De Bijbel Open 2012 50 (22-12) In onze serie over mensen in het ...

static.eo.nl

De Bijbel Open 2012 50 (22-12) In onze serie over mensen in het ...

1

De Bijbel Open 2012 50 (22-12)

In onze serie over mensen in het licht van advent valt het licht vandaag

op Mozes. Hij is de vierde persoon uit het OT, die toeleefde naar de

komst van Christus en van zijn koninkrijk. We zagen in de afgelopen

weken dat dit ook het geval was met Henoch, met Noach en ook met

Abraham. Mensen van advent, zoals ze worden beschreven in Hebr. 11.

Vandaag dus Mozes. Over hem gaat het in Hebr. 11: 23 t/m 26. Daar

lezen we over het geloof van zijn ouders, over zijn breuk met de pracht

van Egypte, over zijn keus om bij Israel te behoren en zijn geloof dat

eenmaal Christus zou komen, voor zijn volk en ook voor hemzelf. Zo is

Mozes voluit een man van advent, een man die leeft naar de toekomst

van God, de enige echte toekomst, omdat het dan gaat om de

Toekomende zelf, Jezus Christus. Mozes leeft meer dan duizend jaar

v r de komst van Christus, maar in het geloof, dat de dingen van Gods

kant bekijkt, zijn die duizend jaar als één dag. Wat is Mozes ver-ziend

geweest.

U kent het levensverhaal van Mozes denk ik wel. Hij werd geboren in

een verschrikkelijke tijd, de tijd van slavernij van Israel in Egypte.

Menselijkerwijs gesproken zou zijn leven spoedig eindigen in de Nijl.

Maar dat gebeurt niet. Mozes is het kind van het wonder. Zijn ouders

verbergen hem in het geloof dat God een plan met hun kind heeft. Het

kind met zijn messiaanse glans. Hij wordt door de dochter van de farao

gevonden in een biezen mandje aan de oever van de Nijl. Hij wordt

gered uit het water van de dood om later zijn volk te redden van de

ondergang.

God heeft een plan met dit kind van advent. Hij groeit op aan het hof van

Egypte als de geadopteerde zoon van de dochter van de farao. Daar

ontvangt hij een briljante opvoeding en vorming. Het zal hem later goed

van pas komen. Zo wordt hij volwassen. En dan komt hij tot een keus,

een levenskeus. Hij breekt met het hof van Egypte. Hij kan niet langer

ademen in het heidendom van het paleis en vindt niet langer zijn rijkdom

in de schatten van Egypte. En er waren wat schatten. We zien ze

vandaag nog in de graven van Toutanchamon en andere farao’s. Mozes

kiest tegen Egypte en v r Israel, het slavenvolk. Ik ben niet langer een

kind van farao’s dochter, maar van Amram en Jochebet. We kunnen ons


2

nauwelijks indenken wat voor impact deze keus voor Mozes heeft gehad.

Wie in ongeloof op korte termijn denkt, moet die keus wel dwaas vinden.

Wie door het geloof op Gods termijn denkt, weet dat deze keus de goede

is. De keus v r advent, v r de Komende.

We merken nu al dat advent voor Mozes een tijd van kiezen is. Dat is

vandaag niet anders. Dat is ook voor ons het geval. De tijd van advent

valt in de maand december, voor veel mensen tijd van genot, van eten

en drinken, van de roes, van de secularisatie. Onze wereld is het

moderne hof van Egypte. Kijk, daar kan Mozes om zo te zeggen niet

langer aan meedoen. Hij kan het niet, want zijn hart ligt ergens anders,

bij de komst van Christus. Is hij daarmee voor ons niet een voorbeeld?

Laat de december maand voor ons de tijd van de keus zijn v r advent,

de komst niet van de kerstman, maar van de het Kerstkind. De tijd ook

van het denken aan hen die in de hoek leven waar de klappen vallen. De

daklozen om de deur en de broeders en zusters in de wereld, die pijn

lijden om hun keus voor de naam van Jezus.

Terug naar Hebr. 11. Mozes kiest tegen de glamour van Egypte, v r

het lijden van zijn volk Israel. Hoe kan hij die keus maken? Door het

geloof, zegt Hebr. 11. Dat was ook al gezegd van zijn ouders, en dat

wordt nu ook van hem gezegd. Wat ontroerend is dat, dat het geloof van

zijn ouders ook in het hart van Mozes was. Dat kon Egypte er niet uit

krijgen, want dat had God in zijn hart gewerkt. Wat is het geloof?

Opnieuw citeer ik Hebr. 11:1: het geloof is een vaste grond van de

dingen die men hoopt en een bewijs van de zaken die men niet ziet. Zo

was het met Mozes. Hij ging niet af op wat hij zag, althans wat hij met

zijn gewone ogen zag.

Wat zag hij dan? Aan de ene kant de gigantische rijkdom, macht en eer

van Egypte en aan de andere kant de ontstellende armoe en ellende van

het volk Israel, vertrapt en rechteloos. Je zou toch denken, de keus

tussen die twee is gauw gemaakt. Het lijkt op een keus tussen het leven

(Egypte) en de dood (Israel). Wie kiest er dan niet voor Egypte? Nou,

Mozes dus niet. Hij kiest niet v r Egypte, het volk van de afgoden,

maar v r Israel, het volk van God. Hij zag de rijkdom van Egypte, maar

hij zag er ook door heen. Dat is het. Hij zag dat heel die glamour van

Egypte doortrokken was van de zonde (vers 25). Dat is het leven


3

afgekeerd van God. Hij zag het leven zonder God als een bedrijf, zo leeg

en voos. Ten diepste is dat geen leven, je zou er in stikken. Even kun je

misschien volhouden, maar altijd tijdelijk, zoals vers 25 zegt. Dan is het

voorgoed voorbij.

Mozes zag ook de ellende van zijn volk Israel. Creperend onder de

zweepslagen van de Egyptenaren. En ook daar zag hij doorheen. En

daar doorheen zag hij wat anders, namelijk de belofte van God aan dit

slavenvolk. De belofte van bevrijding, van de uittocht uit de ellende en de

intocht in het land Kanaan. Dat was de belofte die God al aan Abraham,

Izak en Jacob gedaan had. En ook aan zijn ouders. De belofte die zij

geloofd hadden. En aan die belofte klampt hij zich vast, in datzelfde

geloof dat die belofte betrouwbaar is, omdat God betrouwbaar is. Zo licht

de advent op in zijn leven als het eerste licht van de opkomende zon na

een stikdonkere nacht. Daar kan de rijkdom van Egypte niet tegenop.

Die rijkdom heeft alleen maar een verleden en een heden, maar geen

toekomst. Terwijl de rijkdom van Israel ligt in de belofte van God, die èn

gisteren èn heden èn tot in eeuwigheid Dezelfde is.

Ik vind dit allemaal zo leerzaam voor ons vandaag. De keus van Mozes

heeft ons zoveel te zeggen. In de ogen van de gemiddelde Nederlander

is die keus dwaas. En wij zelf? Moeten we niet zeggen dat ook wij zelf,

als God ons de keus liet, ook Mozes niet zouden volgen? Dat komt

omdat we zo bij-ziend zijn. We denken op zo’n korte termijn. De schatten

van Egypte hebben een enorme verleidende macht in zich. Maar de

keus ervoor is dodelijk. Want deze wereld gaat voorbij, ze gaat aan haar

eigen schatten te gronde. Dat is met Egypte ook gebeurd. En dat zal zich

telkens weer herhalen. Wie toekomst wil hebben, moet leren door heel

die rijkdom van Egypte heen te zien en te letten op wat God zegt, wat Hij

belooft. Zich daaraan vast te klampen, zoals die belofte vlees en bloed

geworden is in het Kind in de kribbe van Bethlehem. Met het kruis van

Golgotha heeft God de troon van de farao schaakmat gezet.

Wanneer we dat eenmaal ontdekt hebben in het leven van Mozes, dan

gaan we ook allerlei andere dingen zien, nieuwe dingen. Met de ogen

van het geloof. Dan komen wij bij het kloppende hart van de advent van

Mozes. Dat lezen we in vers 26 van Hebr. 11: Hij beschouwde de smaad


4

van Christus als grotere rijkdom dan de schatten in Egypte, want hij had

het loon voor ogen.

Mozes keek goed en zag de smaad, het lijden van zijn volk. Maar wat hij

daar doorheen zag kan alleen met het oog van het geloof gezien

worden. Anders zie je niets dan alleen ellende. Maar Mozes zag door het

geloof in het lijden van Israel een afspiegeling van het lijden van de

Messias van Israel, die komen zou, de Christus, die wij mogen kennen

als ons Here Jezus. Het lijden van Israel was een profetie van het lijden

van Christus. Na zoveel jaren. Daar ging het ten diepste om in het geloof

van Mozes. Als er iemand ver-ziend genoemd kan worden dan is het

Mozes wel geweest. In het lijden van Israel in Egypte opende zich voor

het oog van zijn geloof de poort naar Jezus Christus. Zoals hij zelf als

kind de messiaanse glans had gedragen in zijn luister, zo draagt Israel

die zelfde messiaanse glans in zijn ontluistering. Zo vormen Christus en

zijn werk en zijn toekomst het uiteindelijke perspectief van de keus van

Mozes. En daarom was het de goede keus die hij maakte, al leek het

een misser. Al zou hij zelf eerst midden in het lijden terecht komen.

En dat is niet alleen met hem zo, maar met allen die lijden om de naam

van Christus, ook vandaag. Ze lijken zielig, maar ze zijn helemaal niet

zielig, ze hebben ons wat te zeggen. Ze lijken blind, maar ze zijn verziend.

Zo wil God het ook in ons leven maken. Dat is tegendraads leven.

Het kan je eenzaam maken. Maar toch is dit uiteindelijk de enige weg die

toekomst heeft.

Mozes had het loon voor ogen, lezen we nog. Je zou het zo kunnen

zeggen dat hij dwars door het lijden van zijn volk heen en door het lijden

van Christus heen, mocht zien op de heerlijkheid die daarna komt. Zoals

na het lijden van Israel in Egypte het Pascha aanbreekt, zo wordt het na

het en door het lijden van Christus Pasen. Hij overwint het lijden, en zelfs

de dood. Dat is het loon dat Christus ontvangt op zijn lijden voor en met

zondaren. En op dat loon van Christus was Mozes gefocust. Dat was zijn

advent. Egypte mag dan grote woorden hebben. Christus heeft het

laatste woord.

Ik rond af. Mozes maakte door het geloof de goede keus. Later zag hij

dat God nog veel meer deed. Hij gebruikte Mozes zelfs om een centrale


5

plaats te vervullen in het heilsplan van God. Advent in het leven van

Mozes is gewoon één groot wonder.

Wat een perspectief, ook voor ons, mensen in de 21 e eeuw. De macht

van Egypte gaat voorbij. Maar het koninkrijk van God komt en zal eeuwig

blijven. De graven van de farao’s bevatten dode schatten. Maar het graf

van Jezus is voor eens en voor goed door het leven ingehaald. Zijn

koninkrijk komt. Ik wens u van harte een gezegend kerstfeest.

More magazines by this user
Similar magazines