de lezing van Bart Moeyaert

taalvorming.nl

de lezing van Bart Moeyaert

Als de kinderen zitten, op een stoel of op de tafel, dichtbij, maar ook erg veraf,

zoals je een zaal nooit zou opstellen als je zelf een lezing zou moeten geven, gaan de

dames achterin zitten en doen wat er vaak in de verhalen van schrijvers die lezingen

geven opduikt: ze verbeteren schoolwerk.

Ik gebruik de drie volwassenen niet om het over het leesonderwijs of het

ontbreken van passie of het ontbreken van professionaliteit te hebben. Ik heb ze

nodig omdat ik iets aan de twee kinderen wil toevoegen. Iets prettigs heeft een

keerzijde. Ondanks de drie volwassenen die niets met mijn lezing doen, maken de

jongen en het meisje geheel zelfstandig in dat ene uur toch iets bijzonders mee. De

bewegende beelden die u al (of nog niet) in uw hoofd zag, krijgen een extra dimensie.

U ervaart hoe dat gaat, het creatieve proces. Het broeit en gist al. Maar het is nog niet

genoeg.

Ik ben een man van vijfenveertig die aan zijn tafel in zijn werkkamer zit, een man die

op zijn tweeënveertigste een operatie aan zijn rug heeft ondergaan, zodat langdurig

zitten niet meer mogelijk is zonder nevenverschijnselen, zoals rusteloze benen. De

rugoperatie helpt u van het romantische beeld van de stille, peinzende schrijver af, en

mijn leeftijd geef ik u mee, omdat ik niet geloof dat kinder- en jeugdboekenschrijvers

zo oud als hun personage uit hun kinder- of jeugdboek worden, want dat hoor je ze

wel eens zeggen. Diep vanbinnen ben ik nog steeds die jongen van negen. Dat klinkt

goed, maar we moeten het niet te gek maken.

Pas op: ik ben ervan overtuigd dat er mensen zijn die om de één of andere reden

de verwondering van hun negende of veertiende hebben vastgehouden. Hun

kindertijd en hun puberteit gingen voorbij, de dingen liepen zoals ze moesten lopen

- 3 -

More magazines by this user
Similar magazines