4sprookjesChristelStef

codigomerlin

De koningin spreekt.

“Het is bijna zover”, zei Lutgardia. “Morgen is het 700 jaar geleden dat de

Zonnegod en Oscuro dat verschrikkelijke papier hebben ondertekend.

Morgen hebben we de grote sterrenregen en wordt er ergens in ons land een

meisje geboren dat de wereld kan redden.”

Koningin Lutgardia zat samen met haar raadgevers aan de enorme tafel in

haar paleis. Het was duidelijk zichtbaar dat ze zich zorgen maakte.

cm

“Ik heb er een hekel aan dat het zo donker is”, schreeuwde ze.

“En jij daar, boerenpummel, zorg dat die kaarsen blijven branden we zien

elkaar amper zitten.”

Gomar, want zo noemde de jongen, keek verschrikt in haar richting.

“Ik doe wat ik kan majesteit maar we moeten spaarzaam zijn met de

kaarsen.”

“Ik begrijp dat niet,” zei de koningin, “denk je echt dat je mij kan zeggen

wat ik moet doen?”.

“Vanaf morgen krijgt elk gezin een halve kaars minder. Ze zullen wel

begrijpen dat ik licht nodig heb in mijn kasteel. En jij woont vanaf nu in het

kasteel, ik mag er niet aan denken dat ik zelf een kaars zou moeten

aansteken.”

“Maar majesteit…, en mijn vrouw..., wat moet ik haar zeggen?”

“Breng haar maar mee, zij kan de stallen opkuisen.”

“Maar majesteit..., mijn vrouw is...”

“Zwijg of ik laat je opsluiten.

En zorg dat ik licht heb.”

's Nachts, terwijl het begin van de regen van sterren de hemel verlichtte,

trokken Gomar en zijn vrouw Wendolina naar het kasteel.

Door de duisternis en de wijde kleren die ze droeg, lette niemand op haar

dikke buik en op het kleine jongetje dat onder de jas van zijn vader

verscholen zat.

In het enorme kasteel woonden veel gezinnen met kinderen zonder dat

Lutgardia dat wist. Soms noemden ze in het dorp de koningin wel

opvangmoeder of pleegmoeder maar dat werd natuurlijk alleen maar

fluisterend gezegd.

Similar magazines