4sprookjesChristelStef

codigomerlin

Sylvia gaat zelf op

onderzoek

Gans de nacht waren de enorme kampvuren op het binnenplein van het

cm

kasteel blijven branden. De meeste mensen hadden niet durven of kunnen

slapen uit schrik voor het verschrikkelijke monster. Alle jonge mannen en

zelfs een paar vrouwen hadden beslist om mee te gaan op zoek naar het

vuurspuwende beest.

Iedereen die in het kasteel bleef, had wel iets van wapens gekregen om zich

te verdedigen. Om zes uur stipt waren ze vertrokken. Vele van de vrouwen

en kinderen die achter bleven huilden. Ze beseften dat het misschien wel de

laatste keer was dat ze elkaar zagen.

De vader van Sylvia was ook vertrokken. Zijn wapens waren niet meer dan

een hooivork en een grote hamer die hij aan een touw rond zijn middel had

gehangen.

Sylvia zelf had ook een besluit genomen. Ze moest en zou de waarheid te

weten komen. Terwijl alle vrouwen in het kasteel samen het eten klaar

maakten in enorme koperen kommen boven de grote vuren,was ze

weggeglipt.

Voorzichtig had ze haar pop verstopt in een nis in de muur en had ze een

van de grote houten ladders die overal in het kasteel lagen langs een van de

muren naar beneden laten zakken en was ze in de richting van de grot

geslopen.

Er kwam water uit de grot gelopen. In het donker kon ze Faramito zien

zitten. De tranen stroomden uit zijn ogen. “Faramito bang”, zei hij.

“Faramito bang.”

“Waar is Charlotte?”, vroeg Sylvia.

“Veilig”, zei Faramito. “Veilig.”

Sylvia had een massa bloemen geplukt die hij smakelijk aan het opeten

was. Voorzichtig bekeek hij ze een voor een en legde ze dan op zijn tong.

Bloemen die hij niet kende at hij nooit op. Deze keer had hij er slechts drie

laten liggen. “Voor Sylvia”, zei hij. Voorzichtig nam hij de bloemen stuk

voor stuk tussen enorme klauwen en stak ze voorzichtig in het mooie

blonde haar van het meisje.

Similar magazines