4sprookjesChristelStef

codigomerlin

De zon gaf nog zo weinig licht dat het wel leek of het nog steeds nacht was.

Gomar en Wendolina hielden Leonora dicht tegen zich aan gedrukt.

“Ik moet het doen”, zei Leonora. “Ik heb geen keuze.”

Een voor een hadden ze haar geknuffeld en gezoend. Een voor een hadden

ze op hun manier afscheid genomen.

Duizenden mensen waren naar het kasteel gekomen. Duizenden mensen die

geen woord zeiden. Het enige wat je hoorde was gesnik.

Dwars door die zee van mensen was Leonora naar het middenplein van het

kasteel gegaan.

cm

De feeën en Merlijn stonden naast haar.

Tegelijkertijd en met luide stem begonnen Fauna en Flora hun

toverspreuken voor te lezen.

“Leonora, passieflora

Prinses van het licht

Vierentwintig uur zal je hebben gevlogen

sneller dan het licht en onze ogen.

Als je reis voorbij zal zijn

zullen we weer kunnen genieten van de zonneschijn.

Leonora, passieflora

Omdat jij bent voor iedereen het mooist

schenken we je deze toorts.

Met deze fakkel

wacht iedere ster tot ze wordt aangewakkerd.”

Het leek wel of Leonora licht begon te geven. In haar hand hield ze nu een

fakkel.

Eerst langzaam en dan sneller en sneller bewoog ze haar vleugels.

En toen was ze verdwenen. Het enige wat je nog van haar zag was een witte

streep licht aan de hemel.

Het duurde bijna een uur voor de eerste ster begon te glinsteren.

Als bij wonder was er geen wolkje aan de hemel te bespeuren. Alhoewel

het verschrikkelijk koud was zat iedereen buiten. Iedereen riep en lachte.

Nog een en nog een. Langzaam maar zeker begonnen meer en meer sterren

te schitteren. De zon gaf ondertussen wel minder en minder licht. Soms

verplaatste de lichtgevende streep zich zo snel aan de hemel dat het wel

leek alsof Leonora iets tekende.

's Nachts, toen de zon helemaal verdwenen was, was niemand gaan slapen.

Niemand, zowel de kinderen als de volwassenen hadden ooit zoveel sterren

aan de hemel gezien.

Similar magazines