K O N A 2 4 H O U R S O F T H E O L D P U E B L O

konaworld.com

K O N A 2 4 H O U R S O F T H E O L D P U E B L O

Fotostory

K O N A 2 4 H O U R S

O F T H E O L D P U E B L O

FOTO’S: STERLING LORENCE

10 BIKE & TREKKING


Terwijl in Nederland het afblazen van de tocht der

tochten inslaat als een bom, speelt zich tegelijkertijd

aan de andere kant van de oceaan een minstens zo

groot spektakel af. Niet op het ijs, maar in de woestijn.

De ‘Kona 24 Hours of the Old Pueblo’, midden in de

Sonoran Desert, Arizona. Hier zijn niet wakken en

scheuren het grootste gevaar, maar ratelslangen en

cactusnaalden. B&t’s Joris Birnie was erbij.

De Sonora Desert tijdens de 24 Hours of the Old Pueblo. De lichtrepen zijn de lampen van de deelnemende bikers!

BIKE & TREKKING 11


12 BIKE & TREKKING


D E S O L A A T

Snake territory. Behalve tijdens de 24 Hours of the Old Pueblo. Dan zijn bikers de baas in de woestijn.

BIKE & TREKKING 13


H A P P E N I N G

14 BIKE &TR

TREKKING


US-style. De 24 Hours of the Old Pueblo biedt een perfecte mix van harde competitie en relaxed genieten.

BIKE & TREKKING 15


Joris Birnie, B&t redacteur: “De Kona 24 Hours of the Old Pueblo is

een geweldige ervaring, die me leert dat de USA niet voor niets de bakermat

van het mountainbiken is.”

Terwijl in Friesland de rayonhoofden gespannen bij

elkaar zitten om het al dan niet doorgaan van de

tocht der tochten te bespreken, stijgt tegelijkertijd

het kwik in de Sonorawoestijn makkelijk tot ver

boven de twintig graden. Elk jaar strijkt de Amerikaanse

mountainbikegemeenschap neer in deze

gortdroge woestijn in de Amerikaanse staat Arizona,

met niks anders dan stof en cactussen. Reden: de

Kona 24 Hours of the Old Pueblo. De naam spreekt

bijna voor zich. Kona is de hoofdsponsor en de race

duurt vierentwintig uur. Maar dat Old Pueblo dan?

Dat is de bijnaam van Tucson, de nabijgelegen stad.

Op een plek met de naam Willow Springs verrijst

elk jaar een klein dorp, dat bestaat uit tenten, oversized

campers en dito pick-up trucks. En heel

veel fietsers. Bijna tweeduizend. En samen met de

aan wezigen die niet fietsen, overstijgt het aantal

bezoekers van de Kona 24 Hours of the Old Pueblo

de drieduizend! Deze 24-uurs is méér dan een wedstrijd

die een etmaal duurt. Het is een bikers-feest.

Natuurlijk wordt de wedstrijd serieus genomen en

staan bekende namen als worldcup-rijder Spencer

Paxson, endurance-specialiste Rebecca Rusch

en 24-uurs crack Cory Wallace aan de start. Maar

een belangrijk deel van de bezoekers komt voor de

sfeer, om te genieten van de expo, de BBQ en de

stoffige singletracks.

Le Mans start

Ik heb vanwege de vorst niet echt kunnen trainen,

dus ik ben voorafgaand wel wat gespannen, zéker

als ik zie hoe de teams zijn samengesteld. In mijn

team, Swing Links genaamd, zitten getrainde bikers.

We moeten het opnemen tegen andere teams met

namen als Polka Dots Speedo’s en Jag Mats. En

laat je niet in de luren leggen door die lollige namen;

de mannen in die teams zijn serieus snel! Voordeeltje

als je van de pers bent: ik mag een nieuwe fiets

uitkiezen in de stand van Kona! Mijn keuze valt op

de King Kahuna, een lichte carbon 29er hard tail

die, als het meezit, mijn matige conditie wat kan

verbloemen. De bike wordt door de mechanics van

Kona speciaal voor mij tiptop in orde gemaakt.

Een van de hoogtepunten van de 24 Hours of the

Old Pueblo is de Le Mans start. Een spektakel!

Samen met honderden andere racers ren ik, nadat

het startschot is afgegaan, naar m’n fiets, die vierhonderd

meter verder staat.

Het 27 kilometer lange parcours bestaat voor tweederde

uit singletrack, afgewisseld met bredere

dirt roads. In het parcours zijn zeven heuvels opgenomen,

ook wel Seven Bitches genoemd. Samen

zijn ze goed voor vierhonderd hoogte meters per

ronde en bepalen ze het tempo op het parcours.

Grappig: het pad is niet afgezet met linten. Niet

nodig, want wie afsnijdt komt onher roepelijk tussen

de cactussen terecht.

Steve Peat

Afhankelijk van de grootte van het team is er

tussen door tijd om even uit te rusten, te eten en op

te warmen bij een kampvuur. Dat laatste is echt een

genot in de koude woestijnnacht! Als ik aan mijn

tweede shift toe ben, is mijn Kona opgewaardeerd

met een Sumo 3 van Cateye. Duidelijk geen lamp

voor de open bare weg. Wat een bak licht! In combinatie

met een helmlamp kan voluit blijven rijden

zonder ook maar één cactus te raken. Zelfs in de

afdaling naar de finish knal ik naar beneden, alsof ik

Steve Peat himself ben. Nou ja, bijna dan.

Na slechts een klein uurtje rust start ik om tien uur

’s avonds tamelijk vermoeid aan mijn derde ronde.

De snelheid van het begin is er wel uit. Mijn teamgenoten

en ik draaien rondjes van zeventig, tachtig

minuten. De pro’s klokken steevast rondjes van een

uur. Opvallend is, dat veel anderen nóg langzamer

rijden dan wij, waardoor ik toch nog verrassend veel

concurrenten inhaal. Deze nachtelijke rit laat mij een

sterrenhemel zien, zoals ik die nog nooit gezien heb.

En lager, in de lichtbundel voor me, schieten hazen,

muizen en vleermuizen voorbij.

Na deze nachtelijke waanzin is het tijd om uit te

rusten. In de camper neem ik de slaapplaats over

van mijn teamgenoot Andy. Nu mag hij. Ik probeer

wat energie op te doen voor mijn volgende, laatste

rit, maar door alle wisselingen van de wacht kom

ik niet echt aan slapen toe. Uiteindelijk toch wat

energieker spring ik om vier uur ’s ochtends de

camper weer uit. Seven Bitches, here I come! Maar

de bitches zijn uitgekookter dan ik dacht. Al snel

dwingt een lekke band me tot stoppen. Snakebite.

Hoe toepasselijk, in een woestijn die is vergeven

van de ratelslangen. Met een nieuwe binnenband

probeer ik zo veel mogelijk tijd goed te maken. De

boven Mount Lemmon opkomende zon lijkt niet

alleen licht, maar ook extra energie te geven. Ik geef

álles wat ik nog heb. Dan rijd ik voor de laatste maal

de finish over en is het aan mijn teammaten Andy,

James, Lou en Yannick om de klus te klaren.

Biertje!

Terwijl zij nog verrassend mooie tijden neerzetten,

geniet ik van een lekker fruitontbijtje bij het

kampvuur. Rond een uur of elf gaat er zelfs een

welverdiend biertje in! In de finaleronde verzamelen

we vlak bij de finish en zien we rijders net voor

twaalf uur tactisch stoppen, zodat ze niet nóg een

ronde hoeven te rijden. Er wordt gezucht, gelachen

en er wordt bourbon uitgedeeld door een man

in een apenpak. Vermoeid verzamelen we ons

na afloop van de race bij de Kona tent. We zijn

allemaal blij dat het erop zit. Maar met een 6 e plaats

van de in totaal 42 corperate teams zijn we dik

tevreden, alhoewel onze prestatie natuurlijk in het

niet verdwijnt vergeleken met die van Kona rijder

Cory Wallace. Hij werd in deze dertiende editie van

de 24 Hours of the Old Pueblo eerste in de solo

categorie. Aantal rondes: twintig! Terwijl wij er met

een team van vijf man niet meer dan negentien

wisten uit te persen.

Een geweldige ervaring rijker wil ik Kona Bicycles

bedanken voor de uitnodiging om mee te doen aan

de 24 Hours of the Old Pueblo.

16 BIKE & TREKKING

More magazines by this user
Similar magazines