenlijk plaatsvindt en wat

natuurverandering teweegbrengt in een maatschappij.

Het programma vindt plaats binnen het kader NFF Onderweg. In dit kader worden op andere

plaatsen dan het festival zelf films vertoond, waaromheen gesprekken en discussies met filmmakers

worden georganiseerd. Kasteel Groeneveld is hiervoor de uitgelezen plek: een kasteel

waarvan de medewerkers het als missie zien mensen zodanig te raken dat zij zich verantwoordelijk

gaan voelen voor landschap en platteland. Het filmsymposium zal een middag in

beslag nemen. Om 11.00 start het programma met een vertoning van Het Galgenven. Na de

lunch, tussen 13.00 en 14.00, begint het eigenlijke symposium. Deelname is gratis! MvdV

DO1-10 vanaf 11:00 Kasteel Groeneveld

INCHES Film Competition

Geïnteresseerd in klimaatverandering, milieu of gezondheid? Bezoek dan vanavond de

Theaterzaal van het Festivalpaviljoen. Daar vindt een internationale competitie plaats van

korte films met deze onderwerpen als thema. In tegenstelling tot wat in de Festivalkrant

staat vermeld, zijn kaarten verkrijgbaar aan de kassa. MK

DO1-10 19:30 Festivalpaviljoen

Na 48 uur de wereld over

Wie heeft in slechts 48 uur de beste film gemaakt? Vanavond is vanaf 19.30 in Moira de

ontknoping van het 48 Hour Film Project, waar de winnaars van de Cinemec Best of Utrecht

van dit jaar bekend worden gemaakt. Er zijn verschillende prijzen te verdelen. Naast het

winnende project krijgen de jurywinnaar en de publiekswinnaars een uitnodiging voor de

Nederlandse finale eind dit jaar. De winnende film van de variant in Utrecht wordt vertoond

op een filmevenement in de Verenigde Staten. De tien beste films aldaar zijn vervolgens volgend

jaar te zien op het Filmfestival in Cannes. Na afloop van de prijsuitreiking is in Moira

een groot feest. KA


.

DONDERDAG 1 OKTOBER 2009 / achtergrond / 13

De festivalbezoeker

Naam: Rob

Leeftijd: 71

Werk: docent, in ruste

Woonplaats: Huizen

Wat doet u op het festival?

’Ik bezoek het festival al 23 jaar.

Tien dagen lang film kijken én

zien wat mijn oud-leerlingen

hebben gemaakt.’

Hoezo?

’Tijdens mijn werkzaam leven

was ik docent Camera aan de

filmacademie. Paul Ruven was

bijvoorbeeld een leerling van mij.’

Heeft u zelf ook camerahelden?

‘Anton van Munster, die onlangs

overleed. Een goede vriend. En

Bert Haanstra, natuurlijk.’

Heeft u zelf ook films gemaakt?

’Ja, verschillende. Een van de films

werd vertoond op de 2 e editie van

dit festival. De film heette Sale the

Midnight Sun. Ook maakte ik een

film over Allan Ginsberg die in

1967 op het festival van Rotterdam

werd vertoond. Verder was

ik bijvoorbeeld betrokken bij de

montage van de verfilming van

verschillende stukken van het

theatergezelschap Hauser Orkater.

Dat was toen samen met Frans

Weisz en Alex van Warmerdam.’

Waar bent u heen geweest?

’Ik zie heel veel films dit jaar. Ik

zag bijvoorbeeld Mama don’t like

no quitarpickers ‘round here van

Jacqueline van Vugt. Een aardige

film, maar mist een beetje het

verhaal.’

Welke film raadt u aan?

’Oorlogswinter vind ik heel mooi

qua sfeer. Een aantal zaken

kloppen niet helemaal. Ik kan

het weten, want ik heb de oorlog

meegemaakt. Zoals bijvoorbeeld

de fietsbanden. In de oorlog

waren er geen fietsbanden. Het

verhaal van de film Bright Flight

vind ik ook een aardig gegeven.’

Waar gaat u vanavond heen?

’Lover of Loser.‘ IO

foto tobias davidson

’s Ochtends weet ik niet wat ik ’s avonds op band heb

Dutch Angle: Esther Rots

In het programma Dutch

Angle staan getalenteerde en

vernieuwende Nederlandse

auteurfilmers centraal. Zij zijn

vaak bekend en geroemd in het

buitenland, maar minder in Nederland.

Vandaag: Esther Rots.

Paniekaanvallen, depressies, een

vrouw die volledig instort; Esther

Rots wist van tevoren dat Kan door

huid heen een moeilijke film zou

zijn. ‘Ik ben een groot fan van het

onderbewuste, dus het moest wel

arthouse worden’, zegt ze lachend.

‘Aan de helft van mijn vrienden

moet je hem echt niet laten zien.’

Daarom past ze ook bij Dutch Angle,

want de regisseurs in het label

zijn juist bij elkaar gezocht omdát

ze eigenzinnig zijn. Rots’ werkwijze

is daar een extreem voorbeeld

van. Ze maakt heel intuïtief

beslissingen: ‘Ik weet ’s ochtends

niet wat ik ’s avonds op band heb

staan. En die aanranding van die

pizzakoerier, dat overkwam mij op

papier ook. Ik dacht: “Hee, hij gaat

maar niet weg”.’

Ze lijkt zich ook op andere

manieren buiten het reguliere

filmcircuit te houden. Ze bekent

bijvoorbeeld dat ze weinig van

de films van de andere Dutch

Angle-regisseurs heeft gezien. ‘Ik

ga gewoon bijna nooit naar de film,

ik weet niet hoe dat komt.’ Maar

ze komt wel bij hen uit als ze aan

goede Nederlandse regisseurs

denkt. ‘Bij Mijke de Jong, David

Lammers en Nanouk Leopold zie

je dat ze de acteurs een bepaalde

vrijheid geven. Daar word ik blij

van. Misschien wordt door Dutch

Angle eindelijk het mysterie van

de Nederlandse arthouse opgelost

en zorgt het stempel voor meer

kijkers.’

Een verklaring voor waarom het

Nederlandse publiek de eigen

arthouse aan zich voorbij laat

gaan, heeft ze eigenlijk niet: ‘Mijn

verhaaltje daarover is dat het een

heel Nederlandse eigenschap is

dingen uit andere landen beter

te vinden. Maar toen ik dat in het

buitenland zei, werd ik meteen terechtgewezen.

Bij hen thuis werd

dat ook altijd gezegd. Behalve bij

de Fransen.’ LvZ

Partners

Met dank aan: Ampco, CineMec Ede, CommITment, Corio, De Leckere, FestivalTickets, Holland Casino, Jean Mineur Mediavision, Pool Worldwide, Rabobank Utrecht, The Security Company, Van Straaten Post, YouTube

Subsidiënten

Re:visie

Met dank aan: Fentener van Vlissingen Fonds

Fondsen

Holland Film Meeting

HGIS Cultuurmiddelen

Met dank aan: Provincie Utrecht - afd. Economie, Cultuur en Vrije Tijd, Gemeente Utrecht - Programmabureau Stadspromotie,

Gemeente Utrecht - Dienst Maatschappelijk Ontwikkeling, afd. Culturele Zaken, Gemeente Utrecht - Wijkbureau Overvecht,

Rotterdam Media Commission, Fentener van Vlissingen Fonds, Kosmopolis Utrecht, Stichting Kees Eijrond Fonds, LIRA Fonds

Met dank aan: Binger Filmlab, MEDIA DESK Nederland, Provincie Utrecht, Gemeente Utrecht, Rotterdam Media Commission, Rotterdam Media

Fonds, Vrede van Utrecht, Nederlandse Vereniging van Speelfilmproducenten, Holland Film, Kodak Netherlands BV, Screen International,

Variety, Film Fund Luxembourg, Irish Film Board, Vlaams Audiovisueel Fonds, Warnier Studio, EAVE, Grand Hotel Karel V, CineMeta digital

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!