IC Hou - juni 2009 - SJKS

sjks.be

IC Hou - juni 2009 - SJKS

Schoolmagazine van het SJKS Juni 2009 Nummer 88Ic HouINHOUDNieuwe gebouwen E Dirk Smet in Rome E Uitwisseling met Ottignies, Terneuzen en Groevenbeek EEindreizen E Musical: Traan van Forena E Herman gaat internationaal: Oranje boven! E Sterk essayvan Jim van Nunen E Broederlijk Delen E Schoolarchief onder de loep E Lise Van Hecke: volleybaltopperE Cot’n Candy en The Peace Frogs E In memoriam Marcel Van Daele


knippen en plakken“Er worden dagelijks 7 kranten geleverd. Het gaat om: De Standaard, De Morgen,Het Laatste Nieuws, De Tijd, Het Nieuwsblad, Het Belang van Limburg en de GazetVan Antwerpen. Ook wordt er voor gezorgd dat er elke dag van elke krant minstensacht exemplaren beschikbaar zijn. Dit komt dus neer op 56 kranten per dag, wattoch heel wat mogelijkheden biedt.”An De Wilde en Joke De Geyter over KIK: Kranten in de klas – blz. 8“De moderne gladiatoren worden vet betaald en leiden een prinsheerlijk leventje,maar hun functie is dezelfde: de massa vermaken. Zo’n modern Spaans colosseum isons volgende reisdoel: het Bernabeu-stadion, thuishaven van het legendarische RealMadrid, waar Zidane, Beckham, Puskas, Raul en di Stefano thuis zijn of waren.”Bram Noens over zijn ervaringen rijdens de Spanje-eindreis – blz. 29“De tekst van Jim werd door Geert Spillebeen (auteur en radiojournalist VRT)en Rik Van Cauwelaert (hoofdredacteur Knack) gekozen tot winnaar in zijncategorie omwille van het hoge essaygehalte met heldere opbouw en structuur,bovendien over een actueel onderwerp en behandeld vanuit een wetenschappelijkoogpunt met persoonlijke invalshoek.’”Over de bekroonde tekst van Jim Van Nunen: laureaat Davidsfondswedstrijd – blz. 45“Ik vond dat ik sportief moest zijn en meedoen. Maar we zouden onze huid duurverkopen en waar we konden, probeerden we de 6HWa’ers een beetje plagerigstokken in de wielen te steken. We trakteerden hen wel eens op wat boegeroepen tijdens hun eerste collectes zijn we hen een beetje gaan uitlachen.”Frédéric Caulier over de BD-‘kaalscheer-weddenschap’ – blz. 49“Later, toen ik zelf pas dirigent was, kon ik wekelijks op hem beroep doen als assistent.Een periode waarin ik nog veel van hem opstak. Voor heel wat beslissingen in verbandmet de werking van het koor ging ik bij hem te rade. Bij optredens van het koorin Sint-Niklaas was hij steeds aanwezig. Zijn analyses nadien bewezen dat hij nogsteeds goede inzichten had in zake de koorklank en andere muzikale aspecten.”IDJ-dirigent Dieter Van Handenhoven overoud-koorleider en bezieler van In Dulci Jubilo, E.H. Marcel Van Daele – blz. 70ColofonHoofdredactie Danny Van RoyenRedactie Robert De Geest, Joke De Lille, Sofie Hennebel, Jo Hermans, Bram Noens,Kathleen Mels, Jan Ongena, Renaat Philips en Walter Roggeman.Vormgeving Redactie en Magelaan, GentProductie Magelaan, GentIc Hou werd gedrukt op chloorvrij papier op 1750 exemplaren.Contactadres Ic Hou p/a Collegestraat 31, 9100 Sint-Niklaastel. 03 780 71 50 – fax 03 780 71 69 – info@sjks.be – www.sjks.beIc Hou nr. 88 juni 2009IC HOU juni 2009


SAMEN SCHOOL MAKEN? geboeid luisteren naar Alastair daniel in Avw de kangoeroewedstrijd: een wiskundeklassieker =


2 IC HOU juni 2009in deze ic hou8 IC HOU JUNI 2009 IC HOU JUNI 2009 9BLIK VANGERBLIK VANGERHet feit dat we onze leerlingen dit uitgebreidegamma aan actuele informatiebronnen kunnenvoorschotelen, is te danken aan KIK. Dezeafkorting staat voor Kranten In de Klas en is een‘educatief project dat bruggen bouwt tussen onderwijs,krant en maatschappij.’ (www.krantenindeklas.be)Dit project wil de kritische zin van deleerlingen bevorderen, hen stimuleren om inzichtin informatie en actualiteit te verwerven, maar tevensook op een interactieve manier aan de (vakoverschrijdende)eindtermen werken.Ruim aanbodOp onze school wordt dit project reeds geruimetijd warm onthaald, zowel door het personeelals door de leerlingen. Er worden dagelijks7 kranten geleverd. Het gaat om: De Standaard,De Morgen, Het Laatste Nieuws, De Tijd, HetNieuwsblad, Het Belang van Limburg en de GazetVan Antwerpen. Ook wordt er voor gezorgddat er elke dag van elke krant minstens achtexemplaren voorhanden zijn. Dit komt dus neerop 56 kranten per dag, wat toch heel wat mogelijkhedenbiedt.Ingeschakeld in de lesDe kranten worden zowel gebruikt in de secundaireschool als in de lagere school. In hetsecundair worden de kranten vooral ‘s middagsfrequent gelezen in het OLC door leerlingenvan 1ste t.e.m. 3de graad. Ze doen natuurlijkook dienst binnen de onderwijsactiviteitenzelf, zoals bijvoorbeeld in de richting HumaneWetenschappen voor de vakken gedrags- encultuurwetenschappen, of in het kader van seminariesvan het vijfde en het zesde jaar. Dekranten worden ’s avonds naar de leraarskamergebracht, kunnen dan gelezen worden door hetpersoneel en staan dan ook ter beschikking vanhet internaat. Ook in de lagere school wordende kranten ingeschakeld bij het lesgebeuren,wat de leerlingen reeds op jonge leeftijd leertkennismaken met verschillende actuele informatiebronnen.Veel meer dan kranten in OLCOm recht te hebben op deze kranten, moeten weleen aantal vaste stappen doorlopen worden. Deaanvraag van de kranten gebeurt in oktober doorde medewerkers van het OLC. Deze dient te voldoenaan een aantal voorwaarden. Zo kan men dekranten telkens aanvragen per periode van tweeweken, met een maximum van 5 maal 2 wekenper leerkracht. Tot slot nog even vermelden dathet OLC ook heel wat tijdschriften aanbiedt, zoalsKnack, Le Vif /L’Express, Mondiaal Magazine enNational Geographic. Zowel leerkrachten als leerlingenkunnen deze ontlenen. We kunnen dus metrecht en rede stellen dat onze school een groteinspanning levert om het hele jaar door leerlingenen leerkrachten van een actuele informatiestroomte voorzien!An De Wilde – Joke De GeyterKRANTEN EN TIJDSCHRIFTEN OP SJKSEen onuitputtelijke bron aan informatieWie wel eens een kijkje in het OLC (openleercentrum) neemt, ziet er elke middag talrijke leerlingen die grasduinenin één van de vele kranten en/of tijdschriften die onze school aanbiedt.Ilse: “Toen we begin januari vernamen dat onzevaste benoeming een feit was en we met veeltrots onze handtekening gingen zetten bij onzedirecteur, had iedereen wel het gevoel dat dittoch moest gevierd worden. Uiteraard had iedereener in familiekring al een glas op gedronken,maar we vonden het evident dat we ookde collega’s lieten delen in onze vreugde. Alsnel staken we de koppen samen en beslotenwe om terug te vallen op de traditie: de laatstejaren hadden onze voorgangers en voorgangstersons reeds verwend met een ontbijt of eenreceptie, en aangezien dat elke keer zeer leukwas, vonden we het een goed idee om dit ookdit jaar te organiseren. Een gezamenlijk ontbijtdus, en dit voor alle leerkrachten, secretariaatsmedewerkers,directieleden en iedereen die bijde school betrokken is.”Sfeervolle en kleurrijkepaasontbijttafelIlse: “Een datum kiezen was niet zo moeilijk. Netvoor de paasvakantie, dan hadden we onmiddelijkeen leuk thema om rond te werken. Paasversiering,paaseitjes, mooie tafellakens en fleurigeservietjes, zelfgemaakte cake en broodpudding,een tiramisu en uiteraard lekkere boterkoeken, ...dat was het plan en dat is het ook geworden.De twee Greet-en (De Bakker en Valckx) haddenop donderdagavond de leraarskamer omgetoverdtot een gezellige plaats, met mooi gedektetafels, balonnen en slingers. Marita zorgde voorde boterkoeken en verschilldende collega’shadden op donderdagavond nog iets lekkersgebakken. Isabelle zorgde voor de paaseitjes enfruitsap, koffie en thee was besteld in de keuken.Om 7.30 uur waren er reeds jong-vastbenoemdenop post om alles verder klaar te zetten zodatwe onze collega’s konden verwelkomen in eennaar ‘koffie en boterkoeken’ ruikende leraarskamer.Nog een vleugje muziek en de stemmingzat er volledig in. Het was heel wat anders danop ‘gewone’ ochtenden. Het paasontbijt werdeen zeer gezellig moment dat zeker voor herhalingvatbaar is ... een tip voor de vastbenoemdenvan volgend jaar!”Club CécileIlse: ” ’s Avonds werd er nog verder gevierd, dezekeer niet in de leraarskamer maar in zaal Cécile(omwille van het goede weer in de binnentuin)waar voor de eerste keer in de geschiedenis vanhet College ‘Club Cécile’ werd georganiseerd.Een initiatief van het feestcomité! Tijdens deze‘afterwork-bijeenkomst’ konden collega’s bij eendrankje en wat chips de werkweek op een gezelligemanier afsluiten, en ook hier stonden devastbenoemden in de figuurlijke spotlights. Hetis de bedoeling om enkele vrijdagen in het jaarop deze manier af te sluiten.”Vastbenoemden 2009:Greet De Backer, Pieter De Geest, Chris Dhondt,Kirsten Merckx, Bram Noens, Isabelle Vackier, GreetValckx, Marita Van Overtvelt, Stijn Van Royen, IlseVan Steelant, Evert Van Wambeke, Dave VerdurmenSHOP WEG NAAR PASENPaasontbijt en Club CécileHet wordt een gewoonte dat personeelsleden die vastbenoemd worden hun collega’s verrassen. Ilse Van Steelantwas een van de gelukkige-feestvierders en was op vrijdag 3 april samen met andere collega’s ijverig in de weermet koffiekoeken en fruitsap.Een dubbelinterview van beide professoren in Tertio was de aanleiding omhen uit te nodigen. “Als christelijk geïnspireerde school mogen we immersniet afwezig blijven in het nadenken over de rol van de economie op onshandelen, op ons (gelovig)mens-zijn”, zo luidde het.Geen onderhuidse pogingen om de laatstejaars op enigerlei wijze te indoctrineren,maar een intellectuele confrontatie met genuanceerde visiesover de rol van onze (crisis-)economie, een toekomstvisie en een (christelijk-op het evangelie geïnspireerd) mensbeeld. Aanzetten tot (na)denken,dat was de doelstelling.Peter Malfliet (inspecteur godsdienst) leidde de sprekers in en modereerdehet gesprek. Eyskens gaf mini-colleges over economie, planeconomieen een sociaal bijgestuurde vrije markteconomie. Vanheeswijck plaatstevraagtekens bij de ongebreidelde concurrentiële wereld waarin we leven.Met het bijbelverhaal van de werkers van het elfde uur drukte hij de aanwezigende resolute andere keuze van het evangelie in deze onder deneus.Voorbereid en verwerktHet debat werd in de lessen Nederlands en godsdienst voorbereid. Leerlingennamen tijdens het debat notities; munitie om een essay over hetdebat neer te schrijven.Leerlingen bleen erg enthousiast over dit initiatief. Sommigen misten welscherpte in het debat. Anderen vonden het niet makkelijk om te noterenén goed op te letten. “Vanheeswijck antwoordde gestructureerder danEyskens”, aldus de ijverige noteerders.ZESDEJAARS UITDAGEN TOT NA-DENKENChristendom en(markt)economieHet College nodigde prof. Marc Eyskens (economie) enprof. Guido Vanheeswijck (filosofie) uit voor een boeienddebat over christendom en (vrije markt) economie. De220 zesdejaars luisterden (en noteerden) aandachtig.48 IC HOU JUNI 2009 IC HOU JUNI 2009 49VERBONDENVERBONDENDe hele PAG-werkgroep is dan zoals steeds opde afspraak om het beste van zichzelf te geven.Waar rook is, is vuurLang voor het zomeruur ons hart doet opspringenvan vreugd, zijn de leden van de PAG al drukin de weer: er schijnt een licht in de duisternis.Broederlijk Delen, dat dit jaar arme Indiase vrouwenmet plannen steunt, staat in de steigers endat mag met gepaste luister worden aangekondigd.Met wierook! Alle leerlingen krijgen opdonderdagochtend 5 maart aan de schoolpoorteen brandend wierookstokje en met z’n allenbrengen ze dat naar de geïmproviseerde zandbakonder de luifel. Zo draagt iedereen al van bijhet begin zijn stokje bij – de hele school raaktsterk doordrongen van de geur van BD.Even later verschijnen er twee ghandi’s ten tonele;het zijn leraren Steven Van Peteghem enVincent De Meyer. Ze hebben zich niet alleenverkleed; ook hun hoofden zijn kaalgeschoren.Dat blijkt een schot in de roos: hun speelse aankondigingvan themaland India wekt meteenhet enthousiasme van vele leerlingen.Hoe het begon ...Eind januari nog, terwijl het vriest dat het kraakt,ontkiemt de solidariteit met het Zuiden. Tweevan onze godsdienstcollega’s en twee medewerkersvan Broederlijk Delen maken het lekkerwarm in de AvW en ze brengen onze vijfde- enzesdejaars op de hoogte van de campagne voordit jaar. De leerlingen maken kennis met Tilak,de Indiase vrouw die moet vechten voor haarbestaan, en ze komen een en ander te wetenover de context waarin extreme armoede voorvele Indiërs een realiteit van alledag is.Met die informatie moeten de leerlingen vanvijf en zes dan aan de slag, want zij zullen hunschoolmakkers van één tot vier in een kortevoorstelling duidelijk maken welke uitdaging BDdit jaar is aangegaan. Over het resultaat van huncreativiteit, hun presentaties op de startdag inmaart, brengt Michiel Geldof (6WeWib) verslaguit:“De eerste graad krijgt een vrij licht programmavoorgeschoteld: een inleidend filmpje over hetcontrast tussen de rijke en arme Indiërs, daarnaeen korte quiz en een Indiaas dansje, en danhet jongerenfilmpje van de BD-actie. De leerlingenvan onze derde graad hebben, kortom,een boeiende, leerrijke show ineengestoken diewordt geapprecieerd door een aandachtig engeamuseerd publiek.Voor de tweede graad mag het wat serieuzerzijn, met vooral de nadruk op het contrast tussende verschillende kasten in het sociale stelselvan India. De leerlingen worden ingedeeld intwee groepen: de brahmanen en de kastelozen.De brahmanen krijgen onophoudelijk privilegestegenover de kastelozen: zij mogen op stoelengaan zitten, worden bevoordeeld bij spelletjesen kunnen geen foute antwoorden geven. Alleleerlingen krijgen ook hier een kort filmpje tezien waarin Tilak haar verhaal vertelt. Dan volgteen overzicht van de acties hier op school eneen wervend woordje dat leerlingen moet motiverenom van BD 2009 een succes te maken.Eindigen doen ze met de grappige ‘Heilige Koequiz.”Broederlijk Delen is nu helemaal gelanceerd ende week die volgt, belooft! Op het programmastaan een spetterende Vlaamse kermis, heel watuitdagingen tussen leerlingen en leraren, eenstripbeurs, een solidariteitsmaal annex voetbalmatch,een koffiestop op de Grote Markt, onzeeigen SJKS-radio Studio Wadist, een benefietconcerten een rituele scheerbeurt van tweeleraren. Alstublieft!En maar plaatjes draaienEen plaatje aanvragen voor het goede doel?Rep je naar Studio Wadist, want dat is ook ditjaar onze hoogsteigen collegeradio tijdens demiddagspeeltijd. DJ Matthias Van Zele (6LWE)jaagt 6 dagen lang de favoriete muziek van leerlingenen leerkrachten door de boxen van debalkonklas. Voor een halve euro speelt hij je lievelingsnummer,en of dat nu een mazurka vanMozart is of een ballade van Brel, of de nieuwehit van Jef Burm ‘Zijde gij oak van Sinnekloas?’,het maakt niets uit!Achter de schermen van Studio Wadist is eenheel team actief. Een viertal zesdejaars heeftradiospots ingesproken om alle andere activiteitenaan te kondigen, Bram Krieckaert en MichielGeldof uit 6 WeWib nemen interviews af enbrengen verslag uit, een promoteam maakt opde startdag in alle klassen reclame, een stel enthousiasteleerkrachten sluit de middag telkensaf met een dansje op de speelplaats, waaraanliefst ook zoveel mogelijk leerlingen meedoen,en de algemene administratie en organisatie isin handen van enkele intussen zeer bedrevenPAG-collega’s.Ook dit jaar blijkt Studio Wadist een bijzondersuccesvol en onmisbaar onderdeel van de BDcampagne.EpiloogLang na de wervelende BD-week in het beginvan maart heeft de PAG nog een uitsmijterin petto. Op woensdag 1 april voert devastenvoettocht/-fietstocht een kleine 1400mountainbikers, fietsers en wandelaars langsWase wegen, en tijdens de dagen erna, vlak voorde paasvakantie, sluiten we stemmig en ingetogenaf met de paasvieringen in de kapel. Dat zijntelkens pareltjes: enkele heel gedreven PAG-collega’screëren er samen met hun leerlingen eeninspirerend bezinningsmoment dat mag geldenals het orgelpunt van een maandenlang engagementvoor de derdewereld.Met dank aan: Michiel Geldof, Vincent De Meyer,Frédéric Caulier en Ilse Van Steelant.JOKALE KNIKKERSLATEN EURO’S ROLLENPluimenvoor degepluimdenOud-testamentische helden verlorenwel eens hun uitzonderlijkekrachten wanneer hun schedelswerden kaalgeschoren; hedendaagsestrijders brengen het erlang zo bekaaid niet af!Want met hun coupe à la Ghandi wisten eenhele resem collegecollega’s het hoofd bijzonderkoel te houden, en tegelijk een stukje vanhun warme hart te schenken aan Tilak en zoveelandere Indiase sterke vrouwen. Het verhaal vaneen stel kale heertjes die toch niet van een kalereis thuiskwamen.Jonathan Beyaert: “Ideeën van hoge gisting,daarvoor moet je op café zijn. Dit keer niet anders:onze snode collega Vincent De Meyer zouzijn hoofd volledig kaal scheren voor de actiesvan Broederlijk Delen. Die staan dit jaar in het tekenvan Tilak uit India, en vandaar zou een wervendeGhandi-lookalike immers niet misstaan.Fijn brilletje op de neus en gehuld in oranjegewaden animeerden Vincent De Meyer enzijn godsdienstcollega-kletskop Steven Van Peteghemdagenlang de meutes leerlingen diedoor de gangen trokken. Zo geestig moeten de6HWa’ers dat gevonden hebben dat ze mij kortdaarna polsten hoe ver ik bereid was te gaanvoor het goede doel. 6HWa was kennelijk uit opeen kleine weddenschap.Collega’s Vincent De Meyer en Frédéric Caulierhadden dat meteen geroken en spoorden mijnleerlingen heimelijk aan mij uit te dagen ookmijn haar te laten afscheren. ‘Geen denken aan’,was mijn eerste reactie. Maar omdat de leerlingendaar geen genoegen mee namen, steldeik hen deze weddenschap voor: als ze in staatbleken 750 euro in te zamelen voor BD, danzouden ik en collega Caulier onze koppen latenkaalscheren.”Frédéric Caulier: “Ik vond dat ik sportief moestzijn en meedoen. Maar we zouden onze huidduur verkopen en waar we konden, probeerdenwe de 6HWa’ers een beetje plagerig stokken inde wielen te steken. We trakteerden hen weleens op wat boegeroep en tijdens hun eerstecollectes zijn we hen een beetje gaan uitlachen.”Jonathan Beyaert: “Op enkele drukke ‘kruispunten’hadden de leerlingen een collectebus gezet,maar wij vreesden dat dit niet volstond om aanhet vooropgestelde bedrag te komen. Dus hebbenwe hen nog een paar ideetjes ingefluisterd.En ja hoor, heel kort daarop begonnen de mannenvan 6HWa cakejes, pralines en paaseitjes teverkopen en de winkel draaide! Opvallend veelvan die snoeppapiertjes vonden we trouwensin de leraarskamer; het leek wel alsof onze eigencollega’s ook onze scalp wilden!“Kantje boordje?Frédéric Caulier: “Tegen het einde van de actiebleek het kantje boordje te worden: net geen750 euro of net wel. Er was meer nodig! Maar alsde nood het hoogst is ...: Arne en Rinke, de tweeinitiatiefnemers uit 6HWa, schudden op het laatstenippertje een heuse stunt uit hun mouw. Zeorganiseerden in allerijl een minirockconcert inde AvW en als daar wat volk op af zou komen,dan zaten ze op rozen. Het werd een succes:meer dan 150 leerlingen kwamen er mee supporterenvoor onze kale koppen.”Jonathan Beyaert: “Het resultaat was hartverwarmend:maar liefst 1080 euro had 6HWa ingezameld!Daarmee was meteen het pleit beslecht:op donderdag 2 april om kwart voor één zoudenwe in de balkonklas voor een duizendkoppigcollegepubliek onder het mes gaan.“Kale knikkerJonathan Beyaert: “ ‘Ge gaat dat toch niet doen,zeker!’ oordeelde mijn moeder streng, en op devooravond van onze rituele scheerbeurt, kwammijn dochtertje Marthe (4) me huilend smekendat de kindjes van mijn school zoiets toch nietmochten doen! Achteraf vond iedereen mijnnieuwe look best oké. Sommigen vergelekenme zelfs met Sven Ornelis en Wim Opbrouck –heel flatterend! En natuurlijk konden velen hetniet laten over mijn hoofd te aaien.”Frédéric Caulier: “Mijn vrouw zag het op voorhandniet meteen zitten, maar toen ik als skinheadthuiskwam, was ze best enthousiast. ’sMorgens plaagde ze me zelfs uit bed met een‘Hela, pletsekop, opstaan!’ Sommige collega’sTILAK RAAKTE VELENBroederlijk Delen 2009op volle toerenAls de Broederlijk Delen-carrousel zich naar jaarlijkse gewoonte in hetvoorjaar op gang trekt, dan is het steevast uitkijken naar boeiendeactiviteiten en ludieke stunts. Alle reeksen, van 1 tot 6, zetten groteevenementen op het getouw – meer daarover verderop in deze Ic Hou –en kosten noch moeite worden gespaard om leerlingen aan te moedigenmee aan die kar te trekken.70 IC HOU JUNI 2009 IC HOU JUNI 2009 71LIEF EN LEEDLIEF EN LEEDMama Deborah (Vanbeckevoort) lag bijna elkenacht uren wakker door onze stampende zoon,die steevast zijn meest actieve uren koos tussenmiddernacht en 4u ’s morgens. U begrijpt datmijn vrouw naarmate te tijd vorderde lichtjesgefrustreerd geraakte van al die weeën, die uiteindelijktelkens vals alarm bleken te zijn.Zondag 26 april 2009 moest D-day worden.Maar dat was buiten onze jongen gerekend,die het best naar zijn zin had in mama’s buik.Het werd 27 april, 28 april ... en de telefoontjesstroomden binnen. “Awel? Zijde gij mij vergeten?Waarom heb ik geen geboortekaartje gekregen?”,waarop mijn vrouw: “Maar oma, hetkindje is er nog altijd niet!” Daar kunnen grootoudersniet goed tegen, dus de volgende dagbelden ze opnieuw.De manier waarop hij het koor tot een uitzonderlijkhoog niveau wist op te tillen werd ook inde koorwereld snel opgemerkt.Naast de optredens in eigen land introduceerdeMarcel concertreizen naar het buitenland. Hijlegde belangrijke contacten en nam met hetkoor deel aan internationale koorfestivals. Opdie manier werd In Dulci Jubilo ook buiten delandgrenzen stilaan bekend en hoog gewaardeerd.Af en toe gaf hij het koor uit handen. Het koorwerd dan wel door Marcel voorbereid maar eenandere dirigent nam het koor over voor de afwerkingen de eigenlijke uitvoering. Dat warenniet de eerste de beste. Topmusici zoals TonKoopman, Jos Van Immerseel en Philippe Herreweghewerkten op die manier samen met InDulci Jubilo.Het pleit voor Marcel dat hij ondanks zijn eigengrote kwaliteiten als dirigent besefte dat hij opdie manier het koor beter maakte en nog meerbekendheid gaf. Ook al moest hij daarvoor eveneen stapje opzij zetten en de eer delen met anderen.PlanmatigMarcel wist zich ook steeds goed te omringenmet trouwe medewerkers. Dat kwam de efficiëntiebij het instuderen van nieuwe werkenuiteraard ten goede. Hij keek ook vooruit en hadzijn afscheid als dirigent grondig voorbereiddoor de oprichting van een VZW. Zo was er nueen hele ploeg die de dirigent kon bijstaan inalle extramuzikale taken.Hoewel hij bij zijn aanstelling als pastoor vande Kristus Koningparochie in Sint-Niklaas zichniet meer rechtstreeks met het koor bemoeide,bleef hij het van op korte afstand volgen. Bij deaanduiding van zijn opvolgers was hij uiteraardsterk betrokken. Ook hier ging hij niet over éénnacht ijs en trachtte hij de meest geschikte kandidaatwarm te maken voor het leiden van InDulci Jubilo.Toen het koor een periode moest overbruggentussen twee dirigenten in nam hij zelf de verantwoordelijkheidom het koor nog even te leiden.Liefde voor de muziekHet was voor mij en vele andere oud-zangers eenvoorrecht Marcel te hebben gekend als dirigent.De manier waarop hij ons kon begeesteren tothet zingen en appreciëren van de koormuziekwas onnavolgbaar. Dat heeft op vele generatieszangers een onuitwisbare indruk nagelaten.Waarschijnlijk spreek ik voor velen als ik beweerdat hij ons de liefde voor de muziek bijbracht.Een groot geschenk.Marcel was een perfectionist. Een eigenschapdie het koor enkel ten goede kwam maar die opde mindere repetities wel eens voor spanningenzorgde. Hij zorgde er echter voor dat er onderde zangers een gezamenlijke wil ontstond omiets te bereiken.Liefde voor de natuurEr was een evenwicht tussen inspanning enontspanning. Dan denk ik aan de vele vakantiereizendie we met het koor maakten, veelalnaar de Alpen. Naast de schoonheid van demuziek leerden we zo ook de schoonheid vande natuur kennen. Ook hier leidde Marcel onsop de door hem uitgestippelde wandeltochten.Er was ook aandacht voor architecturalehoogstandjes waarvoor de bus vaak een omwegmaakte.In een tijd waarin er met het gezin nog niet zovaak en zeker niet zo ver werd gereisd was ditvoor veel jongens een openbaring.Scherpe analysesLater, toen ik zelf pas dirigent was, kon ik wekelijksop hem beroep doen als assistent. Een periodewaarin ik nog veel van hem opstak. Voorheel wat beslissingen in verband met de werkingvan het koor ging ik bij hem te rade.Bij optredens van het koor in Sint-Niklaas was hijsteeds aanwezig. Zijn analyses nadien bewezendat hij nog steeds goede inzichten had in zakede koorklank en andere muzikale aspecten.Het doet mij deugd dat hij bij onze laatste groteoptredens, Bachs’ Weihnachtsoratorium en Haendels’Messiah, vanop de eerste rij zichtbaar genootvan deze hoogdagen voor In Dulci Jubilo.We zullen hem missen.Dieter Van Handenhovendirigent In Dulci JubiloIn memoriamMARCEL VAN DAELE: 19 SEPTEMBER 1929 – 28 MAART 2009Gedreven en kundige bezielervan In Dulci Jubilo is niet meerVan 1957 tot 1983 was Marcel Van Daele leraar aan het College. Veel (oud-) leerkrachten en oud-leerlingen zullenzich Marcel vooral herinneren als de bezielende leider van het knapenkoor In Dulci Jubilo.Maandag 8 juni, 21 uur. We zijn met z’n vierenop vakantie in de Auvergne, Frankrijk. De kindjesslapen allebei net. Vanmiddag telefoon uit België:collega Kathleen Mels voor de redactie vanIc Hou. Of ik niet een klein stukje over Mathijswou schrijven voor Ic Hou. Natuurlijk wel, waaromniet! De deadline? “Euh ... eigenlijk gisteren!”Piece of cake, dacht ik, enkele paragraafjes schrijvenover Mathijs, de liefste baby die er op dezeaardbol te vinden is. Maar nu ik hier zit met delaptop op mijn schoot, lijkt het al minder evidentom iets op papier te zetten! Want iedere mamavindt haar baby toch het mooist, schattigst,liefst en flinkst? En Mathijs is pas drie maandenExact een week na de uitgerekende datum enna 41 weken zwangerschap, was het dan tochzover. Naar goede gewoonte zette onze kleinespruit de bevalling ’s nachts in gang, zodat mijnvrouw zonder enige slaap aan de karwei mochtbeginnen. Gelukkig verliep alles voorspoedigen mochten we op zondagmorgen 3 mei 2009onze prachtige zoon in de armen sluiten.Noah is een uiterst lief en rustig kereltje, en doetdaarmee zijn naam alle eer aan. We genietenmet volle teugen van dit nieuwe wonder en ookzus Lisa is in de wolken met haar broertje.Het wordt een mooie zomer!papa Daan De prinsoud, veel meer dan eten, slapen, lachen, huilen,grimassen trekken, brabbelen en luiers vullen iser nog niet bij! Maar toch ... Nu al kunnen we terugblikkenop enkele onvergetelijke momenten.Zeker met grote zus Delphine in de buurt.We hadden Delphine zo goed en zo kwaad mogelijkvoorbereid op de komst van haar broertje.Niet gemakkelijk, want een kind van twee kanmaar moeilijk vatten dat heel haar leefwereld opz’n kop gezet zal worden door zo’n klein ukje. Ikwas op het ergste voorbereid, denkend aan deverhalen die ik nog voortdurend moet aanhorenvan hoe ik reageerde op de komst van mijnbroer, negenentwintig jaar geleden -drie dagenaan één stuk moet ik voortdurend tegen mijnmoeder gezegd hebben: “Doe dat weg”, “Laatdat vallen” en meer van dat. In het ziekenhuiswas er geen enkel probleem, Delphine was nieteens geïnteresseerd in haar broertje. Maar deeerste dag thuis ... Delphine huilde de hele dag,wou niet slapen, was vreselijk jaloers, en viel totovermaat van ramp nog eens van de schommelook. Mathijs huilde de hele dag, wou niet slapen,en was overstuur door de vreemde omgevingen door het gehuil van grote zus. Gelukkig heeftonze dochter zich al snel aangepast aan de indringerin huis, die met alle aandacht van mamagaat lopen. Mathijs hoeft maar een kik te geven,of ze propt al zijn ‘tutje’ in zijn mond. Of ze komtme halen met de boodschap ‘Mathijtje kokodilletjaantjes’.Ze wil hem aldoor kusjes en aaitjesgeven. En Mathijs ... die lacht al als hij zusje zietkomen. Want lachen kan hij wel, en dat deed hijal heel snel. Ik herinner me nog dat Delphinenaar vreemde mensen gromde toen ze zo oudwas. Net een jonge hond.Ik kan nog wel enkele verschilpunten geventussen die twee. Maar ’t opvallendst is wel hunslaapgedrag: Delphine gunde me al na eentweetal weken mijn nachtrust. Mathijs wil iederedrie uur zijn eten, ook ’s nachts. En als hij dat nietonmiddellijk krijgt, brult hij iedereen wakker.Ook deze nacht zal ik weer twee keer uit mijnslaap gewekt worden door een hongerige zoon,waardoor het intussen de hoogste tijd gewordenis om mijn bedje op te zoeken!mama Karen WymeerschNOAH DE PRINS – 3 MEI 2009Het wordt een mooie zomerOnze kleine prins heeft ons toch wel goed liggen gehad. Op 36 wekenzwangerschap dachten we na een hele resem ‘voorweeën’ dat de babynu wel snel zou arriveren.Mathijs op vakantie in de AuvergneRUBRIEK16 IC HOU JUNI 2009RUBRIEKIC HOU JUNI 2009 17BINNEN DE GRENZENBINNEN DE GRENZENVorig jaar was het naar verluidt ‘fantastisch’ geweest.Maar door dat ‘fantastisch’ hadden wijwel een logistiek probleem. Door de grote toeloopvan ‘vrijwilligers’ konden we geen gebruikmeer maken van het provinciaal domein ‘DeHoge Rielen’. Na enig zoekwerk werd er tochnog een geschikte locatie gevonden voor de 96vrijwilligers.Op vrijdag 27 maart vertrokken we om 18.30 uurstipt. Hoewel ‘stipt’ met een korrel zout te nemenis; een paar schoenen vergeten, een haardroger,een stijltang ... De vrouwelijke leerlingenwilden er schitterend uitzien.Naar BalenMet de bagage in het ruim bolden onze bussenrichting Balen. Deze Limburgse gemeente is uwel bekend omwille van ‘de bekende Monegaskmet een lopende neus en nen groten moteur’.In de Zwaluwstraat 2 lieten we onze bloedjessnel hun rugzakjes, al naargelang het geslachtook wel ‘ruuuuuugzak’, uitladen. Zij haddennog een stevige tocht voor de boeg. Bram, Yannicken Anke hadden een dropping voorbereid.Dat onze leerlingen allen mannen en vrouwenuit één stuk zijn, mag blijken uit het feit dat zezonder verpinken de donkere, onheilspellendenacht introkken met niets meer dan een lampje,een fluovestje en een stukje kaart. Kwaliteit voorde toekomst, zoveel staat vast.Dat al onze kindjes niet alleen uit een stuk warengehouwen maar dat ook zijn gebleven, daarzitten de overheerlijke pizza’s die ze na de langetocht opgediend kregen wel voor iets tussen.Na dat lekkers was het hoog tijd om de oogjesdicht te doen en de snaveltjes te sluiten, hoewelniet iedereen daar direct mee instemde.Gevarieerde dagNa een koude nacht moesten onze hoendersen hanen om een uur of acht ’s nachts uit deveren. Wat hen te wachten stond was een dagvol vermaak en jolijt en dat alles van onvervalsteSJKS-kwaliteit. Quiz, sport, dans, ... ze haddeneen drukke dag voor de boeg. Onder het klassiekemotto ‘mens sana in corpore sano’ werd erechter eerst stevig geontbijt.De weersomstandigheden noopten om hetprogramma een beetje om te gooien, maaraangezien flexibiliteit de dag van vandaag éénvan de grote modewoorden is in het onderwijs,hebben wij leerkrachten daar uiteraard geen enkelemoeite mee. De sterren die de ochtendblokvoor hun rekening namen, waren Niels en Els. Zijzorgden respectievelijk voor een fantastischequiz en een weergaloze casino-ochtend. Diemiddag had de catering gezorgd voor broodjesmetallerhande beleg.In de namiddag konden onze leerlingen kiezentussen een schitterende één-tegen-allen georganiseerddoor Matthijs, Jeroen en Arjan en eenuitje naar het plaatselijke zwembad ‘De Merel’.Na een tocht van een 10-tal kilometer heen enterug kwamen onze zwemmertjes uitgehongerdtoe en kregen zij net als onze één-tegenallerskip zoet-zuur met rijst voorgeschoteld.The battleEn toen gebeurde er een wonder. Van overal ennergens werden er kleedjes, stiletto’s, stijltangen,dassen, zonnebrillen en dergelijke bovengehaalden dirkten onze leerlingen zich op voor‘the battle of the sexes’ ook wel ‘swingpaleis’genoemd. Na een spetterende strijd waarbijeen gelijkstand het uiteindelijke resultaat was,verzoenden de twee geslachten zich met elkaarop de dansvloer.Ge-gelde coupes en wulpse dansjes resulteerdenin een ‘mega coole’ fuif waarbij de ‘vettebeats’ van meneer Noens als katalysator dienden.Moe maar voldaan kropen onze Johns enOlivia’s in hun bedstee.The day afterEn toen was er zondag, de dag des Heren. Helaasgeen zacht klokkengelui maar een barsemannenstem voor de vierdejaars. Er moest noggekuist worden. Feesten en fuiven, allemaalgoed en wel maar iedere kermis is een geselingwaard. Opnieuw een klein wonder. Na de ‘vlottekuisbeurt’ konden we ditmaal wel stipt afreizenrichting de metropool van het Waasland, Sinnekloas.‘Kloas voak’ heeft die avond geen overurenmoeten draaien. Dat het goed was dat is zeker,dat ze stuk voor stuk fantastisch waren die vrijeen gewillige vierdejaars staat als een paal bovenwater. Ze zullen het nog ver schoppen.Kwaliteit voor de toekomst.Lien Verniers en Vincent De MeyerZo werkten zij de voorbije jaren nauw samenmet scholen zoals het St-Gabriëlcollege (Boechout),het Sint-Andreasinstituut (Oostende) enhet Don Boscocollege (Kortrijk).ImmersieklassenCCR blinkt uit in haar vooruitstrevende taalpolitieken tracht leerlingen op jonge leeftijd incontact te brengen met het Nederlands. Deleerlingen hebben de mogelijkheid om vanafde tweede graad les te volgen in zogenaamde‘immersieklassen’. Dit zijn klassen waar, naast degebruikelijke uren Nederlands, ook algemenevakken in het Nederlands worden onderwezen.Le bilinguisme in de dagdagelijkse klaspraktijkdus. Dit wekte onze belangstelling. In de huidigepolitieke context leek het ons bovendien eenuitgelezen kans om ‘die Walen’ eens wat beterte leren kennen. De uitnodiging werd derhalvebeantwoord met een volmondig: on s’engage!4Wc (met klassenleraar Thomas Van Meir) werdhet fortuinlijke proefkonijn voor dit pilootproject.Chat-en skypesessie15 oktober 2008. Startvergadering voor de betrokkenscholen in het Sint-Gabriëlcollege (Boechout).Geagendeerd: de visie op de taaluitwisseling,het opstellen van het subsidiedossier voor hetPrins Filipsfonds én de vorming van de ‘koppels’voor de correspondentie. De volgende dag alworden de eerste mails geschreven; sommigenleerlingen wagen zich aan een geïmproviseerdechat-of skypesessie. De uitwisseling is begonnen!Stroef begin18 januari 2009. Aankomst van de Waalse leerlingenin Sint-Niklaas en ontvangst door de gastgezinnenop school. Niet alleen onze leerlingen,maar ook ouders, broers en zussen wachten volWEEKEND VIERDES VOOR VRIJWILLIGERS: 27, 28 EN 29 MAARTVrij en (ge)willigVoor het tweede jaar op rij in de 201-jarige geschiedenis van het onze vertrouwdeschool gingen de leerlingen van het vierde jaar op vrijwillige basiseen heel weekend doorbrengen met elkaar en enthousiaste leerkrachten:de dames:Grolus, De Paepe, Verniers x2, Bas en Maes en de heren VanHove, De Schutter, Philips, De Rudder, De Geest, Noens en De Meyer.4WC VERBROEDERT MET OTTIGNIESSJKS-CCR: une rencontre au-delàde la frontière linguistiqueSeptember 2008. Het SJKS wordt uitgenodigd door het Collège Christ-Roi (CCR) uit Ottignies om deel te nemenaan een taaluitwisseling voor leerlingen uit het vierde jaar. Het CCR heeft reeds jarenlang ervaring met (Vlaamse)taaluitwisselingen.62 IC HOU JUNI 2009 IC HOU JUNI 2009 63IN DE KIJKERIN DE KIJKEROp het Europees kampioenschap volleybal voor-19-jarigen in Rotterdam hebben de Belgischemeisjes de gouden medaille veroverd. In de finalewonnen ze met 3-1 van Servië. De setstandenwaren 25-23, 25-21, 10-25 en 25-17.UITBLINKSTER IN R’DAMLise Van Heckeuit 5MWE is onzesporttrotsKleppers van het niveau van Lise hebben we niet allejaren in onze Collegerangen: goud op het EuropeesKampioenschap Volley jeugd.De meisjesploeg klopte de nagenoeg ongenaakbare Russinnen en de Italiaansemeisjes. Bovendien werd kapitien Lise als meest waardevolle speelstervan het tornooi uitgeroepen! Met keiharde aanvallen en opslagen enmet haar teamspirit leidde ze haar team naar de hoogste podiumplaats.De titel in Rotterdam (voor eerst in de geschiedenis doen Belgische meisjeshet zo goed!) garandeert de jonge enthousiaste ploeg ook een ticketvoor het WK de eerste week van juli in Thailand.Het krantenverslag en de bijhorende foto’s spreken boekdelen.We wisten dat het een opslag-receptieduel zou worden en dat spelletjehadden we grotendeels onder controle. Voor de afreis had ik in mijn dagboekgezet ‘Doelstelling: goud’ en we hebben het gehaald’, vertelde coachJulien Van de Vyver.‘Weet je trouwens dat we dit jaar nog niet verloren met deze ploeg: nietin de kwalificatiewedstrijden, niet in de oefenmatchen en ook niet in ditEK, waarin we toch volleygrootheden als Italië, Rusland en Servië klopten.Maar alle verdiensten gaan naar de meisjes, want zij hebben het uiteindelijkgedaan’, besloot Van de Vyver.Lise Van Hecke MVPAls kers op de taart ging België niet alleen met Europees goud naarhuis, hoofdaanvalster Lise Van Hecke werd ook nog uitgeroepen totmost valuable player van het EK.De Belgische jongens eindigden eerder op de dag als zevende na een 3-0overwinning tegen Bulgarije.UitslagBelgië – Servië 3-1setstanden: 25-23, 25-21, 10-25 en 25-17Speelden voor België: Van Hecke, Van de Vijver, Dovogja, Heyrman, Thevenin,Ruysschaert, libero Van Nimmen. Vielen in: Van de Vonder en Penders.Dag Ilyas, handbal is geenvoor de hand liggende sportzoals voetbal. Waarom hebje voor de handen in plaatsvan de voeten gekozen?Er zijn eigenlijk drie redenenwaarom ik voor handbal hebgekozen. In de eerste plaats ishandbal erg populair in Waasmunster (HK Waasmunster speelt volgendseizoen in de ere-klasse na het behalen van de titel in eerste Nationale).De school heeft ook een grote rol gespeeld. Ik ben eigenlijk met handbalbegonnen toen ik in het eerste leerjaar zat. Er werd op school immers veelaandacht besteed aan deze sport, en wij hadden een leerkracht L.O. diedaar nog meer dan anderen tijd aan spendeerde. En tot slot komt het ookdoor m’n broer die me altijd heeft aangespoord om het eens te komenproberen. Na lang aandringen ben ik dan naar de club gegaan en dat vielerg goed mee.VriendengroepWe vernamen onlangs dat je vice-Vlaams kampioen bent geworden.Een hele mooie prestatie, waarvoor proficiat!Bedankt! Wel, samen met nog enkele andere leerlingen van SJKS (Niels uit1Af, Gilles uit 1Ai, Lars en Xander uit 1Ae) spelen we bij de pupillen en zijnwe vooral een grote vriendengroep. Maar naast plezier maken willen wenatuurlijk ook winnen, dat spreekt voor zich. Dit seizoen verliep alles vlot,we wonnen bijna alle matchen waardoor we mochten deelnemen aan deeindronde. Alle kampioenen en tweedes uit elke provincie strijden in dezeeindronde voor de titel van Vlaams kampioen. Uiteindelijk geraakten wetot in de finale, en daarin moesten we het opnemen tegen Atomix Putteuit Antwerpen. In die finale verloren we jammer genoeg met 23 tegen 18.Geen kampioen dus, maar wel vice-kampioen, en dat is toch ook mooi.Dromen ...Wat wil je nog bereiken in het handbal, Ilyas?Ik zou graag net zoals m’n trainer ooit eens in de Belgische ploeg spelen. Envoor de nabije toekomst kijk ik vooral uit naar de grote vakantie. Dan gaan weimmers met onze ploeg deelnemen aan de Dronninglund-cup in Denemarken.Het uitgelezen moment om ons eens te meten met de Europese top.Veel succes en bedankt voor het gesprek!SHUIT DE KRANTBelgische meisjes (-19) winnen EK volleybalHet werd een vrij eigenaardige finale, waarinopslagdruk en aangepaste receptie een beslissenderol speelden. Zo zorgde Elien Ruysschaertmet een reeks van acht opslagen voor de kloofin de eerste set, toen ze met haar float-servicesde Servische verdediging zodanig in verlegenheidbracht dat de score van 12-13 naar 20-13evolueerde. Die voorsprong gaven de Belgenniet meer prijs dankzij een alweer knap ingevallenPenders en de opslag van Van de Vijver.Ruysschaert zorgde er ook in de tweede setvoor dat er vanaf 4-4 naar 8-4 een eerste kloofgeslagen werd. De Belgische receptiespeelstershielden globaal gezien goed stand, Lise VanHecke toonde enkele staaltjes van haar kunnenhoewel ze door de tegenstanders goedbestudeerd was, maar Dovogja, Heyrman inhet midden, Van de Vijver met een ace en Ruysschaertmet een beslissend blok sleepten ookde tweede set in de wacht.Uitschuiver in derde setDe derde set werd echter een complete uitschuivervoor de volledige Belgische receptie,die op een hoopje werd gespeeld door de tactischefloat-services van de Servische meisjes. Alsje negentien rechtstreekse of onrechtstreeksepunten moet incasseren op de opslag van detegenstander, ben je natuurlijk kansloos. ‘Maar ikwist dat er een veldslag verloren was, maar noggeen oorlog’, zei coach Julien Van de Vyver.Van de Vyver zorgde er voor dat de rust in deploeg bewaard bleef en toen Lise Van Heckeenkele keren stevig uithaalde, waren de Belgenopnieuw gelanceerd. Een ace van Thevenin,een reeks van zeven opslagen van diezelfdeWaalse speelster en bij 8-4 in de vierde set voeldeiedereen opnieuw de zege binnen bereik. LiseVan Hecke demonstreerde nog even haarklasse en bij 19-13 kwam de eerste Europesetitel voor een Belgische jeugdploeg steeds dichter.Nog eens vier punten op rij via opslagen vanRuysschaert, een rake klap van Dovogja en eentoets van Heyrman in het midden en een dol Belgischfeestje kon beginnen. De honderden Belgischesupporters vierden meteen mee.Onverslagen‘Ik was eigenlijk meer bevreesd tijdens de halvefinale tegen Italië, dan in de finale tegen Servië.STERKE JONGE HANDBALLERS IN HET 1STE JAARVice-Vlaams kampioenhandbal pupielenNiels uit 1Af, Gilles uit 1Ai, Lars en Xander uit 1Ae enIlyas uit 1Af kroonden zich tot vice-Vlaams kampioenbij de pupillen handbal. Een gesprekje met dezelaatste, Ilyas D’hanis.848166270


EDITORIAALBlikvanger 4Nieuwe gebouwen – Decorum 4Quiz voor BD 6Eyskens & Vanheeswijck 8Kranten in de klas 8Paasontbijt 9Dirk Smet in Rome 10Rederijkers 11Rijbewijs 12Seminaries: toonmoment 13Diversiteit 14Binnen de grenzen 15Derdes naar Brugge 15Vierdes op weekend 16Ottignies 17Ardennentrektocht 20Over de grenzen: check in 22Polen 22Eindreizen: Italië, Griekenland en Spanje 25Terneuzen – Groevenbeek 32Canterbury – Parijs – Aken/Keulen 34Plankenkoorts 38Traan van Forena 38Schackboek 40Wie schrijft die blijft 45Jim Van Nunen 45Verbonden 48Broederlijk Delen: algemeen, kale koppen en activiteiten 48Pensioen 54Paul Van Dam 54Archiefkast 56Schoolreglementen 56Onbekende plekjes 58Schoolarchief 58In de kijker 60Kelsey Verdurmen – judo 60Jens Hoskens – musical 61Lise Van Hecke – volley 62Ilyas D’hanis en co – handbal 63Olyfran en Yannick Smet 64Cot’n Candy 66Peace Frogs 67Oud-leerling Tony Peirsman 68Oud-leerlingen 6GL’89 69SVS-AtletiekLief en Leed 70IM E.H. Marcel Van Daele 70Geboren – Gehuwd – Overleden 71Ingelijst 82In Verona ... 82WWLAl jaren halen leerkrachten ook een gedeelte van hun mosterd buitenhet klaslokaal. Extramurosactiviteiten: van dagexcursies en leeruitstappentot meerdaagse culturele en sportieve reizen. Niets nieuws onderde zon! Vaardig in het zoekwerk in naslagwerken, wegwijs in de rijkdomvan de bib, kritisch omgaan met bronnen, ... het zijn didactischemusts inherent verbonden met goed onderwijs, al jaar en dag. Nogmaals,niets nieuws! Of toch?Meer en meer leerlingen leren (ook) ‘buiten de klasmuren’. Het gebruikvan het internet zorgt bovendien voor een didactische rollercoasterdie ons de wenkbrauwen doet fronsen, maar die tegelijk voor eenstroomversnelling zorgt die onze leer-schepen niet louter in snellerwater brengt, maar ook in ander water waarin andere vaardighedenaan de orde zijn, en die de stuurlui voor andere vragen plaatst.In het hoger onderwijs zijn we niet meer zo veraf dat een vlot afgewerktebuitenlandse stage tot het curriculum behoort. In onze schoolis deze evolutie ook opvallend. Nooit werd er op zulke grote schaal‘gereisd om te leren‘ (zie de rubriek ‘check in’ in deze Ic Hou).De toegankelijkheid en mogelijkheden van het www grijpen zondertwijfel nog veel aanzienlijker in op het leerproces. De wereld wordt digitaaleen dorp dat met de muis onder de hand te exploreren valt vanachterde pc of de laptop. Omgaan met kennis en zoekend leren zijnondenkbaar zonder de (wilde) golfslag van het www. Zoekstrategieënop het net openen nieuwe wegen inzake communicatie- en informatiegaringen – verwerking. Het www schept een karrenvracht mogelijkhedenwaarbij het echter ook de opdracht van de school moet zijnom leerlingen te behoeden voor ethische valkuilen én te waken overde sociale gelijkheid (bijv. de beschikbaarheid van pc’s en www).De verrijking van onze school met extra beamers en een aantal digitalelesborden, het streven naar een doelgerichte communicatiestrategie,de uitbouw van een elektronisch leerplatform door de gestageimplementatie van Smartschool (vanaf september 2009) bewijzen enbevorderen de stroomversnelling en benadrukken de gebruiksvriendelijke/ondersteunendeaanpak.Het ‘rendement’ van de extramuroskrachten én het www smelt echterals sneeuw voor de zon indien ze niet ingebed zijn in een door vakmanschapgeschraagde leeromgeving, waarbij met enthousiasmewordt gewerkt en waarbij opvoeders met een heel warm hart voorkinderen iedereen trachten vooruit te helpen. Het begeesterende verhaal,de liefde voor het vak, de vakkennis, een docerend lesonderdeelom duimen en vingers bij af te likken en dito bordschema én de zorgvoor iedere aan ons toevertrouwde leerling blijven grondvesten vangoed onderwijs.Samen met de nieuwe didactische wegen en het www zijn het détroeven om leerlingen te laten groeien. Geen of-verhaal, maar een enverhaal.Tot wat dit samen scheep gaan (zie cover – Vriendschapdag juni 2009)leidt? Wwl: world wide ... leren: verruimen van de horizon en het vergrotenvan de navigatie-, vaar- en stuurkunst op een levenslange,avontuurlijke ontdekkingstocht. Deze Ic Hou houdt de vinger aan dewwl-pols van het College.DVRIC HOU juni 2009 3


likvangervrijdag 15 mei 2009Nieuwbouw feestelijk geopendHet College zit in de lift. Met spoed werd een kleuterrefter gebouwd; het secundair krijgt er tegelijk vier extralokalen bij. Het snelbouwproject bestaat uit een polyvalente ruimte van 12 bij 18 m met op de eerste verdiepingvier ruime klaslokalen voor het secundair.De feestelijke en sfeervolle opening (kleuters enleerlingen eerste leerjaar in de hoofdrol, véél oudersen grootouders, een fier schoolbestuur eneen blije directie en personeelsteam) was tegelijkhet startschot voor de openschooldagen: opvrijdagavond om 19.30 uur infovergadering voorde leerlingen die de stap naar het secundair zetten,zaterdag twee optredens van de meer dan300 danseressen van Skairo en zondag openschoolvan 14 tot 18 uur.SuccesverhaalDe kleuterschool van het College schrijft eensuccesverhaal. Bij de start in september 2002telde men 55 kleuters. Ondertussen is het aantalmeer dan verdubbeld tot 125 kleuters. De bouwvan een polyvalente ruimte voor de kleuters isdan ook een zegen.Het schoolbestuur van SJKS investeert een forsbedrag eigen middelen in dit project omdat eenvlugge realisering van een nieuwbouw absoluutnoodzakelijk was en betoelaging daardoor nietmogelijk.SfeervolVrijdagnamiddag zetten de kleuters en de leerlingenvan het eerste leerjaar hun beste beentjevoor. Enkele korte toespraken, twee optredensen live muziek door een eigen leerlingenbandjekruidden de opening-inwijding. Leerlingen vanhet secundair staken een handje toe bij hetdoorknippen van het lint. Een smakelijk receptiesloot de feestelijke gebeurtenis af.De nieuwe polyvalente zaal zal over de middagdienst doen als refter voor de kleuters. Dankzijaangepaste tafels en stoeltjes zullen de kleinsteleerlingen in betere omstandigheden hun boterhammetjesof hun warm middagmaal kunnenopeten.Overigens biedt deze ruimte nog mogelijkhedenvoor de kleuterschool: extra opvang bijslecht weer, een fijne ruimte voor crea, spel, ontvangstvan ouders en grootouders ...TalencentrumOp de eerste verdieping worden vier klaslokalenvan drie bij zes meter ingericht voor de leerlingenvan de humaniora. Door de aangroei vanhet aantal leerlingen (in enkele jaren tijd van 733naar 1307!) kan de secundaire school die extralokalen, uitgerust met pc en beamer, zeker goedgebruiken.Het is de bedoeling om van de vier nieuwe klaslokaleneen ‘talencentrum’ te maken: vaklokalenvoor Frans, Nederlands, Duits en Engels.4 IC HOU juni 2009


likvangerWerken en aankopen in SJKS: januari–juni 2009Decorum< Plaatsen van beamer, computer en nieuwe geluidsinstallatie in de mediaklas< Schilderwerken in ontmoetingsruimte en gang aan lokalen B138 – B166na doortrekken van de gang in voorbereiding van de inrichting van nieuwewetenschapslokalen volgend jaar< Schilderen van het afwasgedeelte in de keuken< Schilderwerken in lokaak B112< Schilderen van de traphal van het 1ste jaar< Verwijderen van oude verwarmingskasten voor eetmalen en een afwasbak in de keuken en vervangen door nieuwe inox rekken en afwasbak.< Vernieuwen van bloembakken in de binnentuin< Snelbouw met 4 klassen voor de humaniora en een kleuterrefter met keuken. Nieuw meubilair voor al deze lokalen.< Nieuwe stoelen voor lokaal B162< Nieuw meubilair voor het leerlingensecretariaat< Nieuwe gordijnen voor B040< Nieuwe gordijnen voor de turnzaal van het K-gebouw< 6 picknicktafels voor de speelplaatsenIC HOU juni 2009 5


likvangerSchot in de roosIc (ont) Hou-quizVrijdag de dertiende februari organiseerde een enthousiaste ploeg leerkrachten de eerste Ic (ont)Hou-quiz.35 ploegen (waaronder 8 leerlingenploegen) kruisten de quizdegens. Een geslaagd initiatief dat ongetwijfeldvervolgd wordt.In een afgeladen Calfac streden ploegen van5 leden voor ‘eeuwige roem’(en een kleine,maar fijne prijs). De quiz werd met verve gepresenteerddoor leerkrachten-quizmasters: KatrijnMaes en Maarten Van Looy. De organisatie ende jurering waren in handen van een enthousiasteploeg: Robby De Rudder, Vincent De Meyer,Nele Rotty en Anne-Mie Verbeke en hun barmedewerkers.Tien vragenronden entwee rode draden voor BDBij het binnenkomen kreeg elke ploeg een tafeltoegewezen en een bundeltje antwoordbladenvoor de tien ronden van tien vragen, de tweerode draden (wiskunde en Nederlands), hetwedstrijdreglement én de drankbestelblaadjes.Er werd immers gedronken en gegeten voor hetgoede – Broederlijk Delen – doel.8 leerlingenploegen waagden zich (met succes)in de quizarena. De ploeg BHN met 3lln. uit6LWIb en 2 lln. uit 6GWIb werd winnaar bij deleerlingen. Dikke proficiat voor hen en eveneensvoor alle deelnemende leerlingen!Bij de volwassenen was de eerste plaats voor de‘Zweedvoeten’ (uit Gent). Carpe Diem eindigdeop de tweede plaats en was daarmee de hoogstgerangschikte Collegeploeg.Voor herhaling vatbaarDe quiz was uiterst gevarieerd; de wiskundigerode draad had een hoog wiskunde-olympiadegehalteen de Nederlandse rode draad wasuitermate ‘droedelig’.Een geslaagde avond dus; fel gewaardeerd doorde talrijke aanwezigen en voor herhaling vatbaar.Hiernaast nog enkele leuke reacties.


likvangerZesdejaars uitdagen tot na-denkenChristendom en(markt)economieHet College nodigde prof. Marc Eyskens (economie) enprof. Guido Vanheeswijck (filosofie) uit voor een boeienddebat over christendom en (vrije markt) economie. De220 zesdejaars luisterden (en noteerden) aandachtig.Een dubbelinterview van beide professoren in Tertio was de aanleiding omhen uit te nodigen. “Als christelijk geïnspireerde school mogen we immersniet afwezig blijven in het nadenken over de rol van de economie op onshandelen, op ons (gelovig)mens-zijn”, zo luidde het.Geen onderhuidse pogingen om de laatstejaars op enigerlei wijze te indoctrineren,maar een intellectuele confrontatie met genuanceerde visiesover de rol van onze (crisis-)economie, een toekomstvisie en een (christelijk-op het evangelie geïnspireerd) mensbeeld. Aanzetten tot (na)denken,dat was de doelstelling.Peter Malfliet (inspecteur godsdienst) leidde de sprekers in en modereerdehet gesprek. Eyskens gaf mini-colleges over economie, planeconomieen een sociaal bijgestuurde vrije markteconomie. Vanheeswijck plaatstevraagtekens bij de ongebreidelde concurrentiële wereld waarin we leven.Met het bijbelverhaal van de werkers van het elfde uur drukte hij de aanwezigende resolute andere keuze van het evangelie in deze onder deneus.Voorbereid en verwerktHet debat werd in de lessen Nederlands en godsdienst voorbereid. Leerlingennamen tijdens het debat notities; munitie om een essay over hetdebat neer te schrijven.Leerlingen bleen erg enthousiast over dit initiatief. Sommigen misten welscherpte in het debat. Anderen vonden het niet makkelijk om te noterenén goed op te letten. “Vanheeswijck antwoordde gestructureerder danEyskens”, aldus de ijverige noteerders.Kranten en tijdschriften op SJKSEen onuitputtelijke bron informatieWie wel eens een kijkje in het OLC (openleercentrum) neemt, ziet er elke middag talrijke leerlingen die grasduinenin één van de vele kranten en/of tijdschriften die onze school aanbiedt.Het feit dat we onze leerlingen dit uitgebreidegamma aan actuele informatiebronnen kunnenvoorschotelen, is te danken aan KIK. Dezeafkorting staat voor Kranten In de Klas en is een‘educatief project dat bruggen bouwt tussen onderwijs,krant en maatschappij.’ (www.krantenindeklas.be)Dit project wil de kritische zin van deleerlingen bevorderen, hen stimuleren om inzichtin informatie en actualiteit te verwerven, maar tevensook op een interactieve manier aan de (vakoverschrijdende)eindtermen werken.Ruim aanbodOp onze school wordt dit project reeds geruimetijd warm onthaald, zowel door het personeelals door de leerlingen. Er worden dagelijks7 kranten geleverd. Het gaat om: De Standaard,De Morgen, Het Laatste Nieuws, De Tijd, HetNieuwsblad, Het Belang van Limburg en de GazetVan Antwerpen. Ook wordt er voor gezorgddat er elke dag van elke krant minstens acht8 IC HOU juni 2009exemplaren voorhanden zijn. Dit komt dus neerop 56 kranten per dag, wat toch heel wat mogelijkhedenbiedt.Ingeschakeld in de lesDe kranten worden zowel gebruikt in de secundaireschool als in de lagere school. In hetsecundair worden de kranten vooral ‘s middagsfrequent gelezen in het OLC door leerlingenvan 1ste t.e.m. 3de graad. Ze doen natuurlijkook dienst binnen de onderwijsactiviteitenzelf, zoals bijvoorbeeld in de richting HumaneWetenschappen voor de vakken gedrags- encultuurwetenschappen, of in het kader van seminariesvan het vijfde en het zesde jaar. Dekranten worden ’s avonds naar de leraarskamergebracht, kunnen dan gelezen worden door hetpersoneel en staan dan ook ter beschikking vanhet internaat. Ook in de lagere school wordende kranten ingeschakeld bij het lesgebeuren,wat de leerlingen reeds op jonge leeftijd leertkennismaken met verschillende actuele informatiebronnen.Veel meer dan kranten in OLCOm recht te hebben op deze kranten, moeten weleen aantal vaste stappen doorlopen worden. Deaanvraag van de kranten gebeurt in oktober doorde medewerkers van het OLC. Deze dient te voldoenaan een aantal voorwaarden. Zo kan men dekranten telkens aanvragen per periode van tweeweken, met een maximum van 5 maal 2 wekenper leerkracht. Tot slot nog even vermelden dathet OLC ook heel wat tijdschriften aanbiedt, zoalsKnack, Le Vif /L’Express, Mondiaal Magazine enNational Geographic. Zowel leerkrachten als leerlingenkunnen deze ontlenen. We kunnen dus metrecht en rede stellen dat onze school een groteinspanning levert om het hele jaar door leerlingenen leerkrachten van een actuele informatiestroomte voorzien!An De Wilde – Joke De Geyter


likvangerBenoemingOud-leerling kanunnik Dirk Smet (LG ‘67):rector van het Pauselijk Belgisch CollegeDoor zijn zeer drukke agenda was het onmogelijk een ontmoeting met Dirk Smet voor mekaar te krijgen.Met dank aan Kerk en Leven is het ons gelukt toch wat informatie bijeen te sprokkelen voor een boeiend portreten een toelichting over het Pauselijk Belgisch College.Op voordracht van de bisschoppenconferentie van België heeft kardinaalZenon Grocholewski, prefect van de Congregatie voor het Katholiek Onderwijs,Dirk Smet benoemd tot rector van het Pontificio Collegio Belga inRome als opvolger van Mgr. Johan Bonny, die op 4 januari 2009 de nieuwebisschop van Antwerpen werd.Dirk Smet combineerde na het College zijn priesteropleiding met een studiegeschiedenis aan de KULeuven waar hij de licentie Moderne Geschiedenisbehaalde, afdeling Kerkgeschiedenis. Hij was leraar geschiedenis engodsdienst aan het Sint-Lievenscollege in Gent en werd later professor enrector van het Sint-Paulusseminarie in Gent-Mariakerke. Vervolgens doceerdehij kerkgeschiedenis en liturgie aan het Grootseminarie in Gent. Sinds1992 was hij directeur van het Permanent Diaconaat en voorzitter van deDiocesane Commissie voor Liturgie van het bisdom Gent. Daarnaast washij sinds 1980 aalmoezenier van Caritas Gemeenschapsdienst (vrijwilligerswerkin ziekenhuizen, bejaardentehuizen en gehandicapteninstellingen) ensinds 1992 titulair kanunnik van het kathedrale Sint-Baafskapittel in Gent.Hij was ook (sinds 1978) zondagsonderpastoor van de Onze-Lieve-Vrouweparochiein Sint-Niklaas en ... al geruime tijd lid van ons schoolbestuur.In het hart van de KerkAl die functies loslaten doet hoe dan ook een beetje pijn maar tegelijkspreekt de nieuwe opdracht hem wel aan. Mogen werken in het hart vande Kerk heeft toch wel iets. Het geeft mooie kansen. De kersverse rectorhoopt samen met de andere Belgen in Rome, aan onze Belgische Kerk diedoor Rome soms wel eens met argusogen bekeken wordt, een beetje eenconcreet gelaat te kunnen geven. “Onze Kerk is er een die de uitdagingenvan haar tijd op een positieve, vaak sterke manier tracht aan te pakken. Wezijn meer dan een Kerk in verval, maar een missionaire Kerk die haar zendingwil waarmaken. En die stem moet in Rome gehoord worden.”Pontificio Collegio BelgaWaarom heeft de Belgische Kerk een college heeft in Rome? “Het is altijd de bedoelinggeweest de band tussen de Belgische Kerk en de Kerk in Rome gestaltete geven. Met het concrete probleem van de roepingen in België is hetaantal seminaristen en priesterstudenten inderdaad gedaald. Zo studeerdevorig jaar iemand uit Namen af en in maart behaalde een West-Vlaming zijndoctoraat. Nu zijn er geen Belgische priesters meer aanwezig. Wel verblijvener enkele buitenlanders. Op die manier kan het College zijn rol van open huisvoor mogelijke studenten toch nog enigszins blijven vervullen. Verder is hetde gewoonte dat de Belgische bisschoppen er logeren wanneer ze in Romeop werkbezoek komen. Ze kunnen er een beroep doen op de gastvrijheidvan het huis. Het Pontificio Collegio Belga werd in 1844 door de Belgischebisschoppen opgericht. Tot 1972 was het gelegen aan de Via del Quirinalevlakbij de Trevifontein. Sindsdien is het ondergebracht in het generalaat vande Broeders van Liefde aan de Via Pagano, dichterbij het Vaticaan en de uitvalswegenvan de Eeuwige Stad. Het heeft als belangrijke taak het opvolgen,begeleiden en evalueren van de studenten die er werken. Geregeld wordteen verslag opgestuurd naar het thuisbisdom van de student. Het heeft alsfunctie in een tijd waar er werkelijk minder priesterstudenten naar Rome komen,een spiritueel aanbod te realiseren met dagelijkse getijdengebeden eneucharistieviering. Verder zijn er af en toe momenten van recollectie en bezinning,binnen- en buitenshuis.”10 IC HOU juni 2009


likvangerToekomstvisie“Een piste voor de toekomst zou kunnen liggen in het organiseren vanstudiesessies voor Belgische priesters, diakens en andere pastoraal verantwoordelijken.Het is een denkbare formule dat Belgen naar Rome komenvoor voortgezette vorming rond een thema uit de theologie, de kerkgeschiedenisof zijn bredere cultuur. Zo kan het College zijn vormingsfunctievoor kerkmensen op een andere manier invullen.”Diplomatie met de vinger aan de Romeinse polsNaast zijn studentendienst krijgt de rector nog een taak aan de BelgischeAmbassade bij de Heilige Stoel. De ambassadeur heeft traditioneel eenpriester als kerkelijk raadgever. Die adviseert over zaken die in de BelgischeKerk gebeuren wanneer de ambassadeur vanuit zijn opdracht standpuntenmoet innemen naar het Vaticaan toe.Daarom moet de rector een soort verbindingsofficier zijn en staat hij ookter beschikking voor kerkelijke en culturele informatie. Groepen die op bedevaartwillen komen naar Rome kunnen een beroep doen op de dienstenvan het Belgisch College om ruimten te reserveren voor vieringen of voorhet verkrijgen van tickets voor audiënties met de paus.Samenstelling JHVijfdejaars kruipen in hun penRederijkersaan de slagDe leerkrachten Dirk Hennebel en Maarten VanLooy transformeerden hun vijfdejaars tot volbloedrederijkers. Een Landjuweel moest ervan komen ...Onder de titel Homo Ludens hun passend verslag.Achttien februari van ’t jaar tweeduizendnegendat was een dag die men niet licht vergeten kan,want vele vijfdejaars geraakten in de banvan hoe artiesten zich op ’t podium bewegen.Zij stonden op een eigen landjuweel paraat,een spelend leren dat ons allen heeft gebaat.Na weken flink gevuld met schrijf- en schilderwerkwas eerst de kamer van Sint-Hildegard aan beurt,gevolgd door die van ‘‘t Vlijtig Liesje’, fel gekleurd.Bij beide kamers laaide ’t liefdesvuur zeer sterk,soms mild voor wie zich warmt, soms zo heet dat het schaadt,een spelend leren dat ons allen heeft gebaat.Jolig dollend met de oude volksverhalenvermaakte ‘Van de and’re kant’ het jong publiek.‘Vraag en aanbod’ daarentegen toonde hoe klassiekgeliefden voor de vrucht van overspel betalen.Zij zorgden zo dat ook taboes werden bepraat,een spelend leren dat ons allen heeft gebaat.Prince, als ’t zaad van kunst in ’t schemeren van ’t hart bestaat,dan moet men zorgen dat het weelderig zal bloeiendoor veel te wateren en heel beperkt te snoeien,een spelend leren dat ons allen heeft gebaat.IC HOU juni 2009 11


likvangerRijbewijs op schoolTheoretisch rijexamenvoor zesdejaarsEind februari namen 96 van de 100 (zesdejaars)SJKS-leerlingen die ingeschreven waren voorRijbewijs op School (ROS) deel aan het theoretischexamen. 82 slaagden!De leerlingen kregen de kans om zich gratis (lessen en handboek)voor te bereiden op het theoretische examen. Op woensdagnamiddag,zaterdagvoormiddag en een tweetal uurtjes na de lessen op eengewone schooldag kregen de ingeschrevenen les van bekwame lesgevers.85,4% slaagde!Het examen vond plaats tijdens de lesuren en werd afgenomen (oponze school) door een officieel examencentrum. Twee leerlingenmochten niet deelnemen aan het examen omdat ze niet alle lessengevolgd hadden; 2 leerlingen waren ziek (zij kregen een toelating omalsnog in een rijexamencentrum examen af te leggen). 82 leerlingenslaagden; 14 slaagden niet.85,4% geslaagden is erg goed (Vlaamse gemiddelde 60%). Een pluimvoor de leerlingen en eveneens een opsteker voor de lesgever, leerkrachtHerman Stuer. De pechvogels die niet slaagden zaten allemaalerg dicht tegen de grens van 41/50. We raden hen aan hun cursus nogeens grondig te herlezen en dan niet te lang te wachten om zich (weliswaarna het betalen van 15 euro) aan te bieden bij een rijexamencentrumom eveneens een Geslaagd te krijgen.SeminariesVak- en klasoverschrijdendwerkenin de vrije ruimteSinds september 2004 is er in de derde graad vanhet aso een nieuwe lessentabel van toepassing. Dezelessentabel bevat een uitgebreider gedeelte dat deschool autonoom kan invullen. Dit gedeelte noemtmen dan ook de ‘Vrije Ruimte’ van de school.Het biedt leerlingen dé kans om vakoverschrijdende en/of vakkencombinerendeinitiatieven in een klassenoverschrijdende context te ontwikkelen.Met het vak seminaries wil onze school deze kans ook benutten. Na vijf jaareen beknopte stand van zaken.DoelstellingenBij seminaries werken verscheidene groepjes leerlingen uit verschillendeklassen (Humane wetenschappen, Latijn-Moderne Talen, Grieks-Latijnse,Economie-Moderne Talen en Economie-Wiskunde) samen aan één project.Dat project kadert niet noodzakelijk binnen één of ander vak, maar sluitnauw aan bij de interesses en/of de leefwereld van de leerlingen.Dat betekent dat de doelstellingen voor dit vak van een heel andere aardzijn dan die van de traditionele vakken. We beogen immers niet alleen hetpresenteren van een eindproduct. Leerlingen moeten ook samenwerkenin team, vergaderingen organiseren en leiden, verslag geven over het verloopvan het project, gebruik maken van het digitaal leerplatform en kritischreflecteren over hun eigen werkwijze en die van de groepsleden.Praktische organisatieDit eenuursvak wordt niet wekelijks ingericht, maar om de drie weken kunnende leerlingen een namiddag werken aan hun project.12 IC HOU juni 2009


likvangerMen start in het 5de jaar met de theoretischeonderbouwing van het vak. De leerlingen krijgendan informatie over de opbouw van eenwetenschappelijk onderzoek, de inhoud van derapportering en de mogelijkheden van presenteren.Na een toets gaan de leerlingen concreetaan de slag.Vooreerst worden verschillende werkgroepjesgevormd, van drie, vier of vijf leerlingen. Erwordt over gewaakt dat de groepen niet steedsop dezelfde manier ontstaan: soms is de groepskeuzeopgelegd, soms is ze vrij, soms ontstaateen groep op basis van interesse ...Dit schooljaar werken er in elk jaar van de derdegraad een 80-tal leerlingen verdeeld in 17groepjes aan een onderzoek. Vijf coaches begeleidenhen. Dit zijn leerkrachten uit de derdegraad en van verschillende vakken. De PC-klasen het OLC staan steeds ter beschikking van de‘seminaristen’. Indien het onderzoek dat vraagt,kunnen leerlingen ook de stadsbibliotheek bezoekenof een interview ter plaatste gaan afnemen.Dat laatste gebeurt steeds in overleg metde leerkrachten en/of directie.Het onderzoekswerk resulteert in een geschrevenneerslag. Daarnaast houden de leerlingenook systematisch de informatie en voorbereidingenbij die ze gedurende het verloop vanhet project verzameld hebben. Ten slotte volgteen toonmoment: De leerlingen presenterenvoor medeleerlingen, leerkrachten en geïnteresseerdenvan buitenaf hun resultaten. De presentatiekan ook variëren van vorm: van een striktedigitale presentatie, over een vorm van toneel,tot een tentoonstelling met verscheidene informatiestandjes.EvaluatieDe evaluatie gebeurt maandelijks: de leerlingenhouden een dagboek bij dat elke maand wordtgelezen en geëvalueerd. Dit is vergelijkbaar methet dagelijks werk. Verder wordt per groep depresentatie, de portfolio en het wetenschappelijkeindrapport beoordeeld.Soms worden de scores aangepast door deevaluatie van de leerlingen zelf: aan de handvan peerevaluatie beoordelen de leerlingen dewerking binnen hun groep. Om een correct cijfervoor het vak te kunnen geven, moet dus meteen heleboel factoren rekening worden gehouden.Om ervoor te zorgen dat de leerlingen enhun ouders een zicht krijgen op deze factoren,wordt een overzicht van deze scores bij het semesterrapportgevoegd.ToonmomentenDit nieuw vak vergt zowel van de leerlingen alsvan hun coaches een onafgebroken inzet éneen goede communicatie. Meestal verloopt ditechter probleemloos. Daarvan getuigden depresentatiemomenten van het 5de jaar en het6de jaar.Op dergelijke toonmomenten blijkt telkens weerover welke inzet, doorzettingsvermogen en creativiteitonze leerlingen beschikken! Onze hoedaf daarvoor!De eerlijkheid gebiedt om hier eveneens te vermeldendat het voor sommige leerlingen somseen hele opgave is om zich te motiveren voordit ‘andere’ vak. De begeleidende leerkrachtenploegwil daarom volgend schooljaar trachtenom via aangepaste didactiek alle leerlingen overde seminariestreep te trekken.IC HOU juni 2009 13


innen de grenzenRUBRIEKderde jaar bezoekt Karel De StoutePracht & praal inBourgondië en BruggeJe moet wel al heel stout zijn om een jarenlangetraditie te doorbreken. En toch gebeurde het. Ditschooljaar trokken we immers niet als vanouds metàlle leerlingen naar Canterbury.Je leest elders in ons schoolmagazine over de zéér geslaagde Canterburyuitstapvoor vrijwilligers. De leerkrachten van het derde jaar gaven er immersde voorkeur aan voor alle leerlingen een studie-uitstap naar Bruggein te richten. De reden was duidelijk, vorstelijk, prestigieus én van zeerhoogstaand niveau: Karel de Stoute was in ’t land!Rijke vorstKarel de Stoute (1433–1477), de hertog die koning wilde worden, een ambitieusman op een keerpunt in de Europese geschiedenis, lokte ons naarBrugge. In zijn stoutste dromen zag hij zijn Bourgondische rijk van Bruggetot Dijon reiken. Hij holde van de ene oorlog naar de andere, maar ging alvroeg aan zijn ambitie ten onder op het slagveld van Nancy. In zijn korteleven was hij een van de rijkste vorsten van Europa geworden, symboolvan de pracht en praal van Bourgondië.De tentoonstelling in Brugge plaatst deze belangrijke figuur in de schijnwerpers.Het Groeningemuseum laat de pracht en praal weer schitterenaan de hand van de eigen Vlaamse Primitieven en uitzonderlijke bruiklenenuit de belangrijkste museumcollecties ter wereld, onder meer schilderijen,harnassen, wandtapijten, manuscripten en schitterende objectenvan edelsmeedkunst. Het is voor het eerst in meer dan 500 jaar dat de befaamdeBurgunderbeute (Bourgondische buit) Zwitserland mag verlaten,de duizelingwekkende kunstschat die Karel de Stoute kort voor zijn doodaan de Zwitsers verloor.De moeite waardSchitterend was het! Een gids loodste ons met klare en deskundige uitlegdoorheen de verschillende zalen van het Groeningemuseum. Eersten vooral een precieze situering in de tijd en ruimte. Handig dan ook datonze leerlingen in de geschiedenislessen net de Bourgondiërs onder deloep namen. Vervolgens vergaapten we ons zaal na zaal aan de onmetelijkerijkdommen (vaak ook wel verspilzucht op de kap van de armedrommel, maar mooi) van de Bourgondische hertogen. De tentoonstellingwas trouwens wel van héél vorstelijk niveau, want we flaneerden inhet kielzog van Paola en Claire, je weet wel, van dat andere vorstenhuis.Hier en daar gaapte er wel eens een leerling, maar hoogstwaarschijnlijkhad dit slechts te maken met de vele avondlijke studie-uurtjes van dedag voordien!Brugge is natuurlijk een must op zich en zelfs zonder Karel de Stoute enheel het Bourgondische vorstenhuis een bezoek waard. De leerkrachtengeschiedenis van het derde jaar stippelden een boeiende wandeling uitin het Venetië van het Noorden en gidsten met verve. Een kleine greep uitenkele hoogtepunten.Op verkenningWe waren nauwelijks aan onze wandeltocht begonnen of we waren al eenillusie armer. Onze vertrouwde gids vertelde ons immers dat het Minnewaterhelemaal niets te maken had met romantische verzuchtingen. Het wareverhaal was echter niet minder mooi. Net zoals de toelichting over het BegijnhofTen Wijngaerde.De begijnen zijn ondertussen reeds lang verdwenen en vervangen doorzusters van de Benedictijnenorde, maar hoe mooi is deze stille plek.Terwijl de leerlingen enkele vragen oplosten in hun excursiebundel wandeldenwe verder in de richting van het Sint-Janshospitaal. Pittige detailsover de verzorging van pelgrims, reizigers en zieken scherpten een evenwegdeemsterende aandacht van de leerlingen weer aan. Slechts een stapverder torent de Onze-Lieve-Vrouwekerk 122m hoog boven Brugge uit.Een streling voor het oog aan de buiten- en binnenkant. Het interieur herbergtheel wat uitzonderlijke kunstwerken. Eén van de blikvangers is hetwitmarmeren beeld ‘Madonna met Kind’, een meesterwerk van Michelangelo.Verder zijn ook de 16de-eeuwse praalgraven van Karel de Stoute enzijn dochter Maria van Bourgondië in het hoogkoor ware publiekstrekkers.Hartje BruggeEen mens zou van al dat schoons zowaar de inwendige mens vergeten.Onze leerlingen hadden daarom tussendoor uiteraard de tijd voor eenhapje en een drankje. Eens de maag gevuld, konden we onze historischewandeltocht verderzetten.Deze leidde ons onder andere langs de Burg, het gotische stadhuis en deHeilige Bloedbasiliek. Deze laatste is eigenlijk een dubbelkapel met onderaaneen prachtige romaanse kerk en bovenaan een gotische kapel gewijdaan het Heilig Bloed. We bezochten beiden, maar van het Heilig Bloedmoesten onze leerlingen niet veel weten. Ongeloof alom. Rond het Beurspleinkregen we deskundige uitleg over Brugge als economisch hart.Restte nog (onder andere): de Vismarkt, het Blinde-Ezelstraatje, de Dijver,Jan Breydel en Pieter De Coninck, Guido Gezelle met zijn krinkelende winkelendewaterding en nog zoveel meer. Daarvoor moeten geïnteresseerdenechter nog eens terugkeren naar ons Venetië van het Noorden: het iser scone, waarlijk scone.RPIC HOU juni 2009 15


RUBRIEKbinnen de grenzenWeekend vierdes voor vrijwilligers: 27, 28 en 29 maartVrij en (ge)willigVoor het tweede jaar op rij in de 201-jarige geschiedenis van het onze vertrouwdeschool gingen de leerlingen van het vierde jaar op vrijwillige basiseen heel weekend doorbrengen met elkaar en enthousiaste leerkrachten:de dames:Grolus, De Paepe, Verniers x2, Bas en Maes en de heren VanHove, De Schutter, Philips, De Rudder, De Geest, Noens en De Meyer.Vorig jaar was het naar verluidt ‘fantastisch’ geweest.Maar door dat ‘fantastisch’ hadden wijwel een logistiek probleem. Door de grote toeloopvan ‘vrijwilligers’ konden we geen gebruikmeer maken van het provinciaal domein ‘DeHoge Rielen’. Na enig zoekwerk werd er tochnog een geschikte locatie gevonden voor de 96vrijwilligers.Op vrijdag 27 maart vertrokken we om 18.30 uurstipt. Hoewel ‘stipt’ met een korrel zout te nemenis; een paar schoenen vergeten, een haardroger,een stijltang ... De vrouwelijke leerlingenwilden er schitterend uitzien.Naar BalenMet de bagage in het ruim bolden onze bussenrichting Balen. Deze Limburgse gemeente is uwel bekend omwille van ‘de bekende Monegaskmet een lopende neus en nen groten moteur’.In de Zwaluwstraat 2 lieten we onze bloedjessnel hun rugzakjes, al naargelang het geslachtook wel ‘ruuuuuugzak’, uitladen. Zij haddennog een stevige tocht voor de boeg. Bram, Yannicken Anke hadden een dropping voorbereid.Dat onze leerlingen allen mannen en vrouwenuit één stuk zijn, mag blijken uit het feit dat zezonder verpinken de donkere, onheilspellendenacht introkken met niets meer dan een lampje,een fluovestje en een stukje kaart. Kwaliteit voorde toekomst, zoveel staat vast.Dat al onze kindjes niet alleen uit een stuk warengehouwen maar dat ook zijn gebleven, daarzitten de overheerlijke pizza’s die ze na de langetocht opgediend kregen wel voor iets tussen.Na dat lekkers was het hoog tijd om de oogjesdicht te doen en de snaveltjes te sluiten, hoewelniet iedereen daar direct mee instemde.Gevarieerde dagNa een koude nacht moesten onze hoendersen hanen om een uur of acht ’s nachts uit deveren. Wat hen te wachten stond was een dagvol vermaak en jolijt en dat alles van onvervalsteSJKS-kwaliteit. Quiz, sport, dans, ... ze haddeneen drukke dag voor de boeg. Onder het klassiekemotto ‘mens sana in corpore sano’ werd erechter eerst stevig geontbijt.De weersomstandigheden noopten om hetprogramma een beetje om te gooien, maaraangezien flexibiliteit de dag van vandaag éénvan de grote modewoorden is in het onderwijs,hebben wij leerkrachten daar uiteraard geen enkelemoeite mee. De sterren die de ochtendblokvoor hun rekening namen, waren Niels en Els. Zijzorgden respectievelijk voor een fantastischequiz en een weergaloze casino-ochtend. Diemiddag had de catering gezorgd voor broodjesmet allerhande beleg.In de namiddag konden onze leerlingen kiezentussen een schitterende één-tegen-allen georganiseerddoor Matthijs, Jeroen en Arjan en eenuitje naar het plaatselijke zwembad ‘De Merel’.Na een tocht van een 10-tal kilometer heen enterug kwamen onze zwemmertjes uitgehongerdtoe en kregen zij net als onze één-tegenallerskip zoet-zuur met rijst voorgeschoteld.The battleEn toen gebeurde er een wonder. Van overal ennergens werden er kleedjes, stiletto’s, stijltangen,dassen, zonnebrillen en dergelijke bovengehaalden dirkten onze leerlingen zich op voor‘the battle of the sexes’ ook wel ‘swingpaleis’genoemd. Na een spetterende strijd waarbijeen gelijkstand het uiteindelijke resultaat was,verzoenden de twee geslachten zich met elkaarop de dansvloer.Ge-gelde coupes en wulpse dansjes resulteerdenin een ‘mega coole’ fuif waarbij de ‘vettebeats’ van meneer Noens als katalysator dienden.Moe maar voldaan kropen onze Johns enOlivia’s in hun bedstee.The day afterEn toen was er zondag, de dag des Heren. Helaasgeen zacht klokkengelui maar een barsemannenstem voor de vierdejaars. Er moest noggekuist worden. Feesten en fuiven, allemaalgoed en wel maar iedere kermis is een geselingwaard. Opnieuw een klein wonder. Na de ‘vlottekuisbeurt’ konden we ditmaal wel stipt afreizenrichting de metropool van het Waasland, Sinnekloas.‘Kloas voak’ heeft die avond geen overurenmoeten draaien. Dat het goed was dat is zeker,dat ze stuk voor stuk fantastisch waren die vrijeen gewillige vierdejaars staat als een paal bovenwater. Ze zullen het nog ver schoppen.Kwaliteit voor de toekomst.Lien Verniers en Vincent De Meyer16 IC HOU juni 2009


innen de grenzenRUBRIEK4Wc verbroedert met OttigniesSJKS-CCR: une rencontre au-delàde la frontière linguistiqueSeptember 2008. Het SJKS wordt uitgenodigd door het Collège Christ-Roi (CCR) uit Ottignies om deel te nemenaan een taaluitwisseling voor leerlingen uit het vierde jaar. Het CCR heeft reeds jarenlang ervaring met (Vlaamse)taaluitwisselingen.Zo werkten zij de voorbije jaren nauw samenmet scholen zoals het St-Gabriëlcollege (Boechout),het Sint-Andreasinstituut (Oostende) enhet Don Boscocollege (Kortrijk).ImmersieklassenCCR blinkt uit in haar vooruitstrevende taalpolitieken tracht leerlingen op jonge leeftijd incontact te brengen met het Nederlands. Deleerlingen hebben de mogelijkheid om vanafde tweede graad les te volgen in zogenaamde‘immersieklassen’. Dit zijn klassen waar, naast degebruikelijke uren Nederlands, ook algemenevakken in het Nederlands worden onderwezen.Le bilinguisme in de dagdagelijkse klaspraktijkdus. Dit wekte onze belangstelling. In de huidigepolitieke context leek het ons bovendien eenuitgelezen kans om ‘die Walen’ eens wat beterte leren kennen. De uitnodiging werd derhalvebeantwoord met een volmondig: on s’engage!4Wc (met klassenleraar Thomas Van Meir) werdhet fortuinlijke proefkonijn voor dit pilootproject.Chat-en skypesessie15 oktober 2008. Startvergadering voor de betrokkenscholen in het Sint-Gabriëlcollege (Boechout).Geagendeerd: de visie op de taaluitwisseling,het opstellen van het subsidiedossier voor hetPrins Filipsfonds én de vorming van de ‘koppels’voor de correspondentie. De volgende dag alworden de eerste mails geschreven; sommigenleerlingen wagen zich aan een geïmproviseerdechat-of skypesessie. De uitwisseling is begonnen!Stroef begin18 januari 2009. Aankomst van de Waalse leerlingenin Sint-Niklaas en ontvangst door de gastgezinnenop school. Niet alleen onze leerlingen,maar ook ouders, broers en zussen wachten vol


RUBRIEKbinnen de grenzenJe me sensbien ici!Mijn gastfamilie was heel sympathiek en ikhad direct het gevoel dat ik welkom was inde familie (Bénédicte Bouchat, op bezoekbij Pauline De Beleyr (4Wc))Ce projet est une idee super! C’est à refaire!(Pauline De Beleyr (4Wc))Alle leerlingen laten hun jas op een kapstokhangen buiten de klas en hun boekentassenleggen ze in rekken. Dit zijn misschienkleine details, maar ze geven de school(SJKS) een leuke sfeer. (Jean Léger)Ik denk dat Carolien het hier plezant vindt.Het is aangenaam om Frans te kunnen pratenmet haar, meestal gaat dat goed. De uitwisselingwas héél leuk. (Camille Lambillon,gastvrouw van Carolien Hoof (4Wc))Je me sens bien ici. Je dirais même que jeme suis déjà bien intégrée dans la famille!(Carolien Hoof, op bezoek bij Camille Lambillon).L’accueil chez la famille était formidable!(Naomi Wardenier 4Wc)Quand nous sommes allés dormir, nousavons bavardé encore une heure (De gastvrijheidvan Virginie Huber (4Wc) kent geengrenzen)Het verblijf in Sint-Niklaas in mijn gastfamiliewas heel leuk. Virginie en haar familie zijnzeer sympathiek. Dank u voor de gastvrijheid!(Victoria Mathot)ongeduld op hun gast. Aanvankelijk verloopt deeerste kennismaking in de andere landstaal watstroefjes, maar ik heb zelden leerlingen op zo’nkorte tijd zien groeien in spreekdurf en assertiviteit.Dit zit goed.Tijdens de uitwisselingsweek wordt gewerktrond het thema ‘Architectuur en ruimtelijke creativiteit’.SJKS-huisarchitect Koen Bogaert maaktwat tijd vrij in zijn drukke agenda om het themain te leiden met een korte uiteenzetting overhet belang en het nut van architectuur. Op eenvoor de leerlingen zéér toegankelijke manier,leert hij hen dat architectuur véél méér is danzomaar plannen tekenen en huizen bouwen. Deleerlingen leren hoe ze beter naar een gebouwmoeten (leren) kijken, in welke zin de omgevinghierbij een belangrijke rol speelt, wat restauratieprecies is, enz.Met haar recente verbouwings- en nieuwbouwwerken,vormt de school een perfect uitgangspunt.Op verkenningIn de namiddag volgt een stadsrally, waarbij deleerlingen op een speelse manier kennismakenmet art déco, art nouveau, moderne kunst,het stadsvernieuwingsproject van Sint-Niklaas(de markt, het stationsplein) ... De competitietussen de verschillende groepen brengt deWaalse en Vlaamse leerlingen dichter bij elkaar.De winnende ploeg snijdt op het einde vande middag het Reinaertgebak aan. Dat smaaktnaar meer ...Architectuur in A’penDe volgende dag staat in het teken van (moderne)architectuur en stadsvernieuwing inAntwerpen. In samenwerking met het Fotomuseum,leren de leerlingen hoe ze gebouwen opeen creatieve manier in beeld kunnen brengen.Gewapend met een digitaal fototoestel, nemenze gewaagde foto’s van de Waalse kaai, het Fotomuseum,het nieuwe justitiepaleis ... Na eenkorte lunch in het Zuiderpershuis, nemen we debus naar het centrum voor een actieve architectuurwandeling.De gidsen laten de leerlingenkennismaken met onder andere het station AntwerpenCentraal, de KBC-toren, het Rubenshuis,de Carolus Borromeuskerk, de O.L.V.-kathedraal,het stadhuis en de Antwerp Tower. De leerlingenonderzoeken de verschillende gebouwen,met aandacht voor de bouwstijl, de bouwperiode,de maatschappelijke context, enz. Tegelijkertijdmaken ze kennis met het bruisende centrumvan Antwerpen (waar het voor sommigen moeilijkis te weerstaan aan de lokroep van de Meir).Du vin, du pain, ...‘s Avonds schuiven alle gastgezinnen aan vooreen gezellige kaas-en wijnavond, die eindigtmet een Vlaams-Waalse quiz, georganiseerddoor collega’s (het trio Van Looy-Stabel-Verbeke).Voor een tweede maal deze week stel ik metplezier vast dat competitie taalbarrières doetverdwijnen. In de vorige College Info kon ureeds lezen hoe de ouderploeg de gelukkigewinnaar werd van deze bijzondere avond.Op woensdagvoormiddag werkten de leerlingenaan de uitwerking van een tweetalig magazine.Onze leerlingen schreven in het Frans, deWaalse in het Nederlands. Bij de redactie werdenze niet door de leerkracht, maar door huncorrespondent geholpen. Op die manier leerdenze dat het schrijven in een andere taal nietalleen moeilijk is voor hen, maar ook voor hunWaalse collega’s. Anderzijds, net precies omdatze elkaar hielpen, ervaarden ze het plezier omzélf eens taalexpert te kunnen zijn. Het eerstedeel van de taaluitwisseling zat erop.Partons pour Ottignies!(22, 23 en 24 januari)De volgende ochtend wacht de directeur ons opin het CCR. Het is dringen aan de schoolpoort.Zitten de glooiende heuvels in en rondom Ottignieser voor iets tussen dat de leerlingen hierniet met de fiets, maar wel met de auto naarschool komen?Ter voorbereiding op de uitstap van morgen,bekijken de leerlingen een Franstalige documentaireover Louvain-la-Neuve, zonder ondertitelswel te verstaan! Dat is even wennen, maar4Wc volhardt. Het is hun eerste onderdompelingin het beruchte taalbad.Monsieur Folon!In de namiddag bezoeken we de hoeve vanhet kasteel van Terhulpen, waar de Belgischekunstenaar Jean-Michel Folon tentoonstelt. Dehoeve, die Folon aan het einde van zijn levenzélf had uitgekozen als expositieruimte, ligt temiddenhet uitgestrekte Solvaypark. Eens je18 IC HOU juni 2009


innen de grenzenRUBRIEKbinnenstapt, word je ondergedompeld in deintimistische, poëtische leefwereld van de kunstenaar.We zien aquarellen, tekeningen, affichesen beeldhouwwerken van een artiest met wereldfaam.De man stelde tentoon over heel dewereld; hij was ambassadeur van Unicef en werddoor Jacques Chirac verheven in de orde van deLégion d’Honneur. Wat een eer om landgenootte zijn van zo’n monument!Nieuw LeuvenWe keren in de namiddag terug naar het collegeen sluiten de dag af met verschillende Fransetaalactiviteiten.De volgende dag staat Louvain-la-Neuve (LLN)op het programma. Dit, letterlijk, ‘nieuwe Leuven’is voor de vierdes een grote onbekende.Pas 38 jaar geleden werd de eerste steen gelegdvan deze nieuwe stad. Gidsen vertellen hetspannende verhaal over de felle strijd die aande stichting van LLN voorafging. Velen horenvoor de eerste maal vertellen over 1968, overde Belgische variant op de mei-revolutie, overde slogan ‘Walen buiten!’, de eis van de Vlaamsestudenten die enkel Nederlandstalig onderwijswensten in de toenmalige tweetalige universiteitvan Leuven. Hun wens werd realiteit en deFranstalige studenten kregen hun eigen universiteitin een eigen stad! Aan de andere kant vande taalgrens wel te verstaan. België had echterweinig ervaring met het opbouwen van nieuwesteden. Amerikaanse projectontwikkelaars kwamente hulp. Het resultaat: een volledig nieuwestad, die uitsluitend bestaat uit voetgangersgebied;het verkeer wordt via ondergrondse tunnelsomgeleid. Het geheel doet zeer artificieelaan.De Franstalige gids begrijpen, blijkt voor sommigeleerlingen een (te) moeilijke uitdaging, totdatze straffe studentenverhalen begint te vertellendie tot ieders verbeelding spreken. Opvallendhoe goed deze verhalen wél begrepen worden.Voor politici:uitwisseling met Ottignies!Omwille van het slechte weer, annuleert de organisatievan Villers-la-Ville ons bezoek in denamiddag. In spoedtempo wordt een regenprogrammauitgewerkt: we eindigen de dag op deschaatsbaan.De winnaars van de quiz.De volgende ochtend volgt het onafwendbareafscheid. In de stationshal van Ottignies wordentelefoonnummers uitgewisseld, foto’s genomen,vakantieplannen gesmeed. En ja, er wordt hieren daar een traantje weggeveegd. Het is hartverwarmendom te zien hoe op slechts éénweek tijd zo’n warme contacten zijn kunnenontstaan. Gastfamilies nemen afscheid van hunVlaamse gast als ware het eigen familieleden.Bij het buitengaan bedanken ze ons (ThomasVan Meir, Joke De Geyter en mezelf) voor deuitwerking van het project. “Vergeet de Vlaamseouders vooral niet te vertellen hoe goed de kinderenzich hier hebben gedragen!”Er overvalt ons een gevoel van fierheid en voldoening.Ik speel met de gedachte om bepaaldepolitici van dit land een uitwisseling naar Ottigniescadeau te doen.Zoals een Waalse leerling het achteraf (in hetNederlands!) verwoordde: “Vaak zeggen we datde Vlamingen goed Frans spreken en de Walengeen zin hebben om Nederlands te leren. Is ditwaar? Ik denk dat dit clichés zijn. We verstaan elkaaren dat hebben we door onze uitwisselingondervonden. Als iedereen zijn best zou doen,kunnen we tenminste iets goeds bereiken”(Marie Cornet).Wederzijds begrip, eerder dan wederzijds wantrouwen,lijkt ook ons een gezonder vertrekpunten het doet deugd vast te stellen dat slechts éénweek nodig was om dit onze leerlingen aan denlijve te doen ondervinden.We kijken reeds uit naar de nieuwe taaluitwisselingvolgend schooljaar! De uitwisseling van ditjaar krijgt binnenkort nog een staartje.Op eigen initiatief vieren enkele leerlingen van4Wc binnenkort het begin van de vakantiemet ... hun Waalse collega’s.Anne-Mie VerbekeIC HOU juni 2009 19


RUBRIEKbinnen de grenzenArdennentrektocht voor vrijwilligers zesde jaarGezin van Paemel-gewijs verslag:welgezind in/van de buitenluchtPersonages:BoswachterWandelende WaalEllenLoreMaartenEvertKaijaLienPjeirRonnyHET TWEEDE BEDRIJFEerste toneelBij het opgaan van het gordijn zien we een bosrijke omgeving bij valavond.Van rechts komt een groep jongelingen met zwaarbeladenrugzakken opgewandeld. Zij zien er moe, maar toch zeer vrolijk uit envoeren drukke gesprekken. Kort daarna komt van links een boswachteraangewandeld met een Duitse scheper aan de leiband. In de vertekan men af en toe de roep van een Waalse vink of een ooruil horen.Boswachter: Mais c’est quoi ici?Allen: Bonjour monsieur!Boswachter: D’où venez-vous?Pjeir: Nous venu de hmm (doet alsof hij even nadenkt) Saint-Nicolas.Boswachter: Il est déjà tard ...Pjeir: Oui, oui, mais nous allons à Herbeumont.Boswachter: Ah, Herbeumont! Mais c’est encore deux heures! (kijktargwanend en hond gromt)Pjeir: Nous sommes vraiment des sportifs.Boswachter: Bonne chance! (De boswachter wandelt door en werpt nog tweekeer een argwanende blik over zijn schouder)Kaija: Seg, gaan wij echt tot in Herbeumont lopen? ’t Is echt al aan hetschemeren en ik hoor de uilen dichterbij komen.Ronny: Het wordt misschien toch wel eens stilletjesaan tijd dat weeen plaatsje zoeken om te gaan slapen.Maarten: Om de nacht door te brengen.Ronny: Het is nu geen moment om te zeveren hé, er moeten knopendoorgehakt worden. Evert en Ellen maken vuur en Maarten, Lien, Loreen Kaija zetten de tenten op.Ellen: Ik vind het hier best wel een idyllisch plekje. Dat vuur zal rapbranden.Lien: Wedden voor een rijsttaartje dat de tenten sneller opgezet zullenzijn?Ellen: Allé, we hebben al iemand die morgenvroeg naar de bakker gaatlopen. (De meeste groepsleden zetten zich langzaam aan het werk terwijl eenlate wandelaar nadert)Wandelaar: Ne goeie avond. Iek spreek ne beetje Nederlands. Gaan wijsamen ne sigaar gaan smoren?Lien: Wij roken niet meneer.Wandelaar: Ja, maar iek bedoel gene sigaar, gaan wij ene toep gaansmoren?Pjeir: Non monsieur, nous ne sommes pas interessés.Wandelaar: Me speak English. Where you come from?Pjeir: Monsieur, nous allons manger.(Late wandelaar waggelt beneveld weg)Ellen: Het vuur brandt al hé! Waar blijft dat vlees?Evert: Ge mut da iëst een bietje lautem branne veur de koule.Maarten: (Blaast op handen) Oe-oeKaija: Allé serieus, maak liever iets om wat kleren te drogen in plaats vandie beesten nog wat meer naar hier te lokken.Lore: Zo nat zijn we nu toch ook niet. Het is goed dat we door de bossenzijn blijven lopen, anders hadden we niets droogs meer gehad.Ronny: Aan dat kasteelke hadden we misschien toch maar beter eensgevraagd of we niet door hun ‘chasse’ mochten passeren in plaats van zomaar door het bos rond te lopen.Ellen: Zot, dat was ik weet niet hoe cool.Ronny: Is dat hier nog geen tijd om een worstje op te leggen?Pjeir: Moet er niet wat water gekookt worden voor de spaghetteria’s ook?Maarten: Serieus, we hebben nog niet genoeg water gezien vandaagzeker?20 IC HOU juni 2009


innen de grenzenRUBRIEKPjeir: Zo een ‘Semoiske doen’ da scherpt de honger. Toch? Ik heb speciaalnog een paar slierten zeewier meegenomen voor de vegetariërs.Lien: Waaw, rivierwier!Evert: Kaija, zin die tinten naa al vaar oepgezet? En ni in ne stront gelak asgiestere!Allen: Kaija, die tenten!Lore: Maar da meiske doet toch niets verkeerd!Kaija: Serieus, ben ik hier de enige die moet werken tot ik er bij kreveer?Och hiere, och hiere, dat zijn toch dingen, dat zijn toch dingen!(Er ontstaat rook in het kampvuur)Maarten: Maar enfin, wat is dat hier voor een abominabele stank?Ronny: Oei, mijn worstjes. Ik zal er wat boskruiden op doen, dan smaaktda terug gelijk nieuw.Pjeir: Kom pakt die maar al van het vuur.Evert: Eet er ier iemand een gamil?Allen: Kaija, gamellen! (Ronny begint de worstjes van het vuur te nemen en legter kalkoenlapjes op)Kaija: Ik heb er twee, is dat genoeg? We kunnen delen.Ellen: (Gespeeld hautain) Son ton est d’ une impertinence!Lore: (Alsof ze gelooft dat voorgaande repliek gemeend was) Allé, da meiskedoe niemand geen kwaad.Ronny: Whooooeee! (Spingt op als door een wesp gestoken)Maarten: Oei, er zit een rupske in die gamel.Pjeir: Dat is wel geen rups, dat is ‘un chenille’.Lore: (Ironisch) Goed Pjeir, de Stabel zou trots zijn. (Mompelt dat het ‘une’ is)Maarten: Anders moeten we hem eens bellen om te vragen hoe hetvandaag in Parijs geweest is met de vijfdes.Kaija: Maar het is al half twee ...Ellen: Ja zeg, met iemand die Parijs boven de Ardennentrektocht verkiest,moeten we geen medelijden hebben.Lien: We hebben hem vanmiddag toch ook al gezien.Pjeir: Diene zwerver met zijnen hond, ofwa?(Maarten dommelt in bij het vuur)Ronny: De kalkoenlapjes zijn klaar! (Oogjes blinken, een straaltje kwijl druiptlangs zijn kin naar beneden)Lien: En de vegetarische burgers?Ronny: Eten jullie die niet rauw?Lien: Voetjes omhoog!Evert: Die saucisse zin icht ni te freite. Die choclattetoert derjust inda cafeeke ee mau veul beter gesmokt.(Ronny kwijlt ten tweede male)Lore: We mogen blij zijn dat we nog eten hebben. Na die klauterpartij doordat half uitgewaaide bos scheelde het niet veel of ons stokbrood lag inde Semois.Evert: Bwa, Ik paas dak mor ies in mauine nist gon krauipe. Ik zal maui wilwa spoare oem maare den e frietje mier te kunne steke.Ellen: Zouden we ons niet nog een beetje zetten en zouden we geenglazeke melk drinken voor we gaan slapen? Het zal koud zijn vannacht.Lien: Tegen dat die melk warm is! Voor mij een theetje. Of heeft Ronny aldie theezakjes afgeschoten in het kampvuur?Ronny: Het zal toch best zijn dat we niet te lang meer wachten om eenuiltje te gaan knappen, het is ’s morgens zodanig vroeg op te zijn ...En dan stappen van den halver tienen in den ochtend.Pjeir: Dames en heren, wees geslapen.Allen: Slaapwel.(Allen kruipen in hun tent. Eerst is er nog wat gestommel en de lichten flitsennog een paar keer aan en uit in de tenten. Daarna wordt het langzaamaan stil.)Ronny: Trouwens, is er nog muesli voor morgenvroeg?Allen: Cruesli!(Ronny kwijlt ten derde male in het oor van Pjeir. In de verte oehoe’t een uil)L. RiskéL. MoonenK. SandersE. De SaegherP. De GeestM. Van LooyIC HOU juni 2009 21


RUBRIEKover de grenzen: check in5HWb van 18-25 april naar PolenDzien Dobry, Polska!Voor mij stond deze reis in het teken van het weerzien:in september 2004 had ik voor het eerst kennis gemaakt met de watgrauwe Noord-Poolse stad Grudziadz, met onze partnerschool en haarronde directrice, die door de leerlingen matka (moeder) wordt genoemd,en de ijverige projectverantwoordelijke Marlena. Later kwamen daarde jongere leerkrachten Ewelina en Anja bij.Vorige zomer was ik verliefd geworden op defantastische stad Krakau en had ik de huiver vanAuschwitz en Birkenau aan den lijve gevoeld. Enniet in het minst, sinds nieuwjaar had ik afscheidgenomen van de school (nvdr.pensioen!), en dusook van 5 HWb.Ik was ten zeerste benieuwd hoe jongere collegaPieter (De Geest) en de leerlingen metdeze (voor hen nieuwe) confrontaties zoudenomgaan.Zij hebben het proberen verwoorden, elk op zijn/haar eigen manier, vanuit een heel persoonlijkeinvalshoek, in een eigen stijl. We laten hen aan hetwoord.Guido VerstraetenHet relaas van een PoolreizigerZegt de titel ‘A la recherche du temps perdu’ uiets? Het zevendelige boekwerk dat het piècede résistance heet te zijn van Marcel Proust? Deschrijver rakelt hierin herinneringen op uit zijnleven, voornamelijk zijn jeugd. Hoewel ik in watkomen gaat niet zo ver terug wens te gaan, wilik jullie toch even meenemen naar een stukje‘verloren tijd’, meerbepaald naar de week van18 april tot 25 april die we met een groep enthousiastevijfdejaars hebben doorgebrachtin Polen. Om mijn geheugen op te frissen benik nog eens gaan grasduinen in mijn foto’s en– erg beknopt – reisverslag. Wat hierna volgt isdus een herinnering, en wat voor één!Zaterdag 18 aprilNa een vlekkeloze, zij het door lichte turbulentieverstoorde vlucht kwamen we zaterdagnamiddagveilig aan op de luchthaven van Katowice,zeventig kilometer ten westen van Krakau.Het is nog steeds een raadsel hoe het ons meerdan anderhalf uur gekost heeft om het centrumvan deze voormalige Poolse hoofdstad te bereiken.Zware snelheidslimieten, een lichtjes aftandswegdek, een totaal incompetente chauffeurof een willekeurige combinatie van hetvoorgaande? Bij aankomst aan het busstationzijn we enkele inlichtingen gaan inwinnen voorde uitstappen die we nog gingen maken en kregenwe een eerste bevestiging dat de taalbarrièrein dit land bij wijlen bijzonder hoog zou zijn.Nadien zijn we gepakt en gezakt de hele staddoorgetrokken op zoek naar de jeugdherberg.Voor velen van de ons toevertrouwde leerlingenbleek dit een eerste fysieke uitdaging te vormenvan de week. Een – niet door iedereen evengesmaakt – avondmaal later (zestienjarigen zijneen erg moeilijke doelgroep om voor te kokenals ‘McDonald’s’ niet inherent is aan het henvoorgezette voedsel!) zijn we vervolgens ondereen nog steeds staalblauwe hemel met z’n allende stad ingetrokken: de rivier de Wisła (spreektuit: Wiswa), de versterkte vesting Wawel, deprachtige Rynek Główny (Grote Markt) met haarLakenhal en haar Mariakerk ... Het dient gezegd:Krakau is in alle opzichten een mooie en fascinerendestad!Zondag 19 aprilNa een weldadige nachtrust werden we begroetdoor een stralende zon. En laat dat nu voor eenseen keertje niet de bedoeling geweest zijn! Diebewuste zondag ging het namelijk richting concentratiekampenAuschwitz en Birkenau ... Allerminsthet mooiste verhaal in onze geschiedenisboeken,maar één dat absoluut verteld moetworden! Eigenlijk moet je er geweest zijn om deEen ervaringom niet te missenWe waren allemaal toch wel wat verschotenhoe weinig alles daar kost, maar in verhoudingmet hun loon was het voor Polen nietgoedkoop. Een paar van mijn vriendinnensliepen in een groot huis en hadden eengrote mooie auto, maar zelf leefde ik in eenklein appartement en moest ik mijn tandenpoetsen boven het bad en mij douchen opmijn knieën. Mijn gastgezin was zeer vriendelijk,alleen was communicatie moeilijk omdatde ouders geen Engels konden. Maar danspeelde mijn Poolse host voor tolk en danwas dat probleem ook weer opgelost. Als ikdeze ervaring nog eens opnieuw zou mogenbeleven dan zou ik dat zeker zien zitten!Barbara Coucke22 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK involle omvang te vatten van wat er gebeurd isten tijde van het naziregime. Zoals ik in een vanmijn toeristische gidsjes las: “Iedereen dient hierooit geweest te zijn, om dan nooit meer terugte komen.” De bergen schoenen, brillen en dehopen menselijk haar (stuk voor stuk slechts eenfractie van wat het ooit was), de foto’s van degevangenen (sommigen vol vertrouwen grijnzendin de camera, anderen duidelijk blijk gevendvan een zeker voorvoelen van wat hen tewachten stond) en de griezelige uitgestrektheidvan Birkenau lieten een onuitwisbare indruk opons na.Lees er ‘Is dit een mens’ van Primo Levi of ‘Onbepaalddoor het lot’ van Imre Kertész maar op navoor de menselijke verhalen achter deze gruwelijkheid.Terwijl de leerlingen die avond in Krakaueen paar uurtjes vrij kregen om de stad ende plaatselijke horeca te ontdekken, zijn Guidoen ikzelf naar de joodse wijk Kazimierz getrokken.Het was goed te zien dat er toch duidelijketekenen van wederopbouw zijn, al hoorde ikdat de minderheid van de inwoners aldaar nogechte joden zijn. Ach ja, de toeristen willen ookwat en al is het geserveerde eten allesbehalvekoosjer (in de letterlijke zin van het woord), hetidee doet toch ook al iets!Maandag 20 aprilNa het inpakken van onze bagage zijn we naarhet station getrokken waar we de trein namenrichting Grudziadz, de eigenlijke bestemmingvan onze trip. Een geanimeerde reis die onsvan zuid naar noord dwars door Polen voerde,langs schier eindeloze naaldbossen, meertjesen verspreide boerderijtjes, maar evenzeer langslelijke fabrieken, verkommerde stationnetjes envuile buitenwijken. Polen, een Janusland! Na elfuur (!) treinen werden we ‘s avonds laat opgehaalddoor de respectieve Poolse gastvrouwenen -heren. De meeste onder ons werd thuis,ondanks het late uur, nog een volledige maaltijdvoorgezet. Een erg typisch aspect van dePoolse gastvrijheid is duidelijk het veel en vaakaanbieden van eten! Soms is het toch een beetjeschrijnend. Een Pool zal er werkelijk álles aandoen om het zijn buitenlandse gasten naar dezin te maken.Dinsdag 21 aprilDe eerste dag op onze partnerschool. Bij aanvanghebben de leerlingen ons rondgeleiddoorheen het vrij overzichtelijke gebouw. Onsverblijf was blijkbaar zodanig groot nieuws datzelfs de plaatselijke televisie was komen opdagenvoor een interview. Als je het Guido ergvriendelijk vraagt, wil hij je misschien zelfs dedvd uitlenen met zijn Poolse tv-debuut! Daarnazijn we ontvangen op het stadhuis waar we eenspeech kregen van de vice-president van Grudziadz(als een stad meer dan 100,000 inwonersheeft mag de burgemeester zich blijkbaar presidentnoemen) in het Pools, simultaan getolkt inhet Engels. Toen was het de beurt aan de Belgenin het Engels, simultaan getolkt in het Pools.Nadien zijn we roemrijk ten onder gegaan tijdensde obligate basketbalmatch tegen de Poolsekampioenenploeg, voornamelijk door eenduidelijk gebrek aan tactiek en zuurstof. Maargeef toe, 16-26 is nog net leefbaar! Alsof wij ooknog maar een greintje energie over hadden,werden we nadien verwacht op een initiatiePoolse volksdans. Het kwam mij echter vreemdgenoeg voor dat die ‘typisch Poolse’ muziek bijminstens twee van de dansen iets was wat ergklonk als onze eigen Laïs!? Onmiddellijk daarnaVéél etenDe eerste twee dagen in Polen waren zeerleuk omdat we dan met de hele klas in eenjeugdherberg verbleven. De sfeer was dik inorde en het groepsgevoel is in die twee dagengegroeid. Wat heel indrukwekkend was,was Auschwitz-Birkenau. Daar werden weallemaal stil, vooral in Birkenau omdat datgroter is dan Auschwitz en alles nog ‘echt’leek (geen museum dus). Het verblijf in hetgastgezin was wel even wennen. Ze hebbenrare gewoontes (vb: veel eten, ...). Ik zal dezereis zeker nooit vergeten!Griet Van Raemdonckwas er een samenkomst op een weiland bij eenmanege, waar we worsten geroosterd hebbenboven een kampvuur, terwijl Poolse (en Engelse)liederen werden aangeheven.Woensdag 22 aprilVandaag stond Torun op het programma, eensympathiek middeleeuws stadje anderhalf uurrijden ten zuiden van Grudziadz. Heel fijn, alhoewelmen zich afvraagt waarom het dan nietrichting Gdansk ging, dat evenzoveel kilometersvan onze tijdelijke thuisstad verwijderd is – maardan in de tegenovergestelde richting. In Torunwerden we verwelkomd door een studente geschiedenisdie ons op erg deskundige maniervergastte op een rondleiding door de stad. Diewerd in de namiddag gevolgd door een interactievetoer door het planetarium en een cursuspeperkoekmaken. Al bij al een geslaagde dag,die ’s avonds als vanouds bekroond werd meteen kanjer van een diner.Klein behuisd, maar gastvrijIk vond de reis in het algemeen heel fijn! Het is echt een toffe ervaring geweest, iets dat we nooitmeer zullen meemaken. De eerste 2 dagen in Krakow waren geweldig, het is een prachtige, romantischestad en de avonden op het plein waren dan ook supergezellig! Auschwitz en Birkenauwaren wel heel heftig, nu pas beseften we goed wat er toen allemaal gebeurd is. Toch iets dat jeecht met je eigen ogen moet hebben gezien.Ik werd hartelijk ontvangen in mijn gastfamilie, maar toch was ik een beetje geschokt. Het huiswaarin ik verbleef was héél klein, de ouders sliepen elke nacht in de living, en in hun badkamerpaste juist een douche. Ik woonde op de achtste verdieping en had geen lift. Ondanks alles hebik me toch goed gehad bij deze familie. Karolina, mijn Poolse host, heeft heel goed kunnen vertalentussen mij en haar gezin. (...)Fien De BruyckerDonderdag 23 aprilDie ochtend was het aan onze leerlingen omhun werkjes in verband met WOII voor te stellenaan hun Poolse compagnons. Hoewel ze duidelijkblijk gaven van een diepgravende kennis,was de voorbereiding wegens de voorbije paasvakantieeen beetje in het honderd gelopen, endat manifesteerde zich soms pijnlijk duidelijk. Naeen quiz over Poolse geschiedenis en gebruikenwerden we in groepjes verdeeld en op padgestuurd om Grudziadz beter te leren kennen.Voor velen onder ons was het die ochtend eveneen verademing om niet naar een gids te moetenluisteren, dus hebben we er alle tijd voor ge-


RUBRIEKover de grenzen: check inTwee dingenEr zijn maar 2 dingen die ik kan zeggen:Polen was superdeluxemegamachtig en echtgewoon een superervaring die ik gewoondirect opnieuw zou willen beleven en tentweede: Ik wil terug!Maud Janssensnomen om van het prachtige weer te genieten,ondertussen rustig keuvelend over de voorbijedagen. Tenslotte hadden onze Polen een wellnesservaringvoor ons op het getouw gezet:een aantal uur ronddobberen in zilte (pekel)baden en dan helemaal onderuit gaan liggenrond een soort gigantische gevlochten zuil waardatzelfde zoute water vanaf droop. Een hoogstrustgevende en plezierige ervaring, met als extravoordeel dat zwemmen me steeds bijzonderhongerig maakt zodat ik voor een keertje de mijvoorgezette portie eens aankon!Vrijdag 24 aprilTijdens onze laatste volledige dag in Polen werdenwe meegetroond naar Malbork, alwaar hetslot Mariënburg gelegen is. Deze vesting wassinds 1309 het hoofdkwartier van de Duitse – ofTeutoonse – Orde. Het eigenlijke ‘kasteel’ omvatveel meer dan dat: diverse slaapzalen en eetzalen,wachttorens, een kapel, ... Volgens de gids,die ons toch bijna drie uur onderhield met haaruitleg, zou je om alles grondig te bezoeken eigenlijkeen aantal dagen nodig hebben. Iets inde blik van zowel de Poolse als Belgische leerlingenleerde mij dat ze hun bezoek eigenlijkreeds als grondig genoeg beschouwden. NaKlassfeerDe reis naar Polen was echt een unieke ervaring.Krakow is echt een mooie stad, vooral‘s avonds. De klassfeer was echt super. Hetmoment da we onze gastgezinnen gingenontmoeten was zeer spannend. Uiteindelijkis alles goed verlopen en waren ze heelvriendelijk. Op korte tijd heb je een specialeband gemaakt met je gastgezin. Polen is eenheel mooi land. Het is een land waar je zelfniet snel naar op reis zou gaan, dus ben ikheel blij dat ik er geweest ben.Jante VanhoeckTreinreizen om in te lijstenNa een paar dagen jeugdherberg stapten we op de trein voor waarschijnlijk de meest ongewonerit van ons leven ... We zitten in een coupé (terwijl het buiten stralend weer is) en volgens mijwordt de trein aangedreven door kolen ( ik begrijp nu waarom Marek zo verwonderd was over desnelheid van onze Belgische treinen).Een heuvelachtig landschap wordt ononderbroken verstoord door huizen, rommel en ontelbaarveel kilometers elektriciteitskabels.Wat ik mij vooral van Krakau herinner (buiten de jeugdherberg) zijn de kleine winkeltjes die jeoveral langs de weg vindt. Uitgebaat door oude vrouwtjes die waarschijnlijk wat moeten bijverdienen.Hier is er dikwijls van hygiëne maar weinig te merken. Je ziet hier ook overal bomenwaarvan de stam wit is geverfd (om insecten tegen te gaan maar ook tegen de koude in dewinter).Na 4 uur reizen op de trein kwam ik tot de conclusie dat auto’s voorrang hebben op onze trein.Wanneer we een overweg naderden, dan vertraagde onze trein om te kijken of er geen auto’skwamen en ze, indien nodig, voorrang te geven.Nog enkele uren later is de trein al minstens 2 keer gestopt: in totaal een half uur stilstaan. Derommel bleef ons volgen maar de zonsondergang was prachtig. De rit werd ook enger, nergenszag je straatverlichting . Ons gastgezin kwam dichterbij! (...)Jelle Melsde rondleiding had iedereen een goed uur detijd om te gaan lunchen, wat er bij het merendeelvan onze leerlingen weer op neerkwam dieonvermijdelijke McDonald’s met een bezoek tevereren. Na een behouden rit huiswaarts zijn wedie avond nog even met zijn allen samen gekomenvoor een optreden van enkele van de Poolseleerlingen. Ik denk niet dat ik drie nummerskende, hoewel ze slechts twee eigen nummersspeelden; Polen heeft heel duidelijk een bloeiendemuziekscène met – voornamelijk – Poolseteksten die door iedereen uit volle borst werdenmeegebruld. Daar kan de Nederlandstalige muzieknog een puntje aan zuigen!Zaterdag 25 aprilHet is een huizenhoog cliché, maar het is verbazingwekkendhoe snel de tijd gaat als je jeamuseert. Voor ik het wist zaten we alweer opde bus, die ons deze keer richting Warschau zoubrengen, terwijl we uitgezwaaid werden dooralle Poolse gastgezinnen. De eerste traantjesvloeiden ... In Warschau werd onze zoektochtnaar bustickets en de opstapplaats voor de busdie ons richting luchthaven zou brengen lichtjesbemoeilijkt doordat klaarblijkelijk alle motorrijdersvan Polen eensgezind hadden beslist netdie namiddag uit te rijden. Nadat het verkeerlangzaam terug op gang kwam, vonden we eenbus waar we ons in betrekkelijk comfort kondenbijwurmen, inclusief onze bagage en zakken volMessage from Polen!“Our students are still talking about theirnew friends. I’m sure that the majority ofthem will continue this friendship and atleast exchange e-mails. They have alreadywritten some articles to our local newspaperand now they are preparing a collection ofphotos and memories connected with yourstay.”souvenirs. Na een voorspoedige vlucht en eenkorte busrit huiswaarts, kwamen we allemaalmet gemengde gevoelens aan in de Hofstraat:goed weer, bekende grond onder onze voeten,maar met ons hart nog in het Poolse hinterland.Herinneringen ... Die enkele foto’s en die paarregels tekst kunnen je in één keer terugwerpenin het verleden. Je herinnert je nieuwe dingen,verrassende dingen, dingen die je dacht vergetente hebben. Maar wat me nog het meesteterugkatapulteert naar toen zijn de vrolijke enenthousiaste reacties van mijn jonge medereizigersvan 5HWb. Bedankt, gasten, voor deze fijneervaring. En bedankt, Guido, om deze ervaringmet mij te hebben willen delen!Pieter De Geest24 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inItaliëreis 2009De Laars,je moet ervanhouden ...Het schooljaar is geen oudegrijsaard, schuifelend met eenwandelstok. Het schooljaarkuiert niet onzeker door het parkmet een broodzak vol kruimelsin z’n hand. Het schooljaar staatniet stil bij het vijvertje om meewarigde eendjes te voederen enmet wazige blik voor zich uit testaren. Maar ...het schooljaar is een nozem, een snelheidsduivel,een puber op een brommertje die scheurtlangs aarden wegels en vogels in het bos verschriktdoet opvliegen. Het is een nozem, dievoorbijraast alsof hij in een eeuwige achtervolgingverwikkeld is. Op de vlucht voor ... waarvooreigenlijk?Ik word er een beetje melancholisch van, wantik moet schoorvoetend toegeven dat de Italiëreisvoor mij steeds weer het begin, maar ookhet einde betekent van alweer een schooljaar.(Ik weet het, ik ben er best vroeg bij.)Eind en ... beginDe Italiëreis luidt alleszins het begin in van delaatste rechte lijn naar een welverdiende vakantie.De eindreis is de springplank naar juni. Juni(en vooral juli) is dan weer het begin van parkfeesten,van barbecues met verloren gewaandevrienden, van opwaaiende zomerjurken en eeneindeloze reeks zomerliefjes. Juni is zonnebrand,zand tussen je tenen, festivals, sproeten op eenwipneusje, ballonnen gevuld met water en’s nachts onder een open sterrenhemel wetendat het nog twee maanden goed weer zal zijn.Maar de Italiëreis is ook het begin van een einde.Alweer een schooljaar gooit straks z’n mantelover de heg: het einde van een hele middelbareschoolcarrière voor de meeste – hopelijk althans– Italiëreizigers. Onherroepelijk zijn we weer eenjaar verder. De nozem scheurt onversaagd voortalsof z’n leven ervan afhing.Maar laat ik niet te veel op de feiten vooruitlopen: de laatste hindernis moet nog komen.Slechts fluisterend, onder gesnoerde mond, mogenwe spreken over het grote monster dat nogvoor de deur staat. Ik weet best hoe de examensvaak een ongezonde dosis zenuwen met zichmeebrengen. Vandaar deze gouden tip: ontspanop tijd en stond. Een ideale ontspanning tijdenshet blokken, wanneer emmers angstzweet langsalle mogelijke poriën het vege lijf hebben verlatenen er geen paniektranen meer te huilen zijn,is het mijmerend wegdromen naar drie april, delaatste schooldag vóór de paasvakantie voor velen,de eerste reisdag voor de Italiëreizigers.Vlotte start, behalve ...De Italiëreis dus. Ik geloof dat de stereotiepe zinom een reisverslag te beginnen, deze is: “Gepakten gezakt stonden we op *vul datum in*, voordag en dauw aan de school te wachten op debus die ons naar *vul bestemming in* zou voeren.”Dan zouden er natuurlijk ook woordenvolgen als “onder deskundige leiding van *vulnamen van leerkrachten in*”. Wat een geluk dus,dat ik dit reisverslag niet op die manier begin. Ikga als volgt van start:De slaapkorstjes nog in de ogen, zeulend met tezwaar gepakte valiezen en kirrend bij het weerzienvan de vriend(inn)en, veegden 63 leerlingende natte ouderkussen van hun wangen, alvorensin de bus naar Charleroi te stappen. Ikzelfschaarde me bij de andere gidsen. Zoals steedsboog ik ootmoedig het hoofd voor zoveel wijsheid:Erik Bielen, Tom de Paepe, Isabelle VanLemmens, Vincent De Meyer, Marc Buytaert endiens echtgenote Lydia. Een select gezelschapwaarbij ik me nu al voor het derde jaar op rijmocht voegen. Een eer, want het zijn stuk voorstuk briljante gidsen en dat hebben ze ook dezereis bewezen.Het is een traditie geworden dat bij de start vande reis één of andere kleinigheid lijkt mis te lopen:iemand merkt bijvoorbeeld veel te laat dathij z’n paspoort is vergeten op de bureautafelthuis, valiezen wegen plots ettelijke kilo’s extra,vloeistoffen allerhande zitten in de handbagageverstopt en dienen op de luchthaven achtergelatente worden, ... kortom, alle kleine tegenslagenwaardoor elke schoolreis lijkt geplaagdte worden. Niets daarvan dit jaar, zo bleek. Debusrit naar Charleroi, het inchecken op de luchthavenen de vlucht naar Firenze verliepen allen– wonder boven wonder – vlekkeloos. Zelfs detreinrit naar het centrum van het zonovergotenFirenze kwam recht uit het boekje.‘Tradities moeten toch in stand worden gehouden’,moet historicus Tom De Paepe hebbengedacht, toen hij besloot z’n bagage te laten


RUBRIEKover de grenzen: check inde ziekte de kop op te steken . Als begeleider heb je daar natuurlijk allebegrip voor. Bij mij persoonlijk uit deze aandoening zich vooral in een totaalgebrek aan oriëntatie bij wandelingen, gidsbeurten, zoektochten naarhet punt van afspraak of pakweg de hotelkamer, ... u kan het niet zo gekgenoeg verzinnen of ik loop er vast verloren bij. Gezien de dikte van mijnbrilglazen en mijn enigszins onorthodoxe manier van kaartlezen, mag hetdan ook niet verwonderlijk heten dat mijn groep, tijdens de eerste verkennendewandeling doorheen Firenze naar San Miniato Al Monte een heuseGiro d’Italia heeft moeten doorploeteren. Maakt u zich vooral geen zorgen:we zijn uiteindelijk ook geraakt op het Piazalle Michelangelo en dat ik deleerlingen met pijnlijke voetjes opsolferde, neem ik er graag bij.Firenze bleek alleszins ook dit jaar weer een voltreffer: niet alleen het Uffizi,maar ook de duomo en zijn koepel, de palazzi, de ponte vecchio en de enigeplensbui uit de reis hebben menig leerlingenhartje veroverd.ontvreemden vlak voor het hotel in Firenze, toen de reis nog niet eensgoed en wel begonnen was. In zak en as, omdat z’n zak er niet meer was,zo iets.Yasmine D’hanis besloot nog een verwoede poging te ondernemen omde gestolen kledij alsnog te recupereren. Ze stormde een kledingszaak binnenwaar ze – althans dat dacht ze – meneer De Paepe’s tas had zien staan.Het heeft helaas niet mogen baten, maar het typeert wel de leerlingen diewe onder onze vleugels mochten nemen op deze reis: begaan, enthousiasten klaar om voor elkaar in de bres te springen.Firenze: 3 april-4 aprilKent u de Franse schrijver Stendhal? Ik had in elk geval nog nooit vanhem gehoord. Waarschijnlijk was (is) dit een gat in mijn en uw cultuur,ter grootte van het Waasland en omstreken, maar zoals steeds hou ik m’nplamuurmes in de hand om de grootste gaten gezwind te dichten: ’smans literaire werken zijn een beetje op de achtergrond verzeild geraakt,maar hij is er toch in geslaagd om de annalen in te duiken als naamgevervan een medische aandoening. Welke aandoening, vraagt u? Wel, opWikipedia – niet gebruiken voor estheticawerkjes trouwens – kan je hetvolgende lezen:Het Stendhal-syndroom is een psychische aandoening die optreedt als iemandvolledig overrompeld wordt door de schoonheid van kunst. Lichamelijkeverschijnselen zijn een versnelde hartslag, duizeligheid, verwarringen flauwvallen. In ernstige gevallen treden soms zelfs vormen van manie,hallucinaties of andere psychotische verschijnselen op. De aandoening isgenoemd naar de 19e-eeuwse Franse schrijver Stendhal (pseudoniem vanMarie-Henri Beyle), die in zijn werk gedetailleerd beschreef hoe hij in 1817tijdens een bezoek aan Florence emotioneel werd aangegrepen door hetartistieke karakter van de stad. Er zijn door de jaren heen meerdere gevallenbekend van toeristen die duizelig worden of flauwvallen bij het aanschouwenvan kunst in Florence, met name in het Uffizi-museum.Firenze, je moet ervan houden ...Met tussenstop in Siena naar Rome: 5-8 aprilEen Italiëreis zonder Rome is als een wagen zonder wielen, een voetballerzonder benen, Siena zonder Duccio of Tom De Paepe zonder bagage.Rome laat je nu eenmaal niet links liggen. Lydia had zich in Firenze alvastover de garderobe van meneer De Paepe ontfermd – hij zag er trouwenspuik uit in die nieuwe Italiaanse hemden, dat moet gezegd – en ikzelf hadme ontfermd over Duccio’s Maesta in Siena. Ook Maria zag er nog steedspuik uit, in haar blauwe gewaad, ook dat moet gezegd. Isabelle Van Lemmensen Marc Buytaert ontfermden zich ondertussen over de stadswandelingdoorheen Siena en ook dit moet gezegd: zij zien er nog steeds puikuit, al dan niet in een ‘marcelleken’. (Misschien een idee voor de viering van250 jaar SJKS? Een SJKS-marcelleken?)Wat Firenze voor Stendhal was, is Rome nog steeds voor mij: ik word spontaanweek in mijn benen wanneer ik het Forum Romanum nader, wanneerik als het ware Cicero kan ruiken en Caesars kleverige bloed van de murenin de Curia zie druipen, wanneer ik het gerinkel van de geldstukken hoorweerklinken die Caligula vanop de Basilica Julia tussen het volk gooide. Ikword duizelig wanneer ik mag flaneren op de Piazza Navona en mag aperitievenop de Campo dei Fiori. Ik krijg tranende ogen wanneer ik in het Colosseumvertel over de heldendaden van menig gladiator en het Vaticaanen de beelden in de Capitolijnse musea vervullen mij van een dusdanigontzag dat ik af en toe een pauze moet inlassen om m’n adem terug tevinden. Ostia en de Centrale Montemartini zijn zo indrukwekkend mooidat ik hen vanaf heden ‘mijn kleine paradijsje op aarde’ zal noemen.Ook leerlingen bleken onderhevig aan wat de geschiedenis zal ingaan alshet Verougstraete-syndroom. (Voor de symptomen, zie hierboven.) JesseVan Gijsel duikelde met zo’n enthousiasme het Circus Maximus in dat z’nbenen niet meer konden volgen en Lien Moonen barste in een vreugdedansuit, van zodra ze Romeinse bodem voelde.De symptomen komen me bekend voor, moet ik zeggen. Sommige leerlingenbleken namelijk te lijden aan dit syndroom en vooral ’s avonds lijktDe Romeinse bodem begon op haar beurt te rommelen en te daveren vanzodra wij in Rome aankwamen. Ik ben er nog niet helemaal uit of wij ons26 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inook persoonlijk verantwoordelijk moeten voelen voor de vijf (5!) aardbevingendie Italië hebben geteisterd tijdens ons verblijf alginder. Honderdenmensen lieten het leven, talloze gezinnen zagen hun huizen, met hardlabeur en zuurverdiende centen opgebouwd, tot schroothopen herleid,gebouwen die er al decennia stonden, stortten als weke kaartenhuisjes inelkaar, ... dagenlang stonden de aardschokken in Italië centraal in het wereldnieuws.En mevrouw Van Lemmens? Die heeft er niets van gemerkt.’s Nachts slaapt zij, moet u weten. Om mevrouw Van Lemmens wakker tekrijgen moet je met een drilboor naast haar hoofdkussen tekeer gaan alseen losgeslagen waanzinnige, terwijl een legertje rugbyspelers aan haarbed staat te sleuren.Rome, je moet ervan houden ...Assisi en Ravenna: 9-10 aprilIn Assisi is het SJKS al jarenlang vaste gast. We zijn er als het ware niet wegte slaan. Ik begrijp ook best waarom: Assisi is een rustpunt in de reis. Plotsverlaat je de gezellige drukte van de grootsteden en vind je jezelf terug inde heuvelachtige natuur rond Assisi. Wijngaarden. Olijfbomen. Rijzige cipressen.Vogeltjes die fluiten alsof hun leven ervan af hing. Bloesems! Geenwonder dat Fransiscus hier z’n zonnelied heeft geschreven. Geen wonderdat het College al 50 jaar lang telkens weer naar hetzelfde hotel afzakt omte genieten van dit pittoreske stadje. Geen wonder dat meneer De Meyerhier, na een lange wandeling naar de Carceri, een bezinningsmoment wildehouden en ons op Witte Donderdag (een voetwassing was uiteraard opz’n plaats ...) toch eventjes wilde doen stilstaan bij al hetgeen rondom ons.Het was trouwens ook in deze stad dat een onverwachte bezoeker onsselecte gezelschap kwam vervoegen, althans voor twee dagen. Niemandminder dan meneer Roggeman dook – als een Aladin uit een toverlamp –op in ons hotel!Ravenna was de voorlaatste halte van deze reis. Ravenna, dat bekend staatvoor z’n talloze mozaïeken kreeg misschien niet de onverdeelde aandachtdie het eigenlijk verdient. Alle neuzen stonden immers al in de richting vanLa Serenissima, de klap op de vuurpijl: Venetië!Assisi en Ravenna, je moet ervan houden ...Venetië: 11-12 aprilToen ik als leerling voor de eerste keer naar Venetië kwam, was ik niet dadelijkgewonnen voor haar charmes. Ik weet niet precies waaraan dat lag.Ik heb toen voor Ic Hou een tekstje geschreven waarin ik haar ‘de stad van1001 geuren’ heb genoemd. Misschien was ik te jong, dat zou wel eenskunnen.Ik heb mijn mening grondig moeten herzien sindsdien. Venetië is de parelvan Italië, het neusje van de zalm, het glazuur op een koffiekoek. Deware charme van Venetië zit niet in de gondeliers. Je kent het type wel:blokjes op de plaats waar normale mensen een (beginnend) buikje hebben– lichtjes gebruinde huid – gebleekte tanden – zonnebril in de haren.Kortom, een figuur die er plezier in schept zichzelf te bewonderen in despiegel en er heilig van overtuigd is dat meisjes het prettig vinden nageflotente worden op straat.De ware charme van Venetië zit iets dieper verborgen: in de idyllischeschouwen op de prachtige huizen, in de bizarre straatnamen, in de wanordelijkewirwar van kleine steegjes (hopeloos, maar dan ook echt hopeloosverloren lopen!), in de kleine winkeltjes, in de lekker koffie, in de te dure anderedranken, in de waterwegen, in de aanlegsteigers, ... Ieder die Venetiëooit heeft bezocht, zal het beamen: je sluit Venetië in je hart.De tien dagen in Italië zijn helaas in een zucht voorbij. De herinneringenzullen gelukkig langer blijven.Op Italiëreis – en hiermee wil ik afsluiten – leer je de leerlingen en de collega’sook op een heel andere manier kennen. Zelfs die kleine, duisterekantjes die ze liever verborgen zouden houden voor de buitenwereld ontdekje langzamerhand. Interesse iemand? Oké, omdat u het zo lief vraagt.Wat hebben we tijdens deze Italiëreis zoal geleerd? (Let op, nu komen deinsider-grappen.)< Tom De Paepe en Vincent De Meyer hebben een grote voorliefde voorde Griekse tempels, meer bepaald voor frontons.< Camille Van Damme is pas sinds 2002 in Vlaams-sprekend gebied.< Lydia en Isabelle Van Lemmens zijn fervente fans van psalm 148, getiteld‘Pakt’ em!’< Onze meisjes vallen in de smaak bij de Italiaanse mannen (die blikkenop straat!). Ook onze buschauffeur, de immer voorname Mario, liet zicheen ‘Mah, si!’ ontvallen.< Voor een reis van 10 dagen heb je slechts enkele onderbroeken enéén extra broek en hemd nodig. Met dank aan Tom De Paepe voor ditinzicht.En ik? Ik hoop stiekem dat de nozem van het schooljaar weer als een razendetekeer gaat. Voor je het weet mag je weer naar Italië trekken ...Matthias VerougstraeteIC HOU juni 2009 27


RUBRIEKover de grenzen: check inGriekenlandreis 2009Welcome to GreeceMet een zestigtal leerlingen en vier leerkrachten het vliegtuig op en naar een verre bestemming trekken:het blijft gewaagd.Toch is het dit dat 62 leerlingen vol goede moedbegonnen. Gewapend met slechts 15 kilo bagage(maximum) en een rugzak en een gróte dosisgoede moed begaven we ons (om goed 4 uur!)naar Zaventem.Daar namen we het vliegtuig richting AthensNational Airport.Na regen komt ...In Athene werden we begroet door stralendweer. Geflankeerd door een mooi zonnetje bereiktenwe ons hotel. De volgende dag begonde pret. In de gietende regen gingen we Atheneverkennen.Drie uur en 300 liter water later kwamen we aanin ons hotel. Tot op het bot doorweekt.Dit was echter maar een kleine domper. Vol goedemoed maar een beetje twijfelachtig waagdenwe ons de volgende dag weer in Athene.En ditmaal hielden we het zelfs droog.Stenen vertellenZeggen dat we een beetje cultuur opgesnovenhebben op deze reis zou een licht understatementzijn: ogenschijnlijk werden we heen enweer gestuurd van een hoop stenen naar eenandere hoop stenen naar een museum en terugnaar een hoop stenen. Maar dit was slechtsschijn. Achter elke steen bleek een verhaal schuilte gaan. Bij gebrek aan veel of verstaanbareuitleg van de gids wisten mijnheer Faems, mevrouwSnoeck, meneer Van Wambeke en mevrouwDejonghe verhaal na verhaal op te dissenover deze ogenschijnlijk dode hopen aarde.En zo ging het in Athene, Delphi, Olympia, Epidaurosen god weet welke andere plaatsjes wenog passeerden.Toch waren het niet enkel de boeiende stenenen beelden zonder hoofd, armen, neus of anderevoor mannen noodzakelijke ledematendie de reis onvergetelijk maakten, en zelfs niet28 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inSpanjereis 2009:verslag van een maidentripDe roes van kunst,cultuur en veel sfeerHet plan om aan het klassieke eindreizenaanbodeen reis naar Spanje toe te voegen, rijpte al langerin de koker van Inge Callewaert, niet alleen leraresFrans maar bovenal hoogst fanatiek Spanjefreak.het brabbelen van mijnheer Faems in een schijnbaar debiel taaltje (dat debuschauffeur even onbegrijpelijk beantwoordde): de sfeer in de groep wasgewoonweg zalig!Special guide!En de gids!? Met ogen van een kunstkenner wist hij menig schatheuvelanalytisch te ontleden.Zijn organisatorisch talent was echter tanende. Zo duurde het 20 minutenvoor hij merkte dat we blijkbaar op een verkeerde bus zaten. Zélfs wanneerleerkrachten meermaals heroïsch tussenkwamen, bleef hij jolig broedenop de busbanken.Met de archaïsche grijns van een kinds kourosbeeld bedankte hij onze ‘blijkvan vertrouwen’.Finaal ‘lieten we hem achter’ in Athene. Hij bracht de rest van zijn vakantiedoor in Kalamakiquarantaine.Na zijn vertrek was ‘het niveau’ van de reis beduidend beter.Was de kleine Klara, Inges jongste spruit, er niet tussengekomen, danzou deze reis zelfs al zijn tweede of derde kaarsje hebben mogen uitblazen.Vorig jaar kreeg ik de vraag om de Italiëploeg te vervoegen; ‘om destiel al een beetje te leren’ voor de Spanjereis, die het jaar erop zekerzou doorgaan.Het Spanjeverhaal werd menens. Vergaderingen kwamen er aan. Hethele plan – route, te bezichtigen bezienswaardigheden, de hele santenboetiek– bleek zelfs al zo goed als rond te zijn: enkel de komma’sen de punten moesten nog op de juiste plaats gezet worden. EindreizengoeroeMarc Buytaert knikte goedkeurend. De fles champagnekon tegen het Spanjeschip aangeknald worden, op een behoudenvaart en met de hoop op het begin van een glorierijke traditie. Demaidentrip kon beginnen. Hierna enkele fragmenten uit het scheepsjournaalvan een vermetel viertal dat 30 bemanningsleden ronseldeen koers zette naar het hart van het Iberisch schiereiland.


RUBRIEKover de grenzen: check inDe reiscondities: kan niet beterDat onze reisgenoten er ongelooflijk veel zin inhadden, bleek al snel na vertrek. De bus had maarnet koers gezet richting Charleroi, of er reisde aleen compilatiecd’tje met (vermeende) Spaansefeestkrakers richting chauffeur. Even later schaldehet onvermijdelijke ‘Eviva España’ door de boxen,enthousiast meegelald door enkele vroege feestneuzen.Een gedroomd begin: de begeleidingwelgemoed, de leerlingen goed gemutst, eenmooi gevuld en uitgekiend programma voor deboeg en – ’t voornaamste – schoon weder.Eerste halte: MadridEven de fast forwardtoets indrukken. We skippenverder naar Madrid. Kwatongen beweren wel ‘nsdat deze uit zijn voegen barstende grootstad denaar kunst en authentiek monumentaal schoonshunkerende bezoeker weinig te bieden heeft.Die bewering is niet geheel onterecht, maar datweet deze bruisende stad ruimschoots te compenserenmet een levendige flair en zwier die jein steden van die omvang nauwelijks aantreft.Madrid is bovenal heel erg sexy. En het massatoerismemet z’n kwalijke uitwasemingen datde Spaanse costa’s van al hun charme ontdeed,heeft de stad feestelijk links laten liggen. “Wie inMadrid is, ís van Madrid.” En zo is het maar net:drie dagen lang banjerden we als native Madrilenendoor de stad, waarbij geen enkel aspect vandeze metropool aan onze aandacht ontsnapte.Een onderonsjemet de grote kunstIn Madrid worden meteen alle troeven van dezereis uitgespeeld: heden en verleden, hoge enpopulaire cultuur, werelderfgoed en modernekunst gaan er in de blender en wat je in je glaskrijgt, is een erg smakelijke cocktail van het bestewat Spanje te bieden heeft. Een eerste hoogtepuntis een meet en greet met de meestersvan de (barok)kunst in het Prado. In een overmoedigebui had ik enkele maanden voor datumenthousiast aangeboden een legertje vanvijftien uitgelaten laatstejaars door dit gigantischemuseum te loodsen. Pikant detail: ook voormij was het de eerste keer Madrid .Gelukkig hebben dergelijke musea hun helecollectie ondertussen op het internet gepleurden zijn er de laatste jaren prachtige dingen uitgevondenals Google Earth, die je gratis en voorniets vanuit je luie bureaustoel in enige muisklikkennaar je droombestemming voeren. Zodoendehad ik niet alleen virtueel maar ondertussenook in mijn dromen een denkbeeldig publiek inallerlei graden van enthousiasme door het helemuseum geloodst. Om mijn zenuwen wat aante scherpen had ik me de morgen van de eigenlijkerondleiding aan een infuus Spaanse koffiegelegd, een plan dat ik beter had later varengezien het hoge cafeïnegehalte van dit zwartegoedje. Trillend als een espenblad en met lichtknikkende knieën betrad ik mijn zelfverklaardewalhalla, waarna ik met mijn discipelen in eenroes door de gangen walste. Het Prado is nietspaarzaam met zijn hoogtepunten: JheronimusBosch, een hele keur Rubensen, Titiaan en eenbloemlezing uit het beste van Velazquez enGoya dingen om de gunst van de toeschouwer.Na deze copieuze kunstmaaltijd, die kennelijkdoor iedereen uit het gezelschap goed verteerdwerd, ben je toe aan wat verpozing. Gelukkigis Madrid rijk aan uitgestrekte parken waar hetgoed uitwaaien is. Dat op dat moment zowathalf Madrid dezelfde mening toegedaan is, vindje niet eens erg.Brood en spelenKunst mag dan af en toe je zinnen strelen, jemoet er tegelijk zuinig mee omspringen: na eentijdje gaat ook het mooiste vervelen. Gelukkig isMadrid een erg veelzijdige stad. Na de exploratievan de wondere wereld van de oude kunst isde volgende bestemming ’s anderendaags het‘Centro de Arte Reina Sofia’. Dit museum voorhedendaagse kunst lijkt bijwijlen een indrukwekkendschrijn rond één van de meest beklijvendewerken van de twintigste eeuw: Picasso’sGuernica. In dit werk vertaalt hij de zwartstebladzijde uit de Spaanse geschiedenis naar eenapocalyptisch tafereel dat niemand onberoerdlaat. Ook ons niet. De ontmoeting met Picasso,Joan Miró en uiteraard Dalí mag voor de meestereisgenoten minder indringend zijn dan in hetPrado, dit monumentale werk maakt veel goed.De artistieke noden waren bij deze ook weer gelenigd.Tijd voor iets helemaal anders. Vaste prikop de Romereis is een bezoekje aan het Colosseum... De moderne gladiatoren worden vet betaalden leiden een prinsheerlijk leventje, maarhun functie is dezelfde: de massa vermaken.Zo’n modern Spaans-colosseum is ons volgendereisdoel: het Bernabeu-stadion, thuishaven vanhet legendarische Real Madrid, waar Zidane,Beckham, Puskas, Raul en di Stefano thuis zijnof waren. Natuurlijk is het onversneden heldenvereringen peperdure volksverlakkerij, maar jezit toch maar mooi op hetzelfde bankje als VanNistelrooy, Casillas, of (straks) Kaká en Ronaldo,naast een onberispelijk veld waarop de duurstevogels uit de voetballerij de beentjes strekken.En ook dat maakt indruk. Zelfs op leerlingen diegeen bal van voetbal kennen.Van zoveel indrukken poogt men wel eens euforischte worden. Ergens in de nok van dit stadiumsprak ik aldus de volgende woorden: “Mijnpersoonlijke hoogtepunt! Het kan vanaf nu alleenmaar bergaf gaan!”Op handen gedragen ...Had ik dat maar niet gezegd. Enkele luttele urenlater denderde ik de hoteltrap af om niet te laatte komen bij het eten. Resultaat: omgeslagenvoet, een hevige pijnscheut en een ongezondezwelling. Gaat wel over, denk je. Voetje even inijskoud water, omhoog leggen en wat verkwikkendenachtrust. Zo makkelijk gaf mijn voet zichniet gewonnen. Tegen de volgende ochtendwas de zwelling verontrustend toegenomenen sierde een bloeduitstorting die wel door eenof andere fauvist gepenseeld leek mijn voet. Enpijn. Zelfs de meest vanzelfsprekende handelingenwerden een helse klus.Uitgerekend die dag stonden er enkele uren busop het programma, een wandeling over hobbeligestadsmuren van Avila en bovenal eenbezoek aan het kloosterpaleis van El Escorial.Dat beloofde een ware martelgang te worden:eindeloze gangen en een mooie collectie steiletrappen. Bovendien ligt dat klooster op een helling,een hindernis die ik slechts met de grootstemoeite zou kunnen nemen.Gelukkig waren er de leerlingen. Wie beweerdeook weer ‘dat de jeugd van tegenwoordig enkelaan zichzelf denkt’? Die dag werd ik letterlijk ophanden gedragen. Twee leerlingen torsten mijdoor de straten van San Lorenzo de El Escorial.Op zich al een hele prestatie. Na het bezoek aanAvila verrasten ze me zelfs met een wandelstokdie me de rest van de reis kon bijstaan.Ondertussen was ik lang niet meer de enigegehandicapte in onze groep. Behalve een laatslachtoffer van de solidariteitstocht waren ernóg enkele krakende wagens onder de Spanjereizigers.De voorraad rolstoelen in het Escorial30 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inwas lang niet toereikend om al onze gehandicapten-voor-evendoor dit immense complexte vervoeren. Gelukkig was ik er erg genoeg aantoe om (zonder komedie te spelen!) aanspraakte mogen maken op één van de twee rolstoelen.Aangenaam is het niet, maar je bekijkt opdie manier beroemde monumenten ook eensvanuit een ander perspectief. En: je bemerkt datvele beroemde gebouwen absoluut niet uitgerustzijn voor mindervaliden.Naar de spoedJe leert tegelijk het land en zijn cultuur grondigkennen. Met een heetgebakerde hotelbaas (¡Queldisastre! ¡Quel disastre!) in ons zog togen we inonze volgende stopplaats Salamanca naar deplaatselijke spoedafdeling om de gewonden telaten verzorgen. Gelukkig spreekt onze voedstermoederen reisleidster Inge Callewaert even ratelendSpaans als de Spanjaarden zelf, want met devreemdetalenkennis van de gemiddelde Spanjaardis het bijzonder lamentabel gesteld (ook bijdokters en verplegend personeel). Het verdict:gescheurde ligamenten rond het enkelkapsel ende verplichting het wat kalmer aan te doen.De roes van SalamancaJe zou welhaast vergeten dat we ondanks allesin de ban raakten van de charme van de prachtigestudentenstad die Salamanca is. Tallozeooievaars cirkelen rond deze stad, die permanentomgeven lijkt door een gouden gloed. Zetrekken zich niks aan van de architectonische enhistorische waarde van de gebouwen waaropze hun gigantische nesten fabriceren. Op de immensgezellige Plaza Mayor – een beetje als dePiazza San Marco in Venetië maar minder toeristischen, vooral, betaalbaar – wordt er verpoosd,verbroederd en wordt de inwendige mens verwendmet tapas en zelfs cava.Daarnaast kunnen we gratis en voor niets proevenvan het fanatisme waarmee de Spanjaardenhet paasfeest belijden. Met man en macht wordengrootse passietaferelen met bloemen opgetuigd.Jong en oud bundelt de krachten omde meest indrukwekkende voorstellingen uitChristus’ laatste dagen aan het publiek te tonen.Met vereende krachten torsen ze deze meer daneen ton wegende constructies door de smallestraten van de stad, getooid in traditionele boeteklerenen op de tonen van iets wat veel wegheeft van een treurmars.Met Don Leo door ToledoAfsluiten doen we in Toledo. Binnen de murenvan deze middeleeuwse stad, waar joden,christenen en moslims elkaar ontmoetten, ishet heerlijk dolen. Infame Spaanse kunstenaarsals Buñuel, Dalí en Garcia Lorca hielden ervanom – dronken weliswaar – door de enge steegjesvan deze intrigerende stad te dweilen enstichtten zelfs een heuse ‘Orde der Toledanen’.Wij doen dat nog eens dunnetjes over. Onvermoeibareouderdomsdeken Leo ‘don Leo’ Vereecken– (eind)reizen begeleiden is zijn tweedenatuur – laveert ons doorheen de vele straatjesalsof hij zelf Toledaans bloed door de aderenlopen heeft. Ik zou niet meteen kunnen zeggenof de route die hij volgde ook effectief opzijn plannetje stond, maar we raakten waar wemoesten geraken. Voor degenen die nog in warenvoor wat zinnenprikkelende religieuze kunst,werd het beste voor het laatste gehouden: dekathedraal van Toledo. Wat daar aan kostbaarsopgetast ligt, grenst aan het decadente. Deschilderijen van El Greco, Rubens en Van Dijckhangen er letterlijk en figuurlijk achter de deur.Caravaggio verbroedert er met Goya boven deopen haard en van het goud dat Columbus uitZuid-Amerika jatte, bricoleerde men een reusachtigemonstrans. Voor de fanatici waren ertot diep in de nacht processies die tot diep in denacht de stad doorkruisten.Laatste (karig) avondmaalTijd voor een laatste avondmaal. Viel dat eventegen. Ik had me op voorhand al verlekkerd opeen driegangenmenu met Spaanse specialiteiten,maar gedurende de reis had ik mijn (hoge)verwachtingen al drastisch moeten bijstellen.Wanneer er voor groepen gekookt moet worden,moet het in Spanje snel gaan. Bakken enbraden? Te arbeidsintensief: frituren die handel!Bovendien gaat men er blijkbaar van uit dat wijBelgen weinig lusten. Gevolg: tot drie keer toeworden we vergast op kip met frieten. Goedkoop,lekker en makkelijk te bereiden, moetenPedro en Manuel in de keuken gedacht hebben.Gelukkig was er ook één keer paella, bereid volgenshet boekje met – zo leek het althans – verseingrediënten.De balans is ondertussen opgemaakt. Uiteraardheeft elke eerste reis wat kinderziektes en moeter links en rechts wat gesleuteld worden, maarhet Spaanse graan lijkt de orkaan meer dandoorstaan te hebben.Dankzij een fijn team begeleiders én de overenthousiasteen gezellige bende medereizigers!Dat dit naar meer smaakt, staat in elk geval vast!BNIC HOU juni 2009 31


RUBRIEKover de grenzen: check in2MWE en 2Ld naar Terneuzen in NederlandUitwisselingsprojectZeldenrust-Steelantcollege en SJKSOnmiddellijk na de paasvakantie startte voor 2 klassen uit het tweede jaar een internationale uitwisseling.Het project stond in teken van het boek en de film ‘Kruistocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman.2 Ld en 2 MWe vertrokken op dinsdag 21 aprilmet hun klassenleraars en een aantal vakleerkrachtenrichting het Zeldenrust-Steelantcollegein Terneuzen.SpeeddatenDe verwelkoming verliep nog wat afwachtendmaar het ijs was snel gebroken bij de speeddate.Na een minuut werd er doorgeschoven, zodatde leerlingen in een mum van tijd elkaar beterleerden kennen.Er werden verschillende workshops georganiseerdwaarbij onze leerlingen met hun partnervan het ZSC moesten samenwerken. Er was eenworkshop Nederlands, cartografie, geschiedenisen techniek.’s Avonds speelden alle leerlingen verschillendesporten en we rondden de eerste dag af meteen overheerlijke spaghetti. Daarna ging iedereenmee naar de gastgezinnen.De volgende dag werd de laatste workshop afgewerkt.In de namiddag bezochten we met z’nallen Hulst.Iedereen bracht nog een nachtje door in eigenbed en op donderdagmorgen was het voor alleneen blij weerzien in Sint-Niklaas.Workshops en marktenSamen met de leerlingen van 5HW kochten deleerlingen aan de hand van opdrachten de ingrediëntenvoor het avondmaal op de donderdagsemarkt.Na de middagpauze startten de workshops wiskunde,Nederlands, godsdienst en geschiedenis.In de workshop Nederlands werd het toneelvoor ’s avonds voorbereid. Na de lekkere Gentsewaterzooi, speelden de leerlingen in 2 zalen huninterpretatie van het boek.Iedereen keerde terug naar de gastgezinnenvoor (voor sommigen) een korte nacht.Op vrijdagmorgen volgden alle leerlingen tweelesuren in verschillende klassen. Als verrassingmaakten de leerlingen een cd-doosje voor elkaar.Na de film ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ volgde eenreceptie. Er werd een groepsfoto gemaakt en deleerlingen kregen hun cd met de mooiste foto’svan de uitwisseling mee.We wuifden onze Nederlandse vrienden uit enkeerden moe maar tevreden huiswaarts.An De Wilde – Rik Verniers32 IC HOU juni 2009


RUBRIEKover de grenzen: check inCanterbury voor vrijwilligers derde jaarBritain,here we come!In het midden van de nacht door de donkere, stillestraten fietsen op weg naar het College heeft sowiesoiets speciaals. Om half 6 ’s ochtends zie ik leerlingenen collega’s met kleine oogjes op de parking staan,met slechts één doel: Canterbury onveilig maken!Aangezien de boot in Calais op niemand wacht, zelfs niet op het College,vertrekt de bus stipt op het afgesproken uur. Eén van de leerlingen dietoch te laat aan de Hofstraat arriveerde, slaagde er in z’n bus in te halen opde autosnelweg richting Frankrijk! Zo graag wilde die enthousiaste leerlingmee! Geen probleem, even aan de kant en hup, de bus op, richting Calais.Reizen om te lerenHet educatieve gedeelte bestond uit een mix van cultuur (met het bezoekaan de imposante kathedraal en de middeleeuwse stad) met een vleugjepoëzie (de beroemde Canterbury Tales van G. Chaucer en het bezoekaan het theater van C. Marlowe, de tijdgenoot van W. Shakespeare). Deschouwburg van Sint-Niklaas lijkt op het eerste zicht mooier dan het theatervan Canterbury, maar het was dan ook voor het publiek gesloten zodatde pracht en praal binnenin verborgen bleef. Een volledig nieuw gebouwstaat in de steigers. Iets om naar uit te kijken, volgend jaar.Tussen de culturele bezoeken door mochten de leerlingen de gezellige Engelsesfeer opsnuiven. Met andere woorden: ze mochten doen wat ze opeen normale zaterdag doen, maar deze keer in het Engels. De grote winkelstraatmet kleine souvenirwinkeltjes bleek nog altijd zeer populair bijde jonge mensen, zoveel was duidelijk. Vooral bij het groene winkelraammet grappige gadgets (kauwgompakje met muizenval, kussentje dat eenwel erg vreemd geluid maakt ...) was het dringen en zowat iedereen werdbeetgenomen. Gelukkig was ik verwittigd!Discovery-rallyNet zoals in Sint-Niklaas is er in Canterbury enkele jaren geleden een gloednieuwshoppingcenter neergeplant. Heel wat Engelse en buitenlandsedagjestoeristen hebben dan ook de weg gevonden naar deze gigastore.Het contrast tussen de smalle oude steegjes die veel sfeer inboezemen ende wijde, grote nieuwe lanen van lichtreclames en bekende winkelketensis enorm. Onze leerlingen hebben van beide stadsdelen kunnen proevenwant de ‘discovering Canterbury’-rally bevond zich uiteraard volledig inhet geschiedkundige gedeelte van de binnenstad. De leerlingen vondendeze mix van cultuur en ontspanning blijkbaar erg leuk, ze stonden openvoor alles wat hen werd aangereikt.A sunny dayOok wat het weer betreft hadden we het getroffen. Er was typisch Engelsweer voorspeld, met regen en wind. Maar daar was geen sprake van. Degevoelstemperatuur lag heel wat hoger dan de voorspelde 16 graden, enook de zon deed flink haar best. Dit was echt een meevaller, want of hetnu Canterbury, Barcelona of New York is, een stad ziet er altijd veel mooieruit als de zon schijnt. De ijsjes op de Buttermarket vielen dan ook erg in desmaak bij leerlingen en begeleiders, en zij die ’s ochtends met jas en truivertrokken waren, zagen we even later in t-shirt rondhuppelen.Home sweet homeOmstreeks half vijf Engelse tijd drinken we onze laatste coffee moccha ofmilkshake en vertrekken we terug naar de bus. Iedereen is moe maar tochzingen we mee met de liedjes-cd, het sing-along boekje in de aanslag.Blijkbaar toch nog energie over? Het is even wachten om met de bus op deboot te rijden. De muziek gaat tijdens het wachten toch even iets stiller. Debus naast ons zit vol voetbalfanaten die terugkeren van een dagje of weekendjesupporteren. Op onze cd klinkt ‘You’ll never walk alone’, hét supportersliedbij uitstek, van toeval gesproken! Aiai, het zien er geen lieverdjesuit ... we houden ons even rustig, de gordijntjes gaan toe. Een spannendverhaal is altijd leuk maar de dag was nu al zo fijn geweest en dat wildenwe liever zo houden! Tijd om de boot op te gaan en een hapje te eten.Een filmpje op de bus houdt slechts enkelen wakker tot in Sint-Niklaas, dedrukke dag begint z’n tol te eisen.Twee dagen later luisteren we met plezier naar de enthousiaste verhalenvan leerlingen over hun Engelse trip. Iedereen was het er over eens: zij dieer niet waren hadden ongelijk! Bedankt allemaal!SH34 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inRode telefooncellen als decorOp 25 april zijn we met vrijwilligers naar Canterbury geweest. Om op tijdte vertrekken moesten we om half zes ’s ochtends verzamelen aan de Hofstraat.Dat deed toch wel even pijn, zo vroeg. Gelukkig hadden de leerkrachteneen leuk programma voorzien met onder andere Engelse meezingliedjes.Toen we uiteindelijk in Calais aankwamen, hadden we al meteen een probleem.Veerle, een vriendin van ons, is Amerikaanse en heeft dus een andersoort identiteitskaart. Op zich geen probleem, maar nu bleek dat zehaar reispas niet bij zich had. En daar konden de douanebeambten nietmee lachen. Eerst leek het alsof ze niet mee mocht op de boot, maar nawat twijfelen gaven ze toch de toestemming.Uiteindelijk zaten we allemaal op de boot richting Dover. Eerst hebben weheel de boot verkend. Van op het dek tot in de shop. Dat laatste was natuurlijkhet leukste.Na de lange reis bereikten we eindelijk Canterbury. Onze eerste indruk wasdat de tijd er is blijven stilstaan. Het contrast tussen oud en nieuw is geweldigin deze Engelse stad! Eerst bezochten we de beroemde kathedraal. Alswe een gouden tip mogen geven: niet te luid praten, of je krijgt veel bozeblikken van andere bezoekers. De kathedraal verdient sereniteit en respect.De kathedraal is zeer groot en mooi. Heel speciaal is de ‘Black Monk’, eenschim op een zuil, net een ... geest. Het spookt nog steeds in Canterbury!Boehoe!Na dit indrukwekkende bezoek hadden we even vrije tijd. Nadat we ineen plaatselijke pizzeria gegeten hadden, gingen we even in de gezelligeshops snuffelen en namen we uitgebreid de tijd om foto’s te nemen. Vooralde typische rode telefooncellen waren populair als fotodecor.’s Namiddags brachten we een bezoek aan de Canterbury Tales. Iedereenvond het erg leerrijk om in het echt te zien waarover we op school geleerdhebben. In de tijd die ons nadien nog restte, interviewden we een aantalEngelse inwoners en toeristen. Dit was een van de opdrachten die we vanonze leerkrachten gekregen hadden. De mensen waren erg vriendelijk ennamen hun tijd om op onze vragen te antwoorden.Op de terugreis bekeken we nog een Britse film en voor we het wisten warenwe om half elf terug in Sint-Niklaas. Het was uiteindelijk een lange dag,maar absoluut de moeite waard!Hanne De Bock en Charlotte Salens 3LbIC HOU juni 2009 35


RUBRIEKover de grenzen: check inEen dagje Parijs, 9 meiParis,je t’aime!Alle aandacht was gevestigd oponze leerkracht Frans. MevrouwHeyninck had zonet verteld dathet mogelijk was om met SJKSeen uitstap naar Parijs te makenop vrijwillige basis.Enkelen hadden Parijs reeds bezocht, maar eengroot deel, waaronder ikzelf, hadden de Fransemetropool nog niet bezocht. Wanneer SJKS onsde kans bood om La Ville Lumière te mogen bezoeken,grepen we die kans met beide handenaan. Iedereen was dolenthousiast en het beloofdeeen dag te worden die we niet gauw zoudenvergeten.Il est cinq heuresHet was toch even doorbijten om uit mijn bedte stappen om 4 uur ’s ochtends. Om 5 uurstond iedereen, ‘fris als een hoentje’, paraat opde Markt. In het begin van de rit was het tochrustig op de bus. Leerkrachten en leerlingengeeuwden verdacht veel. Maar stilaan kwamende gsm’s, de Ipods, de MP3-spelers en de muziekboxenboven. De gewone busrit: af en toeeens rondlopen, muziek aan elkaar uitlenen, opelkaars schoot zitten, en liedjes zingen natuurlijk.De vier uur vlogen snel voorbij.Waauw!Het Louvre was erg groot. Zonder plannetje zouik nooit mijn weg daar hebben gevonden. Vaakstonden we voor een schilderij of beeldhouwwerkmet onze mond vol tanden; fier op onszelfdat we het herkenden uit de les Nederlands,geschiedenis of esthetica. Men zegt dat je eenwaauw-gevoel krijgt wanneer je voor een vande klassiekers staat zoals de Venus van Milo, deMona Lisa van Da Vinci, de Medusa van Géricaultof de Nikè van Samothrake. Wel, we hebbenze allen gezien.Vaak ontdek je pas hoe indrukwekkend en emotioneelhet werk is wanneer je er op 2 meter vanstaat. Jammer genoeg was het niet mogelijk omhet hele Louvre op 2 uur te bezoeken en moestenwe een selectie maken van de werken diewe wilden zien.Langs de grote asdwars door ParijsNa het Louvre liepen we de Arc de Triomphe duCarrousel voorbij en liepen we door Les Tuileries,waar we ons middageten opaten. Lang duurdedat niet, want we hadden nog heel wat voorde boeg. Wanneer we de rekening kregen vanons drankje waren we het erg snel eens dat webeter snel konden vertrekken. We trokken langsde Place de la Concorde en volgden even LesChamps Elysées en wandelden zo richting LesInvalides om daar het graf van keizer Napoleonte bewonderen. In die kerk zelf hangen alle vlaggenvan de landen die Frankrijk ooit in zijn bezithad. Ik had de indruk dat ze er fier op waren,hoewel al die ‘veroveringen’ heel wat ellendemet zich hebben meegebracht. Napoleon isvoor de Fransen een nationale held. Ook daarheb ik wel wat moeite mee ...Je t’aimeVervolgens de Eiffeltoren. Daar viel het me welop hoeveel mensen er zijn die je Eiffeltorentjesof water proberen te verkopen.Pas toen we in Parijs aankwamen, merkte ik opmet hoeveel volk we waren. Het leek wel of iederevijfdejaars mee was. Voor de uitstap warenwe allen onderverdeeld in groepjes van 15 leerlingenmet 2 leerkrachten als begeleiding. Onsgroepje kreeg meneer Stabel en mevrouw Rottyals begeleiding. We hadden zelf onze route uitgestippeld.Eerst zouden we het Louvre bezoeken.Onderweg kwamen we voorbij de NotreDame. Net op dat moment was er een plechtigheidaan de gang. Een hele rij in witte gewadengeklede communicantjes stond in een ‘wachtrij’,net onder het rozenvenster. Maar niet getalmd,het Louvre wachtte op ons.36 IC HOU juni 2009


over de grenzen: check RUBRIEK inIk begrijp wel waarom zoveel koppeltjes zichuitgerekend daar verloven. Die grote stalen torenschept een bepaalde sfeer. Wanneer je erpal onder staat lijkt de wereld enkel nog om joute draaien. Jij bent dan net het middelpunt vanhet heelal. Is het niet mooi om daar je liefde teverwoorden!In de buurt doken we ondergronds om de metrote nemen naar La Défense. De metro in Parijsvind ik echt verschrikkelijk vuil! Het is wel desnelste manier om ‘door’ Parijs te reizen.La Défense ademt moderniteit. Wanneer je onderLa Grande Arche staat, weet je niet waarje eerst moet kijken. Het zicht op de Arc DeTriomphe is adembenemend. En in tegenstellingtot het Louvre, vind je hier enkel zeer modernebouwkunst. Niet minder mooi evenwel.Dé heuvel van ParijsOpnieuw ondergronds, deze keer naar Montmartre.Ik ben blij dat we ook deze plaats bezochthebben. In deze buurt woont niet de elitevan Parijs, maar miljoenen anderen. Ik vind datwanneer je een stad bezoekt, je ze moet bekijkenlangs alle kanten, en niet alleen langs derijke, welvarende kant.Montmartre was erg sfeervol: de kleine winkeltjesen bistrots stralen charme uit. Wanneer je jeonder het volk begeeft, voel je je meer deel vaneen groep. Helemaal het tegenovergestelde vanhet gevoel dat de Eiffeltoren je geeft.Vanaan de voet van de Sacré Coeur kijk je uitover Parijs: La Défense, Les Tuileries, de Eiffeltoren... Maar het zijn vooral de duizenden huisjes,de mierenhoop van drukke, bezige mensen dietreft.Parijs pour toujoursNa een smakelijk avondmaal, keren we opnieuwhuiswaarts. Parijs is een stad vol contrasten, eenstad waarin je verder moet kijken dan de Eiffeltorenof de Arc de Triomphe om te ontdekken datzij zoveel meer te bieden heeft. Achteraf gezienwas het vroege opstaan deze uitstap volledigwaard. We hadden ook het geluk om 2 goedebegeleiders te hebben die ons veel konden bijlerenover Parijs en zijn inwoners.Cedric Kegels (5GWIa)vijfde jaar moderne talenEupen &Aachenin één dagIn het derde jaar bezochten weCanterbury in Groot-Brittannië,in het vierde jaar leerden webeter Frans spreken door Lille teverkennen en dit jaar was het dusde beurt om ons Duits wat bij teschaven.Vrijdag 15 mei moesten we daarom reeds vroeguit de veren, zodat de bus om halfacht richtingEupen kon vertrekken, de hoofdstad van deDuitstalige gemeenschap.Zoet EupenDe heenrit verliep vrij rustig, want iedereen wasnog moe. De meeste lagen dus nog wat uit terusten, terwijl ze naar muziek luisterden of zezaten rustig te keuvelen. Om 10 uur arriveerdenwe in Eupen.Er werd ons de opdracht gegeven de stad teverkennen door vragen op te lossen. Dit mochtenwe op eigen houtje doen: tof. We kregen dekans om zelf iets meer van de stad te ontdekkenen zo heb ik Eupen leren kennen als een kleinstadje met prachtige gebouwen die nog uit de17de en 18de eeuw stammen.Eupen is ook de stad van de chocolade, watmen duidelijk ziet aan de vele chocolatiers; dechocolade zou in Eupen uitgevonden zijn!Karels stadOm halftwaalf reden we door naar Aachen, destad van Karel de Grote. Hier viel me meteen opdat de stad leeft: er is een enorme drukte in destraten, er zijn leuke terrasjes, vele winkels, enz.In de 2 uur middagpauze zijn we een pizza gaaneten en verbeterden we ons Duits door eenklein interview af te nemen bij de inwoners vanAachen zelf. Opvallend was dat de inwoners detijd namen om ons vriendelijk te woord te staan.Om 2 uur verzamelden we terug op het gezelligemarktplein, waarna we een rondleidingkregen in de Dom. Een verrassing: de prachtigeKarolingische deuren. De combinatie van gotiek,romaanse stijl en barok was opvallend. We zettenonze weg verder naar het stadhuis, dit kondenwe enkel langs de buitenkant bewonderendoor gebrek aan tijd. Dit vond ik spijtig, want nahet zien van de Dom was ik wel eens benieuwdof het stadhuis even overweldigend was.We eindigden met een ‘fotorondgang’, waarbijwe zelf ook enkele leuke foto’s konden makenvan Aachen als herinnering aan deze dag. Omhalfvijf verzamelden we op het marktplein omterug te keren naar Sint-Niklaas.Vlotte terugreisDe terugrit was het omgekeerde van de heenrit,iedereen zat vol actie en was goedgezind.Aangezien we ook van files bespaard bleven,vloog de terugrit voorbij en voor we het wistenstonden we – bijna een uur voor op het tijdsschema!– alweer op Waaslandse bodem.Delphine Heirbaut 5EMTIC HOU juni 2009 37


plankenkoortsTuur en Lieselot creëren een musical!’Traan van Forena’ was superprestatieSinds de eerste voorstelling in 2004 heeft Indigo zich gezellig in het wijd vertakte net College-activiteiteningenesteld. De grote droom van peetvader en – moeders Jeffrey De Block, Joke De Beleyr en SandraVancauwenberghe om eerste- en tweedejaars te laten proeven van Het Grote Podium wordt jaar op jaargerealiseerd.Ook Wim Vandervreken werd van bij het begin in het bad getrokken omdeze droom ook op technisch vlak te vervullen.De performers van het eerste uur staan uitgerekend nu op het punt depoorten van het College achter zich dicht te trekken. Het aantal muzikantenen ‘poëten’ (Indigo startte als een pas de deux tussen poëzie enmuziek) dat door de liefdevolle handen van de Indigo-ploeg is gegaan ishaast niet meer te tellen.Uit de eigen rangenEén van de muzikanten die mee de eerste kreten van dit project begeleidde,is Tuur Frencken (6 HWa). Dat hij zich niet enkel beperkte tot het uitvoerenvan muziek, was al genoegzaam bekend, maar dat hij zich samen metzus Lieselot (4HWa) aan een musical zou wagen, deed menige wenkbrauwsceptisch fronsen. Dit creatieve duo kreeg de immer enthousiaste begeleidingsploegzo ver om deze creatie, die De traan van Forena gedoopt werd,op te voeren.De (erg gesmaakte) voorstelling ligt ondertussen meer dan een maandachter ons: tijd om eens te polsen hoe de makers de bevalling van huneersteling verteerd hebben, maar vooral hoe ze op het waanzinnige ideekwamen om vanuit het niets een musical op de wereld te zetten.Een wereld van water, een wereld van zandHoe is het plan gerijpt om samen een musical te maken?Tuur: “Nadat ik vorig jaar in het kader van het leerlingenconcert voor 200jaar College mijn ‘opus 1’ had opgevoerd, vroeg Jeffrey De Block mij of ikniets kon maken voor Indigo, omdat hij veel te druk bezig zou zijn met demusical ‘Annie’. Eerst kwam Jeffrey aanzetten met een dichtbundel van EdFrank waar ik dan muziek bij kon maken. Maar ik voelde al snel dat ik ietsvolledig nieuws wilde maken waarvan ik kon zeggen dat het volledig vanmij was.”Lieselot: “Tuur kwam naar mij en zei: ‘Kom zus, we gaan een musical schrijven!’Omdat ik al bezig was met het schrijven van verschillende verhalen,vond ik dat een tof idee.”Tuur: “Ik vind dat mijn zus geweldig vlot en grappig kan schrijven, wat ideaalwas voor een musicalscript!”Lieselot: “Wat hij er toen nog niet bijvertelde, was dat deze musical ook effectiefgespeeld zou worden!”Tuur: “Al van in het begin vond ik dat ons verhaal een fantasieverhaalmoest zijn. Zowel Lieselot als ik hebben een zeer grote passie voor grootseverhalen uit verre, magische landen. Verhalen als ‘The Lord of the Rings’,‘The Chronicles of Narnia’ en ‘Stardust’, maar ook mythen en sprookjes.Lieselot: “Tuur vroeg mij hoe onze wereld eruit zou gaan zien. ‘Een wereldvan water en een wereld van zand!’ En van het een kwam het ander. Voorwe het goed en wel beseften waren er twee volkeren, die gescheiden werdendoor een muur en gebukt gingen onder de dagelijkse sleur van het levenen een jongen en een meisje die verstoten werden en op zoek gingennaar hun geluk.”Moeizame zoektochtHoe verliep de samenwerking; hoe verliep de wisselwerking?Tuur en Lieselot: “Eerlijk gezegd: traag!”Tuur: “Het was, denk ik, voor zowel Lieselot als mij direct zeer hoog gegrepen.We hadden beiden wel wat ervaring, maar een volledig project afwerkenmet deadline en al, dat was toch nog iets anders.”Lieselot: “Het verhaal verzinnen duurde een half uur, maar het effectiefneerschrijven was wel wat anders. We hebben de ‘writer’s block’ meer daneens aan den lijve ondervonden!”Tuur: “We hebben eigenlijk vaak afzonderlijk ons werk gedaan. Lieselotschreef de theaterteksten en ik hield mij bezig met de muziek en de bijbehorenderijmelarij.”Lieselot: “Soms moest Tuur mij wel een handje helpen ... Zelfs al heb je eenheel verhaal uitgedacht, er blijven toch oneindig veel dingen waar je geenrekening mee had gehouden.”Tuur: “Ik heb mij bij het schrijven alleszins geweldig goed geamuseerd enik denk dat dat bij Lieselot ook het geval was. De deadline was aan de enekant wel enorm stresserend, maar aan de andere kant: als hij er niet wasgeweest, was deze musical waarschijnlijk nooit afgewerkt.”Lieselot: “Zoals heel wat van onze andere projectjes ...”With a little help from our friendsMet de Indigoploeg een musical maken is een erg ambitieus plan.Hoe hebben jullie de Indigo-verantwoordelijken zo ver gekregenom mee te stappen in jullie plan?Lieselot: “Ze waren eigenlijk al van in het begin laaiend enthousiast.”Tuur: “Maar we moeten wel zeggen dat ze in het begin nog niet echt meewaren met ons concept. Zij wilden er zelfs nog poëzie aan toevoegen, zoalsbij de andere voorstellingen van Indigo.”Lieselot: “Dat wilden wij echter niet! Wij hadden een musical!”Tuur: “Verder zijn er wel wat momenten geweest dat er veel gezucht en38 IC HOU juni 2009


plankenkoortsMoe maar tevredenTevreden over het resultaat?Lieselot: “We zijn zeer tevreden van het resultaat. We hadden nooit gedachtdat we zo ver zouden geraken! We wisten dat we met een Indigoprojectbezig waren, dus met een jonge, onervaren crew. Dit is uiteindelijkreuze meegevallen. Ze hebben al onze verwachtingen verpulverd!”Tuur: “Wel hebben we in wat wij hebben gemaakt hier en daar nog watfoutjes gevonden. Een onmogelijke noot in de partituur, of een stukje tekstdat op het verkeerde moment in het verhaal komt of een naam die nieteens blijkt te bestaan ... De uitvoering van onze musical heeft ons de kansgegeven om onze foutjes in te zien, het ‘product’ telkens weer bij te schavenen er tegelijk heel wat uit te leren.”Wie of wat hebben jullie als voorbeeld of inspiratiebron genomenbij het uitwerken van de musical?Tuur: “Vooral de musical ‘Magrasda’, van Stefan van Guyse, is een grote inspiratiebrongeweest. Voor de rest hebben we nog talloze andere musicalcd’tjesbeluisterd om te weten hoe zoiets nu eigenlijk in elkaar zat.”Veel bijgeleerd?Lieselot: “Ja! In een project als dit kan je niet anders dan groeien.”TUUR: “Verhalen verzinnen en grootse ideeën hebben is één ding. Hoemoeilijk en zwaar het is om ze dan ook uit te werken, is iets wat we zekerhebben geleerd.”LIESELOT: “Je voelt ook dat je doorheen het proces evolueert. Als je eenvergelijking maakt tussen het eerste liedje, of het eerste stukje tekst dat wijhebben geschreven en het allerlaatste: een wereld van verschil!”De toekomst?gepuft werd en dat uitspraken over een lat die torenhoog lag niet uit delucht waren. Toch heeft de hele ploeg ons ontzettend veel geholpen bijzowel het schrijven van een goed verhaal als het ontwijken van dt-fouten.”Als makers zijn jullie ook nauw betrokken geweest bij hetrepetitieproces. Wat gaat er door je heen als je zo’n repetitie – waartot leven komt wat jij ooit bedacht hebt – bijwoont?Tuur: “Vanalles!”Lieselot: “Op de allereerste repetitie was er een hele hoop volk die samenhet lied ‘Moet je echt presteren’ inzetten. Op dat moment heb je echt hetgevoel van: we zijn vertrokken en er staan ons nog heel wat kippenvelmomentente wachten!”Tuur: “Ik heb vaak over de grond gerold van het lachen bij scènes als dievan de Wachter (nvdr. het prettig gestoorde personage dat de grens tussende twee werelden in het verhaal bewaakt). Je leest het script er weleens op na, maar als je dan in werkelijkheid ziet wat Lieselot bedoelde, danlachte ik mij echt een breuk. Ook als je de eerste keer het orkest de ouverturehoort inzetten lijkt dat iets bovennatuurlijks. ‘Heb ik dat geschreven?’Feit is dat het in elk geval veel beter klinkt dan wat je thuis met de computermaakt, en dit is keer op keer een aangename verrassing.”Is dit een eindpunt of een nieuw begin? Met andere woorden:staan er al nieuwe projecten in de steigers?Tuur en Lieselot: “Een nieuw begin!”Tuur: “Ik ben in alle stilte met een tweede musical begonnen. Het verhaalen de eerste deuntjes beginnen al vorm te krijgen. En met het oog opvolgend jaar ga ik proberen binnen te geraken in het conservatorium vanGent om daar muziekproductie te volgen. Een leven vol muziek, dat zie ikwel zitten!”Lieselot: “Ik blijf voorlopig met mijn twee voetjes op de grond en probeerallereerst mijn humaniora af te maken. Wel ben ik bezig met het schrijvenvan een filmscript. Een stiekeme droom dat die ooit in de cinemazalen zalkomen ...”Tuur: “En wie weet dat we ooit samen nog iets doen. Voorlopig zijn er noggeen concrete plannen, maar zo een broer-zus-samenwerking heeft natuurlijkwel iets hé ...”Ze lijken er zelf nog aan te twijfelen, maar wij zijn er diep vanbinnen van overtuigd:van de Frenckens hebben we het laatste nog niet gezien. Vol verwachtingklopt ons hart.BNIC HOU juni 2009 39


SchackboekTrek me uit de Vlaamse klei! oranje boven!Herman gaat internationaalIk heb het niet zo voor het buitenland. Raar, want van zodra de eerste lentezon door de wolken priemt, denkende meeste mensen al aan een of andere citytrip: laat je eens lekker rollen in de Parijse metro, maak eens een oorlogjemet anti-globalisten live mee in Londen, ga eens naschokken in Rome of betaal je blauw aan een zuinig fletspilsje in Stockholm.En wanneer het weer in de meimaand wat tètypisch Belgisch is, swingen de boekingen naarexotische zuiderse bestemmingen de pan uit.De Dominikaanse Republiek, waar je heerlijk decadentkan doen terwijl achter de prikkeldraadduizenden mensen nog net niet kreperen vande honger, maar zelfs niet de kruimels van hetonbijtbuffet waard zijn. Met in de onmiddellijkeomgeving Cuba, waar je een binnenlands vluchtkan maken met een oude Antonov-doodskistdie zo heerlijk zijn uitlaatgassen naar binnenzuigt. Om dan een godvergeten dorp te gaanbezoeken waar in de plaatselijke apotheek-postkantoor-slagerij-bakkerijde aspirientjes per stukworden verkocht. Als ze er al zijn.Of de USA, waar je tegenwoordig zo welkombent dat ze al op de luchthaven vragen wat jedaar eigenlijk wel komt doen, of je verhaal welklopt en wanneer je eindelijk weg bent. Waar jeje op straat kunt vergapen aan de volgevretencalorieverslindende lijven die zelfs hun auto nemenom naar het toilet te gaan. En waar je vooralversteld staat van de grauwe armoede in eenland dat iedereen de les wil spellen.En voor wie het niet zo breed heeft is er natuurlijkFrankrijk. Heel wat dichterbij natuurlijk, maarvoor mij alvast een vakantiegruwel. Blijven wein het noorden, hebben we hetzelfde weertjeals in België, alleen met wat meer wind, pittigerbuien en godverlaten stranden. Heerlijk om teontstressen, alleen krijg ik het al op mijn heupenvan eenzaamheid als ik een half uurtje ‘de batterijenga opladen’ in de natuur.Of je rijdt naar het zuiden, naar de alomgeprezenProvence. Kan je je heerlijk zitten opwindenin de file en ondertussen maar gebedjeszitten prevelen dat je radiator het uithoudt inde verschroeiende zon, want reparatie van eenVW en France? Maar eens op je bestemmingkan de echte vakantie beginnen: alle dagenbarbecue ’s avonds, want tussen elf en vier blijfje best weg uit de zon, wil je niet levend verschroeien.Je kan ook naar Spanje. Naar een van de costa’s.Uiteraard vlieg je daar naartoe met een lowcostmaatschappij,een benaming voor maffiosemaatschappijen die enkele aftandse supportersbussengekocht hebben die warempel nog kondenvliegen ook. Maak je eens live de rush naarde beste plaatsen mee in Charleroi, omgedoopttot Brussels-South. Het lijkt telkens weer een dagelijkseverfilming van het vertrek van de Amerikanenuit Hanoi.Maar de mensen hebben het er voor over, wanteen halve dag later kunnen ze zich al vergapenaan de monokinishow in Marbella. Waar zelfs (ofzijn het vooral?) oma’s nogal snel uit de klerengaan. Van oma’s ‘af...’ naar ‘deafzakkers’ in de discothekenaldaar is maar een kleine stap. Waar jeje kan ergeren aan ‘de jeugd van tegenwoordig’:zuipen, slikken en prikken. Moeten die jongeluidan allemaal ‘decompresseren’?Nee, het is duidelijk: voor mij hoeft het buitenlandniet.BelgiekskenHet moet hier ten andere nog zo slecht niet zijn,want voor het schoon weer zullen die tienduizendenvluchtelingen toch niet massaal naarhier komen hé? Je zal als Afrikaan maar gaanroeien naar Italië. Niet zo welkom bij Berlusconi,niet? Zit je daar ‘in ’t schoon weer’ achter prikkeldraadop Lampedusa.Of de Franse gendarme ranselt je uit je oververhittecontainer in Sangatte. Neen, dan komje maar beter in België terecht. Wij zijn migrantenen vreemdelingen gewoon. In een verregeschiedenis Romeinen, Germanen, Bourgondiërs,Spanjaarden en Fransen. Iets dichterbijtot tweemaal toe Duitsers. Die vonden het hierook allemaal nog zo slecht niet. Want Belgenzijn gastvrij. Op een enkeling die een slecht bollekenin ’t kotje kleurt na, natuurlijk. Dus laat zemaar komen, die Albanezen, Polen en Bulgaren.Wat meer kleur op straat en de ‘chasse’ van dewc goedkoop gerepareerd en de Belg is weercontent.Dus waarom zou ik naar het buitenland opreis gaan?Rocheforts in RochefortNee, tijdens de grote vakantie ben ik jaarlijkseen vaste gîtehuurder in Rochefort. ’s Morgensop ’t veloken, ’s middags een meer dan stevigeaperitief, een uiltje na de middag en dan eenfikse wandeling om vervolgens uit te blazen ophet terras van de Figaro 3, naast de kerk van Rochefort.Nog net op tijd in de gîte om de laatstekilometers van de tourrit mee te pikken. Dat zalsamen met de nationale politiek ’s avonds besprokenworden met de eigenaar-buurman vande gîte, Yves Jergeay. Met ons tweeën overstijgenwe de communautaire problemen en naeen paar Rocheforts zien we alleen nog maargelijkenissen tussen Vlamingen en Walen. Metons tweeën houden we het land bijeen, noussauvons le brol, ‘on nous appellera le ciment dela nation’, zegt Yves dan. Wallonië is voor mij veelmeer dan de strik van Elio of de schmink van Joëlle.Geef mij maar Yves, de man van het volk, depoliticien met het onafscheidelijk marcelleken.Rochefort, met een uitstap naar Chevetogne,buitenverblijf van het spirituele College met abten een van de paters als oud-leerlingen.40 IC HOU juni 2009


SchackboekBeverenEn een paar weken later volgt een verblijf inBeveren. Is Schacksken nu helemaal zot geworden?Gaat hij nu al kamperen op de Freethiel?Misschien een week all-in op de bijna faillieteonafgewerkte tribune? Maar neen, Beveren aande IJzer, historische rustplaats voor officieren inde Eerste Wereldoorlog en toen vooral bekendom zijn café ‘In de veertien billekens’ naar de zevenwonderschone dochters van de toenmaligeuitbater. Ons verblijf aldaar ligt op slechts éénscherpe bocht van Frankrijk verwijderd. Even destraat uit en je bent al in Hazepoël, gehucht vanHondschoote. Allez, en ik dacht dat je niet naar ’tbuitenland ging? Noord-Frankrijk is geen buitenlandhé, als je wat West-Vlaams op zijn Limburgsspreekt verstaan veel mensen je daar nog.En citytrips kan je ook dicht bij huis maken,want wie kent Antwerpen, Gent, Brugge envooral Brussel ècht?Holland?En ja, ik moet het toegeven, af en toe waagik me toch even over de grens en kan je me inHulst aantreffen. Zo, mijnheer lust het buitenlandniet en dan gaat hij juist naar Nederland? Ikweet het, en tot dit jaar gaf het me ook steedsweer een beetje een wrang gevoel, voelde ikHerman in gezelschap van Nederlanders en ... kaas.het als een verraad aan het vaderland. En ietsvoorbij het toenmalig douanekantoor, aan hetbordje dat het gehucht ‘Kapellebrug’ aangeeft,voorstad van de metropool Hulst, kreeg iksteeds weer die kramp in de onderbuik. Deedme te veel denken aan de heldhaftige smokkeldaadvan mijn moeder in de golden sixties.De Zilvervlo-oooot!Hulst was toen voor de Belgen vooral bekendom zijn ‘Kledingbokser’, kledingzaak waar jetwee kostuums voor de prijs van één kon kopen.Van sex- en andere koffieshops was helemaalnog geen sprake. Mensen hadden toen niet zo’ngedachten. Pa Schack rookte toen nog en omzijn longen in optimale vorm te houden, wasons moeder nog rap binnengesprongen in detabakswinkel op de hoek van de winkelstraat.Twee pakjes sigaretten had ze gekocht. Het rekeningskezat er nog bij, kwestie van de boekhoudingthuis in orde te maken. Na de aankoopvan allerlei vesten en broeken werd de terugreisaangevat. Met de lijnbus Hulst-Sint-Niklaas.Wordt de bus ter hoogte van het bord ‘Kapellebrug’tegengehouden door twee forse Nederlandsedouane-beambten. ‘Niks aan te geefu?Identiteitsbevijse klaarhoudu!’. Snelsnel liepenbeiden – die er zoals de meeste douaniers indie tijd geen zin in hadden – door de bus. Tot zebij ons ma kwamen. Die haalde iets boven omaan te geven. Mijn vader probeerde nog meteen kattensprong haar het zakje uit de handente grissen, maar veel te laat. Voor keeper heefthij nooit gedeugd. De douaniers hadden al eenblik in het zakje kunnen werpen. De twee roldennog net niet door de bus van ‘t lachen. “Maa mefrouwtjetoch, sicharette sijn toch tvee maals soduur als in Pelgië.” Het onheil was geschied. Mijnmoeder belachelijk gemaakt voor een volle bus.Nu mogen ze veel van mij, maar van ne menszijn moeder of zijn zuster moeten ze afblijven.Dat is een internationale code, daarvoor moetje niet eens de Middellandse Zee oversteken.Vanaf dat moment hadden de Hollanders hetbij mij verkorven. Des te meer nadat enkele jarenlater ene Jan Janssen compleet ten onrechteonze sympathieke Herman Van Springel de geletrui ontnam na een in duistere omstandighedengewonnen slottijdrit van de Ronde van Frankrijk,een jaar later ene Joop Zoetemelk voor een paardecennia het achterwiel koos van Eddy Merckxen we bij elke internationale voetbalwedstrijdop ons broek kregen van Oranje.“Hij heeft gewonnen, gewonnen de Zilvervloooo-oo-oot”,klonk dagenlang pijnlijk na in deoren. En ons nog wat treiteren door bij elke rampdie ons vaderland trof overtuigd te verklaren dat“bij hun zoiets nooit aan de orde zou zijn”, wantzij waren nu eenmaal beter gewapend tegenonheil als overstromingen, branden of terroristischewandaden dan die ‘tomme Pelgu’.Nee, Nederland, het was mijn ding niet.De Prins van Oranje en ...mijn schoonmoederNochtans had het anders gekund. Want mijngrootvader – hij die Vlaanderen leerde wat optimismeis, vaak aan de hand van meerdere dagschotels– werd in zijn stamcafé(sss) ‘de Prins vanOranje’ genoemd omdat hij in de golden sixtiesenige jaren uitzendarbeid verrichtte bij Demkain het verre Utrecht.Hij was de eerste in de familie die zich bij zijndefinitieve terugkeer in het vaderland prompteen tv-toestel aanschafte. Uiteraard mochtende kleinzoons elke avond na schoolwerk komenkijken. En zo werden de kleinzoons van de Prinsvan Oranje verplicht dagelijks naar Nederlandsezenders te kijken en wisten we via Studio Sportop zondag meer af van het Nederlands dan van


Schackboekhet Belgisch voetbal. Jaren heeft ons grootvaderlast gehad van het Oranjevirus. De glansprestatiesvan Eddy Merckx en de fluwelen passes vanWilfried Van Moer kwamen maar net op tijd omhem ervan te weerhouden een Nederlands paspoortaan te vragen.En mijn schoonmoeder was een echte Nederlandse.Wel geboren in Grauw, even ver van deBelgische grens verwijderd als Hulst, maar Nederlandis Nederland. Vrij vroeg nam haar familiehet wijze besluit om naar Wachtebeke uit tewijken, maar toch: het kwaad was geschied enOranje zat in haar bloed. Jammer genoeg heeftze de spreekwoordelijke Nederlandse zuinigheidniet doorgegeven aan haar dochter.Met de jaren veranderde er wel wat natuurlijk:grenzen vervaagden, douanekantoren werdengesloten en we gingen zelfs met dezelfde muntbetalen. En de laatste jaren is het verschil in prijsvan levensmiddelen en andere basisproductenmet Nederland opmerkelijk. Dus met z’n allennaar C1000 en AH. De papa’s om verf naar Karwei,jonge moeders om Pampers en belegenmoeders om paracetamol bij Etos. En op de terugwegnog snel even een bankstel gaan halenbij Morres.Change, change, changeEn ook op sportief vlak hoeven we ons nietlanger te ergeren aan die van boven de Moerdijk.Waar voetbaltransfers vroeger steevast deNoord-Zuidrichting uitgingen, is de laatste jareneen omgekeerde beweging aan de gang. Zo ishet dankzij het Belgisch missioneringwerk datwe toch ook wat mee konden vieren met dekampioenstitel van AZ Alkmaar. Zelfs hun trainerLouis Van Gaal heeft de laatste jaren zoveelaan sympathie gewonnen dat hij mocht komensolliciteren voor opperhoofd van onze nationaleRode Duivels (omgekeerd zie ik onze René nogniet te snel noordwaarts trekken, tenzij ze ginderin Oranje nog sneller ‘ambras’ willen krijgenin de ploeg dan traditioneel voor de kwartfinalevan een of ander groot tornooi waarop onzejongens eens te meer schitteren door afwezigheid.Ook typisch: bij hen gaat ruzie steevastover de centen, bij ons gaan ze bijna op de vuistom een Louis Vuitton-sacochken.) En rennersdie de onzen het leven zuur maken hebben zeook al niet meer. In het veldrijden groeiden weweer even naar een topmoment, maar toenonze Niels hun Lars de mantel ging uitvegen inzijn eigen achtertuin was het weer peis en vreealom.En de laatste tijd blijft zelfs de kramp weg dieik traditioneel voelde bij het oversteken van degrens. ’t Wordt ten andere tijd dat ik wat volwassenerword, onze jeugd heeft daar allemaalgeen last meer van. In tegenstelling tot ‘onzentijd’ van achterdochtige muren en bedreigendekruisraketten worden zij groot in een veel openersfeer: zij krijgen al de borst op de pampasvan Patagonië, ontdekken de halve wereld halfslapendin het draagstel op papa’s veilige maarvermoeide rug en op hun achttien staat Erasmusal te wenken: ga jij je studies maar vervolmakenin Kamtsjatka of Ouagadougou. En de eerste debeste job kan hen naar het mysterieuze Chinabrengen of bij onze tegenvoeters in Australië.Waar ‘in onzen tijd’ internationalisering in de humaniorabeperkt bleef tot de eindreis, trekkennu onze vijfdes naar Polen en de zesdes naar Litouwen.Zien ze ter plekke dat de mensen daarwat meer kunnen dan plamuren of gevaarlijkmet ‘de camion’ rijden. Of veel erger nog. Vooroordelenwegwerken. Weg met die bangeblanke man.Terneuzen warempelJe moet natuurlijk voorzichtig zijn in die dingen.Niet bruskeren. Zachtjes aan laten proeven.Stapje per stapje. Met enthousiaste, maar bedaardemensen die al wat van de wereld hebbengezien. Op onze school met Peter Stabel.Die mag op elke internationaliseringsbeurs zijnlicht eens gaan opsteken, daarna alles een paarkeer laten bezinken om zeker niet de Scheldeover te steken op het ijs van één nacht. Plannenmaken, aftasten, bespreken met Danny VanRoyen en aan de slag.Op een van die bijeenkomsten werd Peter Stabelaangesproken door mensen van een schooluit Terneuzen die een partnerschool zochtenin België. ‘Hun’ hadden al projecten lopen metDuitsland, Spanje en Finland, maar nu zochtenze een goed beheersbare en korte uitwisselingniet te ver over de grens. Peter sprak er opschool terloops Sonja over aan. Sonja Suij. Met ijachteraan. De Belgische Suy is met uy. Dan weetje ’t wel. Snelle Golf met gele nummerplaat metzwarte letter-cijfercombinatie. Dan weet je ’tnog beter. En voor ze ’t goed en wel besefte, zatSonja aan de vergadertafel met haar landgenoten.Heen- en weergemail.Contactpersoon in Terneuzen is de VlaamseKarine Catrysse. Studiegenote van Eric Balthau.Bewaart goede herinneringen aan Eric en hunstudietijd. Zeer goede. Dus was de band met ’tCollege snel gelegd. Dra stond alles in de steigers:één klas van onze tweedes twee dagennaar ginds en twintig leerlingen van hun eerstejaarde twee volgende dagen naar hier. Er werdgewerkt rond de Middeleeuwen en het alomgekendejeugdboek ‘Kruistocht in spijkerbroek’.Hollands boek, want ‘spijkerbroek’ en niet ‘jeansbroek’zo zou ik dit jaar leren.Het ging dus voorzichtig van wal, kleinschalig,één klas maar. Met van onze kant welgekozenpionnen. Uiteraard Sonja Suij: steeds druk in deweer en vorig schooljaar tijdens de deliberatieseven op oranje Crocs. Kwestie van de zaak eensaf te tasten, even te voelen hoever ze wel kongaan. En toen ze in de lange gang wel opmerkingenkreeg over haar in internationale contexthoogst ongepast en zelfs uitdagend schoeisel,maar zelfs Pol Van Dam er niet aan dacht haarte vloeren met een beenharde gemene tackle,moet ze gedacht hebben dat het wel snor zat.Oranje zou dit jaar nog meer welkom zijn, dedomme Belgen zouden de brave Nederlandsekindertjes niet meteen opeten.Sterke ploegOok andere grote kanonnen werden bovengehaald.Rik Verniers als coach van het Belgischteam. Rik, de topdiplomaat: kan zelfs Kabila enKagame (en voeg er maar gerust onze Karel aantoe) uit één glas laten drinken. Geert Verwilligen.Letterlijk grensgeval, want de Belgisch-Nederlandsegrens loopt dwars door zijn living. Hardewerker, die graag eens over het muurtje gaatkijken. Zelfs zijn kinderen hebben grensnamen,want met Piet, Tine en Jan kan je aan beide kantenvan de grens terecht. Boomlang, altijd meegenomenom te gaan onderhandelen. Gelijkewapens. Hilde Van den Berghe. Madam. Madammet stijl. Praatvaar. Duidelijk. Presentatorstem.Komt met iedereen overeen, maar laat zich nietopzijzetten.42 IC HOU juni 2009


SchackboekEn ook van Nederlandse zijde werd blijkbaar weluitgekeken wie ze voor het missioneringwerkmoesten afvaardigen. Vorig jaar was ik nog nietbij de zaak betrokken, maar we hoorden tochniets dan positieve klanken over blijkbaar zeersympathieke mensen met exotische namen alsJannie en Petra.En alles verliep vlot vorig jaar. Zo vlot dat aanuitbreiding van het project werd gedacht. Gevolg:dit jaar zouden er twee klassen uitwisselen.Moest de ploeg uiteraard uitgebreid worden.Geen kandidaturen uitschrijven. Want nogvoorzichtig zijn. ’t Was tenslotte nog maar hettweede jaar. Er was al wederzijdse genegenheidgegroeid, maar we zagen ons toch nog nietmassaal inschrijven voor de Elfstedentocht.Nog een sterkere ploeg!Een verkenningsronde en ’t was rap gefikst. AnDe Wilde. Nooit moe. Hoog spreekdebiet. Volgzaam,luisterbereid, maar slaat snel haar slag.Jonge leeuwin die de boel desnoods wel draaiendezou houden mocht ouwe krijger Rik ietsoverkomen. Rug, sinussen, allemaal littekens vanvroegere veldslagen. Rekening mee houden.Aha, er zou weerom een toneelworkshop zijn?Steven Van Peteghem op het veld. Oscarwinnaar.Zelfde lach als Filip Peters. Rasacteur diemet twee woorden alle aandacht naar zich toekan zuigen. Gaat nooit ergens ongemerkt voorbij.Zelfs niet wanneer hij traditioneel een kwartierte laat komt.En verrassing van de dag ... Kirsten Merckx. Superorganisator.Jonge leeuwin met veel potentieel.Kickt op organiseren en plannen. Nu nogonderdaan van Geert, maar zal binnen afzienbaretijd wel een putch plegen. Sympathiek enslim. Eigenlijk sympathie-iek en sliem. Want vanBornem. Bornim. Van over ’t water dus. Ideaalom de Nederlanders te laten kennismaken meteen ander soort Vlamingen. Goed volk. maarwat anders.En ook ik werd aangesproken. Misschien haddenze een echte Belgicain nodig: sjoemelaar, opportunist,profiteur en man van het halfslachtigcompromis.Al in augustus werden de koppen bijeengestokenin het bureau van adjunct Danny Van Royen,chef internationalisering. Heeft de eigenaardigeeigenschap dat hij medewerkers kan laten gelovendat ze onmisbaar zijn. Dus plooit ieder zichnog eens dubbel.Goed, dubbele bezetting dus dit jaar. Sonja zouwegens andere opdracht en een nieuw Nederlandsproject met het derde jaar even afstandnemen, maar steeds beschikbaar blijven in tijdenvan nood. Het schema zou hetzelfde blijven:Middeleeuwen, theaterworkshops, Kruistochtin spijkerbroek en middeleeuwse spelenin Terneuzen en marktbezoek in Sint-Niklaas.En om de nieuwe bende nog wat extra te motiverenwerd een werkvergadering belegd in Terneuzen.’t Was nog vroeg dag in augustus, dushadden we wel nog even tijd. Pas op donderdag22 januari zouden we naar ginder trekken.Na de lessen uiteraard. Verder krijgen we onzedirectie niet.Op verkenning naar het NoordenEn ’t was regenachtig die dag. En nog berekoud,met een snijdende westenwind. Hollandsweertje, een weertje om de dijken in de gatente houden. We startten al met een typisch Belgischvertrek naar Terneuzen: met vier auto’s ennog voor de Ramblas van de Freddy waren wemekaar al kwijt. Belgen begrijpen nu eenmaalhun nationale leuze ‘Eendracht maakt macht’niet zo best.Maar kom, nog voor de grens wezen alle neuzenweer in dezelfde richting. Roggeman zouhet goed gevonden hebben: via verschillendewegen toch hetzelfde bereiken. ‘Eenheid in verscheidenheid’,heet dat bij hem.Net over de grens verandert het landschap. Ikkrijg er alvast geen kick van. Fietspaden afgescheidenvan de rijbaan voor auto’s. Belachelijk.Kan je niet eens als fietser vloeken op al diechauffeurs die je met hun onverwachte manoeuvresde pas proberen afsnijden. Heerlijkepoldervergezichten. Ronduit benauwend voormij als wielertoerist. De wind kan daar immersongenadig beuken. Kilometers in het rond geenhuis te bekennen. Zal je maar lekrijden tijdenseen fikse voorjaarshagelbui. Hou je Holland welvoor bekeken en word je onmiddellijk fan vande Belgische lintbebouwing. Daarbij, ik ben nietvoor die stilte van de polder. Geef mij maar hetVlaamse binnenland waar je steeds alert moetblijven, want om de honderd meter loert hetgevaar. Maar kom, de baan naar Terneuzen wastypisch Hollands: geen echte snelweg en gevaarlijkslecht verlicht. Wat opviel was wel dat demeeste chauffeurs hun manieren hielden. GeenGolf GTI die bij deze Siberische kou boenkboenkmuziekliet horen aan vooral de niet-fanservan, geen snelle BMW die je ‘coupeert’ of een‘ongedurigaard’ die bijna je koffer induikelt. Nee,discipline troef op weg naar het Zeldenrust-Steelantcollege. Een naam om adjunct VanRoyen jaloers te maken. We naderen Terneuzen.Nog een mop of twee over Hollanders ...Boterkoekenmep énrechtse en linkse hoekGenoeg gelachen. Het werd een groen lachje.Mooie parking aan het ZSC, geen slagboom: iedereenwelkom. Grote, mooie school van in deseventies. Geen koterij, geen opeenstapelingvan gelukte en minder gelukte verbouwingen.Toiletje gaan doen. Proper. Hier was een bezoekjegeen risicovolle onderneming op SOA’s,natte broeken door verkeerd gerichte sproeiersof natte schoenen door een verstopte riool.Geen ranzige cafégeur. Propere wastafels. Geenschrik van Mexicaanse griep als je de kraanopendraaide.Ondertussen werden de ‘anciens’ al letterlijkovervallen door hun Nederlandse collega’s inde vergaderzaal. Dit was geen gespeelde hartelijkheid,geen obligate Franse charme ofAmerikaans ‘gehug’. Dit was echt.Als echte Vlamingen stonden wij, de nieuweburger, in een hoekje te genieten van het welkom-schouwspel,maar ze lieten ons niet metrust. “Choeiedach, ik ben x, geef y, en u bent?Welkom, fijn om met jou samen te werken.” Dankan je niet met de billen dichtgeknepen in eenhoekje blijven staan. Dan ga je op in ... de sfeer.Met z’n allen aan de grote ronde tafel. Omdathet toch al tegen vijven liep, hadden onze noorderburen‘een koekje’ voorzien. Prompt gingeen immense schaal rond met boterkoeken.Niet zo van die miezerige die je ’s zondags bijde Vlaamse bakker haalt, die erg gevarieerde na-


Schackboekmen hebben, maar allemaal één ding gemeenhebben: je kan ze in je holle tand steken. Neen,dit waren maaltijdkoeken. En kwaliteit.Het ijs was voor mij alvast gebroken. Wat zeg ik?Gesmolten gewoonweg. Als sneeuw voor dezomerzon.Daar hingen we in de touwen met onzespreekwoordelijke Bourgondische levensstijl.En het was nog niet gedaan. Na een voorstellingvan het Nederlands onderwijssysteem, en vande school zelf via PowerPoint en film door JanSchut (zo voelden wij ons ook gezet) was hettijd voor een rondje praktische afspraken. Somswat teveel geleuter van hun kant, maar met eenvrouwenoverwicht in een vergadering loop jenu eenmaal altijd dat risico. En de sfeer bleeferin. Het liep tegen zeven en we kwamen deboterkoekenmep langzaam te boven. Tijd vooreen volgende kwak. Want ja, we moesten deschool toch nog bezoeken en de terugweg wastoch ook nog een tijdje karren. Dus rolden ze dekaastafel binnen. En de flessen wijn, spa rood enspa blauw. Dit was teveel voor verscheidene collega’s,die zich snel excuseerden om het thuisfrontte verwittigen het avondeten dan tochmaar in de diepvries te steken. Rechtse hoekwaarvan we nog nauwelijks gingen bekomen.Oh ja, ze hadden ook nog een kennismakingspakketvoor ons: stevige plastieken zak met talvan veelkleurige brochures: mooi, modern, blitsen geen kitsch. Ik zag weer die ene wenkbrauwvan Danny Van Royen de hoogte ingaan. Datvoorspelde niet veel goeds. Een idee! Je zag hetzo: die voelde zich hier als een vis in de Westerschelde.Ideeën vielen zomaar uit de lucht in geschenkverpakking.Linkse hoek dus.En een uppercutBut the worst was yet to come. Bezoek aan deschoolgebouwen. We hadden al in de touwengehangen, waren nog maar net bekomen vande links-rechtscombinatie en kregen nu eenuppercut van jewelste. Uitgeteld. Was dit weleen school? Proper. Wat zeg ik? Clean, bacterievrij,van de ingang tot de uitgang. Geen stofjeop de trappen, geen zwart veegje op het linoleum.Open, ruime klassen. Mooie, met smaakversierde klassen. Leraarskamer met bakjes opde gang, computervolle werkruimte en gezelligezitruimte met moderne maar stevige meubeltjes.Geen Ikea. Morres, minstens. En leeg enproper. Niet te vergelijken met onze leraarskamermet haar typisch ‘containerparkgevoel’.Via steriele gangen naar de schoolbibliotheek.Computergedeelte. Allemaal dezelfde computers.Zelfde klavieren. Flatscreens. Strak zwart.Reusachtige balie. Mogelijkheid om dvd’s teontlenen. Met de nieuwste films. Mijn oog vielop de dvd van ‘Valkyrie’. Film moest in Belgiënog uitkomen. Was nog niet eens te zien in deSiniscoop. Slikken dus maar.Op naar hét wetenschapslokaal, voor onzenoorderburen de ‘science floor’. Verwilligenvoelde zich wat duizelig worden. Van Royentrok zich uit de slag met een uitleg van “als bijons daar en daar een plafond is uitgebrokengaan we volgend jaar een paar lokalen samenvoegen,de deuren anders steken, wat oudetoiletten uitbreken en dan hebben we ooknieuwe wetenschapslokalen”.Dan maar naar de sporthal. Konden ze ons deloef niet afsteken, want van sporthal hebbenwe wel wat te tonen, niet! Maar omdat het aldonker was kon je het maar amper zien, maar erwaren buiten ook nog sportterreinen. Kunnenonze olympics alleen maar van dromen. We gavenonze nederlaag ridderlijk toe: zo’n school zalje in België niet gauw vinden. De Nederlandseoverheid heeft dan ook een pak geld over voorschoolgebouwen.’Familiegevoel’Het afscheid was allerhartelijkst. Ja, ‘hun’ gingennog eens bij ons op werkbezoek komen vooraleerde uitwisselingsweek van start ging. Terug richtingBelgië. Een ervaring rijker. Zowel materieel als vooralwarm-menselijk een lesje geleerd. ’t Was wat stilin mijn busje. Ze hadden ons een poepje laten ruiken.Maar niet uit de hoogte, nooit belerend, nooitook maar een vorm van kritiek gehoord. Toffemensen, die Nederlanders. Nooit vermoed dat ikdat ooit zou gedacht hebben.En uiteraard hebben we hen ook goed ontvangen.In de vergaderzaal en nadien met kaas enwijn in de priesterrefter. Hartelijk weerzien. Alsoffamilie op bezoek komt.Dit gevoel gaf het hele uitwisselingsproject me:het familiegevoel. Van dezelfde stam maar tochal iets anders. Een accentje verschil. Met grenzeloosrespect voor mekaar. Blij weerzien op eenterras in Hulst. Blij weerzien ’s anderendaags bijons op school. En op vrijdag samen aan tafel omde uitwisselingsvierdaagse af te sluiten. Afsprakenmaken om het volgend jaar nog beter tedoen, want zoveel is zeker: Terneuzen laat Sint-Niklaas niet meer los.En op zaterdag spring ik op mijn fiets. Prachtigelentemorgen. De grens over na de bossen vanVerwilligen.En plots lijkt die polder me niet meer zo beangstigendgroot en lijken de Nederlandse fietsersme een pak sympathieker dan voorheen. En laatme maar lek rijden, want ik weet, hier woontgoed volk. En er schiet me een liedje te binnen.‘Ik hou van Holland, ...’ van Heintje.Mijn vrouw gelooft haar ogen niet als ze mehet deuntje ’s namiddags nog hoort fluiten.Herman Schack44 IC HOU juni 2009


wie schrijft die blijftJim Van Nunen: nationaal laureaatDavidsfondswedstrijdSchrijverstalentbeloond!Jim van Nunen (6LWIb) werd nationaal laureaatvan de Junior Journalist-wedstrijd van hetDavidsfonds! Een fantastische prestatie waar weals school erg fier op zijn.Aan deze wedstrijd, georganiseerd door het Davidsfonds, namen ditjaar 35000 leerlingen uit meer dan 800 scholen deel. Jim besloot hetopgelegde thema ‘Terug naar toen’ te benaderen met een essay overdarwinisme en de houding van de maatschappij tegenover deze theorieën.Hij behaalde in de categorie 3de graad non-fictie in de Sint-Niklase afdeling een eerste prijs. Aline Cleyman (6WEWIb) haalde in decategorie fictie eveneens een eerste prijs.Beide laureaten mochten daarom doorgaan naar het nationale niveau.Eminente juryDe tekst van Jim werd door Geert Spillebeen (auteur en radiojournalistVRT) en Rik Van Cauwelaert (hoofdredacteur Knack) gekozen tot winnaarin zijn categorie omwille van het hoge essaygehalte met heldereopbouw en structuur, bovendien over een actueel onderwerp enbehandeld vanuit een wetenschappelijk oogpunt met persoonlijkeinvalshoek.’Op de nationale uitreiking op 9 mei in het Museum voor Natuurwetenschappente Brussel mocht Jim een uitgebreid boekenpakket eneen Prijs van Knack in ontvangst nemen. Directeur Roggeman nam deklasprijs, eveneens een boekenpakket, in ontvangst en kwam die persoonlijkaan de klas overhandigen. Jim, de klas en klassenleerkracht,tevens leerkracht Nederlands Eva De Schryver overlegden hoe de prijsbest kon verdeeld worden.De suggestie van Jim om het boekenpakket aan het OLC te schenken,zodat alle leerlingen er gebruik van konden maken, viel onmiddellijkbij iedereen in de smaak.Jim werd door het Davidsfonds ook uitgenodigd om een persoonlijkrelaas te schrijven over de Galerij van de Evolutie (in het Museum voorNatuurwetenschappen). Zijn bijdrage werd al gepubliceerd in ‘Omtrent’.We wensen Jim bij deze nogmaals proficiat en publiceren zijn bekroondeessay in deze Ic Hou.Bekroonde essay van Jim van NunenOn the origin ofmisunderstandingIn het najaar van 2009 zal het precies honderdvijftigjaar geleden zijn dat Charles Darwin het baanbrekendewerk On the Origin of Species publiceerde.Nooit zou een wetenschappelijk werk zoveel jaarna verschijning nog steeds het brandpunt zijn vanhevige discussies en verzet.Anders dan bij Newtons Principia is het voor de mens moeilijker in te ziendat alle levende wezens een product zijn van natuurlijke selectie dan in tezien dat de aarde voorwerpen aantrekt. Belangrijker, zwaartekracht heeftgeen implicaties op onze traditionele denkbeelden.Het evolutionaire model op basis van natuurlijke selectie zoals geopperdwordt in On the Origin of Species heeft er in de eerste plaats voor gezorgddat het aardse en menselijke leven als gevolg van een scheppingsdaadop de helling kwam te staan. De Bijbel leek niet meer een correcte versiete kunnen geven voor onze vooraanstaande plaats hier op aarde en wemoesten onze superieure positie ten opzichte van de andere levende wezenslaten varen voor een rol van mens tussen de dieren. Daarnaast is hetonaanvaardbaar te veronderstellen dat we een product zijn van puur toevalen afstammen van een niet-menselijke voorouder. Want wat dan methet doel dat God ons allen heeft meegegeven?Niet verwonderlijk dat de publicatie heel wat opschudding met zich teweegbracht.Een eeuwenoude pijler waarop een groot deel van de westersesamenleving gevestigd was, werd plots verworpen. Het religieuzeaspect was echter niet de enige boosdoener om de evolutietheorie in een


wie schrijft die blijftsnel tempo algemeen aanvaardbaar te maken. Ook de wetenschappelijkewereld reageerde terughoudend. De evolutietheorie bevond zich in degrenszone van de wetenschap, omdat zij indruiste tegen andere opvattingenover onze ontstaansgeschiedenis. Toch werd Darwins idee al snel eengevestigde waarde omdat de bewijzen ervoor zo overweldigend waren.Darwin beschikte over een enorm fossielenbestand dat een stevige basisvormde voor zijn theorie. Hij baseerde zich op het zichtbare en de waarneembarediversiteit onder soorten. Fossielen die later werden gevondenwaren (en zijn nog steeds) een bevestiging van wat Darwin honderdvijftigjaar geleden neerschreef. Een tegenbewijs zou de theorie onherroepelijknaar de prullenmand verwijzen, maar iets dergelijks werd nooit gevonden.In de twintigste eeuw, bij de opkomst van de genetica in het algemeen ende ontdekking van DNA in het bijzonder, werd de bewijslast enkel overtuigender.Zó overtuigend, dat we zelfs geen fossielen nodig hebben om aante tonen dat de evolutietheorie waarheid is. In de onzichtbare, niet met hetblote oog waarneembare wereld van het genoom worden we geconfronteerdmet prachtige evolutionaire structuren die ons met de neus op deonderlinge overeenkomsten tussen de soorten drukken.Kunnen we dan concluderen dat het enkel fundamentalisten zijn die vandaagde evolutietheorie stellig blijven ontkennen? Dit is slechts een deelvan de waarheid en het is een noodzaak hier genuanceerd een kanttekeningbij te maken.In het begin van de twintigste eeuw kenden de Verenigde Staten eenenorme rijkdom als gevolg van de industriële revolutie die zich in sneltempodoor het hele land had voltrokken. Velen kwamen er de Americandream waarmaken en hadden daar veel voor over. De Amerikaansemachthebbers werden geconfronteerd met de verloedering van de oudedeugd en gemeenschapszin. Het was tijd om paal en perk te stellen en deBijbel weer in te voeren als een kompas naar een beter leefbare wereld.Want was het niet uitgerekend de evolutietheorie die de impact van hetHeilig Schrift als dusdanig had doen afnemen? Zo werd het creationismegevormd, een maatschappelijke beweging tegen Darwins leer en dus aanvankelijkniet zozeer een filosofisch of theologisch systeem. Hoewel toenniet met zoveel woorden gezegd, geloofden aanhangers van deze visie ineen wereld die in zes dagen geschapen was door een almachtige schepperdie elk organisme met de nodige kennis van zaken ontworpen had.Mensen van dergelijke strekking werpen liever de wetenschappelijke theoriein de prullenmand dan het Heilige Boek zelf op de korrel te nemen.De impact van dit vroege creationisme kan niet onderschat worden. In destaat Tennessee werd algauw een wet aangenomen die verbood de evolutietheoriete onderwijzen in openbare scholen. John Thomas Scopes,onderwijzer, kreeg in 1925 een proces omdat hij dit stellig weigerde. Dezeopmerkelijke rechtszaak kreeg wereldwijde aandacht waarop de creationistenzich moesten verantwoorden. Het lukte hen niet om met overtuigendeargumenten voor de dag te komen; de zaak liep af in het voordeelvan de leraar. Het creationisme zou voor enkele decennia van het toneelverdwijnen, maar het onderliggende gedachtegoed bleef bestaan.De jaren zestig vormden het nieuwe tijdskader waarin het creationismeweer ten volle kon openbloeien. De creationisten van die tijd namen hetWoord nog letterlijker dan hun voorgangers. Het is een typisch voorbeeldvan fundamentalisme, en niet alleen uit Rooms-Katholieke hoek, neen, ookandere religies vonden aansluiting bij het creationisme. Zo heeft ook demoslimwereld een sterk creationistische vertegenwoordiging.Naarmate deze ideologie, onder de naam creationisme, steeds meer eenpejoratieve bijklank kreeg, richtte men een zogenaamd nieuwe visie op,bekend onder intelligent design. Men claimt dat er wel degelijk verschillentussen beide stromingen te vinden zijn, maar dat is louter arbitrair: er isgeen wezenlijk inhoudsverschil tussen creationisme en intelligent design.Beide zijn even verwerpelijk en in wezen fout.Het kan nuttig zijn enkele voorbeelden aan te halen waarmee de creationistenons op een ‘wetenschappelijke’ manier trachten te overtuigen vaneen scheppend wezen in de natuur. Het oog, bijvoorbeeld, is een klassiekeronder het volkje, hoewel ondertussen achterhaald. Ons zichtvermogen,zo stellen zij, is té complex om in één keer en de novo te ontstaan. En, zoalskenmerkend voor het creationisme, moet alles wat té mooi, té complex enté onwaarschijnlijk is, toegeschreven worden aan een hogere macht. Eventueletussenstadia, die de evolutietheorie impliceert, zijn niet functioneelofwel minder goed dan bestaande systemen: ‘een half oog heeft geenvoordeel’. Michael J. Behe, Amerikaans biochemicus en fervente aanhangervan intelligent design, stelt het als volgt: haal één onderdeel weg uiteen muizenval en het geheel wordt functieloos. Dit principe staat bekendonder de Engelse term irreducible complexity, of onherleidbare complexiteit.Een systeem is onherleidbaar complex als het alle onderdelen samennodig heeft om te functioneren.Het oog leek een perfect voorbeeld voor deze complexiteit. Zelfs Darwinerkende de complexiteit van het oog. In het laatste hoofdstuk van On theOrigin of Species maakt hij enkele bedenkingen. Hij geeft grif toe ‘dat eencomplex iets als het oog naar het absurde neigt’. De creationist wrijft nugelukzalig in zijn handen, want is dit niet hét bewijs dat Darwin zélf twijfeldeover zijn theorie? Echter, Darwin gebruikte dit in de vorm van een retorischevraag om zijn tegenstanders uit te dagen. Zijn genadeslag wordtgesierd door zijn eenvoud: bewijsmateriaal en een daarbij horende stevigwetenschappelijk onderbouwde theorie.Met computersimulaties heeft men aangetoond dat tussenvormen vanhet zichtvermogen, die uiteindelijk tot het huidige oog geleid hebben, allemaaleen nuttige functie hadden. Computersimulaties, en het daarbij horendeonderzoek bij slakken, mossels en inktvissen, bewijzen dat elke fase,hoe schijnbaar onbenullig ook, het verschil kan opleveren tussen dood enleven. Hierbij valt te denken aan een pigmentlaagje dat het verschil tussenlicht en donker kan waarnemen. Visuele perceptie is minstens veertigkeer ontstaan in de afgelopen vier miljard jaar. De creationist met nog eengreintje verstand moet zich wel gewonnen geven, maar van opgeven isblijkbaar geen sprake. Het Eigen Gelijk moet ten koste van alles doorgedruktworden.Het huidige hot topic is de flagelmotor bij bacteriën, een voortbewegingsmechanismedat een vrij bewegende as aandrijft. Hier werd veel onderzoeknaar gedaan, niet altijd even vruchtbaar, maar het is een logischweinig correcte manier om dan het scheppingsidee in te voeren. Stel datje getuige bent van een goocheltruc die ongelooflijk lijkt. Je kan niet meteenachterhalen hoe het truucje werkt, omdat je niet vertrouwd bent metde goochelkunst, omwille van je eigen naïviteit, ... Grijp je dan ook naarhet bovennatuurlijke? Natuurlijk niet, want je weet dat er iets meer achter46 IC HOU juni 2009


wie schrijft die blijftmoet zitten, ook al kan je niet meteen bedenken hoe de vork werkelijk inde steel zit. Zo ook met wetenschap. Er geldt een grote waarschijnlijkheiddat de flagelmotor een nieuwe functie is van een reeds oudere moleculaireeiwitstructuur.Een andere vorm van tegenargumentatie is tegenwoordig het betoog datmen aanduidt onder de satirische naam unintelligent design. Voor sommigeorganismen is het zeer goed aan te nemen dat er een onintelligenteontwerper aan het werk geweest is. We kennen een aantal lichaamsdelendie nauwelijks of geen functie hebben, verre van volmaakt zijn, ... Hetstaartbeentje bij de mens is een voor de hand liggend voorbeeld. Bij anderelevensvormen zijn nog talloze ander voorbeelden te vinden. Welkeontwerper zou een panda voorzien van een plompe duim, eerder eenstompje? Een veel beter alternatief zou hier wel op zijn plaats zijn. Maardankzij deze pandaduim komen we terecht bij de ware kern van de evolutietheorie:evolutie heeft geen doel en streeft niet naar perfectie – als hetwerkt, werkt het, en wordt het desbetreffende lichaamsdeel behouden. Ende duim van panda’s werkt waarvoor het dient: bamboe vastgrijpen.Debatteren met aanhangers van een geschapen wereld is niet mogelijk,althans in die zin dat het geen nut heeft. Enerzijds geef je ze veel meergeloofwaardigheid dan ze verdienen, anderzijds zijn het geen wetenschappersen kunnen ze je enkel ‘overtuigen’ met een subjectieve kijk opde wereld die van weinig doortastendheid getuigt. Het probleem dient opeen heel ander niveau aangepakt te worden, en daarbij heeft in het nabijeverleden PACE, the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, eenprecedent geschapen.In 2007 bracht dit Europese orgaan een rapport uit waarin men waarschuwdevoor de gevaren van creationisme in het onderwijs. ‘Wetenschapskritiek’,zoals de creationisten hun visie weleens durven noemen,vormt wel degelijk een gevaar voor de vrije democratie. Het principe vanvrije meningsuiting bestaat en het mag geenszins de bedoeling zijn censuurop te leggen. Maar creationisme is in volledige strijd met de wetenschapen heeft een aantal gevaarlijke consequenties, laat het dan de plichtzijn van Europa om ons daartegen te beschermen, vooral als men trachtdoor te dringen in het onderwijs.In het rapport wordt immers gewaarschuwd voor de infiltrering van allerhandecreationisten in onze maatschappij. Creationisme of intelligentdesign beschouwen als een Amerikaans probleem is een te nauwe visie;uit het onderzoek blijkt dat het creationisme getracht heeft zijn wortels tevestigen in alle lidstaten van de Europese Unie, door gebruik te maken vaneen geraffineerd systeem van indoctrinatie. Scholen zijn het hoofddoel,onderwijs is immers het geknipte medium om op grote schaal te de geestte manipuleren. Het onderwijs moet hoe dan ook gevrijwaard blijven vancreationisme. Het bekendste voorbeeld is wellicht The Atlas of Creation,een boek van de Turkse creationist Harun Yahya dat op enkele scholenreeds zijn ingang vond. Het boek, dat geen enkele wetenschappelijke ondergrondheeft, kan voor hevige verwarring zorgen door de misleidendeen foutieve informatie die het bevat. Wie stelt dat de evolutietheorie eengeloof is gelijkwaardig met het geloof in een schepping, slaat de bal grondigmis.Het ontkennen van evolutie is schadelijk voor de educatie van onze kinderen.Belangrijke theorieën verbieden in het onderwijs, zoals de evolutietheorie,is volledig in strijd met hetgeen tot de kennis van de kinderen zoumoeten behoren. Jongeren moeten in aanraking komen met dergelijkewetenschappelijke feiten omdat ze dan in staat zullen zijn om als volwassenebelangrijke spelers te worden in de evoluerende en toekomstgerichtemaatschappij. In feite zijn de creationisten voorstanders van een radicaleterugkeer naar het verleden, wat op lange termijn schadelijk is voor eenieder.De biomedische wetenschappen komen in gevaar wanneer de evolutietheorievan het podium moet verdwijnen. Hoe zal het in godsnaam dannog mogelijk zijn om doorbraken te creëren in het onderzoek naar aids,griepvirussen, ... Al deze organismen zijn onderhevig aan de wetten vanevolutie. Het is vreemd dit woordelijk te moeten bevestigen, want dit is alledaagsewetenschap voor de mensen die er jaren onderzoek aan wijdenen hun bevindingen wetenschappelijk kunnen staven op een onderbouwdemanier. De tautologie fungeert hier als een stijlmiddel.Evolutie is niet gestopt te evolueren sinds de publicatie van Darwins theorie.De laatste decennia wordt de theorie aangevuld met nieuwe bevindingen.Creationisme is nooit geëvolueerd en steunt pseudo-wetenschap. Hetis een eerder dogmatische visie dan een wetenschappelijke.Het mag dus duidelijk wezen dat creationisme een gevaarlijk instrument ister manipulatie van de geest. “Het voorstellen van een (waan)idee als eenwetenschappelijke theorie zonder bewijzen te kunnen leveren kan gerustvergeleken worden met een poging de geesten te manipuleren voor doelendie niet echt aansluiten bij een hoge moraal”, aldus het rapport. Voltairezei reeds dat als je mensen ongerijmdheden kunt laten geloven, je ze ookgruweldaden kunt laten begaan. Laat creationisme nu net een symptoomzijn van iets groters, religie, en je wordt geconfronteerd met het ware probleem.Een laatste genadeslag voor creationisme die tegelijk ook opgaat voor religie:wie ontwierp de ontwerper? Een ontwerper is in volledige strijd metde logica. Het bestaan van een almachtige godheid is een typevoorbeeldvan de contradictio in terminis. Het bestaan van een ontwerper werpt hetprobleem van zijn eigen oorsprong op. Een schepper maakt de zaken enkelgecompliceerder. Natuurlijke selectie is de enige elegante oplossing inhet vraagstuk naar (onze) ontstaansgeschiedenis.Wetenschap is een mooie manier om naar de wereld te kijken. “Volstaathet niet om te zien dat een tuin mooi is, zonder te moeten geloven dat erachterin nog feeën zitten ook?” Een citaat van de Britse schrijver DouglasAdams dat op gepaste wijze dit betoog kan afsluiten. De mens heeft geenreligie nodig om de wereld te verklaren of om zich ethisch te gedragen.Einstein wist het al lang: het meest onbegrijpelijke van het heelal is dat hetbegrijpelijk is.Jim Van Nunen 6LWIbIC HOU juni 2009 47


verbondenTilak raakte velenBroederlijk Delen 2009op volle toerenAls de Broederlijk Delen-carrousel zich naar jaarlijkse gewoonte in hetvoorjaar op gang trekt, dan is het steevast uitkijken naar boeiendeactiviteiten en ludieke stunts. Alle reeksen, van 1 tot 6, zetten groteevenementen op het getouw – meer daarover verderop in deze Ic Hou –en kosten noch moeite worden gespaard om leerlingen aan te moedigenmee aan die kar te trekken.De hele PAG-werkgroep is dan zoals steeds opde afspraak om het beste van zichzelf te geven.Waar rook is, is vuurLang voor het zomeruur ons hart doet opspringenvan vreugd, zijn de leden van de PAG al drukin de weer: er schijnt een licht in de duisternis.Broederlijk Delen, dat dit jaar arme Indiase vrouwenmet plannen steunt, staat in de steigers endat mag met gepaste luister worden aangekondigd.Met wierook! Alle leerlingen krijgen opdonderdagochtend 5 maart aan de schoolpoorteen brandend wierookstokje en met z’n allenbrengen ze dat naar de geïmproviseerde zandbakonder de luifel. Zo draagt iedereen al van bijhet begin zijn stokje bij – de hele school raaktsterk doordrongen van de geur van BD.Even later verschijnen er twee ghandi’s ten tonele;het zijn leraren Steven Van Peteghem enVincent De Meyer. Ze hebben zich niet alleenverkleed; ook hun hoofden zijn kaalgeschoren.Dat blijkt een schot in de roos: hun speelse aankondigingvan themaland India wekt meteenhet enthousiasme van vele leerlingen.Hoe het begon ...Eind januari nog, terwijl het vriest dat het kraakt,ontkiemt de solidariteit met het Zuiden. Tweevan onze godsdienstcollega’s en twee medewerkersvan Broederlijk Delen maken het lekkerwarm in de AvW en ze brengen onze vijfde- enzesdejaars op de hoogte van de campagne voordit jaar. De leerlingen maken kennis met Tilak,de Indiase vrouw die moet vechten voor haarbestaan, en ze komen een en ander te wetenover de context waarin extreme armoede voorvele Indiërs een realiteit van alledag is.Met die informatie moeten de leerlingen vanvijf en zes dan aan de slag, want zij zullen hunschoolmakkers van één tot vier in een kortevoorstelling duidelijk maken welke uitdaging BDdit jaar is aangegaan. Over het resultaat van huncreativiteit, hun presentaties op de startdag inmaart, brengt Michiel Geldof (6WeWib) verslaguit:“De eerste graad krijgt een vrij licht programmavoorgeschoteld: een inleidend filmpje over hetcontrast tussen de rijke en arme Indiërs, daarnaeen korte quiz en een Indiaas dansje, en danhet jongerenfilmpje van de BD-actie. De leerlingenvan onze derde graad hebben, kortom,een boeiende, leerrijke show ineengestoken diewordt geapprecieerd door een aandachtig engeamuseerd publiek.Voor de tweede graad mag het wat serieuzerzijn, met vooral de nadruk op het contrast tussende verschillende kasten in het sociale stelselvan India. De leerlingen worden ingedeeld intwee groepen: de brahmanen en de kastelozen.De brahmanen krijgen onophoudelijk privilegestegenover de kastelozen: zij mogen op stoelengaan zitten, worden bevoordeeld bij spelletjesen kunnen geen foute antwoorden geven. Alleleerlingen krijgen ook hier een kort filmpje tezien waarin Tilak haar verhaal vertelt. Dan volgteen overzicht van de acties hier op school eneen wervend woordje dat leerlingen moet motiverenom van BD 2009 een succes te maken.Eindigen doen ze met de grappige ‘Heilige Koequiz.”Broederlijk Delen is nu helemaal gelanceerd ende week die volgt, belooft! Op het programmastaan een spetterende Vlaamse kermis, heel watuitdagingen tussen leerlingen en leraren, eenstripbeurs, een solidariteitsmaal annex voetbalmatch,een koffiestop op de Grote Markt, onzeeigen SJKS-radio Studio Wadist, een benefietconcerten een rituele scheerbeurt van tweeleraren. Alstublieft!En maar plaatjes draaienEen plaatje aanvragen voor het goede doel?Rep je naar Studio Wadist, want dat is ook ditjaar onze hoogsteigen collegeradio tijdens demiddagspeeltijd. DJ Matthias Van Zele (6LWE)jaagt 6 dagen lang de favoriete muziek van leerlingenen leerkrachten door de boxen van debalkonklas. Voor een halve euro speelt hij je lievelingsnummer,en of dat nu een mazurka vanMozart is of een ballade van Brel, of de nieuwehit van Jef Burm ‘Zijde gij oak van Sinnekloas?’,het maakt niets uit!Achter de schermen van Studio Wadist is eenheel team actief. Een viertal zesdejaars heeftradiospots ingesproken om alle andere activiteitenaan te kondigen, Bram Krieckaert en MichielGeldof uit 6 WeWib nemen interviews af enbrengen verslag uit, een promoteam maakt opde startdag in alle klassen reclame, een stel enthousiasteleerkrachten sluit de middag telkensaf met een dansje op de speelplaats, waaraanliefst ook zoveel mogelijk leerlingen meedoen,en de algemene administratie en organisatie isin handen van enkele intussen zeer bedrevenPAG-collega’s.Ook dit jaar blijkt Studio Wadist een bijzondersuccesvol en onmisbaar onderdeel van de BDcampagne.EpiloogLang na de wervelende BD-week in het beginvan maart heeft de PAG nog een uitsmijterin petto. Op woensdag 1 april voert devastenvoettocht/-fietstocht een kleine 1400mountainbikers, fietsers en wandelaars langsWase wegen, en tijdens de dagen erna, vlak voorde paasvakantie, sluiten we stemmig en ingetogenaf met de paasvieringen in de kapel. Dat zijntelkens pareltjes: enkele heel gedreven PAG-collega’screëren er samen met hun leerlingen eeninspirerend bezinningsmoment dat mag geldenals het orgelpunt van een maandenlang engagementvoor de derdewereld.Met dank aan: Michiel Geldof, Vincent De Meyer,Frédéric Caulier en Ilse Van Steelant.JO48 IC HOU juni 2009


verbondenKale knikkerslaten euro’s rollenPluimenvoor degepluimdenOud-testamentische helden verlorenwel eens hun uitzonderlijkekrachten wanneer hun schedelswerden kaalgeschoren; hedendaagsestrijders brengen het erlang zo bekaaid niet af!Want met hun coupe à la Ghandi wisten eenhele resem collegecollega’s het hoofd bijzonderkoel te houden, en tegelijk een stukje vanhun warme hart te schenken aan Tilak en zoveelandere Indiase sterke vrouwen. Het verhaal vaneen stel kale heertjes die toch niet van een kalereis thuiskwamen.Jonathan Beyaert: “Ideeën van hoge gisting,daarvoor moet je op café zijn. Dit keer niet anders:onze snode collega Vincent De Meyer zouzijn hoofd volledig kaal scheren voor de actiesvan Broederlijk Delen. Die staan dit jaar in het tekenvan Tilak uit India, en vandaar zou een wervendeGhandi-lookalike immers niet misstaan.Fijn brilletje op de neus en gehuld in oranjegewaden animeerden Vincent De Meyer enzijn godsdienstcollega-kletskop Steven Van Peteghemdagenlang de meutes leerlingen diedoor de gangen trokken. Zo geestig moeten de6HWa’ers dat gevonden hebben dat ze mij kortdaarna polsten hoe ver ik bereid was te gaanvoor het goede doel. 6HWa was kennelijk uit opeen kleine weddenschap.Collega’s Vincent De Meyer en Frédéric Caulierhadden dat meteen geroken en spoorden mijnleerlingen heimelijk aan mij uit te dagen ookmijn haar te laten afscheren. ‘Geen denken aan’,was mijn eerste reactie. Maar omdat de leerlingendaar geen genoegen mee namen, steldeik hen deze weddenschap voor: als ze in staatbleken 750 euro in te zamelen voor BD, danzouden ik en collega Caulier onze koppen latenkaalscheren.”Frédéric Caulier: “Ik vond dat ik sportief moestzijn en meedoen. Maar we zouden onze huidduur verkopen en waar we konden, probeerdenwe de 6HWa’ers een beetje plagerig stokken inde wielen te steken. We trakteerden hen weleens op wat boegeroep en tijdens hun eerstecollectes zijn we hen een beetje gaan uitlachen.”Jonathan Beyaert: “Op enkele drukke ‘kruispunten’hadden de leerlingen een collectebus gezet,maar wij vreesden dat dit niet volstond om aanhet vooropgestelde bedrag te komen. Dus hebbenwe hen nog een paar ideetjes ingefluisterd.En ja hoor, heel kort daarop begonnen de mannenvan 6HWa cakejes, pralines en paaseitjes teverkopen en de winkel draaide! Opvallend veelvan die snoeppapiertjes vonden we trouwensin de leraarskamer; het leek wel alsof onze eigencollega’s ook onze scalp wilden!“Kantje boordje?Frédéric Caulier: “Tegen het einde van de actiebleek het kantje boordje te worden: net geen750 euro of net wel. Er was meer nodig! Maar alsde nood het hoogst is ...: Arne en Rinke, de tweeinitiatiefnemers uit 6HWa, schudden op het laatstenippertje een heuse stunt uit hun mouw. Zeorganiseerden in allerijl een minirockconcert inde AvW en als daar wat volk op af zou komen,dan zaten ze op rozen. Het werd een succes:meer dan 150 leerlingen kwamen er mee supporterenvoor onze kale koppen.”Jonathan Beyaert: “Het resultaat was hartverwarmend:maar liefst 1080 euro had 6HWa ingezameld!Daarmee was meteen het pleit beslecht:op donderdag 2 april om kwart voor één zoudenwe in de balkonklas voor een duizendkoppigcollegepubliek onder het mes gaan.“Kale knikkerJonathan Beyaert: “ ‘Ge gaat dat toch niet doen,zeker!’ oordeelde mijn moeder streng, en op devooravond van onze rituele scheerbeurt, kwammijn dochtertje Marthe (4) me huilend smekendat de kindjes van mijn school zoiets toch nietmochten doen! Achteraf vond iedereen mijnnieuwe look best oké. Sommigen vergelekenme zelfs met Sven Ornelis en Wim Opbrouck –heel flatterend! En natuurlijk konden velen hetniet laten over mijn hoofd te aaien.”Frédéric Caulier: “Mijn vrouw zag het op voorhandniet meteen zitten, maar toen ik als skinheadthuiskwam, was ze best enthousiast. ’sMorgens plaagde ze me zelfs uit bed met een‘Hela, pletsekop, opstaan!’ Sommige collega’s


verbondenvertelden me dat ik er jonger en knapper uitzag. Dat laatste was eigenlijkmijn eigen conclusie ...“Jonathan Beyaert: “De scheerbeurt zelf vond ik een heel aangrijpendmoment. Niet zozeer omwille van BD, maar omdat het me deed denkenaan de gevangenen in Auschwitz, die ook allemaal eerst hun haarmoesten laten afscheren. Ik kreeg het gevoel dat mijn identiteit werdaangetast; ik had er immers geen idee van hoe ik eruit zou komen.”Frédéric Caulier: “Ik vond het best een hoogtepunt. De bevallige kapstersdie ons eigenlijk wel in de watten hebben gelegd, de juichendemenigte en de vele enthousiaste reacties gaven me een fantastischgevoel.”9 of 13 millimeter, ik wil er van af zijnFrédéric Caulier: “Wat mij betreft is dit initiatief voor herhaling vatbaar.Misschien hoeven we volgend jaar niet persé opnieuw haar af te scheren,maar een soortgelijke stunt zie ik absoluut wel zitten. We hebbendit jaar een heel sterke sfeer gecreëerd rond BD en zo hebben we dehele actie nieuw leven hebben ingeblazen. Op die manier hebben wede solidariteit met de derdewereld, ernstige materie, bijzonder goedverkocht gekregen aan onze leerlingen. Dat was bovendien een vanonze belangrijkste doelstellingen.”Jonathan Beyaert: “Kaalscheren, daar zullen ze mij niet meer mee liggenhebben; sinds die bewuste 2de april onderhoud ik mijn brosjetrouwens keurig. Om de paar weken gaat de tondeuse er over en zescheert op ... even denken, ... 9 of 13 millimeter, daar wil ik nu vanafzijn. En wat de volgende jaren betreft, ben ook ik gewonnen voor zo’nnieuwe ludieke stunt. Ik heb de voorbije BD-periode ervaren als eenheel intense warme tijd die mij, en vele andere mensen, echt voldoeningheeft geschonken. Ik hoop dat we de volgende editie van BDeven overtuigend kunnen laten leven.”Frédéric Caulier: “Na afloop van BD 2009 kwamen sommige mensenme zeggen: ‘Chapeau, meneer! heel knap van jullie!’ Maar de pluimenzijn eigenlijk voor de kiekens die niet geplukt zijn. De initiatiefnemens,zij verdienen de pluimen. Chapeau, Arne en Rinke en jullie klasgenotenuit 6HWa!”Jonathan Beyaert: “Trouwens, tijdens de paasvakantie kregen we debezorgde mail van een godsdienstinspecteur die had horen vertellenover ons initiatief. Hij waarschuwde ons dat Simson (beter bekend alsSamson), de held uit het Oude Testament, al zijn kracht had verlorentoen zijn haar werd afgeschoren. En hij raadde ons aan een mutsje tedragen, want door het chronische gebrek aan vervangers kon hij zichgeen tweetal zieke godsdienstleerkrachten veroorloven. Maar bovenalhad hij veel lof voor de hele actie.“JOArne en Rinke:de haarvretersDelilah, u weet wel, de Filistijnse schone die deIsraëlische hercules Samson verleidde en vervolgensdiens haar afschoor om hem van zijn kracht te beroven,zij zou wel eens de muze kunnen geweest zijnvan Arne Smet en Rinke Vanhoeck.Die twee zesdejaars (6HWa) hebben het immers aangedurfd twee van hunleraren volledig te pluimen – letterlijk zowaar! – voor het goede doel.Rinke: “Het begon allemaal met meneer De Meyer, godsdienst- en geschiedenisleraar.Hij had zichzelf prompt laten kaalscheren en hij daagde ons uitom met meneer Beyaert hetzelfde uit te halen. Als we een bepaalde somgeld zouden inzamelen, dan zouden we onze tondeuses op meneer Beyaertmogen loslaten. Meneer Beyaert zelf reageerde wat afwachtend; hijzou onze uitdaging alleen aanvaarden als ook meneer Caulier meedeed.En zo ging de bal aan het rollen.”Arne: “Aanvankelijk aarzelden we nog bij het voorstel van meneer De Meyer,want als het ons niet lukte het vooropgestelde bedrag bijeen te krijgen,dan zouden we misschien zelf kaalgeschoren worden. Wij waren eigenlijkmoeilijker te overtuigen dan onze leraren!”Rinke: “Maar tijdens een middag kwamen meneer Beyaert en meneerCaulier aan ons tafeltje zitten en ze smeten hun plan op tafel: wij moesten1000 euro inzamelen en dan zouden zij hun haar laten afscheren. Als hetons niet lukte, dan ging ons haar eraf! 1000 euro vonden we te veel en wehebben afgeboden tot 750 euro. That’s a deal!”Arne: “Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje en reclame makenom de campagne op te starten, leek dus overbodig. Toch zijn we alsnel affiches beginnen ophangen met daarop de hoofden van onze tweeleraren en de tekst ‘Wil je deze personen ook eens kaal zien?’”Rinke: “Onze school heeft een geweldig communicatiesysteem: de ‘vakjes’. Bijde prefect, kan je voor elke klas een briefje achterlaten in een vakje; dat briefjewordt dan opgehaald en voorgelezen. Zo bereik je meteen alle leerlingen!”Tussen woord en daad staan ..Rinke: “Als we 750 euro willen ophalen, dachten we, dan moeten we ookbuiten de schoolmuren gaan ronselen. Onze moeders zijn achter de pottengaan staan en hebben cake en koekjes gebakken; die zijn we op eenwoensdagnamiddag in de Stationsstraat gaan verkopen. We hadden meteen250 euro in kas! Toch moest de grootste geldstroom van op schoolzelf komen, beseften we, en daarom zijn we ook koekjes, cake en snoepjesgaan verkopen aan onze medeleerlingen. Het liep als een trein! Alleen,weinig mensen bleken bereid om echt broederlijk te delen en ons gewoonwat geld toe te stoppen. Als we moesten blijven bakken tot we aan 750euro zaten, dan zou dat onszelf handen vol geld hebben gekost.”Arne: “En ook onze ouders waren het stilaan een beetje beu om achter hetfornuis te blijven staan. Dan zijn we maar met collectebussen aan de slag gegaan.Met wisselend succes hebben we mensen aangesproken om een duitin het zakje te doen. Sommige grapjassen zeiden zelfs: ‘We geven geen geld,50 IC HOU juni 2009


verbondenwe willen júllie kaal zien!’ Gelukkig zagen ze ookwel in dat Broederlijk Delen daar niets aan had.Ondanks een afkeurende blik hier en daar, hebbenwe ons niet laten tegenhouden.”Rinke: “Of we aan 750 euro zouden geraken, hingaan een zijden draadje. Een risico dat we niet wildennemen. We hadden dus een masterplan nodig.Onze klassenleraar, meneer De Geest, deedons de gouden suggestie aan de hand: organiseereen concert in de AvW en vraag 2 euro inkom.”Arne: “‘Rock voor de Kale Kop’, ons benefietconcertvoor Broederlijk Delen, presenteerde ThePeace Frogs en zij gaven voor een goedgevuldezaal een fantastisch optreden. En, ja hoor: kassakassa, want alweer 300 euro erbij. Onze hele actieleverde meer dan 1000 euro op en daar zijnRinke en ik supertrots op.”Twee andere zottenRinke: “Jaja, het is ons gelukt. Wie had gedachtdat we de kaap van de 1000 euro zouden halen!Ons project is meer dan geslaagd. We hebbeneen serieuze uitdaging aangenomen – meermaalshebben we gezucht: ‘We halen het niet’– maar iedereen die ons niet zot verklaarde, isons blijven aanmoedigen. Dikke merci aan onzeouders, aan de klasgenoten die hebben meegewerkt,aan meneer De Geest, meneer De Meyer,meneer Caulier en meneer Beyaert. Dat dietwee laatsten ons af en toe een beetje kwamenjennen, heeft ons alleen meer gemotiveerd.”Arne: “Toen de buit binnen was, viel er eenenorm pak van mijn schouders. Rinke had trouwensde kas, en hij heeft mij nog even in spanninggehouden. Maar we hebben het voor elkaar,we hebben een pak geld binnengehaald.De hele BD-campagne heeft bovendien 1000euro meer opgebracht dan vorig jaar. Iedereenheeft dus een tandje bijgestoken en ons initiatiefheeft duidelijk gewerkt. Ik leer eruit dat allesmogelijk wordt als je je inzet. En het heeft meook aan het denken gezet: deze wereld heefteen facelift nodig en medemens en natuurmoeten terug meer op de voorgrond komen.Misschien moet ik daar ook maar wat meer aanmeewerken. Een Obama zie ik mezelf nog nietworden, maar hopelijk ben ik diep van binneneen beetje Guevara.”Rinke: “En dat meneer Beyaert en meneer Cauliervoor volgend jaar maar al op zoek gaan naartwee andere zotten!”JO1 to 6 in de strijd tegen armoedeKermis, kamikaze en koffieBroederlijk Delen heeft dit jaar een wervelende editie achter de rugen onze leerlingen van één tot zes blijven daarbij niet langs de zijlijnstaan. Want jammeren omdat de armen arm zijn, daar schiet niemandwat mee op. Dus komaan, kameraden, de armen uit de mouwen!Zoals gebruikelijk ‘stripten’ de derdes voor het goede doel – ze overtroffen nog het succes vanvorig jaar – en hadden de vierdejaars, naar aloud recept, alweer een bijzonder gesmaakte ‘culinairsolidair’ op het menu staan. Maar ook de eerste en de derde graad bleven niet achter.Vlaamse kermisJe engageren voor het goede doel en tegelijk plezier maken, het kan! Dat hebben onze eerstejaarstijdens de actieweek van Broederlijk Delen ruimschoots bewezen met hun fantastischeVlaamse kermis. De vertegenwoordigers van de 12 klassen steken in januari voor het eerst dekoppen bij elkaar om een scenario uit te werken: ze willen allerlei korte en leuke spelletjes organiserenzoals een hindernissenparcours, pottengooien, ballonnen prikken en vallende stokkenvangen. Zelfs een heus spookhuis staat op hun verlanglijstje. Met z’n allen steken ze de handenuit de mouwen: een hoop spullen moeten worden aangesleept, standjes opgebouwd, touwengesjord, spandoeken geschilderd, ... Maart blijkt een drukke maand!En dan is het zover. In een mum van tijd wordt de sporthal een ware kermisplek, en een pak leerlingenstroomt toe om zich te komen amuseren. Op de prachtige stand van 1Aa, met het mooieWall Ball-spandoek, moet je ballen vangen die over een doek worden gegooid en bij 1Ab groteballen door kleine gaten gooien. 1Ac laat je snoepjes van een touwtje afknabbelen en als dat lukt


verbondenKoffiestopStudio Wadistkrijg je een stempel. Bij 1Ad en 1 Ae kan je blikjes omver rollen of gooien.Wie wil sjoelbakken voor het Zuiden, moet bij 1Af zijn en bij 1 Ag mag jestokken vangen die een na een van een installatie vallen die de vader vaneen leerling helemaal ineen heeft getimmerd. Knap werk! 1Ah presenteerteen Megatwister waar je tussen al de anderen kan gaan kronkelen; ballonnenprikken met een pluimpje kan je dan weer op de Ballondarts van 1Ai.Wie er niet om maalt lang te moeten aanschuiven waagt zich aan het –weliswaar niet zo angstaanjagende – spookhuis van 1Aj en leerlingen meteen vaste hand kunnen bij de Electrofun van 1Ak proberen een vormpje afte werken zonder het metaal te raken. Tot slot kan je bij 1Al gaan ‘stijlvérspringen’:een kritische jury beoordeelt zowel de originaliteit als de uitvoeringvan je gekke sprong.Wanneer de bel gaat, weten de organisatoren: heel veel volk dat heel veelplezier gehad heeft – en dat niet minder dan 350 euro in het laatje heeftgebracht! Opzet geslaagd. Een fantastische prestatie van heel veel leerlingenuit ons eerste jaar, een warm gebaar aan de mensen uit het Zuiden.Wedden dat ...Leerlingen die leraren uitdagen voor het goede doel, dat moet welhaasteen universeel gegeven zijn. En aldus presenteerde Broederlijk Delen ditkeer een krachtmeting tussen het jonge geweld van de tweedejaars en deervarenheid van hun leraren en leraressen. Vier weddenschappen zoudenze met elkaar aangaan: een voetbalmatch, een ‘blad-steen-schaarestafette’;een spelletje tussen-vier-vuren en tot slot een partijtje touwtrekken. Datzou leiden tot een ploeg winnaars en wie dat wilde, mocht voor één europronostikeren.Leerlingen van het klassenberaad en een hoop vrijwilligers uit zowat alleklassen zetten hun schouders onder dit initiatief en zorgden voor eenvlekkeloze voorbereiding. Op de maandagmiddag van de BD-week, omhalfeen precies, blies de scheidsrechter het feest in gang. Eerst gaven deleerlingen en lararen elkaar partij op het voetbalveld, voor een wedstrijddie zou eindigen als een echte thriller. De leerlingen bleken bijzonder vinnig,de leraren goed georganiseerd, en bij het eindsignaal stond er een gelijkstandop het scorebord: 6-6. Dat betekende: penalty’s – die zouden pasgetrapt worden nadat de drie andere uitdagingen waren afgewerkt, om despanning er in te houden.Tijd voor de wedstrijd ‘tussen vier vuren’; ook die eindigde met een gelijkstand:5-5.De blad-steen-schaarestafette draaide uit op een klinkende6-1-overwinning voor de leerlingen; meneer De Meyer kon nog net de eerredden voor de leraren. Maar die wonnen dan weer de partij touwtrekken,ondanks het grote numerieke overwicht aan de kant van de leerlingen;meneer Fels vond dat overigens evident ‘omdat de leerkrachten altijdbeter zijn.’ Toen de apotheose van de middag naderde en elke ploeg zijn5 strafschoppen had genomen, bleek er nog altijd geen winnaar te zijn.Het duel ging voort, de spanning was te snijden. Meneer Fels achtte de tijdgekomen om zijn stelling kracht bij te zetten en knalde 2 strafschoppengenadeloos hard tegen de netten. En meneer Van Peteghem ranselde alseen echte kamikazekeeper nog een bal van de leerlingen uit het doel. Delerarenploeg mocht de overwinning op haar naam schrijven.Gelukkig bleken er na afloop van de middag ‘Wedden Dat ...’ nog veelmeer winnaars: alle leerlingen die een dikke pluim verdienen voor hun engagement,en natuurlijk ook BD zelf, dat alweer een mooie opbrengst konwegschenken aan onze vrienden in het Zuiden.Een kopje koffieWe schrijven donderdag vijf maart, plaats van afspraak: de Grote Markt. Erschijnt een heerlijk lentezonnetje. Donderdag is marktdag, dus het is er gezelligdruk, en samen met meneer Beyaert, onze godsdienstleraar, zoekenwe (5LWia/GWia) een strategisch plekje. We gieten de eerste bekers voldampende koffie en snijden de cake in stukken. Wat er te vieren valt? Wel,het Zuiden heeft ons nodig en daarom hebben we met de hele klas eenBroederlijk Delen Koffiestop georganiseerd. Het concept is heel simpel: uitsolidariteit bedelen we gratis koffie en chocomelk aan voorbijgangers, envervolgens steken we hen met grote ogen en een immer vriendelijke glim-52 IC HOU juni 2009


verbondenSolidariteitstochtSolidariteitsvieringlach onze collectebus onder de neus. Hopelijk doet dat de mensen evenstilstaan bij de campagne van Broederlijk Delen.We kwamen op dit idee toen bleek dat nog geen enkele klasgenoot zichhad ingeschreven voor een BD-actie. Vijfde- en zesdejaars werken traditiegetrouw,na een uitgebreide informatieronde, mee aan de infosessies voorde eerste en de tweede graad of aan Studio Wadist. Maar toen meneerBeyaert verwonderd vaststelde dat niemand van ons zich had geëngageerd,stelden we voor om een koffiestop te houden.In een les godsdienst maken we onze plannen concreet: we sturen eenaanvraag aan de directie en de burgemeester om tijdens twee lesurenop pad te mogen, we bekijken hoe we op school koffie kunnen maken enhoeveel thermossen we nodig hebben en we besluiten meteen ook cakete bakken. meneer Beyaert registreert onze actie officieel op de BD-websiteen zorgt voor flyers, collectebussen en BD-hesjes.De stad geeft ons al snel groen licht en voorziet een stukje markt vlakvoor het stadhuis. Dat valt tegen, want net nu er zoveel volk op de beenis, zitten we ver weg van de drukte! Maar we besluiten om daar geenprobleem van te maken en gewoon post te vatten op een strategischerplekje. Politieagenten laten zich wellicht makkelijk omkopen met eenwarme koffie.Heel wat vriendelijke mensen houden even halt voor een kopje en eencakeje en vaak blijken ze milde schenkers. Eén van hen is de onmenselijkvriendelijke Gerda, een dame van rond de 55. Ze is wellicht een liefdevollemoeder die haar kinderen uit haar warme nest heeft zien verdwijnen maarer nog geen kleinkinderen voor in de plaats heeft gekregen. Zoveel liefdewaar ze geen blijf mee weet, stort ze over ons uit! En wanneer ze op haarweg huiswaarts een zwerver tegenkomt, keert ze op haar stappen terugom de arme stakker aan een kop koffie een stukje gebak te helpen. Warener maar meer mensen zoals haar.Helaas negeren nogal wat andere mensen ons volledig. Wanneer zeonze collectebussen zien, lijken ze zich spontaan, als gedrogeerden, inhun eigen wereldje te keren en horen ze blijkbaar niet meer hoe wij henvriendelijk aanspreken. Nog erger zijn de mensen die eerst smakelijk genietenvan koffie en cake, maar die ‘daar niet aan meedoen’ als we heneen vrije bijdrage vragen. We ontmoeten Maurice, die koffiedrinkend ensmullend van ons gebak komt vertellen dat we onze tijd aan het verdoenzijn: alle problemen ontstaan omdat er te veel mensen op de aarde zijn!De Amerikanen zijn goed bezig in Afghanistan en aids is misschien deoplossing, reciteert hij luidkeels in plat Waaslands. Hij gesticuleert intussenzo hevig dat hij de helft van zijn koffie op zijn en onze jassen morst.Wanneer hij ons aan het verstand probeert te brengen dat de Indiërshun armoede zelf gezocht hebben – ze kopen veel te veel kinderen –blijkt hij niet te begrijpen dat de relatie tussen kinderen en armoede netomgekeerd is: kinderen zijn nog het enige wat de armen bezitten, hunenige overlevingskans. Wanneer we opkramen, besluit Maurice dat hij erook vandoor moet, zonder broederlijk te delen ...Maar de opbrengst van deze voormiddag stemt ons meteen weer optimistisch:terwijl we ons tegoed doen aan de overgebleven cake, rondtonze klassenleraar die genereus af op 200 euro. Een minder bewogenkoffiestop organiseren we de volgende dag in eigen huis voor de leerkrachten;Dries en Cedric brengen de leraren op de hoogte van de BDcampagnemet hun powerpoint, en we halen nog eens 80 euro op.Meneer Beyaert besluit: “Onze koffiestop is een heel leerrijke en boeiendeervaring geweest; de sociale waarden die we zowel binnen deklasgroep als naar de buitenwereld toe hebben gerealiseerd, waren dietwee lesuren meer dan waard. Terwijl we ons hebben geëngageerd voorextreme armoede in een andere maatschappij ver weg hiervandaan,hebben we ook de armen bij ons ontmoet.”Frederik De RidderMet dank aan verslaggever Michiel Geldof (6WeWib)Samenstelling: JOIC HOU juni 2009 53


pensioenPaul Van Dam met pensioenBezield en acrobatisch lesgever in hart en zielTot 1968 bestonden er tenminste nog zekerheden. Als je je toen als (nog) kleine(re) snotter inschreef in de eerste modernein de Kasteelstraat wist je dat je Nederlands, muziek en geschiedenis van Pol(ydoor) Verstraete ging krijgen,Frans van Robert Mossu, wiskunde van Leo Geerinck, tekenen van D’hondt en wetenschappen van Jozef De Cock.Mei ’68 heeft voor velen een historische betekenis.Maar voor mij een didactische betekenis: indie maand moet Paul Van Dam zijn ‘examenlessen’gegeven hebben. Nederlands, Engels enDuits. Zo ging dat in die tijd. Voor je examenpunten‘lesgeven’ werd je beoordeeld op één enkeleles. Erop of eronder. Only the strong survive.Een kleine aarzeling tijdens de les en docent Goedemébegon al te schrijven. En als je hem zagschrijven wist je dat het niet deugde, dat de les opzijn minst gezegd ‘niet vet’ was. Bij Pol (wie heefthem ooit in godsnaam ‘Paul’ genoemd?) zal hijniet geschreven hebben. Pol was toen een jongebelofte die van toenmalig, streng directeur Stuytseen kans kreeg in de oefenschool. En in septembermocht hij bijgevolg samen met mij aan een nieuwhoofdstuk in het leven beginnen. Hij aan het bord,ik in het bankje. Tien jaar verschil.Levende geschiedenisWant ja, dat jaar werd de geschiedenis in heteerste jaar niet meer exclusief door Pol Verstraetegegeven, maar door een voor ons nobele onbekendelange, smalle jongeman.Waar andere jonge leerkrachten in hun eerstejaren als lesboer wel eens snel het voorwerp vanpesterijen, zelfs door de allerjongsten, zijn wasdat met Pol Van Dam geenszins het geval. Zijngeschiedenislessen waren dan ook ongemeenboeiend. Het was nog de tijd van de ‘dubbelecyclus’ in de lessen geschiedenis. In het eerstejaar ‘zag’ men de Middeleeuwen. Met Pol ‘beleefden’we de Middeleeuwen. Nooit warende ‘vadsige koningen’ vadsiger dan tijdens delessen van Pol, nooit werden veldslagen (elkeles gingen we minstens voor één – achterafgezien twijfelachtig historische juist) bloedigeruitgevochten dan op de tweede verdieping inde Kasteelstraat. Nooit en nergens schitterdende duizenden gulden sporen meer in de moddervan de Groeningebeek. Nooit werd Karel deStoute gruwelijker opgepeuzeld door de wolvendan tijdens de lessen van Pol. Was het overdre-ven? Ik heb er alvast een levenslange historiefilieaan overgehouden. Laat ze nu maar in vaklokalenbeamers en 3D-dvd’s nodig hebben om dejeugd toch een beetje te interesseren voor degeschiedenis, wij hadden genoeg aan de vertelkunstvan Pol Van Dam. Verhalen om duimenen vingers van af te likken. En dat voor een vakwaarvoor hij nota bene niet eens lesbevoegdheidhad. Maar het was nu eenmaal 1968, en VanDam maakte kennelijk deel uit van de grootstenaoorlogse revolutie.Nederlands pur sangMijn tweede jaar was Van Dam-loos. Maar inhet derde jaar ‘hadden’ we hem opnieuw. Ditkeer voor Nederlands. Zijn lesstijl was duidelijkgeëvolueerd. Spraakkunst was toen nog hot enhet derde jaar was het jaar van de zinsontleding.Toen zelfs nog met ‘de periode’ erbij: zinnenvan een half bord vol die allemaal wel op eenof andere manier verband hadden met elkaar.Tegenwoordig moet je al oppassen dat de helftvan de klas niet in slaap valt als je nog maar hetonderwerp ‘spraakkunst’ vermeldt. Bij ons niet.Van Dam had in die twee jaar leservaring al zijneigen didactiek ontwikkeld om een saaie les tekruiden, pittig te maken. Zo kon hij plots in eenonbedaarlijke hoestbui uitbarsten. Of moestdoor het vele schrijven op het bord (in zijn typischniet meteen fraaiste Van Dam-bordschrift)zijn handen gaan wassen. Liefst dan in het gorewater dat al weken in de emmer stond, grijs vanhet krijtstof, om vervolgens ‘en passant’ zijnhanden uitgebreid te gaan droogwrijven aande gordijnen. Zonder één spier te vertrekken.Of het de meest normale zaak van de wereldwas. Lachen geblazen dus. En even uit de saaiheidvan de lessen grammatica ontsnappen omdaarna met onverdroten ijver verder te gaanontleden. Want kennen moest je ’t wel bij VanDam. Leskrijgen van hem was een feest, maarpunten op het examen moest je zelf verdienen.Want hij kende zijn vak. Met onderscheiding afgestudeerdals onderwijzer (daarbij nipt gekloptdoor ene Herman Brys) maar als regent met groteonderscheiding over de meet.Engels mét ‘een Van Dammeken’Na het derde jaar verloor ik Pol wat uit het oog.Toch hoorde ik nog legendarische adembenemendeverhalen via mijn jongste broer die hetvoorrecht heeft gehad van Pol Engels te krijgen.In die taal voelde je je pas in je sas! De massa’steksten en grammar die je de leerlingen gafwerden aangenaam afgewisseld door evenwichtskunstenvan Van Dam. Enkele van de VanDam-specials: vanuit stilstand met beide voetentegelijk op een bank springen (waar is trouwensdie foto naartoe die jarenlang in de kleedruimtevan de turnzaal heeft gehangen en waar je alsjonge olympische god aan de baar met gelijkeliggers het beste van jezelf aan het geven bent?)of even een handstand doen en ondertussenhet verschil in gebruik van simple past en presentperfect uitleggen. Je voelde het als geenander aan wanneer de aandacht tijdens een lesverslapte en dan werd het vaak (niet tè, je wist54 IC HOU juni 2009


pensioenje stunten perfect te doseren) tijd om ‘een VanDammeken’ te doen.Wijze raadToen ik in het regentaat zat, gaf je enkele demonstratielessenEngels. Jij mocht dat. Als enige hadje toestemming gekregen van de strenge GuidoColpaert om jonge studenten te laten zien hoehet moet. Uiteraard waren je lessen onvervalstepareltjes. En uiteraard bleven tijdens die lessenje ‘Van Dammekes’ beperkt. Je weet maar al tegoed wanneer iets wel of niet kan.En in het tweede jaar van het regentaat moestenwe bij jou oefenlessen gaan geven. Toenmaakte ik kennis met de èchte Van Dam: hij diewars is van elke vorm van dikdoenerij. Sommigenveroordeelden eerder dan een les te beoordelen.Anderen vonden hun eigen pedagogiezo goed dat ze verwachtten dat de studenteneen kopie van hun lessen gaven. Van Dam niet.Niks veroordeling. Vaak slechts één tip. Maar danwel één die kon tellen, waar je wat aan had endie inderdaad je volgende lessen beter maakte.“Als je ’t niet graag doet, ga je toch geen jarenlesgeven en als je ’t wel graag doet, ga je in deloop van de jaren de juiste toon vinden die deleerlingen appreciëren. Maar blijf vooral jezelf,kopieer niemand.” Dat gaf je als wijze raad mee.Veel korter dan de boeken pedagogie die wemoesten slikken, maar niet min of meer dan deessentie van het beroep van lesboer.Een warm hart voor kinderenIn 1977 mocht ik beginnen in de lagere cyclusvan de Kasteelstraat. Werden we zowaar collega’s!Zeven uur tweede taal in het eerste jaar,zes in het tweede en vijf in het derde. Niet alleenFrans, maar ook Engels als tweede taal. Een‘proeftuin’ zouden ze dat nu noemen. Vroegernoemden ze dat simpelweg een probeersel. Jijgaf Engels in één, twee en drie. Engels tweedetaal werd door hooguit een vijftiental leerlingengevolgd. En enkele jaren later door nog minder.Drie jaar na mekaar Van Dam. Een feest. Uitmijn eerste lesjaar herinner ik me vooral JörgenBaetens, strapatzer eerste klas. Fuifnummer alop zijn twaalf jaar. Jouw favoriete pupil. Je hebthem nog vastgebonden op zijn stoel, zelfs nogin de kast gestoken. Want als je jonge gastjeszoveel uren per week in de klas hebt, ken je diewel en weet je perfect hoever je met sommigenkan gaan. Jörgen groeide volgens ons op voorgalg en rad. “Wacht maar,” zei Van Dam, “van damanneken horen we nog.” Inderdaad. Terwijl ikmijn veloken ’s morgens in de parking van deleraars stal, doorkruist commander Baetens hetAmerikaanse luchtruim met een of ander transportvliegtuig.De uitspraak over deze leerlingtekent Van Dam ten voeten uit. Nooit veroordelen.Een niet bijster verstandige leerling? “Gezult nog blij zijn als hij binnen een paar jaren degootsteen komt repareren. En dan zult ge hemmet plezier een gepeperde rekening betalen.Die kinderen vinden immers altijd hun weg wel.”Die uitspraak schetst je geloof in de jeugd.Geen gezaag dat het vroeger allemaal zoveelbeter was, dat ‘de jeugd van sinneworrig’ voorniets meer deugt. Neen, niet veel woorden aanverspillen, maar als wij goed lesgeven en henveel kansen geven, komt alles wel in orde.Volleyballer, acteur,straffe gast, ...lieve paOndertussen was je getrouwd met een schoonmadam. Marjan Thoen. En had je twee schonekinderen: Lieve en Bert. En bracht je je vrije tijdop het volleybalveld door. Eerst als speler, laterals trainer ... van een damesploeg. Jaja, je hadzo je charmes bij de andere soort. Voor hen konje uiterst charmant zijn bij de boterhammen bijde lunch. Om plots van rol te veranderen. Je atje korsten niet op en gooide ze dan maar in jelunchbox met de woorden “Dat Marjan ze zelfmaar opfret, dien brol”. Ik heb er veel raar zienkijken. Tot zelfs op de trein toen ze ontdektendat aan de drie boterkoeken – waarnaar ze zolanghadden uitgekeken en die ze zo haddengekoesterd in hun vakje – telkens een grote hapontbrak.En toen de leraars toneel gingen spelen onder dedeskundige leiding van Guido Goedemé, stondje uiteraard op de eerste rij. Samen met ‘de bijndevan Beveren’: Peter Lambers, Erwin De Ridder enFreddy Van Hove. Er werd gerepeteerd, nagerepeteerd,nabesproken en tenslotte nog iets gedronken.Iets? Pale-Ale was indertijd je favoriet,ondertussen ben je overgeschakeld op Westmalleheb ik me uit goeie bron laten vertellen. Maar’s avonds grote Pol was ’s anderendaags geenzatte bol. Even enthousiast als altijd. En desnoodsnog wat meer op de banken lopen, al was hetmaar om wakker te lijven. En als het al eens watminder was, kwam dat door de problemen metde luchtwegen. Heb je jarenlang van afgezien, bijde beesten af. En toch nooit meer dan een paardagen afwezig.Ik mocht lesgeven aan Bert, je zoon die je steevast‘onzen Bèr’ noemde. Bert was pienter, zeerverstandig, overijverig en superbeleefd. Was datde zoon van Van Dam? Ja, want kinderen heb jeheel je leven en leerlingen maar even. Met kinderenkan je je dus niet te veel uitspattingenpermitteren. Je moet je kinderen graag zien,maar je mag het ze niet laten merken. Leerlingenwel. Dat was ook jouw pedagogie.Dé overstapEn je kwam naar ’t College. ’t Was wennen voorons allemaal, maar voor jou in ’t bijzonder. Bij defusie ging je tenslotte ook al naar de vijftig.Toch was je je oude streken niet verleerd. Wantonze jongsten kwam enkele jaren geleden vertellendat ze tijdens het examen surveillantiehadden gehad van een mijnheer (nog steedsmet ‘col en plastrong’) die met zijn handen inhet aquarium met de goudvissen had zittenspelen. Wie is da, pa?Ga nu maar, Pol, de tijd is gekomen om afscheidte nemen van het onderwijs en te beginnenaan een nieuw hoofdstuk in je leven samen metMarjan. Met natuurwandelingen. Met Jozef DeCock. Of een kaartje leggen met ‘gevaarlijk volkom mee te blijven plakken’ als Luc Cortebeek,Hugo De Hauwere en Paul De Smet. Of je eensgoed laten masseren bij André Schepens. En natuurlijktijd hebben voor je kleinkinderen, wantzo nen bompa zullen er niet veel hebben.Herman SchackIC HOU juni 2009 55


archiefkastSchoolreglementen van weleer onder de loepSignum hier, signum daarBinnen de verschillende samenlevingen die gedurende de eeuwen tot ontwikkeling zijn gekomen, kunnen weeen aantal constanten onderscheiden. Eén daarvan is de steeds weerkerende nood aan afspraken en regels omhet samen leven gestructureerd en vlot te laten verlopen.Vanaf het ontstaan van het schrift werden deze samengevat in codexen,wetboeken. Een school vormde een aparte samenleving binnen die gemeenschappenwaar een identieke nood ontstond. Men streefde naarregels die uniformiteit creëerden en zo het werk van leerkrachten en leerlingengemakkelijker maakten, samengevat in het school- en/of internaatsreglement.Voor een historicus vormt dit een interessante bron omdat hijer enerzijds iets meer uit te weten kan komen over de gang van zakenbinnen de school, maar anderzijds geldt – zoals dit voor andere bronnengeldt – dat het ook duidelijk een document van zijn tijd is. Dit wil zeggenhet weerspiegelt ook iets van het denken en handelen van de maatschappijwaarbinnen de instelling haar oorsprong vond.Rooms-katholiek en in het FransToen monseigneur de Broglie, bisschop van Gent, in 1808 besloot eenbisschoppelijke college en kleinseminarie in Sint-Niklaas op te richten, kaderdedit in een duidelijke politiek om laïciseringsinitiatieven van de wereldlijkegezagsdragers voor een stuk te counteren. Hij stelde zich als doeljonge knapen in de geest van het katholicisme op te voeden en hen aante sporen om mogelijk voor een leven in dienst van de Kerk te kiezen. Ditbasisidee blijft ook duidelijk naar voor komen in drie negentiende-eeuwsereglementen die in het archief van onze school bewaard gebleven zijn. Heteerste reglement is een afschrift of het origineel van het allereerste reglementdat volgens de overlevering door monseigneur de Broglie zelf zouzijn uitgewerkt. Een tweede werd uitgevaardigd door monseigneur Delebecque,bisschop van Gent, voor het schooljaar 1840-1841 en dit zowelvoor het Klein Seminarie als het Sint-Jozefinstituut. In dit document werdenook regels voor leerkrachten, surveillanten en studieprefecten opgenomen.Het derde bevat naast regels over taalgebruik en stilte, de concretiseringvan hoe leerlingen zich naargelang de plaats waar ze zich bevondendienden te gedragen. Het is ongedateerd maar wel het enige van de driedat in het Nederlands is opgesteld.Strenge dagordeIn de eerste plaats merken we aan de voorgeschreven dagorde hoe leerlingenvolledig in de rooms-katholieke traditie werden ondergedompeld.Op gewone weekdagen werden ze gewekt om half zes en kregen dan vijfentwintigminuten om hun handen te wassen en hun haren te kammen.Daarna volgden het ochtendgebed en een devotiemoment, dit duurdealles samen niet langer dan een kwartier. Nadien was er studie tot aanhet ontbijt waarvoor men aan tafel ging om twintig voor acht. Om achtuur werd iedereen verwacht voor de Heilige Mis in de Sint-Antoniuskerk,waarna om half negen dan – net als vandaag – de lessen begonnen. Dedag eindigde ook ongeveer zoals hij begonnen was. Om kwart voor zeven’s avonds werd er tijd gemaakt voor geestelijke lectuur of onderricht. Omkwart na zeven werd het avondmaal genuttigd en konden de leerlingennadien nog even ontspannen. Om kwart na acht was het dan tijd voor hetavondgebed en zocht elk de warmte van zijn chambrette op.Op zon- en feestdagen verliep de dagorde lichtjes gewijzigd. Het ontbijtvolgde dan na de Heilige Mis. Nadien mochten de leerlingen ontspannentot kwart voor tien, waarna zij tijd moesten maken voor de studie van hetevangelie. Om tien uur werd het evangelie voorgelezen en uitgelegd totde klok van elf. Op die dagen werd om kwart na één ook de studie van decatechismus aangevat, gevolgd door de – voor sommigen tot de verbeeldingsprekende – ondervraging ervan. En op deze uitzonderlijke dagenwerd om kwart na drie ook tijd gemaakt voor het bidden van de vespers.Aandachtige biechtvaders en vroomheidElke maand dienden de leerlingen te biechten te gaan bij een biechtvaderdie ze zelf mochten kiezen. Wanneer van iemand de biecht werd afgenomen,mochten de andere leerlingen zeker niet teveel buiten rondlopenom de aandacht van de biechtvaders zo weinige mogelijk af te leiden. Debiechtplicht was ook van tel voor de externen, maar zij mochten dit buitende school doen. Hiervan moesten ze dan wel het bewijs voorleggen. Voorde communie werden echter alle leerlingen in het College verwacht. Alleleerlingen dienden zich hiervoor proper en net aan te dienen en niet inkorte, maar lange kledij. Respect, ingetogenheid en vroomheid vormdenoveral en altijd de sleutelwoorden. Wanneer zij het tabernakel voorbij gingen,dienden zij te knielen en ze mochten niet lachen of omkijken tijdensde eucharistie. Het was hen ook niet toegestaan andere boeken bij te hebbendan gebedenboeken, uitgezonderd de heiligenlevens. Op het boekenbezitwerd trouwens niet alleen toegezien in de kerk. Leerlingen mochtenalgemeen geen boeken in hun bezit hebben die indruisten tegende goede zeden. Alle spullen die zij meebrachten of kregen toegestuurddienden door de schooloverheid te worden gecontroleerd, om zo nefastewereldlijke invloeden buiten de muren te houden. Dezelfde regels goldentrouwens voor alle brieven en pakketten die werden verstuurd.Leerlingen controleerden elkaarWat ook blijkt uit deze reglementen is dat het toezicht op de naleving ervanniet enkel gebeurde door de superior, directeurs, leerkrachten, surveillantenof studieprefecten. Leerlingen controleerden elkaar, wat deels impliceertdat verklikking als vrij normaal werd beschouwd, en ook de ouderswerden ingeschakeld. De onderlinge controle gebeurde op verschillendemanieren. Per klas werd degene met de meeste punten voor vlijt als censor56 IC HOU juni 2009


archiefkastaangesteld voor de studie. Zij noteerden wie zich niet volgens de regelsgedroeg en gaven dit door aan de leerkrachten en surveillanten.Onder deze censors bestond er ook een hiërarchie. De leerling met de bestepunten voor vlijt had een bevoorrechte positie. Hij was voor alle anderenherkenbaar door een kruis met rood lint dat hij droeg. Ook wanneer deleerlingen aan tafel gingen werd er onder hen een censor aangeduid. Ditwas een leerling die bekend stond om zijn goed gedrag. Hij alleen mochtde schotels aanraken en bediende de anderen. Hij zorgde voor orde aande tafel en noteerde wanneer iemand zich al te gulzig op zijn eten stortte.Censors per stadskwartierVoor de externen werden bovendien per stadskwartier censors aangeduiddie verslag moesten uitbrengen over hun gedrag buiten de school. Maardaar hadden ook de ouders hun rol. Elke maand moesten zij een briefjemeegeven aan hun zoon waarin stond dat hij zich thuis goed had gedragen.Extern zijn betekende in die periode ook dat je ’s morgens al aanwezigmoest zijn voor zeven uur tijdens de wintermaanden en voor zes uur inde zomerperiode. Op zon- en feestdagen was dit om half acht. Op de wegvan en naar school mochten zij geen halt houden of afwijken van hun traject.Wanneer ze thuis waren, mochten ze na zeven uur de straat niet meeropkomen wat dan eigenlijk betekende recht naar huis en niet meer buitenkomen. De externen vertrokken immers pas om zeven uur terug naar huis.Signum LinquaeEen tweede vorm van onderlinge controle gebeurde door middel van hetzogenaamde Signum Linguae en Signum Silentii. De leerlingen van hetvoorbereidend jaar en de eerste twee jaren van het middelbaar mochtenenkel Frans spreken. Vanaf de vasten mochten de leerlingen van het tweedejaar enkel Latijn spreken, net als die van het derde en vierde jaar, uitgezonderdop dinsdag, donderdag en zondag, wanneer Frans de voertaalwas. Wie Nederlands sprak of de verkeerde taal op het verkeerde moment,kreeg het Signum Linguae. Dit is een soort kaart die onderling doorgegevenwerd wanneer iemand in de fout ging. Wie ze ’s avonds om kwartvoor zeven in zijn bezit had werd bestraft. Je zou denken dat men hiermeemakkelijk kon frauderen, maar anderen in de val lokken, de kaart verliezenof een valse getuigenis afleggen werd streng bestraft.Signum SilentiiHet Signum Silentii werkte op dezelfde manier en het werd toegekendaan degenen die praatten op momenten dat absolute stilte aangewezenwas. Dit was ondermeer het geval na het belteken, bij het van de ene oefeningnaar de andere oefening gaan, laat ons zeggen de leswisseling. Maarhet kon ook om andere redenen worden toegekend, bijvoorbeeld wanneermen tijdens de wandelingen vooruit liep op de groep of over slotensprong. Het werd ook gegeven aan leerlingen die anderen bijnamen gavenof die in de bank van iemand anders keken zonder daarvoor toestemmingte hebben gevraagd. Je moest ook niet proberen om aan de bel tetrekken zonder dat je het gevraagd werd, want dan had je ook prijs, netals wanneer je een partijtje hand- of voetbal organiseerde in de studiezaal.Wanneer dit signum toevallig op het vastgestelde moment in het bezitwas van een extern moest hij zich ’s avonds voor hij om zeven uur naarhuis vertrok, melden bij de surveillant.’Apartheid’Wat zeer opvallend is, is de strikte scheiding die werd nagestreefd tussenexternen en internen. Tijdens de wandelingen liepen zij elk in hun groepen ze mochten niet praten. Daarbij komt ook dat vanaf de oprichting vanhet Sint-Jozefinstituut de wandelingen gezamenlijk waren. Vanaf dat ogenblikwerd toegezien op een duidelijke opsplitsing tussen de leerlingen vanhet pensionaat en de leerlingen van de Normaalschool en ook zij mochtengeen contact hebben met de internen-Latinisten van het Klein Seminarie.


archiefkastDe externen mochten bijgevolg ook geen boodschappen doen voorde internen. Dit gebeurde door iemand die daarvoor speciaal in dienstwas en aan wie de leerlingen een lijstje afgaven van wat zij nodig hadden.Op die manier probeerde men zoveel mogelijk beïnvloeding vanbuiten de schoolmuren tegen te houden.Kaderen in zijn maatschappelijke contextWanneer je deze documenten enkel met een hedendaagse bril opdoorneemt, kan je je daar vele vragen bij stellen. Zo wordt in het reglementvan 1808 zelfs een voor ons nauwelijks te plaatsen regel opgenomendat leerlingen zich elke maand de voeten moesten wassenin de zomer en om de twee maand in de winter. Maar dergelijke bepalingenhebben in het geheel misschien ook geen groot belang. Hetsignum kon leiden tot wat wij aanvoelen als onrechtvaardige straffen.Wanneer een leerling de slaapzaal smerig achterliet en hij werd niet alsdader gevat, moest degene die het signum had de hele ruimte in zijnplaats opruimen. Je kan je voorstellen dat dat wel eens tot spanningenkan hebben geleid tussen leerlingen onderling. Het deels aan bandenleggen van de contacten tussen externen en internen kan ook vraagtekensoproepen. Maar zoals in het begin gezegd moeten we het ruimerekader bekijken. De school stond onder de rechtstreekse controlevan de bisschop van Gent. Deze reglementen kwamen bij wijze vanspreken rechtstreeks uit het bisschoppelijk paleis.Koen Verstraeten rondt project af:Pavlo(v) en Pavlo(e): een slotbalansProject voorde cultureleontsluiting van eenprivaatrechtelijkarchief in het CollegeGedurende drie jaar was ik op het College verantwoordelijkvoor twee projecten waarbinnen het archiefvan de school werd ontsloten. Beide projectenwerden gesteund door de Vlaamse Overheid.De projecten hadden als voornaamste doelstelling de specifieke kenmerkenvan een schoolarchief te onderzoeken en een methodologiete ontwikkelen voor andere instellingen die ook aan de slag willen gaan.Op 31 juli 2009 wordt de laatste fase van het tweede project afgerond. Ikschets kort de activiteiten en licht de resultaten toe.Als reactie tegen de pogingen van de wereldlijke heersers de invloedvan de Kerk aan banden te leggen ontstaan begin negentiende eeuwher en der bisschoppelijke instellingen met als doel jongeren op tevoeden, binnen de katholieke traditie, tot verantwoordelijke burgersen als het kon tot goede religieuzen. En dit zonder al te veel invloedenvan buiten de schoolmuren, bijna op een eiland.StraffenSommige van de strafmaatregelen die genomen werden wanneermen zich niet aan de spelregels hield, spreken vandaag enkel tot deverbeelding. Als uitsmijter zetten we ze hier even op een rijtje. Demeest gangbare waren het verlies van punten voor vlijt, een verminderingvan de als eervol beschouwde taken zoals die van censor, eenslechte plaats in de studie of refter, ‘des arrêts’ wat dan zou kunnenbetekenen kamerarrest, het ontnemen van het recht op ontspanningof één van de wekelijkse wandelingen en last but not least ‘de prison’,dus een plaats waar leerlingen apart werden gezet met de deurop slot. Wanneer men echt geen andere opties meer zag, kon er zelfsworden overgegaan tot kastijding. Hiervoor werd iemand ingehuurdaan wie door de schuldige een boete werd betaald per slag. Wanneermen zag dat leerlingen ongevoelig bleven voor dergelijke straffen zater niets anders op dan ze terug te sturen naar hun ouders en volgdedus de totale uitsluiting.Inhoudelijk is het reglement van 200 jaar geleden niet meer vergelijkbaarmet het reglement van vandaag. Gelukkig maar.Koen VerstraetenPavlo(v), staat voor ProjectArchiefbeheer binnenVlaamse Onderwijsinstellingen(verkenningsfase),liep van 1 augustus 2006tot 31 juli 2007. Pavlo(e),de afkorting voor ProjectArchiefbeheer en -Educatiebinnen Vlaamse Onderwijsinstellingen,ging van startop 1 augustus 2007 en wordt beëindigd op 31 juli 2009.Ordening van het archiefGedurende de ganse periode werd gewerkt aan het – zoals dat in vaktermenheet – in ‘goed geordende en toegankelijke staat’ brengen van hetarchief. Dit wil zeggen dat alle documenten die door de school wordenbewaard, werden doorgenomen en dat de samenhorende stukken werdensamengebracht. Een archivaris gaat daarvoor uit van de verschillendetaken die een school uitoefent en de handelingen die ze daarvoor uitvoert.Deze reeksen werden dan ontdaan van alle schadelijke voorwerpen (nietjes,paperclips, plastic mapjes, ...) en verpakt in speciaal daarvoor ontworpenzuurvrije archiefmappen en -dozen. Die sluiten het papier af van schadelijkeomgevingsfactoren en houden op die manier het uit elkaar vallenervan tegen. Ondertussen werd hiervan een inventaris opgemaakt zodatgeïnteresseerden precies weten wat er in het archief zit om het te gebruikenbijvoorbeeld voor hun (onderwijs)historisch, sociologisch of genealogischonderzoek.58 IC HOU juni 2009


onbekende plekjesVerspreiding van de onderzoeksresultatenIn het kader van het tweede luik, de expertiseuitwisseling, werd op 25 april2006 een studiedag georganiseerd. Uit de grote interesse bleek dat scholenzeker een heleboel vragen hadden over wat ze dienden te doen metde stapels documenten die ze door de jaren heen hadden verzameld. Watmoesten ze bijhouden en wat nu net niet. Voor velen klinkt het een beetjecontradictorisch, maar een goede archivaris gooit veel weg. Om dit op eengecontroleerde manier te doen, maakt hij gebruik van een selectielijst.Eenvoudig gezegd is dit een lijst waarin – bijna – alle documenten staandie je in een schooladministratie kan terugvinden met de vermelding hoelang ze moeten bewaard worden en wat je er daarna dan best mee kandoen. Veel documenten hebben gedurende een door regelgeving vastgelegdeperiode een zekere bewijswaarde. Sommige zijn nadien niet meerinteressant om nog bij te houden. In samenwerking met verschillende collega-archivarissenwerkten we een dergelijk overzicht uit dat kan gebruiktworden binnen alle onderwijsnetten.Om op alle andere vragen een antwoord te geven, stelden we een redactieploegsamen die hiertoe een handboek uitwerkte. Het opzet was dubbel:enerzijds de administratieve medewerkers op weg zetten om orde enstructuur te brengen in de dagelijkse documentenstroom binnen de schoolen anderzijds de wetenschappelijk basisprincipes van het archiveren stapvoor stap uitleggen. Een bijkomende uitdaging hierbij wordt gevormd doorhet beheer van het digitale archief. Het bewaren daarvan op lange termijnbrengt immers heel wat meer problemen met zich mee. Kleitabletten vanduizenden jaren oud gaan ondertussen al langer mee dan cd-rom’s of dvd’sooit zullen doen. Ondertussen staat ook de ontwikkeling van software nietstil waardoor bestandsformaten verouderen en sommige ook verdwijnen.Alleen back-ups maken is bijgevolg allesbehalve voldoende.Om deze kennis te delen bouwden we een website waar geïnteresseerdende nodige hulpinstrumenten kunnen downloaden: www.pavloe.be.Om verder informatie uit te wisselen is er ook ruimte voorzien voor hetstellen van vragen. Op die manier kunnen zeer specifieke gevallen verderworden onderzocht en kunnen de mogelijke oplossingen ook verder wordengecommuniceerd. Gedurende dit schooljaar verzorgden de leerlingenvan 4 Wb onder leiding van Danny Baart verschillende proefopstellingenwaardoor de invloeden van temperatuur, vocht en diverse schimmels opverschillende types papier en inkt onderzocht konden worden. Een aantalresultaten werden ook op deze website gepubliceerd.De toekomstDoor de organisatie van cursussen willen we scholen verder sensibiliserenen stimuleren om aandacht te schenken aan hun erfgoed. Voor onderzoekershebben deze een bijzondere waarde. Concreet kan een onderwijshistoricushet verhaal bottom up brengen en niet enkel top down. Dit wilzeggen dat hij niet meer over de geschiedenis van het onderwijs hoeft teschrijven enkel en alleen op basis van bronnen die bewaard worden bij deverschillende onderwijskoepels en het Departement Onderwijs. Het gevaarbestaat er dan immers in dat je een zeer eenzijdig verhaal krijgt vanhoe het onderwijs idealiter zou moeten georganiseerd worden. Je leertdan niets over de concrete uitvoering binnen de scholen zelf. Het beelddat zodoende kan worden geschetst zal meer aansluiten bij de dagelijkserealiteit.In het begintrof ik hetarchief aanals een groteopeenstapelingvan dozen metpapieren. Als jedaar de eerstekeer mee wordtgeconfronteerd,kan je nietanders dan evenslikken.Het uiteindelijk resultaat is een in zuurvrije dozen geordend archief. Via deinventarissen en de codes op de dozen zijn de stukken makkelijk terug tevinden. Het archief van de school omvat enkele tientallen strekkende meter.Ik hoop alleszins dat deze projecten nieuwe initiatieve verder kunnen bevorderenen het document- en archiefbeheer een nieuw elan geven. Mijnwerkzaamheden in het Sint-Jozef-Klein-Seminarie hebben mij alleszins gestimuleerdom dit in een verdere carrière uit te blijven dragen.Koen VerstraetenBeste Koen, bij deze namens de uitgebreide collegefamilie hartelijk dankjewelvoor je inzet, deskundigheid en enthousiasme waarmee je ons archief ordendeen je veel verder dan je specifieke taak inzette voor het wel van onze school!IC HOU juni 2009 59


in de kijkerKelsey Verdurmen uit 2MWdIppon! Yuko! Waza-ari!Met een bang hartje begeef ik mij naar de tatami van lokaal 22. Ik heb er afgesproken met Kelsey Verdurmenuit 2MWd om het met haar te hebben over haar passie voor judo en haar meer dan puike prestaties op de mat.Ik trek nog even mijn gi in de plooi, kom de dojobinnen en groet judoka Kelsey. Ik formuleer mijnvragen voorzichtig want de vrees voor een ashiwaza,een stevige kansetsu-waza of een verraderlijkegoshi-waza zit er toch wel een beetje in.Hoelang beoefen je de judosport al?En waarom precies judo?Ik ben al sinds het derde leerjaar aangesloten bijjudoclub Kemzeke. Mijn vader vond dat ik mijals meisje toch wel moest kunnen verdedigenen de keuze voor deze sport was dan ook snelgemaakt.Gemengde trainingHoe zit het met de trainingen en waaruitbestaan deze precies?Ik ga drie keer in de week gedurende anderhalfuur trainen. Deze trainingen beginnen steedsmet een opwarming, dan bestuderen we nieuwetechnieken en tot slot wordt er gedurendeeen half uur ‘gevochten’. De trainingen gebeurengemengd, maar de competitie niet.Dat brengt ons gi-naadloos bij je sportieveprestaties. Je stond reeds een paar keer ophet podium. Vertel, judoka!Op het Belgisch kampioenschap behaalde ik inmijn klasse (nvdr volgens leeftijd en gewicht) vorigjaar brons en dit jaar was ik goed voor goudop het BK in Doornik.Droom je wel eens van een carrière als ..prof?Soms wel ja ... Het moet fantastisch zijn om ooitop een Europees tornooi een podiumplaats tehalen!We duimen met jou Kelly en vloer tijdens eenvolgende kamp je tegenstrever maar meteen ferme ippon met onze groeten!RP60 IC HOU juni 2009


in de kijkerJens Hoskens uit 2MWdJens wordt Kurt von Trapp!De voorbije weken gingen heel wat Vlamingen mee op zoek naar Maria inhet gelijknamige VTM-programma. Woensdag 3 juni viel het doek en wasde keuze gemaakt: Deborah De Ridder zal mama von Trapp spelen in demusical ‘The Sound of Music’. Eén van onze leerlingen volgde het nieuwsmet argusogen én was opgetogen over de keuze.Die jonge snaak is Jens Hoskens uit 2MWd. Zijnbuitengewone interesse voor dit programmais verre van verwonderlijk. Hij zal immers in demusical de rol op zich nemen van Kurt, de jongstetelg uit de familie von Trapp!Onze redactie haastte zich dan ook al jodelendrichting afspraak met deze opmerkelijke zingendeacteur.Voor mij zit een zelfverzekerde jongen die metmeer enthousiasme over zijn passie praat daneen hele zingende von Trappfamilie in een alpenweide.Pretlichtjes glinsteren in zijn kijkers, gebarenen mimiek ondersteunen zijn spraakwaterval.Dit is overduidelijk een acteur: een zingende.Remi en RudolfHoe ben je in de theater- en vooral demusicalwereld gerold?Eigenlijk is mevrouw De Beleyr daar voor eendeel verantwoordelijk voor. Zij raadde me inhet eerste middelbaar aan me aan te sluiten bijJeugdtheater Ondersteboven. Ik volg ondertussenook al vier jaar muziekschool. Guy van Vliet,oprichter van Musicalsite.be en journalist die hetmusicalnieuws op de voet volgt, raadde me aanom auditie te doen voor een rol in ‘Alleen op dewereld’ van JTO. Tot mijn grote plezier mocht ikde rol van Remi voor mijn rekening nemen. Eenfantastische ervaring!En het musicalverhaal ging verder?Inderdaad. Na de rol van Remi kreeg ik echt desmaak te pakken en mocht ik in de huid kruipenvan Rudolf, de zoon van Sisi. De productie ‘Elisabeth’was heel wat groter en uiteraard ook eenprachtervaring. Ik had geluk bij het verkrijgenvan deze rol, want je mocht maximum 11 jaarzijn. Mijn kleinere gestalte en tengere lichaamsbouwgaven echter mee de doorslag. Ik was dekoning te rijk!Welke ervaring vond je tot nu toe de leukste?Eigenlijk toch wel ‘Alleen op de wereld’. Daarvoorhebben we dan ook maanden gerepeteerd.In ‘Elisabeth’ moest ik na vier repetitiesal optreden. Dan is de band met de rest vande acteurs uiteraard niet zo hecht. Bovendienwas ik in deze laatste productie het enige kinden dan kan het wachten wel eens erg lang duren.Ik moet echter wél zeggen dat het eenhele fijne ervaring was om met ‘grote namen’samen te werken! Zo kwam Jan Schepens gewoonmet mij een praatje slaan en zei dat ikhet goed deed. Dat is natuurlijk wel leuk omte horen!VakantiewerkEn nu komt ‘The sound of Music’ eraan ...Heb je eigenlijk veel last van stress?Nee hoor. Een paar seconden voor je moet optredenuiteraard wél. Zal de micro het wel doen?Zal ik zingen op de juiste toon? Die stress verdwijntechter eens je op het podium staat.Je zal weer heel wat tijd moeten stoppen inde repetities. Valt het goed te combinerenmet het schoolwerk?Mijn schoolwerk lijdt er in elk geval niet onder.Ik doe zeker mijn best, want ik wil nog aan heelwat musicals meewerken. De repetities vallentrouwens meestal tijdens de schoolvakanties.Dat zal nu zo zijn en dat was ook het geval voor‘Alleen op de wereld’ en ‘Elisabeth’. Voor ‘Thesound of Music’ wordt er trouwens ook gewerktmet vier groepen van zes von Trappkinderenen dit omwille van de strenge wet op kinderarbeid.Ik werk trouwens altijd een beetje beterals ik een lichte stress voel. Dat is zowel bij mijnschoolwerk als bij de musicals het geval.En hoe ziet de toekomst eruit? Ben ik eenpraatje aan het slaan met de nieuwe JanSchepens?Ik hoop uiteraard nog mee te spelen in heel watmusicals. Misschien ga ik later wel een opleidingvolgen aan de musicalschool in Tilburg. Hetniveau in Nederland is op dat vlak immers eenstuk hoger dan in België.We dromen samen met Jens mee van een mooietoekomst in de wereld van de musicals. Ondertussentoch nog even de volle aandacht voor de examens,maar in ons achterhoofd klinkt toch al heelstilletjes:Do-re-mi, do-re-miThe first three notes just happen to beDo-re-mi, do-re-miDo-re-mi-fa-so-la-tiLet’s see if I can make it easyDoe, a deer, a female deerRay, a drop of golden sunMe, a name I call myselfFar, a long, long way to runSew, a needle pulling threadLa, a note to follow SewTea, a drink with jam and breadThat will bring us back to Do (oh-oh-oh)Do-re-mi-fa-so-la-ti-doSo-do!Zie ook: www.musicalsite.beBeste Jens, we wensen jou nog heel veel noten op jezang en succes met de examens!RPIC HOU juni 2009 61


in de kijkerUitblinkster in R’damLise Van Heckeuit 5MWE is onzesporttrotsKleppers van het niveau van Lise hebben we niet allejaren in onze Collegerangen: goud op het EuropeesKampioenschap Volley jeugd.De meisjesploeg klopte de nagenoeg ongenaakbare Russinnen en de Italiaansemeisjes. Bovendien werd kapitien Lise als meest waardevolle speelstervan het tornooi uitgeroepen! Met keiharde aanvallen en opslagen enmet haar teamspirit leidde ze haar team naar de hoogste podiumplaats.De titel in Rotterdam (voor het eerst in de geschiedenis doen Belgischemeisjes het zo goed!) garandeert de jonge enthousiaste ploeg ook een ticketvoor het WK de eerste week van juli in Thailand.Het krantenverslag en de bijhorende foto’s spreken boekdelen.Uit de krantBelgische meisjes (-19) winnen EK volleybalOp het Europees kampioenschap volleybal voor-19-jarigen in Rotterdam hebben de Belgischemeisjes de gouden medaille veroverd. In de finalewonnen ze met 3-1 van Servië. De setstandenwaren 25-23, 25-21, 10-25 en 25-17.Het werd een vrij eigenaardige finale, waarinopslagdruk en aangepaste receptie een beslissenderol speelden. Zo zorgde Elien Ruysschaertmet een reeks van acht opslagen voor de kloofin de eerste set, toen ze met haar float-servicesde Servische verdediging zodanig in verlegenheidbracht dat de score van 12-13 naar 20-13evolueerde. Die voorsprong gaven de Belgenniet meer prijs dankzij een alweer knap ingevallenPenders en de opslag van Van de Vijver.Ruysschaert zorgde er ook in de tweede setvoor dat er vanaf 4-4 naar 8-4 een eerste kloofgeslagen werd. De Belgische receptiespeelstershielden globaal gezien goed stand, Lise VanHecke toonde enkele staaltjes van haar kunnenhoewel ze door de tegenstanders goedbestudeerd was, maar Dovogja, Heyrman inhet midden, Van de Vijver met een ace en Ruysschaertmet een beslissend blok sleepten ookde tweede set in de wacht.Uitschuiver in derde setDe derde set werd echter een complete uitschuivervoor de volledige Belgische receptie,die op een hoopje werd gespeeld door de tactischefloat-services van de Servische meisjes. Alsje negentien rechtstreekse of onrechtstreeksepunten moet incasseren op de opslag van detegenstander, ben je natuurlijk kansloos. ‘Maar ikwist dat er een veldslag verloren was, maar noggeen oorlog’, zei coach Julien Van de Vyver.Van de Vyver zorgde er voor dat de rust in deploeg bewaard bleef en toen Lise Van Heckeenkele keren stevig uithaalde, waren de Belgenopnieuw gelanceerd. Een ace van Thevenin,een reeks van zeven opslagen van diezelfdeWaalse speelster en bij 8-4 in de vierde set voeldeiedereen opnieuw de zege binnen bereik. LiseVan Hecke demonstreerde nog even haarklasse en bij 19-13 kwam de eerste Europesetitel voor een Belgische jeugdploeg steeds dichter.Nog eens vier punten op rij via opslagen vanRuysschaert, een rake klap van Dovogja en eentoets van Heyrman in het midden en een dol Belgischfeestje kon beginnen. De honderden Belgischesupporters vierden meteen mee.Onverslagen‘Ik was eigenlijk meer bevreesd tijdens de halvefinale tegen Italië, dan in de finale tegen Servië.62 IC HOU juni 2009


in de kijkerSterke jonge handballers in het 1ste jaarVice-Vlaams kampioenhandbal pupillenNiels uit 1Af, Gilles uit 1Ai, Lars en Xander uit 1Ae enIlyas uit 1Af kroonden zich tot vice-Vlaams kampioenbij de pupillen handbal. Een gesprekje met dezelaatste, Ilyas D’hanis.We wisten dat het een opslag-receptieduel zou worden en dat spelletjehadden we grotendeels onder controle. Voor de afreis had ik in mijn dagboekgezet ‘Doelstelling: goud’ en we hebben het gehaald’, vertelde coachJulien Van de Vyver.‘Weet je trouwens dat we dit jaar nog niet verloren met deze ploeg: nietin de kwalificatiewedstrijden, niet in de oefenmatchen en ook niet in ditEK, waarin we toch volleygrootheden als Italië, Rusland en Servië klopten.Maar alle verdiensten gaan naar de meisjes, want zij hebben het uiteindelijkgedaan’, besloot Van de Vyver.Lise Van Hecke MVPAls kers op de taart ging België niet alleen met Europees goud naarhuis, hoofdaanvalster Lise Van Hecke werd ook nog uitgeroepen totmost valuable player van het EK.De Belgische jongens eindigden eerder op de dag als zevende na een 3-0overwinning tegen Bulgarije.UitslagBelgië – Servië 3-1setstanden: 25-23, 25-21, 10-25 en 25-17Speelden voor België: Van Hecke, Van de Vijver, Dovogja, Heyrman, Thevenin,Ruysschaert, libero Van Nimmen. Vielen in: Van de Vonder en Penders.Dag Ilyas, handbal is geenvoor de hand liggende sportzoals voetbal. Waarom hebje voor de handen in plaatsvan de voeten gekozen?Er zijn eigenlijk drie redenenwaarom ik voor handbal hebgekozen. In de eerste plaats ishandbal erg populair in Waasmunster (HK Waasmunster speelt volgendseizoen in de ere-klasse na het behalen van de titel in eerste Nationale).De school heeft ook een grote rol gespeeld. Ik ben eigenlijk met handbalbegonnen toen ik in het eerste leerjaar zat. Er werd op school immers veelaandacht besteed aan deze sport, en wij hadden een leerkracht L.O. diedaar nog meer dan anderen tijd aan spendeerde. En tot slot komt het ookdoor m’n broer die me altijd heeft aangespoord om het eens te komenproberen. Na lang aandringen ben ik dan naar de club gegaan en dat vielerg goed mee.VriendengroepWe vernamen onlangs dat je vice-Vlaams kampioen bent geworden.Een hele mooie prestatie, waarvoor proficiat!Bedankt! Wel, samen met nog enkele andere leerlingen van SJKS (Niels uit1Af, Gilles uit 1Ai, Lars en Xander uit 1Ae) spelen we bij de pupillen en zijnwe vooral een grote vriendengroep. Maar naast plezier maken willen wenatuurlijk ook winnen, dat spreekt voor zich. Dit seizoen verliep alles vlot,we wonnen bijna alle matchen waardoor we mochten deelnemen aan deeindronde. Alle kampioenen en tweedes uit elke provincie strijden in dezeeindronde voor de titel van Vlaams kampioen. Uiteindelijk geraakten wetot in de finale, en daarin moesten we het opnemen tegen Atomix Putteuit Antwerpen. In die finale verloren we jammer genoeg met 23 tegen 18.Geen kampioen dus, maar wel vice-kampioen, en dat is toch ook mooi.Dromen ...Wat wil je nog bereiken in het handbal, Ilyas?Ik zou graag net zoals m’n trainer ooit eens in de Belgische ploeg spelen. Envoor de nabije toekomst kijk ik vooral uit naar de grote vakantie. Dan gaan weimmers met onze ploeg deelnemen aan de Dronninglund-cup in Denemarken.Het uitgelezen moment om ons eens te meten met de Europese top.Veel succes en bedankt voor het gesprek!SHIC HOU juni 2009 63


in de kijkerLes Olympi@des du françaiset de la FrancophonieWe vielen in deOlyfran-prijzenLeerlingen van de 2de en de 3de graad konden zoalsieder jaar onder aanmoediging van hun leerkrachtenFrans op vrijwillige basis deelnemen aan de Fransetaalwedstrijd.Voor deze 22ste editie schreven zich 6962 deelnemers in waarvan 3841voor de Junior-aso-wedstrijd voor leerlingen van het 3de en het 4de jaaren 3124 voor de Max-aso-versie voor 5de en 6dejaars. Dit is een stijgingvan ruim 15% t.o.v. vorig jaar. Een bewijs dat de bekendheid, het succes vande wedstrijd en de rijke prijzenpot aantrekkelijk zijn.Zeventig %Voor onze school namen 28 leerlingen uit het 3de en 4de jaar deel. Ze behaaldeneen gemiddelde van 70.04%. Het Vlaams gemiddelde bedroeg60.96%. Op woensdag 11 maart in de namiddag bogen onze deelnemerszich in de Calfac over de 75 meerkeuzevragen met telkens 5 antwoordmogelijkheden.Om die op te lossen kregen de deelnemers 100 minuten.Iedereen kon binnen de voorziene tijd de wedstrijd afronden. Onze scoreslagen tussen 99 en 44%.Nicolas Moreau (3Lb) behaalde 99%: een schitterende score. Maar voorFranstaligen is er een aparte klassering. En omdat er vier Franstaligen warendie 100% behaalden, greep Nicolas naast de prijzen. Hij behaalde hetdiploma ‘Haut Lauréat’ én een filmticket. Maar voor volgend jaar wil hij alvastzijn score nog verbeteren.Tot de 1% bestenBij de Nederlandstaligen konden Eline Wittevrongel (3GL) en Yannick Smet(4GL) resp. 88 en 93% neerzetten. Ook Eline kreeg een diploma en dezelfdeprijs. Voor Yannick was er wat meer. Hij klasseerde zich voor de mondelingeklassementsproef aan de Universiteit Hasselt in Diepenbeek waar hij zichop 22 april voor een zeskoppige jury mondeling moest verdedigen. Dat hijmocht deelnemen aan deze finale selectieronde betekende dat hij zich totde 1% besten van Vlaanderen mag rekenen.Tijdens de academische zitting bij de plechtige proclamatie in het DepartementOnderwijs in Brussel kreeg hij te horen dat hij 8ste geëindigdwas op 20 finalisten. Een prachtige score. Hij kon naar huis keren met eenrugzak vol boeken (Franse taalkundige, toeristische en andere boeken). Deeerstgeplaatsten wonnen reizen, interrailtickets, filmjaarabonnementen,taalstages in binnen- en buitenland.MAX-aso-wedstrijdVoor de MAX-aso-wedstrijd schreven zich 7 leerlingen in van 5de en 6dejaar. (De 100-dagenviering viel jammer genoeg ook op die datum.) Zij verdedigdenzich schriftelijk op vrijdag 13 maart in de aula van de UniversiteitAntwerpen door 100 meerkeuzevragen op te lossen binnen de 120 minuten.Joris Van der Herten en Cedric De Boom (6GWIb) behaalden 83%. HetVlaamse gemiddelde was 57.32% en onze deelnemers zorgden voor eengemiddelde van 69.29%, met scores tussen 83 en 54%.Joris en Cedric kunnen niet meer deelnemen volgend jaar omdat ze promoverenin juni. Maar voor de leerlingen die nu in het 5de jaar zitten ligteen waaier aan fantastische prijzen klaar (o.a. een verblijf van één maand inQuébec met een taalcursus, rondreis en verblijf in familie; taal- en cultuurstagesin Frankrijk; een jaar gratis naar de film; ...) Maar dé weg te kapenprijs is een stage van twee maand in en rond het Belgisch paviljoen op dewereldtentoonstelling in Sjanghai 2010.Alle deelnemers waren het erover eens dat het wel de moeite waard waszich te kunnen meten met een school- en netoverschrijdende groep viahet oplossen van Franse taalvragen. Bovendien is voor de wedstrijd geenvoorbereidend studiewerk nodig: de verworven kennis en vaardighedenvolstaan ruimschoots.Noteer dus zeker de data van de 23 ste editie in je agenda: Junior-aso: woensdag10 maart 2010 in de calfac en Max-aso op vrijdag 12 maart aan de universiteitAntwerpen.64 IC HOU juni 2009En ... vergeet niet: “Le français: une langue qui fait gagner!”JH


in de kijkerKlemtoon opcommunicatievaardigheidYannick Smet uit 4GL gooide heel hoge ogenbij de Olyfran-wedstrijd. Hij kroop achterafnog eens in de pen voor een impressie.Het beginHet Olyfran-avontuur begon in januari. Danwerd er in de klas een papier rondgedeeld waarmeewe ons konden inschrijven. Net zoals vorigjaar schreef ik mij meteen in bij mijn leerkrachtFrans, meneer Hermans. Een extra stimulans ditjaar was dat de 100 000ste ingeschrevene, sindsde start van Olyfran, een jaar lang gratis naar defilm mocht!De eerste rondeOp 11 februari had de eerste ronde plaats in deCalfac. We moesten 75 meerkeuzevragen beantwoorden.Deze vragen waren een afwisselingvan grammatica, leesvaardigheid en dialoogvormen(welk antwoord past het best?). Om dezevragen te beantwoorden kregen we 100 minutentijd. Toen ik uit de Calfac kwam, kon ik meniet voorstellen dat ik naar de volgende rondezou doorstoten. In het weekend voor de paasvakantiekreeg ik van meneer Hermans een e-mail.Ik mocht samen met 19 anderen door naar devolgende en tevens laatste ronde!De tweede rondeDeze ronde vond plaats in de Universiteit vanHasselt. Tijdens de paasvakantie heb ik als opfrissingde woordenschat van het 4de jaar herhaald,maar het zou voornamelijk parate kennisworden.Woensdag 22 april ...het was eindelijk zover, detweede ronde. Samen met meneer Hermansging ik naar Hasselt. Allereerst werd er een fotogenomen. Deze zou dan geprojecteerd wordentijdens de prijsuitreiking. Hierna volgde een gesprekin het Nederlands. Dit was om de Franstaligesnoodaards, die zich als Nederlandstaligehadden ingeschreven, te ontmaskeren. Na 10minuten wachten op de gang en ‘sterven’ vande zenuwen, was het tijd voor het echte werk.Een mondelinge klassementsproef in het Fransvoor een 6-koppige jury. Ze vroegen naar mijnhobby’s, mijn lievelingsvakken, waar ik op reisben gegaan de voorbije grote vakantie, ... Ik hadzo veel zenuwen dat ik me niet kon herinnerendat ik naar de Cévennes was geweest. Tijdenshet gesprek begonnen de zenuwen weg te ebben.Na 15 minuten was de proef gedaan. Toenik buitenkwam, dacht ik dat ik de 15de plaatszou behalen.De prijsuitreikingTwee weken later ging ik dan samen met mijnmama en meneer Hermans naar de prijsuitreikingop het ministerie van Onderwijs in Brussel.Na enkele nummers van de groep Sens Uniqueen heel wat speeches van hooggeplaatste gastenvolgde de proclamatie voor de categorieJunior-aso. Bij deze proclamatie maakte men derangschikking bekend door de plaats, de fotodie genomen was voor de mondelinge proef,en de naam van de deelnemer te projecterenop een scherm. De 15de plaats passeerde, de14de, de 13de, en nog altijd had ik mijn foto nietgezien. Wanneer dan de 8ste plaats werd ge-projecteerd, zag ik mijn naam en foto. Meteenwerd de hele familie ingelicht via sms door mijnmama. Als prijs kreeg ik een rugzak van Olyfran,twee Franse grammaticaboeken, een roman vanAnne Provoost en een boek over Frankrijk. Devrijdag daarop werd ik bij de directie uitgenodigdom mijn diploma in ontvangst te nemen.Olyfran was een zeer leuke en leerrijke ervaring.De nadruk ligt niet zozeer op de grammaticalekant van het Frans, maar meer op de communicatieve.Daarom ook is de tweede ronde eenmondelinge proef. Een voorbereiding is dan ookniet nodig! Ik raad iedereen zeker aan om volgendjaar mee te doen! Op deze manier maakje ook eens kennis met een ander soort vragendan deze op school.De vragen én antwoorden zijn te vinden op www.olyfran.org. Je kan via hetzelfde adres ook deelnemenaan een wereldwijde internetcompetitie.Samenstelling RPIC HOU juni 2009 65


in de kijkerAan de gitaar ... Jan OngenaCot’n Candy ‘mokt ies wa lawijt’In de voorlaatste week van aprilkregen we een mailtje van collegaLiesbeth Gijsels met de aankondigingvoor de 5de voorrondevan de Lawijtstrijd. We werdenvriendelijk uitgenodigd te komenkijken naar Cot’n Candy, de groeprond Sven Rogiest en (nu komthet) Jan Ongena. Jan is de manvan Liesbeth én eveneens SJKSleerkracht.Ik ken Cot’n Candy al een tijdje. We werden vorigjaar al ‘vrienden’ op Myspace. Mijn eerste kennismakingmet de muziek van de groep was via hettoen enige nummer dat online stond. Het klonkals experimentele electronica.De 3 nummers die nu op de myspacepagina tebeluisteren zijn, klinken beter en zijn meer uitgewerktdan toen. De muziek van Cot’n Candysitueert zich tussen 80’s, new wave, electrorocken electronica. Denk ook aan Daft Punk, Kraftwerk,Vive la Fête (zonder Els Pynoo) en A Brand.Maar terug naar de Lawijtstrijd. Ondertusseneen heus begrip in de Wase popwereld en ditjaar reeds aan zijn vijfde editie toe.gemoduleerde stem.) Ik hou wel van een stemmet effect maar trop is teveel.Techniek!Midden in de set werd de leuze van de wedstrijd(‘Mokt ies wa lawijt!’) wel plots heel letterlijk geïnterpreteerd.Door een technisch probleemkregen we plots een hels gebrom te verduren.Even sloeg er paniek in de ogen van Cot’n Candyen sijpelde er een angstzweetdruppel langzaamlangs een slaap naar beneden maar metprofessionele beheerstheid werd de computeropnieuw opgestart en was het probleem onmiddellijkvan de baan.De wedstrijd betekende al voor enkele groepeneen serieuze steun in de rug. Zo passeerden ero.a. The Hong Kong Dong (vorig jaar ook op 200jaar Rock op onze school!), As you like it, Billy theKill, Blackie and the Oohoos en vele anderen. Diezaterdagavond eind april deed ook Cot’n Candyeen gooi naar de eeuwige roem.The saved the best for lastCot’n Candy was de tweede groep die speeldedie avond. Het concert begon met een lange intro,waarin bas en drum de hoofdrol speelden.Daarna kwamen de anderen het podium op entrokken de set op gang. Wat volgde waren beats,sounds, blieps, soundscapes, bas, distortiongitaar,drums en vocoderstem. Naar mijn gevoelnet iets te veel vocoder in de eerste nummers.(Voor de leken: vocoder is een door synthesizerWat volgde was een overweldigende klap op devuurpijl. They saved the best for last. We werdenverwend met een magistraal nummer dat dreefop een sferische wall of sound en dat klonk alshet beste van M83 en die spelen op dit momentin het voorprogramma van Depeche Mode.Er wacht Cot’n Candy dus misschien nog eenmooie toekomst!PS: Een andere band ging helaas met de pluimenlopen maar ik ken nog goeie groepen diede finale niet haalden. ;-)www.myspace.com/cotncandymusicwww.lawijtstrijd.bePieter Jan De Waele66 IC HOU juni 2009


in de kijkerNiet in één vakjeonder te brengenVredeskikkersin opmars!The Peace Frogs zijn bij deSJKS’ers geen onbekenden. Ineen vroegere incarnatie van deband maakten ze een uitstekendebeurt bij de Rock Rally enhet daaropvolgende ‘Rock’n’RollHighschool’-festival naar aanleidingvan 200 jaar College. Dit jaarbleef de band ook niet onopgemerktin collegemiddens.The Peace Frogs werkten – muzikaal – mee aanhet scalperen van de heren Caulier en Beyaertvoor Broederlijk Delen. En onlangs speelden de‘Vredeskikkers’ ook nog eens ‘Moving Day’ plat ...Reden genoeg voor een interview dachten wezo, en als de wiedeweerga spoedde ik me uitgerustmet mijn smerigste leren jekker en heftigheadbangend, richting Peace Froggers.Jullie bandnaam verraadt al iets van jullieinvloeden. Kan je die naam nader verklaren?We hebben onze naam inderdaad gekozen naareen nummer van The Doors (nvdr. Amerikaansesixties-band met leadzanger Jim Morrison ). Wezijn nu ook weer niet zo beïnvloed door TheDoors. We vonden Peace Frogs eerder gewoonleuk klinken. Wel hebben we een aantal nummerswaar ook orgel in voorkomt, maar dit is niet enkelomdat The Doors hier gebruik van maken. Wevinden het orgelelement in de muziek wel echtzeer goed. We willen sixties- en seventiesrockcombineren en met een hedendaagse touch proberende mix van pop en rock samen te krijgen.Niet met de klak naar smijtenWelke muziek kunnen jullie absoluut nietappreciëren?We hebben niet echt een stijl die we niet kunnenappreciëren. Maarten (drums) heeft hetvooral voor punkrock, alternatieve en experimentelerock, ... Tim (keyboards) luistert danweer meer naar iets oudere Metal- en Hardrockgroepenzoals Deep Purple. Alexander (gitaaren zang) focust zich bijna uitsluitend op oudemuziek van de jaren ’60, Roy Orbison en blues.Fabrice (zang en gitaar) luistert dan weer meestalnaar nieuwe muziek en Anton (bas) naar TheBeatles, punk, rock, pop, jazz, nieuw, oud, elektro.Het is dus moeilijk te zeggen dat we ietsniet appreciëren. Zo lang het goed gebracht isvinden we veel dingen zeer goed. Dit is positiefbij het spelen van onze muziek, maar kan somsook betrekkelijk lastig zijn, bijvoorbeeld als weeen cover moeten kiezen. Iedereen wil iets andersspelen. Met muziek waarbij mensen 2 minutenop een computer tokkelen en een song‘schrijven’ – die dan nog een cover is van een hituit de jaren ’90 – wordt geheel onterecht geldverdiend; dat kan iedereen. Zolang er maar eenbeetje tijd is ingestoken en er niet ‘met de klakwordt naar gesmeten’ is het goed voor ons. Eris werk aan muziek. Je moet als luisteraar bij elkeluisterbeurt nieuwe dingen kunnen ontdekken.Daarom moet je variëren in je werk en af en toeeens iets nieuws in een nummer steken.Plezier makenWelke bedoelingen en ambities hebben de‘Peace Frogs’?Rock Werchter natuurlijk!Neenee, we zien wel waar we uitkomen, wezijn pas van start gegaan met hier en daar eenoptreden te spelen. Naar het schijnt wil meneerCaulier volgend jaar weer een optreden met onsvoor Broederlijk Delen en we zullen daar zekeraan meewerken. We weten natuurlijk niet goedhoe onze muziek aanslaat bij het grote publiek,maar we willen zeker wat bekendheid en dit kanenkel door hier en daar eens te kunnen optreden.Als je een muziekgroep zoekt om ergens telaten optreden, aarzel niet om ons te contacteren!We blijven wel realistisch, maar welke muzikantwil nu niet overal op de hitlijsten staan?We zullen het zo zeggen: we gaan niet wachtentot we ontdekt worden, want dat gebeurt tochniet. We zullen connecties proberen leggen,want dat is de dag van vandaag het belangrijksteom binnen te dringen in de wereld van demuziek. En als we ooit met enige moeite enenorm veel geluk kunnen ‘doorbreken’, willenwe natuurlijk ook niet als ‘one-hit-wonder’ geboekstaafdstaan.Maar het belangrijkste is en blijft natuurlijk datwe er plezier in blijven hebben! Geen zware ruziesen vooral niet over vrouwen!Wat zou een goede titel voor jullie eerste cdkunnen zijn? Waarom?‘The American Dream’. Dat is een zin uit eennummer van ons. Het grappige aspect is datwe al een foto hebben voor de cover van onzedemo, met een naakte oude man die gitaar aanhet spelen is, kijkend naar een toeristisch strand.Het is echt een hilarische foto en daarom de titelThe American Dream, omdat die Amerikaansedroom toch overroepen en misschien wel eenbeetje belachelijk is.


in de kijkerOud-leerling Tony Peirsman (LG’63)Steendorp krijgteigen stripverhaalMet de mysterieuze titel ‘Het geheim van de Prulhofput’ stapt Steendorpin de boot van steden en gemeenten die kunnen bogen op een eigenstripverhaal. De auteur is oud-leerling van onze school. De broers vanTony zijn evenmin onbekenden in SJKS: Jef en Erik zijn immers oudleerlingenén oud-leerkrachten.Rock in modern jasjeHoe zou een ideale recensie van die cder moeten uitzien?Bedoel je een recensie, bij het uitkomen van decd of bij onze eerste gouden plaat? (lachen)Moeilijk om te zeggen over je eigen muziek natuurlijk.Maar wat wel tof zou zijn zouden dingenzijn zoals: toffe muziek met een grote variatie,goede en sterke nummers. De rock van vroegerin een modern jasje en met een eigenzinnigkarakter. Vergeleken worden met topgroepenzoals Coldplay, The Beatles, The Rolling Stones,The Doors ... Dat zou een hele eer zijn. Wij hopenmensen te laten genieten van onze muzieken dat ze liefst onze cd meer dan 1 keer beluisteren.Welk statement zou een (rock)band volgensjullie ooit eens moeten maken?We vrezen dat er maar weinig statements zijndie nog niet gemaakt zijn door rockbands. Wijzelf zijn niet met statements bezig, tenzij ‘vrouwenen succes’ ook een statement is (lachen alweervergenoegd).Slotvraag: Welke vraag zouden jullie ooitgraag eens krijgen?Wat vonden jullie zelf van de prestatie die jeop Werchter neergezet hebt? En ga je in op devraag om op Glastonbury’s te staan?Tony Peirsman, ontwerper, tekenaar, scenarist entekstschrijver van het verhaal: “Om de eigenheidvan Steendorp ten volle in de verf te kunnenzetten bedacht ik als hoofdpersonage Frits Flits,een amateur-fotograaf die de rommelmarktenafschuimt. Naast Frits kleuren allerlei randfigurenhet verhaal, elk met hun specifieke karaktertrekjes.Ze worden in de loop van het hele verhaalbeduveld door twee spookjes, Tikker en Tokker.Min of meer herkenbare straatbeelden en knipoogjesnaar bestaande dorpsfiguren vergrotende herkenbaarheid. Deze uitgave kadert perfectin het geheel van Temse als stripgemeente.”‘Het geheim van de Prulhofput’ werd officieelvoorgesteld door burgemeester Van Temse LucDe Ryck tijdens de viering van 75 jaar DavidsfondsSteendorp op zondag 3 mei 2009.Fedra Coppens en Serge Hamers verzorgen demuzikale omlijsting.Het stripalbum telt 52 bladzijden, is in4-kleurendruk uitgegeven en kost 6 europer exemplaar.Het stripboek is vanaf 4 mei te koop bijde auteur:Grote Dweersstraat 13, 9140 Temse,tel. 03 771 16 25,peirsmandevuyst@scarlet.bewww.myspace.com/peacefrogsbandStijn Verhaeghe68 IC HOU juni 2009


in de kijker20 jaar laterOud-leerlingen (LG’89)op bezoekDe klasverantwoordelijke van weleer, Tim Pauwels (jawel, die van de VRT!),slaagde er zonder veel moeite in om een groot gedeelte van zijn klas LG’89na 20 jaar opnieuw naar het College te brengen voor een dagvullend programma.Een aangenaam weerzien met een bijzondere klasgroep.De dag startte met een rondleiding door de school. Daarna informeerdende kranige dertigers elkaar over hun passies en beroepsbezigheden. Uiteraardkruidden een natje en een droogje de dag. Een sportieve uitsmijter inde sporthal was de kers op de taart.Op de foto:VLNR zittend: Rikkart Vangassen (human resources), Tom Steenssen (leraar Nederlands-Engels), Rudy Lardon (jurist SD Worx), StefaanCalmeyn (Oxfam wereldwinkels), Nico Delatte (jurist bij Fortis).VLNR staand: Bonny Noens (neurochirurg), Tom De Leur (journalist bij Het Nieuwsblad), Maarten Michiels (chirurg), Tim Pauwels (journalistbij de VRT), Gino Bosman (jurist bij KBC), Peter Van Kemseke (diplomaat), Tobias Van Os (Oxfam wereldwinkels).SJKS-atletiektalent in SVSOp woensdag 6 mei organiseerde de SVS atletiekwedstrijden in Oordegem. Enkele vierdejaars waren heel gemotiveerdom mee te doen. Het initiatief kwam van Tine Bussens (4Sa): zij sprak de leerlingen aan die ook al in Genthadden deelgenomen aan een SVS-wedstrijd.“Met zes enthousiastelingen geraakten we opde valreep nog ingeschreven. Nu alleen nogvervoer regelen. Zes was wat veel voor een auto,dus regelde Pieter dat we met de bus van OLVPmeekonden. Op het laatste nippertje moestener echter twee leerlingen afhaken.”De vier deelnemers waren: Tine Bursens (4Sa),Ruben Maeckelberghe (4GL), Pieter Plehiers(4GL) en Elien Van Stappen (4Wc)Het werd een erg plezante namiddag met schitterenderesultaten voor ons viertal : Tine behaaldemet een sprong van 5.49 m goud bij het verspringen,een sprong die maar net onder haarpersoonlijk record lag. Ruben viel zelfs tweemaalin de prijzen: brons bij het hoogspringen(1.65 m) en goud bij het verspringen met eensprong van 5.51 m. Pieter behaalde de tweedeplaats op de 100 m in een tijd van 12.23 sec.Onze vijfde medaille werd behaald door Eliendie tweede eindigde bij het kogelstoten meteen worp van 9.54 m.College-FamilieDe laatste discipline op het programma was deaflossing: 4x100. Wij hadden hier spijtig genoeggeen ploeg voor, maar dat was ook het geval bijonze buren: de Heilige Familie. Dus stelden weeen gemengde ploeg samen met twee HeiligeFamilieleden en Ruben en Pieter. Ook dezeploeg deed het heel goed: ze werden eerstein een tijd van 48.01 sec. Goed voor nog tweemedailles, maar ... deze gingen naar de tweede,een reglementaire schoolploeg. Wij liepen metonze samengestelde ploeg niet voor de prijzen,maar gewoon voor het plezier en de eer.De eerste twee van elke discipline mochten naarde landelijke wedstrijd. Dat wil dus zeggen datal onze deelnemende leerlingen een plaatsjehadden veroverd voor dit kampioenschap:Tine en Ruben voor verspringen, Pieter voor de100 m en Elien voor kogelstoten.Ondertussen zijn ook de finalewedstrijden(20 mei) achter de rug.Tine Bursens kon er jammer genoeg niet bij zijnomdat ze op sportkamp was met 4 S.Ruben Maeckelberghe en Pieter Plehiers namendeel met mooie resultaten. Ruben behaalde dederde plaats bij het verspringen. Pieter was zesdeop de 100 meter.Samenstelling KMIC HOU juni 2009 69


lief en leedIn memoriamMarcel Van Daele: 19 september 1929 – 28 maart 2009Gedreven en kundige bezielervan In Dulci Jubilo is niet meerVan 1957 tot 1983 was Marcel Van Daele leraar aan het College. Veel (oud-) leerkrachten en oud-leerlingen zullenzich Marcel vooral herinneren als de bezielende leider van het knapenkoor In Dulci Jubilo.De manier waarop hij het koor tot een uitzonderlijkhoog niveau wist op te tillen werd ook inde koorwereld snel opgemerkt.Naast de optredens in eigen land introduceerdeMarcel concertreizen naar het buitenland. Hijlegde belangrijke contacten en nam met hetkoor deel aan internationale koorfestivals. Opdie manier werd In Dulci Jubilo ook buiten delandgrenzen stilaan bekend en hoog gewaardeerd.Af en toe gaf hij het koor uit handen. Het koorwerd dan wel door Marcel voorbereid maar eenandere dirigent nam het koor over voor de afwerkingen de eigenlijke uitvoering. Dat warenniet de eerste de beste. Topmusici zoals TonKoopman, Jos Van Immerseel en Philippe Herreweghewerkten op die manier samen met InDulci Jubilo.Het pleit voor Marcel dat hij ondanks zijn eigengrote kwaliteiten als dirigent besefte dat hij opdie manier het koor beter maakte en nog meerbekendheid gaf. Ook al moest hij daarvoor eveneen stapje opzij zetten en de eer delen met anderen.PlanmatigMarcel wist zich ook steeds goed te omringenmet trouwe medewerkers. Dat kwam de efficiëntiebij het instuderen van nieuwe werkenuiteraard ten goede. Hij keek ook vooruit en hadzijn afscheid als dirigent grondig voorbereiddoor de oprichting van een VZW. Zo was er nueen hele ploeg die de dirigent kon bijstaan inalle extramuzikale taken.Hoewel hij bij zijn aanstelling als pastoor vande Kristus Koningparochie in Sint-Niklaas zichniet meer rechtstreeks met het koor bemoeide,bleef hij het van op korte afstand volgen. Bij deaanduiding van zijn opvolgers was hij uiteraardsterk betrokken. Ook hier ging hij niet over éénnacht ijs en trachtte hij de meest geschikte kandidaatwarm te maken voor het leiden van InDulci Jubilo.Toen het koor een periode moest overbruggentussen twee dirigenten in nam hij zelf de verantwoordelijkheidom het koor nog even te leiden.Liefde voor de muziekHet was voor mij en vele andere oud-zangers eenvoorrecht Marcel te hebben gekend als dirigent.De manier waarop hij ons kon begeesteren tothet zingen en appreciëren van de koormuziekwas onnavolgbaar. Dat heeft op vele generatieszangers een onuitwisbare indruk nagelaten.Waarschijnlijk spreek ik voor velen als ik beweerdat hij ons de liefde voor de muziek bijbracht.Een groot geschenk.Marcel was een perfectionist. Een eigenschapdie het koor enkel ten goede kwam maar die opde mindere repetities wel eens voor spanningenzorgde. Hij zorgde er echter voor dat er onderde zangers een gezamenlijke wil ontstond omiets te bereiken.Liefde voor de natuurEr was een evenwicht tussen inspanning enontspanning. Dan denk ik aan de vele vakantiereizendie we met het koor maakten, veelalnaar de Alpen. Naast de schoonheid van demuziek leerden we zo ook de schoonheid vande natuur kennen. Ook hier leidde Marcel onsop de door hem uitgestippelde wandeltochten.Er was ook aandacht voor architecturalehoogstandjes waarvoor de bus vaak een omwegmaakte.In een tijd waarin er met het gezin nog niet zovaak en zeker niet zo ver werd gereisd was ditvoor veel jongens een openbaring.Scherpe analysesLater, toen ik zelf pas dirigent was, kon ik wekelijksop hem beroep doen als assistent. Een periodewaarin ik nog veel van hem opstak. Voorheel wat beslissingen in verband met de werkingvan het koor ging ik bij hem te rade.Bij optredens van het koor in Sint-Niklaas was hijsteeds aanwezig. Zijn analyses nadien bewezendat hij nog steeds goede inzichten had in zakede koorklank en andere muzikale aspecten.Het doet mij deugd dat hij bij onze laatste groteoptredens, Bachs’ Weihnachtsoratorium en Haendels’Messiah, vanop de eerste rij zichtbaar genootvan deze hoogdagen voor In Dulci Jubilo.We zullen hem missen.Dieter Van Handenhovendirigent In Dulci Jubilo70 IC HOU juni 2009


lief en leedNoah De prins – 3 mei 2009Het wordt een mooie zomerOnze kleine prins heeft ons toch wel goed liggen gehad. Op 36 wekenzwangerschap dachten we na een hele resem ‘voorweeën’ dat de babynu wel snel zou arriveren.Mama Deborah (Vanbeckevoort) lag bijna elkenacht uren wakker door onze stampende zoon,die steevast zijn meest actieve uren koos tussenmiddernacht en 4u ’s morgens. U begrijpt datmijn vrouw naarmate te tijd vorderde lichtjesgefrustreerd geraakte van al die weeën, die uiteindelijktelkens vals alarm bleken te zijn.Zondag 26 april 2009 moest D-day worden.Maar dat was buiten onze jongen gerekend,die het best naar zijn zin had in mama’s buik.Het werd 27 april, 28 april ... en de telefoontjesstroomden binnen. “Awel? Zijde gij mij vergeten?Waarom heb ik geen geboortekaartje gekregen?”,waarop mijn vrouw: “Maar oma, hetkindje is er nog altijd niet!” Daar kunnen grootoudersniet goed tegen, dus de volgende dagbelden ze opnieuw.Exact een week na de uitgerekende datum enna 41 weken zwangerschap, was het dan tochzover. Naar goede gewoonte zette onze kleinespruit de bevalling ’s nachts in gang, zodat mijnvrouw zonder enige slaap aan de karwei mochtbeginnen. Gelukkig verliep alles voorspoedigen mochten we op zondagmorgen 3 mei 2009onze prachtige zoon in de armen sluiten.Noah is een uiterst lief en rustig kereltje, en doetdaarmee zijn naam alle eer aan. We genietenmet volle teugen van dit nieuwe wonder en ookzus Lisa is in de wolken met haar broertje.Het wordt een mooie zomer!papa Daan De prinsMathijs op vakantie in de AuvergneMaandag 8 juni, 21 uur. We zijn met z’n vierenop vakantie in de Auvergne, Frankrijk. De kindjesslapen allebei net. Vanmiddag telefoon uit België:collega Kathleen Mels voor de redactie vanIc Hou. Of ik niet een klein stukje over Mathijswou schrijven voor Ic Hou. Natuurlijk wel, waaromniet! De deadline? “Euh ... eigenlijk gisteren!”Piece of cake, dacht ik, enkele paragraafjes schrijvenover Mathijs, de liefste baby die er op dezeaardbol te vinden is. Maar nu ik hier zit met delaptop op mijn schoot, lijkt het al minder evidentom iets op papier te zetten! Want iedere mamavindt haar baby toch het mooist, schattigst,liefst en flinkst? En Mathijs is pas drie maandenoud, veel meer dan eten, slapen, lachen, huilen,grimassen trekken, brabbelen en luiers vullen iser nog niet bij! Maar toch ... Nu al kunnen we terugblikkenop enkele onvergetelijke momenten.Zeker met grote zus Delphine in de buurt.We hadden Delphine zo goed en zo kwaad mogelijkvoorbereid op de komst van haar broertje.Niet gemakkelijk, want een kind van twee kanmaar moeilijk vatten dat heel haar leefwereld opz’n kop gezet zal worden door zo’n klein ukje. Ikwas op het ergste voorbereid, denkend aan deverhalen die ik nog voortdurend moet aanhorenvan hoe ik reageerde op de komst van mijnbroer, negenentwintig jaar geleden -drie dagenaan één stuk moet ik voortdurend tegen mijnmoeder gezegd hebben: “Doe dat weg”, “Laatdat vallen” en meer van dat. In het ziekenhuiswas er geen enkel probleem, Delphine was nieteens geïnteresseerd in haar broertje. Maar deeerste dag thuis ... Delphine huilde de hele dag,wou niet slapen, was vreselijk jaloers, en viel totovermaat van ramp nog eens van de schommelook. Mathijs huilde de hele dag, wou niet slapen,en was overstuur door de vreemde omgevingen door het gehuil van grote zus. Gelukkig heeftonze dochter zich al snel aangepast aan de indringerin huis, die met alle aandacht van mamagaat lopen. Mathijs hoeft maar een kik te geven,of ze propt al zijn ‘tutje’ in zijn mond. Of ze komtme halen met de boodschap ‘Mathijtje kokodilletjaantjes’.Ze wil hem aldoor kusjes en aaitjesgeven. En Mathijs ... die lacht al als hij zusje zietkomen. Want lachen kan hij wel, en dat deed hijal heel snel. Ik herinner me nog dat Delphinenaar vreemde mensen gromde toen ze zo oudwas. Net een jonge hond.Ik kan nog wel enkele verschilpunten geventussen die twee. Maar ’t opvallendst is wel hunslaapgedrag: Delphine gunde me al na eentweetal weken mijn nachtrust. Mathijs wil iederedrie uur zijn eten, ook ’s nachts. En als hij dat nietonmiddellijk krijgt, brult hij iedereen wakker.Ook deze nacht zal ik weer twee keer uit mijnslaap gewekt worden door een hongerige zoon,waardoor het intussen de hoogste tijd gewordenis om mijn bedje op te zoeken!mama Karen WymeerschIC HOU juni 2009 71


lief en leedLeahIlkeLieve IlkeSamen met je zus Mila hebben we 9 maandenop jou gewacht.Wat was dat een spannende tijd. Een tijd vanhopen dat alles bij elke controle in orde was, datje groeide naar behoren, dat je mama nog watverder mocht werken op het internaat. We hebbengeluk gehad! Alles ging prima en op 36 wekenben ik, je mama, gestopt met werken. Je hadhet niet zo begrepen op de lange gang van hetinternaat en de vele trappen. Als ik ’s avonds thuiskwam, ging je behoorlijk tekeer in mijn buik.Op zondag 15 maart 2009, om 5u22, zag je het levenslicht.Amper 2,5 uur nadat je aankondigde datje ging komen. Wat waren we alle drie in de wolkenmet je komst! Je zus is steeds in je buurt. Zespeelt met jou en is heel blij als je lacht naar haar.Wat hebben wij, als jullie ouders, geluk om zo’n2 lieve, goedgezinde en mooie meisjes te hebben.We koesteren jullie in ons hart!mama Katrien Smet(opvoedster internaat)MarjanDrie? Een aanrader!“Ik zit me voor het open raam onnoemelijk tevervelen, ik wou dat ik drie hondjes was, dankon ik samen spelen.” (vrij naar G. Bomans)Dit is één van mijn favoriete gedichten: schijnbaarsimpel, kort, maar met een heel absurd verhaaltussen elke letter! Ik permitteerde me ook eenkleine aanpassing. Oorspronkelijk zijn het maartwee hondjes, maar wij hebben nu drie kindjes!In putje winter lag Marjan plots op een fijne vierentwintigstejanuari in onze armen: lekker rustigen tevreden zoals ik het haar vroeg tijdens ongemakkelijke,nachtelijke uren onder een dikkebuik!Een fijn rond snoetje dat naar haar papa Frankneigde, kleine handjes die direct een grote vingervan broer Hendrik vasthielden om nu al zekerte zijn van een vriendschap in deze nieuweomgeving. En dan was er ook nog Mia, metkoorts boven de 39 graden en snottebellen,maar vastberaden om ook gedag te hoesten opons kleine meisje! ’t Kind heeft er niets aan overgehouden!Lees verder op pagina 81.


Gaan huwen04.07.2009 Greet Valckx (lerares) en Tom Maes18.07.2009 Isabel Cruyplandt (onderwijzeresbasisschool, dochter van Jos Cruyplandt(onderwijzer basisschool) en Olivier De SaegherZijn gehuwd23.12.2009 Hatica Bas (lerares) en Mehmet Badas07.02.2009 Katrien Cools (dochter van LutgardeMaes – secretariaatsmedewerker) en DominiqueVandendriessche14.02.2009 Mieke Vandenberghe en PieterVan Bastelaere (ECWI’98)02.05.2009 Kristy Cole (WEWIb’03) enPieter Pauwels (WEWIb’03)02.05.2009 Ann Declerck en Maarten Van Looy(leraar)09.05.2009 Joke De Geyter (lerares) en BavoDe Cock (ECMT’98)22.05.2009 Isabelle De Lange en Bram Noens(leraar)Joke De Geyter (lerares) en Bavo De Cocklief en leedHatica Bas (lerares) en Mehmet BadasIsabelle De Lange en Bram Noens (leraar)Ann Declerck en Maarten Van Looy (leraar)(oud-leraar van 1957 tot 1983)29.03.2009 mevrouw Vera Maes (°1939),grootmoeder van Jens Present (2MWb)09.04.2009 mevrouw Maria D’Hooghe (°1933),grootmoeder van Charlotte Velders (6HWa)09.04.2009 de heer Herman Note (°1939),grootvader van Kasper Leten (1Ac)15.04.2009 mevrouw Honorine De Potter(°1920), grootmoeder van Hanna VanRaemdonck (2MWd)16.04.2009 de heer Gilbert Dutré (oud-leraarbasisschool)16.04.2009 de heer Jef Timmers (°1932),grootvader van Pieter (LWI’04), Filip (WEWI’05)en Rob Martens (4Wc)19.04.2009 mevrouw Irène Huyben (°1929),grootmoeder van Marijn Todts (5WSP)26.04.2009 mevrouw Hélène Callens (°1925),moeder van Leo Vereecken (oud-leraar),grootmoeder van Kevin Vereecken (WEB’92) envan Tom Vereecken (oud-leraar)01.05.2009 de heer Jean Van Nieulande(°1919),overgrootvader van Larissa (3Wb) en Lauren(1Ag) Van Lombergen05.05.2009 de heer Hubert Vergauwen (°1928),vader van wijlen Michel Vergauwen (oud-leraar)en grootvader van Joris Vergauwen (MTWE’99)05.05.2009 mevrouw Maria Bogaerts (°1923),tante van Louis Deschuttere (1Ad)06.05.2009 de heer GeorgesVancauwenberghe (°1924), vader vanGustaaf (WEA’74) Van De Wielle en SandraVancauwenberghe (lerares), grootvadervan Peter (MWE’99) en Mark (WEWI’99)Van De Wielle, Steven (WEWI’06) en JonasVancauwenberghe, Michaël (6WSP) en MathiasVan Lent (5WSP)10.05.2009 de heer Eddy Naudts (°1952)(WEB’71), vader van Wim Naudts (ECMT’00) enbroer van Herman Naudts (LWI’67)14.05.2009 de heer Franciscus Bleyen (°1926),overgrootvader van Joachim De Boever (2MWd)15.05.2009 de heer Wilfried Van Overloop(°1949), oom van Dries Van Overloop (3Sa)18.05.2009 mevrouw Marcelle Maervoet(°1930), grootmoeder van Laurence (4Lb) enThibault (1Ac) Vanhoucke20.05.2009 de heer Frans Gyselinck (°1930),grootvader van Laura Gyselinck (5WEWIa2)21.05.2009 mevrouw Jacoba Van derGhinste (°1912), overgrootmoeder van OlivierD’haeseleer (2MWb)27.05.2009 de heer Marcel Daelman (°1937),vader van Philip Daelman (onderwijzer Jonatanschool), broer van Stefaan Daelman (RET’53)27.05.2009 mevrouw Maria Van de Velde(°1940), grootmoeder van Aleksander (3Wc) enFrederik Dekeyser (1Ah)01.06.2009 mevrouw Maria Van Daele (°1926),overgrootmoeder van Sam D’Hondt (1Ag)IC HOU juni 2009 73


Hoe hoger ik klom, hoe beter ik begreep wat rondom mij gebeurde.Maar mijn ambities lagen verder. De overkant, die prikkelde mijnnieuwsgierigheid. Hoe groen het gras daar werkelijk is, dat weetik nu dus ook. Tijd om een leuk terrasje te doen. Ontdek jezelf.Begin bij de wereld.www.kuleuven.be74 IC HOU juni 2009


Agro– en biotechnologieFacilitair managementLeraar lager onderwijsLeraar secundair onderwijsVerpleegkundeVroedkundeStudeer deze 6 bachelors in Sint-NiklaasNu ook alle opleidingen in avond– en afstandsonderwijsMeer info?03 776 43 48info.waas@kahosl.bewww.kahosintniklaas.beInfomomentenWoensdag 18 maart 2009 - 14.30 uZaterdag 25 april 2009 - 10 tot 17 u - open dagWoensdag 24 juni 2009 - 14.30 uZaterdag 5 september 2009 - 10 tot 16 uIC HOU juni 2009 75


D'EERALGEMENE ONDERNEMINGENPrivate en Openbare werkenIndustriebouw, woningbouwScholen, Vernieuwbouw, ...Baenslandstraat 169100 Sint-NiklaasTel.: 03/776 32 89Fax: 03/766 19 72deer@deernv.bewww.deernv.be


IC HOU juni 2009 77


Solar Cleaning Services nvActief lid van ABSU (Algemene Belgische Schoonmaak- en OntsmettingsUnie)MEER DAN25 JAARSchoonmaakRuiten wassenReinigen & conserveren van aluminiumSlijpen & herpolijsten van natuursteenvloerenwww.prorest.beNIEUWTELESCOPISCH RUITEN WASSENMET OSMOSEWATER:- VEILIG TOT 17 M HOOG- MILIEUVRIENDELIJK- PRIJSGUNSTIGContract Catering&Support ServicesVoor meer informatie en/of een vrijblijvende offerte:Solar Cleaning Services nvPasstraat 71 - 9100 Sint-NiklaasT 03-780 95 20 - F 03-780 95 25info@scs-nv.be - www.scs-nv.beVakbekwame schoonmakers voor schitterend werk


Heidestraat 42 -44B-9170 De Klingetel 03 770 52 06 Fax 03 770 71 49www.eurosunkeukens.beinfo@eurosunkeukens.beMaandag14 – 18uDin./ Woe./ Don. 9- 12u & 13 - 18uVrijdag9- 12u & 13 - 17uZaterdag10 - 17uZon- en feestdagen geslotenOpstarten van een dossier graag na telefonischeafspraak19 – 25 juli 2009:In de voetsporen van MozartIC HOU juni 2009 79


metaalbouwvoor kmo,landbouwen industrievan ontwerp totstructuurbouwen plaatsingMAC Allaeys bvbaEuropark Zuid 5B-9100 St-NiklaasTel: 03/766.71.50Fax: 03/766.71.55www.macallaeys.be• Je v i n d t er meer da n je zo e k t •VerwarmingVentilatieAirconditioningLuchtverwarmingKlimatisatieSanitairVoorwoningen, kantoren, winkels,industriegebouwenPlaatsing – onderhoud – herstellingEigen studiedienstEuropark-Noord 40 tel: 03 760 03 709100Sint-Niklaas fax: 03 766 09 81www.atsdevogel.com info@atsdevogel.be80 IC HOU juni 2009


Haal meer uitje aquarium.En haal meer uitje geld.Ben je tussen de 18 en 25? Ontdek dan nu het All-in Packvan KBC en wat het allemaal voor je kan doen. Surf naarwww.KBChaalmeeruitjegeld.be voor meer info ofkom langs voor een gesprek met je KBC-adviseur, wantpraten werkt.Nu, vier maanden later, zit Marjan vrolijk kraaiend rechtop. Ze laat niet meerop zich hoesten, lijkt nog steeds op haar vader en houdt Hendriks vingerbinnen handbereik. Ze lacht en eet en boert en doet nog wel iets, en isbovenal het kakkenestje van ons huis.Het is één vrolijke boel, een derde is echt aan te raden!mama Vera GoossensWonderlijk draagdoekOp dinsdag 14 april besloot ons dochtertje Leah twee weken vroeger danverwacht haar warme nestje bij mama te verlaten. En het duurde maar enkeleseconden voor dit superkleine meisje de harten van haar mama enpapa volledig veroverd had. Jammer genoeg was Leah wel heel erg klein(44 cm en 1910 g) en moesten we haar met veel pijn in het hart achterlatenin het ziekenhuis tot ze een beetje groter zou zijn en vooral meer zouwegen.Op 1 mei was het dan eindelijkzo ver: kleine Leahmocht naar huis. Al vlugveroverde “ieniemini” ookde harten van alle oma’s,opa’s, tantes en nonkels. Enkel Frodo en Igor, onze katten, heeft ze nietdirect voor zich kunnen winnen, maar ook dat zal wel in orde komen.Leah is nu bijna twee maanden oud en is een zeer levendig meisje. Zeeet heel flink, groeit zeer goed en vindt het heel leuk om alle leuke speeltjesin haar box te bewonderen. Soms is Leah een beetje ongelukkig,maar dan wikkelt mama haar snel rond zich in het draagdoek en zo komtze helemaal tot rust. En wanneer ze haar buikje rond gegeten heeft, kaner zelfs al een lachje af. Vooral papa Wouters grapjes vindt Leah leuk, danlacht ze honderduit!mama Erika BaertIC HOU juni 2009 81


Ingelijst Schooljaar 1999-2000. Ik ga als leerling op eindreis naar Italië. Op de foto begin ik aanmijn reisverslag ... op een muur in Verona, vlak aan het befaamde balkonnetje waarRomeo zijn liefde voor Juliette verklaarde. Het verslag wordt nooit gepubliceerd.Schooljaar 2008-2009. Ik ga voor een derde keer als leerkracht naar Italië en maakeen verslag. Het resultaat kan u nu wél lezen (zie blz. 25).Matthias Verougstraete (leerkracht)

More magazines by this user
Similar magazines