M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

eyefilm.nl

M - Zoek direct in de EYE-bibliotheek

JOUW MAn##£? '^/mRegie: RICHARD THORPE.Metro Goldwyn-Mayer-film.^imi ^ Myrna Loy^ml ^znmFranchot Tone" Ehzabeth Kent Rosalind Russell^Ian ^^ Walter PidgeonS ore " ce . f Rita Johnson^ Sw,ftNana Bryant£T Ruth Hussey^■ -■ ■ Leonard PennTommy Gaunt j ohn MiljanEen geestehjke William Stack^US . , L Oscar O'SheaUe boksmatch-omroeperI3 an Xobvniet meer van Alan te houden, zich naar het feest tot inwijding van hun nieuwe huis.Alan en Mimi zijn van plan hun.vroegere relatie door een van vriendschap te vervangen.Den volgenden avond bezoeken Alan en Mimi een boksmatch zonder Elizabeth, die lieverthuis blijft. Alan en Mimi hebben dien avond zooveel pleizier, dat Mimi weer tot over haarooren verliefd wordt. Dezen keer is zij er vast van overtuigd, dat hij haar gevoelens beantwoordt.Dinsdag daarna bekent Mimi Elizabeth, dat zij Alan bemint, 's Avonds zegt Alan tegenzijn vrouw, dat hij naar zifh club gaat, maar in plaats daarvanbegeeft hij zich naar Mimi. Elizabeth, die begrijpt waar Alan isheengegaan,' verschijnt een paar minuten na hem. Zij is een moedigeen' eerlijke vrouw en zij wil de zaak rustig met haar manen Mimi bepraten en doen, wat zij wenschen. Zij verklaart, datZe reeds, op de huwelijksreis op de hoogte was van het feit, datAlan haar niet liefhad. Zij geloofde toen vast, dat hij niet totechte liefde in staat zou zijn en nooit een vrouw oprecht zoubeminnen. Daar hij haar ten huwelijk had gevraagd, meende zij,dat hij van haar meer hield dan van een ander en dus was zij, diehem werkelijk liefhad, besloten bij hem te blijven. Nu hij echtervan Mimi bleek te houden, moet zij erkennen zich te hebbenvergist en zij is bereid voor deze plaats te maken. Na Elizabeth'svertrek openbaart Alan, dat hij nooit waarlijk van Mimi heeftgehouden en dat zijn vrouw gelijk had, toen ze zei, dat hij totechte liefde niet in staat was.De wanhopige Mimi gaat naar Jimmy om hem te vertellenwat er gebeurd is en het gelukt Jimmy haar op te vroolijken. Zijis het met hem eens: Echic liefde bestaat niet. en ze besluiten eenhechte vriendschap te sluiten, waaraan elke gedachte aan liefdevreemd is.Den volgenden morgen deelt Min;: haar moeder mede, dat zijgenoeg heeft van de liefde en dat zij tn Jimmy alleen vriendenzullen zijn. De oudere vrouw laAt hen u:t en beweert, dat zijwerkelijk op elkaar verliefd zijn zonder het te weten.-Aanvankelijkprotesteeren zij tegen deze opvatting, maar als Jimmy hetjonge meisje voor het eerst hartelijk heeft gekust, geven zij beidentoe, dat Meg gelijk had ...Het lieftallige New Yorksche society-sterretjcMimi Swift is heel erg verliefd op den jongenAlan Wythe, die ieder oogenblik uitHonda terug kan keeren en haar beloofd heeft haarna zijn terugkomst onmiddellijk op te bellen Duswacht Mimi Swift met groot verlangen op een telefoontje.Maar in plaats daarvan wordt er' een telegrambezorgd, waarin Alan en Elizabeth Kent mededeelen,dat ze samen zullen trouwen en dat Mimials bruidsmeisje wordt geïnviteerd. Mimi raakt zeeropgewonden als ze deze ontstellende tijding ontvangten haar moeder, Meg, 'n bekende romanschrijfster, enJimmy Kilmartin, Megs vriend, teekenaar bij een dergroote nieuwsbladen, trachten haar te troosten.Na afloop van de bruiloft vertelt Mimi, het bruidsmeisje-tegen-wil-cn-dank,Alan, dat zij niet van plani st te lateft als hü van de huwelijksreisz ekeerd. Daarna gaat zij naar een bar,tot Jimmy haar ophaalt. Hij trachth ren door te zeggen, dat hij niet gelooftder echte liefde.den morgen deelt Mimi haar moederh m opzichte van Alan mede. Meg raadth chten haar liefde voor Alhn te vergetend( erken. Het jonge meisje volgt den raadv; ier op en het gelukt haar een positieal e verwerven aan hetzelfde blad, waaraa:bonden is. Het duurt niet lang, of zijh( iet haar reclame-teekeningen en haaren s zeer groot.i Elizabeth van de wittebroodswekenzij rd, begeeft Mimi, die er zeker van isen Alan.i^TfimfiMlIÜ'T ii■.Meg Swift en MimiSwULIE


NIEUWSUIT DESTUDIO'SErich Engel heeft voor de Terra-filrr. „lm Namendes Volkes" de volgende artlsten uitgezocht: RudolfFernau, Christine Grabe, Menta Egies, AlbertFlorath, Franz Nicklisch, Rolf Weih en FritzKampers."^npippMarlene Dietrich werd door de Fransche filmproductie-firmaForrester-Parant geëngageerd. Eerstzal zij echter te Hollywood nog een film voor deColumbia spelen.Milena von Eckardt is door regisseur Veit Harlanvoor de film „Das unsterbliche Herz" uitgekozen.Na een rustperiode van eenige maanden, welkeGreta Garbo voor het grootste gedeelte tezamenmet Leopold Stokowski In Europa heeft doorgebracht,bereiken ons thans oHicieele berichtenomtrent de eerstvolgende film van „la divineGarbo". Deze maand zal men namelijk in deMetro Goldwyn Mayer-Studio's te Culver-Citybeginnen met de verfilming van Melchior Lengyel's„Nmotchka", waarin Greta de hoofdrol zal vervullen.De voorloopige Engelsche titel is „Love isnot so simple" en de film is gebaseerd op JacquesDeval s bewerking van bovengenoemden romanGarbo s daaropvolgende rolprent zal gemaaktworden naar den bekenden roman „MadameCurie de biografie, die door Eva Curie, de dochtervan deze bijzondere vrouw, over haar moederwerd geschreven. Het boek wordt voor de film bewerktdoor niemand minder dan den bekendenEngelschen essayist Aldous Huxley.De Metro Goldwyn Mayer heeft de zestienjarigekunstschaatsenrijdster Megan Taylor een film-contractaangeboden. Zij wil dit contract echter eerstna de Olympische Spelen 1940 aanvaarden.George Formby speelt de hoofdrol in „Troublebrewrng , een film die in de Ealing-ateliers bijLonden wordt opgenomen.Frances Farmer en Leif Erikson vertolken debelangrijkste rollen in „Escape from yesterday".Gail Patrick vervult de vrouwelijks hoofdrol inde Paramount-film „Disbarred".Charles Farrell en Jacqueline Wells speien debelangrijkste rollen in de Columbia-film „Flight tofame". C. C. Coleman Jr. regisseert.Frank Capra zal de film „The Gentleman fromIndiana" in scène zetten.Warren William is door de Columbia-filmmaatschappijgeëngageerd.Franz Zimmermann heeft de hoofdrol in deRabenalt-film „Rosemarie will nicht mehr lügen".IvanPetrovichis te Spalato met de actrice FriedelSchuster in het huwelijk getreden.Chaxles Farrell en•Jacqueline Wells, die de hoofdrollen vertolken in de Columbia-„Flight to fame".Juergen von Alten ensceneert de film „Das Fettnäpfchen"Het draaiboek is geschreven doorChristine Grossmann en W. Hoeppener-Flatow.•Viktor de Kowa zal voor de Tobis drie films vervaardigen.De eerste is getiteld „Peter und Paul"de tweede „Das Fraülein". In deze film zal DeKowas echtgenoote, Louise Ullrich, de hoofdrolvervullen. Van de derde staat de titel nog niet vast.•Imperio Argentina speelt onder regie van haarechtgenoot, florian Rey, de hoofdrol in „Aixa".•ONZE WEKELIJKSCHEPRIJSVRAAGVraag vijfhonderd en dertienWat verstond men in Drente onder de„Markegronden"?Wij stellen een hoofdprijs van ƒ 2.50 envijf troostprijzen beschikbaar om te verdeelenonder hen, die vóór 19 December (abonné'suit overzeesche gewesten vóór 19 Januari)goede oplossingen zenden aan ons redactieadres:Galgewater 22. Leiden. Op enveloppeof briefkaart gelieve men duidelijk te vermelden: Vraag 513.DE OPLOSSINGVraag vijfhonderd en negenDe eerste bruikbare naaimachine werd doorElias Howe vervaardigd in 1845. Hij was geborenin 1819 te Spencer, en stierf in 1867te Brooklyn.Mej. A. Reynders te Deventer verwierf metde juiste oplossing van deze vraag den hoofdprijs,terwijl de troostprijzen toegekend kondenworden aan: Mej. C. E. M. van Es teRotterdam, Mej. D. M. H. Jarigse te Twello,Mej. B. Holten te Rotterdam, den heer G. H.Peerbolte te Rotterdam, den heer E. van Veente Hengelo.Joseph von Sternberg zal de Metro GoldwynMayer-film New York Cinderella" reflisseeren.Ue hoofdrollen zijn in handen van Spencer Tracyen Hedy Lamarr.M.G.M heeft de verfilmingsrechten verworvenvan Rafael Sabatini's bekende boek „ScaramoucheHet Is de tweede keer, dat dit werk zalworden verfilmd. In 1923 werd het reeds door RexIngram In scène gezet.Hnmprey Bogart is Bette Davis' partner in Darkvictory". Regisseur Edmund Goulding engageerdeGeorge Brent en Ronald Reagan eveneens voordeze rolprent.Paul Schneider Duncker werd door de K.O.-fllmproductle te Berlijn geëngageerd.Annemarie Korff heeft de hoofdrol In de Terrafilm„Die kleine Mauritius".Felix Timmermans schrijft het scenario voor deJan Vanderheyden-film „Een engel van een man".Agnes Straub, de Duitsche film- en tooneelspeelster,werd bij een auto-ongeluk te Erfurtzwaar gewond.Jules Berry en Josseline Gael vervullen dehoofdrollen in „Son oncle de Normandle", eenfilm die door Jean Dréville wordt geregisseerd.Alina de Silva, een Zuid-Amerlkaansche zangeres,zal In de film „L'ombre d'une femme" debuteeren.De regie is in handen van René Ie Hénaff.Lys Gauty, de bekende voordrachtskunstenares,'zal voor de eerste maal op het witte doek verschijnenen wel In „La Goualeuse", onder regievan Fernand Rivers.iuV**••••^AFBEELDINGIN KLEURMULTICOLOURPICTURE


VAN LEZER TOT LEZEROp d«. pagina kunnen onz« abonné'i. onder da „Rullrubrlak", fratia aan «dvar.tanti. paataan, waarin xij lata aanbladan In ruil voor lau andara. Daiaplaattln,i. gahaal gratl.. maximaal 10 ragal. par advartantla. Advartantlai, waarin »oor*warpan ta koop worden aangabodan of gevraagd, woningen té huur wordengevraagd of ta huur aangeboden, diensten worden aangabodeJ, enxoovoort, en.«.-voort, worden onder de rubrieken „Ta koop aangabodin", „ré koop gevraaJd'Tn„Diveraen" g.plaatat en berekend tegen $ cta. per regel, minimum »IJf rege'."NIEUWSTE KOOPAANGEBODENTe koop : Een kolenfornuisvoor elk aann.bod. P. T. Vermorken.Sumatrastraat 217-111,A'dam.Te koop : Een gasradiatormet pijpen, geheelnw. Zeer geschikt voorkantoor en winkel.Hoofdweg 143-1, Amsterdam.Te koop : Een driewielerm. motor met open bak,ook te gebr. voor melkkar.Covert Fiinkstraat140-hs, A'dam (Z.).Te koop aangeb. : Tafel,buffet, kachel met toebeh.v. Delden, Molukkenstr.27-111. A'dam.Te koop : Blauwe mantelmet echt bont, v. ƒ 69.—v. ƒ 15.—, m.46. Mooiehaard ƒ26.—. Eikenradiokast ƒ3.50. Molukkenstr.146-hs, A'dam.Te koop: filmtoest.I.C.A. voor normaalfilms,met motor in pr.st. ƒ45.—, e. v. eenigemooie films. Glastra.Rijndijk 152, ' Voorschotenb. d. Vink.RUILRUBRIEK1200 Hilie-b., 400 Haka,1250 Meco, 200 Qr. Riv.,700 Liga, 150 KlokjesN.M., 30 Holst en and.tegen H.O.-Wennix,Nfem., Hag, Droste enand. Postz. insl. voorterugz. M. Koning. Heilbronstr.48. Den Haag.Ik heb een paar goedgemeste Hell, konijnen,die ik omstr. Kerstmiswil ruilen voor eenheerenfiets, buffet, linnenkastof andere mijpassende gebruiksvoorwerpen.G. de Die IeClercq, Bataviastr. 47-huis. A'dam (O.).Rullen : prachtig kanariebroedmateriaal,vluchten, kooien, en bprachtpoppen. I mandola,1 mandoline, 1Vi viool met leerboek., 1metalen muziekstand.,1 piano, 1, 10 strengssandow. Alles te ruilenvoor div. art. als fornuis,vloerkleed, linnenkast,motor enz. RBlank, Ringdijkstr. 4 h»,A'dam (O.).Wie ruilt de nieuweFlower's serie best. uit8 boeken geh. nieuw,resp. Somnambulisme,Suggestie, Telepathie,Oedachtenkracht. Magnetisme,Heil-magnetisme.Persoonlijk magnetisme.Verborgenkrachten. Voor andereleesboeken of Iets anders,nader overeen tekomen. C. Wltzler, Rijnweg73, Monster (Z.H.)„Ik heb te rullen eenmoolen bruinen astrakankraagen manch, tegen100 Hilie-b. en een gr.astrakankraag tegen 40Hilie-b. Verder mooiekinderb. tegen elk 20Hille-b. Van Wel, AlbertCuypstr. 44-huis,A'dam (Z.).6 n äsr dsrnssschocpt'esm^sB—37 In ruil vo'oreen heerentrui of lumberjak.Jobse, Conradstr.116-111. A'dam.TE KOOPGEVRAAGDWie heeft te koop ±100 Jamln's kwartjes b.Dapperstr. 87-111, ingangP. Nieuwlandstr.,A'dam (O.).Wie ruilt : 22 Gr. Rlv..4 Keg, 13} v. Nelle.. 2Zwerft., 6 Everlastingvoor Pauia-b. M. Haas,Sam. Mulierstraat 47,R'dam.Race-frame, compleet,merk ,,de Mol" te ruilenvoor een zware windbuksof toerwieien, pi.velgen. O. Kouwenhoven,Taickstr. 142, DenHaag.Tropisch aquarium ±80 /. 45 x 35, compl. in.rotspartij, ilchtkap, filteren kast. Te rujienvoor eiectr. gramofoonof kino. v. d. Broekstr.8, Den Haag.Gratis kunt u gangbarebonnen die u niet spaartruilen voor wat u wilspaart en tekort komt.BIJ zending postzegelinsluiten voor terugsturen.Wed. S. v. Zanten.Daniel Wiiilnkplcin 41,A'dam.Wie ruilt 2-pers. tentmet stormlamp en stelpannen voor een koffergram,m. platen. W.Stapelkamp, Pontanusstr.3, A'dam (O.).Wie ruilt mijn bakvouwwagenl.g.st. voor wandelwagentje.Mevr.Smits, Jac. v. Lennepstr.252-hs, A'dam (W.).Voor de Ouders:Eischt waar voor Uw geld.Als U melk-chocolade koopt,Nfoet het VOLLE-melk zijn.Siclcesz IS VOLLE-melk.Voor de kinderen: ONZE CLUB, | gaaïëj nr. 121Prijzen: 10 LEESBOEKENSchrijf de 26 letters van het alphabet op.En kijk nu eens naar wat hier volgt:S-10-6-8-6-14-7-17-10-3-7-3-0.7-8-9-7-1Om d« oplossing te krijoen, schrijf Je de letter S op. Daarachter de letterwelke m het alfabet 10 plaatsen verderop (of terug) staat. Die letterschrijf je dus ook op. Van die letter af, tel Je In het alfabet 6 plaatsenverder (of terug) en de letter die je daar aantreft, die schrijf je ookop. Van af die letter tel je 8 plaatsen verder (of terug) enz. ens.De moeilijkheid is natuurlijk, steeds te probeeren of je In het alfabetvóór- of achteruit moet tellen. Wanneer de eerste letter S opgeschrevenis, dan moet je natuurlijk 10 letters terug tellen, want 10 lettersverderop, dat gaat niet, aangezien er na de S in het alfabet nog maar7 letters over zijn. Van de S 10 plaatsen terug, is de letter I. Daar vandaan,moet Je nu 6 letters vóór of achteruit. Dat moet je zelf maar zienuit te vinden.0p,0 Ä e t: n ;?, e Mo n 0 Sick L esi ' •* iket • r b| J' v * 6r 8 December In t. zendenaan ONZE CLUB, Postbus 673, Amsterdam-C.De oplossing van raadsel 9 was:TWI i».wm'^ABONNE'S OP DIT BLAD,welke in ome registers zijn ingeschreven en in het bezitzijn van een door onze administratie afgegevenpolis, zijn gratis verzekerd volgens polisvoorwaarden:f2000.- bij levenslange invaliditeit; f 600.- bij overlijden;f 400.- bij verlies var. een hand, voet of oog;f 75. - bij verlies van duim of wijsvinger; f 30.- bijverlies van een anderen vinger, een en ander ten gevolgevan een ongeval.Is het ongeval een gevolg van een aan een personentrein,team of autobus enz. overkomen ongeval, waarinverzekerde ais gewoon betalend passagier reist, danwordt de uitkeering bij levenslange invaliditeit gesteldop f3000.- en de uitkeering bij overlijden op f 1000.-De uitkeering dezer bedragen geschiedt door deNIEUWE HAVBANK N.V. te Schiedam.Denk er om bij een eventueel ongeval binnen 3x24 uuraan het kantoor der N.V, Nieuwe Havbank te Schiedamdaarvan kennis te geven, ook al meent U, dat dedirecte gevolgen niet ernstig kunnen zijn.Anders vervalt het recht op uitbetaling.GROOTE VOEDINGSWAARDEDe dubbele bagagedragertasch voor de flets, Is toegekend aan:Henk de Groot, Sumatraplantsoen, Amsterdam.De 10 teekenboeken zijn gezonden aan:F. v. d. Eist, KI. Wittenburgerstraat, Amsterdam.J. Zoeters, Mercatorstraat, Amsterdam.A. Bramssen, Réaumurstraat, Den Haag.J. Bakker, Waiergeusstraat, Rotterdam.M. v. Katwijk, Ie Pynackerstraat, Rotterdam.B. Negenborn, Rembrandtlaan, Apeldoorn.M. Smit, N. Spaarnwouderstraat, Haarlem.Fr. Sneep, B. 144, Slikkerveer.Th. v. Veen, Elve, Stellendem.M. Boon, Schenkelweg, Zoetermeer.Voorloopig volgen geen nieuwe raadsels. De prijswinnaarsvan de raadsels nr. 10, 11 en 12, krijgen t.z.t. rechtstreeksbericht en hun prijs. Wie over deze drie raadselsgeen bericht ontvangt, heefl niets gewonnen.Knol was tegenwoordig geweest bij de begrafenis van een familielid. Naalle aanwezigen de hand geschud te hebben wilde hij weggaan, doch hijondervond eenige moeilijkheden met het op gang brengen van zijn wagen.„Wel verdraaid," riep hij ten slotte uit. „Ik heb wel gedacht, dat de dagniet zonder narigheid zou voorbijgaan!"„Deze schoenen," zei de verkooper, „zullen uw heele leven meegaan."„Prachtig," vond de klant, „dat Is juist wat ik zoek. Ik neem ze."„Ze zullen u uitstekend bevallen," deelde de bedlende nog mede, „enik weet zeker, dat u voor het volgende paar terug zult komen."-1^. MH^^ ■^V 1 *"'" -1895: „Kijkl Een paardl"1925: „Kijkl Een autol"1955: „Kijkl Een voetganger!"


MIJÖANJOUANVAN ONZEN REIZENDENCORRESPONDENTToen ik een der vrouwen wilde fotografeeren,Drak er plotseling zooiet« als een paniek uit. Erklonk een woeste kreet, die over heel Anjouante hooren moet zijn geweest, en de vrouw liep^0„"i s. Weg al *. lii m " r Von ' terwi )' «»e mannedom mij heen geërgerd en opgewonden het hoofdschudden.maal ook weer hetzelfde elgenaar-, lang niet aantrekkelijke gele masenook z ij hadden helroode doekenIgeslagen. En wèèr begonnen ze teireeuwen toen ze mijn camera zagen,ging het een heele poos voort,Voor een der hutten stond eenaardige, jonge Anjouanerin. Diehad nu eens geen masker op haargezicht aangebracht en wat mijbijna ongeloofelijk voorkwam:het meisje bleef rustig staan, óóktoen ik mijn camera voor dendag haalde . ..ijl Ik door het dorp wandelde. Ikoorzaakte een waren paniektoestand op het eiland, en waar ik vereen,daar sloegen de vrouwen allemaal ontsteld de doeken over hunfd en namen de vlucht, als ware ik de duivel In eigen persoon ge-estlet was inmiddels reeds tien uur geworden, en toen, gebeurde hetote wonder. Voor een der hutten stond 'n aardige, jonge Anjouanerin.had — het was de eerste uitzondering die ik zag — nu eens gèènsker op haar gezicht aangebracht, maar wèl droeg zij een roodenk met een of ander kersenmotief er op. Door mijn niet erg succeseervaringen reeds voorzichtiger geworden, haalde ik behoedzaamjn toestel voor den dag en richtte het bescheiden op haar. En toeneurde wat mij bijna ongeloofelijk voorkwam: het meisje bleef rustignl „Klikl" zei de camera, en de opname was gemaakt. Eindelijk. . .succes was mij wel een frankje waard en ik drukte het blinkendentstukje in haar hand. Ze glimlachte en riep iets tegen haar vriennen.Terwijl ik verder liep, was heel Anjouan plotseling veranderdlvrouwen bleven voor de deur staan, ja ze lachten zelfs tegen mij enen met allerlei gebaren te kennen, dat zij ook gefotografeerd wildenirden. Binnen een half uur had ik toen ongeveer honderd „schoonden"vereeuwigd. Het heeft me precies honderd franken gekost, maarHeVdrljVau'ee^Vitfnr M^ opwinding was vergeten, en toen ik mijn ultgeholden boomslam beil.een kleine, b.jna onzichtbar, .tip in den Indi.chen Oceaan, tu..chen Afrika en Mad.,«?,, eg om weer naar de boot terug te keeren, een interessante ervaringzeker n|et minder interessante foto's rijker, toen deden zoo goed alsHet | is Is een eigenaardig eiaenaardia avontuur, waarover w«.rn««r e vrouwen van het eiland mij lachend uitgeleide. ..ikiku nunuberichtenberichtenmoet.moêl waarover " J ragen, maar hun verbazing was toe... Waaróm dragen de vrouwen van Anjouan die zonderlinge mas-Honderd vrouwen. . . En ik heb ze^i u j» root , als .. de mi i ne - Een komisers? En waarom begonnen zij In het eerst zoo te schreeuwen, toen Ikvolkje had zich bij den ingang van het ■ „ fotografeeren wilde? De kapitein gaf op mijn belde vragen antwoord,allemaal op één enkelen voormiddag „geeenige- dorp verzameld; donkere gestalte De vrouwen van Anjouan smeren hun gezicht met een soort gelekregen"! Het viel werkelijk niet mee, en. . .met een niet te definieeren huidskleur, all( rde In, om hun huid te beschermen tegen de felle zonnestralen. Zeenfin, laai ik u het geval zoo nauwkeurig momaalin bonte doeken gehuld. Bizarre gezicl in er daardoor gedurende hun gansche jeugd afschuwelijk uit, alleengelijk verhalen, en dus bij het begin aanvangen.ten, vooral de vrouwenl Nauwelijks had ik d dat zij, eenmaal oud geworden, wat minder rimpels zullen hebben,eerste gezien, of ik had alleen nog maar be (J z iet, ook de vrouwen van Anjouan zijn coquet, al is het dan opToen de ochtend begon te dagen voer onzelangstelling voor hen. Hun meestal slank „ manier!boot de baai van Anjouan binnen. Er was detsfiguur was in een helrooden doek gehuld e En hun opwinding? Wel, met ledere foto die Ik gemaakt had, was ikniet in orde met het roer,, en de kapitein zeidat d e reoaratie minste H»n „^ i " 7 ri fl e 1 0 1 0 9« n schenen uit een schrikaan het bezit van een vrouw gekowww, want de ongeschreven wet opmiddag in be lagTou nemen "zoodifVT' h'T'' ^U* ""' buiten te k ? men -" "He '1°"'" "9»= 'W* de beeltenis van een vrouw bezit, dien behoort debeter maar een paar uurtTes Tn r,n^ t t t- ^^ Wa metj «*" 3^l«chtige sub , U w zelf ook toel" Een foto geldt als iets zeer intiems op Anjouanlgaan. Een verkwikkend intermezzo op delange, vrij eentonige reis. En een gelukkigtoeval, want hoe zou ik er anders ooit in mijnleven toe gekomen zijn een zoo verloren,klein eiland een bezoek te brengen? Wiekent eigenlijk Anjouan? Het drijft als eenkleine, bijna onzichtbare stip in den IndischenOceaan, tusschen Afrika en Madagascar. Eenhaven is er niet, en wanneer er een schip inde baai voor anker gaat, dan moet de passagier,die aan land wil, zich in een uitgeholdenboomstam laten zakken om daarmee naar heteiland te schommelen.Op die manier kwam ik ook aan land. Debewoners waren min of meer verbaasfJ toenrtjes aan land kon stant.e mgesmeerd, zoodat het er uitzag al sar fc kon de opwinding, die ik had teweeggebracht nu zeer goed be-een afschuwelijk masker, dat mij grijnzen ijpen. De Anjouanerinnen zijn goede Mohammedanen en ze haddenaanstaarde. Ik greep naar mijn fototoestel rst gedacht, dat ik op hun eiland gekomen was om mijn. . . harem tewilde een kiek nemen, maar toen.. . brak e mpleteerenl Die aardige, jonge Anjouanerin had echter begrepen, datplotseling zooiets als een paniek uit. Er klonl i m i jn bedoeling niét was, én ze had het ijs wat men zou kunneneen woeste kreet, die over heel Anjouan t< emen voor mij gebrokenl Ik zelf had echter absoluut niet geweten tothooren moet zijn geweest en de vrouw lie( .(ke consequenties mijn fotografeeren had geleid, maar hoe dan ook,zoo hard weg als zij maar kon, terwijl d( z i t nu met de foto's van honderd vrouwen, die volgens de ongemannenom rni| heen geërgerd en opgewon hreven wet van Anjouan eigenlijk m ij n vrouwen zijn. ..den het hoofd schudden.Ik kon natuurlijk onmogelijk bevroeden waar ,,aan die verschrikkelijke opwindino te wiilen ,nen een ,lur had ik ongeveer honderd „.ehoonheden", „gemaskerd ' enw. r ——, J i -ii i , 8 , le w'Jier nEemaikerd .. vereeuwigd. De opw nd ng wa. vergeten en toen Ik weer naarwas, mwr dat ZIJ iets te maken had met mijn "„'^Vt terugkeerde, deden zoo goed al. alle vïouwen van het eiland mijfototoestel, was toch wel duidelijk.Nauwelijks was ik doorgeloopen, of er dokenwederom eenige vrouwen op, en ze hadden£r; ^r^r'Ä^VaLrL^'do^T^r'hVtToo'fr^r tl iieh B o T. e . n b,even met hu " ««"»-"""-" d °°- h ««•*> hij m^t "urvSrt t .l , | O eS fd wa g t et i r k 0k d k e:3e^o!f l i e k ,n n e 0 , g On nr *" '" "*"


EEN TIJGERJACHT OP D€1Het was reeds langen tijd een hartewenschgeweest van Mr. C. V. Hughes, opzichterder rivieren te Calcutta, eens een Bengaalschentijger te kunnen schieten om de huid vanhet dier, wanneer zijn diensttijd om was, als trofeemee naar Engeland te nemen. Toen hij dan ookop een keer een iets langduriger verlof wist tekrijgen, dan hem anders jaarlijks werd toegemeten,besloot hij dit door te brengen op deSunderbunds, een netwerk van kleine eilanden inde Baai van Bengalen, waar tijgers — en ookkrokodillen! — nog steeds in een waar doradowoonden. Vooral op een van deze eilandjes wasdit het geval, omdat de geheele bevolking er bestonduit slechts vier Inheemschen, die een paarkoeien en geiten hielden, terwijl er overigens ook- hetgeen in Britsch-lndië onvermijdelijk schijntte zijn - veel zwervende honden voorkwamen.De hutten der inheemschen stonden bij eenkreek van ongeveer tien meter breedte; aan deandere zijde er van strekte zich een kolossalegordel maagdelijk oerwoud uit. Links daarvan bevondzich een open vlakte, waar niets op groeide,zelfs niet eens een grassprietje. Midden door dezeopen vlakte liep echter een „tong" van het oerwoud,een soort ultlooper er van, en het was zondermeer duidelijk - de sporen lieten daaromtrentniet den geringsten twijfel bestaan - dathier voortdurend tijgers In- en uitgingen.Ten zeerste ingenomen met zijn toekomstigjachtterrein, ondervroeg Mr. Hughes een der inheemschennaar de gewoonten der tijgers. Deman begon direct een heel verhaal te doen, waaruitduidelijk bleek, hoe de dieren de kleine inheemschebevolking terroriseerden. De enormetijgers, zei hij, - er waren er twee - zwiervendes nachts rond de hutten, de mannen met hungebrul angst aanjagend, en zelfs snuffelend aande dunne wanden, leder oogenblik was er eenkoe of een geit verdwenen, en kort tevoren waszelfs een der mannen overvallen door een tijger,terwijl hij In de kreek stond te vlsschen. Hij wasslechts gered doordat zijn kameraden in de buurtwaren, die direct toesnelden, terwijl zij zoo hardze konden met stokken op leege blikken sloegen.Hierdoor had de tijger het hazenpad gekozen enwas woedend grommend In de jungle verdwenen.Indien de vreemdeling de moeite wilde nemeneen nacht op te blijven, zoo besloot de man, dankon hij de „bevolking" gemakkelijk van haar belagersbevrijden, en hij zou er dan verzekerd vankunnen zijn, dat men hem eeuwig dankbaarbleef. Hij en zijn vrienden zouden den Sahib graagwillen helpen bij het bouwen van een machan -een platform in een boom, waarop da jager kanplaats nemen als hij den tijger wil schieten - ofbij het graven van een kuil, indien hij het dierdaarin wilde vangen. Enfin - ze waren bereidalles te doen, als de „Beschermer der Armen" detijgers maar wilde dooden. . .Mr. Hughes behoefde een dergelijke aansporingniet, want hij was immers gekomen om een tijgerte schietenI Hij nam het terrein dus eens in oogenschouwen koos zich een stelling op den bund(een breeden dam van aarde, die het eiland tegenden vloed moest beschermen), overtuigd dat diteen goede plaats moest zijn om de komst van dentijger af te wachten. Nadat hij een soort kuil Inden dam had gegraven, plaatste hij er een paartakken vóór, om zich wat te camoufleeren. Daaropvroeg hij den inheemschen, hem een geit tewillen verkoopen als lokaas. Hiervoor voelden zijechter niets, maar wèl konden zij hem een oudenhond leveren. Daar Mr. Hughes niets beters wistte krijgen, besloot hij het maar met dit dier tedoenlDes avonds om zeven uur begaf hij zich metzijn Inheemschen bedlende naar de uitgekozenplaats, en bond er den hond aan een paaltje, opongeveer vijftien meter afstand van den kuil. Daaropzette hij zich achter de takken en. . . begon tewachten op hetgeen de nacht zou brengen. DeOP LEVEN EN DOODEEN REEKS SPANNENDE AVON-TUREN, NAAR WAARHEIO VERTELDnacht was echter nog niet ver gevorderd voordalhij zijn roekeloosheid, die uit een groote matevan onervarenheid voortkwam, ernstig betreurdeIIn het eerst hield de hond zich stil, maar naongeveer een kwartier begon hij aanhoudend enluid te blaffen. „Hierdoor zal ieder roofdier, datop zoek is naar prooi, zéker worden aangelokt,"dacht Mr. Hughes bij zichzelf, en In figuurlijkenzin wreef hij zich de handen. Rechtop, zijn oogenwijd-open, zat hij daar op wacht, zich Inspannendom lederen boom en lederen struik vóór zich inde jungle duidelijk te onderschelden. Het wasvolle maan, en daardoor was leder voorwerp Inde onmiddellijke omgeving vrij goed te zien; demeeste boomstompen leken wel dieren, die in dezonderlingste houdingen neergehurkt zaten.Het duurde evenwel niet lang, of Mr. Hughesen zijn metgezel zagen zich op de verschrikkelijkstewijze aangevallen door een zwerm muskietendie woeite vliegende bloedzuigers van de junglelWat een monsters waren datl Ze beten de beldemannen op ieder deel van hun lichaam, dat zijmaar bereiken konden, tot Mr. Hughes er ernstigover begon te denken, zijn avontuur op te gevenzelfs al zouden er zich zes tijgers komen presen'teeren om -neergeveld te wordenl Juist echtertoen hij besloot weg te gaan, hoorde hij een anderenk ank in het blaffen van den hond. Angst. . .Verschrikkelijke, afschuwelijke angstl Een diepmedelijden vervulde hem terwijl hij daar zat, alzijn spieren en zenuwen gespannen, kijkend riaarhet arme dier. Indien hij niet overtuigd was geweest,dat er een tijger binnen sprongs-afstand inde buurt kon zijn, dan zou hij den hond zekerhebben losgemaakt en hem de vrijheid hebbenhergeven. Maar daar was het nu te laat voor.lerwijl bet dier nog wanhopig aan het louw ruktewaarmee het was vastgebonden, fluisterde All deinheemsche bediende, die iels naar rechts achterMr. Hughes zat: „Sahibl Baghl"Inderdaad was er een bagh - tijger - in debuurt!Terwijl Mr. Hughes zijn oogen Inspande om ietster kunnen zien In de richting welke All had aangeduid,ontdekte hij naast eenlge lage struiken ietswils, en een paar seconden later nam een roodachtigemassa er achter, vorm en gedaante aan. .. fl ,.. l bleek f 6 " P ra chtige tijger te zijn, die zichduidelijk In het maanlicht afteekende. Het dierbevond zich op ongeveer vijftig meter afstandAlthans: dal dacht Mr. Hughes, misleid als hijwerd door het licht van de maan, want het zoublijken, dat hel dier in werkelijkheid veel dichterbij was. Meenend echter, dat de tijger nog te verwas om er op te schieten, besloot hij af te wachtenwal er zou gaan gebeuren. De tijger bleefonbeweeglijk In het maanlicht staan, en omdat hijden hond duidelijk moesl kunnen zien, meendeMr. Hughes, dat hij er wel langzaam naar toezou komen sluipen, hem hierdoor de gelegenheidbiedend te schieten, zonder al te veel kans tezullen missen.Zeker, wel vijf minuten bleef de tijger, als uitmarmer gehouwen, roerloos staan, slarend naarden hond of naar. .. Mr. Hughesl Dal kon delaatste niet weten, wanl de hond bevond zich precieslusschen hem en den tijger in, en hij en zijnmetgezel waren minstens even duidelijk te zienals de hond!Mr. Hughes begon zich juist af te vragen of hijmaar niet een schot van langen afstand zou wagen- de spanning van het wachten begon op zijnzenuwen te werken! - toen de tijger plotselingeen vervaarlijken sprong nam, waardoor hij bovenop den hond. terechtkwam, dezen zoo goed alsonmijjdellijk doodend!Mr. Hughes had nog nooit een dergelijke snel-heid gezien, en gedurende al den tijd dat hij heverlangen had gekoesterd een tijger te schieten,had hij' zich ook nooit een dergelijke snelheidvoorgesteld! Zooals een bliksemschicht de luchtdoorklieft, zóó school de tijger door dien helderenmaannacht, maar nauwelijks was Mr. Hughes Ietsbekomen van zijn verbazing, of. . . hij kwam tol deonaangename ontdekking, dat de tijger zich ophoo 9 s «ens vijftien meter van zijn schuilplaats bevond!Op dien afstand had hij immers den hondvastgebonden! Natuurlijk had de tijger geensprong van vijf en dertig meter genomen, endaarom begreep Mr. Hughes dan ook, dal hij zichden eersten keer in den afstand moesl hebbenvergist. Dat de tijger echter zeker een sprong vanwel een meter of tien had genomen, stond vast!Met 'n tweetal sprongen zou het roofdier daaromook bij hem kunnen zijn, en. . . hoewel de tijgerden hond onmiddellijk had gedood, begon hij zijnprooi tóch niet te verslinden! In plaats daarvanbleef hij andermaal slaan. . . dit keer loerend engrommend In de richting waar Mr. Hughes zat!Plotseling stiet hij een luid gebrul uit, en dejager verwachtte niet anders of de tijger zou zichop hem storten. Dit gebeurde echter niet, en terwijler een huivering langs zijn rug liep, en hoewelhij leder oogenblik verwachtte de klauwen vanhel geweldige dier In zijn vleesch te zullen voelen,kwam Mr. Hughes toch niet op de gedachteom te schieten, hoewel het dier dicht genoeg genaderdwas. Hij zat daar maar, even roerloos alsde tijger, verlamd als het ware van schrik. Enmisschien. . . zelfs al zou hij er aan gedacht hebbenen at had hij willen schieten, dan nóg zouhij het wellicht niet gewaagd hebben, omdatiedere beweging - noodzakelijk om zijn geweerin den aanslag te brengen! - den tijger tot densprong kon nopen. Terwijl het angstzweet langszijn voorhoofd en m zijn oogen droop, en het wasalsof hij een eeuwigheid reeds had gewacht ophel moment, waarop de tijger zijn fatalen sprongzou doen - een sprong die, zooals hij zéker geloofde,komen móést, omdat het dier even roerloosals daarstraks naar den hond, nu naar hemstaarde, hoorde hij plotseling vlak naast zich eenlulden knal, die zijn trommelvliezen bijna deedspringen. Nog steeds door schrik niet In staat zichte bewegen, zag Mr. Hughes hoe de tijger eensprong van wel anderhalven meter hoogte In delucht deed onder het ultstoolen van een vervaarlijkgebrul, en voordat hij weer op den grond terechtkwam, knalde er andermaal een schot vlakbij Mr. Hughes' hoofd. . .All had de belde loopen van zijn geweer geleegd,maar zonder effect, want nauwelijks wasde tijger op den grond neergeplofl, of hij verdweendirect met groote sprongen in de jungleachter zich, waar de belde mannen hem noglangen tijd hoorden brullen.Gedurende eenige minuten heerschte er eendoodsche stilte, terwijl Mr. Hughes' zenuwen, dietot het uiterste gespannen waren geweest, zichlangzaam herstelden. Maar toen overviel hem 'nnieuw gevoel van angst, omdat het tóén pas tothem doordrong, hoe roekeloos en dwaas hij hadgedaan om, zittend op den grond, op een tijgerIe wachten! Op een tijger, die met zulk een ontslellepdesnelheid door de lucht fean schieten. . .Hij haalde diep adem en wendde zichlot All. ,„All heeft geschoten," fluisterde deze als verontschuldigend,„omdat hij zag dat de Sahlb erniets voor voelde. . ." Hij was te beleefd om Iezeggen, dat de Sahlb het niet had gekund. . .„Je hebt goed gedaan. All," mompelde Mr.Hughes. „Laten we maar naar huls gaan. De iijgerzal vannacht wel niet meer terugkomen. . ."Zijn stem trilde lerwijl hij dit zei, ...aar wederomwas All te veel diplomaat om te lalen merken,dat hij hel gehoord had.En Mr. Hughes heeft de Sunderbunds verlatenzónder de huid van een Bengaalschen lijger. ..


CARSONWONDERLIJKE AVONTUREN OPr DOOR EDGAR RICE BURROUCmSCHRIJVER DER TAREINIG GEAUTORISEERDE VERTALIHG IM MET M EDER LAM D SC HCarson Napier is met een vuurpijlvlicgtuig naar de planeet Venus gevlogen.Hij beleeft er de wonderlijkste en gevaarlijkste avonturen en wordt er verliefd opde koningsdochter Duare. die door vijanden is geschaakt en ver van haar vaderlandis gebracht.Hij weet haar te bevrijden en wil haar nu in zijn vliegtuig naar haar vaderlandterugbrengen. Doch Duare wil niet. want geen man mag tegen een koningsdochterover zijn liefde spreken. Overtreding van dit gebod kost hem zijn leven.Waar dan heen te gaan f — In ieder geval moeten ze eerst eten en Carson vliegtjuist boven een kudde dieren. Hij landt, doch als zij het luchtschip verlaten,wordt Duare door een groep gewapende vrouwen weggevoerd en Carson bewusteloosgeslagen. Als hij bijkomt gaat hij Duare zoeken. Hij komt een man, Lula, tegen.die hem vertelt, dat de vrouwen amazones zijn. die met zeer strenge handrrgeeren. Als Carson donker haar had. zou hij zich wel ongemerkt in hun dorpkunnen verbergen, maar nu hij licht haar heeft, gaat dat niet.Carson maakt zijn haar nu met roet en vet zwart en dan vliegen ze naarHoutomai. Ze vernemen hier. dal de vrouwen een gevangene meegebracht hebben.Carson begrijpt dat dit Duare is. Lula brengt hem naar de grot van Bund, eenvan de Amazones, die Duare gevangen houdt, maar het gelukt hem niet, Duarete zien. Dan gaat hij naar Lula's grot, en hoort juist, dat Lula aan twee mannenverklapt, dat hij gevlogen heeft, Carson belooft dat zij ook in de ,,anotar"mogen, als ze hem helpen. Den volgenden morgen ziet bij Duare bij- een groepjevrouwen, maar ze herkent Carson niet. Deze probeert haar nu in te halen.Dit gelukt hem en hij legt Duare uit, hue hij wil ontvluchten. Door een listweten ze met het vhegluig weg te komen, en zetten koers naar den oceaan.v /an het eerste oogenblik af had Duare veel belang gest steld in deY wijze waarop ik myn vliegtuig bestuurde. Ik had . haar laar het doelen de werking der verschillende onderdeden uitgelegd, maar zübad de anotar nog nooit zelf bestuurd. Nu liet ik het haar eensprobeeren, want ik wist dat zy moest leeren vliegen voor het geval,dat wij eens heel lang in de lucht zouden moeten blijven,hetgeen bijvoorbeeld reeds het geval zou zijn bü een vlucht overtien oceaan! Ik zou moeten slapen en dat zou niet kunnen terwylwij in de lucht waren, tenzy Duare het vliegtuig kon besturen. Nuis het besturen van een vliegtuig terwijl dit in de lucht is, en bijgoede weersomstandigheden, niet eens zoo moeilijk als loopen; bovendienwaren er slechts een paar minuten noodig om haar het noodigevertrouwen in zichzelf te geven en het begrip, wat zij moest doen.Ik wist, dat de practyk haar de noodige behendigheid zou bijbrengen,en ik vloog op zoo'n hoogte, dat ik in staat zou zijn haar tehulp te komen als dit noodig was.We vlogen dien geheclen nacht, terwijl Duare een derde deel vanden tijd aan het stuur zat, en toen de ochtend daagde, ontdekte ikland. Zoover mijn blik naar het Oosten en het Westen reikte, konik de stammen en bladeren van geweldige boomen zien, die duizendenvoeten hoog oprezen om te verdwijnen in het binnenstewolkomhulsei, dat altijd-door de gansche oppervlakte van Amtoromgeeft, om, tezamen met het buitenste wolkenomhulsel, de planeette beschermen tegen de intense hitte van de zon, die anders deoppervlakte van de planeet eenvoudigweg verschroeien zou!„Het lijkt wel alsof ik die streek ken." zei ik tegen Duare, toenzy wakker werd.„Wat bedoel je?" vroeg zy.„Ik geloof, dat het Vepaja is. We zullen langs de kust vliegenen als ik gelijk heb, zullen wij de natuurlyke haven zien, waar deSof al en de Sovong voor anker lagen toen jij geschaakt werd enKamlot en ik gevangengenomen werden door de klangan, de vogelmenschen.Ik weet zeker, dat ik het zal herkennen als het zoo is!"Duare zei niets. Ze zweeg al den tijd dat wij langs de kust vlogen.Na een poosje zag ik werkelijk de haven.„Daar is-ie," zei ik. „Het is dus Vepaja, Duare."„Vepaja!" hijgde zij.„We zijn er, Duare. Wil je hier blyven?"Ze schudde het hoofd. „Niet zonder jou!" Ik boog mij naar haarover en gaf haar een kus.„Waar zullen we dan heengaan?"„O, laten we eenvoudig maar verder vliegen. De ecne richtingis net zoo goed als de andere!"We vlogen op dat oogenblik waarschijnlijk in Noordwestelijkerichting, dus hield ik dien koers aan. De wereld vóór ons was onsabsoluut onbekend, en daar deze koers ons uit de.buurt van deantarctische zones zou houden en ons tevens naar het noordelijkegedeelte van de gematigde zone bracht, leek het mij de beste koers,dien ik kon volgen. In de tegenovergestelde richting lag het landder Thonsten, waar wy slechts gevangenschap en dood mochtenverwachten.Terwijl de lange dag zich ten einde spoedde, strekte er zichniets dan de oneindige, eentonige oceaan onder ons uit. Het vlieg-— 12 -tuig functionneerde prachtig. Dit kon moeilijk anders, daar alle geleerdenvan Havatoo, de stad waaruit Duare en ik ontvlucht waren,er hun medewerking aan verleend hadden. Het plan was van mijgeweest, daar de luchtvaart absoluut onbekend was geweest inHavatoo vóórdat ik er kwam; maar de materialen, de motor en debrandstof waren geheel en al Amtoriaansch. Wat kracht, duurzaamheiden lichtheid betreft, het volgende: de kracht zou onmogelykop aarde geëvenaard kunnen worden; de motor was een wondervan vernuft, compactheid, kracht en duurzaamheid gecombineerdmet een uiterst licht gewicht; de brandstof heb ik reeds beschreven.Wat het uiterlijk van het vliegtuig betref), dil leek minof meer op de vliegtuigen waarmee ik op aarde gevlogen had. Erwaren vier stoeltjes in, twee vooraan in de open lucht, en tweeachterin in een gestroomlijnde cabine. In beide cockpits zat eenstuurinrichting, en het vliegtuig kon vanaf ieder der vier stoeltjesworden bestuurd. Zooals ik reeds eerder heb verteld, kon ik erzoowel mee op het land als op het water dalen.Gedurende den langen dag bracht ik wat variatie in de eentonigheiddoor Duare het landen en starten te leeren, hetgeen gemakkelijkging, daar er een licht briesje uit het Westen stond. Ik diendedaarby echter scherp uit te kyken, want de' groote bewoners vande zee zouden ons vliegtuig gemakkelijk hebben kunnen vernielenindien hun kracht en woestheid even verschrikkelijk waren als hunuiterlijk.Toen de avond viel, was het geweldige Amtoriaansche landschapgebaad in het geheimzinnige, nachtelijke licht, dat een weldadigenatuur beschoren heeft aan een maan-looze planeet. Terwyl hyzoo oneindig leek ais de wereldruimte zelf, golfde de oceaannaar den buitensten rand van ons heelal. Geen land, geen schipverstoorde de sereniteit van het tafereel dat zich onder ons ontrolde— alleen onze geruischlooze vliegmachine en wy tweeën,oneindig kleine atomen die doelloos voortschoten door de ruimte.Duare schoof een weinig dichter naar my toe. Gezelschap was ietsgoeds in deze oneindige verlatenheid.Gedurende den nacht draaide de wind, zoodat hy uit zuidelijkerichting blies, en tegen den ochtend zag ik wolkenbanken rechtvoor ons uit. Het werd nu ook veel koeler. Het was duidelijk, da»wy in een uitloopcr van een zuidpool-storm gekomen waren. Ikhad het niet erg begrepen op dien mist. Ik had instrumenten aanboord om blind te kunnen vliegen, maar wie zou er, zelfs onderdeze omstandigheden, graag blind vliegen in een wereld van welkertopografie hy niets, maar dan ook niets afweet? Evenmin voeldeik er veel voor, het optrekken van den mist af te wachten terwijlik op het water dreef. Mogelyk zou ik dit gerust hebben kunnendoen, maar ik had te veel geweldige monsters zien opryzen uitde wateren onder ons, om het aanlokkelijk voor my te maken meertijd op het water door te brengen dan strikt noodzakelijk was! Ikbesloot daarom onzen koers te wyzigen en in noordelijke richtingom den mist heen te vliegen. Het was op dit oogenblik dat Duarenaar iets voor ons uit wees.„Is dat geen land?" vroeg zy.„Het ziet er zeker naar uit, alsof het land is," zei ik, na langentyd gekeken te hebben.„Misschien is het óns eiland," zei ze lachend.„We zullen er eens een kijkje gaan nemen voordat het door denmist aan onze blikken onttrokken wordt. Als we in den mist raken,kunnen we er altyd gemakkelijk genoeg weer uitkomen."„Ik zou het wel prettig vinden, weer eens aan land te zijn," zeiDuare.„Ja," erkende ik. „We hebben nu lang genoeg naar water gekeken.Terwijl wy de kust naderden, zagen wij in de verte bergen enver in het Noordwesten iets wat op een van die bosschen van geweldigeboomen leek, waarmee bijna de geheele oppervlakte vanVepaja bedekt is.„O, daar ligt een stad," riep Duare uit.„Inderdaad — een zeehaven. En een tamelyk flinke stad ook! Watvoor soort menschen zouden hier wonen?"Duare schudde het hoofd. „Ik weet het niet! In het Noordwestenvan Vepaja ligt een land, dat Anlap heet. Ik heb het op de kaartgezien. Het ligt gedeeltelijk in Trabol, en gedeeltelijk in Strabol.De kaarten geven het als een eiland weer, een zeer groot eiland,maar natuurlijk weet niemand het. Strabol is nog nooit heelemaal'onderzocht."Het leek mij, dat er nog nooit eemg land opVenus geheel was onderzocht, en ik kon net mebcrijpen. De knapste menschen die ik hier hebkeren kennen waren vast overtuigd, dat hunwereld den vorm van een grooten schotel had,die op een gloeiende massa dreef, die zy zichvoorstelden als een zee. Ze dachten dat de grootsteomtrek was, waar ik wist dat de zuidpool zichbevond, en op hun kaarten besloeg de evenaarnog niet eens een punt! Ze hadden er totaal geenidee van, dat er ook nog een ander hemel-halfrondwas. Met kaarten, die op dergelijke verdraaidefeiten berustten, kreeg men naiuurlijk van alles eentotaal verkeerde voorstellingen omdat hun kaartendaardoor nutteloos waren, durfde geen zeemanzich ver buiten de bekende wateren te wagen.Toen ik de stad naderde, zag ik dat zy doorgeweldige muren omgeven en zwaar versterktwas, en een nader onderzoek bracht aan het licht,dat ze door een groote legermacht .werd ingesloten.Het geluid der Amtoriaansche gewerendrong flauwtjes tot ons door. We zagen de verdedigersop de muren staan; en buiten de wallenzagen wy den vyand — lange ryen van mannen,die de stad omgaven, en die ieder achter hunschild lagen. Deze schilden waren gemaakt vani en metaal, dat min of meer ondoordringbaar was,/nowel voor de r- als de T-stralen, en het gebruikir van moest een aanvallend leger veel meer beweeglijkheidverschaffen dan mogelyk zou zynoeweest wanneer de mannen het doelwit vanaardsche kogels zouden hebben gevormd. Practischkwam net er op neer, dat iedere man zyneigen loopgraaf met zich meedroeg. De troepenkonden op het slagveld byna overal heen gebrachtworden, ook al werden zij onder vuur genomen,terwijl het aantal dooden of gewonden zeer geringbleef.Terwijl wij over de stad vlogen, hield het schietenaan beide kanten zoo goed als geheel op. Wezagen duizenden gezichten naar ons opgeheven,en ik kon mij levendig de verbazing voorstellendie ons vliegtuig moest hebben opgewekt by dieduizenden soldaten en burgers, waarvan er natuurlijkniet één den aard kan hebben begrepen van ditreusachtige, veel op een vogel lijkende ding, datdaar zoo geruischloos maar toch ongeloofelyksnel boven hun hoofden vloog. Daar ieder onderdeelvan het vliegtuig bespoten was met een vloeistof,die absoluut beveiligde tegen de uitwerkingvan de r- en T-stralen, voelde ik mij volkomenzeker terwijl ik boven de beide legermachten vloog. Ik daalde dusin een spiraal en tot zeer laag boven de wallen van de stad. Toenboog ik mij voorover en wuifde met mijn hand. Er steeg een geweldigekreet op uit de belegerde stad, maar de aanvallers bewaardeneenige oogenblikken een doodsche stilte. Toen werd ereen salvo op ons afgegevenHet vliegtuig mocht dan al overdekt zyn met een materiaal dataan de stralen weerstand bood, Duare en ik waren dit in geengeval, en daarom steeg ik zoo gauw ik kon naar een veiliger hoogteen stuurde tegelijkertijd meer landwaarts, om een verder onderzoekin te stellen. Nadat wij over de linies der belegeraars gevlogenwaren ontdekten wy hun kamp, vanwaar een breede weg naar hetZuidwesten voerde, uit welke richting troepen naar het kamp marcheerden.Voorts ontdekten wy lange rijen wagens welke doorgroote, olifantachtige dieren getrokken werden, en mannen gezetenop zonderlinge dieren, en groote T-stralen-kanonnen, en voorts allerleivoertuigen, die een groot leger op marsch met zich voert.Terwül ik mij naar het Noorden wendde, bleef ik rondturen omte zien, of ik soms iets bijzonders kon ontdekken. Ik wilde naderebijzonderheden weten omtrent de gesteldheid van dit land en denaard van zijn bewoners. Van hetgeen ik reeds had gezien, mochtik afleiden, dat zy nogal oorlogszuchtig gezind waren, maar misschiendat er daarom tóch hier of daar een vreedzame, gastvryestad was, waar vreemdelingen met tegemoetkomendheid behandeldwerden. Waar ik naar rondtuurde, was een man of vrouw, die ikom inlichtingen zou kunnen vragen, zonder gevaar voor Duare ofmijzelf te riskecren, want het maken van een landing tusschen deoorlogvoerende legers zou misschien fatale gevolgen kunnen hebbenvooral van de zijde der mannen, die op ons geschoten hadden.De houding der verdedigers van de stad was vriendelyker geweest,maar toch kon ik ook daar een landing niet riskeeren zonder watmeer van hen te weten, en evenmin scheen het geraden te dalenin een stad, die belegerd werd en die, gezien hd aantal van haarvijanden, misschien lederen dag genoodzaakt zou kunnen zyn zichover te geven.Ik vloog een heel eind zonder een enkel menschelyk wezen gewaarte worden, maar eindelijk ontdekte ik een man, die geheel m zyneentje uit een dal tusschen de heuvels kwam, verscheidene mylennoordwaarts van het kamp, waarover ik gesproken heb. Toen ikin zyn buurt wilde dalen, draaide hij zich om en keek naar boven.Hy liep niet weg, maar bleef staan, en ik zag hoe hy het pistooltrok, dat op zijn heup hingPIHOTSELING FRONSTE HIJ ZIJN VOOHHOOFD. r HOE KAN IK WETENDAT JK GEEN SPION VAN DE ZANIS BENT?" VROEG HIJ„Schiet niet!" riep ik, terwijl ik langs hem heen gleed. „We zijnvrienden."„Wat wil je?" riep hy terug.Ik keerde en vloog terug, op een honderd meter afstand van hemdalend. „Ik ben hier onbekend," riep ik, „ik wilde graag eenigeinlichtingen hebben."Flink genoeg, kwam hij naar het vliegtuig toe, maar hy hieldzyn wapen gereed om overal op voorbereid te zijn. Ik stapte uitden cockpit en trad op hem toe, myn rechterhand opheffend omhem te laten zien, dat ik geen wapen had. Hij hief zyn linkerhandop hy wilde geen enkel risico loopen, maar dit gebaar duiddetoch op een vriendschappelijlce houding — of althans mèt opvyandelijke gevoelens.Er kwam een vage glimlach om zijn lippen toen ik uit mynvliegtuig stapte. „Dus je bent toch werkelijk een menschelykwezen," zei hy. „Eerst dacht ik niet anders of je was een onderdeelvan dat ding." Hy bedoelde myn vliegmachine, en het was hemduidelijk aan te zien dat hy er geen hoogte van had, wät het precieswas. „Waar kom je vandaan? En wat zoek je hier?' vroeg hy toenverder.We zijn hier volslagen vreemd," vertelde ik hem. „We wetenniét eens in welk land we zyn! We zouden graag willen weten hoede menschen hier tegenover vreemdelingen ^staan, en of er eenstad is, waar men ons gastvrij zal ontvangen."„Dit is het land van Anlap," zei hy, „en we zijn hier in het konink-rijk van Korva." „ , L , j„Wat voor een stad is dat, daar aan zee? Ze werd belegerd ener werd hevig gevochten!",Heb je ze zien vechten?" vroeg hij. „Hoe ging het? Was de stadreeds gevallen?" Hij scheen gretig om eenig nieuws te vernemen.„De stad is nog niet gevallen," vertelde ik hem, „en de verdedigersleken mij vol goeden moed." ■ .,Hij haalde verlicht adem. Plotseling fronste hy zyn voorhoofd.„Hoe kan ik weten, dat je geen spion van de Zams bent? vroeg hy.Ik haalde mijn schouders op. „Natuurlijk kun je dat niet weten,antwoordde ik, „maar ik bèn geen spion. Ik weet met eens wateen Zani is." *, ,„, „ i J»(Wordt vervolgd)


OPLOSSINGEN ZOEK EN VIND23 NOVEMBERKRUISWOORDRAADSELDE PRIJSWINNAARSOriOSSING KRUISWO^RDI- \AD PLOPLOSSINGRUITFN*AADSELOPLOSSINGPUNTENRAADSEL1 2 5 s 5 6IC s D M B M |l.g] TO O O 9UI H /. M n - T JM M D t € i^ »1 "Dn ^1OPLOSSINGONZEFILMPUZZLEKAM-RAADSELOPLOSSINGINVULRAADSEL1 n II'M1 r | , | n|, 1 T | . |,|il, ' f• T| ' '' "1M . Milllll1 "1 . 1« ITI i| '1 « 1 ' 1 S 1 T |1 "1 illT| i|inA ^ 6 G A AS MT ' » ü A0 I0 p A L AF'JNHAKKertTL .. S SNV €ICAe >I?OPLOSSINGSCHAKEL WOORD-RAADSELPIKANTMM M^l i —mE D D i € c A n T 0LFH0kreintlLLetlD£Wep6nn0pADD00KEPUlo ri/nnfaal;grondt. meisjesnaam 8. beeft men noo-4. jongensnaam dij om iets te5. uitroep van verzegelendroefheid11, een rivier6. verhevenheid 12. viervoeterboven den 14. stad Pennsylva-INVULRAADSELIn elk vakje moet fén letter geplaatstworden. De letters, goed ingevuld, vormenhorizontaal en verticaal dezelfdewoorden van de volgende beteekenis:1. dof2. de maat nemen o3. gevoelig voor4. thee drinken5. meisjesnaam.Te gebruiken letters: a, a, a, a, a, a, b,e, e, e, e, m, m, n, n, n, n, r, r, t, t, t,t, v, v.nia, Ver. Stalen15. voertuig, uitsluitendin den winterte gebruiken16. geluid van eenkraai17. laatst leden119. slot24. tijdsverloop vanvier-en-twintiguur27. paard van St.Nicolaas30. boodschapVLECHTMATJE1 2 52 —"" "—" '3 ■""■" '~ mm ~31. administratietroepen32. muzieknoot33. met een dunlaagje goud overdektkoperblik34. medicijn36. slechte plek38. bijwoord39. en anderen40. voonelsel41. windstreek42. hert43. muzieknoot44. onbekendVerticaal:1. bekend kindervriend3. eeren4. vroegere hofdienaar7, geraamte8, bergplaats9, afkorting oprecepten10, hangt men Ietsaan op13, afkorting vaneen titel14, houten tent16. keizerkoninkrijk(afkorting)18. plaats aan deZuiderzee20., rekenen21. niet vroeg22. beweging23. schijnbare randvan den horizon25. voertuig, speciaalvoor denwinter26. onderwijzen27. vruchtensap28. grootc vaagheid29. plaats In Gelderland33. muzieknoot37. voorzetsel38. telwoordDoor juiste invulling van ondersluundeletters vormen zich woorden, horizontaalen verticaal dezelfde, van devolgende beteekenis:1. met vlekken2. peulvrucht3. overeenkomst.Te gebruiken letters: a, a, a, a, b, d,d. e, e, e, g, g, k, k, k, k, 1, 1, n, n,o, o, o, o, o, o, r, s, s, t, t, v, v.Vul in:1—2 de geneeskundeuitoefenen2—3 vragende onder-zoeken3—4 doen aliof iemandniet bestaat4—5 kant waar de nerfzit5—6 land om te teelen1—N in druppels vallen6—N duister worden2—N telwoord7—N rinoceros3—N naar benedenzien8—N garen waarmedemen naait4—N steen die zich ineen orgaan bevindt9—N namaken5—N met een banddichtmaken10—N bedekken met de-kens.Q yjMTT^tx ^v X JTh


(Ronwcré' roß THéZFE: )ïn. (kPïimuu)'Rudolph Tobler Frank MorganFritz Hagedorn Robert YoungMevrouw Mallebre Mary AstorMevrouw Kunkel Edna May OliverHilda ToblerFlorence RiceRegie:S'Edward N. BuzzellNaar den roman van Erich KästnerJohann Kesselhut ... Reginald OwenSeppHenry HullPolterHerman BlngBoldSig RumannReichenbach Walter Kings


SLANKTi hr Tl T^ li Cl Ci Tl m TMJ JLUJJ^JLJ kJP k3 JJ M mAKENDEODELLENWEEKMENU.Maandag: Wortelsoep; gemarineerderunderlappen; aardappelenen gestoofde bieten.Dinsdag: Irish stew; turfjes met bessensap.Woensdag: Saucüsjes; aardappelen enbloemkool; flensjestaart.Donderdag: Bloemkoolsoep; varkenslapjes,aardappelen; spruitjesmet kastanjes.Vrödag: Rijst met kaas en tomaten;chocoladepudding met vanillesaus.Zaterdag: Zuurkoolschotel; pannekoekjes.Zondag: Soesjes met ansjovisboter;kalfscarbonaden; aardappelenmet bleekselderij „augratin"; mandarijnengelei.h« *L* ..n h* S^-^^^-^^^ÄI-ä *•„ 'S!ZJZJZ??%**** Mini..« P.«jn (2).4» -iMinisterHET BEZOEK VAN KONING LEOPOLDAAN ONS LANDTlideni het yerbllj« op het palels Soestdijk hebben H.M. de Koningin, Z.M. Koning Leo-ÏÏd .n het PrlnselUk Gezin welwillend voor de --nwezige Mograien B«PO"«^ -Een interessante* herinnering aan het bezoek van den Belgischen vorst, en de eerste«oio van Koning Leopold met zijn petekind Prinses Beatrix.RECEPTEN UIT HET WEEKMENUHoeveelheden voor 4 personen.Bleekselderij „au gratin".Benoodlgd: 1 bos bleekselderij (3 struiken),zout, 4 d.L. melk, 35 gr. boter, 40 gr.bloera, 50 gr. geraspte kaas, 25 gr. boter,paneermeel.Bereiding: Bladeren en harde stengeldeelenvan de bleeüseldery verwijderen. Destelen schillen en in stuüken van ongeveerzes centimeter lengte snijden. De stukkendirect in water leggen, wasschen en opzettenmet ruim kokend water en zout.Van boter, bloera, melk en geraspte kaaseen gebonden kaassaus maken. Hiervan eengedeelte in een vuurvasten schotel gieten,zoodat de bodera er mee bedekt is. Dan eenlaag van de goed uitgelekte bleekselderij inden schotel leggen en deze weer bedekkenmet kaassaus. Zoo doorgaan tot de schotelvol is; de bovenste laag moet uit kaassausbestaan. Den schotel afmaken met eenmengsel van geraspte kaas, paneermeel enstukjes boter. Daarna in een wannen ovenmet bovenwarrate snel laten gratineeren(ongeveer een kwartier).M''J.r&*Koning Leopold en Koningin Wllhelmlna «ld«"« h «* GalaconcertIn het Concertgebouw te Amsterdam.H'♦ rf*!' >■ ,■•, .»''*.JÈAk, «M. . £609609. J«pon voor '• morgen! vim fl)n« wollen »tof, veraletdmet Ingezette deelen en »mal wollen galon. Kr«ag en mnnchettenvan witte zijde.Benoodlgdi 3.40 M. van 1.30 M. breed.Van dete modellen:l|n bl| de administratievan dit bladgeknipte patronen verkrijgbaartegen denprij» van / 0.60 per•tuk.610. Middagjapon van bedrukte zijde, van voren onderbrokendoor een atrook glanzende zijde, die tot hoog aanden hals reikt. Ceintuur, manchetten en opgewerkte biesje«eveneens van glanzende zijde.Benoodlgd: bedrukt: 3.20 M. van 1 M. breed.611. Japon van crépe-satln, waarvan de rok schuin gekniptIs en van voren met een punt op het gefronste enblousende lijfje Is bevestigd. De gedrapeerde ceintuur Is aanéén zijde geknoopt. Glinsterend borduursel en een witte..ruche" aan de halsuitsnijding.Benoodlgd: 3.80 M. van 1 M. breed.Flensjestaart.Benoodlgd: H L- melk, 150 gram bloem, 2eieren, zout, boter, abnkozenjam, rooravla,Bereiding: De bloem met de eieren, walzout en melk tot een glad beslag roeren,hieraan de rest van de melk toevoegenonder voortdurend roeren. Een kleine koekepaneven voorwarmen en een kleinstukje boter er in laten glijden. Zooveel vanhet beslag- in de koekepan gieten, dat debodera juist bedekt is. Up een groote vlara't flensje aan beide kanten vlug lichtbruinbakken.De flensjes opstapelen op een schotel,met een omgekeerd schoteltje er op. Om detwee flensjes een laag jam of rooravla aanbrengen.Den zijkant en den bovenkant metabrikozenjara bestrijken en garneeren nietbijvoorbeeld amandelen of vruchten. Voorden zijkant kan men het beste gemalen, geroosierdéamandelen nemen. De taart lieistkoud opdienen.De plechtigheid bij het Belgische Monument te Amersfoort. -Koning Leopold legt een krans aan den voet van t monument.3. Prinses Juliana.zissm^V ^ ,,*• \--


MET BETBe e geschiedenis, gesell die ik u thans wilgaan verhalen, ■ heb ik van HalHaine, een Canadeesch pelsjager,dien ik eenige jaren geleden heb leerenkennen en met wien ik sindsdien bevriendgebleven ben. Hij gaf my de verzekering, datalles zich precies zoo had toegedragen, alshij het my vertelde, en ik heb absoluut geenreden om zijn waarheidsliefde in twijfel tetrekken, hoe vreemd en geheimzinnig degeschiedenis my aanvankelijk zelf óók leek.Het relaas dat Hal my deed, was soberen boeiend; ik zal er daarom niets aan veranderen,maar h(*t zoo getrouw mogelijkweergeven, daarbij trachtend, voor zooverik ze mij nog herinner, zijn eigen woordente gebruiken.We waren met zijn vieren toen het gebeurde— vertelde Hal —; allemaal jonge,flinke kerels, vol enthousiasme over onzegoede vooruitzichten. Daar waren dan: ArthurPackard, Jim Fellow, John Pink en ikzelf,vier pelsjagers die in de lente naar onzehutten terugkeerden met een ruimen buit aanhuiden in iedere kano. Arthur en ik warenpartners, en Jim en John, in de anderekano, zetten hun vallen in een streek tennoorden van ons. Ze hadden ons, onderwegnaar huis, ingehaald.Ik zou nu nog best een bod willen doenop de huiden, die er tóén in die beide kano'slagen, gezien de pryzen die ze dezen winterzullen opbrengen! We hadden alle vier eenprachtige vangst gehad!Terwijl wij het Ritsome Lake overstaken,ontdekte Arthur een kano, die van den linkeroever recht op ons afkwam.„Dat zullen waarschijnlijk McLarry enI Tucker zijn," zei Jim, toen wy zyn aandachtop de andere kano vestigden. „Laten we opi hen wachten en met ons allen verder gaan.Ik mag dien scheel-oogigen Tucker nietgraag, maar McLarry is een verdraaid goedekerel. Wat vinden jullie?"Wel, we dachten er net zoo over en beslotendus te wachten, maar toen de anderekano dichterbij gekomen was, zagen wij, dater zich slechts één man in bevond. Hy paddelde,alsof de duivel hem op zyn hielenzat... .„Het is Tucker," bromde Jim plotseling.„Ik durf wel wedden, dat er iets met McLarryis gebeurd! En het moet iets ernstigszijn ook, te zien aan de manier waarop diehalfbloed paddelt!"Tucker kwam regelrecht naar ons toe.Er was een gejaagde uitdrukking in zynoogen en de eerste paar seconden kon hij .zelfs geen woord uifbrengen.„Mac ," hygde hy eindelyk, „Macis verdwenen! Vannacht hebben wy geslapenbij het kleine, ronde meer. Ik had hemgezegd, dat het meer windigo was, maar hylachte my uit. En toen.... toen ik vanmorgenwakker kwam, was Mac verdwenen!Voila Mac weg! Als een schaduw in dennacht is hij verdwenen.... Ik ga nu gauwnaar de Post, waar wel een gendarme zalzijn, niet?"Wy vieren keken elkaar aan met eeneigenaardige uitdrukking in de oogen. Jimwas de eerste, die iets zei.„We gaan met je mee," zei hy, en er wasniets vriendclijks aan de manier, waarophij deze woorden uitte. „Cuss zal er wel zyn,denk ik, of hij zal dicht genoeg in de buurtzyn, om te kunnen bereiken." — Cuss wasde korporaal van de Bereden CanadeeschePolitie.Terwyl we vlak naast elkaar voortpaddelden— Tucker in het midden — deden wehem allerlei vragen en langzamerhand vernamenwij meer byzonderheden van de geschiedenis.Per slot van rekening was er niet veelmeer dan hy ons reeds hortend en stootendhad verteld. Hy en McLarry waren van hungebied gekomen met hun buit aan pelzen.Naar hetgeen de halfbloed vertelde,moistciize een goede vangst hebben gehad.Ze hadden hun kamp opgeslagen op denoever van een meertje, dat niemand van onszich herinnerde; een klein, rond meer, methooge, dichtbegroeide oevers, dat, zooalsTucker telkens nog opgewonden beweerde,windigo was — behekst! Tucker was dezoon van een Indiaansche moeder en eenFranschen vader, en zelden heb ik iemandgezien, die zóó laf en zóó bygeloovig was!Hij had er iets op tegen gehad om by hetw indigo-meer te kampeeren, maar McLarryhad hem weten te bewegen, het tóch tedoen. Tucker had vast geslapen tot den volgendenochtend, en toen hy wakker werd,was McLarry verdwenen.In het eerst had Tucker er niets bijzondersin gezien, maar toen zyn maat na verloopvan ruim een half uur nog niet terugwas, had hij zich ongerust gemaakt. Hy hadgeroepen, maar geen antwoord gekregen.Hij had zyn geweer afgevuurd — met hetzelfdenegatieve resultaat. De dekens vanMcLarry verrieden geen enkel spoor vaneen worsteling of zooiets; zijn geweer lagnog, geladen en wel, op dezelfde plek waarhij het den vorigen avond had gedeponeerd.Er was niets aangeraakt — er was nietsverdwenen. Behalve McLarry.„En hy hij is voor altijd verdwenen,"besloot Tucker, in half Engelsch, halfFransch. „Ik had hem wel drie, vier keergezegd, dat er van alles kon gebeuren by hetwindigo-meer. Het water is zwart, en er zitgeen bodem in het midden. Het meer is dewoonplaats van booze geesten en McLarryheeft het nu zelf ook ondervonden. Oui, nuhy weet, dat ik de waarheid gesproken enniet gelogen heb...."„Misschien is McLarry wat gaan zwemmenen heeft hy een aanval van kramp gekregen,"meende Jim.„Neen.... Ik heb heel zorgvuldig langsde oevers van het meer gezocht, maar nietsgevonden wat er op duidde, dat hy wasgaan zwemmen. Non! Daarom dacht ik: iklaat alles precies zooals het is, behalve dehuiden; die heb ik geborgen op een plaatswaar ze veilig zyn voor scherpe tanden, nietwaar?Nu zal ik het de politie gaan vertellen,en dan eh bien? Dat is alles watik kan doen, nietwaar?"„Ik hoop, dat Cuss er is," zei ik. — Jemoet weten, dat ik McLarry heel goed ken-de, en dat het een verdraaid aardige kerelwas. Twee jaar geleden was hy voor heteerst in Canada gekomen, maar iedereendie hem had ontmoet, vond het een goedtype — een echt kameraad! Het eerste jaarhad hy geheel alleen gewerkt, hetgeen verduiveldgevaarlijk is voor iemand die nietbekend is met de bosschen. Tóch had hijhet er aardig afgebracht! Tucker had hetterrein rechts van hem, en zy waren totde conclusie gekomen, dat zy samen meerzouden kunnen bereiken. Het tweede jaarvan MeLarrys verblyf in Canada waren zydan ook compagnons geworden. McLarryhad my, toen ik hem den laatsten keersprak, verteld, dat het uit zakelyk oogpuntzeer goed ging, maar dat het moeilyk wasom met Tucker op te schieten. McLarry enTucker waren twee heel verschillende karakters,dat was de heele reden! Als er danook iets niet in den haak was met MeLarrysverdwijning — en ik moet erkennen, dat ikdit werkelyk geloofde — dan wilde ik beslistdat Cuss het zaakje uitzocht, opdatTucker zyn portie zou krygen!„Hy is er," zei Arthur. — Arthur Packardwas een kalme, rustige kerel, die nooit veelzei. Zooals ik reeds zei, was hy dit jaarmyn partner. Arthur had een verrekijkervoor den dag gehaald en deze gericht op deopen ruimte rond de post, die nu in hetgezicht gekomen was. We hadden de drielaatste uren, sinds wy Tucker hadden ontmoet,flink doorgepaddeld, en de post wasnu hoogstens nog maar een half uur verwijdjerd.„Ik zie «ijn roode tuniek," zei Arthur.„Hy staat voor de factorij, met eenpaar andere mannen."Toen we wat dichterbij gekomen waren,konden we met onze bloote oogen zien, datArthur gelyk had. Cuss was er inderdaad,en hij stond met Harris, den'handelsagent,en Bengula, den Indiaanschen assistent,naar ons te kijken — en misschien haddenzij wel onderling gewed, wie wy waren.Zoodra wij elkander hadden begroet —en we maakten het dien dag kort! — lietenwe Tucker zyn geschiedenis vertellen. Weluisterden alle vier nauwkeurig toe, en wemoesten erkennen, dat hy aan Cuss precieshetzelfde vertelde, als hy aan ons had gedaan.Indien er iets niet in den haak wasmet hetgeen hij beweerde, dan moest hyalles tóch wel goed by zichzelf hebben gerepeteerd,om zeker te zyn, dat hy zichniet versprak. Maar toch had ik het gevoel,dat we nog lang niet alles wisten van hetgeener was gebeurd!Terwyl Cuss allerlei vragen aan Tuckerstelde, wenkte Jim ons hem te volgen. Hyging ons vóór naar den achterkant van defactorij en daar bleven we staan.„Luister eens, jongens," zei hy. „Ik weetniet, wat jullie er van denken, maar ik bener altyd nog van overtuigd, dat er iets nietheclemaal in den haak is! Ik geloof nietveel van die windigo geschiedenis. Ik veronderstel,- dat Cuss morgenochtend metTucker terug zal gaan, zoodra de zon op is.Wat zouden jullie er van denken, als wemet hem meegingen?"„Waarom?" vroeg Arthur, langzaam ennadenkend.Jim haalde zyn vierkante schouders op.„Ik zal hangen, als ik het zelf weet, Arthur,"zei hy, „maar toch heb ik het gevoel,dat het wel goed is, als we het doen.Ik ga in ieder geval — als Cuss er geenbezwaar tegen heeft. Gaan jullie mee?"We keken elkander aan en toen kniktenwe de een na den ander bevestigend. Erwas niets wat er ons van terug behoefdete houden; we zouden onze huiden in dehoede van Harris achterlaten en wel,het avontuur lokte ons aan.Maar voordat ik terugkwam, had ik verscheidenekoeren hartgrondig gewenscht,dat ik nooit gehoord had van dat zwarte,rimpellooze meer met zijn steile, rotsachtigeoevers en de hooge pijnen, die er om heengroeiden. Geen wonder, dat de Indianenhet windigo noemden!II.Laat in den namiddag van den volgendendag kwamen wij bij het kamp aan het windigo-meeraan. We waren er alle zes, wantCuss had direct ons voorstel om mee tegaan aangenomen, toen Jim het hem hadgedaan. Ik denk, dat Cuss het wel prettigvond om nog iemand anders te hebben buitenden halfbloed om mee te praten!Tuckers „klein, rond meer" was zoo goedals een volmaakte cirkel zoover het oogreikte, en het was inderdaad een onaangenameportie water. Het meer was aanzienlijkminder dan een mijl in diameter en deoevers waren, precies zooals Tucker hadverteld, steil en dicht beboscht. Het waterzag zwart en er was geen rimpel op tebekennen, en het weerspiegelde heel duidelijkde rotsen en de pijnen, die er op deoevers groeiden. Ik was aan de stilte vanhet bosch gewend, maar deze stilte washéél anders. Het was een stilte die ergensop wachtte; een gespannen, dreigende stilte.Zoo leek het my ten minste.Het kamp was precies het soort kamp datwe allemaal maakten wanneer we buitenmoesten slapen: een slordig gestikt zeil metde dekens van de beide mannen nog eronder; de doode asch van een vuur, meteen half verkoolden stok er nog boven, enopgehangen aan den tak vsyi een boomer vlak by, met touwen vastgesjorde bundelshuiden.„Hier, dat zyn mijn dekens," riep Tucker,met zijn beenige hancTwÜzend. „En dat zijnMeLarrys dekens! Ik ben er niet aangeweest.Nu weten jullie het; nu zien jullienet zooveel als ik." En hy haalde de schoudersop, als wilde hy alle verdere verantwoordelijkheidvan zich afschuiven, en tradachteruit.Zooals Tucker had gezegd, lagen de dekenser precies alsof ze door iemand diewas opgestaan, op de gewone wijze warenteruggeslagen. Er viel inderdaad nergenseen spoor van een worsteling te bekennen.Tucker wees ons heel nauwkeurig waarzij aan land waren gegaan en waar hij enMcLarry heen en weer geloopen hadden vande kano naar de plaats, waar zij haddenovernacht. Hy wees ons zijn voetsporen aan,die zich in verscheidene richtingen van hetkamp verwijderden, om in het bosch doodIe loopen, omdat hij her- en derwaarts hadgeloopen om naar McLarry te zoeken.Op voorstel van Cuss begonnen wy allemaalop eigen gelegenheid in het bosch rondhet kamp te zoeken, maar we konden geenspoor van Mac vinden, evenmin als eenaanwijzing van de manier, waarop hij verdwenenkon zijn.Terwijl ik naar het kamp terugkeerde,probeerend mij in te denken hoe het"mysterie zich kon hebben toegedragen, zagik', dat Arthur en Cuss er reeds waren. ZeDe man, die voor St. Nlcolaas moest spelen„Typisch I Ik kan het idee maar niet van mezaten op een omgevallen boomstam, hunhoofden dicht bij elkaar, sprekend met gedemptestemmen en hun gezichten doodernstig.Ze keken op toen zij mij hoorden aankomen.„Wat gevonden?" vroeg Cuss.Ik schudde mijn hoofd. „Neen," zei ik.„En jullie zeker ook niet?"„Neen; nergens een spoor van Mac tebekennen," zei Cuss, zijn hoofd schuddend,maar ik wist dat zij, of één van hen, ietshadden gevonden wat dien ernstigen trekop hun gezicht had teweeggebracht. Maartoch vroeg ik niets. Als ze het mij nietwilden vertellen, dan moesten ze dat zelfweten; ik was geen kind, dat zijn nieuwsgierigheidniet bedwingen kan!Jim en John en Tucker kwamen één vooréén terug, en ieder van hen schudde hethoofd in antwoord op de hem gesteldevragen. Geen van drieën hadden ze ietsgevonden.We aten dien avond zoo goed als zondereen woord te zeggen en we gingen vroegslapen. Ik lag lang wakker, want de bijnadoodsche stilte van het bosch is gewoonlijkeen lèège stille als ik het zoo zeggen mag:maar dit was een drukkende stilte, niétleeg, doch een die van allerlei onaangenamegedachten was vervuld. Zoo kwam het mijalthans voor, en ik kan er geen anderewoorden voor vinden. Je moet niet vergeten,dat ik toen nog maar een opgeschotenjongen was!Nadat ik eindelijk was ingeslapen, moetik wel zeer vast onder zeil zijn geweest,want ik kwam niet eer wakker dan toen ikeen kreet hoorde en ik herinner mij, dat ikontdaan overeind sprong.Want de woorden die mij hadden gewekt,waren door Jim in vertwyfelinggeuit:„Om 's hemelswil, waar is Arthur?"Het was nog niet heelemaal dag, het vuurbrandde nog flauwtjes, en bij het vageschijnsel er van zag ik, dat de dekens naastmij leeg waren — zorgvuldig teruggeslagen,precies zooals McLarry het had gedaan!Arthur, myn partner, was verdwenen!Cuss was de eerste die uit zijn dekenssprong en wat hout op het vuur gooide.„Een grap?" vroeg hij, naar mij kijkend.'.Neen! Arthur zou de laatste van ons zijnom zooiets te doen," verklaarde ik.„Neen werkelyk, het is geen grap! Arthuris verdwenen!"Ik keek den kring van bleeke verwrongengezichten rond. Als de omstandighedenniet zoo tragisch waren geweest, zou ikmisschien om de verbaasde, ongeloovige uitdrukkingin hun oogen hebben moetenlachen!„Verdraaid, laten wij iets doen!" nep ik,half gek van angst, geloof ik. „Blijven julliedaar niet staan kijken als een troep mummies!Laten we naar hem zoeken — hijmoét ergens zijn!" Ik bracht mijn handenals een spreektrompet aan mijn mond enriep: „Arthur!!! Ar-thurü!" Ik riep enschreeuwde zoo hard ik kon, en met afschuweliikeduidelijkheid kwamen de woorden


door en door vermoeid was, maar dat hijmet al de macht waarover hij nog beschikte,tegen zijn slaap vocht. Het was in het laatjste uur van mijn wacht, nadat ik daar bijnadrie uur bij het vuur had gezeten, dat iker pas zeker van was, dat Tucker was ingeslapen.Voorzichtig, met één oog op Tucker gevestigd,zette ik het geweer waar ik het deI drie vorige ochtenden had zien staan, en| met de uiterste behoedzaamheid zocht iki mijn weg door het bosch naar den hoop dunnetakken, waaronder ik mij op Cuss' verzoekmoest verbergen.Ik keek naar Cuss en zag dat hij mij goedkeurendaankeek, hoewel ik tot op datoogenblik vast overtuigd was geweest dat hijsliep. Hij had daar al dien tüd gelegen zondereen spier te bewegen!Om onder den hoop dunne takken tekruipen was een werkje, dat tijd vergde,want de nacht was doodstil, en de takkenzonden luid gekraakt hebben bij iedere onhandigebeweging. Maar eindelijk was ik ergoed en wel onder, en ik ging zóó liggen,dat ik door een kleine opening tusschen delakken het kamp, dat op een meter of twintigafstand lag, in het oog kon houden.Ik lag nauwelijks, toen Cuss zijn dekensvan zich af wierp en een verschrikten kreetliet hooren.„Tucker!" schreeuwde hij. „Tucker! Kykeens! Hij is weg ; Hal is ook verdwenen!"Tucker sprong overeind en keek wild omzich heen.„Weg? Is hy ook weg? O, monsieur, wemoeten weggaan! Direct, vannacht nog! Hetis hier erg gevaarlijk; het is windigo, zooalsik zei, en als wc blijven. ..."„Wat, als we blijven?" viel Cuss uit, denialfbloed bij de schouders grypend.Tucker worstelde om los te komen, maarlij zag geen kans zich uit den ijzeren greep•an den korporaal te bevrijden.De mnan,die naar- voree komtSir John Anderson wordl in hel Ver. Koninkrijkbeschouwd als een der sterke mannen, waar-aan het Gemeenebest behoefte heeft. Zijnofficleele taak omvat ook het zoo efficient moge-lijk maken van de luchtbescherming in Groot-Brittannië door alle krachten, die daarvoor noodigzijn, te mobiliseeren.Sir John, die thans 56 jaar is, heeft een reeksvan jaren, in verschillende functies, zijn land ge-diend, voordat hij Lord Privy Seal werd, een func-tie, waarvan een Engelsch blad schreef, dat zij opzichzelf niets beteekent. In feite is de bedoeling,dat hij een bindenden band moet vormen tusschende Defensie-ministeries en de burgermaatschappij.Dat hij voor geen kleintje vervaard is, heeft hijin Afrika, in Nigaria, en Azië (Bengalen) bewe-zen. Evenals in Ierland (hij is in Schotland ge-boren). Ook in privé-ondernemlngen heeft hijgewerkt.Men verwacht in Engeland veel van dezen„sterken man".„Als we blijven, verdwijnen we net alsde anderen," kryschte hy. „Idioot! Laat melos! Laat me gaan! Ik zeg je, dat het on/mdood beteekent als we blijven."„Onzin! Je blyft hier, al zou ik je moetenboeien," bromde Cuss. „Je houdt de wacht;ik ga slapen tot het myn tijd is. En houdgóéd de wacht. Tucker, want denk aan water met de anderen is gebeurd. Eerst McLarry,je eigen partner; toen Arthur, en Johnen Jim, en toen, vannacht Hal. Eén van onsbeiden ," en Cuss' stem daalde tot eendreigend gefluister, „één van ons beiden isnu aan de beurt. Tucker! Houd dus goed dewacht!" — Met deze laatste woorden liet hijden halfbloed los en liep naar de plaatswaar zijn dekens lagen.Tucker keek hem met flikkerende oogenna. Zelfs vanaf de plaats waar ik mij bevond,kon ik zien, dat zijn gezicht een maskervan angst, ontzettenden angst was! Cusswierp zich op den grond, trok de dekensover zich heen, en viel klaarblijkeUjk directin slaap.Plotseling klonk er achter het kamp, inhet bosch, een geluid. Een angstaanjagendgeluid, als een menschelijk steunen en kreunen,zoo zacht, dat het onhoorbaar geweestzou zijn wanneer de stilte niet zóó intensgeweest was. Tucker draaide zich om, zyngeweer met zijn bevende handen stevig vastgrijpend.Zyn gezicht zag aschgrauw, en zijnoogen puilden uit hun kassen. Het geluidwerd niet herhaald en eindelyk zette dehalfbloed zich weer voor het vuur. Terwylhü dit deed, vloog er iets bijna geluidloosover zijn hoofd; wat het was, kon ik nietzien; ik kon alleen constateeren dat het witzag en dat het in de richting van het meervloog. Een oogenblik later klonk er eenplons, alsof er iets in het stille water gevallenwas. Rillend over zyn gansche lichaamstond Tucker op en keek naar den met sterrenbezaaiden hemel. En op dat oogenblikklonk er van geringen afstand een geluid,— 9*alsof er een ziel in doodsnood klaagde —een zachte, wanhopige zucht, die aanzwol toteen kreet, om toen opeens bruusk af tebreken.Tucker staarde strak voor zich uit, onbeweeglijkzitten blijvend alsof hy aan dengrond genageld was; toen keek hij naar denslapenden korporaal. Ik kon in het licht dervlammen van het vuur zien dat de lippenvan den halfbloed zich tot een waarschuwendenkreet vormden, maar er kwam geengeluid — ik kon het althans niet hóóren.Hij bewoog onzeker zijn eenen arm, alsofhy zich tegen een onzichtbaar gevaar wildebeschermen.Nauwelijks was de eerste kreet verstor rven, of er klonk er weer een, dit keer uilhet bosch onmiddellijk achter het kamp, eneindelijk scheen Tucker in staat zyn angstaf te schudden. Met een afschuwelykenkreet, die byna niets menschelyks meer had,bracht hy het geweer aan zyn schouder enhaalde den trekker over. Ik hoorde een zachtkliiken, maar er klonk geen schot. Tuckermorrelde zenuwachtig aan het wapen, trokopnieuw af, maar wederom klonk er geenschot, doch wél hoorde ik nog de menschelykeklacht als van een ziel in stervensnood....Toen stierf het geluid weg, en een oogenblikwas het doodstil in het bosch. TerwylTucker daar stond, een armzalige gedaante,bevend op zyn beenen, kwam Cuss overeind,en wees met een beschuldigenden vingernaar hem.„Hoor je ze?" riep hy. „Hoor ze je?McLarry, en Arthur, en John, en Jim, enHal! Hoor je hen roepen, dat jy hen hebtvermoord?"„Non non!" gilde Tucker. „Ik niet! Ikniet! McLarry dien heb ik gedood, datis waar, maar de anderen niet, monsieur!Ik zweer het u Non dat is het werkvan de windigo...."„Maar je hebt dus wél McLarry vermoord?"viel Cuss hem streng in de rede.„Ja, ja," kreunde Tucker, met de handenvoor zijn gezicht. „We hadden veel huiden....ik wilde ze hebben! Daarom hebik hem geworgd. Maar niet de anderen, monsieurDie niet! Ik zweer het "„Waar heb je McLarrys lichaam gelaten?"viel Cuss hem kort in de rede. „In hetmeer, hè, met een paar steenen om zijn nek,nietwaar?"Tucker knikte, terwyl hij doodsbenauwdom zich heen keek.„Ja, ja, in het kleine ronde meer, dat windigois, dat nooit zyn geheim zal prijsgeven,"zei hij stamelend. „Maar die anderen dieheb ik niét gedood, monsieur! Ik. ikweet niet waar ze zyn gebleven."Cuss' hand ging even in zyn zak en hetvolgende oogenblik had de halfbloed d.boeien om. Ik zag ze glinsteren in het lichtvan het kampvuur.„In orde, kom maar," riep Cuss toen,tegen niemand in het bijzonder, zooals hetmij scheen. „Jij ook. Hal!" Tucker draaidezich verbaasd om en staarde met grooteoogen rond.Hij slaakte een kreet toen hy mij zag verschijnen,en toen ik, met kleine afgebrokentakjes op mijn boritjas, naar het vuur kwam.Ik geloof dat ik er nogal schaapachtig moethebben uitgezien. Vlak na my verscheen Jim,en daarna, even ernstig als altijd, Arthur.Voordat ik iets kon zeggen, gaf iemand mijeen klap op ^niijn schouder, en ik sprongverschrikt op terwyl ik mij omdraaide. Hetwas John, die my aangrynsde!„Allemaal present?" vroeg Cuss kort. „Inorde. Jullie hebben allemaal uitstekend geac-teerd! Ik kreeg zelf ook bijna kippetjesveltoen ik de kreten hoorde, die jullie slaakten.Ze gingen door merg en been. Geen wonder,dat Tucker bekende. Heb je ze gehoord?"vroeg hy my.Ik knikte, en begon iets te begrijpen. Mijnrol was slechts die van getuige geweest!Maar er was nog heel veel, dat ik niet begreep.„Van wien was dat idee, om iemand zooin angst te zetten?" vroeg ik.„Voor het grootste deel van je eigen partner,"grijnsde Cuss, naar Arthur kijkend.„We zaten het plan juist te bespreken, dieneersten avond, toen jy naar het kamp terugkeerde.Je moet weten," vervolgde hy ernstigernog, „dat ik de bagage van McLarryhad doorzocht en daarbij een soort dagboekhad gevonden. Verscheidene keeren had hijer in geschreven dat Tucker zonderlingdeed, en dat hy, McLarry, op zyn hoede zouzijn. Ik liet het dagboek aan Arthur zien, ener bleek vry duidelijk uit, dat McLarry wasvermoord. Daarom bedacht Arthur een plan,om Tucker te doen bekennen. We begrepenen gingen er van uit, dat Tucker werkelijkdie windigo geschiedenis geloofde, en dat hetverhaal, dat hij ons had gedaan, het soortverhaal was, dat hij zélf zou accepteeren.We moesten zyn bijgeloof dus te hulp roepenom hem te doen bekennen "„Dus jullie zijn eenvoudig weggegaan, terwijlwij sliepen en hebben je ergens verborgen?"vroeg ik, Arthur, John en Jim aankijkend.Arthur knikte. „Ik had een soort spelonkby het meer gevonden, waar een beer zynhol had gehad — onder de rots, waar Cuss opstond toen je hem gisteren zag. Geen comfortabeleschuilplaats, maar wel een, dieiemand niet gemakkelijk kon vinden, als hijze niet by toeval ontdekte zooals ik gedaanhad."„En maakte jij die geluiden, waardoorTucker den doodsschrik op het lyf werd gejaagd?"„Ja, ik en John, ieder om de beurt," zeiJim trotsch. „En dat stuk papier, met eensteen er in, dat ik in het meer gooide, datwas myn idee van eeri banshee — van eengeest om iemands dood aan te kondigenHeb je gezien, hoè Tucker er naar keek?"„He* plan is prachtig geslaagd, maar julliehadden me best vooraf kunnen inlichten,"zei ik, wat bitter. ■„Neen," zei Cuss, „dat is niet waar! Ikgeloof althans dat het beter is zooals hetnu gegaan is. Als jullie vooraf hadden gewetenwät er precies zou gebeuren, zoudeninllie nooit zoo goud je rol hebben kunnenHet fijne goed wascht Mevr.Oerritsen toch aUijd maar lieverthuis. Het is een warm werkje...spelen. John wist hetniet vóór den avondwaarop hij moestverdwijnen, en Jimevenmin. Jullie warennu ongerust,wérkelijk ongerust,en jullie angst deeldezich aan Tuckermede. Daardoor ishet plan zoo goedgelukt. Anders zoudenwy hem nooittot een bekentenishebben kunnen dwingen."Ik knikte begrijpend.„Ik zou weleens willen weten,"zei ik toen, „waaromhij niet is weggeloopenin plaatsvan hier te blijven.Ik weet wel, dat ikhet in zijn plaatszeker zou hebben gedaan."„O neen, dat zou jeniét hebben gedaan,"zei Cuss lachend.„Want ik heb Tucker-onafgebroken in degaten gehouden, mijngeweer gereed omte schieten iederoogenblik, dat hyvan het kamp wegwas. Ik heb hemgeen moment uit hetoog verloren, en datwist hij. Bovendien:mijn geweer was niétmet losse patronengeladen, zooals vannacht,toen hij hethad...."„En zoo," beslootHal Raine zijn verhaal,„eindigde degeschiedenis van hetwindigo meer enwerd Tucker tot eenbekentenis gedwongen.Maar je kunt mijgelooven als ik zeg,dat ik bang was dieeerste dagen ennachten daar bijhet meer, wérkelijkbang. ...!"Maar de wind koelt haar welgauw af, een beetje te snel...HULP BIJ HET PUZZELEN5. Munten, maten en gewichtenvan de geheele wereld f 0.506. Ekk wat wils : metal., afkort.,steensoort., voertuig., wapens,muz.instr., vaartuig., Republ., Joodscheen Moham. kalenders, namenv. d. lett. v. h. Griek, alph., sterren,sterrenbeeld., teek. v. d. dierenriem,symbol, aardr. namen, zelfst.naamw., bijv. naamw., voornaamw.,voorvoegs. en achtervoegs. f 0.75PRIJS VOOR DE SERIE VAN 6 STUKS AFGEHAALD f J.50FRANCO TOEGEZONDEN f3.70 Buitenl. (Ook Ned. Ind.) f4.— ]1. Meer dan 1200 namen van goden,godinnen enz f 0.502. Meer dan 3000 namen vandieren ...... f 0.503. Meer dan 3000 spreekwoorden(aantal letters geteld) . . f I.—4. 5000 namen van plaatsen, rivieren, enz. gerangschikt onder 'taantal letters waaruit die namenbestaan f 0.75Verschenen no. 7 Ambten, Beroepen, eni. Prijs f 0.75MOOYMAN & ZOON, telefoon 85974, Cura^aoitraat 115, AMSTERDAM (W.)Gern, giro M 3088, Postgiro 230660. Wi| zenden niet onder remboursMooi weer voor de wasch, 't iszóó droog, zegt Mevr. Vink.Maar je bent verkouden voorje 't weet! - meent Mevr.Gerritsen.Neemt U een „Wyberije", datis ons huismiddel. Wybert-tablettenhelpen altyd tegen hoest,keelpijn en heeschheid.


JWIE ZIET KANS HET TE RADEN?Een ingewikkelde kwestie.an, Dick en Piet waren zeer verrast toenmanheer De Bruin hen op zekeren dageen bezoek bracht.„Jullie herinneren je toch nog wel boer DeZwart, die op de Oude Hoeve woonde?"vroeg hy hun.„Ja, en het heeft ons erg gespeten toen wyhoorden, dat hy naar zyn zoon in Australiëging," zei Jan. „We speelden vaak op zynboerdery."„Ik weet het," zei mynheer De Bruin. „Hijschynt jullie ook erg aardig gevonden tehebben, want hy heeft my geschreven datjullie al zyn paarden mochten hebben,"Dat konden de knapen in het eerst nauwelijksgelooven. „Al zyn paarden!?" riepDick uit. „En hy had er byna twintig! Neen,maar, dat is erg aardig van hem!"Mynheer De Bruin haalde een stuk papieruit zyn zak.„Luister," zei hy, „wat boer De Zwartheeft bepaald. Jan, als de oudste, krijgt dehelft van mijn paarden; zijn broer Dick krijgteen derde, en aan hun jongsten broer Pietvermaak ik een negende."„Hoeveel kryg ik er dus?" vroeg Pietgretig.„Als jullie even met me mee wilt ryden,dan gaan we naar de Oude Hoeve en kunnenjullie het zelf zien," stelde mynheer De Bruinvoor.Spoedig waren zy aan de Oude Hoeve.Sommige paarden bevonden zich in den stal,andere in de wei, maar de knechts haddenze spoedig by elkaar gebracht.„Er zyn er zeventien," telde Jan. „Dat iseen beetje lastig, niet? Myn aandeel zou achten een half moeten zyn, maar omdat we eenpaard moeilijk door midden kunnen deelen,zal ik maar zeggen dat ik er negen kryg."„Neen," zei Dick, „het is juister als je eracht neemt! Jy krygt toch al het grootsteaantal, en ik geloof niet, dat je er nu nogmeer hoeft te verlangen!"„Ja, maar ik wil toch niet minder dan mynaandeel hebben," zei Jan koppig.„En hoe moet het nu met mijn aandeel?"vroeg Piet. „Hoeveel is een negende vanzeventien?"Niemand wist daar een antwoord op te."Tl w^ wi C? Gï" 1 mw "jLjjn>juaik3JUJi%mjjuJütJK'Ogeven, en mynheer De Bruin, die genoeg vanhun kibbelarij kreeg, zei eindelijk; Nu, ik ganaar huis! Laat' me maar eens hooren, hoejullie het geval hebt opgelost."Den volgenden dag kwamen de jongens byhem. „We hebben er een heele poos overgesproken," zei Jan, „maar omdat we er nietuitkomen, zouden we u willen vragen, eenuitspraak te doen."„Maar," zei Dick, „u moet ons een oplossinggeven, die ons allemaal bevredigd — endie ook strikt eerlijk is "„En we kunnen de paarden natuurlijk nietslachten om aan ons deel te komen," zei Piet.„Dat is nogal een moeilijke opdracht," zeimynheer De Bruin. „Maar zorgen jullie, datje morgenochtend om elf uur op de OudeHoeve bent, dan zal ik zeggen wat ik jevoorstel."Om elf uur den volgenden ochtend stondendl; drie knapen in de wei, waar al depaarden waren heengebracht, te wachten opmynheer De Bruin. Deze verscheen weldra.Hü was te paard.„En, mynheer, heeft u er iets op gevon-den?" vroegen de jongens, toen hij was afgestegen.„Ik heb besloten er een paard van mijzelfby te doien," zei mijnheer De Bruin, „dat zalde zaak gemakkelijker maken."Jan dacht een oogenblik na. „Dat maakthet inderdaad gemakkelijker, mijnheer," zeihy toen. „Dank u wel. Nu zyn er achttienpaarden en zal ik er dus toch negen krijgen."„En ik een derde — dat is zes!" zei Dick.„En een negende van achttien is twee," zeiPiet.Snel werden de paarden nu verdeeld. ■„Hé," riep Jan, „maar nu is er nog éénover "„Ja," lachte mynheer De Bruin, „maar datis mijn paard!" En terwijl hy in den zadelsprong, reed hij snel weg.De drie knapen keken elkaar eerst evenverslagen aan, maar toen begrepen ze toch,dat ze niets te klagen hadden, want dat zealledrie zooveel paarden badden gekregenals ze gewenscht hadden, en dat toch de bepalingvan boer De Zwart precies was na-'gekomen!Die mijnheer De Bruin was wel slim, hè?Als je je vriendjes eens op een gezelligavondje het vraagstuk voorlegt, geloof ikniet, dat zy zoo spoedig op een dergelijkeoplossing zullen komen!Probeer het maar eens! Je zult zien, dathet een leuk tijdverdrijf is, want niemandwil het gauw opgeven als hü weet, dat ereen oplossing is!ST. NICOLAAS OP BEZOEKVijf December, tegen zessenWordt er eensklaps bard gebeld.„O, dat kan de Sint wel wezen,"Wordt door Mams verondersteld.Even later wordt geklopt, en —'t Is de Sint die binnenschrijdt!Zwarte Pleter volgt hem weldra,Zet den zak neer op het tapijt.„Zoo, dat is zeker kleine Aatje?'t Ventje dat hier voor ml] staat?Hm, bij is wel eens ondeugend,"Zegt de Sint met streng gelaat,„Zoo bij voorbeeld bij 't naar bed gaan,Luistert hij naar Moeder nietlKleine man, dat moet nu uit zijnAnders ga je mee met PletlVerder heb ik niet te klagenOver kleine Aats gedrag'k Zal dus maar niet langer boos zijn,"Zegt de Sint nu met een lachlZwarte Piet baalt ondertusschenHeel wat lekkers uit den zak,Oei hij kan het haast niet tillen,Daar komt nog een heel groot pak.Aatje's oogen staan te glinsterenJa.... bet is een autoped,Hij bedankt den Sint heel hart'lijk,Staat te dansen van de pret.„Zoo, nu moeten wij vertrekkenZwarte Piet, ben jij al klaar?Andere kinderen staan te wachtenNu, tot ziens, lot 't volgend jaar "JIT DE WERELDVAN DE SPORT■ ■ . :1-3. Te Amsterdam vond devoetbalwedstrijd Ajax - Haarlemplaats, die door Ajax met3 — 2 werd gewonnen. -Drie spannende momentenvoor het doel van Haarlem.4-5. te 's-Gravenhage hadA.D.O. bezoek van D.W.S.Wij brengen hier twee foto'svan dezen wedstrijd, die doorA.D.O. met 3-1 gewonnenwerd. — 4. Een aanval op hetdoel van A.D.O., waaruitD.W.S. het eenlge doelpuntscoorde. 5. De keeper vanA.D.O. In actie.6-8. Go Ahead - Heracles1-4. Drie momenten vandeze ontmoeting. — 6. Eensnapshot voor het doei vanHeracles. 7. De keeper vanHeracles werkt den bal weg.8. Het derde doelpunt van Heracles,dat niet werd toegekend.9. Te Amersfoort haddennationale veldloopkampioenschappenplaats. - C- en D-klassars duiken onder een hindernisdoor.


■■■■■v■'• ■ • ■■ :■. .' . . . •1-2-3. Wijngaarden teVenenay, nabij Reims.4. Langs het kanaalChälons-sur-Marne.5. Chilons-sur-Marne.V 7Wr-%> «" '.*• .-.»%■_4 ' \; -;'C H A M ,AG .N E -VOORDAT DEDe ontwikkeling van den wijnstoin Champagne ingevoerd door R■ IICMI^M^ nuiuuiäien runa ae je eeu^werd inzonderheid bevorderd omdmen in hel gebruik van wijn spoedeen bron van vooruitgang, bedrijvlheid en gezondheid onderkendToch is het pas in de veertienceeuw, dal de wijngaarden in Chanpagne tot grootere ontwikkelirL„ m „„ Al_ L:: l._L_!J i i.voorbeeld worden vermeld, dat VJdit tijdstip af telkens champagriwijn aangeboden werd aan de Frarsehe koningen, die zich Ie Reirrlielen zalven en kronen.Op hel einde van de 17e eeirontdekte een benedlctijner-monnivan de abdij van Haulvillers, Perignon, hel middel om den Chairpagne-wijn te bottelen op hel gunstigste oogenblik en hem te doeschuimen. Zijn nagedachtenis wordin heel de streek in eere gehoudenzijn graftombe bestaat nog te Haulvillers.Het onderhoud van de wijngaarden in Champagne vereischt beslendige zorgen. Deze arbeid worduitgeoefend door wijngaardenier!die sedert eeuwen van vader o[zoon in het vak zijn getreden erURKEN KNALLEN1un beroep met geestdrift uitoefenen.Wanneer een terrein bewerkt iseworden en beplanl, verloopen er»c iaron alvorens de wiinstok druiendraagt.Het snoeien van den wijnstok gechiedtin Februari. Het zijn meest-J vrouwen, die dat werkje uitvoeen.Op het snoeien volgt het spiten.Daarna worden de slaken inlen grond gestoken, waar tegenaanDnverp^Qsd wordt er gewied. ZoodraIe blafltren te voorschijn treden,vordt de strijd aangebonden tegenIe druifluis: de planten worden metulfaten besproeid. . .De oogst gedijt. Tusschen hel gerädertewiegelen de donkere Iros-,en. De tijd om ze te plukken, —jinde September — is aangebroken,•lannen, vrouwen, kinderen nemen;r deel aan. Korven worden voljeslapelden naar de wijnlezersluipengevoerd, waar het sap uitJe trossen wordt geperst. Slechtsiel eerste opgevangen sap wordtjebezigd bij het bereiden van:hampagne-wijn. Dit sap wordt in:onnen overgestort en naar reuzenceldersgevoerd, waar het later inlesschen zal worden overgetapt*■-mm.■ i6. De hoofdingang vande kathedraal teChilons-sur-Marne.Het beeldhouwwerkwerd verminkttijdens deRevolutie.7. Sint - Alpimiskerlcte Chilons-sur-Marne. \■1« «M • 3 -'n*wv:\WÊZMR* -»■ • •rankrijk is bekend om xijn uitstekendechampagne-wijnen. Devoornaamste gewassen van dechampagne-wijngaarden groeien opminder dan 150 K.M. ten Oostenvan Parijs, in de arrondissementenReims, Epernay en Chalons. Zestrekken zich uit over de hellingen,die noordelijk den berg van Reimsafbakenen en ten zuiden de Briestreek.Mooie wouden bedekkenden kam van die hellingen.Ook onthullen de wijngaardenprachtige vergezichten te middenvan het heuvelende landschap.Het zeer eigenaardig karaktervan den ondergrond is een dervoornaamste redenen van de ongemeeneeigenschappen, die de daarter plaatse gewonnen wijnsoortenkenmerken.De handel in champagne-wijnenis zeer oud. De voornaamste centrazijn Reims, Epernay en Ay, dochook ChSlons-sur-Marne, Mareuil,Avize en Vertu zijn als zoodanigt »iSMfWant eerst gebeurt de gisting: hetzoete druivensap zet zich om inwijn.. .Na een poosje in flesschen tehebben gerust in onderaardsche kelders,die vaak meer dan tien kilometerlengte hebben, ondergaat hetgebottelde vocht een nieuwe bewerking,die hel schuimen van denwijn bevordert en waarbij hel alcohol-gehaltewordt bepaald.De gemiddelde productie aanChampagne-wijn bedraagt 450.000hectoliter per jaar. Jaarlijks wordenaldus ruim 30.000.000 flesschen naaralle deelen van hel vasteland enAmerika verzonden.Champagne Is de feestwijn bijuitnemendheid. Maar hij Is ookmeer dan dit, hij werkl ook als medicijn,en zelfs stervenden wordt hijtoegediend om hun levensgeestenop te wekken 1\^\SS»■i* .... * 7ORIGINEEL ISMOEILIJK TE LEZENORIGINAL ISDIFFICULT TO READ


J. S. te L. - Wij hebben uw ultvoerlgen brief ontvangen, en danken uvoor uw inlichtingen; wij hebben deze kwestie persoonlijk afgehandeld.Mej. A. de J. te R. - Het is mij gelukt een middel voor u te vindenom roodekool in te maken, ondanks het feit, dat het niet veel meer wordtgedaan, omdat men gedurende den geheelen winter de kool kan krijgen.De natuurlijke kleur gaat door het inmaken verloren, het ziet er niet zoosmakelijk uit, maar als u het doet om ook in den zomer wat te hebben,is het wel handig.Doet u het als volgt: u hebt er voor noodig 12 gram zout per kiloschoongemaakte kool, wat poperkorrels of jeneverbessen naar smaak.De kool schoonmaken, en zeer fijn schaven en met zout zoolang kneden,tol er pekel ontstaat. De jeneverbessen of de peperkorrels er door mengen.De kool overdoen in een Keulschen pot, en vooral stevig aandrukken. Leger nu een schoon doekje op, en stop de kanten goed in, om het bederventegen te gaan. Op het doekje een plankje met een steen plaatsen, en opden pot een doek of papier voor de stof. Den pot op 'n koele plaats zetten,en om de veertien dagen even het doekje uitspoelen, om de pekel te verwijderen.Het Is mogelijk dat het meer dan eens in de veertien dagen noodigblijkt den pot schoon te maken, maar dat ziet u wel.p^iVtREN src/^DE VLIEGAVONTUREN VAN PETER EN DOT Vervol^ CjMej. V. te Z. - Uw wijze van oplossen Is zeer Juist, het Is niet noodigde puzzles over te teekenen, als men het op een duidelijke manier andersaangeeft.S. S. te H. — Wij danken u voor uw Inlichtingen, en hebben den aanvragervolgens uw aanwijzingen ingelicht, zoodat de fout nu hersteld Is.I. Met een bleek gexlchtje van «hrik vertelde Dotteiran Peter, dat ze geilen had, hoe mijnheer BlakemSt een lantaarn »einen gaf aan het andere vheiftuteEn plotaeling zei h«, dot ze onmiddellij« moestendalen. Dat beviel Peter niet erg, maar toch leek hethem het beste to gehoorzamen.2. „Do Zilveren Ster" kwam zachtjes op het woestijnzandneer en toen Poter zag, dat het andere toesteleveneen» geland wa», WB» hlfer heelemaal zeker van,dat Dot en hij In een val gelokt waren Maar tot hungroote verrassing kwam de piloot van de andere machinehun vriendelijk lachend tegemoet.5. »Ik ben blij u hier gezond en wel aan te treffen,zei hij, terwiif hü mijnheer Blake de hand schudde.En nu wenddfe mijnheer Blake zich tot do verbaasdePeter en Dot en vertelde hun, dat «üt vliegtuig uitEngeland was gekomen, om hem met zijn kostbarenrobijn weer veilig thul» te brengen.P. v. d. M. te T. - Het Is ons niet gelukt om een adres voor u te bemachtigen.Misschien Is u zelf alzoo gelukkig geweest. Het spijt onszeer u niet van dienst te kunnenzijn.m/tÊVerwijderHAARzonderScheermessen,ElectrischeNaalden ofonaangenaamriekendeOnthanngsmiddelenVerbazingwekkende nieu-Neem dezew p uitvinding l Een fijne,3HIUIITCU wrt* 6 - welriekende Crème!minUit« Rechtstreeks uit de tubePROEF »e gebruiken. Met gewoonwater afwasschen.Elk spoor van haar is verdwenen IDe huid blijft blank, elastisch enzacht als fluweel. Geen stoppels,zooals een scheermes achterlaat. Geengrove wederaangroei. Overal verkrijgbaaronder het handelsmerk Nieuwe" V1ETG ". Scheermessen doen hethaar slechts sneller en grover aangroeien.De snelle, eenvoudige, aangenamemanier om U voor altijd tebevrijden van den last van overtollighaar is Nieuwe " V1ETO ". In tubenvan 85 cent en ƒ1.30 bij drogisten,kappers en parfumeriezaken.GRATIS ï Door een speciale overeenkomstkan elke lezeres van dit blad een speciaalpakket NIEUWE VIETO ABSOLUUT KOS-TELOOS bekomen. Zendt 10 cent in postzegelster dekking van porto, verpakking enandere kosten. Adres : B. Meindersma (Afd.N. Z8 ). Den Haag.Dr. H. NANNINO'iZetpillen tegenAambeienwerken pijnttillend aa geoezea inkorten lijd de ontstoken slijmvliezen.De ^maakt het inbrengen zeer gemakkelijk.Verkrijgbaar bij alle Apotheken énDrog.ir 1.50 per doosje van 12 «lult«D. D. te D. — De namen, die opde foto's voorkomen, worden erdoor de filmmaatschappij opgezet.Mej. M. K.-S. te L. - Wat uwopmerking betreft, heeft u volkomengelijk. Wij hebben dit ook gezien.Wat uw vraag aangaat, bent u erechter naast, want het Is heel ietsanders.A. F. Th. R. te A. - Mijns inziensis het een kwaal van de oude kat,daar de Jonge beesten nog nietsanders dan moedermelk hebben gehad.Het Is nu heel goed mogelijk,dat de moeder ondeugdelijk vleeschgegeten heeft, dit kan natuurlijk wel,als u haar rauw vleesch heeft gegeven.Het Is altijd beter, dat u heteerst kookt.J. K. te S. — Het door u genoemdekoord zal zoo al drijven, maaru kunt het nog bevorderen door hetIn te smeren met een vetsoort. Hetkomt er niet erg op aan, wat u ervoor neemt. Ook kunt u er kurkjesaahschuiven, dit is ook een zeergoed middel, en bovendien erg handig,omdat het goed zichtbaar is.Th. N. te R. - U kunt uw oplossingengerust bij een agent in uwwoonplaats afleveren, als ze maarop tijd bij ons zijn. Dus geeft u zeeen paar dagen vroeger af, danwanneer u ze zélf doorzendt naarons adres.Mej. G. J. te D. - Het Is ons Indeze rubriek niet mogelijk een uitvoerigantwoord op uw vraag tegeven, maar u kunt er van opaan: hoe meer oplossingen u inzendt,hoe meer kans u heeft. Wijverdeelen voor elke oplossing hetvastgestelde aantal prijzen - zieons blad — maar kunnen geen prijzen„toewijzen". Houdt u dus maarmoed, dan zult u zeker wel weereens een prijs winnen.De Secteferesse van de VOOR U-Club,GaJpewater 29, Leiden.-50 -Op bovenstaande foto zal de scherpzinnige waarnemer een onjuistheidkunnen ontdekken, die niet zoo erg voor de hand ligt.Wie van u ziet echter kans, haar tóch te vinden?Wij zullen weer een prijs van f2.50 benevens twee troostprijzen verdeelenonder hen, die ons een goed antwoord zenden. De verdeeling derprijzen geschiedt op een manier, waarbij alle Inzenders van goede oplossingengelijke kansen hebben op het verkrijgen van een der prijzen.U gelieve uw antwoord In te zenden voor 14 December aan Mr. Detective,Galgewater 22, Lelden. Op briefkaart of enveloppe duidelijk vermelden:Amateur-Detective, 14 December.De oplossing mag bij die van de rubriek „Zoek en Vind" worden ingesloten,mits ze op een afzonderlijk velletje papier wordt geschreven.DE OPLOSSING VAN DE FOUTEN-FOTOWij beelden de foto, waarop men de fouten moest zoeken, hier nogeens af. De fouten zijn de volgende:1. Links op de foto loopt de kabel, waaraan de katrol bevestigd Is, nietdoor;2. bij het - ouderweUche - stuk geschut staat een moderne granaat;3. de man met de witte kousen (ongeveer in het midden van de foto)draagt een jacquet, een kleedingstuk, dat In dien tijd nog niet bestond;4. bovenaan de foto staat Tavern, er vlak onder Tacern;5. het touw, achter het stuk geschut waarbij de granaat staat, looptniet door;6. de lantaarnrechts op de fotoIs een electrischelantaarn;7. de vrouw, die(links van de lantaarn)uit het raamkijkt, doet dit terwijl't raam dicht is.De hoofdprijs vanf 2.50 werd dezeweek toegekendaan den heer A. C.Koops, Nijmegen.De troostprijzenvielen ten deel aanmejuffrouw R. Cordfunke,Schiedam enden heer L. Pachterte Amsterdam.1. Mijnheer Blake bedankte nu zijn kleine vriendjesvoor hun hulp en klom achter den piloot in diensmachine. Hij wenschte hun goede reis en wuifde wathij kon. Peter en Dot zwaaiden even hard terug, dochze voelden zich wel een klein beetje bedroefd, wantze hadden al weer een goeden vriend verloren.7 Slingerend en stampend baanden de olifanten zicheen weg dwars door het dichte geboomte. »De ZilverenSter" vloog er bedaard over heen en toen werd hetregelmatige geronk van haar motor plotseling afgebrokendoor een vreemd gesputter. Poter wendde zichdadelijk tot Dot. „Ik moet dalen,' nep hij.5. Het geluid van de machine stierf langzamerhandweg en het werd heel erg »til in de woestijn. Peter enDot voelden zich niets op hun gemak. Ze waren blij,toen Peter de machine aanzette en de motor weerzachtjes begon te ronken. De stilte was anders voorhen beide werkelijk ie drukkend geworden.«. Dot hield haar adem in, terwijl het toestel naarbeneden gleed. Toen sprong Peter er uit. „Ik moetdanr even wat vastzetten," riep hij uit. Hij was albijna klaar, toen Dot een hevig gestamp hoorde, flatuit het lange gras tegenover hen kwam. Ze haasttePeter wat ze kon.6. Nadat ze verscheidene uren aan één «tuk door (jevlogenhadden, wisten ze, dat ze hun vader» eilandal weer een eind dichter genaderd waren en dus verkeerdenze in een goede stemming. Dot keek een»naar benedon en daar zag ie iet» wat ze nog nooitaanschouwd had. Een heel groeten troep olifanten.9, Het wa» de troep wilde olifanten en »e kwamenjuist op het vliegtuig afstormen, toen Peter bezig waser In te klimmen. De motor begon te zoemen, hettoestel ging vooruit in de richting van de dieren, maarde machine verhief zich niet in de lucht.Wordt vervolgd.GEWONE Arw.RTENTiES: KOLOMHOOGTE 120 REGELS - KOLOMBREEDTE 5 cM. - REGËLPRUSJj^t^BRUTOTEKSTADVERTENTIES: KOLOMHOOGTE 1 20 iREGELS - KOLOMBREEDTE 6.7 cM. - REGELPRIJS 50 cts. BRUTOKORTINGEN VOLGENS T A R i E F— 31 -


w-„Wij hadden alles wat er in kas was noodig om uniformen te koopen.collecteeren we voor instrumenten."Nu „Heel goed. Dirk. Morgen zal ik je leeren om boven te blijven.'(IM If il f„Ik moet nu naar huis om eten voor mijn vrouw, „U kunt het den hond niet kwalijk nemen (iEr is g een brjind> maar „„„chi.n w i| te t u mij even *>**""mijnheer; h.j dacht zeker dat u een been was. he| pen de gor di jnen op te hangen?" ", * f «


■• .^1i—\ m ) m^^«^ Regie: George Cukor.Linda SetonJohnny CaseJulia SetonNed SetonL. C. Barnstijn-film.Kathcrine HepburnGary GrantDoris NolanLew AyresNick Potter Edw. Everett HortonEdward SetonHenry KolkerJohnny Case wordt Lara Cram Binnie Barnesaan de lamilie Seionfe c n ^ , ^voorgesteld. '""I Susan Potter ean DixonJI— T ohnny Case en Julia Seton hebben elkaar in———rsssaSSSE de vacantie ontmoet en zijn hals over kop/ verliefd op elkaar geworden. Zij willen zichverloven, zonder feitelijk iets naders van elkaarte weten. Julia weet, dat Johnny een opkomendjong zakenman is, maar hij weet niet, dat Juliaeen millionnairsdochter is. Tot deze ontdekkingkomt hij pas, als hij haar op gaat zoeken en dantevens kennis maakt met Julia's broer en zuster,Ned en Linda, die hun aanstaanden zwager eengeschikten kerel vinden. Julia haalt haar vaderover om zijn toestemming te geven, maar al dadelijkontstaat er een strubbeling tusschen Johnnyen zijn toekomstigen schoonvader als hij hetbaantje weigert, dat papa voor den man zijnerdochter op zijn bank heeft gereserveerd. Dit leidt| ook tot oneenighcid met Julia, die op het standpuntvan baar vader staat: dat geldmakcn de opwindendste,bezigheid van het levenree menschen, opgevoed iiJulia heeft haar vader I ^Êaki S*-overgehaald toestem-l StBtli ' /Mming lot de verlovingl B| 1^W^^C ' -* */V '^ fïte geven. 1 jf«. WilFl~ MWÊÊÊmmiÊÊsuÊÊmmD A yrijkdom en traditie, begrijpen niets van de plannen,die Johnny koestert. Johnny, die juist, eenflinke som geld heeft verdiend, wil zich namelijkeen tijdlang uit de zaken terugtrekken om te genietenvan het leven. Hij voelt er meer voor omdit te doen nu hij jong is, dan op ouderen leeftijd.Als zijn geld op is, kan hij weer opnieuwbeginnen.Linda begrijpt hem volkomen, want zijvoelt zich als een gevangene in een vergulde kooi.Ook zij zou dolgraag de wereld intrekken, zonderzich ergens aan te hoeven storen, en eindelijkeens een gewoon menschelijk leven leiden.Julia, die een rustige, verzekerde toekomstboven alles stelt, tracht Johnny tot haar standpuntover te halen, maar Johnny loopt van zijneigen verlovingsfeest weg om het met zichzelfeens te worden.Julia wordt in haar houding gestijfd door haarvader, terwijl Linda, die inmiddels ook verliefdis geworden op Johnny, Julia tracht over te halenJohnny's wensch in te willigen. Maar Julia is ervast van overtuigd, dat Johnny zal toegeven eninderdaad komt hij met dat voornemen terug.Maar nauwelijks is de vrede geteekend, of papagaat de huwelijksreis voor het jonge paar uitstippelenen let niet op Johnny's protesten. Danziet deze in, dat zij het nooit eens zullen wordenen daar hij zijn vrijheid van denken en handelenboven Julia's liefde stelt, neemt hij voor goedafscheid. Linda ziet aan Julia's gezicht, dat diteigenlijk een opluchting voor haar beteekent endolgelukkig, dat haar thans geen moeilijkhedenmeer in den weg staan, volgt ze Johnny, die zichsteeds tot Linda aangetrokken heeft gevoeld.Julia's vader trachtjohnny over te hedeneen plaats op xljnbank in te nemen, inplaatsde wereld dpqite gaan zwerven.


ZUM ZIJWAARDEr wordt den Hollywoodschen producersvaak een verwijt van gemaakt, dat zij opzoek naar sterren onder de grooten vanhet Europeesche witte doek dikwijls actricesnaar Californië halen om ze dan na maandenvan nietsdoen weer met stille trom te latenvertrekken. Zelfs is soms de insinuatie geuit,dat deze manoeuvres slechts ten doel zoudenhebben om de Europeesche productie van haarsterkste troeven te berooven en zoodoende devraag naar Amerikaansche films te stimuleeren.Hoe weinig steekhoudend deze laatste beweringis, blijkt wel uit het feit, dat de Europeeschefilm niet, zooals de Amerikaansche, voor eenbelangrijk deel drijft op het star-systeem, zoodatde handicap van enkele weggelokte actricesvoor de industrie aan dezen kant van den grootenvijver niet noemenswaard geacht kan worden.De voortdurende import van Fransche,Britsche, Scandinavische en Italiaansche actricesin Hollywood kan dan ook slechts wordentoegeschreven aan een nimmer eindigend zoekennaar „nieuwe gezichten". Steeds is de Amerikaanschefilmstad bezig haar spelersmateriaalte vernieuwen, een verschijnsel, dat niets metwelke beweerde crisis ook te maken heeft, maar'slechts behoort te worden beschouwd als eenvoortdurende en op zichzelf gezonde verjongingvan de filmkunst. Het aantal Europeeschefiguren trouwens, dat door de AmerikaanscheFranciska Gaal.Anna Sten.mdusfc-ie aan het wereldpubliek wordt voorgesteld om op zijn aantrekkingskrachdoor andere dan zijn nationale bewonderaars te worden „getest" valtdfe^irnt l^l 1 " 1 t' honderden ^butanten van Amerikaanschen bloededie jaarlijks hun kans knjgen om in de film te schitteren en waarvan slechteeen zeer klein percentage het werkelijk tot celluloid-beroemdheid brengtWanneer er soms dus enkele Europeesche stars in Hollywood werkloosrondloopen of na enkele films naar de vaderlandsche studios terugkeerenzonder het „over there tot enorm succes gebracht te hebben, dan kan menden producers hoogstens van overhaasting beschuldigen tijdens het uitkiezenvan hun n.euwe aanwinsten, doch hiervoor moge het excuus gelden, dat degroote concurrentie tusschen de studio's onderling deze dikwijls noodig maaktEr zijn vele stars uit de oude wereld naar het verre beloofdeland getrokken die, nadat na enkele films gebleken was dat zij bijhet Amerikaansche publiek niet in den smaak vielen, „de weg terug"aanvaard hebben. Er zijn er ook velen, die. eenmaal in Hollywoodgearriveerd, de grondbeginselen van het Engelsch niet bleken tebeheerschen en soms maandenlang lessen moesten nemen. Er zijner verder, die zoo zeer van hun eigen grootheid overtuigd warendat zij in Amerika, waar men met „temperamentvolle" stars kortemetten pleegt te maken, als „onhandelbaar" aan den dijk gezet werden.Urn welke van de bovengeschetste redenen een ster, waarvanmen groote verwachtingen had ook onverrichterzake weergekeerd isvast staat, dat elk van deze gevallen een bittere teleurstellina isgeweest voor den studio, die hem of haar engageerde, en eenbelangrijke schadepost tevens.Met debutanten van Amerikaansche afkomst kan men zich veroorlovenvoorzichtige proeven te nemen, bestaande uit een kleinrolletje hier en een paar scènetjes daar, om op die manier de candidaatvoor het star-dom langzamerhand op te leiden. Deze manierkost niet veel en is de zekerste weg naar succes. Met de geïmporteerdesterren, die veelal in hun vaderland reeds een groote populari-teit genieten, kan men zoo niet handelen. Zij eischen veel geld voorhun optreden en willen niet anders dan hoofdrollen spelen, die somsmoeilijk te vinden zijn, dikwijls speciaal voor hen geschreven moetenworden, en in elk geval den producers nachtmerries bezorgen bijde gedachte, dat het wellicht weinig voldoening gevende optredenvan de nieuwste „ontdekking" de dure productie wel eens tot eenflinken strop zou kunnen maken.Of de telkens weer met veel tamtam en trara aangekondigdebuitenlandsche grooten een succes worden of niet, zeker is het, datiedere „Import" Hollywood handen vol geld kost. Het is zelfs nietoverdreven te constateeren, dat de kosten van het lanceeren van eenvoor Amerika vrijwel onbekende star, afgezien van het uitbetaaldesalaris, honderdduizend dollars bedraagt, welk bedrag in sommigegevallen nog belangrijk overschreden wordt.Actrices als Anna Sten en Simone Simon kostten zelfs meer daneen kwartmillioen dollar voordat één Amerikaan hen in den bioscoopgezien had. Miss Sten was een jaar lang het middelpunt van allerleipubliciteits-stunts voordat Samuel Goldwyn besloot haar een filmroltoe te vertrouwen. Zij kan wat dit betreft wel trotsch zijn op eenrecord, hoewel Simone Simon haar op den voet volgt. Het portretvan deze lieve jongedame prijkte op vijf en twintig duizend meteraanplakbiljet, voor haar eerste film uitkwam. Op het oogenblik heeftmen in Hollywood het overdrevene van dergelijke geweldige publiciteitscampagnesingezien, doch nog steeds loopen de kosten, aan eenbescheiden lanceering verbonden, op tot bedragen waar men versteldvan staat.Paramount heeft bijvoorbeeld in den loop der jaren schatten uitgegevenvoor sterren als Mariene Dietrich, Pola Negri, Emil Jannings,Dorothea Wieck, Jan Kiepura, en vele anderen, waarvan sommigendeze kapitalen dubbel en dwars in de kassen van de maatschappijhebben teruggebracht, terwijl anderen slechts het reclamebudget hebbenhelpen verhoogen. Momenteel is men bezig met het geval-Franciska Gaal, die nu reeds een jaar in Hollywood zit. De totalekosten van haar lessen, haar speciale verzorging, haar foto's enhaar persoonlijk optreden in allerlei Amerikaansche steden beloopenreeds meer dan 100.000 dollar, terwijl haar salaris heusch geenbedroefd klein beetje bedraagt, daar zij als een van Europa's populairsteactrices naar Californië toog. Sinds haar optreden in Cecilde Milles „Boekanier" is Paramount echter overtuigd, dat dit geldverstandig uitgegeven is en men ziet met spanning haar volgendehoofdrol in „Paris honeymoon" tegemoet, waarin Bing Crosby haarpartner is.Een andere ster, waar men niet aan schijnt te twijfelen, is IsaMiranda, die reeds ruim een jaar in Hollywood zit en thans aanhaar eerste hoofdrol in de nieuwe versie van „Hotel Imperial"begint, nadat haar kans op de titelrol in „Zaza" door een ongelukkigaf^eloopen auto-botsing teniet gedaan was. Verder verwacht mengroote dingen van de kleine Olympe Bradna, die al van kindsbeenaf op de planken gestaan heeft, in bijna alle Fransche theaterstriomfen vierde en zich kort na haar tooneeldebuut in New Yorkop charmante wijze kweet van haar eerste filmoptreden in eenkleine doch goede rol met Gary Cooper en George Raft in „Deondergang van de William Brown". Dezelfde studio heeft nog meerjongelui, die hun deel van de publiciteit noodig hebben, zooalsGeorge Rigaud, de knappe Argentijn, die na geruimen tijd ondercontract gestaan te hebben, thans zijn eerste Amerikaansche filmrolzal krijgen als tegenspeler van Carole Lombard in „Midnight . Danis er Colin Tapley, eenig overgeblevene van de velen, die indertijduitverkoren schenen, toen Paramounts „Op zoek naar schoonheidjongelui uit alle wereldstreken naar de filmstad lokte. Hij heeft zoopas een inspannende reis naar Malakka achter den rug, waar hij dehoofdrol had in Clyde Elliotts jungle-film „Booloo".Paramount heeft het dus druk met zijn geïmporteerde stars, maardat kan niet van iederen studio gezegdworden. Metro heeft bijvoorbeeld al meerdan een ton uitgegeven voor MilizaKorjus, zonder dat deze dame nog ergensin gespeeld heeft. Hetzelfde geldt voorDelia Lind, die trouwens eerst een jaarbij Paramount onder contract geweest isen naar de Metro overging zonder voorde lens te zijn geweest.Drie jongedames, die het aan deverre kust wel schijnen te zullen bolwerken,zijn Danielle Darrieux, Annabellaen Hedy Lamarr, doch ook voorhen zijn aanzienlijke bedragen uitgegeven,zoowel aan salarissen als aan publiciteitscampagnes.Men mag ten slotte wel vaststellen, datHollywood, waar alles nuchter en zakelijkbekeken wordt, dergelijke groote sommenniet zou uitgeven als de balans tenslotte niet in het voordeel van de filmstaden zijn maatschappijen zou uitvallen.Want de paar maal honderdduizenddollars, die een studio uitgeeft aan stars,die een mislukking blijken te zijn, komenmet glans terug, wanneer er eens, hoezelden ook, een acteur of actrice vanvreemden bloede in Amerika groote bekendheidverwerft.


ANNE SHIRLEY ENNOAH BEERY Jr. INDE COLUMBIA-FILM„GIRLS SCHOOL"-♦■■18de JaargangNo. 48- 10 Dec. 1938CIMEMAs.TU r ATCD-«WU.««HET WEEKBLAD'■/ff.n£*: %"I■m>L\I*^r-**^■4HET WEEKBLADCIMEMAs■mm 'IFLORENCE RICE ENIROBERT YOUNG INDE M.G.M.-FILM

More magazines by this user
Similar magazines