4sprookjesChristelStef

codigomerlin

Zwartbaard was razend kwaad. Al de mooie borden, glazen, al het lekkere

eten gooide hij met één beweging van zijn hand op de grond.

Niemand had hem ooit dom genoemd, hij zou dat koninkje wel eens een

lesje leren.

Met zijn stem trillend van woede, sprak hij: “Mijn lief, lief koninkje, om

met uw wens rekening te kunnen houden, zal u mij toch eerst uw

lievelingskleur moeten zeggen.”

“Ik hoop dat het waar is wat iedereen over u zegt. Ik hoop echt dat het waar

cm

is dat u van een boze tovenaar echt aan het veranderen bent naar een goede

domme man.”

“Men zegt dat uw hart als een brokje suiker is. En dat de enige bedoeling

van uw toveren is de mensen te helpen en pleziertjes te doen.”

“Als u echt zo weekhartig geworden bent, zal u mij zeker een plezier willen

doen en geen ZWART kiezen.”

Zwartbaard was duidelijk over zijn toeren. Nog nooit in zijn hele leven was

hij zo vernederd geweest. Goed, weekhartig, brokje suiker, ...

Wat dacht die Alberto wel dat hij was.

“Idioot, had je het mij gewoon gevraagd, dan had ik misschien nog willen

luisteren, maar nu mag je het vergeten.”

“Je lievelingskleur is zwart?”

“Ik zal je eens laten zien dat ik niet weekhartig aan het worden ben.”

“de kleur dat verboden zal zijn in Flodderland is ... ZWART.”

“Iedereen die naar dat kleur zal kijken, zal ziek worden en sterven.”

Eventjes leek het of er een glimlach om de mond van koning Alberto

verscheen maar dan begon hij te smeken.

“U bent een goede brave man en u weet dat wij tijd nodig hebben om alles

voor te bereiden. Zo dom kan u toch niet zijn?”

Zwartbaard werd nog kwader.

“Geen tijd krijg je.”

“Van zodra ik het kasteel verlaten heb, begint de vloek te werken.”

“Ik wens je veel succes, domme koning.”

Similar magazines