'Ik heb per ongeluk kunst gemaakt.' - Het Theaterfestival

theaterfestival.be
  • No tags were found...

'Ik heb per ongeluk kunst gemaakt.' - Het Theaterfestival

‘Ik heb per ongeluk kunst gemaakt.’(Thomas Bellinck over Sans papiers zingen de Brabançonne in de drie landstalen)© Felix Kindermann


EDITORIAALMijn collega redacteurs hebben de afgelopen kranten in het editoriaal een blik geworpen op de ideële of concrete achtergrond van HetTheaterfestival. De filosofische beslommeringen en het human interest karakter in hun teksten geven weer wat ons bezighoudt in deuren tussen kijken, discussiëren, schrijven, maaltijden en uurtjes slaap. We ondervinden dan ook net iets meer last van de eventueledode momenten die ons op het festival overvallen.We hebben al vier dagen achter de kiezen en nog geen last van onze darmen. Het bier is nochtans heerlijk fris en devoorstellingen roepen meer dan ooit op tot tumultueus gesprek en hersenbrekende reflectie. Het feestgedruis lijkt echter beperkt totde weinige escapisten die na de voorstellingen alsnog een stapje in het laatzomerse Brussel zetten. Zij omzeilen dan metsupermanmanoeuvres de nachtsloten van hun herberg en beklimmen de gevel om, voor de nieuwe dag aanbreekt, in hun gezelligegroepskamers nog wat uurtjes slaap te vinden.Het lijkt erop dat in deSingel vorig jaar niet alleen meer volk over de vloer kwam maar ook meer katers uit de kamers kropen enongedirigeerde dansjes werden geplaceerd op het terras. Maar gisteren was dé rustdag Gods voor een nieuwe start, het kantelmomentvan een ingetogen en verkennende sfeer naar een feestelijke en vrije spirit die in het festivalcentrum – laat ons hopen - zal opstuiven.Op Wake me up before you go-go schudden productieleidster Lana Willems en de ganse cateringcrew de spieren los en voor de nogalcontroversiële aflevering van Toneelstof III was een gros goedgeluimd volk uit theaterminnend Vlaanderen present. De kick-off stressen de confronterende speeches van Bellinck en Etchells lijken verwerkt, het meeste organisatorische werk ligt achter de rug en depositieve energie van het biovoedsel en de ludieke festivalradio lijken eindelijk hun vruchten af te werpen.Schep dus nog maar wat extra groenten op, trakteer jezelf en de toevallige buur aan de toog een pint meer en kijk vooral nietop de klok bij het heengaan of huiswaarts keren. Want zoals mijn voorgangers helder omschreven hebben, staan de mooiste stukkentussen ieder van ons en in alle ruimtes die ons omgeven wanneer we in de juiste stemming het theaterbezoek ervaren. We moeten ditfestival en alle cultuur en creatieve momenten in ons kleine landje omarmen als het feest dat de vergane glorie van boerenkermissen enfolklore huwelijksrituelen vervangt. De sociale cocktail die je niet alleen spiritueel genot biedt en een verhaal om te vertellen, maar jeook in je eigenheid deel maakt van het geheel en misschien meer dan ooit mens onder de mensen.[CH]© Felix KindermannBLOG BLOG BLOG en spui je mening over de voorstellingen! Reageer opartikels en interviews, stel Abattoir vragen die Fermé’s je bezighouden, Nimmermeer formuleer je eigen kritiek, … ophttp://tf09.urbanmag.be/- 2 -


Duivels poppenspelDat Stef Lernous een hoofd vol bizarre gedachten heeft, daar moeten we niet aan twijfelen. Dat hij een musical voor kinderen zoumaken, daar hadden we echter geen geld op durven inzetten. Fijn dat hij niet alleen de grote mensen schrik wil aanjagen maar ook aande kindertjes denkt en speciaal voor hen zijn gekende horror-register opentrekt.Nimmermeer verwijst naar het gedicht The Raven van Edgar Allan Poe waarin de raaf de gekwelde vragen van een man steedsbeantwoordt met ‘nevermore’. Ook de biografie van Poe zit erin verwerkt, maar als geheel bekeken is er enkel een gelijkenis qua sfeer.Chiel van Berkel gaat sardonisch van start aan de piano waar hij lustig op los ramt en als een bezetene zijn tekst spuwt terwijl BarbaraClaes er als een duivelse, krolse kat overheen kronkelt. Gotischeerotiek is nog nooit zo opwindend geweest, Nosferatu nog nooitzo vrouwelijk.Dan doet Figurentheater De Maan zijn intrede met eenafzichtelijk maar o zo charmant klein wezen, een aartslelijkjongetje dat alleen maar ellende kent en met de jaren lelijker enslechter wordt. Deze beginscène is van zo’n merkwaardigeschoonheid dat je even vergeet dat je in de theaterzaal vanBRONKS zit. Maar dat schept natuurlijk verwachtingen die zelfsAbattoir Fermé niet kunnen inlossen. De intensiteit daalt, deteksten zijn niet altijd verstaanbaar en de beelden, hoe mooiook, kunnen zich geen diepere weg banen door de inhoudwaardoor ze bijgevolg op het beschrijvende niveau blijvenhangen.Een tweede vraag die rijst is of kinderen hier veel vanzullen meedragen. Uiteraard is er de sfeer die nog lang in hundromen zal rondspoken, maar de inhoud zal met momenten tochwel aan hen voorbijgaan. Natuurlijk moet niet alles van a tot z verklaard worden en het is een verdienste dat Stef Lernous het dikwijlsbetuttelende kindertheater naar een hoger niveau wil tillen, maar misschien is hij toch net iets te radicaal geweest. Nu lijkt het alsof hijhelder is begonnen maar onderweg zijn doelgroep compleet uit het oog is verloren. Een maker hoeft zijn voorstelling niet op maat temaken van zijn publiek maar hij moet er wel rekening mee houden dat hij iets voor een publiek aan het maken is en in dit geval ook voorkinderen. En hoe mooi de beelden ook zijn of hoe beklijvend de sfeer, ook voor hen mag of moet theater meer zijn, en dat is nietbetuttelend bedoeld.Verder worden er te veel bekende elementen uitgespeeld waardoor ze spijtig genoeg nog weinig teweegbrengen en daardooreen groot deel van hun kracht verliezen. We kunnen er alleen nog met een gevoel van gewenning naar kijken, een beetje zoals naar hetzoveelste oorlogsbeeld op televisie.Er is de rook als we binnenkomen, de dreunende soundscape van Kreng, zelfs de reutelende rochelhoest van Chiel van Berkel,en als die niet chronisch is mag die in de volgende voorstelling wel achterwege gelaten worden. Iedere maker heeft zijn eigen stijl enzal daardoor altijd wel herkenbaar blijven, maar steeds dezelfde bouwstenen gebruiken houdt ook het gevaar in van voorspelbaarheid.Moet niet juist iedere maker zichzelf daar voor behoeden? Moet niet bij het maken van iedere nieuwe voorstelling alles weer in vraaggesteld worden om zo niet vast te lopen in het gemak of de luxe van het vormelijk en/of inhoudelijk kader?Toch is dit geen vervelende of ergerlijke voorstelling, Chiel is in staat om enkel met zijn mimiek een zaal in de ban te houden,de groteske speelstijl brengt humor en lichtheid in het verhaal, de esthetiek van de beelden weet ons aandachtig te houden, net als depoppen die een absolute meerwaarde vormen.De algemene toon van Nimmermeer is echter te vlak en mist gelaagdheid, waardoor Abattoir Fermé vooral in de uitwerking enengagement naar het publiek toe een enorme kans laat liggen.[CVC]© Rudy Gadeyne© Felix Kindermann- 3 -


Enjoy Poverty, please enjoy povertyvan Renzo Martens“Een portret van een status quo”, zo karakteriseerde Renzo Martens zijn Enjoy Poverty tijdens het nagesprek. Een film die helemaalgedraaid is in een door oorlogen geteisterd Congo. In grote neonletters met daartussen in felrood oplichtend ‘PLEASE’, of ze daar inAfrika en met name in Congo asjeblieft van de armoede willen gaan genieten. Met een glossy flyer nodigt Renzo Martens onsonbescheiden en ijdel uit naar de film te gaan.Rijst de vraag meteen of een film als dit, een autonoom kunstwerk van een beeldend kunstenaar, thuishoort op eentheaterfestival. De film en het nagesprek tezamen rechtvaardigen dat echter. Het is theater op zijn best.Tijdens een interview gaf Renzo toe al vier jaar te kunnen leven van de opbrengsten van de film. Of de arme drommels in Congodaarvan meeprofiteerden was privé, deelde hij desgevraagd mee. Waarschijnlijk niet, want Renzo vertelde en passant dat het altijd zogaat in de wereld: ”Wij worden er beter van, niet zij.”Enjoy Poverty gaat over armoede in Afrika. In dit geval de armoede in Congo in een door oorlogen getroffen gebied. Ellendegezien door de bril van een westerse kunstenaar. Armoede is betrekkelijk en dat weet Renzo als geen ander.Met ‘enjoy’ bedoelt Renzo het bevredigende gevoel van vermaak dat westerlingen kunnen ervaren als ze weer eensgeconfronteerd worden met de situatie in de wereld. Negatief nieuws wil men in Europa en Amerika, geen feesten en partijen, zo krijgenwe te horen van de fotografen die werken voor vooraanstaande kranten en persbureaus. Ellende is verkoopbaar. Lijken worden ondereen verantwoorde hoek ten opzichte van de lichtinval gefotografeerd. Arme stervende drommels met hongerige gezichten kijken rechtin de lens om later hier, of zelfs daar, gepresenteerd te worden op een dure vernissage met allemaal verkeerde bezoekers. Eén dame isblijkbaar zó geschokt door de vraag of de afgebeelde ‘arm’ dan wel ‘rijk’ is dat ze slechts kan stamelen. Renzo Martens legt situatiesbloot. Je zou het hem bijna verwijten maar dat zou onterecht zijn. Zo is de situatie gewoon. Een autonoom fenomeen.Helemaal wrang wordt de situatie als de autochtone fotograaf in de film, die normaal feesten en partijen fotografeert, er maarniet in slaagt een voet tussen de deur te krijgen als ‘fotograaf van dood en verderf’ omdat hij niet de ‘right angle’ kiest bij het makenvan zijn fotoshoot: “Jij mag dat niet. Wij zijn de uitverkorenen voor dat werk. Wij verdienen daar aan en niet jullie!” Precies zoals RenzoMartens de uitverkorene is om deze film te maken, niet die Congolese kunstenaar. Die mag een artisanaal houtsnijwerkje afleveren.Voor ons. Want er bestaan geen subsidiestromen in Afrika. Geen geld, geen eten.Indien Renzo het woord exploit had gekozen in plaats van enjoy zou dat een politiek correcte aansporing geweest zijn om dearmoede werkelijk te gelde te maken. Dan was deze film gericht op de Congolezen zelf die aangespoord zouden worden om ietsonmogelijks te realiseren. Dan was het een ordinaire documentaire geworden. ‘Enjoy’ prikkelt, steekt.De film is gericht op ons, westerlingen. Een zelfstandig portret van de situatie van dat moment, meer niet. Een kunstenaarhoeft zich niet bezig te houden met ethische, esthetische of politieke vragen. Survival of the fittest: hij die het beste kan anticiperen opde situatie zal overleven. Dat geldt zeker voor de Congolezen inde film maar ook voor de westerse fotografen, hulpverleners enook voor Renzo die op onze manier ‘anticipeert’ op de situatie.Iedereen moet overleven: via een song van Neil Young,subsidiekanalen of 300 dollar per foto. Voor ons tien anderen enprofiteren doen we van elkaar zoals dat al eeuwen lang het gevalis. Dat is des menselijk. Alsof slavernij een uitvinding van hetwesten is. Kom nou!Deze film is een kunstwerk dat tot nadenken aanzet, onsbedreigt en verstoort. Kortom alles wat een goed kunstwerk kandoen. Nu, enige tijd na de vertoning, blijft het nog steeds spokenin mijn hoofd, zelfs meer en meer. Dat zal het blijven doen. Hetzal mijn attitude vast en zeker beïnvloeden en blijvendveranderen. Dat geldt voor ieder bezoeker. Een film die iedereenmoet zien.Zoals Pablo Picasso zei:”Ik maak niets, ik kijk rond en ik vind.”Renzo Martens doet hetzelfde.[HL]!! TIPS !!* Hou de SALONS in de gaten! GRATIS TOEGANG – 18u – Forum Kaaitheater. 2/09: Publieksbemiddeling, hoe enwat? 3/09: Tekst op scène - nieuwe en ongespeelde teksten komen voor de eerste keer tot leven – 5/09 (17u!): Slotgesprekmet Karolien Derwael, Geert Opsomer en Ditte Pelgrom over de Keuze '09 .* Op 4/09 staat er What’s art got to do with it?! op het programma: over de laaglandse podiumkunsten in eenveranderende wereld.* a.pass organiseert van 31/08 tot 4/09 een werkweek rond de rol van de performer in de publieke ruimte. In het kaderhiervan worden ook een aantal projecten gepresenteerd: Jozef Wouters – Toren (1/09); Ariane Loze – MÔWN (2 t.e.m. 5/09)en Michel Yang – Scar Stories (3 t.e.m. 5/09). GRATIS TOEGANG- 4 -


Toneelstof III – The Wonder yearsVerwonderd over de wonderjarenDe grote en gevulde zaal in het Kaaitheater zakt met oude videobeelden van Bob Marley weg naar de jaren tachtig in een bui van (pseudo-)nostalgie. Een tijdperk dat, behalve in de herinnering van enkele fenomenale jeugdfilms en foute songs, aan mij voorbij is gegaan en waar ikvaak – wellicht onterecht – op terug kijk zonder al te veel gemis.Men probeert voor de aanpak van de avond het midden te vinden tussen een vrije creatieve voorstelling van het materiaal op de DVDen informatieve gesprekken en getuigenissen van de bijna iconografische figuren die uiteindelijk mede hebben geleid tot de Vlaamse golf.Presentatoren zijn vervangen door avatars met robotvoices en kondigen de eerste gast Paul Goossens aan. Goossens geeft een historischecontextualisering en brengt de verschuiving in denken over kunst en theater in verband met de continuïteit in politieke macht: de zogeheten'jaren Martens'. Die hebben, mede onder invloed van een even monopolistisch bewind in Amerika, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, geleidtot de massieve impact van het neoliberalisme. Het moraalverlies en het gedwongen geloof in identiteit zorgde bij mensen met artistiekeaspiratie voor een revolutionaire geest en een in vraag stellen van bestaande vormen en strategieën.Vanuit deze idee van verandering en tijdsgeest wordt een debat opgezet door Wouter Willaert en Karlien Vanhoonacker, met JanJoris Lamers, Pol Dehert, Frie Leysen en Wim Vandekeybus als gasten. In een gesprek dat erg moeizaam op gang komt brengen ze aan dat huneigenzinnigheid en vastberadenheid gebood om vooral niet te doen wat hen was voorafgegaan en aangeleerd, en wel te doen wat ze zelfvoelden als noodzakelijk. Jan Joris Lamers vindt het blijkbaar 'noodzakelijk' om enkel te spreken wanneer hem niets gevraagd wordt en geeninhoudelijke respons te geven als hij direct wordt aangesproken, alsof hij net terug was van een veel te uitbundige vakantie op Mars. PolDehert verklaart het ontstaan van de Vlaamse Golf als een activistische maar niet noodzakelijk politieke nood aan uitdrukkingsvormen. De zeewaarin de Golf tot stand kwam werd ook gestuwd doorhet ontstaan van kunstencentra. Frie Leysen richttekunstencentrum deSingel op als tegenantwoord op eenlandschap vol cultuurcentra met een programmatie 'voorhet brede publiek'. De focus verschoof van het publieknaar de artiest. Leysen creëerde een plaats en middelenvoor radicalere kunst van hedendaagse makers metinternationale focus. Wim Vandekeybus zocht naar eigenzeggen als uitgesproken self-made artiest demogelijkheid om de grens tussen theater en dans open tebreken, los van conventies en vanuit het lichaam.In een eerste bespreking van een ToneelstofDVD-fragment wordt Maria Magdalena van Jan Decorteaangehaald als een cruciale voorstelling met eenvoorbeeldfunctie, volgens het panel omdat ze stond voorontvoogding, samenwerking en eenvoud.Tekstexperimenten en de inbreng van verschillende, ookbeeldende en amateur-, kunstenaars zorgden voor eentheater dat geen illusie wilde scheppen maar dat echtheid en eigenheid te bieden had, zonder evidente binding met een traditie of context enmet veel verschillende middelen. De bewondering voor het ‘echte’, het aanwezige en het gewone werd opgepikt uit de volwassen gewordenfilm, waarbij Godard als grote voorbeeld wordt genoemd. Daarna wordt nog scherp gediscussieerd over de invloed van het beleid en de relatiemet het theater vandaag, al blijkt daar geen eenstemmige reactie van de gasten mogelijk.Na de pauze moeten de sprekers het doen met een minder volle zaal. Een groot aandeel van het publiek vindt het half uur vertragingof de nogal eigenzinnige inbreng van de gasten blijkbaar reden genoeg om niet te blijven voor het tweede deel. Geert Opsomer vertelt aan dehand van een montage van een aantal DVD-fragmenten over de cultuurshock die de jaren tachtig voor hem was. Daarnaast was de vernieuwingvoor hem een impuls van en uit verveling: het gevoel op iets onbestemd te wachten dat wellicht niet komen zal. In dit dubbele gevoel vanonmacht en inspirerende bevreemding werden toen heel wat mensen geïnitieerd. Dit leidde tot nieuwe discussies en theater dat met zichzelfbrak en steeds op zoek ging naar openingen. In tegenstelling tot een gestructureerd landschap vandaag dat ambachtelijkheid en impulsiviteitminder mogelijk maakt. Verveling wordt genegeerd in een cultuur die 'sexy' belevenissen voorop stelt, aldus Opsomer. In het relaas dat hij,ondanks de inkortdwang, overzichtelijk uiteenzet komt hij zeer dicht bij een oprecht en helder verhaal. Jammergenoeg leest hij zijn slotstukrechtstreeks af van het blad, waardoor een nogal saaie en droge colloquiumsfeer even de overhand neemt.Dit wordt echter volledig doorbroken dankzij een spontane en ludieke getuigenis van Joost Vandecasteele die met een andergeneratiegevoel 'the wonder years' heeft bekeken en een ironische noot biedt bij al het voorafgaande. Hij wordt beangstigd door de'onderdanigheid' van sommige acteurs en de 'woede' die ontstaat bij de makers, die hij oppikte uit een fragment – opnieuw met Jan Decorte inde hoofdrol. Toch heeft hij initieel het zelfde probleem als de 'golfgenoten': niet(s) anders kunnen dan theater maken. John Zwaenepoel zet dehumoristische trant verder met een gevatte en in fictie verpakte historie over zijn betrokkenheid bij een televisie-interview met Guy Cassiers.De avond kan niet anders dan afsluiten met een zelfridiculiserende re-enactment van Stef Lernous en Maria-Clara Lobos. Zij brengeneen afwisseling van dans en spel vol verwijzingen naar Toneelstof DVD-fragmenten en komen tot een grote anticlimax van het affichebeeldvan Het Theaterfestival ‘09 dat in elkaar stort - laat dit geen voorbode zijn. De presentatie doet veeltoneelstof opwaaien en laat mij met enige verwondering over de jaren tachtig. Mijn interesse is alleszinsgeprikkeld.[CH]De Toneelstof III – The Wonder Years DVD is verkrijgbaar via www.toneelstof.be voor de milde prijsvan 15 euro (12 euro voor studenten).- 5 -


TheatertaterWanneer men iets doet, mag men er nooit voor terugdeinzen dat ter discussie te stellen. Het vlijtige werk elke dag in het redactielokaaldoet onvermijdelijk vragen rijzen over het nut van onze bezigheden. Hongerig naar de mening in en rond het festival duwen we onzenotitieboekjes onder eenieders neus om er zoveel mogelijk onszelf bevestigende antwoorden uit te persen. De vraag vandaag luiddeconcreet als volgt: “Wat vindt u het nut van recenseren?” Schouderklopjes moeten we van Angelo (van Radio Angelo) niet verwachten: “Besprekingen, dat is toch sowieso niet nuttig,aangezien theater zelf niet nuttig is. Wat is nuttig? Eten, drinken, penicilline. De dag dat theater nuttig wordt…” De technicus vindt de aandacht die aan de voorstelling wordt gegeven om een publiek aan te spreken het eerste nut. “Dat is veelbelangrijker dan de subjectieve analyse van de recensent.” Waar de technicus het belang ervan ziet voor de toeschouwer ziet recensente Stefanie eerder het nut voor de theatermakers: “Het iseen feedback naar de theatermakers toe. Het kan tendensen blootleggen waar de makers zichzelf niet van bewust zijn.” “Summing up what the performance was about, that’s the use. In this respect everyone is reviewing after all.”, horen we van defotograaf. Dat doet onvermijdelijk denken aan het citaat op de cover van ons tweede krantje: “We’re all audiences, we’re all critics, andonce we know three chords we can form a band.” Eleanor, de pientere bedenkster van het vermelde citaat heeft er nog aan toe te voegen dat “reviews of any kind should be indialogue with the performance. A dialogue that continues and makes people continuously think about their thoughts. A review is aperformance in itself. It’s not about judgements.” Ook de architect in het kaaicafé lijkt daarmee akkoord te gaan: “Het discours is even belangrijk als het werk zelf. Het gaat erom eendiscussie op gang te brengen.” Vandaag krijgen we opnieuw iemand van de Summerschool te pakken, ditmaal van de workshop kunstkritiek. Ze leest graag dedagkrant: “Het geeft me de mogelijkheid mezelf te positioneren tegenover de mening van een ander. De contouren van mijn eigenopvattingen worden erdoor beter afgelijnd waardoor ik mijn mening beter kan formuleren.” De barman denkt een halve minuut heel lang na en flanst er in één adem een zin uit die ons in één trek terug naar het redactielokaalblaast: “Ik denk dat een bespreking van een voorstelling dient om een enkelvoudige mening op een wervende dan wel afbrekende manierte communiceren aan de massa zodat die zich een vooroordeel kan vormen.” [KD]© Felix Kindermann- 6 -


VOORSTELLINGEN zondag 30 augustusKEUZE ‘09Renzo Martens (NL): Episode III - Enjoy Poverty30/08 – 16:00 + 20:30 & 31/08 – 20:30 - Kaaistudio’s | € 6 | Duur: 90 min |- Nederlands ondertiteld – surtitré en françaisGesprek met RenzoMartens | 30/08 – 17:30 Kaaistudio’s | gratis | NederlandsGewapend met een filmcamera, ondernam Renzo Martens een jarenlange tocht door Congo. Hij onderzocht er Afrika’s meestlucratieve exportproduct: gefilmde armoede. En wat blijkt: net als bij goud of cacao krijgt de lokale bevolking er amper iets voorterug. Daarom zet Martens diep in de Congolese jungle een bewustmakingscampagne op waarbij hij de Afrikaanse bevolking leert‘profiteren’ van hun armoede. Enjoy Poverty is een combinatie van onderzoeksjournalistiek, satire en een eigenzinnige, kritische blik.Het is een provocatief kunstproject waarin Martens zichzelf als (Westerse) maker en kijker op de voorgrond plaatst. Renzo Martensheeft het over beeldvorming, over kijken en bekeken worden. Hoewel vaak ironisch en hilarisch, houdt Enjoy Poverty de kijker eenintrieste spiegel voor.Van: Renzo Martens. Montage: Jan De Coster. Consultant montage: Eric Vanderborght. On-line studio: Condor. Geluid: Raf Enckels. Mix:Federik van de Moortel. Productie: Renzo Martens Menselijke Activiteiten. Peter Krüger / Inti Films.Kris Verdonck (B): END31/08 – 20:30 | Kaaitheater - €15/12 | Duur: 75 min | in English - Nagesprek | 22:00 | Forum KaaitheaterBeeldend kunstenaar/theatermaker Kris Verdonck, vorig jaar geselecteerd met I/II/III/IIII, werkt op het grensgebied tussen beeldendekunst en theater, tussen installatie en performance, tussen dans en architectuur. Met END begeeft hij zich op de dunne lijn tusseninstallatie en theater. Het apocalyptische END kent geen verhaal of chronologie, maar wordt gevat in één grote cyclische beweging.Centraal staat een onophoudelijk pratende ‘overlevende’ waarrond tien eindeloos wederkerende taferelen draaien: vreemde figuren -machines en mensen - die elk een mogelijke eindfase van een menselijke samenleving belichamen. Smeltende gletsjers, brandendewouden, de ongecontroleerde aanwezigheid van massavernietigingswapens, uitstervende diersoorten, ...Van: Kris Verdonck. Dramaturgie: Marianne Van Kerkhoven (Kaaitheater). Met: Johan Leysen, Carlos Pez González, Claire Croizé, Geert Vaes,Marc Iglesias, Eveline Van Bauwel Productie: Margarita Production voor stilllab vzw. Coproductie: KFDA, Kaaitheater, Buda, Vooruit, Le GrandThéâtre de Luxembourg, Productiehuis R’dam, NXTSTPSKaGeN (B): DegrotemonD31/08 – 20:30 & 1, 2/09 – 20:30 - Bibliothèque Solvay | € 15/12 - Duur: 80 min | Nederlands – surtitré en français – surtitled in EnglishIn DegrotemonD brengt Valentijn Dhaenens een ode aan 2500 jaar redevoeren. Hij rijgt tal van bekende en minder bekende speechesuit de wereldgeschiedenis aan elkaar: de preek, de oorlogsverklaring, de overwinningsspeech, het eindpleidooi,…Meer dan een rij microfoons, een indrukwekkende locatie en een schoolbord heeft Valentijn niet nodig om u aan zijn lippen te latenhangen. Met een strakke tekst en dito timing bedient hij zich van alle truken van de retoricafoor.Wie zijn woorden juist kiest, kan van het zwakste argument het sterkste maken.Van & met: Valentijn Dhaenens. Techniek: Jeroen Wuyts. Kostuum: Barbara De Laere. Productie: SKaGeN i.s.m. STUK en De TijdCOLOFON Dagkrantmedewerkers: Hoofdredactie: Marieke Rummens Redactie: Carmen Van Cauwenbergh, Christoffel Hendrickx, Tina Ameel, Stefanie VanRompaey, Hennie Lenders, Kjel Dupon, Eleanor Hadley Kershaw, Michael Bijnens, Roosje Lowette Fotografie: Felix Kindermann, Ruben Van EeckhoutCoördinatie: Lana WillemsAll we hear is Radio AngeloLUISTER vanaf 18h naar Radio Angelo via www.theaterfestival.be,www.fmbrussel.be (low stream) of in het Kaaicafé!©Felix Kindermann- 7 -


Maandag 31 augustus18h 19h 20h 20h30 21h 21h30 21h45 22h 22h30 23hEnjoy PovertyKaaistudio’sENDKaaitheaterNagesprek ENDForum KaaitheaterRadio Angelo – Kaaitheater: festivalcentrumDegrotemonDBibliothèque SolvayDinsdag 1 september18h 19h 19h15 20h 20h30 21h 21h30 21h45 22h 23hEet smakelijkKaaistudio’sRadio Angelo – Kaaitheater: festivalcentrumDegrotemonDBibliothèque SolvayBrandhoutKaaitheaterAmateursBronksLezing Benjamin VerdonckKaaistudio’sRadio Angelo via theaterfestival.be of fmbrussel.beBLOG via http://tf09.urbanmag.beLees ook de speech ‘We waren aan het sterven en toen kregen we een prijs’van Thomas Bellinck op onze BLOG- 8 -

More magazines by this user
Similar magazines