Spreken met Israël – zwaktebod of krachtenveld? - Kerk en Israël

kerkenisrael.nl
  • No tags were found...

Spreken met Israël – zwaktebod of krachtenveld? - Kerk en Israël

Spreken met Israël –zwaktebod ofkrachtenveld?Drs. Florimco van der RheeDrs. Florimcovan der RheeIsraël neemtvoor de kerkeen geheeleigenplaats inToegang tot hethotel van deorthodoxe kibboetsLavi;een kibboetsmet ruimte voor deontmoeting vanJoden en christenenEén van de kerntaken van het Deputaatschapvoor Kerk en Israël van onze kerkenis het gesprek aangaan met Israël.Dat gebeurt op verschillende manieren.In Nederland maken deputaten deeluit van diverse overlegplatforms, waarJoden en christenen elkaar ontmoeten.In Israël werkt sinds 1953 de zgn.‘Israëlwerker’. Hij gaat daar gesprekkenaan met Joden uit diverse religieuzerichtingen. Op dit moment is dat drs.C.J. Rodenburg.Nu wordt nog wel eens de vraag gesteldof deze taakstelling niet wat al tegewoontjes is. Zouden we geen hogereambitie mogen en misschien ook welmoeten hebben, dan alleen het gesprekaan te gaan? Het werk onder Israël wordtdaarbij nogal eens gelegd naast zendingswerk,dat we als kerken ter handnemen. Daarin wordt actief geprobeerdgemeentes te planten en toe te rusten.Zou iets dergelijks ook niet in Israëlmoeten gebeuren? Zou onze houdingten opzichte van Israël niet missionairmoeten zijn?VerlangenAchter deze vragen gaat een diep verlangenschuil naar het behoud van Israël.Wat zou het heerlijk zijn, wanneer hetJoodse volk Jesjoeah als de Messias zal(h)erkennen! Israël is het volk van Godseerste liefde. Via Abraham en diensnageslacht zouden alle geslachten opaarde gezegend worden. Een belofte,die vervuld werd in de komst van GodsZoon. Hij werd geboren in de schootvan Israël. Zoon van God, Zoon dermensen, maar ook Zoon van Abraham.Als kerk moeten we toch wel verlangennaar het moment waarop de Joden Hemzullen zien als de van God gegevenVerlosser? Nu ligt er bij vele Joden nogeen bedekking over hun hart (2 Kor.3:12 ev.). Wanneer de HERE echter zijnbeloften voor Zijn volk in vervulling doetgaan, zal deze bedekking worden weggenomen.Het komt mij voor dat een kerk waarindat verlangen ontbreekt, letterlijkontworteld is. Ze is losgeraakt van haaroorsprong, die ligt in het Joodse volk.Met Paulus mogen we als christenenuit de heidenen Israël tot jaloersheidverwekken en hen de heerlijkheid vanChristus tonen door uit Hem te leven ente spreken (Rom. 11:11 en 13-14).Een geheel eigen plaatsHet is dan vervolgens natuurlijk wel devraag hoe we aan dit verlangen invullinggeven in de praktijk. Het antwoord opdie vraag blijkt niet zo eenvoudig te zijn.Dat geldt zowel in zendings- als evangelisatiewerk.Maar juist ook met het oogop Israël. Israël neemt voor de kerk eengeheel eigen plaats in. Het betuigen vanJezus als de Messias vraagt dan ook eengeheel eigen vorm en aanpak.1. Israël is immers voor een christenniet gelijk aan enig ander volk in de12


wereld. Joden zijn geen heidenen,maar kinderen van Gods verbond.2. We lezen samen met hen het OudeTestament, als het Woord van Goddat niet aan ons, maar aan hen istoevertrouwd (Psalm 147).3. Verder hebben we als kerk al eenlange geschiedenis van omgaan metIsraël. Een geschiedenis die helaasmeer dieptepunten van vervolgingen bekering onder dwang danhoogtepunten kent. We kunnen enmogen die geschiedenis niet zomaarvergeten.Hoe dan?Welke middelen hebben we om Israëljaloers te maken en hen de gestalte vanJezus Christus te tonen? Niet alleen watbetreft het uitgangspunt, maar ook watbetreft de vorm om aan het verlangennaar de vervulling van Gods beloftenvoor Israël gestalte te geven, moetenwe ons laten leiden door de Bijbel zelf.Paulus’ methode is die van het gesprek.In Hand. 17 staat dat hij in samenspraakging met de Joden (v.17) en op de Sabbatgedeeltes uit het Oude Testamentbehandelt en die uitlegt met het oogop Christus (v.2-3). Op diverse andereplaatsen in Handelingen komen we ditook tegen.Je herkent in deze wijze van optredende manier waarop Jezus zelf dat gedaanheeft. Sprekend in de synagoge in Nazarethlegt Hij de profetieën van Jesaja uitop zichzelf: ‘Heden is dit Schriftwoordvoor uw oren vervuld’ (Luk.4:21). Ook deFarizeeën en schriftgeleerden benadertHij door met hen in gesprek te gaan.GesprekDe manier waarop we het Joodse volkwillen bereiken met het evangelienoemen we tegen deze achtergrond dus‘gesprek’. Het gesprek is het middel omsamen met Israël te luisteren naar deSchriften, die van Messias Jezus getuigen(vgl. Joh.5:39).Dat kan, gezien het bovenstaande,nooit een vrijblijvend gesprek zijn. In deontmoeting met Israël moeten van beidekanten veel misverstanden en vooroordelenuit de weg geruimd worden. Tochbetekent dat niet dat het bij het uitwisselenvan informatie bij een wat heen enweer praten blijft. Wanneer dat het doelzou zijn, zouden we geen vorm gevenaan het verlangen dat ook de Joden Jezusals de Messias zullen leren kennen.Tegelijk drukt het woord ‘gesprek’ ookeen zekere gelijkwaardigheid uit tot degesprekspartner. Die gelijkwaardigheidzit niet in de gedachte, als zou Israël depersoon van Jezus als Gods Zoon nietnodig hebben om tot het heil te komen.Maar wel in het diepe besef, dat wespreken met mensen, voor wie Godsbijzondere beloften nog altijd geldigzijn. Paulus waarschuwt de christenenmet een heidense achtergrond in Romeervoor zich te verheffen boven hetJoodse volk (Rom. 11:20).Met iemand in gesprek zijn betekentook een zekere mate van afstand nemen.Die afstand is ten opzichte van Israëlgeboden vanuit de vaste overtuiging datalleen de Heilige Geest de bedekkingvan het aangezicht van Israël kan afnemen.Dat mag ons bescheiden makenin ons werk. De HERE wil dat werkgebruiken als instrument in Zijn hand.Maar we moeten niet meer dan instrumentenwillen zijn. Misschien meer nogdan in het zendingswerk moeten we onsdit in het werk onder Israël bewust zijn.De geschiedenis laat zien dat een al tevurige bekeringsdrang tot grote ongelukkenkan leiden.Rabbi MeirRubinstein van dekibboets Lavi metwie een ‘gesprek’werd gevoerd overhet verstaan vanhet gebod ‘gij zultniet begeren’Het is detaak van dekerk om hetgesprek metIsraël aante gaanDe leerhuisruimtevan de orthodoxekibboets Lavi inGalilea13


Kairos PalestinaKrachtenveldHet is de taak van de kerk om hetgesprek met Israël aan te gaan. Daarbijkan het bij woorden alleen niet blijven.Ook metterdaad mag Israël tot jaloersheidverwekt worden. Ons spreken enhandelen wordt daarbij als het goed isgedreven door de liefde van God in MessiasJezus.Vanuit de overtuiging Israël maar nietIsraël te laten (zoals Christenen voorIsraël bepleit), maar tegelijk beseffenddat we ons niet boven Israël moeten verheffen,gaan we het gesprek aan. Daarbijzijn we diep afhankelijk van het werkvan de Heilige Geest. We moeten inootmoed onderkennen dat in dat (somsmoeizame) gesprek de Geest de openingenmoet geven om Jezus als de Messiaste betuigen. Als kerken mogen we daarom bidden, pleitend op de beloften dieaan Israël gegeven zijn.Spreken met Israël: geen zwaktebod,maar hopelijk een krachtenveld van deGeest!Drs. Kees Jan RodenburgDrs. Kees JanRodenburgkairosbetekent‘beslissendmoment’De muur tussenIsraël en dePalestijnse gebiedenRuim zes jaar zijn we nu in Israël metals kernopdracht om een bijdrage televeren aan een betere verstandhoudingtussen Joden en christenen. Luisteren,dienen en getuigen waren daarbijsleutelwoorden en we maakten mooieontmoetingen mee. Toch werd onzeaandacht de jaren door ook getrokkendoor iets anders, namelijk het conflicttussen Israël en de Palestijnen. Een conflictdat onoplosbaar lijkt, maar daaromniet minder ingrijpend is. De afgelopenjaren raakten we bekend met mensenaan beide kanten, hun situatie, hun dromenen nachtmerries. De vraag hoe weals christenen oog kunnen hebben voorIsraeli’s en Palestijnen en bij kunnendragen aan de oplossing van het conflictheeft me altijd sterk beziggehouden ensoms zelfs slapeloze nachten bezorgd.Het kan immers niet zo zijn dat wevoorbijgaan aan de werkelijkheid omons heen.KairosAfgelopen december werd in Bethlehemhet zogenaamde Kairosdocumentgepresenteerd. Kort gezegd is dit eengeloofsbrief van Palestijnse christenenwaarin zij aandacht vragen voor hunondraaglijke situatie. Zij wijzen erop datde Israëlische bezetting van Palestijnsland zodanige gevolgen heeft dat dezeeen zonde tegen God en de mensheidgenoemd moet worden en verzet gebodenis. Concreet wordt opgeroepen toteen boycot van producten die in Joodsenederzettingen in de Palestijnse Gebiedenzijn gemaakt.De benaming Kairos Palestina is goedgekozen. Dit Griekse woord betekent‘beslissend moment’ (of ‘uur der waarheid’zoals de opstellers zeggen) enwordt in het Nieuwe Testament gebruiktom aan te geven dat Gods ingrijpenin de geschiedenis om een reactievan de mens vraagt. De naam verwijsttegelijkertijd naar de strijd tegen deapartheidspolitiek in Zuid Afrika en derol die het Kairosdocument uit 1985daarin speelde. Palestijnse christenenidentificeren zich daarmee omdat ook inZuid-Afrika de onrechtvaardige situatiewerd verdedigd met een beroep op deBijbel.14

More magazines by this user
Similar magazines