Rebound no25

Amspo

Digitaal Basketball Magazine
Maart 2015

Hét digitale basketball magazine

25 | MAART

2014

MAAIKE KLEIN

Alles te danken aan

basketball

ORANJE BOVEN

Slapende reus lijkt

eindelijk wakker te worden

YANNICK

FRANKE

Geen tijd voor

onvolwassen gedrag

ALL STAR

GALA 2015

KENNETH VAN

KEMPEN

Fouten moet je maken om

beter te worden

ATLANTA

HAWKS

Onverwachte

titelpretendent

KEES AKERBOOM

VIZIER WEER OP SCHERP


Inhoud

2

Foto Christian Aarts


Foto’s Peter van der Velde

INHOUDSOPGAVE

4 TIP OFF

Een rubriek over van alles en nog wat

10 FOTOSPECIAL

De mooiste foto’s van de afgelopen maand

16 KEES AKERBOOM

Vizier staat weer op scherp bij ras-schutter

22 MAAIKE KLEIN

Alles te danken aan het basketball

26 ORANJE BOVEN

Door internationals, voor internationals

31 COLUMN PETER VAN PAASSEN

Niet om het geld

32 YANNICK FRANKE

‘Geen tijd voor onvolwassen gedrag’

37 COLUMN CHARIS SIDERIS

Gekte

38 EN DE REST IS GESCHIEDENIS

Wat u moet onthouden over Nederlands basketball

40 ALL*STAR GALA 2015

Het jaarlijkse feestje was dit keer in Den Bosch

46 ARON ROYÉ

Terug op het oude Amsterdamse nest

50 KENNETH VAN KEMPEN

‘Van fouten kun je beter worden’

56 ME DUNKT!

Down Memory Lane

58 DE ATLANTA HAWKS

De revelatie van het NBA-seizoen

COVERFOTO

Christian Aarts

3


Rubriek van alles en nog wat TipOff

SLAM DUNKS!

DEAN SMITH:

MEER DAN EEN COACH

Met het overlijden van Dean

Smith op 7 februari verloor de

basketballwereld één van zijn meest

markante persoonlijkheden. Dean

Smith was liefst 36 jaar lang coach

van de North Carolina Tarheels en

nam in 1997 afscheid als de collegebasketballcoach

met de meeste

overwinningen achter zijn naam:

879. Dat hij inmiddels is gepasseerd

door Mike Krzyzewski (Army, Duke –

1006 per 20 februari), Jim Boeheim

(Syracuse – 965 per 20 februari) en

Bob Knight (Army, Indiana, Texas

Tech) doet natuurlijk niets af aan zijn

status als dé coach in het college

basketball.

Dean Smith, die 83 jaar werd,

overleed in zijn huis in North

Carolina in het bijzijn van zijn

vrouw en zijn vijf kinderen. Hij

leed al geruime tijd aan diverse

neurologische aandoeningen,

waardoor zijn overlijden niet

onverwacht kwam. Niettemin

4

Bekijk de vidio : A Celebration of the Life of Dean E. Smith.

Video begint 1:45

https://www.youtube.com/watch?v=Zhqjp0MFkNc

ging er een schok door de

basketballwereld in de Verenigde

Staten en ver daarbuiten. Ook in

ons land. Tenslotte was Smith in

1996 met zijn Tarheels deelnemer

aan de vijftiende Haarlem Basketball

Week en zat Randy Wiel een aantal

jaren naast hem op de bank als

assistent. Dat gold ook voor Roy

Williams, die hoofdcoach werd bij

Kansas, niet toevallig de school

waar Smith zelf begin jaren vijftig

basketbalde en waarmee hij in 1952

NCAA-kampioen werd. Williams is

nu alweer twaalf jaar hoofdcoach

van…North Carolina.

Om alle prestaties en titels op te

sommen van Dean Smith zou een

aantal pagina’s in beslag nemen.

Daarom een selectie. In zijn 36

seizoenen werd hij twee keer

nationaal (NCAA) kampioen. In

1982 en 1993. Dertien keer werd

hij kampioen van de Atlantic

Coast Conference, jaren lang de

toonaangevende conference in de

NCAA en nu nog altijd een van de

beste. Elf keer haalde hij de Final

Four van de NCAA, werd ook nog

een keer winnaar van het National

Invitational Tournament, het tweede

collegetoernooi in de VS en leidde

de nationale ploeg in 1976 naar de

gouden medaille op de Olympische

Spelen.

Zijn nauwelijks te evenaren klasse

werd en wordt in de Verenigde

Staten, waar men terecht trots is op

zijn sporthelden, zeer gewaardeerd.

Natuurlijk is er voor hem een plekje

ingeruimd in de Naismith Basketball

Hall of Fame in Springfield en

logischerwijze ook in de Halls

of Fame van North Carolina en

Kansas en toen in 2006 de National

Collegiate Basketball Hall of Fame

in Kansas City zijn deuren opende

behoorde hij tot de mannen, die

als eersten de eregalerij vormden.

Samen met grootheden als de

uitvinder van het basketball James

Naismith, Oscar Robertson, Bill


Russell en zijn evenknie van UCLA

John Wooden.

De macht van Dean Smith ging

veel verder dan het basketballveld.

Hij vond bijvoorbeeld afstuderen

belangrijker dan wedstrijden

winnen. Iedereen die ooit voor

Smith speelde maakte zijn

collegestudie af, soms wat later

omdat er een grote carrière in de

NBA lonkte. Smith heeft nogal

wat spelers afgezet in de NBA. En

bepaald niet de minste. Natuurlijk

staat wat dat betreft Michael Jordan

op een voetstuk. His Airness werd

dan ook overal geciteerd in de

dagen na het overlijden van Smith.

‘Hij was meer dan een coach’, zei

Jordan. ‘Hij was mijn mentor, mijn

professor, mijn tweede vader. Coach

Smith was er altijd, wanneer ik hem

nodig had. Hij leerde mij over het

leven, terwijl hij me basketballles

gaf.


Wie van North Carolina de NBA of

de vroegere ABA binnenkwam,

was goed, heel goed. Zes spelers

van Smith werden Rookie of the

Year: Charles Scott, Bob McAdoo,

Walter Davis, Phil Ford, Michael

Jordan en Vince Carter. De laatste

was er overigens destijds in Haarlem

ook bij, evenals Antawn Jamison.

McAdoo en Jordan werden MVP

in de NBA, Billy Cunningham in

de ABA. Cunningham, Jordan en

James Worthy behoorden tot de

50 Greatest Players van de NBA,

toen die bij het 50-jarige bestaan

werden benoemd en deze drie,

plus McAdoo en Larry Brown, staan

aan zijn zijde in de Naismith Hall of

Fame, de plek waar de ‘bewoners’

nooit worden vergeten.

Wat ook nooit zal worden vergeten

is de befaamde Four Corners

Offense van Dean Smith. Hij was

niet de uitvinder – die eer komt

ene John McClendon toe – maar

verfijnde dit systeem in de jaren

zestig. Vier spelers stelden zich op in

de vier hoeken van de aanvalshelft

en (meestal) de point guard stond in

het midden. De bal werd eindeloos

gedribbeld en heen en weer

gepasst. Pas als de weg wagenwijd

open lag, ging er een speler naar

de ring… Dat kon destijds, omdat

er nog geen shotclock was. In de

ACC-finale van 1982 flikte North

Carolina het tegen Virginia om op

deze manier de bal gedurende

de laatste zeven minuten van de

wedstrijd in bezit te houden en

zo de 47-45 voorsprong over de

meet te trekken… Daar kun je je

bedenkingen bij hebben, maar ja,

als je er kampioen mee wordt… Je

kunt in Chapel Hill, de thuisbasis van

de Tarheels, nog altijd koffie drinken

in een tentje, dat Four Corners

heet…

Als je zelf basketball speelt en je

geeft een assist, let er dan even

op de uitgestoken wijsvinger van

de scorer, die je op die manier

bedankt. De uitvinder daarvan?

Juist: Dean Smith. Hij wilde dat de

toeschouwers zagen, wie voor een

belangrijk deel verantwoordelijk

was voor de score en verplichtte zijn

spelers tot dit thank you-gebaartje.

Tientallen keren per wedstrijd, waar

ook ter wereld, zien we dat gebaar.

Als een bedankje voor alles wat

Dean Smith voor ons sport heeft

betekend.

JAN VAN DER NAT

NIEUWE BONDSCOACH

MANNEN-ROLSTOELLERS

Frits Wiegmann is aangesteld als de

nieuwe bondscoach van het nationale

mannen- rolstoelbasketballteam.

Wiegmann staat met zijn mannen

voor de uitdaging om kwalificatie

voor de Paralympische Spelen in

2016 af te dwingen. Dat kan de mannenploeg

doen tijdens het Europees

kampioenschap van 26 augustus tot

en met 6 september in het Engelse

Worchester. Alleen de eerste vijf landen

krijgen een ticket naar Rio.

Wiegmann: ‘Europa is het sterkste continent

binnen het rolstoelbasketball,

de concurrentie is moordend.’

Wiegmann spreekt uit ervaring. Als

international speelde hij jarenlang

voor de Nederlandse selectie als

shooting forward. Hij maakte deel uit

van het meest succesvolle Nederlands

rolstoelbasketballteam ooit, dat onder

andere goud won bij de Paralympics

van Barcelona in 1992. Daarnaast

coachte Wiegmann meerdere seizoenen

het clubteam van Osnabrück

in de tweede Duitse Bundesliga en

was hij bondscoach van Duitsland en

België. De Nederlander, woonachtig in

Duitsland, is sinds vorig jaar betrokken

bij de staf van het Nederlands mannenteam.

Nederland, dat vorig jaar onder leiding

van Gertjan van der Linden voor het

eerst in acht jaar weer aan een WK

meedeed, kan dit jaar de volgende

stap gaan zetten. Van der Linden wil

zich volledig focussen op het vrouwenteam

dat grote kans maakt om

zich te kwalificeren voor Rio 2016.

5


Rubriek van alles en nog wat TipOff

DEAN SMITH EN DE

DOODSTRAF

Dean Smith wordt in de Verenigde

Staten, behalve als een eminent

basketballcoach, ook herinnerd

als iemand, met nog veel meer in

zijn mars, dan ‘enkel’ basketballers

opleiden, laten winnen en laten afstuderen.

In het nog altijd stevig conservatieve

zuiden van de USA, waar de

gelijkheid tussen zwart en blank

soms alleen op papier lijkt te bestaan,

heeft Smith altijd stelling

genomen voor sociale rechtvaardigheid.

In een bijzonder origineel

artikel op de site van The Nation

(een voor Amerikaanse begrippen

zéér links tijdschrift) lezen en leren

we, dat Smith een scherp oog had

voor rechtvaardigheid, juist ook in

rechtszaken waarbij de doodstraf

(letterlijk) boven het hoofd van de

aangeklaagde(n) hing. Smith was er

van overtuigd dat:

De doodstraf van ons allemaal

moordenaars maakt, en dus niet als

straf moet worden toegelaten, en:

Dat de doodstraf vooral hen onschuldig

treft, die niet de mogelijkheden

hebben om zich goed te

laten verdedigen, lees: vooral zwarte

verdachten.

In diverse gevallen zijn verdachten

in o.a. North Carolina nog net op tijd

van Death Row gered, toen bleek

dat zij onschuldig waren. Ongetwijfeld

zijn er ook onschuldigen, die

toch de doodstraf hebben gekregen.

Vanuit Nederland is onze reactie

misschien: nou, niet zo gek toch,

iemand die tegen de doodstraf

is. In North Carolina lag en ligt dit

toch een aantal tikkies anders. Nu,

en zéker in de tijd dat Dean Smith

zich hierover al liet horen, namelijk

al in de jaren zestig, toen de burgerrechtenbeweging

in de Verenigde

Staten nog een hele lange weg te

gaan had. Gelijke rechten tekenden

zich misschien af op papier, maar in

de praktijk was er – zeker in de

zuidelijke staten – nog weinig begrip

voor gelijkwaardigheid tussen

blanken zwart en voor een humane

strafoplegging.

Smith was zo overtuigd van zijn

waarden, waaronder het afwijzen

van de doodstraf, dat hij zelfs aan

Amerika’s beroemdste sportheld,

zijn oogappel bij UNC begin jaren

tachtig, Michael Jordan een ingrijpend

verzoek deed. Jordans vader

werd in 1993 vermoord. Slachtoffer

van ‘willekeurig geweld’, een wrede

beroving kostte hem het leven. De

twee verdachten leken een enkele

reis naar Death Row en een dodelijke

injectie voor zich te hebben.

Dean Smith vroeg aan Jordan, te

overwegen om niet aan te dringen

op de doodstraf. Zulks geschiedde.

De doodstraf werd niet geëist, de

daders gingen ‘gewoon’ achter de

tralies. Het is niet met zekerheid te

zeggen, wat de rol van Smith hierin

exact geweest is. Vast staat, dat het

een zaak was die, gezien de omstandigheden

en de bewijslast, regelrecht

tot twee doodvonnissen had

kunnen leiden.

Dean Smith, 36 jaar coach, 83 jaar

mens, en hopelijk een oneindige inspiratiebron

voor verdraagzaamheid,

mededogen en verbroedering.

ARIE IN ‘T VELD

ANTIO SINTERNIKLAAS

FLUIT OP EUROBASKET

Nederland wordt in september bij

EuroBasket 2015 niet alleen door

de nationale manenploeg vertegenwoordigd,

maar ook in het

arbiterskorps door Antio Sinterniklaas.

De scheidsrechter uit

’s Gravendeel is al meer dan tien

jaar international en wordt door

vrijwel iedereen gezien als de

beste in de Dutch Basketball

League.

Antio Sinterniklaas is al 25 jaar

actief op de velden. Sinds 2000

fluit hij in de eredivisie bij de mannen

en vanaf 2003 ook voor de

FIBA. Als zijn hoogtepunten tot nu

toe beschouwt Sinterniklaas het

WK voor meisjes U17, dat in 2012

in Amsterdam werd gespeeld, en

zijn twee seizoenen (2007-2009)

als scheidsrechter in de ULEB.

Sinterniklaas zegt vereerd te zijn

met zijn nominatie. ‘Ik denk wel

dat ik het Nederlands team moet

bedanken. Zonder hun fantastische

prestatie en plaatsing voor

het EK zou er waarschijnlijk geen

Nederlandse arbiter naar EuroBasket

2015 zijn gegaan.’

6


DE WIT LOGISCHE OPVOLGER VAN VEEN

Het is natuurlijk geen verrassing

dat Remy de Wit is aangesteld

als de nieuwe bondscoach van

het Nederlands vrouwenteam.

De opvolger van de bepaald

niet op chique wijze aan de kant

gezette Meindert van Veen – en

dat is een understatement –

was als technisch leider van het

CTO in Amsterdam eigenlijk

de enige mogelijkheid voor de

NBB. Zijn functie staat voor het

grootste deel op de loonlijst van

NOC*NSF, terwijl ook de gemeente

Amsterdam een steentje

bijdraagt en dat is natuurlijk mooi

meegenomen voor een bond, die

elk dubbeltje moet omdraaien.

Volgens het persbericht is het

bestuur en directie van de NBB na

een aantal gesprekken duidelijke

geworden dat Remy de Wit de

meest geschikte kandidaat was.

Esther Wender, technisch directeur

NBB: “Remy de Wit heeft een

enorme passie en drive om het

Nederlands vrouwenbasketball

op een hoger niveau te brengen.

Het is zijn taak om de ideale

prestatiecultuur neer te zetten

die het mogelijk maakt om met

ons Nederlandse vrouwenteam

aansluiting te vinden bij de

Europese subtop. Remy is

verantwoordelijk voor het

vertalen van alle kennis, expertise

en professionaliteit vanuit het

CTO-programma naar het

seniorenprogramma.”

Remy de Wit: “Het senioren

bondscoachschap is in mijn

beleving de hoogste eer die je

kunt krijgen als trainer/coach.

Ik voel me dan ook vereerd

deze uitdaging aan te mogen

gaan. Het verder opbouwen

van het vrouwenprogramma en

daarnaast nog meer toegroeien

naar een cultuur waarin we

presteren, is een belangrijk

doel voor me. Ik wil successen

behalen met het vrouwenteam

en het product Nederlands

vrouwenbasketball wereldwijd

verbeteren.”

De 40-jarige De Wit is sinds

2009 hoofdcoach van het CTO

Amsterdam Vrouwenbasketballprogramma.

Met succes heeft

hij dit opleidingsinstituut uit

weten te bouwen tot hét

ontwikkelingscentrum voor onze

beste jonge basketbalsters. Dat

heeft onder andere geleid tot

uitstekende resultaten op de

diverse jeugd EK’s, waaronder

twee vierde plaatsen met de VU18-

ploeg (onder 18) in 2012 en 2013.

Voordat hij aan de slag ging bij het

CTO was De Wit, die afkomstig is

uit het onderwijs, o.a. hoofdcoach

van de mannen eredivisieclub Den

Helder Seals.

Aankomende zomer zal Remy

de Wit de Nederlandse VU19-

ploeg coachen bij het WK in

Rusland. Naast zijn benoeming tot

bondscoach van het seniorenteam

blijft hij eindverantwoordelijke

voor het CTO-programma in

Amsterdam.

De Wit zal zijn officiële debuut als

bondscoach maken tijdens

de EK-kwalificatiewedstrijden,

waarvan, volgens het nieuwe

competitieformat van FIBA Europe,

de eerste twee in november 2015

zullen worden gespeeld. De twee

andere momenten vinden plaats

in februari 2016 en november

2016.

OPERATIE GESLAAGD

In ons vorige nummer kon u een

uitgebreid portret lezen van Rinus

de Jong, de voormalig voorzitter

en sponsor van Den Bosch en

weldoener van vele andere

eredivisieclubs. Kort na verschijning

van dat artikel dreigde er echter een

ramp. De 80-jarige De Jong was al

slecht ter been en bewoog zich, na

een auto-ongeluk dat hij een tijd

geleden had gehad, voort in een

rolstoel. Maar enkele weken geleden

viel hij ook nog eens van de trap

en brak zijn heup. Een ingrijpende

operatie bleek nodig

om een kunstheup aan te brengen.

Heel even was er de angst dat de

knoestige boom geveld zou zijn,

het ergste werd gevreesd. Maar de

operatie is wonderwel geslaagd.

De Jong kan zich zelfs iets beter

voortbewegen dan voorheen. Wij

wensen hem een voorspoedig

herstel en hopen hem binnen

afzienbare tijd terug te zien rond de

basketballvelden, en vooral in zijn

tweede huis: De Maaspoort in Den

Bosch.

7


Rubriek van alles en nog wat TipOff

Facebook en Twitter zijn

een onuitputtelijke bron

voor leuke beelden van

onverwachte momenten.

En wordt wat af ‘gedeeld’ en

‘geliked’ via telefoon en allerlei

computer-devices.

Jacob Bergsma laat zijn ogen langs talloze pagina’s

glijden en pikt de leukste basketball-gerelateerde

plaatjes eruit.

FACEBOOK

Het was dan wel geen echte interland, maar voor Charlon

Kloof, goed spelend en veel scorend voor de Turkse

tweededivisieclub Istanbul DSI, wel een moment om trots op

te zijn: het eerste optreden in Oranje.

Molten, de vaste ballenleverancier van FIBA Europe, heeft

een speciale bal gemaakt voor EuroBasket 2015, dat in

september wordt gehouden en waaraan ook Nederland zal

deelnemen. Op de GL7X-bal staan de superhero elementen

van het logo en de kleuren van de vier organiserende landen.

Mohamed Kherrazi wist al vroeg wat hij wilde worden. Zijn

dubbele nationaliteit leverde hem al een aantal interlands op,

alleen niet voor de USA….

Old buddies. Clemens Blom ontmoet oud-ploeggenoot

Bernard Day

Christian Aarts is benieuwd hoeveel likes hij gaat scoren op

facebook. In de TELEGRAAF een grote foto van hem.

8


FACEBOOK

Rik Smits heeft de Nederlandse basketballploeg op weg

naar het EK verrast met een flinke financiele steun in de

rug. De 48-jarige Brabander, die in de NBA furore maakte bij

Indiana Pacers, liet zijn moeder tijdens het All Star-gala in

Den Bosch een cheque van 25.000 dollar (zo’n 22.000 euro)

overhandigen aan de stichting die de organisatie rondom

Oranje in handen heeft.

Worthy de Jong werd uitgeroepen tot Sportman van het Jaar

in Leiden en dan is er altijd een leuk plaatje te maken.

https://www.youtube.com/watch?v=phoF5QatLKQ

De nieuwe huisstijl van Henk Pieterse zijn bedrijf Ball-Contact

werd ook op facebook gepubliceerd.

Zoals op bovenstaande foto van Robert Verboon te zien is, is

de wind zo fris dat oude strijdbijlen begraven zijn. Dat alleen

is al goed nieuws want beide mannen zijn van groot belang

voor het Nederlands basketbal. Daarom is het ook zo goed

dat er zoveel mensen/ex-internationals betrokken zijn bij het

nieuwe Oranje.

9


FotoSpecial

Voor de All Star Game gaf Henk Pieterse voor de kids

zijn bekende clinic met een hoge inspanningsgraad

gezien de vele tongetjes.

Foto’s Robert Verboon

10


FotoSpecial

Even uitrusten...... Maar dan blijkt te worden

geleund tegen een open deur.

Foto’s Peter van der Velde

12


Lance Jeter wordt onder de basket stevig

tegengehouden door Jeroen van der List.

Foto Peter van der Velde

13


FotoSpecial

Als hommage aan de prestaties van SPM Shoeters

in de EuroChallange. Noemen wij dit een blok?

Foto Christian Aarts

14


De nieuwste speelster van Binnenland Shay Selby

wordt stevig aangepakt .

Foto Peter van der Velde

15


Kees Akerboom

DRIEPUNTERS EN VRIJE WORPEN VALLEN ALS VANOUDS

KEES

AKERBOOM:

VIZIER WEER

OP SCHERP

Tekst: Rob van Gameren

Foto’s: Christian Aarts

SPM Shoeters is net als de

voorgaande twee seizoenen

weer titelfavoriet nummer één in

Nederland, met het verschil dat het

nu wél de titel hoopt binnen te slepen.

In de EuroChallenge bereikten de

Bosschenaren de tweede ronde en in

de competitie gaat het voortvarend.

Dat is mede te danken aan het sterke

spel van aanvoerder, scherpschutter

en Oranje-international Kees

Akerboom.

16


Kees Akerboom

De inmiddels 31 jaar jonge forward van

de Bossche formatie is bezig aan een sterk

seizoen, waarin zijn driepunter weer vanouds

vaak binnenvalt. Tot half januari schoot hij

zijn bommetjes maar liefst boven de vijftig

procent binnen. Een klein dipje de afgelopen

maand zorgt dat hij nog altijd ruim 45 procent

van zijn afstandsschoten door het net ziet

vliegen, met een gemiddelde van dertien

punten per wedstrijd. Tel daarbij zijn 56 procent

op tweepunters en 93 op vrije worpen bij

op, en je ziet dat Akerboom met recht het

predicaat topschutter draagt. Met name in

de EuroChallenge-wedstrijden in de tweede

ronde zorgt hij er op bepaalde momenten met

zijn driepunters voor dat de Bosschenaren in

de wedstrijd blijven. Hij strooit met drietjes en

schiet ze ook nog eens tegen ruim 54 procent.

Het kwam hem zelfs op complimenten van de

bezoekende Russische coach van Avtodor te

staan.

Akerboom maakt

zijn driepunters en

vrije worpen weer

als vanouds: ruim 45

procent om 93 procent

‘Mijn driepunters vallen inderdaad lekker

dit jaar’, bekent Akerboom. ‘Het heeft ook

allemaal te maken met onze stijl van spelen.

Dit jaar spelen we in een hoog tempo en

are we running the floor. Dat zorgt voor veel

mogelijkheden voor mij. Vorig jaar hadden

we met Tai Wesley een center waarmee we

veel inside-out speelden. Dit jaar is het spel

compleet anders.’

BOSSCHE METAMORFOSE

SPM Shoeters onderging afgelopen zomer een

flinke metamorfose. De ervaren Amerikanen Tai

Wesley, Ali Farokhmanesh en David Gonzalves

vertrokken, evenals rookie spelverdeler Tony

Johnson. Daar voor in de plek arriveerden het

18


trio Brandyn Curry, Chris Denson en Reggie

Johnson. Drie totaal andere spelers, maar qua

resultaten gaat het misschien wel beter dan

vorig jaar. Dat is niet alleen de verdiensten

van de Amerikanen, maar wellicht vooral van

de sterke Nederlandse kern die in Den Bosch

speelt. De grootste transfer van afgelopen

zomer was natuurlijk de overgang van MVP

Arvin Slagter van Groningen naar Brabant. Tot

goedkeuring van Akerboom. ‘Dat Arvin er bij is

gekomen is natuurlijk geweldig. We spelen al

heel wat jaren samen bij het Nederlands team

en hij is echt een geweldige toevoeging. We

spelen niet heel vaak samen tijdens wedstrijden,

dat is wel jammer, maar dat is de tactiek die we

als team kiezen. Met Stefan Wessels en Ralf de

Pagter hebben we nog twee jongens die hier al

jaren spelen. Daar bouwen we op.’

Voor de spelersgroep staat nu voor het tweede

jaar hoofdcoach Sam Jones, teamgenoot van

Akerboom in 2002-2003 en 2006-2007. In dat

laatste jaar werden ze samen zelfs kampioen

van Nederland. Akerboom: ‘Dat is in het begin

natuurlijk even wennen. We hebben samen

getraind, zijn wezen stappen, zijn kampioen

geworden. Dan staat hij ineens als coach voor

je. Of dat wennen was? Het is iets bijzonders. We

hebben het daar voor aanvang van zijn eerste

seizoen over gehad. Het contact zal anders zijn

tijdens trainingen en wedstrijden, maar dat is

niet meer dan logisch. Hij behandelt alle spelers

gelijk en daar is hij heel consequent in.’

SHOETERS IN EUROPA

Helaas kwam voor de Bossche formatie op

woensdag 18 februari een einde aan het

zeer succesvolle Europese avontuur in de

EuroChallenge. Na twee verlengingen moest

SPM Shoeters bij 92-94 het hoofd buigen

tegen het sterke Duitse Fraport Skyliners.

Het betekende de derde nederlaag in de

tweede ronde van het toernooi en daarmee

het definitieve exit in Europa. Het was echter

vooral de thuisnederlaag twee weken eerder

tegen het zeer sterke Russische Avtodor dat het

meest pijn deed bij Akerboom. ‘We hadden die

19


Kees Akerboom

wedstrijd zo goed als in de pocket. Met nog

drie minuten te gaan staan we dertien punten

voor en geven we het nog weg door knullige

turnovers. Vervolgens verliezen we ons hoofd in

de eerste verlenging door hen nog een kans te

geven op een laatste wanhoopspoging. Die valt

toevallig binnen en in de tweede verlenging is

het net een loterij. We verloren de wedstrijd en

dat was er pijnlijk, helemaal omdat je twee keer

het gevoel had dat het binnen was.’

‘Het was even wennen

toen Sam Jones ineens

mijn hoofdcoach

was. We hebben

samengespeeld,

zijn wezen stappen,

kampioen geworden.’

20


Een week later moet SPM Shoeters in Rusland

(bijna tegen de Kazachse grens) spelen.

Wederom is het een spannende strijd en

wederom trekken de Russen aan het langste

eind. Er is dan nog van alles mogelijk, maar

de Bosschenaren weten ook dat ze amper 48

uur later alweer op het parket moeten staan

tegen Aris Leeuwarden. ‘De reis van Rusland

naar Nederland behelsde bijna een hele dag.

We wonnen die wedstrijd tegen Aris nog vrij

gemakkelijk, maar weer twee dagen later

moesten we in en tegen Groningen. Je zag

daar het gebrek aan scherpte. We hadden

letterlijk pap in de benen. Bij rust stonden we

43-25 achter. Dat we het uiteindelijk nog wel

spannend maken is leuk, maar je ziet daar wat

veel reizen en Europees spelen met je doet.

Maar goed, dat ‘probleem’ hebben we nu

niet meer. We kunnen ons nu volledig op de

competitie richten.’

met bondscoach Toon van Helfteren en ben

altijd beschikbaar geweest voor het Nederlands

team, tenzij ik natuurlijk een fysieke reden had

om niet mee te doen. Een EK wil je als speler

natuurlijk meemaken en het is fantastisch dat

we ons geplaatst hebben. In de zomer van

2013 waren we al enorm dichtbij, maar door de

dubbele-nationaliteitenaffaire werden we daar

uit de uitslagen geschrapt. Toen hadden we het

geloof al dat het haalbaar was. Alle ellende met

het nationale team van vorig jaar was natuurlijk

dramatisch voor onze sport. De bond draaide

ons bijna de nek om, maar gelukkig is daar nu

een groep van oud-spelers van naam die het

voor het zeggen krijgt. Dat kan alleen maar

helpen. Nu is het aan ons op het parket om het

te laten zien.’

TITEL EN DAN EK

De fans en ook de spelers van SPM Shoeters

smachten wel weer naar een titel. In

2013 verloor het zeer verrassend van Aris

Leeuwarden in de halve finale van de playoffs,

terwijl het vorig jaar in een spannende strijd in

Groningen met 4-3 ten onder ging in de finale.

De laatste Bossche titel dateert van 2012, toen

het met 4-1 in Leiden feest mocht vieren. ‘Met

dit team moet dat zeker lukken, maar je ziet dat

de opponenten gedurende het seizoen steeds

sterker worden. Op dit moment steken wij er

met Leiden, Groningen en Zwolle bovenuit,

maar je ziet dat de onderlinge verschillen tussen

de topploegen kleiner worden. Je ziet aan de

finale van vorig jaar dat thuisvoordeel enorm

belangrijk is. Daarom willen we dit jaar sowieso

bovenaan eindigen in het reguliere seizoen.’

Als het seizoen eind mei, begin juni eindigt,

begint de voorbereiding op het EK. Nederland

is voor het eerst sinds 25 jaar weer aanwezig

op het toernooi van de Europese topploegen.

Akerboom hoopt daar natuurlijk ook bij te zijn,

ondanks zijn afwezigheid afgelopen zomer

tijdens de kwalificatie. ‘Ik heb goed contact

21


Maaike Klein

MAAIKE KLEIN

‘ALLES TE DANKEN

AAN BASKETBALL’

22


Tekst: Luc Reuvers

Foto’s: Peter van der Velde

Maaike Klein (24) streek na een

paar jaar buitenland enkele seizoenen

geleden weer neer in Den Helder.

De gedreven basketbalster runt

tegenwoordig haar schoonheidssalon.

‘Eigenlijk heb ik twee hobby’s.’

Klein, een kind van Den Helder.

De keuze voor basketball werd al op

jonge leeftijd gemaakt. ‘In mijn geval

omdat mijn ouders allebei hebben

gebasketbald en in Den Helder leeft

het heel erg.’ Klein deed ook aan

streetdance. ‘Op een gegeven moment

moest ik wel kiezen omdat ik meer

moest trainen.’ Als klein meisje was ze

als danser actief op het basketballveld.

‘Ik stond soms te dansen bij de

mannenwedstrijden. Dat was wel

grappig.’

Broers en zussen heeft Klein niet, teamgenotes

des te meer. ‘Dat zijn wel mijn zussen, zo voelt

het wel.’ Vanaf haar zesde speelde ze. ‘In begin

alleen een soort tikkertje, maar dat vond ik al

superleuk.’ Al jong won ze een NK. ‘Toen had

ik al zoiets van: ik wil later ook een Nederlands

kampioenschap met de vrouwen meemaken.’

Bij haar eerste nationale selectie kwam het

besef: ‘Het zit er misschien echt wel in.’

De guard dubbelde vaak bij Den Helder in een

hogere leeftijdscategorie. Op haar vijftiende was

ze vaste Oranje-klant, soms dubbel. ‘Twee EK’s

in een zomer was wel veel. Maar hartstikke leuk!’

Een keer U16, twee keer U18 en drie keer U20,

de laatste jaren in combinatie met de Oranje

vrouwen. ‘Wij zijn met U20 gepromoveerd met

Ronald van der Oord en Frans Griffioen. Die

zomer was er veel succes bij de jongens en

nog meer bij de meiden. We dachten dat wij

bijzonder waren, maar alle teams deden het

goed. Natuurlijk hartstikke mooi. Het jaar daarna

mocht ik in de A-divisie spelen en deden we het

ook heel goed.’

KICKEN

De promotie naar de A-divisie was kicken.

‘Dat is een van de mooiste dingen die ik heb

meegemaakt met basketball. Dat is top. We

gingen nooit uit van de mogelijkheid om een

Europees kampioenschap te winnen. Je denkt

daar natuurlijk wel aan, je gaat er altijd voor,

maar het was nog nooit voorgekomen. Te gek

en superleuk natuurlijk. Daar ben ik trots op.

Spelen in de A-divisie het jaar daarna is dan

wel een beloning.’ Enkele oudere speelsters

verdwenen. ‘Ik heb het wel mogen meemaken

en daar ben ik blij om.’

Maar er zijn ook momenten dat Maaike Klein

minder blij is. Bijvoorbeeld als de situatie rond

de bondscoach aan de orde komt. Op het

moment van het interview is Oranje coachloos.

‘Wij speelsters horen ook niet heel veel van de

bond. We waren net bezig met een leuke club

23


Maaike Klein

meiden en professioneler dan voorgaande

jaren. Het is jammer dat ze dat niet meteen

doorzetten.’ Het gedwongen afscheid van

Meindert van Veen als trekker van Oranje doet

pijn. ‘Dat was zeker een klap, niemand had

het verwacht na zo’n periode. Ik vind het niet

netjes hoe ze hem behandeld hebben. Ik ben

helemaal niet happy, zeker niet voor Meindert.

Ik heb mijn hele leven voor hem gespeeld en

24

kan me nu niet voorstellen dat je zo iemand

neerhaalt. Dat verdient iemand niet, die zich

zó lang zó inzet. Hij geeft er alles voor op, soms

niet normaal, maar hij doet het wel. Balen.’ Kleins

ogen verraden pijn. ‘Ik denk elke keer hoe kun

je iemand zó behandelen.’ Onrecht klinkt door.

‘Het team stond achter hem, dan gaat het

goed.’


DERTIG MEDAILLES

Klein grossierde in successen. Afgelopen

jaar moest ze voor een vragenpanel in Den

Helder haar medailles meenemen. In gewicht

voldoende voor een fitness work-out. ‘Ik schrok

daar zelf van. Het was zo’n bos. Het waren iets

van dertig medailles.’ Enkele blinken extra. ‘Die

met de vrouwen van Den Helder en die van de

Europese kampioenschappen natuurlijk.’ Verder:

‘Je kunt niet zeggen de eerste is de mooiste.

Natuurlijk is die mooi, maar als je het weer

meemaakt is het net zo leuk.’ Back-to-back: ‘Dat

proberen we altijd te doen.’

Na het gewonnen EK met U20 vroeg een scout

of ze geïnteresseerd was in het Israëlische

Hapoel Tel Aviv. Klein nam het niet direct

serieus. ‘Toen kreeg ik mailtjes en belletjes of

ik echt wilde komen. Het was mijn droom dat

te doen. Ik was wel wat bang waar ik terecht

zou komen, ik wist niets van het land. Ik was

19 jaar. Ik ben blij dat ik heb het gedaan. Het

was echt een topervaring. Leuke mensen en

een topland.’ Klein, groot als professional. ‘Het

hele jaar sport, dat vond ik toen geweldig.’ En

met toppers. ‘Ik speelde tegen en met WNBA

speelsters, heel erg goed.’ Met midweeks een

Europa Cup-programma. ‘Ik had toen het liefst

elke dag gespeeld. En het reizen was leuk.’

Bovendien kreeg Klein veel speelminuten.

Vermoeiend? ‘Dat maakte me toen niet uit, ik

kon elke dag wel spelen. Nu ben ik ‘oud’ en heb

ik wat meer pijntjes. Toen was ik een rookie en

speelde ik met oude meiden.’

SLOVENIË

Klein koos vervolgens voor ŽKK Celje in Slovenië

en daarmee voor een dubbel speelprogramma.

‘We speelden heel goed en zijn tweede

geworden. In de Adriatic League werden we

derde. We moesten ook veel reizen, maar

dat was allemaal met busjes.’ Een van haar

maatjes was Nika Baric. ‘Ze gaat nu in de

WNBA spelen, ze was toen nog heel jong.’

Later speelde ze voor het Spaanse Carmelitas

Ourense en kwam ze in een wedstrijd de toen

ook in Spanje spelende Leonie Kooij tegen.

‘Leuk, grappig, maar toch raar als je elkaar daar

ziet. Qua ranking zaten we in het midden van

de competitie. Het was best een goed team.

We verloren een paar close games. Dat was

jammer. Spanje is een superleuk land.’

‘Later heb ik er aan meegeholpen dat er twee

Spaanse speelsters, waar ik tegen en mee

gespeeld had, naar Den Helder kwamen om

te spelen’, vertelt Klein. ‘Twee speelsters die

goed waren in Spanje kwamen in Nederland

echter niet uit de verf. Hier draait alles toch

minder om basketball en heb je geen twee

à drie trainingen per dag en 24/7 een heel

team achter je. Daarom ben ik best trots op

wat wij in Nederland kunnen qua basketbal.

Zo›n piepklein landje gaat later echt nog wel

meedoen met de grote jongens.’

WEER DEN HELDER

Na haar Spaanse avontuur kwam Den Helder

weer in beeld. ‘Het laatste jaar dacht ik: Ik moet

ook aan mijn maatschappelijke carrière gaan

denken.’ Klein zette twee jaar geleden een

eigen schoonheidssalon op. Ze geniet van toen

en van nu. ‘Het gaat hartstikke goed.’ Een eigen

zaak opzetten is moeilijk. ‘Zeker in Den Helder.

Ik ben blij dat ik het kan combineren met

basketball. Twee hobby’s heb ik nu.’ Klein hoopt

op de playoffs en een entourage vergelijkbaar

met haar buitenlandse avonturen. ‘Bij de

playoffs zien we dat hier ook. Als we in de finale

staan is het bomvol. Hier is het jammer genoeg

alleen bij belangrijke wedstrijden.’ Dozy Den

Helder moet aan de bak voor playoff-plaatsing.

‘Het is nog nooit zo close geweest. We gaan

ervoor. De andere teams ook, maar voor de

kerst stonden we ook derde dus het is zeker te

doen.’

Voor haar klanten is het te hopen dat Dozy ver

komt. ‘Ik ben chagrijnig als we hebben verloren,

dat is niet leuk voor mijn klanten.’ Basketball

bracht Klein heel veel: ‘Doorzettingsvermogen,

mijn vriend, vriendinnen, mijn hele leven draait

om basketball.’ Een wereld die ze koestert. ‘Als ik

wat ga doen moet het wel wat met basketball

te maken hebben. Ik ben nog niet versleten,

gelukkig niet.’

25


Oranje Boven

SLAPENDE REUS LIJKT EINDELIJK WAKKER TE WORDEN

ORANJE

BOVEN

Tekst: Jan van der Nat

Foto’s: Peter van der Velde

26


Het Nederlands Mannen Team met staf zoals dat acteerde tijdens de All Star Game.

Met daarvoor Paul Meijering, de trotse sponsor voor drie jaar van dit team, en zijn gezin.

De Slapende Reus knippert met zijn ogen. Eindelijk. Enige voorzichtigheid

is nog op zijn plaats, maar het heeft er alle schijn van dat het Nederlandse

mannenbasketball nu dan toch de kans krijgt die het verdient. Overal

ter wereld wordt de populairste zaalsport omarmd en na vele jaren van

wanbeleid lijkt dat nu dan toch ook in Nederland te gaan gebeuren.

Na de afgrijselijke karaktermoord door de Nederlandse Basketball Bond

(NBB) en de daarop volgende redding door de clubs van de Federatie

Eredivisie Basketball (FEB), vond een groepje ex-internationals onder leiding

van Bert Kragtwijk en Rolf Franke het welletjes en zette een beweging

in gang, die zijn voorlopige hoogtepunt beleefde tijdens een prachtige

bijeenkomst bij het All*Star Gala in Den Bosch.

27


Oranje Boven

Door internationals, voor internationals: zij gaan het met zijn allen doen.

VOORSPRONG

Zoals gezegd: enige voorzichtigheid is

nog op zijn plaats. De wedstrijd is nog

maar net begonnen. Niettemin heeft de

stichting Nederlands Mannen Team al een

voorsprong genomen, terwijl de oorspronkelijk

verantwoordelijken konden spelen tot Sint

Juttemis, zonder ook maar in de buurt te

komen van het doel.

FEB-bestuur, in zijn maidenspeech als

voorzichter van de stichting NMT. De nieuwe

club heeft hulp en handjes nodig. Bijvoorbeeld

zoals die werden uitgestoken door (ex-NBBvoorzitter)

Adriaan Helmig, die als jurist onder

andere het contract met de NBB vorm gaf.

Dat doel van het NMT is duidelijk en bepaald

niet gespeend van enig optimisme. Het

Nederlands mannenteam moet terug naar de

top-10 van Europa, waar het ooit een vaste

waarde was met als hoogtepunt de vierde

plaats op het EK van 1983 in Frankrijk. Achter

landen als Italië, Spanje en de Sovjet Unie,

maar vóór Frankrijk en Joegoslavië. Misschien

is de top-10 een utopie. Tenslotte zijn landen

als de Sovjet Unie en Joegoslavië inmiddels

uiteengevallen en omgevormd tot samen een

stuk of tien prima basketballlanden. Maar wie

niet droomt, wordt nooit wakker.

Het was hartverwarmend om te zien hoe al

die toppers van toen zich schaarden achter de

plannen van Kragtwijk, Franke en co. Veel van

de mannen die in de ‘gouden’ jaren zeventig

en tachtig het oranje shirt droegen hebben

inmiddels hun sporen in het maatschappelijke

leven meer dan verdiend. Hebben soms

topfuncties, maar hebben in elk geval allemaal

een netwerk. ‘Boor dat aan”, zei Bert Kragtwijk,

penningmeester in het inmiddels afgetreden

28

De moeder van Rik Smits reikt namens haar zoon de cheque van

25.000 dollar uit.

DONATIE RIK SMITS

Ze zullen wellicht niet en masse in staat zijn

om te doen wat Rik Smits, de beste en meest

succesvolle Nederlandse basketballer ooit,

deed. Via een videoboodschap – hij kon niet

komen omdat hij in de VS familie op bezoek

had – doneerde hij liefst 25.000 dollar (dik


20.000 euro) aan het NMT, een schitterende

stap op weg naar het voorlopige doel. Ook

heel mooi is het contract met een nieuwe

grote sponsor. Het Zaltbommelse staalbedrijf

Paul Meijering, gespecialiseerd in RVS en

ook gelieerd aan SPM Shoeters Den Bosch,

siert vanaf nu voor drie jaar het shirt van de

Oranjeploeg. Drie ton heeft het NMT ongeveer

nodig om Oranje tot en met het EK in Zagreb

en wie weet tot en met Lille het programma

te kunnen bieden, dat nodig is om optimaal te

kunnen presteren.

De nationale mannenploeg verdient dat dubbel

en dwars en de groep, die er nu achter staat

geeft het vertrouwen dat dit ook gaat lukken.

Het NMT heeft de steun van de clubs van de

FEB en formeel natuurlijk ook van de NBB. Dat

laatste moet nu eenmaal, omdat wereldbond

misschien wel ooit vergeten, maar nimmer

vergeven. De komende vijf jaar – zo lang loopt

voorlopig het mandaat – is het woord aan de

stichting NMT.

RECORD-BONDSCOACH

Natuurlijk – wie had er anders verwacht? –

werd Toon van Helfteren officieel aangesteld

als bondscoach, al wil de recordinternational,

die met zijn zestiende wedstrijd van deze

campagne Ruud Harrewijn zal aflossen als de

bondscoach met de langste staat van dienst,

nadrukkelijk zijn ‘assistent’ Sam Jones op gelijk

niveau naast hem noemen. (‘Sam zie ik als

Associate Head Coach, zoals de Amerikanen het

zo fraai zeggen’).

In een interview recentelijk in dit magazine

hield Van Helfteren nog even de boot af en

droomde hij van een zak geld ergens

in een leuk land. Maar wie hem wat

langer kent, wist dat hij alleen bij

een heel bijzondere aanbieding

het Oranjeschip zou verlaten. Hij

was tenslotte de kapitein, die de

boot langs klippen stuurde, waarop

normaal gesproken schipbreuk zou

worden geleden.

Toon van Helfteren met opperspreekstalmeester en bestuurslid

NMT Jacob Bergsma

FIBA stichtingen als NMT niet erkent en

alleen nationale bonden als gesprekspartner

accepteert.

Dat en niet meer mag en moet de taak zijn van

de NBB, want wat er de afgelopen jaren in en

door ‘Nieuwegein’ is gedaan, mogen we dan

De vierde plek op het EK van

1983 mag dan als hoogtepunt

zijn genoteerd in de historie van

het nationale mannenbasketball,

de plaatsing voor het EK van

dit jaar verdient minstens een

gelijkwaardige plek. En dan mag

je alle mensen noemen, die een

bijdrage hebben geleverd. Staf en

spelers. De grenzen van fatsoenlijk topsport

bedrijven werden namelijk ver overschreden.

Niemand zou het Van Helfteren c.s. kwalijk

hebben genomen, wanneer ze het bijltje er

bij hadden neergegooid, toen driekwart van

de Oranje-kandidaten afviel. De plaatsing

via die geweldige wedstrijd in Leiden tegen

Montenegro was alleen daarom al een unieke

prestatie.

29


Oranje Boven

Als er dus mensen zijn, die verdienen te

oogsten van wat nu door het NMT is gezaaid,

dan zijn het wel Toon van Helfteren, Sam

Jones, de rest van de staf en de spelers, die

door Europa reisden op een manier, die bijna

mensonterend was, die hun eigen koffie

en biertje moesten betalen, maar geweldig

presteerden.

MAXIMAAL PRESTEREN

Niet alle spelers die het feestje in de Vijf Meihal

vierden, zullen er deze zomer bij zijn. Je moet

eerlijk zijn. Als iedereen beschikbaar is, is er

een sterker team samen te stellen. Dat doet

natuurlijk een beetje pijn na de zomer van

2014, maar Van Helfteren wil en moet maximaal

presteren, straks in Zagreb. Daarom zal een

beroep worden gedaan op de topspelers uit

het buitenland (Henk Norel, Robin Smeulders

en wellicht meer) en uit de eigen Dutch

Basketball League (Akerboom, Wessels, Jansen,

enz).

‘Wij zullen om te beginnen een man of 22

uitnodigen voor de eerste trainingen en

Bert Kragtwijk geeft een shirt aan de nieuwe sponsor van het

Nederlands team Paul Meijering van Paul Meijering

Stainless Steel

gaande het proces valt dan een aantal af tot

uiteindelijk 16 spelers. We willen met de best

mogelijk groep naar het EK. Dat is nodig om

iets te kunnen presteren’, zei Van Helfteren. De

voorbereiding staat al voor een groot deel in

de steigers. Het vinden van goede toernooien

was eigenlijk nauwelijks een probleem.

Nederland is een graag geziene gast. Wat een

topprestatie al niet vermag…

Op weg naar Zagreb speelt Nederland onder

andere toernooien in IJsland, Estland, Italië

en als klap op de vuurpijl in Griekenland,

waar uiteraard het gastland (tegenstander

ook in Zagreb), Turkije en Litouwen de

tegenstanders zullen zijn. Zo bekeken is de

top-10 van Europa al gehaald…

30


Niet om het geld

In 2007 speelde Nederland een uitwedstrijd in Albanië. De startende

center voor Albanië was een oude vriend en na de wedstrijd gingen

we ergens nog wat eten. We bespraken de gang van zaken rondom

onze nationale selecties. Hij beklaagde zich over het gebrek aan

budget bij de Albanese Bond en de goedkope vluchten en hotels

die daar het gevolg van waren. Tot zijn verbazing vertelde ik dat het

Nederlands team dezelfde goedkope vluchten nam en in dezelfde

hotels verbleef.

Column

Peter van Paassen speelde, na

zijn opleiding op St. Bonaventure in de

Verenigde Staten, twaalf seizoenen als

professional in België, Spanje, maar

vooral in Nederland bij Den Helder,

Amsterdam en Den Bosch. Het seizoen

2012-2013 was zijn laatste.

Het was genoeg geweest en tijd voor een

maatschappelijke loopbaan. Hij werkte

als consultant sportcommunicatie en is

nu docent Sport & Media aan de Fontys

Economische Hogeschool Tilburg.

In deze column laat hij maandelijks zijn

licht schijnen op de Nederlandse sport en

– logisch – het basketball in het bijzonder.

‘‘ En krijgen

jullie ook zo’n

waardeloze

dagver

goeding?”

“En krijgen jullie dan ook zo’n waardeloze dagvergoeding?” vroeg

hij. Toen ik antwoordde dat wij geen vergoeding kregen keek hij mij

geschokt aan. Toen begon hij te schaterlachen. “My country doesn’t

have money to fix our roads, or to build working streetlights, but at

least we get some money to play basketball!”

Elk land hanteert een eigen systeem om internationals te belonen

voor hun inzet. Bonussen voor gewonnen kwalificatiewedstrijden

of deelname aan een groot eindtoernooi zijn de gewoonste zaak

van de wereld. Israël hanteert een uitgekiend systeem waarin

alle dagvergoedingen, bonussen en andere beloningen op een

spaarrekening worden gezet. Pas na het officieel beëindigen van de

interlandloopbaan krijgt de speler dit uitgekeerd. Bedragen van meer

dan een ton zijn dan geen uitzondering.

Ook zijn er landen die er grote bedragen voor over hebben om

zwakten in hun nationale selectie op te lossen met het naturaliseren

van een Amerikaan. Tegen een vergoeding natuurlijk. Zo kreeg JR

Holden een jaar of tien geleden naar verluidt persoonlijk een Russisch

paspoort en een geldsom van tegen een miljoen dollar uitgereikt

door president Puttin. Een Montenegrijns paspoort leverde Omar

Cook ongeveer de helft op.

Dit soort praktijken zijn in Nederland uiteraard niet aan de orde.

Naturalisatie tegen betaling is ondenkbaar en de huidige generatie

internationals heeft nog nooit een noemenswaardige vergoeding

gekregen voor deelname aan het Nederlands team. Spelers die al

acht jaar lang per seizoen gemiddeld zeven weken vrije tijd (soms

weg van vrouw en kinderen) opofferden hebben dus in totaal

meer dan een jaar vrijwilligerswerk verricht in vaak amateuristische

omstandigheden.

Basketballen voor je land doe je uit trots, of omdat het spelen van

interlands goed is voor je eigen carrière. Maar bij het ontbreken van

welke financiële prikkel dan ook zal een Nederlandse international

het vooral doen omdat het gewoon erg leuk is. Hoe lachwekkend

dat in de ogen van een Albanees dan ook moge zijn.

31


Yannick Franke

De razendsnelle opmars van Yannick Franke

‘GEEN TIJD VOOR

ONVOLWASSEN

GEDRAG’

Tekst: Menno Schraven

Foto’s: Peter van der Velde

Nog maar twee seizoenen geleden maakte hij

voorzichtig zijn eerste minuten in de Dutch Basketball

League. Nu voert Yannick Franke meer dan verrassend

de topscorerslijst aan. Werd hij onlangs verkozen

tot starter in de All* Star Game en maakte hij daarin

ook zijn eerste wedstrijddunk. Een gesprek met

een opmerkelijk volwassen en groot talent over

ontwikkelen, mentale druk en ‘de verdediging eerlijk

houden.’

32


Yannick Franke

‘Ik hoop een voorbeeld voor andere jonge

spelers te kunnen zijn. Dat het wél mogelijk is

om vroeg door te breken in de eredivisie.’ Hij

zegt het bijna achteloos, zonder kapsones. En

het klinkt niet eens gek uit de mond van een

pas achttienjarige, jonge sportman. Daarvoor

zijn de huidige prestaties van Yannick Franke,

zoon en kleinzoon van de oud-internationals

Rolf en wijlen Wim ook veel te indrukwekkend.

Toch geeft Franke junior na enig overdenken

toe wel verbaasd te zijn over wat hij dit seizoen

wekelijks bij Challenge Sports Rotterdam

laat zien. Zoals de gemiddeld 18 punten per

wedstrijd die hem in elk geval tijdelijk de status

van beste scorer in de eredivisie brengen. ‘Het

doel is nog steeds zo veel mogelijk ontwikkelen.

34

Vorig jaar moest ik echt leren wat het is om

te spelen in de eredivisie. Zo veel mogelijk

minuten maken en het niveau ervaren. Voor

dit seizoen wilde ik uitgroeien tot een meer

constante factor. Dat doel lijk ik te gaan halen.’

In 2012 verruilde Franke Harlemlakers, de club

in Amsterdam waar hij het basketballen al heel

jong leerde, voor het professionele Zorg en

Zekerheid Leiden. De clubleiding, onder wie

toenmalige coach Toon van Helfteren, had al

snel in de gaten dat men een bijzonder talent

had binnengehaald. Franke belandde niet in

het U20-team zoals aanvankelijk de bedoeling.

Als jonkie werd hij meteen doorgeschoven naar

het opleidingsteam in de promotiedivisie en

ook mocht hij aansluiten bij het eerste.


NAAR ROTTERDAM

Toch koos hij halverwege het vorige seizoen,

na amper anderhalf jaar Leiden, voor een

vertrek naar Rotterdam. Simpelweg omdat

hij verwachtte daar meer aan spelen op het

hoogste niveau toe te komen. Franke had de

moed het Van Helfteren rechtstreeks mede te

delen, al werd zijn plotselinge vertrek door de

club niet bepaald in dank afgenomen. Toch

lijkt die move heel goed te zijn uitgepakt. Bij

Rotterdam maakt Franke vooral dit seizoen

een geweldige ontwikkeling door. ‘Als jonge

speler moet je je ieder seizoen afvragen waar je

jezelf het beste kunt ontwikkelen. Leiden is een

topploeg en de coach heeft het dilemma dat-ie

moet winnen. Bij Rotterdam verwachtte ik meer

kansen te krijgen.’

Franke wijst op de jonge leeftijd van het team

uit de Maasstad, in combinatie met een aantal

ervaren spelers die de kar moeten trekken.

‘Naast Ties Theeuwkens zijn dat bijvoorbeeld

Robert Krabbendam en Lucas Steijn. Van

hun ervaring kan ik leren. Vooral omdat ze

al zoveel hebben meegemaakt. Ze vertellen

iets, waardoor je beter bent voorbereid op de

situatie als die komt in een wedstrijd. Ik wissel

vaak met Ties de één-twee-positie af. Als guard

heb je meer controle over de bal. Maar het

is ook belangrijk om zonder bal goed vrij te

komen en over screens te rennen.’

MENTAAL SPEL

Twee ochtenden per week rijdt hij zelf vanuit

De Kwakel bij Aalsmeer naar Rotterdam. Voor

drie avondtrainingen kan hij vanuit Leiden, waar

hij nog 5 VWO volgt, meerijden met Robert en

Lucas. ‘Je moet er wat voor over hebben. Op

mijn vijftiende bedacht ik me dat ik wel op dat

veld in de eredivisie wilde komen te staan. Dat

betekent hard werken, maar als je resultaat ziet,

wil je het doen.’

Het belangrijkste is om je als speler te blijven

ontwikkelen, betoogt Franke. ‘Basketball is

een mentaal spel. Ik heb daar al een stap in

gemaakt, maar op dat vlak wil ik nog sterker

worden, mezelf niet door tegenslag van de

wijs laten brengen. Tegenstanders letten nu

ook meer op mij. Analyseren van te voren mijn

spel. Dit is eigenlijk de eerste keer op hoog

niveau, dat ik daar mee te maken krijg en waar

ik mentaal op voorbereid moet zijn. Leren

van de dingen die je niet verwacht. Achteraf

bedenken wat je beter had kunnen doen en

dat een volgende keer ook uitvoeren. Basketball

is een mannenwereld. Daar is geen tijd voor

onvolwassen gedrag. Als het erop aankomt,

moet je er staan.’

Zo eindigde hij de wedstrijd tegen Weert op 36

punten, na al 27 punten te hebben gemaakt

in de eerste helft. Helaas ging het door Franke

zelf gecreëerde laatste schot voor de winst in

de wedstrijd mis. Het was mijn eerste ‘game

35


Yannick Franke

winner attempt’. De verdediger dacht dat ik

over het screen ging, de center dacht uit te

stappen voor de help. Ik maakte een cross

beweging en nam de driepunter. Het was een

goede actie, maar hij ging alleen mis. Dat is kut

met peren. We hadden nog de rebound en een

score, maar die was buiten de tijd. In je carrière

mis je sowieso meer winnende schoten dan je

er maakt. Maar deze ervaring neem ik wel mee

en de volgende keer schiet ik zo’n bal wel raak.’

BODY LANGUAGE

‘Na bijna elke wedstrijd kijk ik samen met mijn

vader naar de tape en vraag ik feed back. Men

zegt dat je ouders, mijn moeder heeft ook

op hoog niveau gespeeld, geen objectieve

feedback kunnen geven, maar ik denk dat

het wel kan. Bepaalde dingen, zoals je ‘body

language’, krijg je zelf niet mee als je in het

veld staat. Dan denk je bijvoorbeeld dat je

agressief staat te verdedigen, terwijl je slap

en lui overkomt. Ik kijk veel video samen met

mijn vader. De kunst is om uit de hoeveelheid

informatie die je van mensen krijgt, datgene

te halen wat voor jou van toepassing is en om

daaraan te werken. Het is belangrijk om in de

aanval je verdediger te verrassen door sneller

te zijn of acties te maken, die hij niet verwacht.

Vervolgens kan de verdediger niet meer

smokkelen door op afstand te staan of onder

het screen door te gaan. Op deze manier houd

ik de verdediger eerlijk.’

Alles wat nu gebeurt is een extraatje, dat ik nu

ineens topscorer van de eredivisie ben en als

All*Star ben gekozen, had ik niet zo gepland.

Maar het is natuurlijk heel leuk dat mensen

waarderen wat je doet en heel Nederland op

mij stemt. Ik probeer iedere wedstrijd opnieuw

te benaderen. Je kunt altijd met mindere

prestaties te maken krijgen, maar ik heb nog

geen extra druk gemerkt. En die moet je jezelf

ook niet opleggen, omdat je een All*Star bent.

Dit is een mooie fase, maar mijn uiteindelijke

doel ligt verder dan Nederland. Spelen in een

van de sterkere buitenlandse competities. In

Duitsland, Frankrijk of Spanje, dat lijkt me heel

mooi.’

36


Gekte

De kiem van elke topprestatie in de sport is gekte. Het is alweer

een eeuwigheid geleden dat de volleyballers goud haalden op

de Olympische Spelen. Maar toen ze aan hun ambitieuze project

begonnen, werden ze door velen uitgelachen en voor gek verklaard.

Aanvankelijk zonder enige betaling sloten ze zich echter op in de

Bankras sporthal, trainden zowat dag en nacht tegen de heersende

mores in, met slechts dat ene doel voor ogen.

Column

Charis Sideris speelde in de

eredivisie en het nationale team, was

coach in Nederland en België en is een

hartstochtelijk schrijver over zijn sport

in De Telegraaf en uiteraard ook in dit

magazine.

Gekte vind je op alle niveaus en fronten. Gekte is de extreme vorm van

intrinsieke motivatie: je stelt een schijnbaar onhaalbaar doel, en doet er

vervolgens alles aan om dat doel te halen. Om die ultieme vorm van

zelfkastijding te kunnen opbrengen, moet je een beetje gek zijn. Een

gymzaaltje huren om daarin extra schottraining te doen of om aan

je techniek te werken. Bij elke schottraining tellen: hoeveel heb je van

welke positie raak geschoten? Hoe vaak na welke schijnbeweging?

Tellen en opschrijven, zonder dat iemand daarom vraagt. Gekte is

buiten door weer en wind extra looptraining doen, zonder coach,

zonder loop- of conditietrainer, zonder teamgenoten om je achter te

verschuilen. Jij wilt namelijk beter worden dan zij.

Gekte was afgelopen zomer de bereidheid van een stelletje tot

dan anonieme basketballers die – zonder enige honorering, en in

abominabele omstandigheden – een fantastische prestatie leverden

door zich met een veredeld C-team voor het eerst in 25 jaar te plaatsen

voor de EK-eindronde.

Ideaal is het als gekte inspireert: als jouw rücksichtsloze bezetenheid

besmettelijk blijkt. Die bijkans sprookjesachtige prestatie van Oranje

inspireerde enkele oud-internationals tot het durven dromen. Dromen

over continuering, dromen over een vaste plek bij de Europese (sub)

top, over een gedegen jeugdopleiding. Voormalige steunpilaren van

Oranje Bert Krachtwijk, Frank Kales, Rolf Franke, en enkele anderen

kwamen bij elkaar, bundelden hun krachten. En nu, enkele maanden

later, hebben ze niet alleen een nieuwe entiteit opgericht die, buiten

de vrijwel failliete NBB om, de nationale mannenteams gaat

beheren, maar die daarvoor ook nog eens de financiering voor de EKvoorbereiding

heeft rond gekregen.

‘‘ Gekte

inspireert“

Bijna 100 oud-internationals waren op die gedenkwaardige All

Star zondag in Den Bosch getuige van de presentatie van het NMT,

het Nederlands Mannen Team, de stichting die voortaan deze

ambities wil waarmaken. De opkomst was overdonderend, de bijval

onvoorwaardelijk. Met als hoogtepunt het filmpje van onze NBAlegende

Rik Smits die zich achter die plannen schaarde en 25.000

dollar aan de stichting schonk ter verwezenlijking van die plannen.

Velen zullen destijds, toen Kragtwijk en consorten hun ambities

kenbaar maakten, ze voor gek hebben verklaard. Die zwartkijkers

hadden gelijk. Die oud-internationals zijn gek. Gelukkig maar.

37


Nieuws elke maand

EN DE REST IS

GESCHIEDENIS

JANUARI 2015

Nieuws is in het digitale tijdperk

vluchtiger dan ooit. Wat vandaag

belangrijk is, zit morgen diep weggestopt

in het archief. Als het Nederlands

basketball Jacob Bergsma niet zou

hebben, ging alles verloren. Gelukkig

houdt hij een dagboek bij, zodat het

belangrijkste nieuws elke maand is terug

te lezen in Rebound.

Tekst : Jacob Bergsma

foto’s : Peter van der Velde

Bij het begin van het nieuwe jaar kiezen we voor een nieuwe naam voor deze rubriek. Omdat

Rebound voortaan aan het einde van de maand verschijnt, loopt de historische periode steeds

tot en met de helft van de maand.

17

Jesse Markusse keert via Aris Leeuwarden terug bij BC

Apollo. In 2013 legde de center de omgekeerde route

af.

20

Ten koste van Binnenland plaatst Landstede zich

eenvoudig voor de halve finales van de strijd om de

NBB Beker: 43-88.

21

In de EuroChallenge verliest SPM Shoeters in Frankfurt

met 75-70 van de Fraport Skyliners. De Duitsers hebben

daar in het slot van de wedstrijd wel een 11-0 run en

een hoop Bossche persoonlijke fouten voor nodig.

22

Donar zit in de halve finale van de NBB Beker. Dat gaat

ten koste van Rotterdam. Geen verrassing, want voor de

tweede keer op rij wordt het een dikke Groningse zege:

90-75.

25

Zorg en Zekerheid Leiden plaatst zich in Utrecht voor

de halve finale van de strijd om de NBB Beker. De

Leidenaars verslaan Cangeroes met 45-87.

26

Donar gaat ouderwets op de Hollandse toer. De

Groningers trekken in Bill Clark de vierde Amerikaan aan.

Clark komt uit de Franse B-divisie, speelde vorig seizoen

in Oekraïne en kaapt nu de speeltijd van Nederlands

talent weg.

27

SPM Shoeters komt van grote achterstand terug om

de Esten van Tartu Rock in de laatste seconden de

genadeklap toe te dienen. Een solistisch sprongschotje

van Brandyn Curry, de Bossche uitblinker, in de

slotseconden bepaalt de eindstand op 78-77.

28

Net als Donar haalt ook Zorg en Zekerheid Leiden een

extra Amerikaan. De Leidenaars nemen Maurice Creek

(links op de foto) over uit de failliete boedel van Den

Helder Kings.

29

Maar liefst drie spelers worden uit het veld gestuurd

bij de wedstrijd tussen Rotterdam en Groningen. Craig

Osaikhwuwuomwan geeft Michael Kok tot twee keer

toe een kopstoot. Wanneer Kok verhaal komt halen,

gaat ook Sean Cunningham zich ermee bemoeien. Drie

rode kaarten zijn het gevolg.

38


FEBRUARI 2015

01

In Dagblad van het Noorden meldt Donar dat Craig O.

en Sean Cunningham een boete van de club hebben

gekregen. De spelers duperen hun club niet alleen

uit oogpunt van sportiviteit, maar lopen ook tegen

schorsingen op.

03

SPM Shoeters verliest na twee verlengingen thuis van

Avtodor Saratov. De Russen komen met 107-108 erg

goed weg uit de Maaspoort. Kees Akerboom tekent

voor 27 punten.

04

Beoogd bondscoach Toon van Helfteren geeft een

selectie van vijftien namen vrij voor het Nederlands

team dat het in de All*Star Game gaat opnemen

tegen door het publiek gekozen spelers. Van Helfteren

selecteert: Arvin Slagter, Kees Akerboom, Ralf de Pagter

en Stefan Wessels van SPM Shoeters Den Bosch, Worthy

de Jong, Mohamed Kherrazi, Jeroen van der List en

Rogier Jansen van Zorg en Zekerheid Leiden, Thomas

Koenis, Ross Bekkering en Sean Cunningham van Donar

Groningen, Leon Williams van Landstede Basketball

Zwolle, Dimeo van der Horst van BC Apollo Amsterdam

en Nick Oudendag van ETB Wohnbau Baskets Essen

(GER). Ross Bekkering is de enige speler in de selectie

die nog niet eerder het Oranje shirt aangetrokken,

maar de center van Donar is op zijn retour van een

langdurige blessure.

04

In de All*Star Game neemt Oranje het in elk geval op

tegen Yannick Franke, Brandyn Curry, Kees Akerboom,

Will Felder en Reggie Johnson. De startende vijf wordt

gekozen door de lezers van de site basketballleague.nl.

04

Ondanks een nederlaag verschaft Donar zich een

prima uitgangspositie om de finale van de NBB Beker

te bereiken. In Leiden verliezen de Groningers met 79-

78 van Zorg en Zekerheid. De Leidse voorzitter Marcel

Verburg twittert optimistisch: ‘Gelijkspel op 5 maart in

Groningen is voldoende.’

04

Maurice Creek maakt in de bekerwedstrijd van ZZ

Leiden tegen Donar zijn debuut. Daarmee is de

papierwinkel voor Creek aanmerkelijk sneller rond, dan

voor de Amerikanen bij het begin van het seizoen.

05

Arvin Slagter is een van de acht aangewezen

deelnemers aan de Three Point Shoot out tijdens het

All*Star Gala. Slagter verdedigt zijn titel.

07

De Tucht- en Geschillen commissie van de NBB stuurt

Craig Osaikhwuwuomwan voor vier wedstrijden naar

de kant en Sean Cunningham - wegens recidive -

voor drie. De spelers van Donar krijgen hun schorsing

opgelegd naar aanleiding van het opstootje tegen

Rotterdam. Donar is not amused dat de straffen eerder

bij de media bekend zijn dan bij de betrokkenen.

10

Ook de

return tegen

Avtodor

Saratov wordt

SPM Shoeters

door de neus

geboord.

Ondanks

dit keer 28

punten

van Kees

Akerboom

winnen de

Russen met

89-85.

10

De

tegenstand van het Nederlands team in de All*Star

Game wordt voornamelijk gevormd door de

Amerikanen uit de DBL. Yannick Franke en Kenneth van

Kempen vormen de Nederlandse inbreng bij the best of

the rest.

10

The best of the rest wordt in de All*Star Game niet

geleid door Eddy Casteels, maar door Herman van den

Belt van Landstede Basketball Zwolle.

11

Remy de Wit wordt benoemd tot bondscoach van

het Nederlands vrouwenteam. De benoeming loopt

tot en met het EK van 2017. De Wit is de opvolger van

Meindert van Veen.

13

Andre Burton keert terug bij BS Weert. De Amerikaanse

guard/forward speelde ook in het seizoen 2006-2007 in

Limburg. Hij gaat nu op amateurbasis aan de slag.

13

Aris Leeuwarden legt zijn eerste twee spelers voor het

seizoen 2015-2016 vast: Quincy Treffers en Nigel van

Oostrum tekenen beiden voor één jaar bij. De twee

kwamen dit seizoen over uit de failliete boedel van Den

Helder Kings.

39


ALL STAR GALA

40

Tekst: Jan van der Nat

Foto’s: Robert Verboon

In het seizoen 2006-2007 werd de Dunk Contest

geschrapt uit het programma van het All*Star

Gala en vervangen door de Skills Challenge,

een dribbel, pass, schot en lay-up circuit. Dat

onderdeel werd gekopieerd van het NBA

All*Star Weekend. Dat was niet voor niets.

Het dunken was al een paar jaar een drama.

Het was bijna niet te doen om een behoorlijk

deelnemersveld bijeen te krijgen en als dat al

lukte, dan wemelde het van de ‘last moment’


afzeggingen. Spelers wilden of mochten niet

van hun coach (blessuregevaar) of waren

‘geblesseerd’. Dat laatste staat niet voor niets

tussen aanhalingstekens…

In de jaren daarna stond de dunkwedstrijd

gewoon weer op het programma. Soms

met leuke momenten, maar vaker van een

bedroevend niveau. Er werden ‘artiesten’ bij

gehaald van buiten de eredivisie, maar het werd

nooit meer de spectaculaire afsluiting van een

leuk All*Star Gala, die het ooit was. Dit jaar in

Den Bosch bereikte de Dunk Contest misschien

wel het absolute dieptepunt. Met alle respect

voor de uiteindelijke winnaar Orlando Gomez

van SVU Amstelveen, Yannick Aan de Wiel van

Harlemlakers, Chris Denson van SPM Shoeters

en Vaidas Tamasauskas van Challenge Sports

Rotterdam, maar het niveau was, in weerwil van

de negens en tienen die je om de oren vlogen,

41


42

ALL STAR GALA


niet meer waard dan een mager, heel mager

zesje.

Alle reden dus om de dunkwedstrijd volgend

jaar maar weer eens te schrappen, voor

een beetje spektakel een groep van die

professionele springveren uit te nodigen en

voor de echte basketballers andere onderdelen

te verzinnen. De Skills Challenge is best aardig

en wat te denken van trio’s, samengesteld uit

een speler, een speelster en een ‘legende’ uit

één stad of regio, die vanaf bepaalde plekken

moeten scoren. Ook een NBA-onderdeel, maar

beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Wat wél in orde was, was de rest van het

programma. De All*Star Game was vermakelijk

en de spelers begrepen prima waar het om

ging. Ook dat het aan het einde een beetje

spannend moest zijn. Bijna kwam er zelfs

een verlenging, maar uiteindelijk won het

Nederlands team met 127-125.

43


ALL STAR GALA

Ook de jonge garde begreep wat er werd

verwacht in een All*Star Game. Noord

mocht daarom in het laatste kwart nog flink

terugkomen om ogenschijnlijk wat spanning te

creëren. Zuid liet zich de winst echter niet meer

afpakken: 108-103.

Maurice Creek bewees met zijn zege in de

driepuntwedstrijd (18-17 tegen Landstede’s

Valentijn Lietmeijer in de finale), dat ZZ Leiden

er voor de rest van het seizoen een gevaarlijk

wapen bij heeft.

Laat het (nieuwe) FEB-bestuur snel een

werkgroep formeren, die zich buigt over de

formule van het All*Star Gala. Er ligt een aantal

goede bouwstenen klaar. Het Nederlands team

tegen de rest is prima, bijvoorbeeld. Maar een

show van een uurtje of vier is geen kwestie van

organiseren, maar van creatief nadenken over

hoe je voorkomt, dat een toeschouwers ook

maar het idee krijgt om zijn plaats te verlaten.

Waar nog wel ‘een onsje’ bij kan is het

entertainment. Dat was met een doorsnee

groep dansmeiden en drie (en een ‘halve’)

mascotte aan de magere kant. Tien minuten

stilte in de rust van de hoofdwedstrijd was bijna

dodelijk…

44


Aron Royé

Aron Royé

TERUG

OP HET

OUDE

NEST

Tekst: Charis Sideris

Foto’s: Peter van der Velde

46


Net als zo veel anderen is ook

Aron Royé lang het slachtoffer

geweest van het onafzienbare leger

doorgaans matige Amerikanen dat

de Nederlandse basketballvelden zo

lang heeft bevolkt. Jarenlang heeft hij

bij respectievelijk Leiden en Groningen

zijn rol als stand-in met wisselend

succes vervuld, en met wisselende

waardering van coaches, media en

publiek. Alleen bij BC Apollo mocht

en mag hij de verantwoordelijkheid

dragen van startende spelverdeler.

En dat doet hij met verve. Na enkele

maanden in het sterfhuis van Den

Helder te hebben rondgedoold, is hij

weer terug op het oude, Amsterdamse

nest. We spreken hem enkele dagen

na de miraculeuze thuiswinst in de

allerlaatste seconde van Apollo op Aris

Leeuwarden.

Daarin speelt Royé een belangrijke rol. Hij is

duidelijk de leider van het team, zet de lijnen

uit, en neemt beslissende initiatieven op

belangrijke momenten. Hij doet dat bovendien

zonder het vocale misbaar dat vaak met

leiderschap wordt verward. ‘Ik zal dat best van

nature hebben meegekregen’, verklaart Royé,

‘maar dat heb ik pas geleidelijk ontwikkeld.

Ik probeer het verlengstuk van de coach in

het veld te zijn. Voor een point guard is dat

natuurlijk extra belangrijk. Het is moeilijk te

zeggen op welke punten ik me de afgelopen

jaren verder heb ontwikkeld, maar ik geloof

dat mijn fundamentals beter zijn geworden,

mijn schot is iets beter, vooral uit de dribbel,

en ik voel me rustiger in het veld. Ik heb altijd

keihard gewerkt, was tot voor kort dan ook

vooral een goede verdediger. De laatste tijd

heb ik ook meer aanvallende dreiging. Ik durf

veel meer verantwoordelijkheid te nemen.’ Dat

laatste blijkt ook in het duel tegen Leeuwarden.

In de hectische slotfase is het telkens Royé die

de psychologisch belangrijke punten scoort

of laat scoren, middels gewaagde drives of

uitgekookte assists.

IDEALE CLUB

Wat dat betreft is BC Apollo een ideale club

voor contractloze, maar ambitieuze spelers

zoals ook Dimeo van der Horst en Max van

Schaik, die zich op het hoogste niveau willen

profileren. Na uitstapjes naar Matrixx Magixx

en Gas Terra Flames in Nijmegen en Groningen

stagneerde de ontwikkeling van het grote

talent dat Van der Horst genoemd mag worden.

En Van Schaik kreeg zijn jeugdopleiding in

Spanje, waar hij achtereenvolgens uitkwam

voor het juniorenteam van Badalona en twee

derde divisieteams, vooraleer hij in Den Helder

strandde.

Royé: ‘Hier is gewoon geen geld, niemand

krijgt een cent uitbetaald, hoogstens

een tegemoetkoming in wat secundaire

arbeidsvoorwaarden. Na het faillissement

van Den Helder, waar we maar één van de

47


Aron Royé

vier maanden dat we daar speelden kregen

uitbetaald, kregen we van het UWV 13 weken

salaris uitgekeerd, en 6 weken vooruitbetaald.

Het was voor mij dan ook een logische keus

om weer hier in Amsterdam te komen spelen.

Ik woon en studeer hier, en kon dat mooi

combineren. Op mijn eerste training voelde ik

me rot. Het niveauverschil met wat ik gewend

was, was groot. En ik had het gevoel dat ik met

hangende pootjes was teruggekomen. Maar

dat wende snel, ik kende de meeste jongens

nog van vroeger. We hebben sinds de overstap

van Sergio de Randamie en mezelf veel

mogelijkheden met dit team. Er is talent, een

goede mix van jeugd en ervaring. En het klikt.

Als we ons gaan concentreren op verdedigen

en de daarbij horende discipline kunnen we

nog voor verrassingen gaan zorgen. We gokken

op de zesde plaats.’

48

GRILLIG

De basketball-loopbaan van Royé is grillig

verlopen. ‘Op mijn achttiende tekende ik bij

Leiden’, blikt de spelverdeler terug. ‘Ik moest

ineens op mezelf gaan wonen, maar dat

vormde geen probleem. Het basketball ging

minder. Ik had het niet naar mijn zin: ik werkte

keihard op elke training, dit in tegenstelling

tot enkele van onze luie Amerikanen, maar ik

kreeg van coach Ivo Boom nauwelijks speeltijd.

Na twee seizoenen besloot ik te vertrekken en

tekende bij een Spaanse derde divisieclub. Daar

heb ik echter maar een maand getraind, omdat

Leiden geen schuldvrijverklaring wenste af te

geven die nodig is voor zo’n overschrijving. Men

wilde een deel van de investering terugkrijgen.

Maar ik zocht een plek waar ik me optimaal

kon ontwikkelen, en had het gevoel dat dit bij

Leiden niet ging gebeuren. Daardoor werd

ik geremd in mijn ontwikkeling. Gelukkig zag


Marco van den Berg, de toenmalige coach van

Gas Terra Flames, het wél in mij zitten en vertrok

ik naar Groningen. Daar beleefde ik drie mooie

jaren. Het klikte, zowel met de coach als met de

ploeg. Ik speelde zo’n 20 minuten per wedstrijd,

we werden in het tweede jaar landskampioen.

In het derde jaar wonnen we de beker, maar

verloren de zevende en beslissende wedstrijd

van de play-off finale na drie verlengingen van

Leiden. Daarna vertrok Marco, maar wilden

ze wel met me verder. Ik had inmiddels het

contract met mijn agent Ruud Harrewijn

opgezegd en voerde de onderhandelingen

alleen. Hun aanbieding beviel me niet. Ik dacht

dat ik, nu ik alleen onderhandelde, geen 10

procent commissie aan mijn agent hoefde af

te dragen. Maar dat bleek niet het geval te zijn,

want Harrewijn had een contract met de club

getekend dat hij 10 procent van mijn salaris

zou krijgen zo lang ik daar zou spelen, ook al

vertegenwoordigde hij mij niet meer.’

‘Ik was hier helemaal klaar mee’, vervolgt Royé,

‘en besloot te vertrekken naar Amsterdam,

waar ik daarna twee seizoenen heb gespeeld.

En na dat intermezzo in Den Helder ben ik

dus weer terug op het oude nest. Ik heb mijn

ambitie voor een professionele carrière nog niet

opgegeven. Voorlopig vind ik de afwisseling

tussen studeren en basketball erg prettig. Na

een dag studeren, kan ik tijdens de training

lekker afreageren en mijn hoofd leegmaken. Als

er een goede aanbieding komt, ben ik bereid

om de studie op een lager pitje te zetten, ik

hoop dan in twee jaar te zijn afgestudeerd.

Daarna zal ik een keuze moeten maken,

afhankelijk van de situatie. Als ik niet bij een

goede club terecht kan, zal ik moeten kiezen

voor mijn maatschappelijke carrière. Ik studeer

psychologie, maar wil niet de klinische kant op,

heb geen zin om met zieke mensen te werken.

Vermoedelijk ga ik dan iets doen in de sport

of de arbeid- en organisatiepsychologie. Maar

voorlopig schuif ik dat voor me uit.’

49


Kenneth van Kempen

KENNETH VAN KEMPEN, EEN ERVAREN ROT IN EEN JONG TEAM

‘FOUTEN MOET JE

MAKEN OM BETER

TE WORDEN’

50

Tekst: Aid Henic

Foto’s: Christian Aarts


Kenneth van Kempen is inmiddels

27 jaar oud. Vier jaar genoot hij van

college basketball in de Verenigde

Staten. Na een vervelende knieblessure

kwam hij bijna zonder club te zitten,

maar hij keerde terug naar zijn oude

club in Weert. Daar is hij met zijn

ervaring een belangrijke speler is in

een jeugdig en fanatiek team.

De Weertenaar was voor het derde seizoen

op rij van de partij bij het All*Star Gala, en met

gemiddeld tien stuks per wedstrijd is hij een

reboundmeester op de Nederlandse velden.

Niet alleen is hij basketballer, maar ook is Van

Kempen toekomstig farmaceut.

Voor de 2 meter 8 lange center was het een

droom om ooit in de Verenigde Staten zijn

basketballkunsten te laten zien. Dit was vrij

vroeg in zijn carrière het geval. ‘Toevallig kwam

Ohio University hier een wedstrijd spelen. Ik

speelde toen tegen hun en na afloop vroegen

ze om mijn mailadres. Toen is het balletje gaan

rollen.’ Opvallend, noemt Van Kempen het zelf,

aangezien hij die wedstrijd maar vijf minuten

speelde. ‘Ik had niet verwacht dat ze mij

überhaupt een berichtje zouden sturen.’

En zo begon het avontuur in de Verenigde

Staten. Bij Ohio University, om precies te zijn,

waar Van Kempen in 2010 zelfs kampioen werd

van de MAC Conference. In de vier jaar dat de

center voor Ohio University speelde, heeft hij

veel geleerd. Niet alleen als basketballer, maar

ook als mens. Vier jaar van huis en dan ook nog

eens in het buitenland, dan ga je anders tegen

dingen aankijken.

HARDER

‘In de vier jaar in de Verenigde Staten ben ik veel

opener en socialer geworden. Daarvoor was

ik een beetje onzeker en gesloten. Ook heb ik

geleerd veel harder voor mezelf te zijn. Naast de

levenservaring ben ik ook als basketballer beter

geworden. Gelukkig had ik een goede coach

die mij goed begeleidde, waardoor ik technisch

en mentaal veel vooruitgang boekte. Als ik nog

een paar jaar had kunnen blijven, had ik dat

zeker willen doen.’

Helaas voor Van Kempen vlogen de vier jaar in

de Verenigde Staten om, waarbij in het laatste

seizoen ook een vervelende blessure om de

hoek kwam kijken. Van Kempen had een tijd last

van zijn knie, maar volgens de artsen viel dat

51


Kenneth van Kempen

wel mee. Een MRI-scan na het seizoen liet wat

anders zien. ‘Er bleek een gat in mijn kraakbeen

te zitten. Dat hadden ze niet verwacht. Het

moest geopereerd worden.’

Na zo’n operatie ben je maanden kwijt aan

revalidatie en daarna is het maar de vraag of

er een club is die je wilt hebben. ‘De blessure

kwam op het verkeerde moment in mijn

carrière, ik miste het hele pre-season. Het was

52


moeilijk een nieuwe club te vinden.’ Ook kom

je door zo’n blessure als speler nooit te weten

hoe ver je had kunnen komen als basketballer.

‘Ik had graag willen weten wat mijn plafond is. Ik

denk dat ik meer had kunnen bereiken, als ik dat

seizoen niet geblesseerd was geraakt.’

Gelukkig voor Van Kempen kon hij terug naar

zijn oude club, BSW, waar hij maar al te blij mee

was. ‘Weert wilde me graag terug en daar ben ik

ze ook heel dankbaar voor. Anders had ik thuis

moeten zitten.’

EVEN WENNEN

‘Het was even wennen. Voordat ik naar de

Verenigde Staten ging om voor Ohio University

te gaan spelen, vond ik Weert fantastisch; de

Nederlandse competitie an sich was fantastisch

om in te spelen. Dan kom je ineens in een

heel andere atmosfeer, waarin de sport meer

leeft dan in Nederland. Veel meer. Om na vier

seizoenen weer terug te gaan naar Nederland,

is een hele omschakeling. Waar ik dat aan merk?

Het publiek bijvoorbeeld. Je speelt daar voor

een paar duizend man en die studenten gaan

elke keer helemaal uit hun dak. Alles om de

wedstrijden heen is ook anders geregeld dan in

Nederland. Je merkt dat de sport daar veel meer

leeft dan in Nederland.’

BSW is een van de vele sportclubs in Nederland

die het financieel ‘zwaar’ hebben. Hierdoor is

het lastig om spelers aan te trekken, om over

Amerikanen maar niet te spreken. Het levert

uiteindelijk een jong team op, kijkend naar de

gemiddelde leeftijd van 21,5 jaar.

Een jeugdig team, volgens Van Kempen is het

leuk, maar soms ook lastig. ‘Tussen de spelers

onderling klikt het. Het is een team dat hard wilt

werken, maar je merkt bij sommige situaties

gewoon dat we wat ervaring missen. Dat is

soms lastig, maar de ervaren spelers in de ploeg

moeten zorgen dat er een bepaald niveau

gehaald wordt, zodat de jonge spelers beter

worden. Dat is belangrijk.’

KLEINE BANK

‘Dat we nu pas drie wedstrijden gewonnen

hebben, komt doordat we ervaring en kwaliteit

missen. Onze bank is klein, we wisselen niet

heel veel. Als je tegen andere teams speelt,

merk je dat het in het begin wel gelijk op gaat.

Maar als de tegenstander de turbo er op zet, en

kan blijven wisselen, dan komen wij gewoon te

kort.’

Met een aantal gewonnen wedstrijden die

op één hand kan tellen, lijkt het onmogelijk

om elke wedstrijd gemotiveerd te beginnen.

Soms is het lastig, volgens Van Kempen. ‘Je

moet ervoor waken, je moet het voor zijn. Op

53


Kenneth van Kempen

rol gekregen dan dat ik in de Verenigde Staten

had. Bij Ohio University was ik aanvallend meer

een roleplayer, maar verdedigend deed ik m’n

ding wel. Daar kon ik op dat moment mijn

team ook het beste mee helpen. Hier doe ik

dat verdedigend nog steeds, maar hier heb ik

aanvallend een grotere rol gekregen.’

‘Ik had er graag bijgezeten’, antwoordt Van

Kempen op de vraag of hij in de nationale

ploeg hoort. ‘Misschien denken mensen dat ik

afzeg, maar ik heb altijd laten blijken dat ik mee

wil.’ Door de knieblessure van jaren geleden

is twee keer per dag trainen niet te doen.

‘Dat heb ik aangegeven, en dan worden er

andere keuzes gemaakt. Ik baal er van, maar de

coach maakt keuzes en die respecteer ik.’ Het

Nederlands mannenteam heeft Van Kempen

nooit gehaald, wel speelde hij mee bij het U18

en later ook het U20 team.

het moment dat je het ziet aankomen, moet je

even stoppen en duidelijk maken dat het niet

kan. Ik denk dat het op dit moment wel te zien

is dat we die motivatie wel hebben, kijkend naar

ons spel.’

Een jeugdig team heeft zo zijn nadelen, maar

ook voordelen. ‘Iedereen is jong geweest en

dan maak je fouten. Maar die fouten moet je

ook maken om beter te worden.’ Jonge spelers

helpen om hun fouten niet te herhalen en de

spelers proberen beter te laten basketballen

ervaart Van Kempen als leuk, maar soms ook

frustrerend. ‘Soms gaat het niet zoals je dat wilt

zien, maar daar word je ook als persoon beter

van.’

Toekomstig farmaceut Van Kempen zit

inmiddels in het laatste jaar van zijn master. ‘Bij

BSW valt het studeren prima te combineren

met basketball. Bij andere teams, die ’s middags

ook trainen, zal dat lastig te combineren zijn.

Bij Weert laten ze je studeren en basketballen

tegelijk, dat is fijn. Daar is ook wat voor te

zeggen.’

Van Kempen hoopt nog een tijdje te kunnen

basketballen, maar dat is afwachten. ‘Het ligt er

aan hoe het met mijn knie gaat, maar ik ben blij

dat ik nu nog kan basketballen. En anders heb ik

altijd mijn diploma nog, maar je weet natuurlijk

nooit waar je terecht komt!’

AANVALLENDE ROL

‘Als speler probeer ik zo veel mogelijk

verdedigend mensen te helpen en nu bij

Weert heb ik ook aanvallend een veel grotere

54


Column Me Dunkt!

Me

Dunkt!

DOWN MEMORY LANE

Niet het evenement op zich was voor mij reden om me op

zondag 22 februari te melden in de Maaspoort voor het All*Star

Gala en het nieuws rond het nationale mannenteam zou

me ook wel via een persbericht bereiken. Maar ik wilde toch

per se naar Den Bosch. Vooral voor de bijeenkomst van de exinternationals.

Je mag ze geen oud-internationals noemen,

want ook al zijn de haren veelal grijs, oud voelen ze zich lang niet

allemaal.

Column

Jan van der Nat werd in 1969

basketballverslaggever van de inmiddels

overleden Leidse Courant, 45 jaar later

is hij hoofdredacteur van Rebound

en heeft tussen die twee ijkpunten in

‘honderdduizend’ wedstrijden verslagen.

Me Dunkt! dat daar voldoende stof uit te

halen is voor een column, die echter ook

vaak zal ingaan op de actualiteit.

Er zouden er bijna honderd komen, was de verwachting en dus

zou voor mij een beetje rondstruinen in de businessruimte van

de Maaspoort een soort ‘Walk Down Memory Lane’ worden.

Tenslotte is mijn haar net zo grijs als dat van de meeste exinternationals.

Niet zo gek voor iemand, die in 1972 zijn eerste

toernooi met Oranje, het pré-olympisch in Amsterdam, versloeg.

Het was natuurlijk prachtig dat zo’n geweldig gezelschap naar

Den Bosch was gekomen. Uiteraard vooral met het doel voor

ogen om massaal achter Oranje te gaan staan en de actie ‘Van

internationals, voor internationals’ te omarmen.

Ik denk dat ik ongeveer de helft van die honderd man heb

meegemaakt als speler van Oranje, coach of in een andere

functie. Het werd daarom een heerlijke reünie, ook al was

dat niet de opzet. Het was natuurlijk prachtig dat ook Jaap

van Veen, met zijn 91 jaar de oudste nog in leven zijnde exinternational,

er was. En de tien jaar jongere Piet Ouderland,

die niet alleen basketballinternational was, maar ook voor het

Nederlands voetbalelftal uitkwam en heel veel wedstrijden voor

Ajax speelde.

Het ‘Hé, hallo, hoe is het met jou’ was niet van de lucht. De

meeste gesprekjes duurden niet lang. Na twee zinnen te hebben

uitgewisseld zag bijvoorbeeld Adriaan Helmig alweer iemand

met wie hij ook moest praten. Vaak bleef het bij het schudden

van een hand. Met Eric Jager heb ik langer staan praten. Als

speler was hij van voor mijn tijd, maar ik maakte hem mee als

teamarts van Oranje.

Behalve de veranderde haarkleur waren de gezichten natuurlijk

door de jaren getekend. Maar de herkenning was er niet minder

om. Op een enkeling na dan. Eentje moest zich aan bijna

iedereen voorstellen en ik moet eerlijk toegeven, dat ik hem op

straat zó voorbij zou zijn gelopen. En dat terwijl Paul Ruysenaars

nota bene voortkwam uit mijn alma mater Bona Stars.

Als ik terugdenk aan Paul Ruysenaars zie ik een hippieachtige

jongen voor me. Lang haar, altijd spelend met een haarband en

getooid met een studentikoos brilletje. Tja, das war einmal…

56


DOWN MEMORY LANE

Wie kent ze nog?

We hebben een paar van de internationals op de foto gezet.

foto’s Christian Aarts

57


Atlanta Hawks

ONVERWACHTE TITELPRETENDENT IN HET OOSTEN

HIER KOMEN DE

HAWKS

De Golden State Warriors hebben verreweg het beste

record in het sterke Westen, ja, zelfs van de hele NBA.

Toch is er één ploeg in het Oosten die de Warriors goed

kan volgen. Cleveland, de ploeg van Lebron James, denkt

u wellicht of de Chicago Bulls. Deze twee ploegen zitten

elkaar wel op de hielen in de Central Division, maar

opereren ruimschoots in de schaduw van….de Atlanta

Hawks, de revelatie van het seizoen.

Tekst: Martin Hoekstra

58


Dat wekt wel enige verbazing, want al

jaren zijn de Hawks underachievers. Goed

genoeg om de play-offs te halen en dan

snel te worden afgeserveerd. Zelfs in de

hoogtijdagen van Dominique Wilkins, The

Human Highlight Film, was het bereiken van

een Conference Final een utopie, laat staan

het halen van de NBA Finals.

Het is inmiddels al weer 45 jaar geleden

dat de Hawks in een Conference Final

uitkwamen en dat was nota bene in het

Westen. Tussen 1956 en 1970 bereikten

de Hawks – eerst nog onder de naam

St. Louis Hawks – liefst twaalf keer de

Conference Finals in het Westen. De Los

Angeles (Minneapolis) Lakers en de San

Francisco Warriors vormden zeven keer het

eindstation. Vier keer bereikten de Hawks

wel de Finals, namelijk in 1957, 1958, 1960

en 1961. Het was de era van de Boston

Celtics die in deze periode (1957-1969) elf

keer de titel veroverden, voor het eerst in

1957 ten koste van de Hawks. In 1958 was

het de enige keer dat de titel naar de St.

Louis Hawks ging. In de Finals versloeg de

ploeg van superster Bob Pettit (gemiddeld

dat jaar goed voor 24.6 punten en 17.4

rebounds) de Celtics met 4-2. De drie andere

keren waren de Celtics dus te sterk.

FUNDAMENTALS

Maar zo langzamerhand is er een mooie

verzameling spelers bijeengebracht in

Atlanta. Zonder echt grote sterren, maar

wel met spelers die bereid zijn de mouwen

op te stropen en voor elkaar willen werken.

Spelers die tot in hun vingertoppen de

fundamentals van het basketballspelletje

beheersen. En dat leidde in januari tot

een ongekend succes. De Atlanta Hawks

sloten de maand januari af met zeventien

overwinningen op rij (met december

meegeteld duurde de winning streak liefst

negentien wedstrijden). Nog nooit had een

ploeg zo veel overwinningen op rij in één

maand behaald. Toen de speler van de

maand januari voor de Eastern Conference

bekend werd gemaakt, voltrok zich een

unicum: de volledige startende vijf van de

Hawks werden uitgeroepen tot speler van

de maand januari.

Om nog maar even door te gaan: tijdens

de All*Star Game kon de coach van het

oosten Mike Budenholzer, niet toevallig

ook de coach van de Hawks, vier van zijn

spelers in het veld brengen: center Al

Horford, forward Paul Millsap, spelverdeler

Jeff Teague en scherpschutter Kyle Korver.

DeMarre Carroll was de enige Hawksstarter

die niet werd uitgenodigd voor de

All*Star Game.

De vier all stars van de Hawks hoefden

tijdens de introductie voor de All*Star

Game en alles wat er omheen hing niet op

het meeste applaus te rekenen. Wat dat

betreft mag de pr-afdeling van de Hawks

zijn werk wel wat beter doen. Een ploeg

die het op één na beste record neerzet en

zulke bijzondere prestaties afdwingt, mag

toch wel wat meer gepromoot worden. Of

gaan ze er bij de Hawks ook vanuit dat het

in de play-offs weer als vanouds gaat en

dat er snel een uitschakeling volgt?

UITGEBALANCEERD

Het mooie van de Hawks is dat het team

enorm uitgebalanceerd is. Jeff Teague is

topscorer van de ploeg met gemiddeld

17.0 punten en deelt en passant ook nog

eens 7.5 assists uit. Paul Millsap volgt met

16.8 punten en is de beste rebounder van

de ploeg met 7.9 afkaatsers per wedstrijd.

Al Horford komt aan 15.6 punten, 7.4

rebounds en is een enorme safety in de

verdediging met 1.3 geblokte schoten per

wedstrijd. Kyle Korver is goed voor 12.7

punten en schiet momenteel 52% van

zijn driepuntspogingen (en dat zijn er niet

weinig, gemiddeld drie per wedstrijd uit

59


Atlanta Hawks

5.8 pogingen) raak. DeMarre Carroll, niet

bepaald een household name, zit met

12.0 punten ook nog in de dubbele cijfers.

De bank heeft ook een goede inbreng.

Dennis Schröder, de Duitse tweedejaars

bij de Hawks, scheurt over het veld voor

8.5 punten en 3.5 assists. Hij verving al een

aantal malen een geblesseerde Teague

en deed dat met verve. Mike Scott (7.6

punten), Pero Antic (5.8), topverdediger

Thabo Sefolosha (5.1), Shelvin Mack

(4.5) en Kent Bazemore (4.1), ze brengen

allemaal wat kwaliteiten op het plankier

en spelen vrijwel allemaal minstens 15

minuten per wedstrijd.

TEAM FIRST BASKETBALL

De Hawks hebben zelf genoeg

vertrouwen in elkaar. Geen wonder dat

het management dan ook niet ging jagen

naar andere spelers vlak voor de trade

deadline. Waarom zou je een winnend

team willen veranderen. Maar de grote

vraag is natuurlijk of de Hawks dit in de

play-offs nu ook door kunnen zetten en de

NBA Finals weten te bereiken. Uiteindelijk

hebben ze alle grote favorieten tot nu toe

geklopt en zetten ze een perfect voorbeeld

neer van ‘team first basketball’, zoals de San

Antonio Spurs dat vorig jaar ook lieten zien.

Paul Millsap kan zich goed indenken dat

mensen deze vraag stellen. Uiteindelijk is

het toch best verwonderlijk en komt het

succes haast uit het niets. Hoewel, vorig jaar

was Al Horford lange tijd uit de running.

De center speelde maar 29 wedstrijden en

dan is het lastig om een geheel als ploeg te

vormen. Millsap is zelf ook verbaasd over

het succes. ‘Natuurlijk is het voor ons ook

een verrassing’, geeft Millsap toe. ‘Alleen

al om in de eerste maand van het jaar zo

veel wedstrijden te winnen. Maar ‘e zijn nu

gewend aan het succes. Voor minder doen

60


we het niet meer.’

In een interview liet Mike Budenholzer

weten dat de Hawks helemaal geen

ingewikkelde spelletjes spelen. Zo moeilijk

is het allemaal niet, al lijkt het daar dan wel

op. De bal beweegt heel snel, de rotaties

in de verdediging en spacing in de aanval

zijn zo goed dat het haast niet anders kan

dat hier veel op is getraind. Millsap ontkent

dat. ‘Het is echt zo simpel, alleen hebben

mensen moeite om dat te begrijpen. Ze

snappen niet dat het zo eenvoudig is en

dat we daar zo’n succes mee hebben. Het is

gewoon fundamenteel basketball.’

INTELLIGENTE SPELERS

Jeff Teague vergelijkt het met pick-up

basketball. De spelers van de Hawks zijn

niet zelfzuchtig. Om dat spel zo te kunnen

spelen, heb je intelligente spelers nodig.

Spelers die weten hoe ze moeten passen

en de wil hebben om een goed schot in te

ruilen voor een beter schot. Dat kunnen de

mannen van de Hawks als geen ander en

vooral dat is een verklaring voor het succes

van de ploeg van Budenholzer.

Naast de verdediging, waar Al Horford voor

een grote ommekeer heeft gezorgd ten

opzichte van vorig seizoen, speelt ook het

feit dat een aantal Hawks al jaren samen

speelt een grote rol in het succes van dit

seizoen. Dit is een groot verschil en voordeel

ten opzichte van andere contenders zoals

de Chicago Bulls en de Cleveland Cavaliers

die meerdere nieuwe spelers (Pau Gasol,

Lebron James, J.R. Smith, Kevin Love)

moesten inpassen.

Kunnen de Hawks all the way gaan? Het zou

een daverende verrassing zijn, maar het is

zeker niet uitgesloten. De kampioen van

het Westen zal de Finals bereiken na een

zeer zware strijd, want daar zit elke ronde

barstensvol spanning. In het Oosten zal het

Kyle Korver

vooral afhangen van het tijdstip waarop de

Cavaliers en Bulls hun spel naar een hoger

plan gaan tillen. Als dat niet snel gebeurt, is

het zeker niet uitgesloten dat de Hawks na

54 jaar weer terugkeren in de NBA Finals.

61


Sponsors & partners

CROWDFUNDING

PARTNERS

CROWDFUNDING

Als een groot deel van de vaste maandelijkse lezers nu eens donateur zou worden tegen een zelf te bepalen

bedrag (minimum tien euro per jaar), dan kunnen wij Rebound blijven maken.

Wilt u ons steunen, klik hier.

Klik hier voor contact met ons: info@basketballmagazine.nl

REBOUND WORDT VOOR SEIZOEN 2014-2015 GESTEUND DOOR DE

NAVOLGENDE PERSONEN, WAARVOOR ONZE HARTELIJKE DANK:

D.W. VAN DER STARRE € 25,00

J.H.M.C.J. WALLAART € 15,00

S.P. BOSCH € 20,00

J.G. VAN LAAR € 20,00

F. WESSELS € 15,00

J.A.V. RANDWIJK € 15,00

R.A. HOGENKAMP € 20,00

P. ERNST € 15,00

K. BOUWKNECHT € 15,00

R. VD BERG € 45,00

A. TER HARMSEL € 15,00

DENNIS STEIJN € 25,00

DIMITRY NIKITIN € 30,00

TEUNIS DE HEER € 25,00

E. BAKKER € 15,00

J.J.P. RIETVELD € 25,00

wie volgt?

62


Het digitale magazine uitgeven in de huidige vorm kan niet meer. Wij hebben

gekozen om tot nu toe het magazine gratis aan te bieden om zodoende veel

lezers te bereiken. Maar gratis is niet voor niets. Op dit moment moeten we

eigen geld periodiek in het project steken om het draaiende te houden. En dat is

eindig.

Wij kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat Rebound door veel

basketballliefhebbers zeer wordt gewaardeerd. We worden daarin gesterkt

als we de maandelijkse leescijfers bekijken. Het laatste nummer van 2014 werd

bijna 5.000 keer gelezen. Dat is best een mooi aantal in een toch kleine sport als

basketball nu eenmaal is.

Bijna 5.000 lezers geven de burger moed en zin om door te gaan. Dat willen wij

dan ook heel graag, want basketball is nu eenmaal onze passie en hobby. En

u weet het: voor een hobby heb je veel over. Maar niet alles. Er zijn grenzen.

Vooral financieel.Wij hebben één afspraak. Dit project mag veel tijd en moeite

kosten, maar als we vanuit privé moeten bijstorten (wat nu het geval is) dan

houdt het op.

We hebben – en we zeggen dat niet voor de eerste keer – hulp nodig. Van het

bedrijfsleven en van jullie als lezer. We streven naar een zo groot mogelijke

verspreiding en willen daarom Rebound gratis blijven brengen.

Een eerdere crowdfunding-actie heeft wel iets opgeleverd, waarvoor

hartelijk dank natuurlijk. Maar we hebben veel meer financiële bewijzen van

waardering nodig. Als een groot deel van de vaste maandelijkse lezers nu eens

donateur zou worden tegen een zelf te bepalen bedrag (minimum tien euro per

jaar), dan zouden wij voor een belangrijk deel uit de zorgen zijn.

Voor een streefbedrag van 14,95 euro per jaar krijgt u dan uiteraard tien fraaie

uitgaven van Rebound per basketballseizoen.

63


Sponsors & partners

SPONSORS &

PARTNERS

SPONSORS/PARTNERS

Wij zijn actief aan het zoeken naar bedrijven met een bijzondere belangstelling voor het basketball. Lees je dit

bericht en denkt je te kunnen bijdragen aan de continuïteit van dit basketballmagazine, neem dan contact met

ons op. We maken graag een afspraak om over de mogelijkheden te praten.

Klik hier voor contact met ons: info@basketballmagazine.nl

REBOUND WORDT GESTEUND DOOR DE NAVOLGENDE BEDRIJVEN:

hier kan

uw logo

staan

PEAK werd in 1989 in China

opgericht en is internationaal actief

vanaf 2006. Sinds oktober 2012

is PEAK Sport actief in Nederland.

PEAK ontwerpt, ontwikkelt en

produceert sportkleding onder

haar eigen merknaam. Basketball

was vanaf het begin een zeer

belangrijke markt voor PEAK.

Inmiddels biedt het merk een breed

scala aan kleding, schoenen en

accessoires voor vele sporten, zoals

hardlopen, fitness, tennis en diverse

indoor sporten. Tevens heeft PEAK

een uitgebreid lifestyle aanbod,

variërend van hoodies, shirts , shorts

en sneakers.

wie steunt

ons?

klik hier

voor meer

informatie

http://www.peak-sport.nl

64


COLOFON

REBOUND

Rebound wordt uitgegeven 10 x in het

basketballseizoen en verschijnt omstreeks de

eerste van iedere maand.

Klik hier voor de uitgegeven nummers:

http://issuu.com/stichtingamericansports/docs

Voor meer informatie ga naar

www.basketballmagazine.nl .

KERNREDACTIE

Charis Sideris

Jan van der Nat

Peter van der Velde

EINDREDACTIE

Jan van der Nat

VORMGEVING / FOTOGRAFIE

Peter van der Velde

COLUMNS

Charis Sideris

Jan van der Nat

Peter van Paassen

AAN DIT NUMMER WERKTEN

VERDER MEE:

TEKST

Jacob Bergsma

Rob van Gameren

Aid Henic

Martin Hoekstra

Luc Reuvers

Menno Schraven

Arie in ‘t Veld

FOTOGRAFIE

Christian Aarts

Robert Verboon

© 2015

UITGEVER

Dit magazine is een uitgave van:

Stichting American Sports

p.a. Appelstraat 17 2564 EA Den Haag

Email: info@basketballmagazine.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden

verveelvoudigd, opgeslagen in een

geautomatiseerd gegevensbestand en/

of openbaar gemaakt in enige vorm

of op enige wijze, hetzij elektronisch,

mechanisch, door fotokopieën,

opnamen of op enige andere manier

zonder voorafgaande schriftelijke

toestemming van de uitgever.

65

More magazines by this user
Similar magazines