4sprookjesChristelStef

codigomerlin

Problemen.

Vandaag was het de tweede verjaardag van Leonora, en Leandro was

alweer op weg naar de voorraadkelder.

Vorige keer had hij lekkere druiven en tomaten gezien. En misschien, heel

misschien kon hij ook wel een paar koekjes meenemen voor zijn kleine

zusje.

Met zijn kleine armpjes vol met eten kroop hij door de tralies.

cm

“Daar is de dief!”, hoorde hij iemand roepen. De grote hand op zijn

schouder zorgde er voor dat hij niet kon ontsnappen.

“Het is het zoontje van Gomar, majesteit.

Je weet wel die jongen die zorgt voor het licht.”

Koningin Lutgardia was razend. Wat dacht dat boerenvolk wel dat het was.

“Gooi ze uit mijn kasteel. En zeg hen dat ze geluk hebben dat ik ze niet laat

opsluiten in de kerkers.”

Het regende.

Gomar en Wendolina stonden met Leandro en Leonora buiten.

Het was koud, verschrikkelijk koud.

Strompelend en verkleumd gingen ze in de richting van het dorp.

Op hun rug hadden ze hun dekens, hun enige bezit, op een rolletje gedraaid.

“We zijn samen,” zei Gomar, “en we hebben twee fantastische kinderen.

We zijn rijker dan de koningin”.

Zachtjes gaf hij Wendolina een zoen op haar voorhoofd.

De regen verborg de tranen op zijn gezicht.

“Ik denk dat ik een huis zie”, zei hij.

“Het lijkt wel of er muziek naar buiten komt.”

Zachtjes klopten ze op de deur.

Binnen zaten wel twintig mensen rond het houtvuur. Tegen de muur en

nauwelijks zichtbaar zat een man banjo te spelen.

“Kom vlug binnen, brave mensen”, zei hij. “Ik ben Lucas. Welkom in mijn

huis.”

“Kom maar vlug hier zitten, dicht bij het vuur. Wij hangen jullie dekens wel

te drogen.”

De rook prikte in hun ogen maar toch sliepen de kinderen in een hoekje van

de kamer op het stro dat daar lag.

Similar magazines