4sprookjesChristelStef

codigomerlin

Al van toen ze heel klein was kende ze hem. Ze hadden ontelbaar keer

verstoppertje gespeeld in de omgeving van de kerk. De anderen vonden het

eigenlijk niet zo leuk dat hij zich zo goed kon verstoppen. Eén keertje had

ze zich samen met hem verscholen onder een grote oude versleten jutezak

waar hij vlug allemaal takken had doorgeprikt. Haar hart had sneller

geklopt toen haar vrienden naast haar stonden en hun niet hadden ontdekt.

Na wel een uur was ze naast hem en fier als een pauw naar het dorpsplein

gestapt. Haar vriendinnen giechelden toen ze haar zagen. Emma herinnerde

zich nog altijd hoe ze toen gebloosd had. Als op wolken en zachtjes zingend

was ze naar huis gegaan. Toen ze verborgen zaten hadden ze veel naar

elkaar gefluisterd. Verborgen onder de jutezak had ze hem verteld dat ze er

cm

van droomde om met een prins te trouwen en vijf kinderen te hebben. “Als

je 13 jaar zal zijn, net als ik, zal je wel anders denken”, had hij gezegd.

“Meisjes van 9 weten meer dan je denkt”, had ze geantwoord. Lachend had

hij haar een zoentje gegeven. “Dan wordt het tijd dat ik begin te sparen

voor mijn witte paard.”

Emma was ondertussen 14 geworden. Ronaldo had ze al een hele tijd niet

meer gezien. Toen ze naar de kerk was gegaan was ze hem opnieuw tegen

gekomen. Hij stond buiten en keek naar haar. Jong als ze was, had ze toen

opnieuw dat speciale gevoel gekregen. Haar moeder had haar bij de arm

genomen en gezegd dat ze daar nog te jong voor was. “Ik ben je niet

vergeten”, had hij nog geroepen. “Ik woon nu in...” maar de afstand was al

te groot om de rest nog te horen.

Elke dag opnieuw had ze hem gezocht maar Ronaldo was nergens te

bespeuren geweest. Haar vrienden hadden haar verteld dat hij buiten het

dorp woonde en dat zijn vader was meegenomen door de soldaten van de

koningin.

Emma wist wat het betekende als iemand werd meegenomen door die

mannen. Veel werken voor het paleis, weinig eten en hopen dat je het

overleefde. Waarschijnlijk hadden zijn ouders op een of andere manier niet

gedaan wat er van hen gevraagd werd en iedereen in het dorp wist dat de

sterkste man van het gezin dan meegenomen werd. Voor vele families was

dat een ramp omdat het juist die man was die er voor zorgde dat er eten

was. Velen droomden er van om naar Vigo te verhuizen. In dat prachtige

vissersdorp was het leven veel beter zeiden ze. Eigenlijk was dat ook wel

haar droom. En ze wist precies met wie ze daar wou wonen. Gelukkig en in

hun eigen huisje.

Similar magazines