38 - Denkraam

denkraam.info
  • No tags were found...

38 - Denkraam

Van de redactienummer 38Voor de 35e keer werd dit jaar de Week van de Psychiatrie georganiseerd. Landelijkwerden er diverse activiteiten georganiseerd, maar zoals elk jaar werden erin het Rotterdamse de gehele week door activiteiten georganiseerd. Het BasisberaadRijnmond initiatief nemer van de organisatie van de Regionale week hadeen gevarieerd programma samengesteld. Aan ons om op de diverse activiteitenmensen te hebben om te schrijven, interviewen en te fotograferen. Met trotsmag ik zeggen dat het ons gelukt is. De gehele week zwierven we door Rotterdamheen, met het openbaar vervoer, de fiets en nog leuker soms op de fietsbardie de gehele week door de stad ging. Ploeterend en zwetend op dat ijzeren monsterook redactieleden van ons. Die na een fietstocht klagend terug kwamen dathet zwaar was geweest om op zo’n ding te fietsen. Maar er wel een ervaring rijkerdoor zijn geworden. “Een ervaring rijker” was tevens het thema van de Weekvan de Psychiatrie en dat zijn we dan ook geworden.Ik wil u, lezer, mijn ervaring niet onthouden. Dit omdat het mijn hoogte puntvan de week was. Op woensdag één april werd het voetbaltoernooi georganiseerd.Namens de redactieTeus van Wijk, hoofdredacteurnummer 38[3]


Punt vertelt een grap over hoe zestaand wakker werd. Ze was de avondervoor vergeten te gaan liggen. Rabiahad echter niet door dat het om eengrap ging, en ging er serieus op in. Zebekende dat onder haar pruik dan ookgeblondeerd haar zit.“Je kan hier een anonieme OV Chipkaartkrijgen, met daarop een beltegoed.”En wat is de volgende stap: eentelefoonkaart om mee te reizen?Voorbereidingen voor het filmfestivalvan de Week van de Psychiatrie: dewerkgroep is druk bezig met hetafmonteren van de ingezonden films.Om half vijf moesten de films evenovergezet worden naar de externeharde schijf, omdat de laptop samenmet de eigenaar terug naar Utrechtging. En wat bleek de volgende dag?Waren alleen de snelkoppelingen gekopieerd.De werkgroep doet bij deze eenoproep aan Maaike op de films niet tewissen!Hoe duidelijk is Bas in het maken vanafspraken? “Ik ga vanmiddag, dat wilzeggen nu, eh ik bedoel straks.”En wat wordt hiermee bedoeld? “Fijnedag nog.” “Nee, dank je.”Michiel?Excuus om niet op te komen dagen opeen vergadering: “ja..eh…ik zat in detram de verkeerde kant op.” Goedgedaan, Teus!En een reden om geen les te geven bijGGzPlaza?“Ehh…ik heb me verslapen. Ik was vannachtbezig met een of andere server inAmerika om films te plaatsen meteigen logo. Vandaar weer verslapenvoor de les.” Stephan belooft verdergeen slapeloze nachten meer te hebben.En een reden om wel te komen op eenvrijdag? “Ja eh…ik ben ziek!”En wie wilde de rubriek ‘Zin en Onzin’schrappen? Juist ja, Xander. Staat hijmooi voor ‘paaltjes’.Een ervaring rijker?Vanwege een crisisvan mijn zoon isdit gedicht nietafCrisis al vaker gebeurdsepareer of isoleerin ieder geval alleenscheurhemd, hart verscheurtNiks nieuws,al vaak gebeurd,maar wennen doet hetnietDe dichtergeestontsnapt, vervliegtMoederhart prevaleert boveneigen leven, eigen plannenWeer een ervaring rijkerMaar ook - een gemist gedichtKaren Heerema(www.ggzdichter.nl)En uit de copij: “..Het publiek wordt vergastop een korte film…”En wat bedoelt Karen met: “Ik heb eenhond onder mijn teen.” Beter luisterenBarry, het gaat om een wond onderhaar teen.Redenen om te laat te komen op eenredactievergadering“Mijn fiets is ongesteld” (Peter)“Mijn fiets is kapot en nu moet iklopen” (Ernest)10.45 uur: “Ik heb me verslapen”. Je wastoch al om half acht wakker gebeld,[gedicht][5]


Niet goed snikOpgesloten testosteron suistTussen m’n orenOp zoek naar een uitwegDie nauw luistert naar de naamNiagara fallsWerp mijn blik op de spiegelVerwilderd mijn haardos“Bad hairday”Ik gok het er maar opVast verkeerdBut “what the heck”Ik ben toch niet goed snik?Doet het in de regel goed alsSlap excuus!Uitzonderingen daargelatenGaat het grootste gedeelte faliekantDe verkeerde kant opEnerzijds verbaast me dat elke keer weerAan de andere kant wentHet geweld waarmee het gaat gepaardNeem ik voor lief!Als doorgewinterde junk op goed gelukOp zoek naar opmerkelijk genoegGenoegdoening uit een goed gesprek met godDie komen er samen wel uitNaar verluid gaat het gerucht dat…..JawelVoor zo lang het duurtIs niet aan ons besteed.Ik ben toch niet goed snik?Doet het in de regel nog beterAls ik dit statement kracht bijzetMezelf rigoureus voor schut zetGooi zelfspot als grootste goed in de strijdWapenfeit van formaatNaar verluidScheelt het de helftOver het algemeenIs afwijkend gedragNormaal gesprokenAl spreek ik voor mezelfPraat ik het niet goedIk ben niet goed snik.[gedicht]GGz - cliënt ervaringsdeskundigheidin hetzonnetjeHet thema van de Week van de Psychiatrie 2009 is dus: Een ervaringrijker? Door en voor cliënten is de bedoeling. Ieder jaar weereen opgave om duidelijk te maken dat exclusief cliënten moetenuitleggen wat zij te vertellen hebben over het thema.De praktijk is weerbarstig. Professionals verdringen zich om metwetenschappelijk verantwoorde blik toe te lichten dat zij vooreigen parochie preken. Best interessant moet ik toegeven. Hetzijn tenslotte de professionals die de grote zak met geld van hetzorgkantoor ontvangen. Zij bepalen hoe de buit verdeeld wordten omdat ze er zelf ook van moeten leven klimmen ze dus graagop de preekstoel.De ervaringsdeskundigheid wordt veel lof toegezwaaid. Veelcomplimenten voor de deskundigheid van cliënten, die professionalskunnen leren dat cliënten niet eng zijn. Je moet cliënten alsmens benaderen. Dan hoef je veel minder te separeren en kantoortjesverplegingis geen excuustruus meer van een chaotischeopnameafdeling.Op de vraag uit de zaal of de sociaal pedagogisch werker (SPWer)met aantekening voor ervaringsdeskundigheid hetzelfdesalaris krijgt als de SPW-er zonder de “stigmatiserende” aantekeningis nog geen direct antwoord voorhanden. De discussieontaardt al snel in de bekende ‘wij - zij’ discussie en dat was nounet niet de bedoeling van de landelijke werkgroep.Zie je wel. Laat dus vooral de cliënt zelf aan het woord. Vindt hijhet fijn om verpleegd te worden door een lotgenoot of heeft hijtoch liever een verpleegkundige niet-cliënt. Trekt de ervaringsdeskundigehet wel in het Assertieve Community TreatmentTeam (ACT-Team) of is de werklast zo zwaar dat slaapmedicatieen andere sloopmiddelen nodig zijn om de ervaringsdeskundigeovereind te houden. Kom, kom er zijn ook nog succes storieshoor. Cliënten die zich best happy voelen en gelukkig zijn dat zezich kunnen inzetten voor hun lotgenoten die nog niet zoverzijn. Ik reken mezelf daar ook toe. Of ik ook ervaringsdeskundigeben? Dat mogen de anderen zeggen. Ik vind me zelf gewoon cliënt.En ik prijs elke dag dat ik de zon zie schijnen.Door Bert Aben[column]rijminstructeur©02-04-2009[6]


De 35e Breingeindag in Alkmaar: “Een ervaring rijker”Het is weer zover, het is de week van de psychiatrie. Wij meteen gezelschap naar Alkmaar om de sfeer te proeven bij de35e landelijke “Breingeindag”. Het is de eerste echt mooielentedag en dus tijd voor een reisje door zonnig Nederland.We ontmoeten elkaar op het station. Jaap, Miny, Ernest,Michiel en ondergetekende.Om kwart over acht zitten we met zijnallen in de trein om de lange reis naarAlkmaar te maken. De sfeer is goed enmet de nodige grappen over en weer lijktiedereen er zin in te hebben. “Wat dichtwel, maar rijmt niet”? ”Een kurk in jereet”. “Wat is een vrouw in zoutzuur”?“Een opgelost probleem”. Tussen hetoverstappen werden wij op een bakkiegetrakteerd en de reis verloopt voorspoedig.De verbindingen zijn vandaag goeden om tien uur zijn we in Alkmaar. Eenaantal mensen met de bus, Michiel,Ernest en ik gingen met een plattegrondjete voet op pad. Wat een mooie stad, dearchitectuur is zó mooi, dat we onze ogenuitkijken en veel foto’s maken.Ariela. Bos van RCO De Hoofdzaak. Dedag staat in het teken van onderzoek,discussie, ontmoeting en uitwisseling.Naar goed gebruik wordt de bijdrage vankunst en cultuur als balsem voor de zielniet vergeten. Eerst werd er een stukvoorgedragen van Wilma Boevink, diezelf helaas niet aanwezig was. De boodschapwas: “Ziek door haar overweldigendeverleden, lijden en de verwevenheidvan je eigen herstel”, vond ik wat zwaarop de maag. Liesbeth Schellink wist haarboodschap aan alle aanwezigen welmooi voor te dragen (zeker als je bedenktdat alles onderbelicht was). Ongetwijfeldwerden veel mensen door het voorgedragenstuk geraakt, het miste wel iets vaneen positieve noot. Nu, een paar gedichtenover die ‘ervaring’.De locatie van de Breingeindag heet Victory.Het is middenin het centrum en weschrijven ons in. En daar is het eersteobstakel! “U kunt boven een kop koffienemen”. Op de éérste verdieping. Voormij geen probleem, maar voor de mindervalide mensen (bijvoorbeeld ouderen) ishet niet zo leuk. Miny wees mij hierop:“zeg, hoor eens, je kén bijna niet naar hettoilet”. Een bijeenkomst als deze dientvoor een ieder toegankelijk te zijn. Hoemoet dat met een rolstoel? Moeten mensenmaar in hun broek plassen? Is er eenbuddy die de mensen naar boven helpt?Een lift? Nee dus! Dat wat betreft de toegankelijkheidvan de ingang, waar dehoge stoep een oprijmogelijkheidbehoort te hebben, en de toiletten, dátmoet beter kunnen.In de benedenzaal zou het gebeurenplaats vinden. Dit begon om ongeveerhalf elf met een welkomstwoord door


Een ervaring rijkerVeel geleerd tijdens mijn behandelingNiet altijd leuk, veel verdrietHoop, hoop, hoop was het sleutelwoordMaar toch heb ik veel geleerdHet is goed geweestMoeilijk, dat zeker wel maar toch: eenervaring rijker.ervaringsdeskundige het meest tot zijnof haar recht komt in een team, of bijvoorbeeldbij een cliëntenraad. Met decomplimenten aan de twee jongedamesdie een prima presentatie ten gehoorbrachten. Na de presentatie was er nogeen interactieve discussie, waarbij denodige vragen gesteld worden gesteld.Geniet zoveel mogelijk van het levenHaal eruit wat mogelijk isPut uit je ervaring, uit het verledenGratis boeken met veel ervaring.Toen was de beurt aan de studenten vande Hanzehogeschool uit Groningen, Loesen Jolanda.Zij hadden 20 interviews afgenomen, 10met cliënten en 10 met ervaringsdeskundigen.Vragen aan cliënten, wat deverschillen zijn tussen ervaringsdeskundigenen de zogeheten professionals, diehun kennis van het normale maatschappelijkwerk en opleidingen hebben. Zijomschreven dit als “boekenwijsheid ofcommon sense”.Het is dus gewoon een feit, dat een ervaringsdeskundigepersoon wat betreftbegrip, acceptatie en empowerment eenenorme meerwaarde betekent voor cliënten.Zij worden vaak gezien als bruggenbouwer,rolmodel en gelijkwaardigpersoon, die nu eens niet zegt wat menmoet doen; maar gewoon luistert. Menvoelt zich meer op zijn of haar gemak enniet zo in een vakje gestopt. Ook werd eraandacht besteed aan de plek waar eenDaarna was er de lunch, en er waren eenaantal stalletjes waar extra informatieverkregen kon worden, met onder andere‘onze’ Jaap die de T-shirts “word lidvan de cliëntenbond in de GGZ” aan deman bracht. Rond twee uur werden wijgetrakteerd op een kunst en cultuurwandeling door het mooie Alkmaar metgebouwen, geschiedenis en werd zelfs“de steeg met de dames van lichtezeden” bewandeld.Alles bij elkaar weer een ervaring rijker.Of zeg maar rustig “een boel ervaringenrijker”. Na een terrasje te hebben genotenmet Michiel, gingen we richtinghuis. Op de terugweg viel er een treinweg, met als gevolg dat we om 19.30weer in Rotterdam terugkwamen. Metdank aan de organisatoren van deze dagen of ook de mensen die niet goed uit deweg kunnen, er een volgende keer ookbij mogen zijn.Peter HersmusFotografie: Michiel van Gog[8]


Symposium ‘ Ervaringsdeskundigheid’Week van de Psychiatrie, 30 maart 2009Het is en blijft een schitterend uitzicht vanaf de 11e verdiepingvan de Hogeschool Rotterdam. Het uitzicht lijkt symboolte staan voor wat het Basisberaad Rijnmond in dewereld zet: een wijds uitzicht op (schijnbaar) individueleproblemen. Hier vond op maandag 30 maart het symposiumplaats in het kader van de Week van de Psychiatrie. Een symposiumdat de Hogeschool Rotterdam, samen met het BasisberaadRijnmond en Bavo Europoort organiseerde.De Hogeschool Rotterdam faciliteerde debijeenkomst, Bavo Europoort leverde dedagvoorzitter. Het Basisberaad wasbehalve met de voorbereiding, waarinMarrig, en in mindere mate ondergetekende,een belangrijke rol speelde, ookpresent met het geven van lezingen, eensketch en workshops. Het voorstel vanondergetekende om ervaringsdeskundigheidals leidraad voor het symposium tenemen werd overgenomen.Astrid van Bruggen ging in haar lezingin op de vraag ‘Wat maakt je ervaringsdeskundig?’.Ze gaf helder het verschilweer tussen het hebben van ervaring,van ervaringskennis en van ervaringsdeskundigheiden vertelde over de ontwikkelingvan het HEE team.Angelique Meijlink maakte indruk methaar persoonlijke ervaringsverhaal. Zesprak duidelijk, had humor en het wasmooi te zien hoe zij het applaus kon ontvangen.Het toch vrij zware programma van vierlezingen waarmee het symposium aanving,werd verluchtigd door de sketchvan Marrig van de Werf met MaaikeKipp. De hilarische hulpvragen van declient werden versterkt door de wijzehoe droog en onschuldig Maaike deze rolspeelde. Naast humor gaf de sketch ookpijnlijk duidelijk wat dilemma’s weervoor hulpverleners, overigens kennelijkgeen eenvoudige rol voor de daadwerkelijkehulpverleners uit de zaal die zichbeschikbaar stelden.Vervolgens de lezing van Aart Pool, getiteldBelevingsgerichte zorg, waarin hijzich kritisch opstelde naar de zorg. Voorde standpunten die hij innam is hij, naareigen zeggen, in zijn professionele levenlange tijd verguisd. In zijn lezing gaf hijscherp weer dat de afstand tussen cliënten hulpverleners afhangt van de ruimtedie cliënten krijgen: wordt er een diagnoseop hen losgelaten of krijgen deverhalen van de mensen zelf de ruimte.Enkele steekwoorden die centraal staanin zijn pleidooi voor belevingsgerichtezorg zijn de waardigheid en identiteitvan mensen, gepastheid, gelijkwaardigheiden autonomie. Een prikkelend voorbeeldhiervan is dat hij stelt dat bij patiëntenbesprekingende patiënten aanwezigdienen te zijn. Daarnaast veegde hijde vloer aan met ‘evidence based’ verhalen,die volgens Pool niet bestaan maarvooral voorbeelden zijn van doorgeslagenbureaucratie.De lezing van Joke de Vries, over de ‘Professionaliteitvan het hart’ was eveneenskritisch over de reguliere hulpverlening.Cruciaal in de ontmoeting tussen hulpverleneren hulpvrager staat voor haarde kwaliteit van de relatie, en of hulpverlener‘op ervaringsniveau in relatie gaat’.Terecht geeft de Vries aan, dat een hulpverlenereerst de eigen wonden moettoelaten, beleven en helen, wil dezeanderen kunnen bijstaan. ‘Je moet detaal van het innerlijk spreken, door bij jeeigen ervaring stil te staan van hetgewond zijn. Iedereen is gewond, in hetklein en in het groot’. De spreker steldedat een hulpverlener die niet zelf deeigen wonden heeft geheeld, zelfsgewelddadig is, niet alleen naar de ervaringvan de cliënt, maar ook naar de[symposium][10]


eigen ervaring. Ook uitdagend was haarstelling dat een hulpverlener die deeigen wonden heeft geheeld, net zo ervaringsdeskundigis, als de cliënten diehij/zij bijstaat.Voor haar is derhalve de ervaring vanheling belangrijker is dan de letterlijke,fysieke, inhoudelijke ervaring van wat jehebt meegemaakt. Opvallend wastevens dat zij meende nog veel boosheidop te merken bij cliëntenorganisaties,als teken dat men nog niet geheeld is.Na de pauze volgde een keuze programma,waaronder de workshops die doorhet Basisberaad werden verzorgd. Zowerd er een workshop verzorgd doorMarrig van der Werf, Astrid van Bruggenen Andre Leetz met als titel: ‘Levenservaringbewust inzetten’. De beschrijvingvan de workshop in het kort: Iedereenbeschikt over eigen levenservaring.De vraag binnen de workshop waaropeen antwoord moet komen is: Kun je dieinzetten binnen je professie en watlevert dat dan op?Ondergetekende gaf een workshop metals titel: ‘Weten, weten en weten... ?!’ Eris een intellectueel weten, maar er zijnook andere lagen van weten. Ervaringsdeskundigheiden inleven zijn zulkelagen van weten. In deze workshop werdgekeken naar verschillende niveaus vanweten, die we (on)bewust hanteren. Eenworkshop in bewustzijn. De evaluatiesvan deze workshop gaven aan dat diewerd gewaardeerd; de eerste workshopwerd voor zover bekend niet geevalueerd.Helaas miste ik de afsluitende plenaire,door het napraten met enkeledeelnemers bij mijn workshop. De inleidingenalleen al smaakten Inhoudelijk alnaar meer.In hun lezingen gingen Pool en de Vriesweliswaar minder in op het thema vanervaringsdeskundigheid, maar zij gavenduidelijke aanzetten tot een andere,meer gelijkwaardige hulpverlening. Deafstandelijke professionele houding vanhulpverleners naar hun clienten werdkritisch ter discussie gesteld. Misschieneen goed onderwerp voor een volgendsymposium?Sylvia I. Saakes


Interactief theater in de halvan de centrale bibliotheekWeek van de PsychiatrieIn het kader van de Week van de Psychiatriewerd er op dinsdag 2 april 2009 eeninformatiedag gehouden over de beeldvormingen het hebben van ervaringenin de psychiatrie, verslavingszorg enmaatschappelijke opvang. Eerst was erde fietsbar (speciaal gehuurd voor dezeweek) waarmee een aantal mensen vanhet Basisberaad Rijnmond en Denkraamvanaf de Zomerhofstraat met veel moeiteen plezier naar de markt op deBinnenrotte fietsten. Er werd luidkeelsgezongen en reclame gemaakt voor hetinteractieve theater dat ging plaatsvindenin de centrale hal van de bibliotheek.Het was prachtig weer en er werdenop de markt door Rabia de Graav enJoyce Mesker (redactieleden van Denkraam)vragen gesteld over de psychiatrie,verslavingszorg en maatschappelijkeopvang. Na vele leuke en informatievegesprekken (waar mijn collega zeker eenmooi een stuk over zal schrijven) was erdan het theater waar iedereen met veelnieuwsgierigheid naar had uitgekeken.Er is voor deze activiteit een speciaalfietsbar menu opgesteld met onderandere het diagnosespel met vele vragen,een quiz en een pim pam pet spel.Er werd informatie gegeven over deWeek van de Psychiatrie en het Basisberaad,gevolgd door een discussie aan dehand van een aantal stellingen. Ookstond er een boeiend praatje op het programmaen er was een klein onderzoekgenaamd: “Hoe normaal ben jij?”In de bibliotheek werd geopend met eenlied waarvan de tekst geschreven werddoor Angelique Meijlink. De muziek wasuitgekozen door Rabia de Graav: “Dekapitein” van Acda en de Munnik, ookwel bekend als ‘cd voor jou, cd voor mij’.Alle aanwezigen kregen de tekst om meete kunnen zingen en daar enthousiastgebruik van gemaakt. Ron Andrade heeftgeholpen met het brainstormen. De zangerswaren Jennifer, Ernest, Angelique,Marrig, Femke.Het interactief theater:Kruip in de huid van…De hoofdrolspelers van het toneelstuk:Marrig v.d.Werf (Basisberaad, projectmedewerkercliënten trainen hulpverlenersen coördinatie Week van de Psychiatrie),Dilva Encarnacao (Basisberaad, consulentecrisiskaart)Maaike Kipp (stagiaire en rechterhandvan Marrig, studente cultureel maatschappelijkevorming Haagse HogeschoolMarianne Gongriep (vrijwilliger Basisberaad)Femke (Hogeschool Den Haag).En verder de meedenkers van het toneelstuk:Xander de Wit (onder andere redactieDenkraam)Angelique Meijlink (vrijwilliger Basisberaad)Marianne Gongriep speelt in het interactievetheaterstuk de nogal drukke vrolijkeMien uit Crooswijk. Ze is getrouwdmet Henk, hebben samen drie kinderenen Henk werkt bij een van de grootsteenergieleveranciers in de regio Rijnmond.Haar hobby’s zijn klaverjassenmet een stel vriendinnen, en met manen kinderen op stap gaan. Bij haar in de[12]


straat kwam een vrouw wonen die zichnogal raar gedroeg. Haar naam is Saskia(gespeeld door Maaike). Deze damescheen een psychische stoornis te hebbenen Mien wilde graag een keer in dehuid kruipen van Saskia. Ze werd doormiddel van een metamorfose omgetoverdtot een persoon met psychische problemen.Het was spannend te raden hoeze er dan zou uitzien en na een poosjekwam mevrouw weer terug op hettoneel met voor de verandering een zonnebrilop. Mien was boos toen haar werdgevraagd wat ze van de metamorfosevond! Ze zag er nog hetzelfde uit. Haarbuurvrouw kamt haar haar niet en zitvol met verfvlekken! “Ik heb haar zelfseen keer in de prullenbak zien graaien!”Mien keek rond in het publiek en vonddaar haar buurvrouw Saskia. Die werdnatuurlijk naar voren gehaald. Saskia is36 jaar, 4 jaar gescheiden van Bas enheeft 2 geweldige kinderen. De scheidingis moeizaam verlopen maar verder isalles goed geregeld. Ze werkt op ditmoment niet. Ze is afgestudeerd aan dePabo en heeft voor de klas gestaan. Zewerkt niet meer omdat ze een half jaaris opgenomen geweest in een psychiatrischeinstelling. Alles werd te zwaar enook het overlijden van haar oma deedhaar veel pijn. Na therapieën voelt zezich weer beter en is blij dat ze niet meeropgenomen zit. Haar kinderen wonennog tijdelijk bij hun vader, hoewel ze zelfweer een eigen huisje heeft waar ze ergtrots op is en ze wil zelfs weer gaan proberente gaan werken. Blijft alleen lastigmet je werkgever te praten over je psychischestoornis! Tot grote verbazing vanMien blijkt Saskia niet gek te zijn. Deverfvlekken in haar kleding kwamenvan het opknappen van haar huisje enhet graaien in de prullenbak was nodigomdat ze per ongeluk haar verfrollererin had laten vallen. Je kunt niet altijdzien of iemand een psychische stoornisheeft!Er viel ook veel te lachen want het werderg leuk en realistisch gespeeld en hetthema was goed uitgekozen voor dezemiddag daar de “Week van de Psychiatrie”alstitel “Een Ervaring Rijker” had.Week van de PsychiatrieJaap Meeuwsen,directeur van hetBasisberaad,deed ook watinterviews in hetpubliek. Hoewelvolgens sommigemensen wel ietste zien is aanmensen met psychischeproblemen;vooral deogen zouden dofstaan, gezichtsuitdrukkingsomberen lichaamshoudingwatvoorover gebogen,was deboodschap welduidelijk. Je kuntaan de buitenkantvan mensenniet zien wat erbinneningebeurt!LentemeisjesNaast het toneelstukwas er eenmodeshow vande ‘lentemeisjes’van de Nico AdriaanStichting,afgekort het NAS.Er warenprachtig geklededames die delente toonden infeestelijk wittejurkjes met zonnigeaccenten.Gewapend metbloemen die zeoveral dansendstrooiden, liepen ze door de hal van debibliotheek. Het was een feest om tezien. Er werd swingende muziek bij verzorgten het publiek was erg enthousiast.Na het optreden was er nog eengezellig contact met de dames die zelfsnog zijn gestrikt door Rabia de Graavvoor een interview. Er werd door hetpubliek nog gezellig nagepraat en daarDossier van jou dossier van mij(cd van jou cd van mij)Ik zat in ’t park een beetje na te denken,Ik had mijn leven eigenlijk best wel voor elkaar,En dan gebeurt er iets wat je eigenlijk niet verwacht,Krijg je ineens te maken met de Ggz,Eenmaal daar komt er meteen een dokter bij.Is het een depressie of een stoornis,Doc, u hebt geleerd, zegt u het alstublieft,’t Is gedoe maar ik wil verder met m’n leven,Ik was zo druk met mijn leven moet u weten,Staat ineens alles op zijn kop.En dan zucht hij en dan schrijft hij,En ik kijk en sta daar maar,Hier is uw recept meneer, tot ziens ja, gaat u maar.refreinDossier van jou dossier van mij,Dossier van ons allebei, ja gekregen van mijn dokterVan mijn dokter, dus van mij!Ik ging toen weg en haalde braaf m’n pillen,Vroeg me wat onzeker af; waar gaat dit heen?Ik heb ze nodig…nee ik denk, ik gooi ze weg!Het is ook wat iemand tegen me zei,Je bent nu een ervaring rijker,En dan zwijg ik en dan denk ik,En dan zeg ik tegen haar,Een ervaring rijker, je hebt gelijk meid, ja das waar!Dossier van jou…het zulk prachtig weer was gingen velennog even over de markt waar ze weerwerden opgewacht door de medewerkstersvan Denkraam. De organisatiestond nog een zware taak te wachtenwant de fietsbar moest terug wordengefietst.Door Joyce Mesker[13]


De Barfietzz,Tijdens de Week van de Psychiatrie hebbenwe een barfiets tot onze beschikkinggehad. Een barfiets (of bierfiets zoals hetook wel eens genoemd wordt in devolksmond) zorgt gegarandeerd voor denodige hilariteit onderweg. En met eenbeetje pech voor het nodige drama. Bijvoorbeeldzoals het geval was toen wevanaf het terrein, waar het voetbaltoernooigehouden was de dag ervoor, debarfiets terug moesten brengen naar heteindpunt: het Schielandcafé. En de tochwel enigszins gevaarlijke rotonde overmoesten bij het Droogleever- Fortuynplein.Onze kapitein was Marrig, en over hoewe dat moelijke stuk dan wel over zoudengaan werd eerst serieus vergaderd.Iedereen kreeg een taak, vooral onzeErnest had een belangrijke taak, hij wasaangesteld als de tom-tom, en tegenspraakwerd ook niet geduld. Juist op eenbarfiets is een tomtom van levensbelang.Stel je eens voor: je zit met tienman op zo een fiets, en iedereen weetwel de kortste en veiligste weg? Ik geefhet je te doen.Afijn, al met al ging alles goed, we traptener luchtig op los. Alleen een nadeelmet een bierfiets: het is een beetje tevergelijken met een schip. Je remt, maarde fiets heeft net als een log schip wattijd nodig. En tijd is niet echt prettig alsje als kapitein bierfiets verantwoordelijkbent voor tien mensen. Om je heen allemaalvrachtwagens en achter jeook wel soms wat enigszins geïrriteerdemensen die ook graag verder willen enniet in zo’n feeststemming waren alswijzelf. Op een gegeven moment stondenwe voor de laatste zebra op hetDroogleverplein en we moesten echtstoppen: er kwamen auto’s aan. Doordatde fiets niet gelijk wilde remmen stondenwe half op het zebrapad, en ikmeende aan onze kapitein te zien dat zetoch even een schietgebedje aan hetdoen was. Ik zag haar enigszins zorgelijknaar de ruimte kijken die we toch tochnog innamen op het zebrapad. En jahoor, wat ze vreesde werd werkelijkheid.Er kwam me een joekel van een vrachtwagende hoek omzeilen! En ik keekMarrig aan en we konden alleen nogmaar bidden. Als in een slowmotion zagik de vrachtwagen langs onze toch welgeliefde bierfiets…En yes! Het scheelde 3cm maar ...pff, we hadden het gehaald!Met een zucht van verlichting staptenwe weer op en vervolgden vrolijk onzeweg richting de Boompjes. Zorgeloosfietsten we verder, met iedereen weer opde vaste plaatsen. Ernest met een grijnsals trouwe tomtom, en de kapitein aanhet stuur die het gebeurde stilletjes meteen peukie toch ietwat gestrest aan hetverwerken was, en in haar hoofd alweervoorbereidingen aan het treffen wasvoor eventuele nieuwe obstakels. En wijzaten aan de bar, zongen er lustig op los.‘Dossier van jou, dossier van mij’. Ookkwamen er soms mensen aan boord. Diedronken dan een drankje en sommigenvan ons probeerden dan gelijk hetthema duidelijk te maken aan onzegasten. Ik hoorde iemand op een gegevenmoment zeggen: “ein erfahrung reicher,wasist das?”Ein erfahring reicher. Oké, en ga datmaar eens even duidelijk maken. In hetDuits dan. Het Duits kwam er goed uitmaar of die man het heeft begrepen?Ach, wat maakt het uit, hij had eendrankje gratis, de zon scheen, wij zongende longen uit ons lijf en mensen dieonderweg naar hun werk waren zag iksoms wel kijken van: ‘zo, dat lijkt metoch iets leuker als naar je werk gaan.’ Ikvind in ieder geval van wel. Af en toemaakten we een stop, haalden watbananen want jawel, ‘t is hard werkenaan boord. Dan weer wachten tot weerdoor konden. Allemaal van het zadel afen duwen die kar maar weer. “1, 2, 3. 1,2,3, en hup!” zei de kapitein, “zitten weer.”Dan weer hard de muziek aan en gezelligmeeblèren allemaal. André Hazes,Boudewijn de Groot, Acda en de Munnik,ze deden allemaal mee. Wij deden allemaalmee. Jack Kerklaan kwam ook nogeven kijken naar ons prachtig voertuig,en Marrig de kapitein deed ff een interviewtjetussendoor.Hoe dichter we bij ons doel kwamen (datwas cafe Schieland), hoe meer mijngezicht betrok en hoe meer ik een enggevoel in mijn maag kreeg. De week wasbijna voorbij. Ik voelde me beetje verdrietig.Ik had nog wel een paar dagendoor willen gaan. Ik hou namelijk vanfietsen. Ik meende bij de kapitein eengevoel van verlichting te bespeuren, enbij tweede stuurman Maaike. Onze tom-[14]


Barfiets, fietsbar, bierfiets, feestbar?tom Ernest had volgens mij ook watzweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Ikwilde nog verder gaan maar dat konnatuurlijk niet. Op een barfiets kan jeniet alleen. Ik kreeg op een gegevenmoment een lumineus idee. Dacht ik. Alsik jarig ben dan vraag ik een dagje bierfietsals cadeautje. Yes, natuurlijk! Hetwas gedurfd na een week fietsen, datgeef ik toe. Maar toch deed ik eenpoging. “Hé jongens, weet je wat ik nouzou willen voor mijn verjaardag?”“Nou?”, hoorde ik een paar zadels verdervragen. “Nou, een dagje met de bierfiets,dat wil ik!” .Oei… Zou het verbeeldingzijn, of zag ik daar schuin in de hoek dekapitein kijken met een blik van verbazingen ongeloof ? Ik weet het niet, maaraan haar ogen te lezen denk ik dat ikvoor mijn verjaardag toch maar eenander cadeau zal moeten vragen…Met dank aan al mijn fietsmaatjes die ikenorm ben gaan waarderen gedurendede week. Dat zijn: Michiel, altijd trouwaanwezig, Ernest, de onmisbare tomtom,de trouwe hardwerkende Bas, onze Jennifermet haar gezelligheid en goede contacten(we houden contact), Raabstermet haar goede stem, tweede stuurmanMaaike met haar ondeugende pret ogen,Allysa en Femke, rustig en bescheiden,Audrey, die er de laatste dag ook bij wasen het toch ook wel leuk vond, ennatuurlijk Marrig, onze stoere kapitein(sorry voor wie ik vergeet). En dan kunnenwe met recht met zijn allen zeggen:“We zijn al met al een prachtige ervaringrijker!”Hoe heet zo’n ding? Op google vind je hem onder ‘bierfiets’, maar bier hadden we nietaan boord (iets met vergunningen, geloof ik). Het was een leuk idee, en dat bleef het,maar wel met onvermoede gevolgen. De breedte van 1 meter 75 was niet het grootsteprobleem (dat was vooral hinderlijk voor de andere weggebruikers), maar de hoogtewel. De 2 meter 80 betekende dat we de meeste tunnels en viaducten moesten vermijdenop onze route, en dat we op zoek moesten naar alternatieve stalling voor de nacht:het ding was te hoog voor de garage. Dinsdag konden we terecht op het terrein van deNico Adriaan Stichting op de Couwenburg. Wel moest hiervoor eerst nog even een hekgedemonteerd worden. Het was toen ook al snel duidelijk geworden dat we er de nodigetijd mee zoet zouden zijn: met hard doortrappen haalden we net het wandeltempovan de gemiddelde 80 plusser, en het idee om de volgende morgen naar de Mullerpierte rijden , naar het voetbaltoernooi, moesten we laten varen. Nu bleek het improvisatietalentvan Marrig: met enkele telefoontjes regelde ze dat de barfiets op een trailernaar het voetbalterrein zou komen. Het filmfestival de dag daarop was in de buurt, dusdat was geen probleem. Voor de nacht konden we de barfiets stallen op de scheepswerf,naast ‘de Delft’, de replica van een V.O.C. schip in aanbouw. We waren toen metvier fietsers, en dat bleek ook het minimum wat nodig was om vooruit te komen. Wewilden nog wel de laatste dag terugfietsen naar de Schiekade. We hadden daar de heledag de tijd voor, dus dat moest lukken, maar langs welke route? Ik besloot op onderzoekuit te gaan en heb de avond besteed aan het doorkruisen van de binnenstad. Opzoek naar een route die veilig was voor ons en waarbij we het overige verkeer niet teveel zouden hinderen. Dus ook geen straten met tramrails. Nooit geweten dat er zoveel straten met eenrichtingsverkeer zijn! Daar hoef je als fietser meestal niet naar tekijken. Na wat puzzelen vond ik twee acceptabele routes. Marrig koos er een uit: overhet fietspad van de Westzeedijk en de Boompjes,en binnendoor via de Glashaven enhet Hang naar de Markt. Dan, na een pauze op de Markt en de Herenplaats, via deMeent, Jonker Fransstraat en Noordplein naar de Schiekade. Maar eerst nog wat oefenenop donderdag, rond het terrein van Formaat. Ook nog even gekeken hoe zo’n fietsnu eigenlijk werkt. Voor de technici onder de lezers: de fietsbar heeft achterwielaandrijving.10 fietskettingen drijven 2 lange stangen aan, waardoor nogal wat energie die jeer in steekt verloren gaat. Geen versnellingen, en geen mogelijkheid je zadel te verstellen.Ergonomisch niet verantwoord dus, maar dat mag de pret niet drukken. Vrijdagwas dan de dag van de grote fietstocht, en de rest is geschiedenis. We trokken heel watbekijks, zoals de fietsbar de hele week de aandacht trok.Een succes, kortom.Ernest ‘tomtom’ SmitAngelique MeijlinkWeek van de Psychiatrie[15]


Week van de Psychiatrie“Vrouwe kenne nie voetballe…”In het kader van de Week van de Psychiatrie ‘een ervaring rijker’is er een voetbaltoernooi georganiseerd. Ik moet zeggendat het een gezellige dag is geworden. ‘s Morgens ging ik alvroeg op de fiets naar het Basisberaad om te helpen sjouwenmet de sinaasappels die naar het voetbaltoernooi vervoerdmoesten worden. Hup, met Hein de auto in en aangekomenbij de groenteman bleek dat er na alle sinaasappelengeen ruimte meer was voor mij.Nou hup weer terug naar het bbr en meteen paar op de fiets naar de Mullerpier.Daar aangekomen wat koffie gezet endaar kwam iedereen zo’n beetje binnendruppelen.Theo was er, die zou de dageen beetje aan elkaar praten. Ook onzefietsbar was weer van de partij, dezewerd bemand door iemand die vlaggetjesop je wang schilderde als je datwilde.Er waren tassen vol eten, wat je maarwilde en na een kop koffie werden detenues uitgedeeld. Model wijde pyjamaen knalgeel, maar maakt allemaal nietuit. Ik ging eerst maar oefenen wanthoewel ik sport erg leuk vind, heb iktoch enigszins last van een bal-fobie.Niet erg handig als je vastberaden bentte gaan winnen.Oké, dan eerst oefenen dan maar. MetRabia naar het veld en daar schieten.Nou zei ik al dat ik niet veel verstandheb van voetbal, maar wat ik weet is datje hard moet trappen naar dat goal. Enmet een beetje mazzel gaat hij er dan in.Oké, daar ging ik dan, huppa knal! AlleJezus, dat doet pijn. Mijn gympen lekenineens wel pantoffels! Au, dat doet verdommezeer, zeg. “Nee suffie,” zei Rabia,“je moet met de zijkant trappen. Weet jedat dan niet?” Nee, stamelde ik enigszinsschaamtevol.Oke dat ga ik doen dan, met de zijkanthe? Ja, met de zijkant! Shit, nu ging diebal zo zacht richting doel, daar ga je ookgeen medaille mee winnen. Nietgetreurd, ik ging gewoon meedoen. Zoerg, zou dat toch niet opvallen tussen aldie anderen? Ga ik gewoon een beetjeverdedigen, zo nam ik me voor, en af entoe beetje rennen. Nou daar kwam descheidsrechter met zijn fluitje: het spelging beginnen. Zo, dat ging er best hardaan toe maar yes! We wonnen de eerstewedstrijd van de ‘Delfshaven girls’! O ditwas een ‘peace of cake’. Dit gaat allemaalmeevallen.De tweede partij was met een paar stevigekerels, van wie we dan ook met glansverloren (geloof ik). En het begon op tevallen dat ik dus niet kon voetballen. Eenkeer was er vrij spel of zoiets, en diescheidsrechter keek veelbetekenendnaar mij. Zo van ‘ja, jij daar, kom maarop.’ Het zweet brak me echt uit want ikwist niets van de spelregels. Helllup! Ikzeg tegen die scheidsrechter: ja, watmoet ik doen? Waarop hij in lachen uitbarstte,en met zijn elleboog zijn collegaaantikte. ‘Jezus, dat komt voetballen’Het schaamrood stond me op de kaken,stond ik daar in mijn gele apepakkiedaar even lekker voor lul te staan. Ik zegnog: ‘ja, ik heb er geen verstand van’.Nou is het toch nog goed gekomen. Enheb ik maar een trap gegeven.


Op een gegeven moment begon ik bij dekeeper op te vallen, en dat niet echt opde goede manier. Hij kreeg in de gatendat ik het niet kon. En hij begon teschreeuwen: ‘Jij daar, hé jij daar. Verdedige..Verdedige!’ O mijn god, ik doe mijnbest toch?Maar ook dat ging niet helemaal goed.Op een gegeven moment begon het metoch op te vallen dat ik steeds iets minderopgesteld werd. En dan mocht ik erweer in, zei de keeper: ‘hé jij daar, watsta je daar nou eigenlijk te doen? Sta jedaar een beetje mooi te wezen of zo?’Waarop ik boos werd en een beetje voorzichtigantwoordde : ‘Ja, maar uh, nee,natuurlijk niet zeg. Wat denk jij nouzeg?!’ Het leek me zo een aardige man inhet begin. Op een gegeven momentscoorden ze weer .Goal! Weer een wedstrijdgewonnen. Yes! Teus maakte,geloof ik, drie doelpunten en zo eenmooie glijder zoals je wel eens op detelevisie ziet.Ik stond in de finale eigenlijk alleen nogmaar aan de kant en geef ze maar eensongelijk. Wel ze aangemoedigd. En jawel,Denkraam vierde plaats! Geen trofee,maar we hadden wel een medaille!!Op het voetballen na voor mij dan, wasde hele dag eigenlijk heel relaxed. Beetjedansen er was muziek, drinken en etengenoeg, en zaten genoeg leuke mensenom mee praten. Om vijf uur probeerdenwe na het opruimen de broodjes te slijtenaan het Leger des Heils, maar diewilden ze niet hebben. Toen maar eenterrasje gepakt en wat nagepraat, moemaar voldaan. En die keeper was eigenlijkook wel best aardig. Al met al eenmooie dag geweest. Maar om nog eensmee te doen zal ik toch nog moeten gaanoefenen met voetballen. Of zou vlaggetjesschilderen op de barfiets meer bij mepassen? Volgens de keeper wel, denk ik….Door Angelique MeijlinkFotografie: Edwin Rosenquist en Isaac LouweEn sommige mannen ook maar een beetje niet!We gaan lol maken, en we eindigen stijf onderaan… Met die gedachte waren we alsDenkramers naar het voetbalveld getogen. Even inspelen met Rabia en Angelique, metPeter als trainer. Op het laatste moment nog van schoenen gewisseld. Spelen op kistjeswas niet zo’n goed idee, dus een paar schoenen van Teus geleend, twee maten te grootdus met een paar extra sokken. Funest voor je balgevoel, maar dat had ik toch al niet.We kwamen nog wat spelers te kort, dus op het laatste moment nog wat versterkinggevraagd, versterking die gelukkig wèl bleek te kunnen voetballen. En dan win je ineensde eerste wedstrijd met 2-0. De tweede pot gingen we kansloos ten onder (0-3), en danblijkt dat winnen toch leuker is dan verliezen. Werden we ineens fanatiek, te beginnenmet onze keeper. Leverde nog geen resultaat op, we verloren opnieuw, maar we speeldenmet extra inzet. Leverde me twee open geschaafde knieën op, want het veld leekwel schuurpapier. Even langs de EHBO voor jodium en spuitpleister, de pijn bewaren wevoor na de wedstrijd. Halverwege de competitie. Nu ging ook Peter zijn trainerscapaciteiteninzetten, hij regelde de wissels en wie waar ging spelen. We gingen nu ookonze hersens gebruiken, lieten de bal het werk doen, enfin, u kent het jargon wel. Mijnbijdrage beperkte zich tot wat functioneel in de weg lopen als de tegenstander de balhad, en zowaar een enkele goed gelukte pass. We wonnen de drie resterende wedstrijden(van teams met betere voetballers!), en ik werd, net als Angelique, wat minderopgesteld. We waren zowaar tweede in de poule, en mochten dus om de derde plaatsspelen. Helaas! De tegenstander was te sterk, en een plaats op het podium ging aanonze neus voorbij. Ik viel nog in, in de slotminuten en heb nog een fraaie kans om zeepgeholpen (op de gelijkmaker? Of stonden we al met twee doelpunten achter, ik heb descore niet bijgehouden). Hoe dan ook, we konden terugkijken op een geslaagde dag. Endit is ook de juiste plaats om Raymond van Dijk te bedanken, immers: van hem is hetidee afkomstig om in de week van de psychiatrie een voetbaltoernooi te organiseren.‘Volgend jaar weer?’ heb ik na afloop menigmaal om me heen gehoord, hèt bewijs datdit initiatief in goede aarde is gevallen. Bedankt, Raymond!Ernest Smit[17]


Fancy fair en Modeshow inde Nieuwe Waterweg NoordWeek van de Psychiatrie dinsdag 31 maartEen ervaring rijkerFilmfestival2 april 2009Vlaardingen.In het kader van de Week van de Psychiatriehadden de bezoekers en medewerkersvan DAC Vlaardingen een fancy fairgeorganiseerd. Het was een prachtigedag en toen ik er arriveerde was iedereenal druk bezig. Voor de deur werd ikaangesproken of ik niet een ballon wildedie in artistieke vormen werd gedraaiden waarvoor de opbrengst een nieuwproject ten goede kwam. Eenmaalbinnen bleken alle tafels vol te staanmet boeken, kleding, spelletjes, sieraden,etc. De prijzen waren nog lager dan ophet Waterloopplein! Iedereen was duidelijkin feeststemming.Ik had wel zin in koffie van Ramon, meteen stuk lekkere vlaai. Vervolgens kon ikbij Petra een lootje kopen voor een tasvol boodschappen. Ik kon nummer 11kopen, het gekkengetal, dat moest tocheen prijs opleveren! Buiten waren mooiepotten met voorjaarsplantjes te koop, enDirk was een complete marktstal metkleding aan het inrichten. Steeds meermensen kwamen eens kijken en gingeneven in de tuin in het zonnetje zitten.Om drie uur zou de trekking zijn, maar ikging intussen door naar Maassluis.MaassluisDe cliëntenraad van STOED had voor deWeek van de Psychiatrie een modeshowgeorganiseerd. Toen ik binnenkwam washet al flink druk. De mensen hadden erzin in. Er was een catwalk gebouwd, enRob, de huisorganist was ook hoorbaaraanwezig. De bezoekers konden gratiskoffie en frisdrank krijgen en een stukcake. Naarmate de aanvangstijd naderdewerden de deelnemers een beetjezenuwachtig. De grote man voor en achterde schermen was Leen, die de mannequinsaankondigde. Heel creatief ensmaakvol gekleed verschenen één vooréén de modellen. Thea voorop in eenzomerse creatie. Het verbaasde me hoeveellef de mensen hadden. Het is tochbest wel eng om jezelf zo te showen!Maar zowel de dames als de heren ontpoptenzich als prima modellen en liepenen dansten de catwalk op en neer.Leen was in dubbelrol ook als modelaanwezig. Zijn outfit als oranjesupporterwas hilarisch! De volle zaal had allereden om te lachen en applaudisseren!De geshowde kleding kwam allemaal uithet winkeltje en was zorgvuldig bijelkaar gezocht. Elk ensemble was te kooptegen zeer aanvaardbare prijzen. Hetwas niet verbazend dat na afloop eenware run ontstond op de geshowde kleding!Ton HendrixHet idee om een filmfestivalvanuit de GGz te organiserenbestond al langer. De Weekvan de Psychiatrie was eengoede gelegenheid om deplannen ten uitvoer te brengen.Vanuit de werkgroepWeek van de Psychiatrie isFormaat (theateratelier)benaderd om het filmfestivalmede te organiseren. Op 2april was het eerste filmfestivaleen feit.Het thema van het filmfestival is ‘eenervaring rijker’, wat ook het thema isvan de Week van de Psychiatrie. “Brengeen eigen, unieke ervaring uit je levenof omgeving in beeld, bijvoorbeeld eenintiem portret, een straatbeeld of eenabstract filmpje over wat je bezig houdt”zo stond in de oproep om films in te zendenvoor het filmfestival. Dit heeft geresulteerdin zo’n dertig inzendingen, diegedurende het middaggedeelte van hetfilmfestival in vijf zuilen zijn vertoond.Locatie van het filmfestival is het theaterateliervan Formaat, welke zoals altijdgezellig is ingericht. Het opstellen van devideozuilen ging niet zonder de nodigetechnische problemen, waardoor zo’n[18]


vier minuten voor aanvang alles klaarstond. Een van de organisatoren vermeldde:“ach, dan zijn we ruim op tijdklaar.” Al snel komt het eerste publiekbinnen via de geïmproviseerde rodeloper die voor de deur was uitgelegd.Veel filmmakers komen trots hun filmbekijken en laten zien aan vrienden enfamilie. Hierdoor is het middaggedeeltegoed bezocht en is er een gemoedelijkesfeer. De kortste film duurt 44 seconden,de langste meer dan 16 minuten. Deorganisatie heeft de tijdslimiet van tienminuten dan ook soepel gehanteerd. Deonderwerpen van de films liepen sterkuiteen, en ook de vorm waarin de filmsgemaakt zijn. Zo was er onder andereeen inzending rond het jongste redactielidvan Denkraam, welke (helaas – red.)niet de juryselectie heeft gepasseerd,maar ook ware ego documenten ronddepressie, psychose, en muzieksessiesbinnen de opvang en dagactiviteitencentra.Uiteraard ontbreekt de fietsbar niet opde dag, welke ’s middags voor de deurstaat en een plaats biedt om in de zoneen sigaretje te roken. “Dit is de enigebar in Rotterdam waar gerookt mag worden,”zo wordt opgemerkt. Aan het eindvan de middag worden er nog tweerondjes gedaan door de buurt, iets wattoeterende auto’s en toekijkende voetgangersmet zich meebrengt. Drie Chinesetoeristen durven echter de uitdagingwel aan en fietsen een stukje mee om teeindigen op de parkeerplaats achter Formaat.In de avond is het programma met eenmeer formeel karakter. Eerst moet dejury, bestaande uit dominee Hans Visser,Sander de Kramer (Straatkrant) en Theoworden over hun selectie van films. Ditlukt uiteindelijk vijf minuten voor tijd,maar dat is iets wat bij filmfestivals vrijgewoon schijnt te zijn. Intussen heeft deorganisatie Formaat weer kunnenombouwen naar een andere gezelligeopstelling met een podium en een grootdoek om de door de jury geselecteerdefilms te vertonen.De vijf films die getoond worden:Muziek DvD open jamsessie NASDoor Irma Raué. De NAS staat voor NicoAdriaan Stichting en is de ‘opvolger’ vande Pauluskerk. Bezoekers jammen er oplos, iets wat bij de NAS vaker gebeurt.Nog een ervaring rijkerEen van de twee inzendingen van Xanderde Wit. In de film zet hij zijn ervaringenbeeldend neer, waarbij hij gebruikmaakt van foto’s en bewegend materiaal.“Het is een ervaring om naar te kijken,”zo licht hij toe.Ode aan de PauluskerkDoor Angelique Meijlink. Met foto’s eneen ‘voice over’ spreekt zij haar waarderinguit voor het werk van domineeHans Visser voor de Pauluskerk. De tekstbij de film is hiernaast te lezen.PsychoseDoor Adil Ashtar. In deze film wordt zeerlevendig neergezet hoe een psychoseervaren kan worden. Met zwart wit beeldenen een voice over wordt de psychoseweergegeven.Afleiding en associatieDoor Ronald Schelfhout. De titelomschrijft goed de inhoud: verschillendeervaringen volgen elkaar in hoog tempohet einde vrij abrupt het beeld op zwartgaat.Bij vertoning van de films worden defilmmakers kort geïnterviewd, en gevende juryleden een korte reactie waaromzij de film hebben geselecteerd. Vervolgensis het aan het publiek om metstemformulieren hun favoriete film tekiezen. De derde prijs moet echter wordengedeeld: er is een gelijk aantal stemmenen ook de ‘applaus machine’ geeftgeen uitsluitsel. De films op de derdeplaats zijn de ‘open jamsessie van deNAS’ en ‘Afleiding en associatie’. De winnaarsmoeten de bokaal en bioscoopbonnendelen. Wellicht dat hier eenafspraakje tussen de twee filmmakersuit voortvloeit. Angelique Meijlink iszeer blij als ze hoort dat haar film overde Pauluskerk op de tweede plaats eindigt.De eerste plaats is echter Adil Ashtarmet zijn film ‘Psychose’. De trofeeën,de zogeheten ‘Emmy Awards’, zijn speciaalvoor het filmfestival ontworpen doorKarla Zwart.Na afloop is er nog een informeelsamenzijn met een hapje en een drankje.Wederom dient de fietsbar, die op de lateavond nog verlicht wordt, als plek om teroken en een drankje te drinken. Bij deafkondiging wordt enthousiast gemelddat Formaat voornemens is om een videoprojectte gaan starten. En wat betrefthet filmfestival: volgend jaar in de Weekvan de Psychiatrie de tweede editie? Wehopen het in ieder geval van harte!Door Bas van Bellen en Niek HuijgenFotografie: Michiel van GogWesselo (Rembo en Rembo), het nog eensop, en heeft een open einde doordat opWeek van de Psychiatrie[19]


Slotfeest: nog een ervaring rijker?De Week van de Psychiatrie wordt traditiegetrouw afgesloten met een slotfeest. Dit jaar in eetcafé Schieland, waar in een tent enop een zonnig terras de bezoekers worden ontvangen. De organisatoren en vaste bezoekers van de Week zien er zichtbaar vermoeiduit, maar de taak is volbracht: het is een gezellige en vooral zonnige week geworden, met een aantal ‘nieuwe’ activiteiten.Er wordt nog even terug gekeken op de afgelopen week, maar al snel wordt er – na de soep en broodjes – een gezellig drankjegedronken.Muzikale omlijsting is er van de NAS band (van de Nico Adriaan Stichting), en van de ingehuurde DJ Ron Klein. Bezoekers van deNAS hebben dominee Hans Visser meegebracht, die zich duidelijk vermaakt op het feest. “Het is goed dat dit soort weken wordengeorganiseerd, en een feestelijke afsluiting hoort er bij, ” zo reageert hij in een interview met Cineac TV.Beelden zeggen meer dan duizend woorden, vandaar een fotoverslag van het feest in Denkraam. En de organisatie ging nog evendoor met feesten: nog een ervaring rijker?Week van de Psychiatrie


Client-ervaringswerkersNabeschouwing week van depsychiatrie 2009De week voor de psychiatrie 2009 zit er weer op. Een ervaring rijker? Wat vindencliënten van de inzet van ervaringsdeskundigheid in de zorg? Een dankbaaronderwerp. De website www.weekvandepsychiatrie.nl staat bomvol van de evenementen.De week begint met de landelijke Breingeindag in Alkmaar. Ik rijd om tien uurmet een auto met ervaringsdeskundigen in opleiding (SPW-4 met aantekeningvoor ervaringsdeskundigheid) op de A9. Het zonnetje schijnt. In de auto een boeiendediscussie dat het wel de bedoeling is dat er een vertaalslag wordt gemaaktvan de eigen problematiek naar het algemeen welzijn. Een moeilijk onderwerp opde opleiding. Is iedere cursist er al aan toe om ervaringswerker te worden?We komen binnen na de officiële start, maar we zijn niet te laat. De geluidsinstallatieis defect zodat we eerst nog op ons gemak een bakkie koffie kunnen drinken.Als het programma dan toch van start gaat om elf uur, is er een prettige samenspraakvan ervaringswerkers, al dan niet in opleiding. Geen “professionals nietcliënten”.Ik heb ze niet gemist, deze niet-cliënten. Cliënten hebben elkaar genoegte vertellen. Laten we eerst maar eens uitvinden wat we zelf willen welke kanthet uit moet gaan.Centraal staat de boodschap van Roxanne Vernimmen, bestuursvoorzitter van Altrecht,dat op termijn vijf tot tien procent van het personeel in de zorg ervaringsdeskundigheidinbrengt. Deze uitspraak is gebaseerd opgegevens vanuit Groot Brittannië. Ik ken een aantal van die mensen. Serieus,ambitieus en de stelling dat iedereervaringsdeskundige zijn kennis kan inzetten voor lotgenoten heb ik meermalengehoord. Na de discussie de workshops met onder andere gedichten, een wandelingdoor Alkmaar met het gilde en in de middag een tragikomedie over een geriatrischeafdeling waar een psychiater met psychische problemen verblijfttussen demente mensen. Aangrijpend en goed geacteerd.Als we om zeven uur terug rijden ontlopen we wederom de file. Een mens moetvooral handig zijn in het leven. In de auto discussiëren we verder hoe strak despanning op de boog mag staan in verhouding tot betaald werk in de psychiatrie.Red je het nog wel als problemen zich opstapelen? Wanneer mag men zich ervaringsdeskundigenoemen of is cliënt - ervaringswerker niet een veiliger woord?Het laatste evenement, van deze week van de psychiatrie dan, dat ik bezoek is eendiscussieavond bij de Cliëntenbond. Toe maar, tien procent ervaringswerkers inhet personeelsbestand in de GGz is nog veel te weinig. Drang en dwang kunnenalleen worden teruggedrongen als je echt weet waar je mee bezig bent. Een cliëntdie niet begrepen wordt, die zich niet veilig voelt, wordt eerder kopschuw van deGGz. Een liefdevolle omgeving met begrip is een minimum voorwaarde. Cliënt -ervaringswerkers weten dit.door Bert AbenWeek van de PsychiatrieDit feest is voor deOp 13 maart 2009 vierdendak- en thuislozen feest. Hetidee van het feest kwamdoordat er geen daklozendagmeer werd gehouden, maarer wel een feestje voor personeelen beleidsmakers wasgeweest, die met daklozemensen werken.Maar dus niet voor de dakloze mensenzelf. Belangrijk was om te laten zien datdakloze mensen ook positieve dingendoen. Dit feest was georganiseerd doorde vrijwilligers van de Nico AdriaanStichting (N.A.S.) en het Centrum vanDienstverlening, onder regie van straatadvocaatBerletta Scholten.Straatadvocaten zijn belangenbehartigersvoor mensen die dakloos zijn ofdreigen te worden. Ze helpen mensendie bijvoorbeeld geen uitkering hebben,of uit hun huis gezet dreigen te worden,en het zelf niet lukt om hun belangen tebehartigen.[22]


Ode aan de PauluskerkIk heb sinds lange tijd dominee Visser van de Pauluskerkweer eens gezien, dit was op een feest dat werd georganiseerddoor het basisberaad voor en door dakloze mensen. Ikmoet zeggen dat het zien van Hans Visser en sommige mensenop het feest me heel wat heeft gedaan. Het was ook deaanleiding dat een stuk verleden op weg naar huis als eenfilm aan mij voorbij ging.Ik was vroeger kind aan huis in de Pauluskerken zeg ik kind aan huis danbedoel ik ook kind aan huis. Zo rond dejaren 80 kwam ik in Rotterdam en in dePauluskerk. Met een leven op straat en inkraakpanden en ook nog weinig geld inje zak ben je wat blij als er dan een plekis waar je elke dag terecht kan. Voor dewat oudere gebruikers en ex- of nogsteeds daklozen onder ons zal dit zekerherinneringen teweeg brengen. MaBuring met haar warme hap in het eethuiswaar je kon eten als je vijf guldenbij elkaar had weten te bemachtigen, enniet te vergeten Ab de trouwe vrijwilligerdie het kasboek bijhield en samenmet ma het geldkistje stevig bewaakte.Het geldkistje moest wel goed bewaaktworden want er was al meerdere kereniemand mee vandoor gegaan.Ab hield stevig zijn handen erop enstempelde de oranje kaart en bij genoegstempels kreeg jeeen maaltijd gratis. Een kop koffie vooreen kwartje. En stelletje horzelaars datwe waren, zelfs een kwartje was af entoe nog te veel. Je kon ook wel eens opde pof maar ook weer niet te vaak. MaBuring en Ab waren nooit te beroerd afen toe eens een oogje dicht te doen, engeloof me ze hebben het vooral met mijniet altijd gemakkelijk gehad. Maar erwas altijd ruimte voor een praatje enbelangstelling.Ook al had je de dag ervoor weer een tegrote mond opgezet. Dat was dan vergevenen vergeten. En dan ook niet te vergetenoom Koos die vriendelijke pastoorof was het nou een pater? Ik weet heteigenlijk niet precies maar wat ik welweet dat oom Koos had het hart op degoede plaats, en soms nog een paar guldenvoor een bord eten ook niet geheelonbelangrijk in die tijd. Menige uurtjeshebben we daar doorgebracht. In het eethuisvan vijf tot zeven en daarna kon jevrijdagsavonds en in het weekend naarboven om koffie te drinken, en vooraleen praatje te kunnen maken metelkaar. Want ook al was je dakloos,behoefte aan sociale contacten haddenwe wel.En dan niet te vergeten met de kerst.Met de kerst was je onder de pannen.Dan kregen we een heel kerstdiner aangebodenop plastic borden en dan warenwe met zijn allen behoorlijk speciaal. Enmeestal hield de dominee dan een toespraakwaar hij het over had weet ikeigenlijk niet, we klapten in ieder gevalflink Na elke toespraak waren onzegedachten vol verwachting bij wat wedit jaar weer te eten zouden krijgen.Ik heb zo rond de zestien jaar doorgebrachtzwervend in Rotterdam, met dePauluskerk als een toch veilige haven.Het was het kleine beetje broodnodigestructuur en warmte in die tijd.In de Pauluskerk kon je terecht, zonderpasjes, zonder gedoe en moeilijke intakegesprekken.Ik denk terug aan Wil Vos, aan Karin,Saskia, en pater Jan. En natuurlijk lastbut not least dominee Visser, die ik vaakdruk en met grote passen door de Pauluskerkzag lopen. Altijd druk bezig voormensen die buiten de maatschappijstonden. Allemaal mensen met het hartop de juiste plaats. Ik ben ze niet vergeten,en met mij zo velen niet. Dat weet ikzeker. Ik ben nu twaalf jaar uit de scene,en in die tijd heb ik vaak aan de Pauluskerkterug gedacht. En wat wilde ik zegraag eens laten weten dat het nu eindelijkde goede kant op ging. Maar het zouer niet meer van komen dacht ik.Op een gegeven moment hoorde ik datde Pauluskerk weg ging, of plaats moestmaken voor een ander gebouw dat waarschijnlijkmeer geld zou gaan opbrengen.Ik weet er het fijne niet van. Wat ik welweet, is dat ik er van schrok. De Pauluskerkweg, dominee Visser weg, het waseen raar idee.Ik ben op een gegevenmoment langsgelopen toen ze de kerkaan het afbreken waren. En elke keernam ik als ik ergens naar toe moest tochweer een omweg. Om even te kijken. Ikherinner me dat ik vol ongeloof deachterkant van de Pauluskerk zag, metdaarin een groot gat. De ramen en hetvroeger zo vertrouwde eethuis was nueen kuil met zand. Ik moest even slikken.[24]


WK HOMELESS CUPDaar ging niet alleen de Pauluskerk,maar ook een stukje van mijn leven, hetverleden en vooral een stukje Rotterdam.Ook van mensen die er niet meer zijn.Wat is er ontzettend veel gebeurd op datstukje grond. Ik maakte een foto metmijn mobiel met als doel een tastbaarstukje verleden bij me te houden.Ik kwam bij het Basisberaad terecht enkreeg van Berletta, Hanneke en Willemeen uitnodiging voor het daklozenfeest.Ik ben gegaan en zat aan hetzelfde tafeltjeals de dominee.We raakten in gesprek en haalden watherinneringen op. Over mensen vanvroeger, perron nul, Nico Adriaans envele andere mensen. En ik vertelde tochmet een beetje trots (want jawel, het iswel even Hans Visser).Dat het geluktwas clean te zijn en een ander leven opte bouwen of daar in ieder geval drukmee bezig ben. Onderweg naar huis nahet feest kwamen op de fiets toch wattranen. Tranen van weemoed, herinneringenaan verloren tijden en mensendie er niet meer zijn.En dan even direct tot u dominee, volgensmij heeft u gelijk en verhoord godsoms gebeden.En opent hij soms deuren als er gekloptwordt. Ik geloof zeer zeker niet in toeval.En geloof dat dit mijn kans is u te bedanken.Te bedanken voor het mogelijkmaken van een beetje warmte in diesoms zo kille tijd. Voor de steun en hetstaan voor de mensen bij wie het levennet iets anders liep als dat ze gewensthadden.Dank u wel en dan ook aan al die mensendie daar gewerkt hebben zoals maBuring, pater Jan, Saskia, Karin en zoveelandere vrijwillgers. Ook Ab en oom Koosdie hier niet meer zijn. Dank u wel datwe zolang te gast mochten zijn in uwkerk. Dag groots stukje Rotterdam, dagdominee, Dag Pauluskerk. Voor velen vanons voor altijd in het hart. Dank u wel.Angelique Meijlink“Mijn ervaring als aanvoerder van hetNederlands daklozenteam”Onderweg naar Melbourne Australië.Ik wil beginnen met een dankbetuiging aan het Leger des Heils, de trainer, begeleidingvan Pameijer en natuurlijk de jongens waar het om gaat. Aanvoerder van hetNederlands daklozenteam Rotterdam. De droom die werd, begon natuurlijk inNederland, waar we 8 maanden een zware training kregen. Een training wat onsNederlands kampioen maakte en ons een ticket gaf naar Melbourne Australië.Waar de jongens en ik Nederland moesten vertegenwoordigen in de World HomelessCup, een echte W.K. Die reis begon op Schiphol, waar de spanning steeg. Wantvoor sommigen was het de eerste keer dat ze vlogen; en dan gelijk een wereld reis:26 uur waren we onderweg met een tussenstop in Maleisië, waar we weer kondenROKEN! Zesentwintig uur later na vertrek Schiphol waren we dan eindelijk daar:Australië, de plek waar ons echte avontuur begon.En wat een avontuur was dat! Ik moet toegeven dat het leek net op de soap.“Goede Tijden, Slechte Tijden”. We kwamen en op Melbourne Airport de concurrentieal tegen: Italie, Belgie, Portugal en een paar Afrikaanse meidenteams. Hetonderschatten en overschatten begon daar al. Door mij en we moesten nog beginnen.We vervolgden onze reis naar de uitgang, waar we werden opgewacht doorwat fans en onze begeleiding in Melbourne. Je begon de sfeer al te proeven, in debus onderweg naar onze eerste verblijfplaats “de Hostel”, waar bijna alle teamsaanwezig waren. Vermoeid en hongerig gingen we op zoek naar onze slaaphal eneen plek om te eten. Happy Jack’s “Burger King” en we stouwden alsof ons leven ervanaf hing. Buikvol, nu slapen.De volgende morgen. De eerste nacht Melbourne. Ik was nog moe. Hoe kwam dat,dacht ik. Jetlag, dat was ik even vergeten. En de W.K. begon al over één dag. Maarik wist dat alle teams hadden gereisd. En sommige wel twee dagen. We gingenonderweg naar de Campus. Weer de bus in maar voor even. En daar was het: Eengroot kasteel schoot achter de bomen vandaan. Ons optrekje voor tien dagen. V.I.P.voor even. We zagen met wie we onze vleugel van het kasteel moesten delen.Onder anderen: Engeland, Cambodja, Zuid-Afrika, Canada, U.S.A. en wij. Hier begonde concurrentie. We keken elkaar wat aan en ik dacht: Het is begonnen! Op zoeknaar onze kamers zag ik hoe groot het kasteel was en hoe mooi . Beter konden weniet zitten voor die tien dagen.Het toernooi begon, we hadden onze schoenen en cadeau’s gehad: een Nike pakket.En de poule waar we in zitten was bekend. Een zwarte poule bleek achteraf. Waarwe van de 13 teams waar we tegen speelden er 3 wonnen en 10 verloren, maartoch erg gedreven bleven, tot het eind. Ondanks een paar vervelende gebeurtenissenzijn we toch als team op de 20e plaats geëindigd. Al met al een goede prestatievoor de Rotterdammers.Ik heb nog contact met veel landen, zoals U.S.A., Zuid-Afrika en Gambia en zal datook aanhouden.Omdat de “World Homeless Cup” toch gaat om verandering in onze situatieWERELD WIJD!!Met vriendelijke groeten,Vincent Harley Gard.[25]


Verslag werkconferentie Huiselijk Geweld18/19 maart 2009, MaarssenEveliene, zou jij niet in mijn plaats kunnen gaan?”, vraagtmijn directeur, als ik zijn kantoor binnen loop om iets methem te overleggen. “Nee, Eveliene heeft het veel te druk.Zoek maar een ander, Jaap!”, besluit mijn adjunct-directeurMarja direct. “Waar hebben we het over, als ik vragen mag?”poog ik om een en ander duidelijk te krijgen. ”Oh, een conferentieover Huiselijk Geweld”, luidt het antwoord.Onderweg van werk naar huis laat hetmij niet los. Huiselijk Geweld, een themadat onlangs in de wandelgangen tersprake kwam tijdens een werkconferentieMaatschappelijke Opvang. Ik kandaar wel wat mee, met dat thema. Inieder geval op gebied van preventie envoorlichting. Voorkomen is immers beterdan genezen. In mijn hoofd was toen aleen nieuw project geboren. Bovendien isook op dit gebied de cliëntparticipatiemaar al te vaak een ondergeschovenkindje. En als Jaap niet gaat en ik niet ga,wie dan wel? Wie vertegenwoordigt dande cliënt?18 maart 2009: Ik ben op weg naar hetCarlton President Hotel in Maarssen,alwaar de 24-uurs werkconferentieplaats zal vinden. Ik kom tegelijk aanmet een dame die zich aan mij voorsteltals Riekje. We raken in gesprek en besluitensamen te lunchen. Riekje is helemaaluit Groningen gekomen en is directeurvan de vrouwenopvang aldaar. Nogvoordat we goed en wel klaar zijn met delunch gaat er ergens een bel: de conferentiegaat beginnen.Nadat wethouder Kriens het openingswoordheeft gedaan, worden de conferentiegangersgetrakteerd op een kortefilm: ‘Zingen in het donker’. Het doekwaarop we de film te zien krijgen isgroot en het geluid doet niet onder voordat van een heuse bioscoop. Het tafereelvan alle facetten van huiselijk geweldwordt op een bijzonder indringendemanier geschetst door vier topacteursCarice van Houten, Frank Lammers, AartStaartjes en Gaite Jansen. De film israuw en aangrijpend. Ik zit gewoon tejanken, net als vele anderen om meheen. Sesamstraat zal voor mij nooitmeer hetzelfde zijn, nu ik de duisterekanten van Ome Aart heb mogen aanschouwen.Na de film gaan de workshops van start.De directeur van de GGD Rotterdam leidtde workshop waar ik in zit. We krijgeneen aantal vraagstukken en werken onseen slag in de rondte, waarbij ik natuurlijk,zoals het een goed Basisberaad-erbetaamt, vooral inzet op empowermenten de inzet van ervaringsdeskundigheid.Voor de rest kan ik niet zo goed meepraten,want thema en terminologie zijnnog nieuw voor mij.Als we ons na de eerste twee workshopdeleneindelijk om een uur of acht aantafel mogen zetten voor een heerlijkdiner, word ik op verzoek van de directeurGGD uit de wachtrij gehaald en aanhaar tafel gezet: de ‘koploper’tafel. Aandeze tafel, met een keur aan mensen enfuncties, vertegenwoordig ik de cliënt.Na het diner komt het gros van de aanwezigen,onder het genot van een versnapering,pas echt goed ‘los’. Er wordenproblemen besproken en oplossingenbedacht. Opvallend is het niveau: bijzonderinnovatief en constructief. Ik blijfmijn best doen ook hier steeds weer hetcliëntperspectief te berde te brengen, bijvoorbeeldhet ontbreken van een cliëntenraadbij Academische Ziekenhuizen.Zo’n cliëntenraad zou zich kunnen uitsprekenvoor het ondertekenen van deMeldcode Huiselijk Geweld, wat eenmooi signaal zou kunnen zijn aan deRaad van Bestuur van zo’n ziekenhuis.Maar ja, dan moet er wel een cliëntenraadzijn!Als ik om twee uur ´s nachts de deur vankamer 149 achter me dicht heb getrokken,laat ik me vallen op het hotelbed.Het duizelt me. Er is nog zoveel werk tedoen op het gebied van voorkomen vanHuiselijk Geweld. Ik heb plannen zat en,zoals me tijdens het borrelen is gebleken,is daar ook ruim voldoende animovoor vanuit het werkveld. Natuurlijk zitmen te springen om DoelgroepambassadeursHuiselijk Geweld, natuurlijk bereikje met ervaringsdeskundige mensen eengroot aantal slachtoffers en plegers en,niet te vergeten, ook getuigen. Opgeleideervaringsdeskundigen kunnen als geenander duidelijk maken dat de tijden van‘niet bemoeien met wat er bij een anderachter de voordeur plaatsvindt’ voorbijzijn. Er is nog heel wat werk aan de winkel.De volgende ochtend hervatten we, naeen lekker ontbijtje, de verschillendeworkshops.Het laatste deel van de workshops wordtgebruikt om presentaties in elkaar tedraaien. Daarna vertrekken alle deelnemersweer naar de grote zaal, om deideeën te presenteren en een slotverklaringaan te horen.Een uurtje later zit ik in de auto, op wegnaar huis. Ik laat de afgelopen 24 uurnog even de revue passeren. Het warenfascinerende uren. Met fascinerendemensen. En een fascinerend thema:Als je bedenkt dat in 1 op de 5 gezinnenregelmatig huiselijk geweld wordtgepleegd en dat het in alle lagen van debevolking voorkomt…Als je bedenkt dat niet alleen je vrouw ofkinderen slaan huiselijk geweld is, maarook iemand bedreigen, opsluiten, uitbuitenof volledig negeren en buitensluiten…[26]


The easy way out!Als je bedenkt dat iedereen slachtofferen/of pleger kan zijn, dus kinderen, tieners,ouderen, vrouwen en mannen……weet dan dat huiselijk geweld nooitgewoon is. Het gaat nooit zomaar vanzelfover. Sterker nog, als er niks gebeurtwordt het meestal alleen maar erger. Wemoeten dus in ieder geval iets doen. Metz’n allen. Ieder op zijn eigen manier. Enik hoop dat het Basisberaad binnenkorteen fijne ploeg DoelgroepambassadeursHuiselijk Geweld heeft kunnen opleidenom in te zetten als ervaringsdeskundigevoorlichters.Eveliene FrankIk zit nog in mijn experimentele faseWeliswaar structureel van aardVoortgezet tot een vaststaand feitWaar niemand om heen draaitVooral en alleenVolgens ondergetekendeBinnen de daarvoor gestelde kadersKan alles!“Bij wijze van experiment”Verdubbelt de inzetVerlies je allesGa je vrolijk verderVerwijdert vanwaar het werkelijk?Om draaitDat verklaart een hoopEn scheelt nog meer gedoeThe easy way out……Wat een uitkomstZo een klassieke inschattingsfoutAfgerond naar bovenGeen moment bedachtzaamOverpeinsd“Praise the lord”For the easy way outVerbaasd is de blikDie je achtervolgtSerieus…..Met ogen in je rugKom je een heel eindMaar trek je aan het kortsteEn daarmee basta.[verslag]rijminstructeur©2009[gedicht][27]


[28][henkiedenkie]


[verslag]Mama ben je weer verdrietig?Publieksmiddag depressieve oudersmet kinderenVrijdag 13 maart 2009 werd er door Basisberaad Rijnmondweer een publieksmiddag gehouden, in het bibliotheektheaterin Rotterdam. Ditmaal ging het over depressieve oudersmet kinderen. Er werd gesproken over hoe dat dan gaat alsje als ouder depressief bent en de opvoeding van je kinderen.Als gasten voor deze middag hadden we:Jaap Meeuwsen, directeur bij basisberaad,en voor deze middag was hijgespreksleider.Jaap Bakker, als interviewer en ervarings-deskundige.Karen Groen en haar zoon Joël, voor filmen interviewMevr. Mijke van den Berg, psychiater vanhet Erasmus MC.Mevr. Drs. Karlijn Arntz en Mevr. Drs.Truus Veenema, wetenschappelijk medewerkersvan het Trimbos Instituut inUtrecht.Mevr. Drs. Marieke Corduwerner, programmacoördinatorjeugd, Context; preventieafdelingvan Bavo Europoort: biedondersteuning aan KOPP projecten.Carol Limonard, werkte als docentEngels, als redacteur bij een onderzoeksbureauen geeft voorlichting bij StichtingPandora.De opening werd verzorgd door Irmlindade Vries met een prachtig gedicht dat zevoorlas uit haar eigen dichtbundel, dieoverigens te koop is viat.vanwijk@denkraam.info. Jaap Bakkerhield een interview met Thea Jansen enRiek Bos die vroeger depressief waren.Zij vertelden hoe het ging met de opvoedingvan hun kinderen. Eén van hen verteldedat ze niet over haar ziekte sprak.Ze wilde niet dat haar vrienden wistendat ze depressief was. Nu ze beter isvindt ze het makkelijker te praten overhaar ziekte. De ander vertelde dat zehaar kinderen altijd heeft verteld dat zeveel van haar kinderen hield. Het wasmoeilijk iets leuks met de kinderen tedoen. Soms werd haar gevraagd of zedoodging als ze depressief op bed lag. Dekinderen begrepen niet wat er aan dehand was. Als advies voor lotgenoten gafze aan dat het belangrijk is altijd met jekinderen te praten over je ziekte. Zoweten de kinderen dat je van ze houdt,en dat ze niet schuldig zijn aan het probleem.Na dit interview was er een presentatievan Mijke van den Berg. Zij ging in oponderzoek en achtergrond van problemendie kunnen ontstaan in de opvoedingvan kinderen wanneer er sprake isvan depressieve klachten bij de ouder(s).Het was een helder en begrijpelijk verhaalvan een vrouw die zich echt interesseerdevoor moeder en kind. Heelbelangrijk ook was dat ze zei dat je nietmoet doen wat je niet kunt. Ze ging laternog met de organisatoren mee uit eten,wat overigens een groot succes was.Drs. Karlijn en Drs. Truus van het Trim-[29]


DE SPETTERS[oproep]Bij de “Spetters” is lol hebben met mekaar het belangrijkste, maarze maken ook mooie schilderijen en krijgen les in schilder technieken.Tevens is het een goede dagbesteding voor mensen met eenbeperking en kunnen ze zich goed ontwikkelen daar is onze Jokewel een voorbeeld van. We zijn nu met 18 mensen in de groep, meteen is psychische/verstandelijke beperking. Je ziet dat mensen zichontwikkelen ,het werk word steeds beter en het is nog leuk om tedoen ook. Joke zit nu ongeveer een jaar in de kunstgroep die sindskort “De Spetters” heet van de dogma groep. Elke Maandag is eenmisschien wel de leukste van de week. Om 10 uur gaan we danschilderen. Meestal krijgen we een opdracht maar we maken ookwel eens een vrije opdracht. We krijgen ook les in technieken in hoeje schaduw maakt lichtval kleur enz. De materialen waar we meestalmee werken zijn acrylverf met hout als ondergrond , maar somswerken we ook met canvas. Onze inspiratie gever en meester-schilderis kunstenaar/filosoof Johan van Konijnenburg hij laat ons vrijin onze inspiratie maar geeft wel nuttige tips. meestal beginnen wemet schilderen om 10 uur eten we om 12 uur tot 12.30 een boterhammetjeen gaan weer verder met schilderen tot 16.00 een volledag dus. Jaarlijks exposeert de groep in het gemeentehuis van Hellevoetsluis.Ook heb ik al een schilderij verkocht. Ik hoop dat nogveel meer mensen er achter komen dat je door middel van kunstmaken veel lol en plezier kan hebben ,en je goed kunt ontwikkelenook al heb je een beperking. Ik hoop dan ook dat de “De Spetters”noglang blijft bestaan en groeit en me nog veel inspiratie kangeven.Groetjes JokeStichting Dogma - Dogmagroepadres: Plataanlaan 4 te : 3224 tt HellevoetsluisEmail: info@dogmagroup.nlTelefoon: 06-17511219bos instituut deden een wetenschappelijkebijdrage. Ze gingen in op deproblemen die ouders en kinderenkunnen krijgen door depressie bij deouders. Er waren veel statistieken. Mensenhadden wel wat moeite met al diecijfers en tabellen. Uiteraard is ditonderzoek wel erg belangrijk voor zowelouders als kinderen met deze problemen.Tijdens de pauze konden de mensen meteen consumptie bon een kop koffiehalen en even de benen strekken of eensigaretje te roken. In het tweede deelvan de middag kwam Drs. Marieke Corduwenervan Context aan bod. Ze deedeen heel duidelijk verhaal over hoe datgaat als ouders depressief zijn en hunkinderen moeten opvoeden. Er werd duidelijkverteld hoe de hulp eruit ziet voorde kinderen. Tijdens een dergelijke sessiewordt veel met de kinderen gesprokenover de problemen in het gezin. Zemogen hun emoties laten zien en hetword ze geleerd dat het niet erg is omboos of verdrietig te zijn om de situatie.Er wordt ook veel aandacht besteed aande ouders die daar kunnen leren om tijdenshun depressie ook met hun kinderenom te gaan.Dit levendige verhaal werd gevolgd dooreen korte film, gemaakt door René Kragtenen Irmlinda de Vries. In de filmwaren Karin Groen en haar zoon Joël inhun gezellige huis te zien. Het was eenprachtige ontroerende film over moederdie openlijk vertelde over haar depressieen over hoe dat voor haar zoon was. Veelmensen hadden veel respect voor hetfeit dat deze twee hun verhaal voor decamera wilden vertellen. Er waren in defilm mooie foto’s te zien van moedertoen ze zwanger was en de kleine Joëlna zijn geboorte. Ook Joël deed zijn bijdrage.Hij vertelde over mama diedepressief was en veel sliep. Er kwamwel eens een behandelaar langs, en danmoest hij even weg omdat hij mochthoren wat er gezegd werd. Hij deed opdie momenten even iets voor zichzelf,keek tv of deed een spelletje op de computer.Joël houdt veel van kungfu en zitop judo. Hij is zijn moeders held. Doorhem bleef mama op de been! In de film[30]


was goed te zien dat moeder en zoon eenfijne band hebben met elkaar. Joel is ookgoed geholpen door KOPP, het projectwaar Marieke Corduwener ondersteuningbiedt aan kinderen van depressieveouders. Tijdens de film heerste er eengrote stilte in de zaal met minstenstachtig mensen! Karen kwam trouwensmet de mooie titel: “Mama, ben je weerverdrietig”? Joël vroeg dit altijd aanmama als ze depressief was. Geen duremoeilijke woorden, maar gewoon heelsimpel en to the point!De film werd gevolgd door Carol Limonard(die we stiekem Meneer Limonadenoemen). Hij is 51 jaar oud en schrijvervan het boek Mooi Blij, een boek overzichzelf als depressieve vader van eenzoon. Uit onderzoek bleek dat hij tijdenszijn jeugd al depressies had gehad. Hetblijkt dat je dan 90% kans hebt om laterweer terug te vallen in depressie. Carollas met veel emotie voor uit eigen werk,liet zelfs het publiek af en toe schrikkenmet zijn stemgeluid. Er was zelfs iemandin het publiek die zó schrok dat hijmoest huilen. Af en toe werd het Carol teemotioneel en moest hij even stoppenom op adem te komen. Het boek was diemiddag te koop in één van de stands.Naast schrijver werkte hij als docentEngels, was hij redacteur bij een onderzoeksbureauen tegenwoordig geeft hijvoorlichting bij Stichting Pandora. Vooralvoor zijn zoon schreef hij het boek, omuit te leggen hoe het is om depressief tezijn. Het boek is met veel humorgeschreven met af en toe stukjes Nederlandsmet Engels accent vanwege zijnEngelse zuster die er in voor komt.Tussen de presentaties door kregen mensenin het publiek de kans om iets overhun eigen ervaring te vertellen of eenvraag te stellen aan één van de mensenop het podium. Zo was er in de film vanKaren en Joël een kat te zien die volgenseen jongere in het publiek oranje was inplaats van rood!Omstreeks 16.15 uur werd de middagafgesloten met een hulde op het podiumvoor alle medewerkers en er werdenbloemen uitgereikt aan de gasten. Hetwas een geslaagde middag met veelgeïnteresseerde mensen.Joyce Mesker.Fotografie: Michiel van Gog[recept]Visprutbenodigdheden4 ons in halve ringen gesneden uien1 pond kibbeling of lekkerbekjes (in stukjes)3 ons tomaten in stukken gesneden1 klein potje pesto1 scheut ketjap3 eetlepels olie2 theelepels massala3 tenen knoflook (geperst)2 eetlepels sambal (of naar smaak)1 bakje gesneden champignonssnufje zout1 bouillon blokjebereidingpak een hapjespan, doe daar de olie in.Maak de olie heet. Zet de temperatuurwat lager en doe de uien in de pansamen met de knoflook, de masala en desambal. Bak het 5 minuten zachtjes totdatde uien er glazig uitzien, zet de tempweer wat hoger en doe dan de champignonsen de vis erbij. Daarna de tomaten,ketjap, bouillon blokje en het snufje zouterbij. Laat het 5 minuutjes pruttelen endoe dan de pesto erin. Goed door elkaarscheppen. Kwartiertje laten pruttelen...Dit kun je eten met Bulgur of rijst.Eet smakelijk


De DenkballenOf ‘Denkbeeldig team’, zoals hetteam van Denkraam zich noemdedat naar het voetbaltoernooitijdens de Week van de Psychiatrieging. “We gaan om lol temaken, en voor de troostprijs”was het motto van ons team,“waarschuw de scheidsrechtersmaar.” Het resultaat: de vierdeplaats van de elf, de nodige plezier,een paar schaafwonden enwat zere plekken. Maar eengezellige dag was het zeker, enaltijd goed voor een paar anekdotes.


[33]

More magazines by this user
Similar magazines