ZiZo-Magazine 133

cavaria

januari-februari-maart 2016

Wij zoeken treinbegeleiders (m/v)

Ga naar de spoorwegen werven aan.be en beleef

een werkdag door de ogen van een treinbegeleider.

Ben jij sociaal en taalvaardig (Nl/Fr)?

Heb je zin voor verantwoordelijkheid?

Ga jij geen moeilijke situaties uit de weg?

Dan ben jij geknipt voor deze job.

BOUW MEE AAN

DE TREIN VAN MORGEN

Bekijk je jobmogelijkheden op:

www.despoorwegenwervenaan.be


INHOUDSTAFEL

6

18

41

VOORSPEL

COLOFON 06

MUNDO VERO 06

EDITO 07

CIJFERS & LETTERS 08

DOSSIER FETISJ

TUSSEN HOT TOPIC EN TABOE 12

Wat betekent het woord ‘fetisj’? Wat is het verband

met holebi’s en transgenders? En waarom opeens

een themadossier over fetisj in ZiZo-Magazine?

EEN FETISJ KOMT ZELDEN ALLEEN 16

Een schematische blik op het kluwen aan fetisjen.

FESTISJ OF FASHION? 18

De verboden taboesfeer rond fetisj inspireert modeontwerpers.

Ze hullen fetisj in een zeer aantrekkelijk

jasje.

MET HART EN ZIEL EN PEN 22

Schrijfsters Christine Van den Hove, Fran Bambust

en Pia Fraus schreven op vraag van ZiZo elk een

kortverhaal met een fetisj erin. Dat levert passionele

verhalen op!

UITKOMEN VOOR JE VERLANGENS 28

Hoe gaan fetisjisten om met hun fetisjverlangens in

een relatie. Brengen ze het meteen ter sprake?

En wat met ontluikende liefde?

WAAR KAN IK HEEN? 32

Het verenigings- en uitgaansleven voor fetisjliefhebbers

in kaart gebracht. Wat hebben

Vlaanderen en Brussel te bieden?

11

MISTER BEAR BELGIUM 34

ZiZo spreekt met Mister Bear Belgium 2016 William

Gresse. Wat betekent het om een bear te zijn? Hij legt

het ons haarfijn uit.

AAN DE TOUWTJES TREKKEN 36

Raymond Huizinga, in de kinky wereld beter bekend

als The Puppeteer, toont ons enkele basistechnieken

bondage.

POËZIE ANNELIES LEYSEN 41

DE GLIJDENDE CINEMA 42

Realistische, lesbische seksscènes in de mainstream

cinema vinden is al moeilijk, laat staan met een kinky

kantje. We ondernemen toch een poging.

HET DOCUMENT TOM OF FINLAND 44

VAN AAAAH TOT ZORGFETISJ! 45

Wie zich wil bewegen in de wondere wereld van kinks

en fetisjen, kan best zijn woordenschat even bijspijkeren.

Het ABC van de fetisj.

MEESTERLIJKE SCHRIJFSTERS 46

Vooral vrouwen lieten hun gezag gelden in de fetisjliteratuur.

Welke schrijfsters slagen en zalven meesterlijk in

hun verhalen?

VOL BEWONDERING VOOR FALLUSSEN 48

Guide Totté toont zijn bijzondere collectie fallussen en

erotische objecten.

TUSSENSPEL

COLUMN HET GEVAAR VAN DE HOMOLERAAR 51


44

56 82

70

SNEL BEZORGD 52

COLUMN GENDERDYSFORIE 55

HOREN, ZIEN EN GENIETEN

FILM LGBT HALL OF FAME 56

Hannelore Goossens verkent de filmklassieker

‘Ed Wood’, over een barslechte filmregisseur met een

fascinatie voor crossdressing. Ze werpt ook haar

heldere blik op de televisieserie ‘Transparent’.

REIS DE MEEST LEEFBARE STAD TER WERELD 60

Onze reisreporter is verliefd op Vancouver. Hij loopt

er op wolken over de regenboogzebrapaden en volgt

het spoor dat in The Twilight Saga leidde tot de transformatie

van knapperd Taylor Lautner in een weerwolf.

VERHAAL ROBIN & ALEX 66

Een heel jaar lang schrijven Alex en Robin elkaar brieven.

Startpunt is hun stukgelopen relatie, en een onbepaald

aantal maanden stilte die daarop volgden…

BOEK PETER POSITIEF 68

Peter Dombret vertelt in zijn biografie waarom een

hiv-diagnose voor hem geen rem vormde om voluit te

leven. ‘Peter Positief’ gaat dan ook over veel meer dan

leven met hiv…

DE LEVENSLUST HERVINDEN 70

Timothy Jacobs getuigt hoe hij de weg naar de hulpverlening

vond na jaren waarin zijn leven werd beheerst

door sombere gevoelens.

THE LOOK 2015 74

ZiZo spreekt met Patrick van Leeuwen, winnaar van de

allereerste editie van modellenwedstrijd The LOOK.

BOEK BORN THIS WAY 76

Is homoseksualiteit aangeboren? Pieter Adriaens en Andreas

De Block werpen een filosofische blik op wetenschap

en homoseksualiteit.

ABSOTOLY FABULOUS! 80

Queer artiest AB Soto komt speciaal voor SPARKLE van

de VS naar België. Tijd om de persoon achter de opzwepende

beats en de uitzinnige kostuums te leren kennen.

VAN HAUTE COUTURE TOT GAY PORNO 82

Amerikaans illustrator Robert Richards (74) creëert al

sinds zijn prille jeugd een wereld vol schoonheid op

papier. Hij tekende voor zowel de modewereld als

pornotijdschriften.

VERENIGINGEN ATTHIS 86

ZiZo gaat langs bij Atthis, de Antwerpse vereniging waar

vrouwen thuis zijn. Al meer dan 37 jaar!

UITSMIJTER

WEDSTRIJDEN 88

ZIZO ACTIEF 90

FLIKKERZICHT 94

GOED GEREGELD, GOED GEGEVEN 96

Carine Coopman van testament.be licht toe waarom

goede doelen steeds vaker worden opgenomen in

Belgische testamenten.

COLUMN ‘IF I WENT STRAIGHT…’ 98

7


COLOFON

Verantwoordelijke uitgever: Yves Aerts

Hoofdredactie: Dennis De Roover

Eindredactie: Mark Querton

Vormgeving: Virginie Soetaert

Administratie: Nicole De Neve

Advertentiewerving: Olivier Deschodt

Redacteurs politiek: Katrien Vanleirberghe,

Paul Borghs

Redacteurs muziek: Mark Coel

Redacteur film: Hannelore Goossens

Redacteur human interest: Thierry Hanan Scheers

Redacteur toerisme: Geert De Weyer

Redacteur fashion & lifestyle: Jasper Vanpoucke

Columnisten: David Schoenmaekers – Isha Van

Alsenoy – Piya Deseure

Cartoonisten: Vero Beauprez – Tom Bouden

Cover: model: Sara Scarlet – fotograaf: Catherine Jane

Robertson – haar en make-up: Romy Bollion

Fotografen: Andy Huysmans, Hanne Nieberding,

Sophie Nuytten, Tom Vaes, Trui Hanoulle

Werkten verder mee aan dit nummer: Annelies Leysen

– Christine Van den Hove – Fran Bambust – Laura Liems –

Pia Fraus – Sharmila Madhvani – Thierry Scheers –

Tim Devriese – Timothy Junes

Rugcitaat: Joel Edgerton als Charlie Price in ‘Kinky Boots’

(2005) van Julian Jarrold

Inzendingen: teksten: zizo@cavaria.be

Bureau: Kammerstraat 22 – 9000 Gent – 09 223 69 29

zizo@cavaria.be – www.zizo-online.be

Postabonnement: 15 euro voor verzending onder plastic

folie (rek nr. BE41-0682-1596-8810)

Gratis verkrijgbaar via verschillende afhaalpunten

(www.zizo-online.be)

ZIZO IS EEN ONAFHANKELIJK BLAD DAT WORDT UITGEGEVEN

DOOR ÇAVARIA.

mundo vero door vero beauprez

8


edit

Een nieuw jaar, een nieuwe start. Ook voor ZiZo-Magazine en ZiZo-Online! Je hebt wellicht al gemerkt dat er

een frisse wind waait door ZiZo-Magazine. Ons tijdschrift heeft een nieuw logo, een bijzondere lay-out en ook

de vaste rubrieken evolueren. Zo verdween de citaatrubriek ‘ZiZo, Gezegd’. Ook de zoekertjes maken niet langer

deel uit van het tijdschrift. Daarnaast zijn er heel wat nieuwe creatieve rubrieken. Zo starten schrijfsters Isha Van

Alsenoy en Sharmila Madhvani het pakkende briefwisselingsverhaal ‘Robin en Alex’. ‘Cijfers en letters’ is een

nieuwe rubriek met markante cijfers en woorden uit de actualiteit.

Ons LGBT-nieuwsportaal ZiZo-Online is volledig vernieuwd! Sinds de lancering in 2011 is de nieuwssite uitgegroeid

tot de referentie voor nieuws dat holebi’s en transgenders aanbelangt. We willen die rol blijven waarmaken

met een site die technische verbeteringen koppelt aan een sterke inhoud. Voor straffe recensies over de nieuwste

boeken, cd’s en films, voor stevige opiniestukken en columns, voor de nationale en internationale LGBT-actualiteit,

voor visueel sterke reportages, voor gulle wedstrijden, voor een uitgebreide kalender van LGBT-evenementen,

wend u tot www.zizo-online.be!

Voor deze editie van ZiZo-Magazine leggen we er de zweep op! In ons themadossier over fetisj, verneem je wat

een ‘fetisj’ precies inhoudt en waarom we zo’n dossier geen overbodige luxe vinden. Fetisjisme en bdsm worden

immers nog steeds gepathologiseerd, geridiculiseerd en soms zelfs vervolgd. We hebben trouwens even getwijfeld

of we fetisj met –sh en –sj gingen schrijven. We besloten toch maar trouw te blijven aan het Nederlands,

waarbij enkel fetisj met –sj in de woordenboeken is opgenomen.

Is fetisj en bdsm niet vooral iets voor mannen? Dat durven we in twijfel te trekken. Schrijfsters Christine Van den

Hove, Fran Bambust en Pia Fraus serveren ons elk een verhaal waarin de hoofdpersonages een bijzondere fetisj

hebben. Annelies Leysen zorgt voor een streep – wat zeg ik, een gloeiende striem – poëzie. Ze belicht eveneens

de meesterlijke schrijfsters uit de literatuur, want het is opvallend hoe prominent vrouwen aanwezig zijn in de

fetisjliteratuur. Hannelore Goossens gaat op haar beurt op zoek naar kinky filmprikkels.

Bdsm-verlangens in relaties ter sprake brengen is niet altijd even evident. Shiva, Alex en Loes delen hun

ervaring. Waar kan je trouwens heen als je fetisj- en bdsm-verlangens hebt? We belichten de fetisjverenigingen,

fuiven en winkels in Vlaanderen en Brussel.

Fetisj is meer dan alleen bdsm en leer. Een blik op ons ingewikkelde schema, illustreert meteen de ongelofelijke

variatie aan fetisjen. ZiZo spreekt met Mister Bear Belgium 2016. In Antwerpen gaan we de opmerkelijke verzameling

beeldjes van Guido Totté bewonderen, bondagespecialist The Puppeteer verduidelijkt hoe je iemand

fatsoenlijk in de knoop kunt leggen, en we stellen een fetisjwoordenboek samen. Lifestyleredacteur Jasper

Vanpoucke verkent de invloed van fetisj op de modewereld.

Verderop lees je hoe Peter Dombret in zijn boek ‘Peter Positief’ spreekt over zijn leven, waarbij hij zich niet laat

hinderen door zijn hiv-besmetting. Filosofen Pieter Adriaens en Andreas De Block werpen een kritische blik op

wat de wetenschap over homoseksualiteit te zeggen heeft in hun boek ‘Born this way’. Timothy Jacobs getuigt

dan weer hoe hij de weg naar de hulpverlening vond na een jarenlange depressie.

Op 23 januari vindt opnieuw een schitterende editie van SPARKLE plaats, het evenement ten voordele van De

Holebifoon. Queer artist AB SOTO komt daarvoor speciaal uit de Verenigde Staten overgevlogen. ZiZo spreekt

met de extravagante performer. Met Robert Richards hebben we nog een Amerikaanse artiest van formaat

gestrikt. De 74-jarige illustrator werkte zowel voor bekende gay pornotijdschriften, als voor de haute couture. Zo

mocht hij Yves Saint Laurent tekenen, op vraag van de ontwerper zelf. Een evenement waar mode nooit ver

weg was, is The LOOK. ZiZo keek eens diep in de ogen van de allereerste winnaar van deze modelwedstrijd voor

mannen.

Kortom: we hebben 2016 stevig ingezet! Veel leesplezier.

Dennis De Roover

9


Cijfers en letters beheersen de media en boeien de lezers. In deze rubriek verzamelen

we enkele cijfers en letters die de voorbije maanden in de LGBT-actualiteit opdoken.

Samenstelling: Timothy Junes

20% 40% 450/453 1,6%

80%

Iets meer dan 80% van het totaal aantal nieuwe vaststellingen

van gonorroe en syfilis gebeurt bij mannen

met homoseksuele contacten. “De verhouding van

het aantal registraties bij mannen die seks hebben met

mannen ten opzichte van het totale aantal registraties

blijft wel stabiel gedurende de voorbije jaren”, zegt Ruth

Verbrugge van het Wetenschappelijk Instituut voor

Volksgezondheid.

1,1% van de Britten noemt zich homo of lesbisch. 0,5%

noemt zich biseksueel. Dat blijkt uit een peiling van het

Office of National Statistics (ONS). Het statistiekenbureau

onderzoekt eerder seksuele identiteit dan oriëntatie.

Op de conferentie van ILGA-Europe in Athene bespraken

450 LGBT-activisten uit 53 Europese landen de gevolgen

van de crisis op de strijd voor gelijke rechten voor

holebi’s en transgenders.

Uit een onderzoek van het Bevolkingsonderzoekscentrum

van de Universiteit van Texas blijkt dat holebi-ouders

40% meer tijd met hun kroost spenderen dan hetero-ouders.

“Goed een vijfde van de Vlamingen zou het een probleem

vinden als zijn of haar kind zou samenleven met

iemand van hetzelfde geslacht. Een derde van de bevolking

vindt het aanstootgevend als twee mannen in het

openbaar zoenen, een kwart vindt dat van twee vrouwen.

Ook een kwart van de Vlamingen verzet zich tegen

de stelling dat kinderen zouden moeten leren dat het

normaal is om holebi te zijn.”, stelt adviseur Luk Bral van

de Vlaamse Regionale Indicatoren.

GEPAKT & GEZAKT

Kartonnen Dozen is de naam van de opvolger van

boekhandel en uitgeverij ‘t Verschil in Antwerpen. Kartonnen

Dozen opent op 19 maart 2016 op de Draakplaats

in de wijk Zurenborg, vlak naast Het Roze Huis.

Intussen blijft de webwinkel draaien.

GRAPPIG & GAY?

“Men probeert van de homogemeenschap nog altijd

een rariteitenkabinet te maken. Als het maar grappig is

om naar te kijken. Er wordt me bijvoorbeeld gevraagd

of ik er nu voor ga kiezen om het mooie jongetje uit te

hangen of om raadslid te zijn. Alsof die twee dingen onmogelijk

samen kunnen gaan. De tendens is: als je in je

onderbroek op de foto hebt gestaan, neemt niemand

je meer serieus.” Mister Gay Netherlands Tom van den

Nieuwenhuijzen is naast mister ook politicus, ondernemer

en docent.

NAÏEF LINKS & DOM RECHTS

“Het is jammer dat dom rechts ons verhaal gebruikt, maar

ik heb ook niets met naïef links. Ik zag reacties van mensen

die geloven dat het allemaal zo niet bedoeld was en alles

opgelost zou zijn als je hier een groot straatfeest organiseert.

Anderen vonden dat we dit beter in stilte geregeld

hadden. Het lijkt alsof je over dit soort onderwerpen alleen

polariserend of excuserend kunt praten. Ik heb niet

de bedoeling om mensen te polariseren of stigmatiseren,

maar als het gebeurt, wil ik daarvoor niet de schuld krijgen.

Je moet het probleem benoemen. Mijn ervaring is

dat homoseksualiteit bij jonge moslims erg moeilijk ligt.

Niet alleen bij hen natuurlijk, maar het is toch gek dat je

dat er altijd bij moet zeggen.” Tristan Bons en zijn vriend

ondergingen nare reacties in de multiculturele Rabotwijk

in Gent. Hij blikt in De Standaard terug op de reacties

op het incident.

10

EUFORIE!

Eurovisiesongfestivallied ‘Euphoria’ van Loreen bevond

zich in de Homo Top 100, editie 2015 weer helemaal

bovenaan de lijst. In 2014 stond het lied van de Zweedse

zangeres van Marokkaans-Berberse afkomst ook al op de

eerste plaats. Loreen won in 2012 het Eurovisiesongfestival

met ‘Euphoria’.


Indien Diversiteit en

Inclusie ook voor jou

belangrijk zijn...

Om onze ambitie waar te maken en het

meest inclusieve bedrijf in de financiële

dienstensector en een 1ste keuze werkgever

te worden, doen we er alles aan

om een omgeving te creëren waarin alle

werknemers zich sterk betrokken voelen

bij onze business strategie en waarin iedereen

elke dag helemaal zichzelf kan

zijn op het werk.

Bij AXA zijn we er sterk van overtuigd dat

onze werknemers gelijke kansen moeten

krijgen, ongeacht hun afkomst, geslacht,

seksuele geaardheid, achtergrond, leeftijd,

of andere aspecten die ons allemaal

uniek maken.

Het is ook essentieel voor AXA om de

diversiteit te weerspiegelen van de

constant evoluerende maatschappij

om op die manier onze klanten beter te

begrijpen en hen beter tot dienst te zijn.I

Indien Diversiteit en Inclusie ook

voor jou belangrijk zijn,

bekijk dan snel onze vacatures

op axa.be/jobs.

Wie weet word jij binnenkort

onze collega!

AXA Belgium, NV van verzekeringen toegelaten onder het nr. 0039 om de

takken leven en niet-leven te beoefenen (KB 04-07-1979, BS 14-07-1979)

Maatschappelijke zetel : Vorstlaan 25 - B-1170 Brussel (België)

Internet : www.axa.be Tel. : 02 678 61 11 - Fax : 02 678 93 40

KBO nr.: BTW BE 0404.483.367 RPR Brussel


Kaj (hiv--):

"LUC ZEI DIE EERSTE KEER

METEEN DAT HIJ HIV HEEFT.

IK DACHT: WOW! DIE GAST

KAN IK VERTROUWEN."

LEES MEER IN

DE FOLDER

EN OP MANNENSEKS.BE


dossier fetisj

dossier fetisj

TUSSEN HOT TOPIC & TABOE

Is zo’n fetisjdossier in ZiZo-Magazine nodig?

EEN FETISJ KOMT ZELDEN ALLEEN

Een schematische blik op het kluwen

aan fetisjen

FETISJ OF FASHION?

De modieuze kant van fetisj

MET HART EN ZIEL EN PEN

Kinky kortverhalen

WAAR KAN IK HEEN?

Het verenigings- en uitgaansleven

voor fetisjisten

MISTER BEAR BELGIUM 2016

William Gresse over het bear-zijn

DE TOUWTJES IN HANDEN NEMEN

Basistechnieken bondage

PERFECTE SYMMETRIE

Poëzie door Annelies Leysen

TOM OF FINLAND

In het teken van masculiniteit

VAN AAAAH TOT ZORGFETISJ!

Het ABC van de fetisj

MEESTERLIJKE SCHRIJFSTERS

Vrouwen slaan en zalven in de literatuur

VOL BEWONDERING VOOR FALLUSSEN

Guido Totté en zijn merkwaardige

verzameling

UITKOMEN VOOR JE VERLANGENS

Breng je fetisjverlangens ter sprake in

een relatie?

DE GLIJDENDE CINEMA

Lesbische seks op het witte doek

13


Vreemd toch, zo’n fetisjdossier in

ZiZo-Magazine? Er is toch geen

specifiek verband met holebi’s en

transgenders? Fetisjisme en bdsm

lijken vandaag volstrekt bespreekbaar,

met talrijke referenties ernaar

in de populaire cultuur. Nochtans

worstelen veel bdsm’ers met hun

gevoelens en houden ze die angstvallig

verborgen, hoewel ze hun

voorkeur vaak ervaren als een

geaardheid. Bovendien worden

verschillende vormen van bdsm

en fetisjisme in de psychiatrie nog

steeds bestempeld als een seksuele

stoornis en riskeren de liefhebbers

ervan rechtsvervolging, ook al hebben

alle betrokkenen uit vrije wil

ingestemd. Herkenbaar?

Tekst: Dennis De Roover

TUSSEN

HOT TOPIC

& TABOE

Is zo’n fetisjdossier in ZiZo-Magazine nodig?

14


dossier fetisj

Laat ons beginnen met te verduidelijken

wat ‘fetisj’ precies betekent. De Van Daledefinitie

van fetisjisme luidt: ‘seksuele

voorliefde voor een bepaald voorwerp’. Een

fetisj is inderdaad een voorwerp dat niet

door iedereen als seksueel geladen wordt

beschouwd, maar waarvan sommigen wel

seksueel opgewonden raken. Denk bijvoorbeeld

aan hoge hakken, lingerie of leder.

Er zijn echter ook veel minder bekende

fetisjen, bijvoorbeeld drijfzand, spiegels en

zelfs luiers. Fetisjisten zullen het fetisjobject

graag zelf aanraken, likken, ruiken, strelen

of gebruikt zien worden door iemand

anders.

Toch is de Van Dale-definitie behoorlijk

restrictief. Fetisjisme gaat immers over

meer dan ‘opgewonden raken van objecten’.

Fetisj kan ook betrekking hebben

op een bepaald type persoon waar je op

valt. Denk bijvoorbeeld aan de bears in de

homowereld. Sommige mannen houden

van mannen met veel beharing. Evengoed

kan fetisj in verband staan met lichaamsbouw.

Zo zijn er personen die zich specifiek

aangetrokken voelen tot zwaarlijvige

personen. Of wat te denken van haarkleur?

Sommige mensen hebben een zwak voor

personen met rood haar. Daarnaast zijn

er ook personen die opgewonden raken

van bepaalde lichaamsdelen. Aanbidders

van voeten, oksels, billen en borsten zijn

gekende voorbeelden.

Fetisj kan evengoed te maken hebben

met een speciale situatie die een persoon

opwindend vindt. Denk aan exhibitionistische

verlangens. Een ander voorbeeld

zijn mensen die kicken op seks in de open

lucht. Sommigen raken opgewonden van

gedomineerd worden of van zelf iemand

te domineren. Anderen raken dan weer

opgewonden van vernedering, van subtiele

vormen zoals jennen in het bijzijn van

vrienden tot wat extremere vormen, zoals

gebruikt worden als meubelstuk of urinoir.

Fetisjisme gaat niet altijd over een specifiek

object, maar kan ook betrekking hebben op

een bepaalde stof. Jeans, leer, rubber, zijde

en bont zijn allemaal stoffen die voor sommige

mensen een fetisj zijn. Soms hangt de

opwinding door de stof samen met het gevoel.

Zo houden bontfetisjisten van de prikkels

van bont of andere zachtharige stoffen.

De opwinding kan echter ook samenhangen

met de geur, het geluid of het uitzicht

van een stof. De geur van leer, het geluid

van rubber, of de plooien die zijden kleding

krijgt door het lichaam dat ze omhult.

GEEN SLUITENDE DEFINITIE

In dit dossier kiezen we voor een ruimere

definitie van fetisj. Fetisj zouden we kunnen

omschrijven als “een object, een lichaamsdeel

op zich, een handeling of een situatie

die (seksuele) opwinding veroorzaakt bij

sommigen, maar die door de meerderheid

van de bevolking niet per se met opwinding

wordt geassocieerd.” Geen enkele definitie is

echter sluitend. Een brede definitie hanteren

heeft als voordeel dat het meteen duidelijk

maakt dat veel mensen een fetisj hebben.

Iedereen heeft wel iets specifiek waar hij of

zij opgewonden van raakt.

Het gebeurt vaak dat personen meer dan

één fetisj hebben. In het schema verderop

in dit tijdschrift trachten we dat duidelijk te

maken. Fetisjisme is een kluwen. Uit de ene

fetisj kan de andere fetisj ontstaan. Iemand

met een voorkeur voor billen kan na verloop

van tijd een spanking-fetisj ontwikkelen,

opgewonden raken van billenkoek geven of

ontvangen. Sommige fetisjen passen mooi

samen. Zo is het waarschijnlijker dat iemand

die van hoge hakken houdt, ook kickt op

vertrappeld worden (trampling).

MISVERSTANDEN & VOOROORDELEN

Fetisjisten voelen zich niet altijd goed

begrepen. Net zoals tegenover holebi’s en

transgenders, bestaan er over fetisjisten veel

misverstanden en vooroordelen. Een groot

vooroordeel is dat fetisjisten nooit opgewonden

kunnen raken zonder hun fetisj(en)

te beleven. Voor een kleine groep personen

geldt dat zeker. Daarbij slaat hun fetisjisme

om in een verslaving.

Klinisch psycholoog Jantien Seeuws deed

een onderzoek naar bdsm (bd: bondage

en discipline, ds: dominantie en submissie,

sm: sadisme en masochisme), een wereld

die sterk aanleunt tegen en deels overlapt

met fetisjisme. In ‘Meer dan vijftig tinten:

een exploratieve studie naar BDSM in

Vlaanderen’ betrok ze een 140-tal bdsm’ers

in Vlaanderen, van wie 88 respondenten

beslisten mee te werken aan de formele dataverzameling

in de vorm van focusgroepen

en open vragenlijsten. Een minderheid van

die respondenten voelt bdsm aan als iets

compulsiefs dat móét gebeuren wanneer

men de bdsm-gevoelens ervaart. Zij hebben

bdsm nodig om opgewonden te geraken.

Dit zijn de mensen voor wie bdsm sterk aanleunt

bij een psychische problematiek, een

parafilie waarbij bdsm in periodes een negatieve

weerslag heeft op hun persoonlijk,

sociaal en/of beroepsmatig functioneren.

Hetzelfde geldt voor fetisjisme. Voor veel

fetisjisten is het een verrijking van hun seksen

liefdesleven. Ze zullen echter naast ‘kinky

seks’ ook vaak ‘vanillaseks’ hebben. ‘Vanillaseks’

duidt op conventionele seks, vaak tussen

vaste partners, zonder kinky invloeden.

‘ZIEKELIJK’

Andere vooroordelen waarmee fetisjisten

te maken krijgen is dat ze ‘ziek’ of ‘pervers’

zijn. In de recentste editie van de DSM,

voluit Diagnostic and Statistical Manual

of Mental Disorders, wordt fetisjisme beschouwd

als een ‘seksuele stoornis’. De DSM

wordt beschouwd als een referentiewerk in

de psychiatrie en vormt vaak een leidraad

bij het stellen van psychiatrische diagnoses.

De handleiding bevat ook suggesties voor

behandeling.

De recentste editie van de DSM, DSM-5,

bestempelt onder andere fetisjisme, sadomasochisme,

fetisjistisch transvestitisme en

pedofilie als ‘parafilie’. Parafilie is de verzamelnaam

van een groep seksuele gedragingen

of fantasieën die over het algemeen

als afwijkend van ‘de heersende normen’

worden beschouwd.

Het probleem van die benadering is dat alles

op één hoop wordt gegooid: zowel handelingen

die onschadelijk zijn voor andere

personen (zoals fetisjisme met wederzijdse

instemming) als handelingen en gedragingen

die schadelijk zijn voor anderen (zoals

pedofilie).

Veel fetisjisten vinden het bijzonder

kwetsend om in één adem met pedofielen

genoemd te worden. In het fetisjmilieu

wordt er immers veel nadruk gelegd op het

belang dat fetisjisme ‘safe, sane and consensual’

moet zijn. Safe: fetisjistische beleving

mag geen bedreiging inhouden voor de

gezondheid van de betrokkenen. Sane: de

betrokkenen gaan verstandig te werk, weten

wat ze doen en houden rekening met de

risico’s. Consensual: beide partners stemmen

in met alle handelingen en maken op voorhand

concrete afspraken, bijvoorbeeld een

stopwoord om het spel te stoppen wanneer

het te hevig wordt. De DSM-5 komt

een beetje tegemoet aan dit consensuele

aspect door te stellen dat er geen diagnose

gekoppeld mag worden aan bdsm als de

handeling met een instemmende partner

15


De beeldvorming in de media is

vaak extreem. ... Daardoor komen

vandaag maar weinig mensen uit

voor hun fetisjverlangens

16

wordt beleefd en geen lijden van de beoefenaar

of derden veroorzaakt. Jantien Seeuws

argumenteert bovendien dat verscheidene

onderzoeken hebben uitgewezen dat de

voorkeur voor bdsm geen psychopathologie

veronderstelt.

NOOD AAN VERANDERING

DSM definieert fetisj als volgt : “Gedurende

een periode van ten minste zes maanden

recidiverende intense seksueel opwindende

fantasieën, seksuele drang of gedragingen

die het gebruik van niet-levende objecten

met zich meebrengen (bijvoorbeeld lingerie),

die in significante mate lijden of beperkingen

in het sociaal, beroepsmatig of ander

functioneren veroorzaken. De fetisj beperkt

zich niet tot vrouwelijke kledingstukken

die bij transvestitisme gebruikt worden, of

apparaten die ontworpen zijn voor seksuele

genitale prikkeling (bijvoorbeeld vibrator)”.

Jantien Seeuws uit in haar studie kritiek op

de categoriale diagnostiek van de DSM.

Er heerst onduidelijkheid over een aantal

gebruikte begrippen in de diagnostische criteria.

Wanneer kan iets worden bestempeld

als ‘intens’, en waarom ligt de minimumgrens

op zes maanden als tijdsduur zonder

empirische toetsing?

DEZELFDE STRIJD?

Los van de psychiatrische vraag, dringt zich

een maatschappelijke vraag op. Is het grote

probleem niet dat de wetenschap ‘iets wat

afwijkt van de norm’ al snel gaat aanduiden

als ‘stoornis’, wat leidt tot geneeskundige

behandeling, stigmatisering en gerechtelijke

vervolging?

De vergelijking met holebi’s en transgenders

is hier op zijn plaats. Toen de Wereldgezondheidsorganisatie

op 17 mei 1990 besliste om

homoseksualiteit te schrappen als psychiatrische

aandoening van de internationaal

gehanteerde lijst van ziektes, betekende dat

een van de belangrijkste wereldwijde doorbraken

voor de LGBT-beweging. Zelfs tot op

heden. Niet voor niets groeide 17 mei uit

tot de jaarlijkse Internationale Dag tegen

Homofobie en Transfobie.

In 2012 raakte ook bekend dat ‘genderidentiteitsstoornis’

in de nieuwe editie van de

DSM werd vervangen door ‘genderdysforie’.

Het begrip ‘genderidentiteitsstoornis’ werd

immers vaak gebruikt om campagne te

voeren tegen gelijke rechten voor transgenders.

De verandering moest de toegang tot

de zorg verzekeren, zonder te stigmatiseren.

Transgenderactivisten blijven echter hekelen

dat fetisjistisch transvestitisme nog steeds in

de DSM bestempeld wordt als parafilie, en

dus als seksuele stoornis. Daarnaast dringt

çavaria, in het vooruitzicht van de aanpassing

van de Belgische wet op de transseksualiteit,

aan om transgenderisme niet

langer te pathologiseren. Niet iedereen met

gendervariante gevoelens lijdt daar immers

psychisch of fysiek onder.

De uitdaging waar fetisjisten voor staan

is niet zo verschillend van de strijd die de

LGBT-beweging levert om homoseksualiteit

en transgenderisme niet langer te

pathologiseren. Zal de LGBT-beweging de

solidariteit tonen om met evenveel ijver te

pleiten om fetisjisme en sadomasochisme

met wederzijdse instemming te schrappen

als seksuele stoornissen in de DSM?

De LGBT-beweging nam steeds het voortouw

voor een open kijk op seksuele identiteit

en seksuele beleving. Dat neemt niet

weg dat er ook binnen de LGBT-gemeenschap

veel verzet is tegen fetisjisten. Gay

evenementen die fetisjmerken als sponsor

weigeren, verhitte debatten over de vraag of

fetisjverenigingen zich mogen aansluiten bij

de roze huizen of een merkbare afkeer van

de deelname van fetisjisten aan gayprides.

Het gebeurde allemaal recent, hier, in België,

in de schoot van de LGBT-gemeenschap.

Gelukkig delen lang niet alle holebi’s en


dossier fetisj

transgenders die afkeuring. Er is bovendien

in de gay uitgaanswereld een zeer zichtbare

fetish scene die zich niet laat wegcijferen.

Lesbische en biseksuele fetisjisten zijn – spijtig

genoeg – veel minder zichtbaar.

GEAARDHEID

Een veel gestelde vraag is waar fetisjisme

en bdsm-gevoelens vandaan komen. In

de populaire cultuur luidt het antwoord

wel eens dat een trauma in de jeugd aan

de grondslag ligt. Een bestseller zoals

bijvoorbeeld ‘Fifty Shades of Grey’ van E.L.

James, waarbij hoofdpersonage Mr. Grey

een misbruikverleden heeft en behoorlijk

getormenteerd is, versterkt dat beeld.

“Er is niet zoiets als een ‘oorzaak’ die kan

verklaren waarom men van bdsm houdt. De

gedachtegang dat iemand een moeilijke

jeugd gehad moet hebben om zijn seksualiteit

zo te beleven, valt zeker niet te veralgemenen

naar mijn steekproef respondenten”,

waarschuwt Jantien Seeuws in de conclusie

van haar studie over bdsm. “De respondenten

die eerder seksueel misbruik of trauma

rapporteerden, lieten in het midden of

dat iets te maken heeft met hun huidige

gevoelens. Er is immers geen manier om

na te gaan of zij deze bdsm-gevoelens ook

hadden gekregen zonder de jammerlijke

ervaringen in het verleden. Bdsm lijkt voor

velen niet enkel iets wat zij doen, maar

eveneens een manier van leven, een deel

van hun zijn. Sommigen zijn ervan overtuigd

dat zij ermee werden geboren, of dat

er op zijn minst al zeer vroeg een kiem voor

die gevoelens aanwezig moet zijn geweest.

De eerste herinnering aan bdsm-gevoelens

blijkt vaak getriggerd te zijn door beelden,

situaties of personen in de kindertijd, en is

niet zelden eveneens de eerste seksuele herinnering

van respondenten.”

Het verklaart waarom bdsm’ers hun seksuele

verlangens vaak als een ‘geaardheid’ zien.

Jantien Seeuws vroeg het ook aan haar

respondenten. 57 van de 88 respondenten

gaf aan dat hun bdsm-gevoelens voor hen

hetzelfde als een geaardheid betekenen.

JURIDISCH STRAFBAAR IN BELGIË

Veel fetisjisten schamen zich voor hun

verlangens en hun fantasieën. De negatieve

en extreme beeldvorming heeft daar veel

mee te maken. In populaire televisieseries,

films en boeken worden fetisjisme en bdsm

immers vaak gekoppeld aan misdrijven.

Niets sappiger dan een sadomasochistische

moordenaar in een thriller, of een meisje

zonder ruggengraat dat in de klauwen van

een genadeloze fetisjist valt!

Het ligt in realiteit ook juridisch moeilijk. De

Belgische strafwet beschouwt bdsm als een

vorm van slagen en verwondingen (artikel

398 Strafwetboek). Bovendien is het bezit

van bepaald sadomasochistisch materiaal

strafbaar door de wapenwet. Veel hangt af

van de goodwill van de rechter. Zo werd een

Gentenaar die een zelfgemaakte zweep in

de wagen had liggen in 2014 nog vrijgesproken

voor verboden wapenbezit. Een

koppel uit Anzegem werd in datzelfde jaar

dan weer veroordeeld tot voorwaardelijke

celstraffen van vier tot zes maanden omdat

ze in hun eigen slaapkamer aan sadomasochisme

deden en de beelden daarvan

verkochten via het internet. Volgens het Belgische

strafrecht kan iemand immers nooit

toestemmen met geweld op zichzelf.

Er bestaan nochtans uitzonderingen in de

wet betreffende slagen en verwondingen,

bijvoorbeeld voor gevechtsporten. Het

juridische debat om uitzonderingen toe te

staan voor meerderjarige koppels die bdsm

bedrijven met wederzijdse instemming, is

echter onbestaande. Iemand bont en blauw

slaan voor de sport? Oké! Met iemand bdsm

beleven met beider instemming? Oh wee!

BEELDVORMING

De beeldvorming in de media is vaak

extreem. Vaak komen fetisjisme en bdsm

alleen in het nieuws als er iets misloopt of

er een juridische link is. Nochtans zijn er

pogingen om de thema’s anders in beeld te

brengen. Zo nodigde ‘Van Gils & Gasten’

schrijfster Yumi Ng uit om te spreken over

‘Brutazur’, het boek dat gebaseerd is op

haar eigen zoektocht naar haar bdsmverlangens,

waarbij ze alle conventies achter

zich laat om haar seksuele behoeften te

vervullen. Een succesvolle vrouw die zonder

complexen met naam en gezicht spreekt

over haar sm-verlangens op de openbare

omroep. Het is eens wat anders!

De extreme beeldvorming kan echter verder

doorbroken worden naar alle fetisjen, en de

aandacht mag zich niet beperken tot het

sm-milieu. Fetisj is veel meer dan alleen sm.

Bovendien is het probleem dat het thema

aantrekkelijk is voor de media omdat ze het

‘sensationeler’ kunnen brengen.

Jeroen van Lievenoogen, organisator van

Leatherpride Belgium, zegt dat hij op zijn

hoede is met de media. “BNN kwam een

keer langs op ons event om een reportage

te maken voor het programma ‘Spuiten

en Slikken’. Ik was niet gelukkig met het

resultaat. Ik vond dat er nogal lacherig werd

gedaan over fetisjisme in hun reportage. Dat

heb ik hen ook gezegd. Nadien zijn ze nog

eens gekomen en was ik al een stuk gelukkiger

met het resultaat. Mijn ervaringen

met media zijn niet onverdeeld positief. Bij

holebimedia is er gelukkig meer gevoeligheid

voor het thema.”

HOT TOPIC OF TABOE?

Fetisjisme en bdsm worden met andere

woorden nog steeds gepathologiseerd,

geridiculiseerd en soms vervolgd. Daardoor

komen vandaag maar weinig mensen uit

voor hun fetisjverlangens. Laat staan dat zij

rolmodellen worden in de nationale media.

Langzamerhand is er echter een groeiende

bereidwilligheid in de media om genuanceerder

over het thema te spreken. Bovendien

heeft het internet de wereld geopend

en ontdekken steeds meer mensen al vroeg

hun fetisj. Ze komen er sneller in contact

met gelijkgezinden. Vlaanderen heeft

trouwens op het vlak van fetisjverenigingen

en uitgaansleven heel wat te bieden. Het

onderwerp dringt ook door in de populaire

cultuur van Rihanna die een hit scoort met

‘S&M’, tot Justin Timberlake die zingt “I’ll let

you whip me if I misbehave”.

Daarmee is fetisj een hot topic, maar nog

niet noodzakelijk minder taboe. De enige

manier om vooroordelen, clichés en onbegrip

tegenover fetisjisten weg te nemen is

door er zelf op een genuanceerde manier

over te informeren en de geleefde ervaringen

van de betrokkenen op papier te zetten.

Exact wat de ZiZo-redactie met dit dossier

wil doen! Aan jou als lezer om te oordelen of

we daarin slagen.

MEER INFO

over het onderzoek van Jantien Seeuws is

te vinden op jantienseeuws.com

17


18


dossier fetisj

© iStockPhoto

19


Jean Paul Gaultier en Madonna

20

Fetisj of

fashion?

Fetisjisme wordt nog al te vaak geassocieerd met duistere sm-kelders,

waar zonderlingen in alle anonimiteit en vaak veel te strakke latex

pakjes hun seksuele behoeftes botvieren. Een stereotype opvatting

die vandaag de dag nog steeds in stand gehouden wordt, waardoor

fetisj gedoemd lijkt tot een verborgen bestaan. Anderzijds werkt die

verboden taboesfeer ook erg inspirerend, en werd het fetisjwereldje

reeds vertaald in het werk van menig kunstenaar, fotograaf en modeontwerper.

Die laatste hult fetisj in een zodanig aantrekkelijk jasje,

dat zelfs de meest preutse onder ons het toch even warm krijgt.

Tekst: Jasper Vanpoucke

Jean Paul Gaultier was één van de eerste

ontwerpers die zich liet verleiden door de

Parijse fetisj scene. Vooral de wereld van

bondage en sm spraken de Franse ontwerper

erg aan. “Ik was geïntrigeerd door zoveel

verschillende aspecten van fetisj”, vertelde

Gaultier tijdens de opening van de tentoonstelling

‘The Fashion World of Jean Paul

Gaultier’ vorig jaar in Londen. “Tatoeages,

kant, leder en korsetten lieten een diepe indruk

op mij na. Ik verwerk ze tot op vandaag

nog steeds in mijn collecties.” Één van zijn

meest memorabele presentaties is de The

Raw and The Refined-collectie van 1994,

waarin Gaultier zijn modellen in nauw aansluitende

bodysuits de catwalk opstuurde.

Deze vleeskleurige kledingstukken waren op

de mouwen en andere strategische plaatsen

bedrukt, zodat het leek alsof de modellen

halfnaakt en volledig getatoeëerd waren.

“Ook dat was een referentie naar de wereld

van bondage”, legt Gaultier uit. “Ik hou ervan

om huid te tonen, maar zonder te veel weg

te geven. Door de tepels en schaamstreek te

bedekken, blijft er een gevoel van verlangen

en mysterie. Datzelfde gevoel komt terug in

het uniform van een sm-meesteres”.

Dat Jean Paul Gaultier van een tease houdt,

is allang geen geheim meer. Dita Von

Teese, de Amerikaanse burleske danseres

die ook niet vies is van een fetisj fotoshoot,

staat bekend als één van Gaultiers vaste

muzen. Von Teese sluit geregeld zijn shows

af met een zinnenprikkelende creatie, zoals

de blauwe vlinderjurk uit de couturecollectie

van vorig jaar. Ook Madonna kan tot het

exclusieve clubje van Gaultiers inspiratiebronnen

gerekend worden. Hij ontwierp het

ondertussen legendarische kegelkorset voor

Madges Blonde Ambition Tour in 1990. De

vorm was geïnspireerd op lingerie uit de jaren

vijftig, en ontketende een ware moderevolutie.

De ‘ondergoed als bovengoed’ trend,

waarin weinig verhullende kledingstukken

van satijn en kant zonder meer gedragen

werden, was geboren!

BUTT PLUGS IN PARIJS

Om nog een andere modeontwerper te

vinden die fetisj tot kunst heeft verheven,

hoeven we zelfs het land niet uit. Walter

Van Beirendonck, het meest conceptuele

en avant-gardistische lid van de Antwerpse

Zes, staat bekend om af en toe eens een

moderelletje te veroorzaken. Zijn experimentele

creaties vragen vaak een woordje

uitleg, en worden op het eerste gezicht niet

door iedereen gesmaakt. ‘Subtiliteit’ is dan

ook niet Van Beirendoncks sterkste kant, en

het publiek wordt tijdens zijn defilés vaak

geconfronteerd met elementen of verwijzin-


dossier fetisj

Walter Van Beirendonck, Lust never sleeps

gen waarrond nog een taboesfeer hangt.

Het recentste voorbeeld van zo’n confronterende

collectie was in het najaar van 2015

nog te zien. Explicit Beauty omvatte ruim

zittende kledingstukken met contrasterende

kleurvlakken en doorzichtige plastic tops.

Maar vooral de 3D-geprinte broches die op

enkele pastelkleurige jassen gespeld waren,

deden het publiek op de eerste rij toch even

slikken. De accessoires kunnen het best

omschreven worden als felgekleurde butt

plugs, die aan de klauwen van een arend

waren vastgeketend en vrolijk heen en weer

botsten op het ritme van de marcherende

modellen. “Een knipoog naar de installatie van

de Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy”,

liet Van Beirendonck na zijn show weten. De

gelijkaardige sculptuur werd in oktober vorig

jaar van het vermaarde Parijse plein Place

Vendôme verwijderd wegens ‘te suggestief’.

Reden genoeg voor de Belgische ontwerper

om het ontwerp te laten terugkomen in

zijn Parijse collectie. “Met de opkomst van

sociale media wordt vandaag de dag alles

veel te snel als aanstootgevend aangezien

en bijgevolg gecensureerd”, voegt Walter

eraan toe. “Alles moet altijd politiek correct

zijn, maar soms werkt een beetje schandaal

juist verrijkend.”

en lieflijker jasje te stoppen. Zo kregen latex

maskers in zijn Lust Never Sleeps-collectie

een roze kleurtje of een gesofisticeerde

ruitjesprint, waardoor het seksuele karakter

van de maskers haast onherkenbaar werd.

Van slaaf naar dandy in één oogopslag.

Ook de bear subcultuur is goed vertegenwoordigd

in de wondere wereld van Van

Beirendonck. Dat de stevig gebouwde en

bebaarde ontwerper een zwak heeft voor

deze scene is op zich niet geheel onverwachts,

maar de manier waarop dit thema

in zijn Wonde®-collectie werd geïntegreerd

is op z’n minst baanbrekend te noemen. De

kleding werd geshowd op rasechte bears,

wat in 2010 een leuke afwisseling vormde

op de magere jongens die de catwalk toen

gewoonlijk afstruinden. Als apotheose werd

het publiek nog getrakteerd op een klein

leger breedgeschouderde heren in kniekousen

en strakke slips, dat weinig aan de

verbeelding overliet. Inclusief borsthaar en

de occasionele tepelpiercing, uiteraard.

BEARS EN BONDAGE

Walter Van Beirendonck, Paradise Pleasure

Walter Van Beirendonck, Paradise Pleasure

Met Explicit Beauty was Van Beirendonck

hoegenaamd niet aan zijn proefstuk toe.

De Belgische ontwerper staat zelfs bekend

als ‘de rubberkoning’, een naam die hij te

danken heeft aan zijn Paradise Pleasure

Productions-collectie van 1985. Breedgeschouderde

heren en frêle meisjes waren

van kop tot teen in een rubberen pak

gehuld, hier en daar afgewerkt met een

Hawaïaanse bloemenprint of enigszins sinistere

clownhoedjes. “Enerzijds een duidelijke

verwijzing naar sm, maar ook een oproep

tot safe sex”, verduidelijkt Van Beirendonck.

“Het rubberen pak is een soort basiskleding,

een beschermlaag tegen agressie en andere

schadelijke elementen van buitenaf.”

Die voorliefde voor sm en fetisj heeft

Van Beirendonck te danken aan Robert

Mapplethorpe, de Amerikaanse fotograaf

die in 1970 het ondergrondse sm-wereldje

van New York blootlegde. Sindsdien is fetisj

nooit ver te zoeken bij de shows van Walter,

al zit het thema soms verborgen in de kleinste

details. Mannelijke modellen met gelakte

vingernagels bijvoorbeeld, of blazers met

vetersluitingen waardoor een korsetsilhouet

ontstaat. Soms draait Van Beirendonck de

rollen om, en kiest ervoor om expliciete

sm- en bondage attributen in een nieuw

Dita Von Teese in blauwe vlinderjurk van Gaultier

21


EEN LUST VOOR LOUBOUTINS

STOUTE SCHOENTJES

Christian Louboutin

Pumps, stiletto’s en lederen kaplaarzen. Voor

de meeste vrouwen een verzamelobject, en

door vele mannen beschouwd als marteltuigen.

Tot de fetisjist in ons naar boven komt,

en hoge hakken hun ware aard onthullen:

seks. “De seks zit ‘m in de hak”, zoals

dragqueen Lola zo vaak herhaalde in de

Broadway musical ‘Kinky Boots’. En ze heeft

nog gelijk ook, want op deze filosofie heeft

één Franse visionair zijn mode-imperium

opgebouwd. Christian Louboutin startte

als stagiair bij Roger Vivier, de uitvinder van

de stiletto, en bouwde in dertig jaar een luxe

schoenenmerk uit waar zelfs de koningin

van Bhutan niet aan kan weerstaan. Zijn

geheim? “Tijdens het passen heeft een

vrouw aanvankelijk geen aandacht voor

de schoenen”, verklapte Louboutin in de

documentaire ‘Christian Louboutin, The

World’s Most Luxurious Shoes’, “ze ziet enkel

haar strakke kuiten, gekantelde bekken,

gelifte achterwerk en pronte borsten. Dat

is wat telt! Het is dan ook een kunst om te

begrijpen hoe een schoen de lichaamshouding

van de vrouw kan perfectioneren.”

Een kunstvorm waar Louboutin al op jonge

leeftijd mee in contact kwam, toen hij als

16-jarige besloot om de schoolbanken te

ruilen voor een baantje als loopjongen in

het Parijse cabarettheater Folies Bergère.

“Ik was gefascineerd door de manier waarop

de danseressen rondhuppelden op hun

hakjes, en het mannelijke publiek zowel aan

hun lippen als aan hun hielen hing”, herinnert

Christian zich nog levendig. Diezelfde

hypnotiserende aantrekkingskracht is terug

te vinden in elk paar Louboutins. De Astrid

Bryans en Kim Kardashians van deze tijd

hebben dan ook een gigantische verzameling

van het trendy schoeisel met typerende

rode zool. “Rood is de kleur van liefde en

passie, maar ook van bloed en gevaar”, legt

Louboutin uit. Uitersten die, als ze elkaar tegenkomen,

voor een explosieve en intense

reactie zorgen.

Naast de commerciële collectie heeft

Louboutin ook nood aan een artistieke

uitlaatklep, waarin hij zijn minder courante

passies en interesses kan uiten. “Cabaret,

burlesk en fetisj inspireren me mateloos,

maar komen slechts in beperkte mate aan

bod in mijn collecties”, licht Louboutin toe.

“Er is enkel plaats voor een streepje erotiek,

dat pas zichtbaar wordt als een vrouw de

schoenen aantrekt.” Dit ondeugende kantje

was de aanzet tot een wel heel speciale collectie

schoenen, die zelf hun oorspronkelijk

nut overstegen. “Ik kwam op het idee om

een erotische capsulecollectie te creëren,

waarbij fetisjisme en afgoderij centraal

staan. Het is echter onmogelijk om in deze

schoenen te lopen, want ze zijn enkel

bestemd voor de slaapkamer.” Deze unieke

collectie trok de aandacht van de Amerikaanse

filmregisseur David Lynch, die de

schoenen in een erotische sfeer fotografeerde.

De foto’s van naakte vrouwen in de

onmogelijke schoentjes werden gebundeld

in de tentoonstelling ‘Fetish’. “Mijn cliënteel

was razend enthousiast over de expositie”,

iets wat Louboutin duidelijk niet verwacht

had. “Zo kwam ik te weten dat vele van mijn

klanten oprecht geïnteresseerd zijn in de

wereld van fetisj.”

Naast een collectie ondraagbare schoenen

liet Louboutin nog enkele van zijn erotisch

getinte fantasieën tot werkelijkheid komen.

In samenwerking met het Franse champagnehuis

Piper-Heidsieck ontwierp de schoenenvirtuoos

een kristallen stiletto, waar de

godendrank uit gedronken kan worden. “In

de achttiende eeuw was het drinken uit een

damesschoen het toppunt van decadentie”,

verklaart Louboutin. “Dit wellustige ritueel

hebben we nieuw leven ingeblazen, op een

eigentijdse en luxueuze manier”. Even luxueus

is Rouge Louboutin, de rode nagellak

die Christian in augustus 2014 lanceerde. De

lak heeft identiek dezelfde kleur als de rode

zolen van een paar Louboutins, en de zestien

centimeter lange steel van het kwastje

verwijst naar de hak van de beruchte ballerinastiletto’s

uit Christians erotische collectie.

“I’m more indecent in a lot of ways, that I

am decent”, concludeert Louboutin aan het

einde van zijn documentaire. Wij geloven

het alvast graag.

22


Pride Tours by

Hebt U de wens...

Uniek te zijn

Trouwringen

Niessing

Kerkplein 7 9840 De Pinte 09 282 42 14

Koestraat 2 9000 Gent 09 233 66 10

www.edelgedacht.be

TransMex Gay Mexplorer

Van 15 tot 27 juni

Vanaf 2149 €

Vluchten, volpension en alle bezoeken inbegrepen

+ Exclusieve gay groep

+ Mogelijkheid om je kamer te delen indien je single reist

+ Gay friendly kwaliteitshotels

+ Ontdekking van de Mexicaanse geschiedenis en cultuur

+ De belangrijkste Maya, Azteekse en Zapoteekse

archeologische sites

+ Ontdekking van de inheemse volkeren en hun levensstijl

+ Ontdekking van een rijk koloniaal verleden

+ We eindigen in schoonheid met de Gay Pride

van Mexico City!

+ Begeleiding vanuit Brussel door HolidayPride

+ Meer info en reserveringen:

Uit Sympathie.

En voor zij die willen bouwen of

verbouwen.

holidaypride.be

+ 32 (0) 2 502 73 77

info@holidaypride.be

Louizalaan 51, 1ste verdieping, 1050 Brussel

A5542

facebook.com/inoutarchitecture


Omslachtig

Fran Bambust

“Een brief”, tikte ik. “Ik wil een echte brief.”

Ik beet op mijn lip. De regel bleef leeg. Daarnet antwoordde ze

snel. Sneller dan ik mijn eigen zin kon herlezen, leek het wel.

Maar nu niet. Shit. Had ik haar weggejaagd?

“Een brief?”, verscheen toch. Ik voelde de aarzeling die zich in

het vraagteken had genesteld. Het zat me er vol ongeloof aan

te kijken.

“Ja……….” Tien puntjes. Eén voor elke teen waarop ik probeerde

weg te sluipen. Ik hield mijn adem in.

“Als in: papieren brief?”

Vroeger keek niemand op als je om een brief vroeg. Brieven

waren onze levenslijn. Je ontmoette in een brief. Je beschreef

in een brief. Je speelde in een brief. Je omhelsde in een brief.

Je flirtte in een brief. Je kuste voor het eerst in een brief. Met je

kruisjes. Aanzetkruisjes. Brieven hoorden erbij. Brieven waren

het eerste tastbare contact.

“Ja?”, typte ik maar ik wiste het weer voor ik op ‘send’ drukte.

‘Ja’ was te kortaf, het vraagteken te smekend. Fout fout fout. Ik

mocht niet te gretig zijn.

“Yep”, kwakte ik. “Zoals in de prehistorie.”

“Hahaha”, lachte ze hardop in Helvetica. Ze glimlachte dus aan

de andere kant van het net. “En stuur ik er ook een knots bij?”

“Een bot, graag. Dan heb ik al iets om mijn tanden in te zetten.”

“Now we’re talking!”

De letters kwamen weer even snel als voorheen. Gekscheren.

Innuendo’s. Grapjes. Knipogen. Kwistig, spits en sprankelend

als spuitwater na een hete nacht. Even niks meer over de brief.

Vergeet de brief.

Ik heb ze nog allemaal. Zelfs die van mijn eerste vriendinnetje,

Dana Chen. Mijn eerste pennenvriendin. Ze was Thais en dus

lekker ver weg. Een jongen uit de straat van wie ieder dacht

dat hij homo was, was na een reis thuis geland met een Thaise

vrouw. Getrouwd en alles. De straatmoeders negeerden om te

beklemtonen dat ze niemand beoordeelden maar de straatvaders

vielen over elkaar om haar boodschappen te dragen. En ik

mocht helpen met het ophangen van de was. Dat ze Herman

had leren kennen via brieven, vertelde ze met een wasspeld

tussen haar volle lippen. Dat ze verliefd geworden waren. Dat

hij haar was komen opzoeken en dat het net als in een sprookje

leek. Dat hij een prins was. Dat toen de wasdraad knapte, was

puur toeval.


dossier fetisj

Dana Chen wou geen vriendinnetje, bleek snel, maar haar eigen

prins, maar dat maakte niet uit. Wat zij niet wou, verzon ik er zelf

maar bij. Brieven zijn braaf, en doorheen de flinterdunne vellen van

de luchtpost kun je een wereld zien die zich gewillig laat invullen.

Dana begon met ‘Dear’ en ondertekende met ‘love and kisses’. En

meer had ik niet nodig.

Bij elke brief die ik ontving, ging ik zweten. Ik hield de omslag in mijn

jaszak, uren, dagenlang. Tot mijn hart het niet meer kon houden en

uit mijn borstkas sprong om de envelop open te scheuren met zijn

slagaders. Ik trilde met de dansende letters in mijn hand en zocht de

‘dear’, de ‘love’ en de ‘kisses’ tot mijn knieën slap werden en ik week

maand jaar in de zetel ineen zakte en tijdloos genoot.

De Thaise pennenliefde droogde op, maar ik was pas begonnen. Ik

wou meer. Het glinsterende nat van de inkt op knisperend papier,

de geur van ontboezemingen en de smaak van gom op de rand van

elke envelop deed me verlangen naar meer. Echte mensen vielen

tegen, maar hier, op papier, onder het lichtkegeltje van mijn bureaulamp,

trokken ze mijn mond droog en brachten ze me aan het

duizelen. De bolle letters van Hilde, de scherpe trekken van Els, de

tekeningetjes van Tats, de vlekken van Dorine en de hanenpoten van

Joke. Ik hengelde naar papieren passie en masseerde hen met lange

halen. De ene volgde op de ander. Het meisje maakte plaats voor de

studente die week voor de vrouw. De zinnen werden gewaagder,

de pen scherper en zwaarder, gevuld met stroperige inkt waarop je

teder moest blazen om hem tot bedaren te brengen.

“Kunnen we niet eens afspreken?”

“Ik heb het nogal druk”, loog ik.

“Je hebt wel tijd om te chatten.”

“Vandaag toevallig wel.” De kans om een brugje te maken. “Maar

meestal ben ik niet eens online. Dan spurt ik naar buiten, leeg ik mijn

brievenbus en neem ik onderweg mijn post door. Vandaar de brief.”

“Nog nooit van smartphones gehoord? :P”

“Nee, stuur er mij eens eentje met de post. :P”

“Hoeveel postzegels moeten daarop?”

De postzegels. Ik likte mijn lippen en proefde de gom. Ik sloot mijn

ogen en snakte even naar adem. Zacht toetsen met de tong, even

raken tot je de zegel hoort kirren. Het voorspel. Vroeger eindigde ik

met de postzegels, maar nu verdeelde ik het. Eerst een zegel, eentje

maar, en dan de omslag zelf. Likkend langs de rand, in gedachten bij

haar; haar papieren vorm gevouwen naar mijn vingers. Soms traag,

tergend langzaam met mijn tong trekkend vanuit het hoekje naar

de punt, tikkend aan de top, en dan weer plagend omlaag. Soms

snel, gevaarlijk snel, het vel snijdend in mijn tong. Living on the edge.

Licking on the edge.

Vervloekt heb ik ze, die omslagen met zelfkleefstroken. Het equivalent

van het maandverband. Je kunt er even naar kijken, kort mee

spelen, maar het echte plezier blijft achterwege. En e-mail was al

helemaal niks. Holle porno in vergelijking met die ware smaak van

een envelop.

En dan weer een postzegel.

Sluit je ogen. Proef en voel hoe ze reageert. Ze krult samen. Ze beweegt

bij elke tik. Jij savoureert haar en zij snakt naar je adem.

Ik heb relaties gehad. Ik heb gevreeën. Sommige van mijn pennenvriendinnen

zijn langsgekomen en zijn een tijdlang gebleven. Brief

werd afspraak werd seks werd uitstapjes werd samenwonen werd

wrevel werd ruzie werd breuk. Keer op keer. Het was een voorspelbaar

patroon en ik wist ook perfect waar het keer op keer fout liep:

bij de afspraak.

Het ging al fout bij het ontmoeten. Niet dat ze niet knap waren of

niet sexy. Sommigen waren best wel heet. Echt veelbelovend. Zo

veelbelovend als het geluid van een brief die in de gleuf van de bus

wordt geschoven. Maar verder kwam het nooit.

“En wat moet ik dan schrijven?”

“Wat jij wil.”

“Ja, maar… waarover?”

“Kies maar iets.” Dat vragen ze tegenwoordig altijd. Waarom kiezen

ze niet?

“Wil je het heet?”

“Dat is zeker welkom!” - Eigenlijk niet. Heet is ongeduldig. Dan vragen

ze sneller naar de afspraak.

“Maar het moet niet, hoor. Je moet je niet in bochten wringen.” -

Oeps.

“Hahaha, dat wil ik net wel doen.” - Dat vreesde ik al.

“Hihihi, dat vermoedde ik al.” - Het komt ervan.

“Zie het als een voorspel.” - Daar heb je het.

“Oh?” - Zeg dat het ‘om te lachen was’ en ‘hahahaha’.

“Ja, en dan kom ik je de brief in levende lijve voorlezen.”

“Lijve”. Ze willen altijd lijven. Zo snel al. Ik heb nog geen brief

geschreven.

Ik wil nog even schrijven en blijven schrijven. Laat de lijven. Laat

me dromen.

Ik weet echt geen blijf met zo’n lijf.

Ze zijn wel mooi, ze zijn wel warm.

Aaibaar als papier, knap en zoenbaar zacht.

Maar ze smaken nooit naar gom.

25


Acht gezichten op de berg Fuji

Pia Fraus

Het touw dat ik gekozen heb, is een pink dik en acht meter lang.

Terwijl ik het oprol tussen mijn vingers, denk ik aan jou. Met elke

slag van het touw tekent je lichaam zich duidelijker af; in mijn

hoofd ben je altijd naakt. Acht diepblauwe lussen liggen in mijn

hand. In mijn hoofd ben je altijd gekleed. In touw. Lijn na lijn schrijf

ik ons verhaal op jouw huid. Ik trek mijn pink terug en wind het

uiteinde strak om de bundel; het koord snoert zichzelf in. Of zo lijkt

het toch. Niet alles wat je ziet, is waar. Eén rukje, en het valt los in

mijn hand. Niets zo bedrieglijk als touw. Niets zo eerlijk als touw.

Niets zo onvoorspelbaar als touw. Kinbaku, de weg van het koord,

kent zijn eigen wetten. Net zoals de liefde.

Ontsnappen is onmogelijk (er was een tijd dat jij nog niet de

mijne was en moest gevangen worden).

Ik kwam je bestaan binnen als een storing. (Wat verstoord

zou worden, beseften we nog niet.) Het was jouw

echtgenoot die ons aan elkaar voorstelde. Waar nu mijn

hand ligt, lag ooit de zijne. Zo werden we aan elkaar

voorgesteld: hij en ik drukten elkaar de hand, waarna hij

op jouw schouder tikte om je aandacht te trekken. Met

lichte tegenzin – je was in gesprek – draaide je je om. Jij,

dat wist ik, wordt niet graag gestoord: jij bent de rivier

waarnaar het landschap zich plooit, niet andersom. Ik

had veel over je gehoord, maar je nooit eerder gezien –

zodra ik je zag, wist ik dat ik je wilde. Moest. Zou.

Je staat met je rug naar de deur toe; ieder ander zou denken dat

je daadwerkelijk door het raam kijkt naar de stad die onder ons

ligt, maar aan de hoek van je schouders zie ik dat je wacht. Al een

tijdje. Toch kijk je niet om als ik binnenkom. Goed. Zonder je aan

te raken, of hooguit met mijn adem, trek ik de rits van je jurk omlaag.

De teleurstelling loopt als een rilling langs je rug. Verwachtte

je werkelijk dat ik je nu al aan zou raken? Je zegt niets. We wachten

allebei. Tot jij je omdraait. Soepel schuift de stof van je schouders;

een wit standbeeld dat oprijst uit de zee. Ik reik je mijn hand - voet

na voet stap je uit je schoenen. Eenzaam blijven de hoge hakken

achter, twee kliffen in de branding van je jurk.

Voor buitenstaanders moeten de knopen onbegrijpelijk zijn

(zelfs van heel dichtbij).

Maar dus. Zijn vinger tikte op jouw schouder; onder je

bleke huid spande de spier in je hals zich op. Ongewild

wees hij mij de weg op jouw lichaam. Hier. Hier moet je

haar aanraken. We wisselden beleefdheden uit, ik raakte

je oorring aan – “mooi,” zei ik, “mooi” – en liet mijn pink

nonchalant over je schouder slepen. Precies daar. Onder

mijn vingertop trok je huid zich samen. Je pupillen verwijdden

zich, je lippen openden zich lichtjes. Geroutineerd

maskeerde je lichaam je opwinding als verbazing.

“Wat een oog voor detail,” zei je, “mannen zien zulke dingen

niet.” En je schudde koket met je haren, waarbij je oorring

uitnodigend langs je eigen schouder streek. Ik keek

naar het rood van je lippen en dacht: daar wil ik klaarkomen.

In die mondhoek. Tussen twee vingers hield je mij je

visitekaartje voor. Onbewogen. Contacten leggen is altijd

goed. Hij stond erbij, keek ernaar en zag niets. (Voor een

architect is hij erg slecht in plannen lezen.)

Als ik je hand loslaat, blijf je niet staan, maar loop je nog een paar

passen door, tot waar het licht je beter bevalt. De zon zit laag, het

is al laat – de skyline van de stad tekent schaduwpartijen op je rug.

Een van de flatgebouwen strekt zijn lange vingers uit over je borsten.

(Een ontwerp van je man? Je hebt een vreemd gevoel voor

humor.) Nu pas, terwijl ik naar je kijk, vormt het patroon zich in

mijn hoofd. Niet omdat ik het wil, maar omdat je lijf het vraagt. Ik

zal je vouwen tot de vorm die jij mij aangeeft. Je lichaam buigen

naar je eigen wil.

Touw verhult niet, touw ontbloot. Een ongeoefend oog ziet enkel

het raster van de lijnen - daar is het voor bedacht: om te misleiden.

Wie beter kijkt, ziet wat zich daartussen aftekent. Jouw lichaam,

een kast met vakjes, een herinnering in elke lade.

Het knoopwerk moet mooi zijn (ongeacht de omstandigheden

waarin het ontstaat).

De gelegenheid waarop we aan elkaar werden voorgesteld

was een privé-tentoonstelling van het latere werk

van Hokusai; zijn 36 prenten van de berg waren in een

ronde ruimte samengebracht, waardoor Mount Fuji

ons als een panorama omsloot. De absurditeit daarvan

ontging jou niet; met een afkeurende glimlach wees je

me erop dat het pervers was de berg die door de schilder

jarenlang als een solitair was afgebeeld eindeloos

te dupliceren tot een illusoire bergketen van vulkanen,

alsof we in een krater stonden. “Er is er maar één, altijd

anders, maar altijd dezelfde.” Zei jij. “Ze zo ophangen dat

je meer dan één aanblik van de berg tegelijk kan zien, is

een aanval op de ziel van het werk.” Waarna je me bij de

arm nam en me naar één van de prenten leidde, tot ik

er zo dicht bij stond dat ik alleen die ene nog kon zien.

Ware schoonheid vult het volledige gezichtsveld. Ware

schoonheid laat geen ruimte voor iets anders. Ik zag je

voor het eerst en wist dat ik voor de rest van mijn leven

genoeg zou hebben aan dat beeld.

Elke keer dat ik je aanraak, is de eerste keer. Zelfs nu je van mij

bent, moet ik je elke keer weer winnen. Ook vandaag. Hard als een

rots sta je voor me. Zoekend naar een opening weven mijn vingers

zich een weg om je lichaam. Ze strelen je hals, maar niet de plek

26


dossier fetisj

waar jij ze verwacht. Wat voorspelbaar is, verliest zijn kracht. Overal

streel ik je, behalve daar. Pas als je de hoop hebt opgegeven, en

mijn vingers al je aandacht naar je tepel trekken – hier, hier, hier en

nergens anders –, dan pas kus ik je. Een zachte aanraking van huid

op huid, bijna onmerkbaar. De afdruk van mijn mond tekent zich in

kippenvel af op jouw schouder. Een eerste zachte zucht ontsnapt

aan je lippen.

Knoopblindheid moet worden vermeden.

Op het einde van zijn leven wenste Hokusai één ding:

vijf extra jaren. Dan, zei hij, zou hij misschien een echte

schilder zijn. Het duurt jaren om te leren knopen zonder

te denken. Pas als het touw een verlengde van je verlangen

is geworden, en niet langer van je handen, pas dan

begint het echt. Jij kwam op het juiste moment. Ik had

op je gewacht.

We dansten. Jouw idee, niet het mijne. Ik leidde, jij

volgde. Ook jouw voorstel. Het orkestje speelde trage,

slepende jazz, bij elke draai die we maakten wervelde

Mount Fuji in al zijn kleuren om ons heen – al bij de

eerste passen wist ik het zeker. Dat jij het was. Op wie ik

had gewacht. Pas na pas plooide je jezelf naar mijn wensen;

elke beweging een uitnodiging, elke afwijzing een

aanmoediging. Kom. Speel. Met mij. Je echtgenoot keek

toe, glimlachte en zag nog steeds niets. Twee vrouwen

die dansen verontrusten niemand. Opgezweept door

de drummer zweefden we door de ruimte; moeiteloos

volgde jouw lichaam elke gril van het mijne. Liet ik het

ritme los, danste ook jij naast de maat. Je gaf je aan me

over met een gemak dat zeldzaam is; blind vertrouwen

op het allereerste gezicht. Op de laatste noot liet je je

achterover vallen in mijn arm. Keel ontbloot, ogen gesloten.

Zeker dat ik je zou opvangen. Elke keer dat ik je

vastbind, gooi ik je in de lucht, maar je weet dat je nooit

zal vallen.

Touw kan binden, straffen en strelen. Soms beslis ik, soms ligt de

keuze bij jou. Altijd is het het wachten dat het meeste pijn doet. Tevergeefs

til je je heupen naar me op. Alsjeblieft, smeekt je lichaam.

Ik geef je niets. Nog niet. Hoelang nog? Ik wil je. Maar als jij dat wil,

dan wacht ik. Desnoods eindeloos. Ik kan je zo zacht of zo hard

liefhebben als je wil. Het enige wat je niet van me mag vragen, is

dat ik je niet liefheb.

Het touw is slechts schijn. Het is de tekening die telt.

Kriskras over jouw lichaam tekenden de afdrukken van

het touw zich af. Een kaart van het pad dat ons verlangen

had gevolgd. In mijn hoofd voegen ze zich bij de

patronen van de vorige keer en de keer daarvoor – wat

ik onzichtbaar op je lichaam teken kan niemand zien. Alleen

in mijn hoofd is het beeld volledig. Al die lijnen. Al

die middagen. Sinds de eerste.

Buiten rijst de zon op tussen de glazen torens van de stad. Op de

tafel ligt, onaangeroerd, het touw. Wie het hart van zijn geliefde

kent, heeft geen touw nodig om haar aan zich te binden.

27


Ik vroeg je of je naast me op de bank kwam zitten. Je aarzelde.

Ik zag dat je je mond opendeed en iets wou zeggen, maar dan

bedacht je je. Je klapte de laptop dicht en kwam naar me toe.

Je vroeg niets, ik zag dat je nog in gedachten was. Ik gaf je de

tijd om aan te komen op de bank. Onze bank. Het is nog steeds

een mooi stuk, een tijdloos model in mosgroene stof, met veel

kussens. Lang geleden, nog in de roes van onze verliefdheid,

kochten we haar in een veel te dure winkel en al die jaren heeft

ze dienst gedaan als hangplek, als bed, als eethoek, als bioscoopstoel,

als knuffelplek. De laatste tijd is ze wat in onbruik

geraakt.

“Sluit je ogen”, zei ik.

Je deed het. Je deed het onmiddellijk, alsof je opgelucht was

dat je je nog even in jezelf mocht keren. Je bleef stijf rechtop

zitten, je handen op je knieën.

Ik haalde het doosje potloden dat ik onder een kussen verstopt

had tevoorschijn en ik koos rood. Ik probeerde het eerst uit

op mijn eigen hand, ik moest een paar streepjes op mijn huid

zetten voor de kleurstof vrijkwam. Daarna tekende ik een

vraagteken op de rug van je hand. Je trok je hand niet terug,

maar je opende je ogen. Alsof je wakker werd, je was plots mee.

Je greep naar het doosje, maar ik schoof het weg.

“Afwasbaar”, zei ik. “Echt waar.”

Ik vouwde je vingers in je handpalm en liet je een vuist maken,

zodat de huid van de rug van je hand strak stond en ik het

vraagteken wat dikker kon maken.

Dan koos ik blauw en nam je hand wat steviger vast.

“Mag ik?”, schreef ik.

Je knikte. Je liet het gebeuren. Je kent me. Ik zou je niet zomaar

laten gaan. Misschien hoopte je dat het snel voorbij zou zijn, als

je me maar liet doen. Het was stil in de kamer, maar buiten raasde

het verkeer en elders in het gebouw hoorden we mensen

thuiskomen. De zon hing laag en bleek voor de ramen, alsof ze

wat achteloos naar ons keek.

28


dossier fetisj

Kleuren

Christine Van den Hove

Ik nam je hand weer vast en ik schoof de mouw van je trui een paar

centimeter omhoog. Je sloot je ogen. Het kwam je uit, dacht ik.

Je hoefde niets te doen. Je kon je ogen sluiten en verder denken

aan waar je daarnet nog mee bezig was en dat je graag straks zou

afmaken.

Maar ik schepte moed. Je gaf me tijd. En dat was alles wat ik nodig

had.

Op je pols testte ik alle kleurtjes uit het doosje: rood, blauw, wit,

groen, geel en zwart. Ik zette korte streepjes naast elkaar en tekende

een armbandje.

Vanaf je pols schreef ik: “Mag ik verder?”

Omdat ik gestopt was, opende je je ogen en je keek naar je onderarm.

Je schoof je mouw wat verder en bood me je arm aan. Het

verraste me dat je je al zo snel gewonnen gaf. Dat je meewerkte. We

keken elkaar een paar seconden aan. Je glimlachte ingehouden en

ik hoopte dat jij hetzelfde dacht als ik, hetzelfde voelde: “Weer als

vroeger, weet je nog? Toen we nog praatten zonder woorden?”

Blij en wat overmoedig geworden schreef ik nu met groen: “Ik hou

nog steeds van jou. Nog steeds. Nog meer.”

Je nam mijn hoofd in je handen en kuste me. Ik liet me door jou kussen

op mijn mond, op mijn mondhoeken en mijn wang.

Maar dan duwde ik je van me af en leunde naar achter. Ik toonde je

het gele potlood. Je begreep het, je begreep dat ik op dat moment,

daar op de bank, het voor het zeggen had. Je aanvaardde het, je

duwde de mouw van je trui met een plagerige traagheid tot over de

ronding van je schouder. Daar tekende ik een gele cirkel omgeven

door stralende streepjes. En een witte wolk, die wat voor de zon

hing.

Ik hield even op en herschikte mijn potloden. Ik hield ze in een

bundeltje in mijn hand en ik keek naar jou. Naar je gezicht dat er tot

mijn stille vreugde ontspannen en nieuwsgierig uitzag. En dan naar

je lichaam dat daar zo losjes naast mij in de zetel zat. En weer naar je

gezicht. Je begreep waarop ik wachtte en je trok je trui uit.

Met het zwarte potlood maakte ik een stippellijn langs de halsopening

van je topje. De streepjes liepen als mieren op en neer over je

welvingen. Het landschap bewoog. Ik voelde je zucht over mijn hand

strijken.

In je hals tekende ik een vlucht vogels. Ze trokken in de richting van

de zon. Je draaide mee en liet je beschrijven, en toen ik ophield,

greep je de zoom van je topje en trok het over je hoofd. Terwijl je

met je vingers door je haar woelde, maakte ik de haakjes op je rug

los en zette de punt van het rode potlood in de indrukken op je huid.

Ik duwde wat harder. Je neigde naar voor, maar ik hield je rechtop bij

je schouder.

“MIS!”, schreef ik, “mis-sen. Jou missen.”

“Ik wil het niet”, schreef ik verder in zwart. “Ik wil niet dat je van me

wegdrijft.” Ik schreef het snel en in grote ronde letters. Dan legde ik

het zwarte potlood neer, nam het weer op en stak het in het doosje.

Gedaan met dat zwart.

Ik tekende blauwe golven en wit schuim. Twee rode bootjes met

daarin een geel en een groen figuurtje. En nog meer golven. Ik

duwde harder op het potlood, het drukte je huid wat in. Er verschenen

rode vlekjes tussen de blauwe golven. Ik hing de bootjes met

een dik geel touw aan elkaar.

Je keek om.

“Nog even”, zei ik. Je boog je hoofd en spande je rug.

Ik bleef golven tekenen in blauw, groen en wit. Het water ging tot

aan de delta onderaan je rug. Ik schreef zo diep ik kon.

Aan je bewegende ellebogen zag ik dat je de knoop van je jeans losmaakte.

Je schoof alles naar beneden en over je voeten. Je ging op

je buik liggen. Ik maakte plaats en knielde op de vloer naast de bank.

Vandaar had ik een mooi uitzicht op het schilderij op je rug en op je

onbeschreven witte billen. Ik legde mijn wang op de koele huid daar

en ging met het blauwe potlood over de achterkant van je dij.

“Water”, schreef ik. “Dorst naar jou.” Terwijl ik de zachte binnenkant

van je dijen streelde, schoof je langzaam je benen uit elkaar.

* Faber-Castel 6 Schminkstifte,

5,3 euro in speelgoed- en schrijfgeriefwinkels.

29


Breng je fetisjverlangens ter sprake in een relatie?

Fetisjliefhebber in een vaste relatie zijn is niet altijd even evident. Soms besef je pas dat je bepaalde fetisjen

hebt wanneer je al een tijd een relatie hebt. Hoe breng je die interesses ter sprake? Of verzwijg je je verlangens?

En wat zijn de consequenties als je het wel ter sprake brengt? Wat met ontluikende liefde? Gooi je

meteen je fetisj-interesses op tafel of wacht je tot de verliefdheid al is omgeslagen in een serieuze relatie

alvorens je partner in te lichten over je verlangens? Het zijn vragen waar fetisjisten soms mee worstelen.

30

Tekst: Dennis De Roover

© iStockPhoto


dossier fetisj

UITKOMEN VOOR JE

VERLANGENS

SHIVA

Shiva is panseksueel en polyamoureus.

Sporadisch ondervindt Shiva genderdysfore

gevoelens. Ze is bi-gender, ze beweegt zich

tussen vrouwelijke en mannelijke identiteit

en expressie. In het Engels beschrijft ze zich

met genderneutrale voornaamwoorden,

maar in het Nederlands bestaan die niet.

Shiva’s vriendin is genderfluïde en eveneens

polyamoureus. Zij voelt zich aangetrokken

tot vrouwelijkheid in alle gedaantes dat

deze zich kan manifesteren.

“Al bij mijn eerste relatie speelde er een

zekere dominantie en onderdanigheid”,

vertelt Shiva. “We experimenteerden met

bondage. Mijn vriend stelde voor dat ik hem

zweepslagen zou geven. Ik was behoorlijk

gechoqueerd door zijn voorstel en was er

mij niet van bewust dat ik mij aangesproken

voelde door bdsm. Ik heb ingestemd en we

begonnen te experimenteren. Aanvankelijk

voelde ik mij een psychopaat omdat ik het

sadisme verkende. Het feit dat ik die jongen

echt pijn wou doen, schrok mij enorm af. Ik

legde niet het verband met bdsm. Ik ben nadien

vooral gaan nadenken wat die ervaring

voor mij nu precies betekende.”

“Ik belandde later in een relatie waarin bdsm

niet aan bod kwam. Ik heb wel suggesties

gegeven, maar zonder veel resultaat. Ik was

ongeveer zeventien jaar. Op het internet

zocht ik niet bewust naar informatie over

bdsm, maar de verhalen die ik er het liefste

las hadden wel een bdsm-element.”

Met haar huidige partner werd duidelijk

dat dominantie en onderdanigheid deel

uitmaken van de relatie. “Door artikels over

bdsm te lezen werd het mij duidelijk wat er

gaande was. Daardoor besefte ik dat het wel

oké is om bdsm-gevoelens te hebben. De

hele context van wederzijdse instemming,

stopwoorden en andere afspraken kwam

in die artikels ook aan bod. Twee jaar terug

heb ik met mij vriendin gesproken over

mijn verlangens, een gesprek waarbij ik zeer

zenuwachtig was.”

“Ik had een vreemd beeld van bdsm. Het

enige wat ik erover had vernomen, was via

media die de extremen belichten”, vertelt

Shiva’s vriendin. “Shiva heeft duidelijk uitgelegd

waar het om draaide. Ze heeft mij een

bdsm-lijst laten invullen. Er bestaat zoveel

op het vlak van fetisj en bdsm, dat zo’n lijst

wel helpt om te bespreken wat je wilt en

wat je niet wilt. Er staan op die lijst zeker

zaken die we nog nooit hebben gedaan

en ons misschien ook niet liggen, maar we

weten op z’n minst dat ze bestaan.”

“Onze relatie is altijd goed geweest”, zegt

Shiva. “We zijn nadien beginnen te experimenteren

met bdsm. De nieuwsgierigheid

is gaandeweg geëvolueerd naar het volle

besef dat ik graag bdsm doe. Toch stel ik

me de vraag hoe ik zou hebben gereageerd

als ze niet openstond voor bdsm, want het

is wel iets dat mij stimuleert, ook op vele

andere vlakken dan het louter seksuele.”

In het begin experimenteerde het koppel

met z’n tweeën. “Op internet vind je toch

heel wat informatie. We hebben maar een

paar keer gehad dat we er echt naast zaten”,

verduidelijkt Shiva. “We nemen ook altijd

de tijd voor after care”, zegt Shiva’s vriendin.

“Daarbij neem je echt de tijd om te bespreken

wat goed ging, wat niet, wat er anders

kan. Goed communiceren tijdens het spel

is de verantwoordelijkheid van zowel de

dominante, als de onderdanige persoon.”

Shiva was goed bevriend met een meisje

dat meer ervaring had met bdsm. Zij was

Shiva’s klankbord. Plots kwam die vriendin

om in een verkeersongeval. “Ik was

mijn steun kwijt. Ik maakte duidelijk dat ik

zou dichtklappen als we de stap naar de

bdsm-gemeenschap niet zouden zetten. Via

FetLife, een sociaal medium voor fetisjisten

en bdsm’ers, kwam ik te weten dat er een

munch in Gent was, een soort caféavond

voor liefhebbers van fetisj en bdsm. We zijn

daar heel goed opgevangen. Zo zijn we

ook in contact gekomen met Kajira, een

studentenvereniging voor mensen met

bdsm-interesses.”

“Bdsm en seksuele opwinding zijn soms met

elkaar vervlochten, maar niet altijd. Ik denk

dat ik soms meer geniet van een spel zonder

seksueel element. Ook de behoefte aan

bdsm varieert sterk. Soms is de behoefte er

helemaal niet, soms is ze heel sterk aanwezig.”

Zowel Shiva als haar vriendin zijn niet meteen

geneigd hun interesse in bdsm als een

geaardheid te omschrijven. “Je kunt er geen

harde wetenschappelijke uitspraken over

doen”, benadrukt Shiva. Er zijn verschillende

dynamieken die in hun relatie spelen. Soms

is Shiva’s vriendin vooral onderdanig. Soms

is ze dominanter, maar dan in het kader van

ageplay, een rollenspel waarbij de ene zich

als een kind gedraagt en behandeld wordt,

en de andere als ouder. In dat geval neemt

Shiva’s vriendin de rol van mommy of caregiver

op. “Zelfs in de bdsm-wereld begrijpt

niet iedereen ageplay, maar ik put er veel

plezier uit. Is het echter een geaardheid?

Ik weet het niet. Ik zou misschien wel best

zonder kunnen.”

Shiva heeft haar bdsm-gevoelens intussen

aanvaard. “De vervreemding van mijn

sadistische gevoelens is voorbij. Ik heb nu,

naast mijn vriendin, een masochistische

partner bij wie ik me kan uitleven. Ik ben

enorm rustig wanneer ik met iemand speel.

De stress van vroeger is volledig weg. Ik ben

sadistisch, ja. Maar in het dagelijkse leven

kan ik nog perfect functioneren. Ik denk

dat ik zelfs beter functioneer door bdsm

te beoefenen. Als ik in één van die rollen

kruip, worden angst en stress uitgeschakeld.

Bdsm is voor mij een manier om tot mezelf

te komen.”

31


ALEXANDER

“Ik besef al vrij lang dat ik bepaalde fetisjen

heb. Vanaf mijn achttien jaar ben ik begonnen

te experimenteren met bdsm. Eerst

als onderdanige, later als meester”, vertelt

Alexander (30). “In het begin wist ik compleet

niet hoe ik mijn interesse in fetisj kon

doen rijmen met mijn verlangen naar een

vaste relatie. Ik was mijn seksualiteit, niet

alleen mijn seksuele geaardheid, in al haar

aspecten aan het ontdekken. Mijn nieuwsgierigheid

leidde me naar datingsites zoals

PlanetRomeo en Recon. Ik maakte er een

profiel aan. Vooral Recon is een site specifiek

voor fetisjliefhebbers. Via internet maakte ik

discrete afspraken en begon ik mijn fetisjen

te verkennen. Het nadeel aan die sites is

dat er vooral oudere mannen een profiel

hebben. Dat is ook begrijpelijk: velen doen

er een tijd over om hun seksuele voorkeur

te ontdekken en te aanvaarden. Als je ook

nog gewaar wordt dat je geïnteresseerd

bent in de fetisjwereld, is er al snel heel wat

tijd verstreken. Aan dates waarbij ik specifiek

afsprak omwille van de fetisj, hield ik een rot

gevoel over. Ik had evengoed behoefte aan

een romantische relatie, en had de indruk

dat het ofwel het één, ofwel het ander was.

Omdat ik me niet kon ontdoen van de

indruk dat mijn fetisjisme een duurzame

relatie in de weg stond, heb ik dat aspect

van mijn seksualiteit een tijd onderdrukt.

Op dat moment heb ik mijn datingprofielen

gewist. Ik merkte na verloop van tijd

dat die gevoelens onderdrukken geen zin

had. Bovendien strookte dat niet met mijn

persoonlijke opvattingen over emancipatie

en zelfaanvaarding. Ik vond dat mijn romantische

behoeftes en fetisjverlangens naast

elkaar konden bestaan. Door te chatten met

andere fetisjliefhebbers, besefte ik ook dat ik

niet de enige jonge kerel was die verlangde

naar een relatie waarin fetisj een plaats had.”

“Ik ben opnieuw beginnen te daten via

internet. Een keer sprak ik af met een jongen

via een profielsite. Hij zat in een vaste relatie

maar durfde zijn fetisjfantasieën niet te

vertellen aan zijn partner. Toen hij bij mij

langs kwam en eenmaal op het bed lag,

kromp hij helemaal in elkaar. Niet uit angst,

hoor. Hij begon te huilen. Hij voelde zich

schuldig omdat hij achter de rug van zijn

vriendje met me had afgesproken. In mijn

ogen was dat een teken dat hij zijn partner

heel graag zag, want hij wou zijn vriend

niet kwetsen. Ik heb hem gekalmeerd. We

hadden een goed gesprek waarin ik hem

aanmoedigde om te trachten met zijn

vriend over zijn fetisjverlangens te praten.

Hij is onverrichter zake terug vertrokken. Die

ervaring deed mijn ogen opengaan. Het is

bijzonder pijnlijk om te zien dat sommigen

zo gewrongen zitten met hun gevoelens. De

angst om hun partner te verliezen als ze hun

fetisjverlangens ter sprake brengen, is soms

allesoverheersend.”

“Ik ben voor eerst in het fetisjmilieu uitgegaan

in Berlijn. Ik leerde op reis iemand kennen

die van rubber hield. Ik werd meteen op

hem verliefd, ook al kwamen onze fetisjen

niet overeen. Hij is mij in België komen

opzoeken en heeft me over de streep

getrokken om op stap te gaan in The

Boots in Antwerpen. Dat was voor mij de

eerste keer. De relatie met die jongen

heeft niet standgehouden, ook omdat

hij zo ver woonde. Die ervaring deed

me echter inzien dat tederheid én

fetisjverlangens met iemand delen

mogelijk was. Ik ben nog steeds in

staat om fijne seks met iemand te

hebben zonder dat fetisjaspect.

Ik heb mijn fetisjisme aanvaard

als onderdeel van mijn seksuele

identiteit. Ik besef dat mijn fetisjen

misschien gaan evolueren, ook

naarmate ik ouder word, maar ze

zullen er altijd wel zijn. Dat is niet erg.”

“Toevallig contacteerde enkele maanden geleden

een man me via mijn profiel. Meestal

wordt er meteen aangestuurd op seks, maar

met deze persoon is het anders gelopen. We

zijn verscheidene keren op stap geweest en

zijn gaandeweg verliefd op elkaar geworden.

Doordat ik al op voorhand wist dat hij

fetisjinteresses had die aansloten bij mijn

interesses, zat er ook geen druk achter om er

meteen iets mee te doen. We bleken meer

gemeen te hebben dan alleen fetisj. Ik prijs

me gelukkig dat ik eindelijk iemand heb

gevonden die ik heel graag zie en die mij

ook als meester wil. Intimiteit is sowieso niet

evident. Dan helpt het enorm als je weet dat

er openheid is over verscheidene aspecten

van seksuele beleving in je relatie.”

32


dossier fetisj

LOES

Loes is een biseksuele, onderdanige vrouw.

“De interesse in machtsverhoudingen heeft

altijd wel in mij gezeten”, vertelt ze. “Ik was

er al van jongs af aan door gefascineerd,

zonder te beseffen dat er een begrip voor

was. In de samenleving aanvaarden we

soms blindelings dat bepaalde personen

boven ons staan, gewoon omdat iemand

een titel heeft. In zekere zin is het ook nodig

om leiders en volgers te hebben in een

maatschappij. Het is natuurlijk iets anders

die machtsrollen door te trekken naar de

privésfeer. Vanaf het moment waarop ik

seksuele verlangens ontwikkelde, speelden

bdsm-fantasieën al een rol. Het was

latent aanwezig. Er is echter heel wat tijd

verstreken voor ik het ook echt heb gedaan.

Na twee relaties, één met een jongen en

één met een meisje, ben ik actief op zoek

gegaan naar de mogelijkheid om bdsm

te beleven. Ik heb me er nooit slecht over

gevoeld, maar ik had tijd nodig om mijn

bdsm-verlangens te plaatsen. Ik vergelijk het

met holebi zijn. Ik ben bi, dus ik ontdekte

dat ik me ook aangetrokken kon voelen

tot meisjes. Dat gaf ik eerst een plaats voor

mezelf, alvorens ook over te gaan tot seks

met personen van hetzelfde geslacht. De

eerste keer bdsm beleven, schrikte me hoegenaamd

niet af. Ik was blij dat ik het kon

doen. Het plaatje klopte meteen.”

“Ik wil mijn bdsm-verlangens ook doortrekken

naar het dagdagelijkse. In die zin wil ik

een relatie waarin dominantie zijn plaats

heeft. Voor mij is bdsm niet iets zuiver

seksueels. Ik zie dat niet als een 24/24, 7/7

meester-slaafrelatie. Daarbij denk ik meteen

aan mensen die altijd met een halsband

rondlopen. Ik heb nog behoefte aan mijn

eigen leven”, verduidelijkt Loes. “Iemand

die sturend optreedt, is geschikt voor mij.

Zo ben ik een uitsteller en kan ik soms wel

een zetje gebruiken. Of iemand die beslist

wanneer het uitgaan lang genoeg heeft

geduurd. Kortom: iemand die me uitdaagt

in mijn doen en laten.”

Loes is vrij open over haar bdsm-interesses.

“Enkele maanden geleden zou ik het enkel

verteld hebben aan mijn beste vrienden,

maar het kan met steeds minder schelen als

mensen het te weten komen. Als mensen

er vragen over stellen, zal ik hen een eerlijk

antwoord geven. Ik ga het echter niet aan

de grote klok hangen. Mijn familie is niet op

de hoogte. Dat is ook delicaat. Bdsm is iets

heel persoonlijks en veel familieleden zijn

van een andere generatie.”

Haar rol op vlak van bdsm ziet ze niet veranderen.

“Ik ben onderdanig en voel me daar

goed bij. Het idee van meesteres te zijn voelt

ongemakkelijk aan. Ik heb het wel geprobeerd,

maar die rol is heel onnatuurlijk voor

mij. Onderdanig zijn voelt zelfs niet aan als

een rol. Onderdanig is wat ik ben. Ik ervaar

mijn bdsm-verlangens als een even sterke

geaardheid als mijn biseksualiteit. Het heeft

een even grote impact op hoe ik me voel.”

“Volgens mij is het wel moeilijk om buiten

de bdsm-wereld mensen te leren kennen.

Het staat niet op iemands voorhoofd

geschreven dat hij van bdsm houdt. Als

iemand holebi is en open is over zijn seksualiteit,

verneem je dat vrij snel. Bdsm-verlangens

gooi je niet meteen op tafel. Vaak

vertellen bdsm-liefhebbers pas over hun

verlangens als ze al vrij ver staan in het

proces van iemand te leren kennen. In de

bdsm-wereld zie je niet zo vaak mensen

jonger dan twintig jaar. Je bdsmverlangens

ontdekken is immers

een heel verkenningsproces. Bovendien

stel je je misschien

eerst andere vragen over je

seksualiteit. Val ik op jongens,

meisjes of beiden?

Wat is mijn genderidentiteit?

Bdsm is een onderdeel

van je seksualiteit, maar niet

noodzakelijk het eerste facet

dat je verkent.”

In Gent, waar Loes woont, is er een levendige

bdsm-gemeenschap. “Er is Kajira. Ik vond er

gemakkelijk aansluiting. Er zijn geen vaste

cliques die zich afsluiten van nieuwkomers.

Daarnaast zijn er in Gent maandelijks ook twee

à drie zogeheten munches. Daarbij wordt

een zaaltje afgehuurd en komen mensen

met bdsm-interesses samen. Er wordt op zo’n

avond vooral gepraat: specifiek over bdsm,

maar ook over koetjes en kalfjes. Lesbische

koppels zijn binnen de bdsm-scene niet zo

zichtbaar. Bij Kajira ken ik zo maar één koppel.

Daardoor heb ik enkel ervaring met meesters.

Voor mij maakt het ook niet zoveel uit of ik

uiteindelijk in een relatie belandt met een man

of een vrouw, als het maar klikt. Er zijn zeker

mogelijkheden om mensen te ontmoeten.

Online of in levende lijve, wat je zelf wilt.”

33


WAAR KAN IK HEEN?

Verenigings- en uitgaansleven voor fetisjliefhebbers

Waar kan je heen wanneer je geïnteresseerd

bent in fetisj of bdsm? Vlaanderen

en Brussel hebben heel wat te bieden

voor fetisj- en bdsm-liefhebbers. Maar

welke plekken zijn voor wie geschikt?

Tijd om het aanbod in kaart te brengen.

Tekst: Dennis De Roover

VERENIGINGEN

UITGAAN

KAJIRA

Wat? Studentenvereniging voor jongeren

met een interesse in bdsm. Ze organiseren

laagdrempelige activiteiten zoals caféavonden,

praatavonden, workshops, sportieve

en culturele activiteiten. Kajira heeft een

buddysysteem voor wie drempelvrees heeft

om een eerste keer deel te nemen aan

activiteiten.

Waar? Gent

Wanneer? Wekelijks tijdens het academiejaar

Voor wie? Studenten en personen jonger

dan 26 jaar, holebi en hetero, transgender

en cisgender. Bij Kajira is er een open sfeer.

Ideaal ook voor jonge fetisjliefhebsters.

Info: kajira.ugent.be

MSC BELGIUM

Wat? Vereniging voor mannen die interesse

hebben in motoren en bijhorende kleding.

MSC Belgium organiseert bijeenkomsten

voor mannen met een passie voor leer, rubber

en uniformen.

Waar? Iedere eerste zaterdag van de maand

in The Boots. Daarnaast ook regelmatig

activiteiten in Brussel. (te bekijken op hun

Facebook-pagina)

Voor wie? Homoseksuele en biseksuele

mannen

Info: facebook.com/MSCBelgium en mscbelgium.be

FETISH CAFÉ

Wat? Gemoedelijk café voor fetisj- en

bdsm-liefhebbers

Waar? Kleine Pieter Potstraat 8,

2000 Antwerpen

Wanneer? Elke donderdag, vrijdag en

zaterdag

Voor wie? Hetero en holebi, cis- en transgender.

Lesbische en biseksuele vrouwen,

biseksuele mannen en transgenders vinden

vlot hun weg naar het Fetish Café. Homomannen

zie je er minder door het grote

uitgaansaanbod elders. Zaterdagavond zijn

er specifiek bdsm-gerichte fuiven waarbij

een dresscode geldt.

Info: fetish-cafe.com

CRASH PARTY

Wat? Fetisjfuif

Waar? Antwerpen

Wanneer? Op 21 februari 2016 tijdens

Leatherpride Belgium en op zaterdag 16

april 2016

Voor wie? Homoseksuele en biseksuele

mannen

Info: facebook.com/crashantwerp en

thecrash.be

LEATHERPRIDE BELGIUM

Wat? Jaarlijks fetisjfestival met tal van

activiteiten

Waar? Op verschillende locaties in

Antwerpen, met als orgelpunt het fetish

indoor festival Darklands dat plaatsvindt in

Waagnatie/Hangar 29 - Hall 2, Rijnkaai 150,

2000 Antwerpen

Wanneer? Van 17 februari tot en met 22

februari 2016

Voor wie? Vooral homoseksuele en biseksuele

mannen. Op Darklands heerst er echter

een open sfeer. Vorig jaar waren enkele

vrouwelijke bezoekers.

Info: leatherpride.be

THE BOOTS

Wat? Private club, fetisjbar met meerdere

speelverdiepingen

Waar? Van Aerdtstraat 22, 2060 Antwerpen

Wanneer? Elk weekend: vrijdag, zaterdag

en zondag

Voor wie? Homoseksuele en biseksuele

mannen, 18+. Op alle fuiven geldt een

dresscode (te vinden op de site)

Info: the-boots.com

REVELATION

Wat? Fuif voor mannen die van fetisj

houden

Waar? Kapucijnenstraat 63, 1000 Brussel

Wanneer? Maandelijks

Voor wie? Homoseksuele en biseksuele

mannen, dresscode is fetisjkleding

Info: revelation-party.com

STUDS CLUB

Wat? Private club, kinky en cruising fuiven

Waar? Hoogste van Brugge 1, 8000 Brugge

Wanneer? Wekelijks op donderdag, vrijdag,

zaterdag en zondag

Voor wie? Homoseksuele en biseksuele

mannen, 18+. Op bepaalde fuiven geldt een

dresscode

Info: gaybarbruges.eu

FETLIFE.COM

Wat? Sociaal medium voor bdsm-liefhebbers

en fetisjisten.

Voor wie? Iedereen die geïnteresseerd is in

bdsm of fetisj, met eender welke genderidentiteit

en seksuele geaardheid.

Mogelijkheden: Op de hoogte blijven van

munches, bijeenkomsten waarbij bdsm-liefhebbers

een zaal of café huren voor sociale

activiteiten. Er verschijnen regelmatig aankondigingen

van munches in Gent. Online

mensen leren kennen zonder waardeoordeel.

RECON.COM

Wat? Datingsite voor bdsm-liefhebbers en

fetisjisten. Een profiel aanmaken is gratis,

het gebruik ook, maar het verzenden van

berichten en het bekijken van profielen

is beperkt per dag voor niet-betalende

gebruikers.

Voor wie? Homo- en biseksuele mannen

Mogelijkheden: Afspraakjes maken met

mannen met kinky interesses.

BorisBoy

Zuidstraat 95, 1000 Brussel

borisboy.be

Boutique Minuit (groot kledingaanbod

voor vrouwen)

Galerie du Centre 60, vlakbij de Grote Markt

in Brussel

boutiqueminuit.com

Man Playz

Sint-Jacobsmarkt 75, 2000 Antwerpen

manplayz.be

Mr B Antwerp

Falconplein 14A, 2000 Antwerpen

misterb.com/nl/antwerpen

Toys4Boys

Nosestraat 6, 2000 Antwerpen

toys4boysleather.com

ONLINE

FETISJSHOPS

34


Ik heb geen genoeg zin van meer het in vluchtige rond rondfladderen.

afspraakjes.

Ik wil thuiskomen bij iemand.

Daarom date ik via gayPARSHIP.

Nu gratis aanmelden


Van beren verwacht je niet meteen

dat ze je met open armen

ontvangen. Toch is het net dat

wat de grizzly’s van de Mister

Bear Belgium-verkiezing deden.

Baardige gezelligheid troef, op

de verkiezing. ZiZo sprak met

winnaar William Gresse over

beren, buiken en baarden en wat

dat nu precies is, bear zijn.

Tekst: Tim Devriese

Beeld: Tom Vaes

“Bear zijn zit tussen je oren”, vertrouwt

Dimitri De Vreeze me toe vlak voor de

grote verkiezingsshow in het Brusselse

Théatre du Vaudeville. Hij is de organisator

van de Mister Bear Belgium-verkiezing. Dimitri

draagt de gemeenschap der beren een

warm hart toe. “Het is een oprechte, warme

gemeenschap van mannen onder elkaar.

Het maakt niet uit of je dik, dun, gespierd

of behaard bent, iedereen is welkom.” Dat

klinkt veelbelovend. Maar betekent dat dan

ook dat iedereen een beer is? Ik raak niet

verder dan een stoppelbaard en ben niet

meteen het toonbeeld van viriliteit. Kom ik

in aanmerking voor de titel?

36

MISTER BEAR

BELGIUM 2016

“Dat hangt er een beetje vanaf. Wil je zelf

deel uitmaken van de gemeenschap?”, lacht

William Gresse, de kersvers verkozen Mister

Bear Belgium. Hij puft nog een beetje na.

Het was een intense show, de ontlading

was duidelijk groot. “Kijk, er zijn natuurlijk

fysieke kenmerken die heel prominent zijn

bij bears. We heten niet voor niets ‘beren’.

Beren zijn harig.” Maar net als in de natuur

zijn er ook bij de LGBT-variant heel wat

soorten en subklassen, een ware dierenriem

aan beersoorten. Ze hebben het echter zo

gezellig samen. Er zijn otters, daddy’s, muscle

bears, silver bears, leather bears, chasers

of cubs. En dan vergeet ik wellicht nog een

subcategorie of vijf.

“Maar het belangrijkste is dat de berengemeenschap

gewoon veel minder discrimineert

dan homo’s.” Zijn beren dan geen

homo’s? “Het is een beetje zoals meetkunde.

Alle rechthoeken zijn vierhoeken, maar niet

alle vierhoeken zijn rechthoeken. Bij beren

en homo’s is dat net zo. Alle bears zijn homo

(of bi) maar niet alle homo’s zijn bears. Beren

zijn echt opener van geest tegenover de

ander.” Hij kan het niet genoeg benadrukken.

“Beren maken deel uit van een grote,

warme familie.” Een familie waarvan hij sinds

18 oktober 2015 de pater familias is.


“Het was bijzonder spannend toen ik werd

uitgeroepen tot Mister Bear Belgium”, zegt

William. “Ik schreef me in omdat ik deel uitmaak

van de berengemeenschap. Daar ben

ik fier op. Ik ben fier dat ik onze Belgische

berengemeenschap mag vertegenwoordigen.

Ik belichaam natuurlijk niet elke soort

bear, maar ik maak wel deel uit van de

familie.”

Een select clubje van vier beren betrad die

avond het podium. William verzekert me

dat er geen plaats was voor divastreken of

sterallures. Het zou nochtans niet de eerste

keer zijn dat er spanningen zijn binnen een

familie. “De organisatie heeft ons echt vertroeteld.

We ontmoetten elkaar drie dagen

geleden en brachten heel wat tijd door met

elkaar. We werden in geen tijd een hechte

groep.”

Een Mister Bear Belgium is geen Miss België,

met ambities in ‘de media’ of in de reclamewereld

van dure juwelen en parfum. De

titel opent niet meteen mainstream deuren,

maar heeft wel iets te betekenen. “Ik kijk

ernaar uit om België te vertegenwoordigen

in het buitenland. Maar de eerste stop wordt

Antwerpen. Klinkt misschien gek, een Waal

die eerst voor Antwerpen kiest, maar zo is

het. Daarna volgen Keulen, Amsterdam en

Parijs.”

De berengemeenschap in België is redelijk

klein in vergelijking met de grote families

in het buitenland. “Maar geloof me, in het

buitenland staan we bekend als een heel

gezellige, sympathieke groep beren. Ik ga

vaak naar evenementen in binnen- en buitenland,

en dat zal niet veranderen. Maar die

lederen riem van Mister Bear Belgium geeft

wel wat extra status. Leuk, toch?”

De Luikse tak van de Belgische berenfamilie

is piepklein, maar dat houdt William niet tegen.

“Het heeft niet lang geduurd eer ik mijn

draai vond in de berenwereld. Ik had het geluk

de juiste mensen tegen het lijf te lopen.

Dan gaat het makkelijk. Misschien komt er in

de toekomst wel een grote berenfamilie in

Luik? Hopelijk!”

“Kijk, ik ga overal uit en zal dat blijven doen.

Zowel buiten als binnen het milieu, want

ik maak in de eerste plaats deel uit van de

gemeenschap van de mensheid.”

Het draait bij William dus helemaal niet

alleen rond feesten, zien en gezien worden.

Wel integendeel. “Ik geloof sterk in de

universele waarden van tolerantie en

aanvaarding. Die waarden wil ik verdedigen.

Ik wil tonen dat niet alles zwart of wit is. Ik

wil me inzetten voor een totale aanvaarding

van onze LGBT-gemeenschap, strijden tegen

discriminatie. Die strijd is meer dan alleen

maar boos zijn omwille van discriminatie,

het is ook aanwezig zijn op prides. Trots

zijn is belangrijk.” Ondanks de zware avond

en de feestelijke driedaagse is de nieuwe

Mister Bear Belgium opvallend alert en zelfs

strijdvaardig. “We moeten tegelijk oppassen

dat we niet van het ene uiterste in het

andere vallen. We mogen niet vervallen in

exhibitionisme of voyeurisme. Het is niet

omdat we homo zijn dat we daarom beter

zijn. We willen gewoon niet gediscrimineerd

worden.”

“Ik wil tonen dat we helemaal niet anders

zijn dan de anderen. De liefde van een

man voor een man, of van een vrouw voor

een vrouw is niet minder legitiem dan bij

hetero’s. We moeten trots zijn op die liefde,

maar het is geen reden om exhibitionistisch

te zijn.”

Er is natuurlijk een fijne grens tussen openlijk

trots zijn op wie je bent, en exhibitionistisch

zijn. En in welke categorie valt een

halfnaakte Mister Bearverkiezing dan? “Tja,

maar hier zijn we onder ons. Iedereen weet

waarom hij hier is. Ik bedoel gewoon dat

je niet moet provoceren gewoon omdat je

homo, lesbisch of bi bent. De strijd tegen

discriminatie legitimeert provocatie niet.

Daar komt het op neer.”

Gezellig klonk dus nog nooit zo… gezellig.

Geen koekendozengezelligheid, maar een

oprechte warmte. Met de brede glimlach. En

eventueel een dikke baard.

BEGRIPPEN DIE PRIKKELEN

Bear: een term die homomannen gebruiken

om forse mannen met veel lichaamshaar

te omschrijven.

Bearforce1: muziekgroep die bestaat uit

vier homoseksuele mannen, allemaal bears.

Chaser: iemand die zich aangetrokken

voelt tot het type bear, maar zelf niet deel

uitmaakt van de berengemeenschap.

Cub: een jonge bear.

Daddy bear: volwassen, wat oudere bears

die vaak relaties beginnen met veel jongere

kerels.

Goldilocks: een heterovrouw die graag

optrekt met bears. Engels voor ‘Goudlokje’,

verwijzend naar het sprookje met de drie

beren van Robert Southey.

Leather bear: bear met een leerfetisj, bear

die uitgaat in leerbars.

Otter: een wat minder sterk behaarde en

slankere bear dan de doorsnee bear.

Panda bear: een bear van Aziatische

afkomst.

Silver bear: een oudere bear, met grijze

haren, die een beest is in bed.

WAAR KAN JE BEARS ONTMOETEN?

Le Baroque, het café waar bears thuis zijn,

Kolenmarkstraat 44, 1000 Brussel.

barlebaroque.be

La Réserve, bar die in trek is bij bears. Kleine

Boterstraat 2a, 1000 Brussel

Stammbar, homocafé dat geliefd is bij

bears. Kolenmarktstraat 114, 1000 Brussel

stammbar.be

Online op datingsite bearwww.com

37


Aan de touwtjes

trekken

The Puppeteer demonstreert bondagetechnieken

Raymond Huizinga, beter bekend als The Puppeteer in de kinky wereld, is een expert

op het vlak van bondage. Hij geeft bondagedemonstraties op evenementen en op zijn

Tumblr-pagina deelt hij zijn creaties en andere foto’s en video’s voor volwassen ogen. Voor

ZiZo-Magazine demonstreert hij enkele basistechnieken bondage. Want iemand veilig

vastbinden is geen kinderspel! Tijd om de kneepjes van het vak te leren.

Tekst: Dennis De Roover

Foto’s: Andy Huysmans

INTERESSE GEWEKT?

38

Is je interesse in bondage en bdsm gewekt? Kom dan naar

Darklands, het indoor fetish festival van Leatherpride Belgium.

Raymond Huizinga geeft er op zaterdag 20 februari om 15.30 uur

een les in bondage. Om 19 uur toont hij die dag op het podium

zijn bondagekunst. Zondag 21 februari zijn er opnieuw bondageklassen

om 14.30 en 16.00 uur. Het volledige programma van

Leatherpride staat op leatherpride.be.


dossier fetisj

1

2

3 4

SINGLE COLUMN TIE

5

7 8

6

De single column tie is een knoop waarmee

je een boei kunt maken om een pols of een

enkel. De knoop is zeer geschikt om ledematen

vast te leggen en is veilig doordat

het touw door de vastgebonden persoon

niet strakker getrokken kan worden.

Stap 1: Gebruik een touw van 5 meter en

ongeveer 6 millimeter dikte. Katoenen touw

is prima voor beginners. Ben je bereid meer

geld uit te geven, is henneptouw ideaal voor

esthetisch aantrekkelijke bondage. Vouw het

touw mooi in het midden. Zo krijg je een lus

die je kunt omwikkelen. (foto1)

Stap 2: Wikkel het touw enkele keren om de

pols. Hou tijdens het wikkelen een vinger

tussen de omwikkelingen en de pols. Zo

verzeker je dat er voldoende ruimte blijft

om de bloedsomloop niet te hinderen. Hou

ongeveer 15 centimeter lus over. Hoe meer

wikkelingen je maakt, hoe aangenamer voor

de persoon die je vastbindt. De trekkracht

wordt dan immers over een grotere oppervlakte

verdeeld. (foto2)

Stap 3: Vouw de uithangende lus opzij, en

trek de lus onderdoor de kolom touwomwikkelingen.

(foto 3, 4, 5)

Stap 4: Je rondt de bondage af door een

platte knoop met beide uiteinden te leggen.

Trek de knoop strak aan. Je hebt nu een

single column tie! (foto 6, 7, 8)

39


1 2

3

4 5 6

BASIS HARNAS

7 8 9

40

Het basisharnas dat Raymond demonstreert,

vertrekt eveneens met een column tie die

hiervoor werd gedemonstreerd.

Stap 1: Gebruik een touw van 10 meter en

ongeveer 6 millimeter dikte. Laat de persoon

die je gaat vastbinden zijn armen recht op

zijn rug plooien. Je gaat de armen samen

vastbinden. Hou daarbij echter rekening

het touw iets voorbij de polsen te wikkelen!

Zo vermijd je de knoop te leggen waar veel

zenuwen en bloedvaten lopen. (foto 1)

Stap 2: Vouw het touw mooi in het midden.

Zo krijg je een lus die je kunt omwikkelen.

Wikkel het touw twee keer om de armen.

Hou tijdens het wikkelen een vinger tussen

de omwikkelingen en de armen. Zo verzeker

je voldoende ruimte voor de bloedsomloop.

(foto 2)

Stap 3: Vouw het lange uiteinde rechtsom

na twee omwikkelingen. De korte lus bevindt

zich links. (foto 3)

Stap 4: Trek de korte lus met je vinger onderdoor

de kolom touwomwikkelingen.

(foto 4,5)

Stap 5: Leg een platte knoop met beide

uiteinden waarbij je je vinger gebruikt om

het knoopsgat te maken. Trek de knoop

vervolgens strak aan. (foto 6,7)

Stap 6: Leg het lange uiteinde touw over de

linkerschouder. Links vanuit de kijkrichting

van de persoon die de bondage doet. Ga er


dossier fetisj

10 11

12

13 14 15

16 17

DE SPEELTIJD

KAN BEGINNEN!

bij ‘links’ en ‘rechts’ steeds vanuit dat je achter

de persoon die je vastbindt, zit en op zijn

rug kijkt. Leg het touw schuin over de borst.

Laat het touw onder de rechtertepel van de

vastgebonden persoon lopen en trek het

touw onder de rechteroksel door.

(foto 8,9,10)

Stap 7: Leid het touw onder de schouderbladen

door en over het eerder gelegde

touw op de rug. Trek het touw onder de

linkeroksel door. (foto 11)

Stap 8: Leg het touw schuin over de borst

en vervolgens over de rechterschouder.

(foto 12)

Stap 9: Het touw komt nu op de rug mooi

samen in een V-vorm. De schouderbladen

zijn niet bedekt touw, het koord loopt eromheen.

(foto 13)

Stap 10: Leg het lange uiteinde touw vast

om het ankerpunt, waar het touw onder de

schouderbladen en de V-vorm samenkomt.

Overtollig touw knoop je simpelweg als

uithangende lus vast. Je hebt een basisharnas

gemaakt! Bij voldoende touw kan

je eventueel het touw ook nog laten lopen

over de buik, boven de navel en onder de

ribbenkast. (foto 14,15,16,17)

41


GENIET VAN EEN VERBLIJF IN BULGARIJE

ALLES IS

MOGELIJK

Het vakantiehuis Vakantieplekje is de perfecte uitvalsbasis voor een

Bulgaarse ontdekking. Dit zomerhuis in typisch Bulgaarse stijl is

uitgerust voor maximaal vier volwassenen. Rondom de woning ligt

een groot terras met prachtig uitzicht op de weilanden en de vallei.

Kinderen hebben er voldoende speelruimte en er is zelfs een

opblaasbaar zwembad ter beschikking.

DANKZIJ U

picture : © Jean Louis Fernandez

NEXT Festival - Akram Khan Cie

DIT PROJECT IS ER DANKZIJ U.

Via de Nationale Loterij steunt u onrechtstreeks

tal van projecten waar iedereen iets aan heeft.

In 2013 ging op die manier meer dan 10 miljoen euro

naar culturele projecten zoals dit.

Meer info en boekingen via

www.vakantieplekje.be

Houders van een çavariapas genieten €50 korting bij een boeking van minimum 14 dagen.


poëzie annelies leysen

// Perfecte symmetrie

Rode strepen

tekenen zich af

tegen uw

doorzichtige

melkwitte vlees.

Perfecte symmetrie.

Uw billen trillen

gewillig

onder mijn

leren broeksriem.

Ik trek

dat beetje te hard

aan uw halfstijve pik

voel uw kruis

groeien in mijn hand

kom dichter

en dichter.

Ge weet niet wie ik ben.

Ik lik uw ruggenwervel

van boven tot onder.

Tergend traag.

De kamer is

doordrenkt van

angstzweet en geil.

Ik maak me klaar

en

stoot dan hard

de chinese vaas

per ongeluk

van het bijzettafeltje.

Fuck.

//

43


De Glijdende Cinema

Van overspel tot Franse furie

Elena Undone (2010) Aimee & Jaguar (1999) The Duke of Burgundy (2014)

Zoeken naar realistische, lesbische

seksscènes in mainstream

cinema is als zoeken naar een

speld in een hooiberg. Reken

je dan ook nog op een kinky

kantje, dan ben je er helemaal

aan voor de moeite. Het aanbod

is zo dramatisch beperkt, dat we

ons bijna beter de vraag kunnen

stellen of die naald wel bestaat.

Tekst: Hannelore Goossens

Hollywood mag dan wel bekend staan

voor zijn algemene preutsheid, van een

McQueen-von Trier-Almodóvar–producerend

Europa zouden we toch meer mogen

verwachten. Wees echter niet bevreesd.

Ondanks het schamele aanbod, kon ZiZo

toch vijf films opduikelen die garant staan

voor een handvol sappige momenten tussen

hun bevallige protagonisten. Hoewel er

on-screen opvallend minder entertainment

te vinden is dan (blijkbaar) off-screen, blijven

we bij deze vijf films niet op onze honger

zitten. Glijd lekker in je zetel want hier komt

de enige echte gids in Lesbian Eroticism for

Dummies.

5. ELENA UNDONE (2010)

Hoewel er over ‘Elena Undone’ verder

weinig interessants te vertellen valt, kan

niet ontkend worden dat enkele stomende

scènes weinig kijkers koud zullen laten. Deze

ondermaatse chick flick vestigt meteen

de aandacht op het meest terugkerende

thema in de kinky lesbische filmwereld:

de overspelige echtgenote. In drie van de

vijf films uit ons beknopte lijstje ligt bij de

meest passionele, lesbische seksscènes het

bedriegen van een onwetende echtgenoot

aan de basis. Een ontluikende seksualiteit op

latere leeftijd kan mogelijks ook een reden

zijn voor de vurigheid die we in ‘Elena Undone’

terugvinden, maar beide aspecten zijn

onlosmakelijk met elkaar verbonden. ‘Brave’,

tedere seks is niet aan de orde wanneer

Elena’s en Peytons verlangen naar elkaar de

eerstgenoemde bevrijdt van de verdrukking

van haar heteroseksueel huwelijk. Een pluim

voor actrices Necar Zadegan en Traci

Dinwiddie die, ondanks een oppervlakkig

script en de droge regie van Nicole Conn,

erin slaagden enige passie op het scherm

te toveren, hetgeen de film een vijfde plaats

op onze kinky L Hall of Fame oplevert. Dat

beide dames er best mogen zijn, leverde

hun welverdiende extra punten op.

4. AIMEE & JAGUAR (1999)

Met een stevige, kwalitatieve stap in de

goede richting, belanden we bij de Duitse

film ‘Aimee & Jaguar’ die vereerd werd

met een Golden Globe-nominatie voor

Beste Buitenlandse Film. Waar ook hier het

thema van de overspelige echtgenote voor

de nodige spanning zorgt, bouwt ‘Aimee &

Jaguar’ een stuk beter op naar het moment

suprême waar menige lesbienne op zit te

wachten. De globale sierlijkheid van de

film zorgt voor de juiste sfeer, waardoor

actrices Maria Schrader en Juliane Köhler

uitzonderlijk warme prestaties weten neer

te zetten, zowel uit als in het bed. Vergis je

echter niet als je denkt dat een Wereldoorlog

II-drama over een Joodse lesbienne die

voor de charmes van een Duitse officiersvrouw

valt een wollige bedoening is. Naast

de nodige strubbelingen op politiek en

emotioneel vlak, schuilt er allesbehalve te

weinig passie in de grotendeels on-screen

vrijpartijen van de twee vrouwen. Genoeg

zin opgewekt? Snuffel dan in je ZiZo #119,

waar je Max Färberböcks heet pareltje kan

terugvinden in de filmrubriek, naar extra

overtuigingskracht.

44


dossier fetisj

Blue is the Warmest Color zouden de Amerikanen

zeggen, maar geef ons maar Fifty Shades of Red

Bound (1993) La Vie d'Adèle (2013)

3. THE DUKE OF BURGUNDY (2014)

2. BOUND (1993)

1. LA VIE D’ADÈLE (2013)

Mainstream is niet direct het label dat we op

de volgende film uit ons lijstje kunnen plakken.

De verschijningsdatum in de Belgische

filmzalen van ‘The Duke of Burgundy’

was compleet onvindbaar, waardoor veel

potentiële geïnteresseerden de film nog niet

hebben gezien. Aangezien deze film het

grootste kinky gehalte uit ons bescheiden

lijstje heeft, mocht hij echter niet aan onze

aanbevelingen ontbreken. ‘The Duke of

Burgundy’ bezit stilistisch namelijk een sterk

arthouse gehalte, maar kent inhoudelijk

ook een op meer dan één vlak ongewoon

thema. Twee vrouwen die voor de buitenwereld

een alledaags leven lijken te leiden,

vallen elke dag bij thuiskomst namelijk in

hun jarenlange gewoonte van meesteres

en slaaf. Terwijl de ene de andere afblaft

in de rol van respectievelijk werkgeefster

en kuisvrouw, begint de verveling echter

toe te slaan bij één helft van het koppel.

Passionele scènes zijn in ‘The Duke’ met

andere woorden vrij ver te zoeken, hoewel

het sm-thema omnipresent is. Hoewel het

lichtjes overkomt als een gemiste kans, was

dat gewoon niet hetgene waar schrijver

en regisseur Peter Strickland op uit was.

Chiara D’Anna en Sidse Babett Knudsen

doen het uitstekend als getormenteerd

duo dat desondanks in staat is om sensuele

tederheid in beeld te brengen.

Hoe kan het ook anders dan dat de cultklassieker

‘Bound’ van onze alom geliefde Wachowski’s

(‘The Matrix’ et cetera) de zilveren

medaille binnenrijft van ons lijstje kinky

films. Niet alleen spreekt de titel boekdelen,

maar ook de kans om Lana Wachowski’s

dappere coming-out als transvrouw nog

eens te prijzen mogen we niet laten liggen.

In ‘Bound’ vinden we ook het ondertussen

bekende thema terug van de overspelige

echtgenote die haar man, terecht, voor

haar butch vlam laat staan en zelfs samen

met haar zijn maffiageld ontfutselt. De

seksscènes tussen Violet (Jennifer Tilly) en

Corky (Gina Gershon) zijn niet toevallig een

van de eerste realistische weergaves van

vrouwenseks in Hollywood, aangezien er op

de set een sekscoach aanwezig was om de

onervaren actrices correcte instructies mee

te geven. En met succes! Het personage van

Shane, grote L-Word favoriet, werd zonder

twijfel gebaseerd op de onweerstaanbare

Corky die op haar beurt de onweerstaanbare

avances van een heterovrouw niet

van zich weet af te slaan. De fantastische,

passionele opbouw van beide verlangens

zorgt dan ook voor het gewenste resultaat

in de stomende scènes die daarop volgen.

Nogmaals driewerf hoera voor de Wachowski’s,

die een realiteitsgetrouwe voorstelling

van lesbiennes belangrijker vonden dan een

mooie plaats bij de grote studio’s die de film

enkel wilden aannemen als Corky’s personage

in een man veranderd zou worden.

Toch bedankt, maar wij stemmen voor onze

natte droom.

Inderdaad. De soft porn heeft het gehaald.

In een barre wereld van hetero boven homo

en impliciet boven expliciet, zijn films als ‘La

Vie d’Adèle’ een oase. Beregoed filmwerk

gecombineerd met een sterk staaltje erotiek,

dat moet wel Frans zijn. Voor een Tunesische

regisseur die nog geen enkele film duidelijk

op de kaart had gezet en die met relatief

jonge en onervaren actrices aan de slag

ging, bracht Abdellatif Kechiche een

kunstwerk voort. Léa Seydoux en Adèle

Exarchopoulos doen de seks van het beeld

spatten tijdens hun lange vrijpartijen, die zo

expliciet zijn als mogelijk is in de ‘gewone’ cinema.

Behalve expliciet zijn ze ook nog eens

uitermate kinky door de ongewone standjes

en ongecontroleerde hevigheid waarmee

de dames de liefde bedrijven. Seks stond bij

‘La Vie d’Adèle’ duidelijk bovenaan de lijst

van prioriteiten en voor een film waarbij de

relatie tussen twee jonge vrouwen en Adèles

ontluikende seksualiteit centraal staan, is

de progressiviteit van dergelijke verbeelding

onmeetbaar. Na het pleidooi voor openheid

van ‘Bound’ in de jaren negentig, draagt

deze drie uur durende close-up ook bij tot

de normalisering van lesbische seksualiteit.

Zo stevig zelfs dat je je kan afvragen

of Emma’s en Adèles ‘ontploffingen’ nog

wel realistisch genoemd mogen worden,

maar laten we maar gewoon van het beste

uitgaan en aannemen dat het er bij het

jonge geweld wel degelijk zo vurig aan toe

kan gaan. Blue is the Warmest Color zouden

de Amerikanen zeggen, maar geef ons maar

Fifty Shades of Red.

45


het document tom of finland

In Het Document duiken we in de rijke collectie holebien

transgenderdocumenten van redacteur Paul Borghs.

We vissen een merkwaardig document op en onthullen

de onthutsende inhoud.

Paul Borghs

IN HET TEKEN VAN MASCULINITEIT

Aanvankelijk raakte de Finse kunstenaar Touko Laaksonen (1920-1991) zijn fetisjtekeningen

nauwelijks aan de straatstenen kwijt. In de jaren vijftig zagen alleen

de uitgevers van het Amerikaanse beefcake-tijdschrift Physique Pictorial

er wel wat in. Ze plakten er de naam Tom of Finland onder. Snel werd Tom of

Finland in homokringen, en ver daarbuiten, beroemd met zijn tekeningen van

hypermannelijke houthakkers, cowboys, politieagenten, motorrijders, bouwvakkers

en zeelui. In 2014 kreeg de Finse kunstenaar zelfs een eigen postzegel,

waarvan de verkoop een groot succes werd.

46


Van Aaaah tot Zorgfetisj!

Een alfabet uit het kinky woordenboek

Wie zich wil bewegen in de wondere wereld van de kinks en de fetisjen, kan best zijn woordenschat

even bijspijkeren. Hierbij enkele termen die je best onder de knie hebt.

Tekst: Dennis De Roover & Timothy Junes

ANDREASKRUIS: een groot diagonaal kruis

waaraan iemand vastgebonden kan worden

met armen en benen gespreid, genoemd

naar Sint-Andreas. Het Andreaskruis prijkt ook

op de vlag van Schotland.

BDSM: Engelstalig acroniem voor Bondage

and Discipline, Dominance and Submission,

een seksuele voorkeur waarbij fysiek opgelegde

beperkingen, intense zenuwprikkels

en machtsrollenspellen een belangrijke rol

spelen.

CHREMASTISTOFILIE: het seksueel opgewonden

raken van beroofd te worden.

DIAPER LOVER of voluit adult baby, diaper

lover: iemand die het leuk vindt zich als baby

te gedragen en ook zo verzorgd te worden.

Het dragen van luiers is daarbij populair,

evenals spelen, het dragen van kinderkleding

of ondergoed met dinosaurussen op… Hij/

zij wordt verzorgd door een mommy of een

daddy.

EDGING: het gecontroleerd uitstellen van

een orgasme. Soms zal daarbij de partner

beslissen wanneer de ander mag klaarkomen.

Door het orgasme uit te stellen, kan het

klaarkomen intenser worden.

FROTTAGE: seksueel gedrag waarbij iemand

met erogene lichaamsdelen wrijft tegen omstaanders

in drukke omgevingen, al dan niet

met de toestemming van omstaanders.

GERONTOFILIE: de seksuele voorkeur van

een jong persoon voor ouderen of bejaarden.

Er is ook een film over: ‘Gerontophilia’ van

Bruce LaBruce.

GUTPUNCHING: het toedienen van

vuistslagen op de borst en de buik. Bepaalde

onderdanige personen raken hier opgewonden

van, vooral als ze ook vastgebonden zijn

tijdens het ‘gutpunching’.

KIETELFETISJISME: het ondervinden van

seksuele opwinding wanneer je iemand

anders te kietelt of zelf gekieteld wordt.

KLYSMAFILIE: het seksueel opgewonden

raken van darmspoelingen.

LYCRA: rekbare stof van kunstvezels waarmee

je kleding kunt maken die het lichaam

nauw omsluit. Het dragen of zien van zulke

stoffen is voor sommigen een fetisj.

MACRO- EN MICROFILIE: seksuele aantrekking

tot personen die aanzienlijk groter

(macro) of kleiner (micro) zijn dan jezelf.

MASOCHISME: seksueel opgewonden raken

door het ontvangen van pijn.

NARRATOFILIE: best wel wijdverspreide

voorkeur, namelijk om elkaar te beledigen

tijdens de seks. Heb je het tegen mij, slet?

OBJECTOFILIE: de (romantische) aantrekkingskracht

tot bepaalde voorwerpen of gebouwen.

Bijvoorbeeld iemand die wil trouwen

met de Eiffeltoren of zich aangetrokken voelt

tot een vaas.

PADDLE: een peddel, vaak uit hout, leer of

rubber, die wordt gebruikt om billenkoek toe

te dienen.

PUPPYPLAY: seksspel waarbij iemand de rol

van pup aanneemt, en de andere persoon

die van africhter/baasje.

SADISME: seksueel verlangen om een

persoon voor en gedurende de bevrediging

fysiek of mentaal te pijnigen.

ROOD: een populair stopwoord bij smspelletjes.

Een stopwoord is daarin essentieel,

want soms is te ver, te ver. Rood is ook een

codekleur voor vuistneuken bij homomannen.

SAGGING: het dragen van een broek die

laag op de heupen of onder de heupen

valt. Sommigen raken hier seksueel heel

opgewonden van en delen ook filmpjes van

zichzelf tijdens het ‘saggen’.

SPANKING: billenkoek. Erotische activiteit

waarbij iemand slaagt krijgt op de (blote)

billen.

QUICKSAND: Engels voor ‘drijfzand’. Het

opgewonden raken van personen die

wegzakken in drijfzand, of de eigen ervaring

van het wegzakken. In de jaren vijftig hadden

veel Hollywoodfilms drijfzandscènes met

erotische spanning tussen de personages om

de toenmalige censuur te omzeilen. ‘Tarzan’s

Hidden Jungle’ (1955) is daarvan een klassiek

voorbeeld.

TUMBLR: blogsite tumblr.com is een online

paradijs voor huis, tuin- en keukenporno

waarbij er ruimte is voor alle mogelijke kinks

en fetisjen.

UROLAGNIE: plasseks. Het ondervinden van

lustgevoelens in verband met urineren en

urine.

VUISTNEUKEN: seksueel bevredigen met de

vuist in de anus of vagina.

WARTENBERGWIEL: een medisch toestel

dat oorspronkelijk door Robert Wartenberg

werd ontwikkeld om zenuwreacties te testen,

maar in de BDSM-wereld vaak wordt gebruikt

als seksspeeltje. Het is een wiel met scherpe

pinnen met een handvat dat je over de huid

kunt rollen.

X-TUBE: een website waarop iedereen

persoonlijke seksfilmpjes kan delen, bijzonder

geliefd bij gay fetisjliefhebbers.

Y-FRONT: klassieke mannenslip met

omgekeerde Y die een opening vormt om

te kunnen plassen. Basisjargon voor mensen

met een slipfetisj.

ZIEKTES: fantasierijk vrijen is niet gelijk aan

onveilig vrijen. Ook tijdens seksspelletjes

kunnen ziektes worden opgelopen.

47


Meesterlijke

schrijfsters

Ook in de literatuur raakt fetisj

meer en meer ingeburgerd, denk

maar aan het razende succes

van ’Fifty Shades of Grey’. Toch is

fetisjliteratuur niets nieuws. Al in

de Kama Sutra was er aandacht

voor onder meer bdsm, en ook

verder in de literatuurgeschiedenis

zien we regelmatig fetisjwerk

opduiken. Opvallend is wel dat

voornamelijk vrouwen in hun

pikante pen kruipen. We zetten

enkele straffe en meesterlijke

madammen op een rijtje.

Tekst: Annelies Leysen

Pauline Réage (pseudoniem van schrijfster

Anne Desclos), schreef in 1954 het alom

bekende ‘Histoire d’O’. In deze erotische

klassieker ondergaat mevrouw O wekenlang

vrijwillig een reeks sadistische kwellingen uit

liefde voor haar minnaar René. Ze onderwerpt

zich volledig en wordt helemaal

gereduceerd tot lustobject. Het verhaal was

voor de tijdsgeest erg openlijk sadomasochistisch

en schokte het Frankrijk van de

twintigste eeuw enorm. Niet verwonderlijk

dus dat de auteur het neerschreef onder

een schuilnaam.

Ze slaagde erin haar echte identiteit tot

vlak voor haar dood verborgen te houden,

waardoor velen dachten dat het boek door

een man was geschreven. Pas in 1994 werd

duidelijk dat Anne Desclos de échte auteur

van het boek was, en dat zij het verhaal

oorspronkelijk in de vorm van een reeks liefdesbrieven

aan haar minnaar had geschreven.

Histoire d’O is nog altijd erg actueel en

balanceert op een erg interessante manier

tussen mystiek, opwinding en onderwerping.

Het verhaal werd intussen meermaals

vertaald, bewerkt en verfilmd.

LETTERKUNDIGE STAALTJES

Een andere schrijfster die bekendheid verwierf

dankzij haar pikante pen, is Vanessa

Duriès (pseudoniem van Katia Lamara). De

Française onderwierp zich als slavin aan haar

vriend, en bundelde haar bdsm-ervaringen

tot een pittig letterkundig staaltje met de

titel ‘Le Lien’. Ook zij schokte het Franse

literatuurlandschap, zowel omwille van haar

autobiografische schrijfsels als haar jonge

leeftijd.

48


Elfriede Jelinek schreef eveneens een

bdsm-klassieker van formaat: ‘Die Klavierspielerin’.

Het verhaal gaat over een pianolerares

die een seksueel machtsspel speelt

met één van haar leerlingen. De Oostenrijkse

schrijfster wilde vooral de mistoestanden in

de Oostenrijkse maatschappij aanklagen, en

sleepte daar in 2004 zelfs de Nobelprijs voor

Literatuur mee in de wacht. In ‘Die Klavierspielerin’

kadert Jelinek op grandioze wijze

hoe het er ‘achter de gordijntjes’ aan toegaat.

Ze combineert haar obscene thematiek met

een vernuftige en literaire schrijfstijl. In 2001

verfilmde regisseur Michael Haneke het

verhaal tot ‘La Pianiste’, een kaskraker van

formaat. Zowel het boek als de film zijn een

absolute aanrader.

LESBISCHE THEMATIEK

Deze dames schreven dé klassiekers als het

aankomt op erotische literatuur, maar er zijn

uiteraard nog handenvol andere meesterlijke

schrijfsters. Onder hen ook enkelen die

vertrekken vanuit een lesbische thematiek.

Een van de bekendste is Sarah Waters,

wiens ‘Tipping the Velvet’ (1998) zich

afspeelt in een lesbisch Victoriaans midden.

In het boek brengt Nan, een dragking uit

de negentiende eeuw, haar tijd door bij een

rijke weduwe die Nan als slaaf en persoonlijke

hoer gebruikt. Schrijfster Sarah Waters

gaat in haar verhaal geen enkele obsceniteit

uit de weg en oogstte daarmee heel wat bekendheid.

Ze schreef nog een reeks andere

lesbische romans, maar daarin is er geen

fetisjaspect aanwezig.

Vandaag staat het werk wel nog steeds als

klepper op zowat elke literatuurlijst.

OPWINDENDE TIJDEN

Dan is er nog Pia Fraus, dé erotische schrijfster

bij uitstek van eigen bodem. Fraus (haar

echte identiteit is nog steeds niet bekend)

schrijft erotische kortverhalen met een sterk

fetisjgehalte. Ze houdt het niet enkel bij

bdsm, maar heeft in haar verhalen ook erg

veel aandacht voor onder meer stoffen en

materialen. Pia Fraus laat bewust de sekse

van haar personages vaak onbekend, wat

voor extra mystiek en opwinding zorgt. Haar

kortverhalen werden gebundeld in de verzamelwerken

‘Vrijages’ en ‘Meer Vrijages’.

Hoewel er duidelijk nog wat schroom blijkt

te zijn bij schrijfsters van erotische en fetisjliteratuur,

lijkt het er wel op dat het taboe

stilaan wegvalt. Niet alleen bij de schrijfsters,

ook bij de lezers komt er meer openheid als

het op pikante boeken aankomt. Een evolutie

die we alleen maar als positief kunnen

ervaren. Als we zo verder blijven gaan, staan

er ons overduidelijk nog opwindende tijden

te wachten!

Sarah Waters - Tipping the Velvet

Iets dichter bij huis vinden we Anna

Blaman, die in 1948 ‘Eenzaam avontuur’

schreef. Blaman hield het iets braver dan Waters,

maar was wel een van de belangrijkste

stemmen in de Nederlandstalige erotische

literatuur. Ze wist dan ook een blijvende

stempel te drukken en oefent nog steeds

een invloed uit op de Nederlandse literatuur.

‘Eenzaam avontuur’ vertelt het verhaal van

een heterokoppel dat op vakantie besluit

een punt achter hun relatie te zetten, maar

toch een vakantiehuisje blijft delen. Het

huisje naast hen wordt bewoond door vier

vrouwen met een hoop seksuele fantasieën.

Anna Blaman

In de jaren veertig en vijftig werd het boek

dan ook als erg choquerend ervaren, waardoor

Blaman meermaals voor het gerecht

moest verschijnen. Zij – zelf ook openlijk

lesbisch - hield echter voet bij stuk en vocht

dankzij haar literatuur voor meer seksuele

openheid en vrijheid. Geen makkelijk gevecht,

maar Blaman wist waarvoor ze stond.

49


VOL BEWONDERING

VOOR FALLUSSEN

De bijzondere verzameling van Guido Totté

Sommige mensen verzamelen postzegels, oude munten of keramische uiltjes. Ook Guido Totté heeft een collectie,

maar het is niet een verzameling die je spontaan aan je grootmoeder zou laten zien. Hij verzamelt immers fallussen en

andere erotische objecten. ZiZo bekeek voor u de grootste lullencollectie van het land.

Tekst: Laura Liems

Foto's: Hanne Nieberding

50


Het appartement van Guido Totté doet op

het eerste gezicht niet vermoeden dat hij

iets uitzonderlijks verzamelt, of toch. Achter

de deur - niet eens opgehangen, want hij

had blijkbaar geen plaats meer aan zijn

muren - staat een kader met een zwart-wit

zelfportret van één van zijn vrienden, uit zijn

Rooie Vlinder-periode. De Rooie Vlinder was

een socialistische actiegroep die zich inzette

voor ‘de bevrijding van homoseksualiteit’. Het

zelfportret is smaakvol belicht en zonder twijfel

artistiek, maar het laat voor de rest weinig

aan de verbeelding over. Aan een andere

muur hangen meerdere foto’s van mannen.

Eén ervan ligt op bed, niet gestoord door de

camera, terwijl hij zichzelf bevredigt. Deze

foto, eveneens in zwart-wit, zou net zo goed

een scène kunnen zijn uit een erotische film.

“Deze muur is eigenlijk best gay eens je er

goed naar kijkt”, zegt hij. “Ik merkte het pas

toen het er allemaal hing.” Wanneer Totté over

zijn collectie spreekt, doet hij dat met een

jongensachtig enthousiasme, misschien zelfs

ondeugendheid, ondanks het feit dat hij een

man op pensioenleeftijd is.

DE ONBEKENDE KUNSTENAAR

“Eigenlijk was het voor een deel toeval dat ik

met de collectie begon”, vertelt Totté, “maar er

zat ook een zekere kwaadheid achter. Ik was

al over de dertig toen ik merkte dat er bepaalde

kunstenaars, fotografen, beeldhouwers en

schrijvers waren over wie ze me op school

niets hadden verteld. Als je dat ontdekt,

wordt je nieuwsgierigheid geprikkeld. Zo

heb ik bijvoorbeeld Wilhelm von Gloeden

ontdekt. Dat was een Duitse aristocraat - zelf

homo - die in Sicilië rond de eeuwwisseling

foto’s heeft gemaakt van tientallen blote

jongens. Hij is één van de pioniers van de

fotografie, die zelf nieuwe technieken heeft

ontwikkeld, maar daar hoor je geen woord

over. Misschien is mijn interesse net gegroeid

doordat men dat wilde verbergen.”

GEHEIME KABINETTEN

“Mijn eerste fallus heb ik gekocht in Londen,

puur toevallig. Ik had het British Museum

bezocht en vond in die buurt een antiekhandelaar.

Die had een Romeinse fallus die ik zeer

mooi vond. Het was maar een klein dingetje

- ik heb hem nog - maar dat was het begin

van de collectie. Ik heb nu een honderdtal

fallussen uit de Romeinse periode. Die

dingen zijn dus tweeduizend jaar oud. Ze zijn

relatief prijzig en stijgen nog in waarde. Dus

in die zin was het ook een goede investering.

(lachend)”

De Romeinen hebben blijkbaar ook gigantisch

veel fallussen geproduceerd. Echt

zeldzaam zijn ze niet volgens Totté. “Veel

musea hebben er, maar ze stellen ze niet

altijd tentoon. Ze worden weggestopt. In

Pompeï hebben ze behoorlijk wat erotiek

gevonden. Dat zit allemaal in geheime kabinetten

van het museum van Napels, die niet

toegankelijk zijn. Ik ben er als vijftienjarige

met mijn ouders geweest. Op een bepaald

moment kwamen we in Pompeï een huis

tegen waar vrouwen niet binnen mochten,

maar ik als snotneus van vijftien dus wél.

Dat kun je je nu niet meer voorstellen, maar

toen was dat zo. Op de muren had je daar

erotische fresco›s en andere afbeeldingen

van seksuele activiteiten.”

FALLUSFESTIVAL

Later is Totté een aantal keer naar Zuidoost-

Azië geweest, waar hij heel wat nieuwe

aanvullingen voor zijn collectie vond. “Je

merkt snel dat de omgang met seksualiteit

er totaal anders is dan wat we hier gewend

zijn”, verduidelijkt hij. “Een fallus is daar een

symbool van vruchtbaarheid en welstand,

zelfs geluk. Soms is erotica ook educatief;

jonggehuwden krijgen er soms ‘instructieplaatjes’

mee voor de huwelijksnacht.

In Japan is er een plek waar ze elk jaar een

festival houden waar gigantische fallussen

in een optocht worden meegedragen. Men

viert dat zoals wij hier Pasen vieren - en er is

natuurlijk een verband - want die eitjes hier

staan óók voor vruchtbaarheid. Het is in de

lente, dus het staat voor het nieuwe leven.”

FALLUS HILTON

“In heel Azië zijn er tempels waar fallussen

centraal staan. “Ik ken een prachtige

anekdote uit Bangkok”, vertelt Totté. “Op een

bepaald moment wilde de Hilton-keten daar

een hotel bouwen, dus kochten ze een wijk

op. Ze waren van plan om al die huizen af

te breken, maar ze hadden een beetje pech,

want op dat stuk grond stond ook een klein

tempeltje vol fallussen. Er kwam protest

uit de hele buurt; dat mocht niet weg. Het

raakte aan hun traditie en religie. Het straffe

is dat Hilton is gezwicht. Ze hebben hun

plannen moeten aanpassen. Het hotel staat

er intussen, maar tot op heden staat er in

de tuin van het Hilton-hotel in centraal

Bangkok dus een tempel vol fallussen. Als

hotelgast kun je daar gewoon naartoe, maar

er is ook een andere ingang voor de lokale

bevolking die daar de gunst van de goden

komt afsmeken, bijvoorbeeld voor een

vruchtbaar huwelijk.”

GOD MET STIJVE PIET

“Eens je erop begint te letten vind je deze

beeldjes ook overal”, weet Totté uit ervaring.

“Ik was een paar maanden geleden in

Noorwegen en het was absoluut niet mijn

bedoeling om mijn collectie uit te breiden.

Ik ging gewoon de fjorden bezoeken! Ik

wandelde rond in Bergen en vond daar een

winkeltje dat Vikingspullen verkocht. Plots

zag ik daar een beeldje met een fallus. Het

bleek dat het een kopie was van een zeer

oud Vikingbeeldje, van de god Freyr, de

tweelingbroer van Freya. Dat was de god

van vruchtbaarheid, voorspoed, welvaart,

en ja, die heeft dus een stijve piet. Dus in

een onnozel toeristenwinkeltje heb ik mijn

zoveelste fallus kunnen kopen.”

DILDO ONDER DE TOOG

Ook in onze streken bestonden er uiteraard

zulke dingen, maar ze behoorden tot

de sfeer van het verborgene. “Het was hier

allemaal wat onder de toog en vaak ook

beperkt tot de upper class, zegt Totté. Ik heb

drie negentiende-eeuwse ivoren fallussen,

voorlopers van de huidige dildo’s, die echt

gebruikt zijn door vrouwen om zichzelf te

bevredigen. Die zijn zeer mooi en kostbaar.

Nu is ivoor natuurlijk verboden, maar ook

toen was het zeldzaam. Ze zijn bijzonder

kunstig afgewerkt. Ik heb hier een doosje

– ‘The Companion’ staat erop. Daar zit dus

zo’n ivoren dildo in, met daarbij ook nog

een ring voor clitorale stimulatie. Er is tevens

een handvat dat je erin kunt vijzen. Ik heb

hier ook nog een andere, daarop staat ‘think

of me’. Dat soort dingen vind je wel op

veilingen, maar ze zijn duur. Ik heb daarnaast

voorwerpen die nauwelijks iets kosten.

Soms vind je iets speciaals. Zo heb ik een

kruithoorn in de vorm van een fallus, ook

Europees, maar dat zie je niet vaak.”

PLEZANTE PIEMELS

De collectie van Guido Totté is op zijn

minst indrukwekkend. Hij heeft meerdere

objecten die duizend of meer jaar oud zijn.

Er zijn laden vol kleine fallussen, erotische

miniatuurtjes, historische tekeningen en

foto’s in alle combinaties van seksuele

voorkeur. Soms is porno ook kunst; het ene

sluit het andere niet uit. Maar is het ook echt

een fetisj? “Nee, dat denk ik niet”, zegt Totté.

“De hele collectie is vooral leuk. Ik amuseer

me er enorm mee. Nu, ik ben er niet fanatiek

in. Ik ga bijvoorbeeld niet op het internet op

zoek. Ik laat het eerder op me afkomen.”

51


column meer man

HET GEVAAR VAN

DE HOMOLERAAR

David Schoenmaekers

Dat het belang van een goede opvoeding nauwelijks te

onderschatten is, daarover zijn we het eens. De ontelbare

eigenschappen die mij zo fantastisch maken, waren zeker

nog niet allemaal bij mijn geboorte aanwezig. Behalve dan

misschien mijn bescheidenheid. Aan al het andere hebben

mijn ouders, mijn oudere zus, nog een paar familieleden

en een hele batterij leerkrachten veel verdienste.

Aan mijn homoseksualiteit hebben ze geen verdienste.

Die stelling zullen ze me niet kwalijk nemen. Trouwens van

teveel eer gaan ze toch maar naast hun schoenen lopen.

In hoeverre homoseksualiteit in de genen en ander

biologisch materiaal ingebakken

zit, is opnieuw het voorwerp van

debat. Verantwoordelijk daarvoor

zijn de twee auteurs van een

buitengewoon boeiend boek, ‘Born

this way. Een filosofische blik

op wetenschap en homoseksualiteit’.

Verder in deze editie van

ZiZo-Magazine kan u een interview

lezen met Pieter Adriaens die het

boek schreef samen met Andreas

De Block.

Hier sta ik stil bij het fragment

uit hun boek waarin ze Sanne ten tonele voeren. Sanne

heeft jonge kinderen en vindt dat homomannen geen

les zouden mogen geven op school. Ze is er namelijk van

overtuigd dat homoseksualiteit minstens ten dele wordt

geleerd en dat haar leven meer geslaagd zal zijn met,

dan zonder biologische kleinkinderen. Sanne denkt met

andere woorden dat homoseksuele leerkrachten de kans

zullen vergroten dat haar kinderen homoseksueel zullen

worden en dus haar kansen op biologische kleinkinderen

verkleinen.

Voor mij is de mogelijkheid dat leerlingen van homoseksuele

leerkrachten een grotere kans zouden hebben zich

tot homo te ontwikkelen pure sciencefiction. Ze gaan

zich misschien gemakkelijker outen, maar de homoleraar

veroorzaakt hun geaardheid niet. It’s the biology, stupid.

Zelfs al is homoseksualiteit niet voor 100% bij de start van

een mensenleven voorgeprogrammeerd en kunnen omgevingsfactoren

een rol spelen, dan betekent dat nog niet

dat een leerkracht homo’s kan maken van zijn leerlingen.

“Zeg jongens, ik ben homo en omdat ik geen kinderen

heb, blijf ik van heel wat last bespaard. Wel woon ik samen

met een andere man en wat wij zoal met elkaars lijf doen,

dat houd je niet voor mogelijk.” Het voorbeeld spreekt tot

Aan mijn homoseksualiteit

hebben

ze geen verdienste. ...

Trouwens van teveel

eer gaan ze toch

maar naast hun

schoenen lopen

de jeugdige verbeelding, de nieuwsgierige

leerlingen willen een en ander bij elkaar al

eens uittesten en dat voelt dan inderdaad zo

zalig aan dat velen homo worden.

Sanne, zo werkt dat dus niet. Ik kan jouw redenering enkel

volgen waar je stelt dat je graag biologische kleinkinderen

zou hebben en daarom liever geen homo als zoon hebt.

Die kleinkinderwens is op zich te begrijpen, wat egoïstisch

weliswaar, maar dat zit waarschijnlijk in jouw genen.

De auteurs van het boek stellen echter dat omgevingsfactoren

zoals het klimaat op school, een bijdrage kunnen

leveren aan het ontstaan van seksuele

oriëntaties, natuurlijk naast biologische

factoren waaronder heel die complexe

genenwinkel. Rolmodellen zoals leerkrachten

of zangers kunnen daarom

van belang zijn in het tot stand komen

van een homoseksuele geaardheid.

Behalve mensen die zich duidelijk

geboren homo’s weten, zou er bij

andere mannen een vormingsproces

aan vooraf kunnen gaan, waarbij

toevallige factoren een rol spelen, zoals

de school waar iemand terecht komt.

Bij deze categorie zou seksualiteit dan

veranderlijk kunnen zijn.

Voor deze stelling ontbreekt ieder bewijs, maar filosofen

houden ervan alle opties open te laten. De mogelijke rol

van leraren vinden ze geen probleem. Sanne bewijst het

tegendeel. Als we zover durven meegaan in de mogelijke

rol van omgevingsfactoren, zijn de morele gevolgen

gigantisch. Best mogelijk verkiezen de meeste ouders

dat hun kinderen hetero zijn. Ten eerste verdenk ik de

overgrote meerderheid van de ouders ervan zelf hetero te

zijn. Ten tweede kunnen ze tal van motieven hebben om

te hopen dat hun adolescente kinderen hetero zullen zijn.

Daarom hoeven ze geen egoïsten zoals Sanne, of rabiate

homohaters te zijn. Zo herinner ik me een progressieve

collega die haar zoon liever hetero wenste om hem de

discriminatie en minachting tegenover homo’s in onze

samenleving te besparen. Als al deze ouders, al is het

maar uit voorzorg, aan de school gaan vragen om geen

homoseksuele leerkrachten tewerk te stellen, moeten heel

wat leraars voor hun job vrezen. Bovendien: zou het in het

voordeel zijn van de kinderen? De geaardheid van hun

leraar zal hen meestal niet opvallen, de kwaliteit van het

lesgeven wel. En laat dat nu juist iets zijn wat homoseksuele

leraars in het bloed zit.

Davids zoektocht naar

het schone en het

goede mondt uit in de

kunsten, de natuur en

natuurlijk in mensen,

van de onbekende tot

de meest nabije.

53


snel bezorgd

NIEUWS UIT DE BEWEGING

SNEL BEZORGD

VORMINGEN KLIQ OP KRUISSNELHEID

KliQ informeert, vormt en begeleidt maatschappelijke

actoren over de thema’s seksuele oriëntatie en genderdiversiteit.

De vzw wil de samenleving bewuster maken

van de heersende hetero- en gendernormen, en deze

doorbreken. Zo werkt KliQ aan een samenleving die

inclusiever is voor holebi’s en transgenders. KliQ gaf de

voorbije maanden verscheidene vormingen en begeleidingen.

Een overzicht.

Het Centrum ter Preventie van Zelfdoding, waar de

medewerkers van de zelfmoordlijn worden opgeleid,

kreeg een vorming van KliQ. Daarnaast werden de

suïcidepreventiewerkers van het Centrum voor Geestelijke

Gezondheidszorg (CGG) geïnformeerd over de

mechanismen die maken dat holebi’s en transgenders

een kwetsbare groep zijn voor zelfdoding. “Het Vlaams

actieplan suïcidepreventie benoemt holebi’s en transgenders

als specifiek kwetsbare groepen. We zijn dan

ook zeer blij dat we de sector nu bereiken, en hopen

dat we ook andere medewerkers van het CGG in de

toekomst vormingen kunnen aanbieden”, zegt KliQcoördinator

Sam Smit.

KliQ was aanwezig op de Federale dag van de diversiteit,

een initiatief van het netwerk van de diversiteitsverantwoordelijken

van de federale overheid. Sam Smit

mocht een infobrochure voorstellen op de conferentie

‘Uit de kast werkt beter. Over holebi’s op de werkvloer’,

waarop leidinggevende ambtenaren waren uitgenodigd.

“We hebben heel wat expertise in huis om het

welzijn van LGBT’s op de werkvloer te vergroten. In onze

vormingen geven we tips en trucs waarmee een bedrijf

of overheidsdienst meteen aan de slag kan”, zegt Sam

Smit.

OKRA, de sociaal-culturele beweging voor gepensioneerden,

deed eveneens een beroep op KliQ. Ze kreeg

workshops en lezingen aangeboden. Er werd algemene

informatie over holebi’s verschaft, alsook gepraat over

de veranderende attitudes ten opzichte van homoseksualiteit

doorheen de jaren. In opdracht van het Vlaams

departement welzijn komt er een overleg tussen KliQ en

de woonzorgcentra. “We zijn heel gelukkig dat we erin

slagen de ouderensector te begeleiden”, zegt Sam Smit.

“De sector werkt soms heteronormatief en handhaaft

genderstereotypen, zonder het altijd zelf te beseffen. De

samenwerkingen die nu tot stand komen, tonen dat de

sector eraan wil werken. Het zal het welzijn van holebi’s

en transgenders in de woonzorgcentra alleen maar ten

goede komen.”

Het aanbod van KliQ is te vinden op kliqvzw.be.

GENOMINEERDEN ÇAVARIA AWARDS BEKEND!

Çavaria reikt op 23 januari 2016 de Çavaria Awards uit

in de Vooruit in Gent tijdens SPARKLE, het spetterend

benefietevent ten voordele van de Holebifoon. De prijzen

lauweren personen en organisaties die zich het afgelopen

jaar hebben ingezet voor holebi’s en transgenders.

De Çavaria Media Award wordt uitgereikt aan tv-programma’s,

radioshows, tijdschriftenrubrieken, auteurs, krantenredacties,

uitgeverijen, productiehuizen enzovoort, die

het afgelopen jaar het holebi- en transgenderthema op

een positieve manier onder de aandacht brachten.

De genomineerden voor de Çavaria Media Award 2015 zijn:

> De Productiehuizen Shelter en Carambole met

‘Safety First - The Movie’, een verfilming van de

populaire VTM-reeks. De film draait voornamelijk rond

het coming-outproces van hoofdpersonage Dirk

Porrez.

> Het VRT-programma 'Koppen' met de reportage

‘Kinderwens anno 2015: het kan ook anders’. De

reportage biedt inzicht in op het eerste gezicht nietalledaagse

situaties en draagt zo bij tot een groter

begrip en respect voor diversiteit.

> VIER-programma 'Karen en De Coster' met hun reportage

en debat over transgender-zijn. Het programma

trekt het begrip transgender open en toont het brede

publiek de verscheidenheid binnen de transgendergemeenschap.

De Çavaria Campaign Award wordt uitgereikt aan de

beste holebi- en transgender gerelateerde campagne.

De genomineerden voor de Çavaria Campaign Award

2015 zijn:

54


© Farida FL

> Chirojeugd Vlaanderen met hun vacature voor

M/V/X. Chirojeugd Vlaanderen is de eerste grote

organisatie die de bewuste keuze maakt om drie

genderaanduidingen in hun vacatures te zetten.

> Omnya vzw met hun campagne ‘Refugees welcome’.

Hun solidariteitsactie met de vluchtelingen in het

Maximiliaanpark toont enerzijds verbondenheid

met mensen die vluchten omwille van hun seksuele

geaardheid of genderidentiteit en zendt anderzijds

een duidelijk signaal uit dat de holebi- en transgendergemeenschap

zelf niet discrimineert.

> Petra De Sutter (Groen) met haar getuigenis en inzet

die hebben geleid tot de goedkeuring van de transgenderresolutie

in de Raad van Europa. De resolutie

roept de 47 lidstaten op een einde te maken aan de

discriminatie van transgenders en tot het schrappen

van wetgeving die de rechten van deze groep beperkt.

Meer info: sparkle-event.be

STERKE VROUWEN IN BEELD GEBRACHT

Çavaria, Wel Jong Niet Hetero, Rainbowhouse Brussels

en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest creëerden samen

een fototentoonstelling over geweld tegen lesbische,

biseksuele en transvrouwen: ‘Love Beats Violence’. De

foto- en videotentoonstelling was te zien in Brussel, en

blijft beschikbaar voor geïnteresseerden.

De tentoonstelling vond plaats in RainbowHouse naar

aanleiding van International Day for the Elimination of

Violence against Women. Die dag wil eraan herinneren

dat geweld tegen vrouwen een mensenrechtenschending

is. De wereldwijde themadag vraagt aandacht voor

de discriminatie van vrouwen, op juridisch vlak en in

de praktijk, die een belangrijke voedingsbodem is voor

geweld tegen vrouwen.

“We hebben voor het project Equal Love lesbische, biseksuele

en transvrouwen geïnterviewd die in aanraking

zijn gekomen met partnergeweld. Partnergeweld is niet

enkel fysiek geweld”, vertelt çavaria-medewerker Doreen

De Greef. “Sommige vrouwen krijgen kleinerende

opmerkingen van hun partner die hen verbiedt contact

te zoeken met vrienden of familie en die hun doen en

laten controleert. Personen die zogezegd onschuldige

commentaren over de seksualiteit of de genderexpressie

van een persoon maken, plegen ook een vorm van

geweld. Alleen zijn de slachtoffers zich daar niet steeds

van bewust. Met deze pakkende tentoonstelling maken

we de getroffen personen zichtbaar.”

De tentoonstelling in Brussel is inmiddels afgelopen,

maar de fotocollectie blijft beschikbaar. Interesse? Mail

naar doreen.degreef@cavaria.be.

T-DAY KENT RECORDEDITIE

De T-day, de dag voor transgenders, transgenderjongeren en

hun omgeving, trok meer dan 200 deelnemers naar Antwerpen.

Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Elke Sleurs (N-VA)

en minister van Justitie Koen Geens (CD&V) beloven een

fundamentele hervorming van de transgenderwetgeving.

Je geslachtsaanduiding laten wijzigen op officiële documenten

moet in de toekomst sneller kunnen en zonder

verplichte medische tussenkomst. “De huidige wet op

de transseksualiteit is in strijd met de wetten van het

Europees Hof. We willen naar een gendererkenning op

basis van zelfbeschikking gaan, dat wil dus zeggen zonder

medische attesten nodig te hebben”, zei Elke Sleurs.

“De aanpassing van de wetgeving wordt momenteel

besproken in de federale regering.”

“Het komt erop neer dat je de M of V op je identiteitskaart

gewoon bij de burgerlijke stand kan laten aanpassen”,

verklaarde çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs.

“Wij pleiten daarnaast voor de invoering van een derde

optie voor mensen die zich niet thuis voelen in de vakjes

M of V.” Sleurs wil ook een opening creëren voor de

invoering van een derde optie.

“M/V/X op de identiteitskaart krijgen, zal gemakkelijker

worden, een tweede wijziging van M of V zullen we

moeilijker maken. Vooral om tegemoet te komen aan

bezorgdheden over grappenmakers”, zei Sleurs. Çavaria

betreurt dat een tweede wijziging moeilijker zou worden

en pleit ervoor de fluïditeit van genderbeleving te

respecteren.

55


column 3gender, the grassroots t-movement

GENDERDYSFORIE

piya deseure

Slapeloze nacht zonder dromen. Is de illusie werkelijkheid

geworden? Ben ik nog heel eventjes niemand, net bezig

pasgeboren te zijn? Waar haal ik nu de rust vandaan, voor

de lichaamsdaden van morgen? Op welke zorgen laat ik

mijn uitgeputte dromen los? In welke fantasieplek plaats

ik mij, die van gisteren of die van morgen? Slechts mijn

hartslag registreert mijn bewustwording, als was ik één in

twee werelden.

Elke verandering begint virtueel, psychologisch.

“Jij hebt psychologische hulp

nodig!” Genadeloos hamerden

de woorden door haar hoofd.

De schaamteloze tactloosheid

van de chirurg die haar enkele

maanden eerder geopereerd

had, kwam aan als een klap in

haar gezicht. Een aanslag op

haar waardigheid. De dierbare

droom die ze zolang gekoesterd

had, werd plots onbereikbaar.

De herinnering die Nadine

bewaard heeft aan haar verblijf

in het ziekenhuis waar ze een

geslachtsaanpassende operatie

onderging is veelzeggend.

“Het was alsof ik twaalf dagen

en twaalf nachten lang werd

aangerand.” Aanvankelijk leek

haar genezingsproces prima

te verlopen. Ook al had ze last van een niet-aflatende

Na de eerste blijken

van medeleven bij

pech of tegenslag

word je geacht

verder te gaan op

het normale pad

van levensgenot en

frivoliteit

zeurderige, knellende pijn ergens diep vanbinnen in haar

vagina. Een pijn die haar voortdurend uit haar slaap hield.

Waardoor ze compleet uitgeput raakte. Na een vijftal

dagen, toen ze uit bed mocht, en begon te oefenen in

zelfredzaamheid, ging het snel bergafwaarts. Bij het dilateren,

het oprekken van de vagina, verloor ze steeds meer

diepte. Ze meldde dit aan de dienstdoende artsen. Maar

haar smeekbedes om hulp, vielen in dovemans oren. Wellicht

stonden ook zij machteloos? Een verklaring voor wat

er mis is gegaan, kreeg ze nooit te horen. Ze voelde zich in

de steek gelaten. Kon ze ooit nog iemand toelaten in haar

leven? Zo ja, wat zou ze hem of haar te bieden hebben

in een relatie zonder de gewenste seksualiteit? Intimiteit?

Hebben alle personen die met deze vraag worstelen

‘psychologische hulp’ nodig? Of is juist onze overdreven

neiging tot medicalisering van diepmenselijke relationele

thema’s, de kern van het probleem?

Het is goed gekomen met Nadine. Zo op het eerste

gezicht lijkt ze haar trauma verwerkt te hebben, ook

zonder professionele bijstand. De chirurg heeft ze nooit

meer willen ontmoeten. Toen ze mij haar verhaal vertelde,

welde plots een vochtige glinstering op in haar ogen. In

onze samenleving heerst er een taboe op ‘zelfbeklag’. Na

de eerste blijken van medeleven bij pech of tegenslag

word je geacht verder te gaan op

het normale pad van levensgenot

en frivoliteit. Terwijl een luisterend

oor juist zoveel wonderen kan

verrichten. Het navertellen, het

virtueel herbeleven van traumatische

ervaringen, is een beproefde

therapeutische methode voor het

afzwakken van pijnlijke herinneringen.

Maar hoe vaak maken wij

de benodigde tijd vrij voor anderen

om datgene wat hen teneerdrukt

bespreekbaar te maken?

Wie staat er als een toeverlaat aan

onze zijde, wanneer we voor de

n-de maal de aandrang voelen

om ons verhaal te vertellen?

Genderdysforie of geslachtsidentiteitsstoornis

staat nog steeds

vermeld in de handboeken voor

de classificatie van psychische

stoornissen. Een psychische stoornis waarvoor je chirurgisch

behandeld kunt worden? Wordt het niet de hoogste

tijd dat we wat nuchterder leren omgaan met exotisch

klinkende begrippen zoals vaginoplastie en phalloplastie?

Tenslotte doen we ook niet zo flauw meer omtrent tandprothesen

en borstreconstructies. Ook in de medische

zorg wensen transpersonen niet meer als ‘buitenbeentjes’,

maar als volwaardige patiënten gehoord en behandeld te

worden. Zelfs al is er de voorbije decennia met zevenmijlslaarzen

vooruitgang geboekt, toch is er nog ruim marge

voor verbetering. Zoals de onvoorwaardelijke erkenning

van het recht op gepaste zorg voor transgenderpersonen.

En de volledige splitsing tussen medische aspecten en de

juridische erkenning van onze genderidentiteit.

Piya Deseure is geboren

in Ieper. Ze studeerde

geografie en werkte in

de industrie. Piya is actief

lid van verscheidene

transgenderorganisaties

en schrijft ook regelmatig

gedichten.

57


CLASSIC

LGBT

SCENE:

MOVIE

ED WOOD

HALL OF FAME

(1994)

In deze rubriek bespreken we films uit het heden, het verleden en de toekomst. Er staat steeds een ‘Classic

Motion Picture’ in de spotlights: een klassieker die zich op een of ander vlak wist te onderscheiden én die ook

zonder zijn LGBT-thema overeind blijft als deel van het betere filmwerk. Gedaan met waardeloze recensies,

amateuristische projecten en het uitmelken van meesterwerken die we al allemaal hebben gezien. Welkom in

de LGBT Movie Hall of Fame!

Tekst: Hannelore Goossens

58


ED WOOD (1994)

The Worst Director of All Time. Zo werd

Edward D. Wood Jr. in 1980, twee jaar

na zijn dood, omschreven door filmcritici

Michael en Harry Medved in hun boek

‘The Golden Turkey Awards’. Wood slaagde

er tussen 1953 en 1970 namelijk in om maar

liefst zeven langspeelfilms als regisseur uit

te brengen waarvan er geen enkele het ooit

goed deed aan de box office, laat staan bij

de critici. Stuk voor stuk werden zijn films

door het publiek en de pers tot op het bot

afgekraakt, terwijl hij er zelf dankzij zijn

positieve ingesteldheid van overtuigd was

dat hij meesterwerken inblikte. Sinds die

‘eervolle’ vermelding boomde hij echter als

cultregisseur en werden zijn bizarre horroren

exploitation films nieuw leven ingeblazen

door een steeds groter wordende aanhang

van fans. Tim Burton profileerde zich

in 1994 als één van die fans door het script

van ‘Ed Wood’ onder zijn hoede te nemen

en daarmee de Hollywoodiaanse jaren van

Wood in the picture te zetten.

Wood (Johnny Depp) had alle ambitie,

maar geen enkele ervaring als filmmaker

toen het verhaal van Christine Jorgensen

hem ter ore kwam. Deze transvrouw was

een van de eerste, bekende transgenders

van de VS en haar verhaal was reeds

losjes verwerkt in een filmproject dat toen

nog honend ‘I Changed My Sex!’ heette.

Gefascineerd als Wood was door cross dressing,

wist hij de uitgevende studio ervan te

overtuigen om hem de film te geven, met

het respectvolle, maar verre van kwalitatieve

‘Glen or Glenda’ (1953) tot gevolg. Deze

film deed echter ook dienst als zijn eigen

coming-out als travestiet, waardoor het niet

verbazingwekkend is dat hijzelf de titelrol

op zich nam. Doorheen ‘Ed Wood’ zien we

hem vanaf dan occasioneel zijn favoriete

angora trui aantrekken in combinatie met

een blonde pruik, een rok en hoge hakken.

Zijn cast en crew trokken er zich weinig van

aan, maar zijn vrouw Dolores Fuller (Sarah

Jessica Parker) slaagde er niet in om zijn

‘vreemde voorkeur’ te aanvaarden zodat ze

uit elkaar gingen. De film belicht ook Woods

vriendschapsrelatie met Béla Lugosi, een

voormalige horrorster en Woods grote idool.

In een fantastische, Oscar-winnende vertolking

geeft Martin Landau gestalte aan

Lugosi die meegetrokken werd in Woods

enthousiasme, hetgeen uiteindelijk zowel de

heropleving als de ondergang betekende

van deze zwaar aan morfine verslaafde

acteur. In een veel kleinere, maar eveneens

LGBT-getinte rol zien we ook Bill Murray,

die de rol van Bunny Breckinridge vertolkt,

een duidelijk homoseksuele vriend van

Wood die tussendoor naar Mexico trok voor

een (uiteindelijk mislukte) geslachtsoperatie.

Zoals we van Burton gewoon zijn, is ‘Ed

Wood’ vormelijk een streling voor het oog.

Vanaf shot 1 is het duidelijk dat hij niet alleen

Woods leven in beeld brengt, maar ook

dat van zijn films. De ‘griezelige’ openingsscène

is een rechtstreekse kopie van Woods

derde film ‘Plan 9 from Outer Space’ (1956)

en de in deze tijd steeds opmerkelijke keuze

voor zwart-wit wordt doorheen de gehele

prent behouden. Goede belichting speelt

daarin een essentiële rol, maar ook daar laat

Burton geen enkele steek vallen. Bovendien

laat de plot toe om zowel Woods filmcarrière,

als zijn pleidooi voor de transgendergemeenschap

onder de aandacht te brengen.

‘Glen or Glenda’ is daarvan het beste

voorbeeld, maar ook uit enkele conversaties

blijkt dat hij geen fruit is maar zich gewoon

goed voelt bij zijn verkleedpartijen. Er kan

wel enige commentaar gegeven worden

op de luchtigheid waarmee Burton het gebeuren

portretteert. Woods alcoholgebruik

komt bijvoorbeeld totaal niet aan bod en

elke tegenslag, financieel of emotioneel, is

triviaal. Burton verklaarde echter dat hij het

niet nodig vond een toch al zo afgekraakte

figuur nog meer in een negatief daglicht te

plaatsen. Hij bekeek de biopic liever door

een roze bril zoals Wood dat deed naar de

wereld.

Hoewel de film het aan de box office niet

goed deed, enkel Landau de prijzen binnenrijfde

en er verder alleen nominaties en

kleinere filmprijzen werden uitgedeeld, is

‘Ed Wood’ verre van een Wood-productie

en op en top de zoveelste Burton-Depp

topfilm. De jolige gotische sfeerschepping

en tegelijk respectvolle benadering van een

van de grootste cultregisseurs van de jaren

50-60-70, maken van deze eigentijdse black

and white een prachtig statement voor

travestie als doordeweekse gewoonte. Een

productie die erin slaagt om zijn publiek zin

te doen krijgen in een film van de slechtste

regisseur aller tijden… Dát is klasse.

59


LGBT SERIES HALL OF FAME

Na talloze decennia onder de dictatuur van de ‘hogere’ filmcultuur geleefd te hebben, zijn kwaliteitsvolle tvseries

niet langer uit onze audiovisuele leefwereld weg te denken. Lichtjes aangewakkerd door vroege voorgangers

als ‘Twin Peaks’ (1990 - 1991) en ‘The X-files’ (1993 - 2002), werd met onder andere ‘The Sopranos’

(1999 - 2007) en ‘Lost’ (2004 - 2010) een nieuw tijdperk gelanceerd van topseries. Waar eerst enkele tv-namen

hun weg begonnen te vinden naar het grote scherm, vonden langzaam maar zeker de filmnamen hun weg

naar het kleine scherm. Het is dus ongetwijfeld dankzij deze evolutie van niche naar mainstream, dat ook de

LGBT thema’s aan hun opmars binnen het genre konden beginnen. Om deze en talloze andere esthetische

redenen, wou ZiZo-Magazine uiteraard niet achterblijven. Eén sporadische special over televisieseries volstaat

niet meer, en dat moet gevierd worden! Van full focus tot beduidende bijrollen, geen enkele sexy serie zal in

deze nieuwe rubriek gespaard blijven van onze roze spotlights. Welkom: LGBT Series Hall of Fame!

60

TRANSPARENT (2014 - …)

Nu het tweede seizoen in de VS van start is

gegaan, wordt het tijd om Transparent nog

eens onder de welverdiende aandacht te

brengen. Met een arsenaal aan Emmy’s en

Golden Globes op de kast, is hij trouwens

de ideale opener voor onze fonkelnieuwe

rubriek. Deze eerste editie zal in navolging

van ‘Ed Wood’ in het teken staan van een

man die van cross dresser evolueerde naar

transvrouw, met allerlei familiale strubbelingen

tot gevolg.

De serie draait rond de familie Pfefferman

waarvan de vijf gezinsleden elk hun eigen

leven leiden in de betere wijken van Los

Angeles. Hun twijfelachtige familiebanden

worden echter zwaar op de proef gesteld

wanneer vader Mort zijn coming-out doet

als transvrouw en vanaf dat moment als

Maura door het leven gaat. Het mooie aan

‘Transparent’ is echter dat de focus niet

alleen op Maura’s nieuwe leven en transitie

ligt, maar ook op dat van alle gezinsleden.

Met en tussen haar drie volwassen kinderen

en dominante ex-vrouw gaat de communicatie

namelijk niet altijd van een leien

dakje, waardoor het vijftal, plus partners en

kroost, ook vóór Maura’s coming-out al een

wankele relatie hebben. Op veel steun van

haar familie kan Maura dus niet rekenen,

maar het zorgt wel voor des te meer animo.

Behalve een dramareeks is ‘Transparent’

daardoor ook enorm grappig, waardoor

het met reden in de comedy categorieën

van de prijsuitreikingen valt. Alles bij elkaar

genomen komt Maura nog als het meest

stabiele lid van de familie over, wat boekdelen

spreekt over de overige personages.

Dochter Sarah verlaat haar man voor een

oude, vrouwelijke vlam, zoon Joshua slaagt

er niet in een stabiele relatie te onderhouden

met eender wie, dochter Ali lijkt in

een eeuwigdurende puberteit terecht te

zijn gekomen en ex-vrouw Shelly is te druk

bezig met kruiswoordraadsels om aandacht

te hebben voor haar steeds ontsnappende,

zwaar dementerende tweede echtgenoot.

Stilistisch gezien heeft ‘Transparent’ trekjes

van Steven Soderbergh, maar dan met een

positievere bijklank. De ingetogen, warme

sfeer die de beelden met zich meedragen

contrasteren vaker wel dan niet met de

onderlinge conflicten en interne strijd van

de personages, maar houden het geheel

ook luchtig en vrolijk. De perfect gecaste

acteurs zorgen dan weer voor de nodige

affiniteit met hun verwarde karakters,

hoewel het script meer nieuwsgierigheid en

verbazing oproept dan emotionele voeling

met hun leefwereld. Jeffrey Tambor, in de

rol van Mort/Maura, loopt uiteraard op kop

in dit bonte gezelschap met zijn fantastische

neerzetting van de tegelijk optimistische

en moedeloze Maura. Leuk om te weten is

ook dat schrijfster en regisseur Jill Soloway

inspiratie haalde bij haar eigen vader om

de serie te creëren. Hij kwam eveneens op

latere leeftijd uit de kast als transvrouw,

waardoor Soloway de ups en downs van

dergelijke situaties maar al te goed kent. De

toiletten op de set waren genderneutraal en

talloze transgenders werden betrokken in

het productieproces.

‘Transparent’ is dankzij zijn korte speeltijd

per aflevering, luchtigheid, getalenteerde

cast en stijlvolle afwerking voor elk publiek

toegankelijk en aantrekkelijk, van de

strengste critici tot de grootste ‘Friends’-

liefhebbers. Het eerste seizoen van deze

hartelijke dramedy-reeks weet als geen

ander zijn toeschouwers te charmeren en

zal ongetwijfeld zijn blikverruimende werk

doen bij de sceptici.


arefootwine.co.uk

facebook.com/BarefootWineUK

twitter.com/BarefootWineUK

Ons vakmanschap drink je met verstand.

Notre savoir-faire se déguste avec sagesse.

© 2015 Barefoot Cellars, Modesto, CA. All rights reserved.

OUT AND PROUD FOR OVER 25 YEARS!


Jaar na jaar prijkt Vancouver op

de internationale nominatielijstjes

in de categorie ‘meest

leefbare steden ter wereld’. Wie

de stad bezoekt, ontdekt vrijwel

meteen waarom. Ze is omgeven

door aan de ene kant bergen en

aan de andere kant een oceaan

en/of immense wouden. Zelfs

een natuurliefhebber wordt hier

graag stadsmens. De openheid

van de bewoners is opmerkelijk,

terwijl homowijk Davie Village

een instituut is in Canada’s

LGTBQ-gebeuren. ZiZo-Magazine

trok drie dagen uit om het

zelf te ontdekken.

Tekst en foto’s: Geert De Weyer

VANCOUVER

DE MEEST LEEFBARE STAD TER WERELD

62


de weyde wereld

We staan op Grouse Mountain, dinsdagavond.

Achter het glas van restaurant The

Observatory genieten we op 1249 meter

boven de zeespiegel van de zonsondergang

in Vancouver. Zonder meer adembenemend

en zelfs spectaculair. Zon- en kunstlicht zijn

verwikkeld in een soort van dramatische

strijd. Een beetje minder van het ene

resulteert meteen in een beetje meer van

het andere. Straatlampen floepen aan en

wolkenkrabbers lichten op, terwijl de zon

met een laatste rode, nevelachtige gloed

afscheid neemt van de dag.

Anderhalf uur geleden zijn we vanuit het

centrum van Vancouver begonnen aan de

tocht naar de hoogste piek van deze stad.

Eerst met de watertaxi de haven door, dan

met de bus naar Grouse Mountain om

nadien met de gondel in veertien minuten

de top te bereiken. Wapiti’s wachten ons op,

in het hele gebouw branden open haarden

en waar het vuur niet knettert is er wel de

constante, aangename geur van dennen

merkbaar. Het restaurant zelf is zo mooi, dat

ook wie zich niet in een romantische bui

bevindt, vlinders in de buik krijgt.

Vanop de top van deze berg krijg je pas een

goede indruk van Vancouver. De natuur is

op een mooie en inventieve manier geïntegreerd

in het leven van de drukke stad. De

bewoners weten zich omgeven door aan de

ene kant hoge bergen (met sneeuwtoppen),

en aan de andere kant immens uitgestrekte

wouden en een oceaan. Vancouver beschikt

zelfs over een groot strand. Op en rond de

grote boomstammen die er liggen trekken

mensen hun zwemplunje aan of worden er

surfplanken te drogen gelegd.

Zoveel is zeker: de mensen die hier de

voorbije decennia aan stadsontwikkeling

hebben gedaan, verdienen meer dan een

spreekwoordelijke pluim op hun hoed. Een

taxichauffeur omschrijft het zo: “Ik denk dat

de menselijke soort niet goed functioneert

wanneer ze te dicht op elkaar leeft. Hier is

voldoende afstand tussen de gebouwen

om een claustrofobisch gevoel te vermijden.

Misschien is het wel daarom dat de misdaad

hier minimaal is en dat men hier zo creatief

en open van geest is. ”Een dag later vertelt

een stadsgids me zelfs dat in de binnenstad

de ruimte tussen de hoge appartementsgebouwen

op zo’n manier moet worden

uitgerekend dat je vanuit elk punt in de binnenstad

nog steeds, tussen de wolkenkrabbers

door, de bergen kan blijven zien. Of hoe

een weliswaar artificieel, maar creatief gevoel

van ruimte op sublieme wijze bijdraagt

aan de leefbaarheid voor de stadsbewoners.

Niet verwonderlijk dus dat deze stad jaar na

jaar wordt uitgeroepen of genomineerd tot

de meest leefbare stad ter wereld.

WEERWOLF TAYLOR LAUTNER

Vancouver is de derde grootste stad in

Canada, na Toronto en Montreal. In British

Columbia, de meest westelijke provincie

en het thuisland van bijna een vierde van

de oeroude gematigde regenwouden ter

wereld, is het de grootste stad. Vancouver is

relatief jong. In 1858, toen de streek nog het

centrum van de goudkoorts was, werd New

Westminster, een voorstad van Vancouver,

de hoofdstad van de nieuwe kolonie op

het vasteland. Op de plaats waar later de

binnenstad werd opgetrokken, stonden

sparren en ceders mooi en groot te worden.

Langzaam, en zeker toen de Canadian

Pacific Railway werd aangelegd, moesten

ze wijken voor de eerste huizen, bars en saloons.

In 1886, toen de bouwwoede en de

speculatie de overhand namen, ontstond

Vancouver. De haven zorgde ervoor dat

de bevolking om de vijf jaar tijd in aantal

verdubbelde. Te zien aan de voorbijgangers

valt Vancouver vooral in de smaak bij jonge

mensen en bij Aziaten. Na de goudkoorts

emigreerden ze en masse naar Vancouver.

San Francisco mag er prat op gaan de

grootste Chinatown te hebben, maar in

Vancouver is meer dan veertig procent van

de inwoners van Aziatische origine. “And stil

counting”, luidt het hier. Hun Chinatown,

een van de grootsten van Noord-Amerika,

mag er zijn. Vaklui en materialen werden

overgevlogen uit China om de authenticiteit

zo goed mogelijk te benaderen. De

toegangspoort tot de wijk is bloedmooi

en overal zijn de lantaarnpalen rood

geschilderd als teken van geluk. Vancouver

staat dan ook bekend als de Asian Pacific

Gateway. Er is een enorm aantal vluchten

vanuit dat continent, en sinds enkele jaren

is het veel makkelijker voor Aziaten om er

zich te vestigen. Een Chinese kwaliteitskrant

schreef naar verluidt zelfs dat in Vancouver

het beste Aziatische eten ter wereld voorhanden

is, op China na uiteraard.

Sinds de Olympische Winterspelen van 2010

werden ook de probleemwijken opgekuist.

Er kwam veel infrastructuur bij, waaronder

erg veel hotels. De verloederde wijk

Gastown voer er wel bij. Vijf jaar later is het

een van de coolste plaatsen van Vancouver,

met talloze galeries, cocktailbars en boetieks.

Zeker, er zijn nog zwervers zoals overal in

deze stad, maar voor onveiligheid zorgen

ze niet, klinkt het bij Vancouver Tourism.

© Tourism Vancouver

63


© Tourism Vancouver

© Tourism Vancouver

© Tourism Vancouver

Vancouvers Chinatown, een van de grootste van Noord-Amerika Granville Island, een creatieve broeihaard De ouderwetse hop on/hop off-trolly en het knappe Sea Aquarium

64

“We hebben veel gecontroleerde shelters

en opvanghuizen”, zegt Sonu Purhar, die er

de buitenlandse markt voor haar rekening

neemt.

Elk jaar ontvangt de stad meer bezoekers.

Mond-tot-mondreclame is één van de

troeven. Voor een extra stukje promotie

zorgt de filmindustrie. Dankzij het milde

klimaat groeide Vancouver uit tot derde

grootste filmstad van Noord-Amerika, na Los

Angeles en New York City. Stargate en de

sciencefictionserie The X-Files werden hier

zowel in de stadskern als in de dichtbeboste

omstreken, opgenomen. Net als Smallville,

de serie over Supermans tienerjaren, en alle

Twilight-films. Jawel, beste twinkfanaat,

hier rende de jonge spierbundel Taylor

Lautner in zijn blote bast door de wouden

vooraleer te transformeren in een weerwolf.

Nog steeds kan je een The X-Files route

volgen, die vertrekkend vanuit de stad diep

de wouden, kleine bergdorpjes en zelfs een

oude steenkoolgroeve ingaat. Al moet gezegd

worden dat die route, sinds het stopzetten

van de serie, aan populariteit heeft

ingeboet. Niet getreurd echter, zo klinkt het

hier optimistisch. Er staat een nieuwe The

X-Files miniserie aan te komen.

KOPENHAGEN

De Vancouver Trolley, die je toelaat om

er naar believen op of af te springen, is

wellicht de aangenaamste manier om de

stad te verkennen. Het gerestaureerde en

gemoderniseerde vehikel voert je in twee

uur langs alle attracties en interessante

plekken, maar je kunt ook afstappen aan een

van de drieëntwintig haltes, om op je eigen

tempo de toerist uit te hangen en daarna op

de eerstvolgende trolley te springen. Op die

manier beland ik in Stanley Park. Het park

begint Ontmoeting achter met een een knap bever stukje haven waarop

het ene na het andere gele watervliegtuigje

landt. De meeuwen krijsen er oorverdovend

luid, de sequoia’s staan er magistraal hoog

te wezen en tientallen bijzonder hoge en

felgekleurde totempalen wijzen de bezoeker

er nog eens fijntjes op dat Canada een

plaats is waar mystiek en natuur elkaar

vergezellen. Wie hier wil rollerskaten, fietsen

of wandelen, heeft zes groene kilometer ter

beschikking. Terug op de trolley wijst een

jonge passagier naar een bronzen beeld

dat lijkt te zonnebaden op een grote steen

in de haven. De compositie, die verdacht

veel weg heeft van de kleine zeemeermin

in Kopenhagen, werd ‘Girl in a wetsuit’

gedoopt. “De stad wilde een kopie van de

zeemeermin, maar kreeg geen toestemming

van Denemarken”, zegt de bestuurder. “Ze

hebben haar verre nicht dan maar in een

wetsuit gehesen en een duikbril opgezet,

kwestie van de Deense familiebanden toch

niet over te snijden.” Een uur later staat ze

door het opkomende tij bijna onder water.

Ik besluit nog even naar het in dit park

gevestigde Sea Aquarium te gaan, een van

de mooiste die ik al mocht aanschouwen,

en waar naast zeeotters en beloega’s (witte

dolfijnen) ook ruimte is voor een tropische

tuin. Mooi. Groot ook. En trendy voor zo’n

zeeaquarium.

Een van de laatste haltes van de trolley is

Granville Island, een wijk waar ooit jonge

kunstenaars de dienst uitmaakten. Ze tilden

de belabberde buurt naar ongekende

hoogten. Projectontwikkelaars zagen later

hun kans schoon, maar stootten op hardnekkig

protest van de artiesten. Vanwege

de artistieke status van de wijk liet de stad

het erbij en werd Granville Island een van de

opvallendste toeristische trekpleisters van

Vancouver. Topchefs doen hier hun inkopen

in de oergezellige overdekte Public Market,

terwijl artiesten ter plekke glas blazen, beren

uit zeepsteen vervaardigen of totempalen

beschilderen. De beste galeriehouders, die

blijkbaar vooral lokale indiaanse kunstenaars

vertegenwoordigen, zijn ook hier gestationeerd.

Zoals de Eagle Spirit Gallery, gespecialiseerd

in native art van de Amerikaanse

noordwestkust. Op Granville Island begin

ik aan een unieke reis door de stad: in een

kano, begeleid door een stadsgids. “Waarom

gemakkelijk als het ook moeilijk kan”, grijnst

ze. En zo word ik een uur lang ondergedompeld

in de geschiedenis van de stad, die ik

deze keer niet vanuit de lucht, maar vanuit

kikkerperspectief zie. Een verademing, ook al

omdat een speelse zeehond zich tijdens de

tocht op en over mijn kano wil laten glijden.

Plezier gegarandeerd!

REGENBOOGZEBRAPAD

Het holebileven in Vancouver is alom

bekend. Hoewel Vancouver een van de bekendste

homosteden van Canada is, uit zich

dat niet zozeer in een bloeiend uitgaansleven,

maar eerder in het sportgebeuren, de

homeparty’s en de sociale evenementen.

Wat de beste gay scene betreft, zo durft

hier zelfs menig inwoner toegeven, moet

Vancouver het afleggen tegen Montreal

in de oostelijk gelegen provincie Quebec.

“They know how to party there”, klinkt het

meer dan eens.

Niet dat Vancouver geen opvallende homowijk

heeft. Integendeel. Davie Street in Davie

Village (de naam kwam er sinds 1999) is the

place to be, met om de zoveel meter gevels

waaraan de regenboogvlaggen wapperen.

Lounge en cocktailbars, leercafés, danceclubs

… Ze zijn er allemaal. Sinds enkele

jaren kreeg de straat ook een roos ‘hart’, gesitueerd

op de kruising van Davie Street en

Bute Street. Steek er, van op welke hoek ook,

het kruispunt over en je kan niet anders dan


de weyde wereld

op de vier zebrapaden in de kleuren van de

regenboog lopen. Op elke luchtfoto die van

deze wijk wordt genomen, wordt duidelijk

hoe kleurrijk dit kruispunt is geworden.

Davie Street is een bont allegaartje van

mensen, generaties, kledingstijlen …

Werkelijk iedereen en alles passeert hier. De

vijftiger met overgewicht die maar geen

afscheid kan nemen van zijn eigenhandig

afgeknipte mini-jeansshort met regenboogbutton,

de coiffeur met zijn kapsel uit de

jaren zeventig en dikke snor die tussen

pornoshoots door zijn filmset heeft verlaten

om boodschappen te doen, de modieuze

fitness-twintigers met onder de oksels

geklemde kleine trendy sportzakken en wier

vingers vergroeid zijn met hun smartphone,

of de slanke, verwijfde übernicht die voor

zijn bedenkelijke looks inspiratie heeft

gezocht bij de reuzenpoedel die hij - jawel,

met roze ketting en nepdiamanten collier

- aan de leiband houdt en wiens opvallendste

kenmerk de hoog opgeschoren poten

zijn. Mocht zijn baasje het zelf kunnen …

Meteen!

Kortom: een bont allegaartje homo’s, hier

op de stoepen en in de horecazaken van

Vancouvers LGBTQ-straat. Geen beter

persoon die meer weet over het roze

leven in Vancouver dan Angus Praught,

de zogenaamde marketingspecialist in de

gay business van deze stad, die bij de live

uitzending van de gaypride op OutlookTV

de parades en gebeurtenissen aan elkaar

praat. Met hem hebben we een afspraak in

het onafhankelijke, gay-owned koffiehuis

Melriches op Davie Street. Vreemd interieur,

overigens. Aan de ene muur hangt een

enorme regenboogvlag met de Canadese

esdoorn erop, zoals op de officiële landsvlag,

terwijl alle muren verbonden worden met

lijnen met regenboogvlaggetjes. Aan de

overkant van waar ik zit, hangt knappe

graffitikunst van een lokale artiest terwijl

de muur achter me volhangt met antieke

Franse houten snijplanken uit de periode

1850-1930. “Ik begrijp het verder ook niet”,

grijnst Angus Praught terwijl hij zich buigt

over een exemplaar uit 1859 dat elke voedselinspecteur

de gordijnen zou injagen.

Vancouver heeft, anders dan Montreal,

geen eigen holebi- en transgenderafdeling

binnen zijn toeristische dienst. Niettemin is

Angus, die het op de vraag naar zijn leeftijd

houdt op ‘somewhere in his fifties’, al tien

jaar hun officieuze medewerker en prijst

hij in andere Noord-Amerikaanse staten,

provincies en steden Vancouver aan. “Sinds

drie jaar is deze stad zichtbaarder roze geworden”,

zegt hij. “Het regenboogzebrapad

was slechts een van de vele initiatieven die

het gemeentebestuur heeft genomen om

klaarheid te scheppen over hun bedoeling”,

klinkt het. Een ander voorbeeld zijn

de computergestuurde straatlichten die op

speciale dagen, zoals Kerstmis of de dag van

Het regenboogzebrapad op het kruispunt met Davie Street en Bute

Street: het hart van de LGTBQ-gemeenschap

De vreedzame ganzen in het park aan de haven horen bij

het stadspanorama

De beroemde totempalen in Stanley Park

Een exclusieve haven aan Stanley Park, waarin watervliegtuigjes

dag en nacht landen of opstijgen

65


© Tourism Vancouver

© Tourism Vancouver

66

Het LGBTQ-leven in Vancouver is zonder meer sprankelend. Lesbiennes hebben in Commercial Drive zowat hun eigen wijk gecreëerd.

de gaypride, regenboogkleuren aannemen.

“De burgemeester zit regelmatig samen met

de holebi- en transgendergemeenschap om

te kijken waar het bestuur kan helpen. Dat

is mooi.”

COMMERCIAL DRIVE

En toch. Tien jaar geleden was ik hier ook,

en merkte ik toen niet méér LGTBQ-uitgaansmogelijkheden

en -horecazaken op?

“De dynamiek is veranderd. Apps als Grindr

en Scruff hebben de barcultuur danig op

haar kop gezet, dat hoor ik van elke regenboogwijk

overal in Noord-Amerika. Je moet

immers niet meer naar een bar om mensen

te ontmoeten. Geen idee hoe dat bij jullie

is, maar ik vermoed dat eenzelfde dynamiek

zich heeft opgedrongen.” Het is echter niet

enkel te wijten aan die apps, meent Angus.

“Jonge mensen groeien, zeker in Canada,

op met een gevoel van gelijkheid. Homo’s

brengen hun heterovrienden mee naar de

gaybars, maar ook andersom is geen punt

meer. Weet je, dertien jaar geleden had ik op

Granville Island verderop mijn eigen gaybar

annex hotel: The Royal. Na 9/11 kon ik hem

sluiten. In Noord-Amerika werd er amper

nog gereisd. Het is ook in die periode dat de

barcultuur veranderde en chats en onlineontmoetingen

de overhand gingen nemen.

Het waren harde tijden voor de bars.” Ook

de focus verschoof, zegt hij. De ene gaybar

opende niet langer naast de andere, maar

zwermden uit over de binnenstad. Iedereen

kreeg zijn eigen straat of wijk. “Dragqueens

vind je nu vooral in Eastside, terwijl de lesbische

gemeenschap amper in Davie Village

vertoeft, maar een soort van eigen, erg populaire

gemeenschap heeft opgebouwd in

Commercial Drive. Die is erg actief. Verschillende

door lesbiennes gerunde evenementen

voorzien talloze sociale ontmoetingen,

inclusief een jaarlijkse lesbienneconferentie,

concerten, hook-up socials, party-cruises

en dansfuiven met speciale dj’s. Bekend is

ook de jaarlijkse zogenaamde Dyke March.”

Commercial Drive, wat vroeger Vancouver’s

Little Italy werd genoemd, is een plek die

wel lijkt te zijn overgenomen door studenten,

schrijvers en andere artiesten. Er hangt

een ‘bohemian vibe’. Veel veganistische

restaurants hebben er hun deuren geopend,

net als koffiebars. Meer relax kan het haast

niet. Geen stress toegelaten in –kortweg –

‘The Drive’, zo lijkt het wel.

“Ach, waar je ook gaat in Vancouver, het is

een erg open gemeenschap”, zegt Angus.

Zeker in de binnenstad. “Hier kan je

overal hand in hand lopen, er kraait geen

haan naar. En op de buitenwijken na, waar

bendegeweld heerst, is ook de relatie met

immigranten bijna vlekkeloos. We hebben

echt geen problemen met hen. Davie Village

is bijvoorbeeld een mix van de LGTBQgemeenschap,

senioren en migranten. Dit is

een erg multiculturele stad. Conflicten zijn er

niet. Agressie tegenover homo’s zie je zelden

of nooit.” Op vrijdagnacht kan ik in nachtclub

Celebrities op Davie Street aanschouwen

hoezeer die multiculturaliteit is geïntegreerd.

Voor de deur staat een lange rij van jonge

homo’s te wachten aan de ingang. Vooral

de Aziatische gemeenschap is daarbij flink

vertegenwoordigd. Ook op de dansvloer

zelf. Zeker zestig tot zeventig procent is van

Aziatische origine. Of dit een homo- dan wel

een heteroclub is, vraag ik me af. “Eigenlijk

symboliseert deze nachtclub de atmosfeer

van Vancouver”, meent Angus. “Je weet er niet

wie homo dan wel hetero is. Nobody cares.

En dat is Vancouver in een notendop. Dat is

de kracht van deze stad. De tolerantie en de

openheid is hier echt torenhoog.”

Het was reeds mijn derde bezoek aan deze

stad, en ook al duurde deze citytrip slechts

drie dagen, mijn gevoel is er niet minder om

geworden: als er ginder iemand wil trouwen

met een roodharige Belgische journalist, ik

ben beschikbaar. Knipoog.

PRAKTISCH

LOGEREN

Vancouver barst van de leuke (boutique)

hotels, maar het is een dure stad. Er zijn

mooie, verzorgde hotels in en rond Davie

Street, zoals The Burrard (theburrard.com)

en Sandman Suites (sandmanhotels.ca).

Ook leuk, maar prijzig, is The Listel in de

winkelstraat Robson Street, een hotel waar

op elke kamer een uniek kunstwerk te

vinden is van een jonge artiest

(thelistelhotel.com). Hotelketens zijn

doorgaans wat goedkoper, maar niet altijd.

VLUCHTEN

ZiZo vloog met Air Canada. Dagelijkse

vluchten vanuit Brussel, met een overstap in

Montreal, of via Londen. Totale vluchtduur,

inclusief tussenstop: 13 uur. Prijzen zijn er

vanaf 699 euro. Info: www.aircanada.com

Tip: Vanuit de luchthaven van Vancouver

neem je best de skytrain naar de binnenstad

(downtown). Dat is het snelste, makkelijkste

en goedkoopste transportmiddel. Een

Experience Pass, waarbij je eenmalig een

bedrag betaalt om vervolgens korting te

krijgen bij toeristische attracties, is geen

slechte investering.

Ter plekke werd alles geregeld door Explore

Canada, powered by Master Tours

(Antwerpen), 03/605.35.02

www.explorecanada.be

LGBT SCENE

Tips en advies over het LGTBQ-leven in

Vancouver vind je op www.gayvan.com.


GRAPHIUS

THE FINE ART OF PRINTING

www.graphius.com

WWW.GRAPHIUS.COM • Eekhoutdriesstraat 67, B-9041 Gent (Oostakker) • ☎ +32 9 218 08 41 • ✉ info@graphius.com

Graphius-Adv-Wave-200x138mm.indd 1 12/12/14 13:33


Robin & Alex

Een heel jaar lang schrijven Alex en Robin elkaar brieven. Startpunt is hun stukgelopen

relatie, en een onbepaald aantal maanden stilte die daarop volgden. Wat dit voor

beiden teweegbrengt, valt nog af te wachten. Als ZiZo-lezer (m/v/a) zit je op de eerste

rij om mee te snuisteren in hun schrijfsels.

Tekst: Sharmila Madhvani & Isha Van Alsenoy

Dag Robin,

Alicante, 16 november 2015

Ik weet niet waarom ik je schrijf.

Heb je nog steeds die blauwe brievenbus? Die waarin

het binnen regent, die niet meer goed sluit omdat de

hoeken van de klep verroest zijn?

Ik kan me zo voorstellen welk gezicht je trekt als je

deze brief vindt. Je mooie, vredevolle trekken meteen

uitgehold. Compleet uit je evenwicht geschopt. Inmiddels

heb je alles vast op een rijtje. Zo ben jij wel. Dus als

ik minder egoïstisch zou zijn, zou ik je met rust laten. Dat

geef ik toe.

Ik beeld me weleens in hoe je leven is. Je huisje, als

je daar nog woont, helemaal in orde. Gezellig. Je zit ’s

avonds aan de eettafel met de boekhouding van je winkel

terwijl je een glas wijn drinkt. Je denkt aan bloemen,

welke te bestellen, welke uit je bestand te schrappen. Je

bent helemaal op die taak gefocust. Altijd zo together, jij.

Het spijt me dat ik al die rust kom bevlekken met mijn

chaos.

Maar het spijt me ook niet.

De hitte hier is soms ondraaglijk. Plus het constante

gekraak van de cicaden. Soms is het alsof die beesten de

warmte in stukjes hakken om er toch nog enige structuur

aan te geven.

Mijn werk gaat goed. Denk ik. Volgende maand stel ik

mijn foto’s tentoon in de galerìa in de stad. Ik verkoop

genoeg. Af en toe werk ik een dag aan het strand.

Stoelen en windschermen verhuren. Ik doe het meer

voor de afwisseling dan voor het geld. Hoewel het geld

welkom is.

Bij de tentoonstelling zit jouw foto, by the way. Van onze

dag samen in Brussel. Je verslikte je in je pizza en er

kwam Sprite uit je neus. Herinner je je dat nog?

We waren nog niet lang samen. Ik maakte de hele

tijd foto’s van jou. Jij maakte er maar eentje, van onze

sandalen, bovenop elkaar gegooid op de kasseien. Nu

zit die foto als verstekeling tussen de mijne. Grappig wel.

Dat vind ik toch.

Ik weet dat je het lang geleden vindt. Te lang geleden. In

jouw wereld is een jaar allicht onoverbrugbaar. Ik vond

het altijd al fascinerend hoe jij de tijd precies beleeft

zoals die is.

Voor mij beweegt de tijd anders. Voor mij is de tijd een

onvoorspelbaar dier. Soms is het alsof ik gisteren nog

mijn laatste ogenblikken met jou doorbracht. Dan zie ik

je glashelder voor me zitten, met je kin op je knieën, in

mijn oude sofa. Zo verdrietig om wat ik je aandeed. Dan

is het alsof ik pas door een gehaktmolen ben gedraaid

en de kater nog moet ondergaan. Dat kan. Dat ik die

kater nog moet ondergaan. Toen je pas was vertrokken,

stond ik enkele tellen stil in het midden van de woonkamer.

Maar dan ruimde ik je berg klamme papieren

zakdoekjes op. En daarna ging het leven verder. Het spijt

me, maar ik heb helemaal niets gevoeld. Misschien voel

ik het nu, met vertraging. Maar op andere momenten

lijkt het allemaal zo lang geleden dat ik me afvraag of

het wel echt is gebeurd. Dan ben jij niet meer dan een

puntje hoog in de lucht, en zou je er net zo goed niet

kunnen zijn. Zoals je je misschien herinnert, geef ik de

voorkeur aan die laatste toestand.

Maar hoe langer ik bij je weg ben, des te korter geleden

lijkt het.

Ik zal het je niet kwalijk nemen als je niet terugschrijft.

Alex

68


OVER DE SCHRIJFSTERS

Sharmila en Isha kwamen elkaar tegen in de marge van de bundel ‘Labyrint’, een kortverhalencollectie

over liefde tussen vrouwen, gepubliceerd door Uitgeverij ’t Verschil (nu Kartonnen Dozen).

Sharmila Madhvani won met haar uitgegeven roman ‘Adem’ in 2013 de La Vita Publishing Debuutprijs.

Zij kruipt in de huid van Alex. Isha Van Alsenoy, ZiZo-columniste en kortverhalenschrijfster,

neemt de rol van Robin op zich.

Alex,

Antwerpen, 30 november 2015

Schrijven valt me zwaar. Het haalt me uit m’n routine.

Ik wil mijn dag het liefst afwerken zoals ik hem heb

gepland, jij weet dat.

Dit weekend zag ik Steen op een feestje. Ik vertelde hem

over je brief. Hij verplichtte me terug te schrijven. ‘Je

hebt jullie affaire (zoals hij ons noemde, weet je nog?)

misschien kunnen afsluiten, maar nu heb je de kans om

er betekenis aan te geven’, zo zei hij. Ik hoop het. Ik zet

die verroeste klep van m’n brievenbus op een kier voor

jouw woorden.

Dat je me liet zitten, deed inderdaad minder pijn dan

mijn zoektocht naar wat ik voor jou heb betekend. Of

we 5 jaar of 5 maand samen waren, is voor mij niet belangrijk.

Wat mijn hart brak, was de onduidelijkheid van

hoe je mij als mens in je hart zou sluiten en meenemen.

Wie ben ik voor jou?

Afsluiten. Jij bent daar goed in. Altijd onderweg. Je ontvlucht

de coulissen van het leven. Je wil schitteren en als

dat niet lukt, trek je er een streep onder.

Strepen snijden.

Zo wil ik niet leven. Ook voor jou wilde ik zo niet leven.

Als ik al streef naar iets, is het naar een eenvoudig soort

geluk. Je weet dat ik de winkel hou omdat ik hem niet

kan lossen. Dat die bloemen kleur geven aan mijn

dagen. Dat ik me al geslaagd voel als Germaine haar

wekelijks boeket komt ophalen, met glanzende ogen.

Hoeveel mannen zouden dat doen voor hun vrouw die

ze tot weduwe maken? Zorgen dat ze voor de rest van

haar leven elke week verse bloemen op de schouw kan

zetten? Zulke kleine dingen zijn mij zoveel waard. Dat is

het soort geluk dat ik zoek.

tijd. Ik heb het voor het uitkiezen. Nee, lieve Alex, ik doe

er niet aan mee.

Ik neem het je niet kwalijk, dat je koos voor Spanje, voor

‘wilder, warmer en meer uitdaging’, zoals je zelf zei toen

je me liet zitten. Je zei dat je je nog niet kon settelen,

dat je onrustig bent. Fernweh in de ziel. Voor mij ben je

geen egoïst. Je zoekt.

Ook de chaos vergeef ik je. Die vind ik charmant. Soms

ratelde je, soms struikelde je over je eigen woorden. Je

kon de drukte in je hoofd niet aan. Als de warmte je rust

brengt, of toch een deel van de ruis in slaap soest, ben

ik al blij.

‘De tijd grijnst als een vriendelijke dief’. Het zijn niet mijn

woorden, het zijn die van Wannes Van de Velde. Tijd laat

zich inderdaad niet vangen. Hij glipt je door de vingers

op de beste momenten en op andere weigert hij te

vertrekken en schuurt hij teder je net helende wonden

weer open. (Dat de tijd heelt, is trouwens het stomste

cliché dat ik ooit heb gehoord.)

Eerlijk? Ik ben blij dat je schreef. Blij dat Steentje me

aanmoedigde toch terug te schrijven. Misschien kunnen

je woorden mij meer soelaas geven dan ik tot nog toe

had. Het voelt alsof we weer terug contact hebben.

Tastbaar bijna. Ooh… wat mis ik je aanrakingen… Ik laat

me meeslepen, sorry.

Ook ik probeer me je gezicht voor te stellen terwijl je

mijn brief leest. Verbazing, omdat ik toch terugschreef.

En je zal iets voelen dat onaf is, ook al dacht je dat ik het

netjes, zoals ik met alles doe in het leven, een plaatsje

had gegeven. Nee, dat is me niet gelukt. Onze affaire

blijkt geen collectie lentebloeiers te zijn, die ik volgens

tint orden en vervolgens in de uitverkoop zet.

Wat beteken ik voor jou vandaag? Wat was de aanleiding

om me te schrijven? Het lijkt alsof je je rugzak

uitschudt op mijn tafel: egoïsme, chaos en ongrijpbare

Jij bent mijn liefste passant. Graag lees ik wat je bezielde

om bij mij te passeren.

Robin

69


PETER

POSITIEF

Leef alsof je er morgen niet meer bent

Peter Dombret heeft een boek geschreven: ‘Peter Positief’. Gezien de ontelbare

exploten die de man al op zijn naam heeft staan, hoeft dat niet te verwonderen.

En hij heeft best wel wat te vertellen, deze meneer.

70

Tekst: Frank Gout - Foto: Luc Grobben


Het eerste deel van het boek geeft een

kleurrijke beschrijving van de comingoutperiode

van Peter. Voor een generatiegenoot

die dezelfde obediëntie - met

dank aan Bart De Wever - is toegedaan

leest dit hele coming of age-verhaal als een

opsomming van gebeurtenissen, etablissementen

en andere locaties waar je van

de ene aha-erlebnis in de andere flikkert.

Al die tenten in de Van Schoonhovenstraat,

de ene al, euh, ludieker dan de andere, de

Viertap in Rillaar, ...

Daarnaast deinst hij er niet voor terug om

zijn seksuele ontdekkingstocht in geuren

en kleuren te beschrijven; ‘Vijftig tinten grijs’

is er, inderdaad, maar een grijze bedoening

tegen. De toon is gezet: een saai boek met

droge commentaar over hoe te leven met

een hiv-diagnose is dit zeker niet, eerder

integendeel; het is meer een handleiding

waarin je leest hoe hiv heden ten dage

geen of nauwelijks nog een belemmering

hoeft te betekenen om een rijk gevuld

leven te leiden.

Peter werd in 1995 besmet, zeg maar

gerust bewust, door zijn toenmalige vriend,

in een tijd dat deze diagnose heel wat dramatischer

was dan nu. De medicatie stond

lang niet zo goed op punt als nu, en had

ook meer bijwerkingen. Daarin ligt heden

ten dage wellicht een verklaring voor de,

nog steeds, drie besmettingen per dag in

ons land. Met PEP en PREP achter de hand

- redmiddelen tegen een hiv-besmetting,

respectievelijk na en voor een risicovol

seksueel contact, en een medicatie die de

doodsdreiging heeft weggenomen, kan

het mensen blijkbaar minder schelen als

ze toch geïnfecteerd raken. En dat is geen

goede evolutie, vindt Peter. Het mag dan

verworden zijn tot een chronische ziekte, je

geraakt er wel nooit meer van af en je moet

de rest van je leven medicatie nemen... er

zijn leukere dingen te bedenken.

WE GEVEN ALLESBEHALVE OP

Tekenend voor de positieve manier

waarop Peter in het leven staat, is de

manier waarop hij verhaalt over zijn zware

motorongeluk met een jaar revalidatie en

een vier centimeter korter been tot gevolg.

Noem dat maar gerust een drama waar een

beetje regisseur nog een tranentrekkende

documentaire uit zou kunnen destilleren,

maar neen, het hele incident krijgt nauwelijks

één bladzijde toebedeeld als een fait

divers.

Ook zijn zakelijke carrière leest als een, tja,

rollercoaster: de ene uitdaging is nauwelijks

overwonnen of er dient zich alweer een

nieuwe opportuniteit aan. En net als je

denkt dat hij toch wat tot rust lijkt te zijn

gekomen, lees: dezelfde zakelijke activiteit

sinds alweer een aantal jaren heeft, moet

je je de bedenking maken dat je zijn laatste

exploot in handen houdt. En daar houdt

het nog niet op: achterin het boek vind

je een bucketlist waar een gemiddeld

Duracell-konijn nog uitputtingsverschijnselen

van zou gaan vertonen.

INFORMATIEF, ZEKER

Het boek bevat heel wat informatieve

kadertjes. Voor iemand die met de materie

niet of minder bekend is, komt dat goed

van pas. Een bewering is echter een beetje

ongelukkig geformuleerd: “Zelfs als je geen

significante klachten hebt, hoef je met de

diagnose hiv niet meer te werken in België,

al wil de minister van Volksgezondheid daar

verandering in brengen.” Peter bedoelt hier

uiteraard niet mee dat een seropositieve

status een vrijgeleide is om nooit meer te

hoeven werken, wel dat hiv geen rem hoeft

te betekenen op je professionele leven.

Vrolijk, nou ja, aan het werk blijven is dus

de boodschap. Hij is er ook geen dag voor

thuisgebleven.

TWEEDE COMING-OUT

Een andere quote daarentegen vind ik dan

weer heel goed, eentje die tot nadenken

stemt. Eerder in het boek kom je het relaas

van zijn eerste coming-out ten opzichte

van zijn ouders tegen, die, putting things

mildly, er niet bijzonder subtiel aan toeging:

“Vader, moeder, ik ben samen met

een jongen, ik ben dus homo. Als jullie er

niet mee akkoord zijn, ben ik meteen weg

en zien jullie me nooit meer.” Een eerste

prijs voor tact gaat die verklaring niet

snel winnen, nee. Maar al doende leert

men. Dus als de tweede coming-out zich

aandient, beseft Peter dat hij het pad wat

moet effenen als hij dit slechte nieuws

moet brengen. Toch vindt hij naderhand

dat het beter had gekund: door het geven

van genoeg informatie aan je gesprekspartner,

wie dat ook moge zijn, krijgt deze de

tijd wat op adem te komen en het beter te

plaatsen, ongeacht of het nu hiv is dat je

treft, of kanker, MS of eender welke andere

‘dramatische’ aandoening. Jij hebt het in de

tussentijd kunnen plaatsen, wat kunnen relativeren

hopelijk, maar dat zomaar plompverloren

voor iemands voeten gooien, kan

hard aankomen.

HEB IK NOG RECHT OP SEKS, OP EEN

RELATIE?

Het antwoord daarop is uiteraard ‘ja’, maar

makkelijk is anders. Peter geeft toe dat hij

toch drie jaar met die vraag heeft geworsteld.

Hijzelf heeft nu alweer lang een

stabiele relatie, is zelfs getrouwd, maar als je

nog in de categorie loslopend wild valt, is

dat disclosure moment bij een casual date

‘die misschien toch wat meer zou kunnen

worden’, altijd een lastige evenwichtsoefening.

Maar goed, zijn verhaal bewijst dat het

wel degelijk kan.

POSITIEF LEVEN MET HIV

Het woord positief komt behoorlijk veel

voor in dit boek, of wat had je gedacht?

De seropositieve status komt natuurlijk

uitgebreid aan bod, maar het positief in het

leven staan nog veel meer. In het hoofdstuk

‘Peter Power’ vertelt hij daar meer over. En

wees gerust, hij mag een expert ter zake

genoemd worden.

WE GAAN VOOR NEUTRAAL

Van positief naar neutraal, wat bedoelt hij

daarmee? Het is nogal eenvoudig eigenlijk:

een seropositieve mens die trouw zijn medicatie

neemt - en met de huidige medicijnen

zijn dat geen heksentoeren meer zoals vroeger

- wordt na verloop van korte tijd ondetecteerbaar:

het virus is dermate onderdrukt

dat het in het bloed niet meer te vinden is.

De seropositieve is op dat moment eigenlijk

seroneutraal en ongevaarlijk voor zijn/haar

seksuele partner. Hopelijk vindt deze nieuwe

term ingang en helpt het om de drempel

te verlagen om het te durven zeggen. Want

daar blijft een groot probleem: als mensen

niet wéten dat je hiv-positief bent, of hivneutraal,

kunnen ze je ook niet helpen ...

De eenzaamheid die vele homo’s vijftig

jaar geleden ondervonden, loert weer om

de hoek, zij het in een andere vorm. Het is

nodig daar waakzaam voor te blijven.

KORTOM

Er valt nog veel meer te vertellen. Er komt

nog zoveel meer aan bod in dit boek. Maar

dat mag je zelf ontdekken. We verklappen

hier lang niet alles. Bovendien steun je

verschillende goede doelen door dit boek te

kopen, dus doén.

‘Peter Positief’ van Peter Dombret is

verschenen bij Uitgeverij EPO. ISBN:

9789462670488

71


Mensen met

depressie

hebben zeker

levenslust

Timothy vond de weg naar de hulpverlening

Jarenlang werd het leven van

Timothy Jacobs beheerst door

sombere gevoelens. Hij was

getraumatiseerd door de vechtscheiding

van zijn ouders en het

seksueel misbruik in zijn vroege

jeugd. Timothy wist echter niet

hoe hij over zijn gevoelens kon

praten en sloot zich af. De somberheid

nam volledig bezit van

hem. In 2015, na twee suïcidepogingen,

zette hij de stap naar de

hulpverlening. Door in therapie

te gaan voelt hij zich niet langer

alleen en krijgt hij de middelen

aangereikt om de levenslust te

hervinden.

Tekst: Dennis De Roover - Foto: Trui Hanoulle

“De somberheid stak de kop op toen ik ongeveer

veertien jaar was”, vertelt Timothy. “Ik

merkte dat ik een vreemd gevoel had dat de

medeleerlingen niet hadden. Dat gevoel zat

vooral in de buik. Het kwam en ging. Soms

kwam het gevoel geleidelijk, soms overviel

het me plotseling. Ik kende ook vreugdepieken.

Het was een golfbeweging. Ik durfde er

niet over te praten. Iedereen om me heen

leek gelukkig en ik was dat niet. Ik ging er

vanuit dat die somberheid bij de puberteit

hoorde. Ik dacht ook dat die neerslachtigheid

te maken had met het groeiende besef

dat ik homo was, maar uiteindelijk had

het ook daar niets mee te maken. Mensen

wisten al heel vroeg dat ik op jongens viel.

Ik had geen probleem om dat te aanvaarden

en anderen maakten er evenmin een

probleem van. Ik gaf geen gehoor aan die

neerslachtigheid.”

72

Hoe verliep je jeugd?

Timothy: “Voor mijn tiende is er heel wat gebeurd.

Ik werd seksueel misbruikt. Vanaf mijn

vijfde stond ik er vrijwel alleen voor. Thuis

miste ik stabiliteit. Ik zat als kind middenin

een vechtscheiding. Er zijn enorm veel

leugens verteld. Mijn vader manipuleerde

me ten opzichte van mijn moeder. Ik werd

als wapen tegen haar gebruikt. Wanneer

je vader op jonge leeftijd tegen je zegt: ‘Je

moeder ziet je niet graag’, dan geloof je dat.”

“Van mijn zesde tot mijn dertiende heb ik

bij mijn grootouders langs moederskant

gewoond. Regelmatig kwam ik te laat op

school, omdat ik maar met moeite uit bed

raakte. Mijn grootmoeder sleurde mij er dan

uit. In haar ogen waren dat puberteitsgrillen.


Zij had niet door dat ik me rot voelde. Ik zette

een masker op. Ik bleef doorgaan en lachte,

terwijl ik me vanbinnen heel slecht voelde.”

“Ik was redelijk rebels. Ik lachte met de leerkracht.

Als ik een nota kreeg, ondertekende

ik die zelf wel. Aan huiswerk had ik geen

boodschap. Ik behaalde slechte punten

tijdens het schooljaar, maar tijdens de

examens waren mijn resultaten fantastisch

goed. In mij zat een woede die ik, naar ik

vermoed, zo uitte. Ik weet het onderbewust

aan alles wat er voor mijn tiende was

gebeurd.”

En buiten de school?

Timothy: “Toen ik veertien jaar was, begon ik

als jobstudent in de horeca te werken. Daar

heb ik me compleet op gestort. Ik klopte

mijn uren op het werk, en kwam thuis. Ik

dronk een wijntje, rookte een jointje en was

ontspannen. Ik kroop in bed en de volgende

dag vertrok ik terug naar het werk. In de

horeca is er altijd wat gaande, waardoor

ik ook niet de kans kreeg om intens na te

denken over bepaalde zaken. Als ik vrije tijd

had, sportte ik of ging ik uit. Die activiteiten

luchtten niet echt op; het was eerder een

pauzeknop die je indrukte.”

Welke rol speelden drugs?

Timothy: “Het begon op mijn veertiende

met een jointje dat ik samen met vrienden

rookte. Ik merkte meteen dat ik me een

compleet andere persoon voelde. Alles

werd rustig. Ik had de valse indruk dat ik

tot mezelf kwam. Wiet schakelt natuurlijk

een hele hoop gevoelens en gedachten

uit. Tot mijn vijfentwintigste heb ik heel wat

drugs gebruikt. Ik heb nergens nee tegen

gezegd. Veel leerkrachten hadden wel iets

in de gaten maar zeiden er niets van. Er

waren weinig leerlingen op school en ze

wilden hun leerlingenaantal op peil houden.

We gingen tijdens de middag naar buiten,

kochten een fles wijn en drugs. In die kleine

klas zaten vele leerlingen stoned. Niemand

maakte er een opmerking over. De school

is natuurlijk niet voor alles verantwoordelijk,

maar had wel kunnen ingrijpen.”

Merkte thuis iemand iets op?

Timothy: “Ik had geen sociale controle

omdat ik bij mijn grootouders opgroeide.

Ik was veertien jaar en vrijdagavond stond

ik in de discotheek wodka te drinken. Toen

ik veertien jaar was, ben ik bij mijn vader

gaan wonen. Hij deed nachtwerk en was om

zeven uur ’s avonds de deur uit. Ik heb daar

gebruik van gemaakt.”

“Samenwonen met papa was een verschrikkelijke

periode. Het liep voor geen meter. Hij

was zelf vaak somber. Toen ik zeventien jaar

was, kwam ik op een dag terug van school.

Er lag een papiertje op tafel: ‘Ik trek de

wijde wereld in. Trek uw plan. Pa.’ Daarnaast

lag een brief van de notaris dat ik over

twee dagen het huis uit moest. Mijn vader

had de huur niet betaald. Ik heb het huis

leeggehaald. Ik ben gaan aankloppen bij

mijn mama die me met open armen heeft

ontvangen. Daar heb ik een jaar gewoond.

Ze is vervolgens vertrokken naar Amerika

met mijn stiefvader voor zijn werk. Ik ben

toen samen met Sien, een goede vriendin,

naar Gent getrokken. We hebben tien jaar

samengewoond.”

Had je relaties met jongens?

Timothy: “Toen ik tweeëntwintig was, kende

ik mijn eerste grote verliefdheid. Voor het

eerst slaagde ik erin een basis te creëren.

Het was een liefdevolle relatie. Iets dat ik

thuis niet had gekend. Ik heb die jongen

tweeënhalf jaar gezien. De relatie ging

op en af. Er is veel in gebeurd. ‘Je ben niet

open’, kreeg ik vaak van mijn vriend te horen

terwijl ik wel de indruk had dat ik hem veel

vertelde. Achteraf bekeken, besef ik dat mijn

depressie en de trauma’s die ik thuis had

opgelopen daar alles mee te maken hadden.

Ik had moeite om hem te knuffelen, omdat

ik als kind misbruikt ben. Ik schrok wanneer

hij mij wilde aanraken. Daardoor voelde hij

zich natuurlijk afgewezen. Opeens werd die

relatie afgebroken en ik stortte andermaal in

een zwart gat.”

“Na die relatiebreuk heb ik me twee jaar

rotslecht gevoeld. Mijn vrienden wilden me

opbeuren. Op een avond liet ik me door hen

overhalen om uit te gaan. Ik heb toen xtc

genomen en heb een bad trip gehad. De

drugs gaven me een kunstmatig zelfvertrouwen.

Ik heb toen een suïcidepoging ondernomen.

Sien was ongerust. We waren samen

uitgegaan en ik was naar huis vertrokken. Ze

heeft me thuis gevonden. De hulpdiensten

zijn niet gekomen. Sien en ik kwamen overeen

om het tussen ons te houden. Niemand

anders wist van die suïcidepoging.”

Hoe reageerde Sien op je suïcidepoging?

Timothy: “Zij steunde mij enorm, maar

maande me niet aan om erover te praten. Ze

heeft een aantal keer gesuggereerd om hulp

te zoeken. Ik heb dat lange tijd afgeketst. Ik

had een compleet verkeerd beeld van de

psychiatrie. Nu heb ik afgeleerd zo koppig

te zijn als toen. Vanaf mijn veertien jaar had

ik muren om me heen opgetrokken. Als ik

al moeite heb om deze te slopen, dan is het

voor een ander nog veel moeilijker, zeker als

die persoon daarvoor niet is opgeleid.”

Duurde het lang eer je aan een nieuwe

relatie begon?

Timothy: “Ik ben tien jaar single geweest. De

zin om te flirten ontbrak. In oktober 2014

was er jongen, Thabit, die heel graag met

me wou afspreken. Voor het eerst slaagde iemand

erin om tot mijn kern door te dringen.

Ik was tot over mijn oren verliefd. Thabit had

een groot bewustzijn van zichzelf en zijn

omgeving. Hij droeg zelf ook veel persoonlijke

bagage mee. Mijn inzinkingen ontgingen

hem niet. Tegen het einde van de relatie liet

ik me helemaal gaan in mijn neerslachtigheid,

want ik kon op hem terugvallen. Hij

vond dat natuurlijk helemaal niet fijn. Hij

heeft samen met mij een regressieoefening

gedaan, waarbij je via een tekening teruggaat

naar je jeugd. Ik deed mijn ogen dicht

en hij droeg mij op om me in te beelden dat

ik terug vijf jaar was. Die oefening is echter

compleet verkeerd afgelopen. Hij schrok

enorm van wat er allemaal opeens naar buiten

kwam. Daar was hij niet op voorbereid.

Hij had voor een spiritueel bedrijf gewerkt,

maar was helemaal niet opgewassen om de

nazorg op zich te nemen.”

“Hij heeft zoveel in mij losgemaakt, waardoor

ik ook een enorme woede op hem heb

geprojecteerd. We hadden een felle ruzie.

In februari 2015 is de relatie afgesprongen.

Ik begrijp dat Thabit niet meer met me

wil spreken. Ik aanvaard het, zonder er mij

verder slecht bij te voelen. Die woede moest

er ooit uitkomen. Natuurlijk betreur ik dat

de relatie voorbij is. Anderzijds heeft het mij

geholpen om een drempel te overschrijden.”

“Begin 2015 heb ik een tweede suïcidepoging

ondernomen. Ik had afgesproken met

vrienden, maar ben thuis niet vertrokken. Ik

had voorbereidingen getroffen om uit het

leven te stappen, maar het is nooit zover

gekomen. Mijn vrienden waren ongerust

en zijn naar mij thuis gekomen. Ze stonden

voor de deur, maar ik deed niet open. Via de

buren zijn ze binnengeraakt en hebben kunnen

verhinderen dat ik een nieuwe poging

ondernam.”

“Ik wou niet dat mijn relatie met Thabit voor

niets was geweest. Ik wilde er nog goede

herinneringen aan overhouden. Ik ben

op mijn fiets gesprongen en ben naar het

Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain gereden.

‘Ik heb hulp nodig, anders ga ik hier niet

lang meer rondlopen’, zei ik tegen hen. Ze

konden me niet direct opnemen, want de

wachtlijsten in de psychiatrie zijn enorm

lang. Ze hebben me doorgestuurd naar

een psycholoog. Hij heeft me een opname

voorgesteld. De eerste veertien dagen werd

ik volledig opgenomen. Vervolgens kon ik

73


Die partner zal af en toe enorm veel begrip

moeten tonen. Mensen met depressie hebben

zeker levenslust. Ik ben ervan overtuigd

dat veel mensen met een depressie, willen

leven. Duistere gedachten kunnen echter

heel overheersend worden. Daarom heb je

meerdere middelen nodig om de levenslust

te omarmen. Velen hebben een compleet

verkeerd beeld van mensen in de psychiatrie.

Ik had datzelfde beeld van mensen

in dwangbuizen. Die extreme beelden zijn

ontkracht door in therapie te gaan.”

74

als dagpatiënt komen. Dat kwam goed uit,

want ik woon vlak in de buurt.”

Wat waren je eerste indrukken over de

therapie?

Timothy: “De eerste zes weken noemen ze

oriëntatie. Daarbij ga je op zoek naar wie je

nu bent en wat je huidige problemen zijn,

zonder al naar oplossingen of de oorsprong

van de problemen na te denken. Daarna

ben ik in een groep terechtgekomen die

‘groei’ heet. Veel mensen die thuis een moeilijke

situatie hadden of trauma’s hebben

opgelopen in hun jeugd belanden daar. In

die groep ga je terug naar de geboorte en

doorloop je alle momenten van je leven. Het

duurt drie maanden. Dan ga je echt aan de

slag met die trauma’s. Ik begon te begrijpen

waarom ik in het verleden op een bepaalde

manier op gebeurtenissen reageerde. Ik

begreep eindelijk dat niet alleen ik met die

sombere gevoelens leef. In die groep leerde

ik gelijkgestemden kennen. Jaren voelde ik

me een slachtoffer, nu voel ik me een overlever.

Door in de slachtofferrol te kruipen hou

je het sombere gevoel natuurlijk in stand.”

“Mijn zelfbeeld was heel laag. Ik ondernam

vroeger veel om aandacht te krijgen. Die

bevestiging deed me niets, maar toch bleef

ik ze zoeken. Ik werd thuis niet gestimuleerd

om me te ontplooien. Ik wou altijd dansen

maar kreeg nooit de kans. Op mijn zevenentwintigste

ben ik begonnen met een dansopleiding.

Ik ben daar best trots op. Door

het dansen heb ik een groter zelfbewustzijn

gecreëerd. Dansen helpt om een betere

band met mijn lichaam te creëren, wat ik

daarvoor helemaal niet had. Bij dans komt

veel aanraking kijken. Dat heb ik moeten

leren toelaten. Ik heb een barrière gesloopt

en neem dat mee in mijn dagelijkse leven.”

In welke zin helpt therapie?

Timothy: “Ik heb in mijn jeugd nooit geleerd

te praten over mijn emoties. Ik kreeg vaak

van vrienden te horen dat ik introvert was

als het over gevoelens ging. In het verleden

betrok ik veel zaken op mezelf. Nu neem ik

niet meer alles persoonlijk op. Als iemand

me boos aankijkt op straat, ga ik er niet meer

automatisch vanuit dat het aan mij ligt. Die

persoon kan gewoon met het verkeerde

been uit bed zijn gestapt. Ik beschouwde

het ook als mijn schuld dat mijn ouders

uiteengingen. Mijn vader deed me geloven

dat moeder me niet graag zag. Vandaag heb

ik een goed contact met mama en durf ik

haar ook vragen te stellen. En ik krijg antwoorden.

De puzzel is netjes in elkaar aan

het vallen. De therapie helpt daarbij. Door te

praten met de psycholoog, heb ik geleerd

ik dat de ijkmomenten in mijn leven zich

op mijn vijfde en veertiende jaar situeren.

Toen waren er gebeurtenissen die trauma’s

hebben nagelaten. Die trauma’s moeten

verwerkt worden.”

Hoe zie je de komende maanden tegemoet?

Timothy: “Ik werk de therapie af. Depressie

is een ziekte. Ik zal er gevoelig aan blijven,

maar door de therapie heb ik nu middelen

aangereikt gekregen om de symptomen en

triggers te leren erkennen. Ik kijk er ook naar

uit om met iemand in een relatie te stappen

en vanaf het begin open te kunnen zijn.

Wat motiveert je om dit interview te

doen?

Timothy: “Ik heb mij jaren zo alleen gevoeld

terwijl daar helemaal geen reden toe was.

Ik wil iets doen met mijn ervaring. Indien

ik op mijn veertiende een psycholoog had

opgezocht, was het nooit zover gekomen.

Ook al kan ik misschien maar één iemand

overtuigen dat hij/zij niet alleen is, dan is dit

interview al geslaagd. Ik voel me niet meer

alleen, net door het contact met de medepatiënten.

Ik heb mijn hele verhaal kunnen

vertellen in een groep. En ik weet dat het

verhaal binnen die groep blijft. Dat geeft

een veilig gevoel en doet enorm deugd. Ik

weet dat het contact met de mensen uit die

groep gaat blijven, ook na de therapie. Als je

zelf met sombere gevoelens zit, neem dan

vrienden in vertrouwen of spreek met een

psycholoog. Er is hulp! Er zijn uitwegen uit

de depressie.”

INFO

Heb je nood aan een gesprek of vragen over

zelfdoding? Bij de Zelfmoordlijn1813 staat

er altijd iemand voor je klaar. Elk gesprek

is gratis en anoniem. Bel 1813 of surf naar

www.zelfmoord1813.be.

Zoek je een hulpverlener in de buurt? Surf

dan naar de site van het Centrum Algemeen

Welzijnswerk: www.caw.be.

Met vragen over holebi’s of seksuele

oriëntatie kan je terecht bij de Holebifoon.

Surf naar www.holebifoon.be, stuur een

mail op vragen@holebifoon.be of bel naar

het gratis telefoonnummer 0800 99 533.

Via dat nummer kan je met iemand praten

op maandag, woensdag en donderdag van

18.30 tot 21.30 uur.


YOU DON'T NEED

A SILVER FORK TO

EAT GOOD FOOD.

WWW.FOODSIE.BE

SHOP NOW

Mechelsesteenweg 159 - 2018 Antwerpen - tel. 03 230 78 88 - www.florartes.be


Dat wilde ik wel te weten komen. Ik liet

Patrick eerst even bekomen van zijn overwinning

en gunde hem de roem en de felicitaties

van het publiek. Een kwartiertje later

was hij klaar voor het interview en doken

wij backstage de kleedkamer in. Wij zochten

twee stoelen die vrij waren aan het raam.

Het station Antwerpen-Centraal schitterde

in volle avondglorie op de achtergrond

door de vensters van de prachtige ruimte

op een verdieping van het Radisson Blu

Astrid hotel. Wat kan een mens nog meer

rust geven tijdens een interview?

Jij bent de winnaar van de modellenwedstrijd.

Wat doet dat met jou?

Patrick: “Ik ben vooral trots op mezelf. Je

staat daar tenslotte vrij naakt op een podium

en je beleeft je eigen persoonlijkheid.

Je moet het ook waarmaken met alleen

jezelf.”

Had je voordien nog al eens op een

podium gestaan?

Patrick: “Ik dans al wel eens op een podium.”

76

Patrick van Leeuwen wint

THE LOOK 2015

Zaterdag 5 december 2015 vond de eerste editie van The LOOK

plaats, een modellenwedstrijd voor mannen. Met mijn beste

schoenen aan dompelde ik mij onder in een avond van halfnaakte

en stijlvolle mannen. Na afloop zou ik een interview afnemen

van de winnaar. Mijn beste schoenen bleken echter nog niet

goed genoeg toen de 26-jarige Patrick van Leeuwen uit Den

Haag tot winnaar werd verkozen. Hij heeft namelijk een speciale

band met schoenen. Welke?

Tekst: Thierry Hanan Scheers

Foto’s: Tom Vaes

Was je het ook gewend om in ondergoed

en in zwemkledij op een podium

te staan?

Patrick: “Ja, dat ben ik wel gewend. Ik heb

niet zoveel moeite met naakt. Je wordt zo

geboren. Iedereen ziet wel eens mensen

naakt, of halfnaakt.”

Je komt uit Den Haag. Dat is toch een

hele trip naar Antwerpen?

Patrick: “Inderdaad, maar voordien woonde

ik in Rotterdam. Ik ging met vrienden dan

wel vaker uit in Antwerpen of Amsterdam.”

Hoe ben jij bij The LOOK terecht-gekomen?

Patrick: “Ik ken Destynee Williams (de

organisatrice) van het uitgaansleven. Zij

heeft mij hiervoor gevraagd en ik vond het

wel leuk een vriendin te helpen om dit evenement

op te starten. En uiteindelijk heb ik

nog gewonnen ook.” (zijn ogen schitteren

nog steeds)

Jij bent een surfer en gaat ook naar de

fitness…

Patrick: “Drie of vier keer per week fitness ik

want als je progressie wil maken, moet je er

wel wat voor doen. Voor mij is dit belangrijk.

Sporten is ook mijn manier om mij ergens

aan vast te houden, want ik kom uit een

moeilijke fase in mijn leven. Surfen doe ik

in Scheveningen. Dat is een grote hobby.

Het probleem is dat je in Nederland voor de

betere golven ‘s winters het water in moet.


Daarvoor draag je meestal een wetsuit. Ik

heb eerlijk gezegd toch liever de zon, maar

in de zomer zijn de golven slechts een

metertje hoog, net goed om te beginnen.

Ik zou eens een keertje moeten doorzetten

om op vakantie te gaan en het surfen

verder op te nemen.”

Reis jij dan nooit naar het buitenland?

Patrick: “Jawel, ik hou van reizen. Ik heb best

wel wat vrienden die in het buitenland wonen.

Dat komt altijd goed uit om eens een

ticketje te boeken zonder dat dit teveel geld

kost. Ik hou wel van variatie op vakantie en

wil ook steeds wat cultuur meepikken.”

basic gekleed en daar draag ik graag aparte

schoenen onder. Ik doe het omgekeerde

van wat de meesten doen. In de plaats van

een bloemetjesshirt te dragen met daaronder

neutrale schoenen, probeer ik dat om

te draaien.”

Wat ga jij het komende jaar aanvangen

met die titel van winnaar van de eerste

editie van The LOOK?

Patrick: “Dat is mij nog niet helemaal

duidelijk. Ik moet nog even praten met de

organisatie om na te gaan ze precies van mij

verwacht. Maar dat ik hiermee iets wil doen,

dat staat vast.”

Als surfer zou ik denken dat je ook van

het strand houdt?

Patrick: “Ik hou nog meer van de zee. Het

strand spreekt mij iets minder aan, maar de

zee maakt mij heel erg rustig. Dan voel ik

mij een met de natuur.”

Als wij nu binnen tien jaar zouden terugblikken,

wat zouden wij dan zien?

Patrick: “Ik wil vooral zien dat The LOOK

verder is uitgebouwd. Mezelf zie ik tegen

dan vooral gelukkig met de keuzes die ik

heb gemaakt en hoop dat ik niet teveel

spijt heb. En dat ik elke dag activiteiten

onderneem en keuzes maak die mij gelukkig

maken.”

Je ben nog jong, dus je kan nog heel wat

keuzes maken.

Patrick: “Ik kan inderdaad nog veel keuzes

maken, maar soms is het leven toch wel

heel erg kort en onvoorspelbaar, dus

moeten we doen alsof elke dag onze laatste

kan zijn.”

Zijn er bepaalde dromen die je nastreeft?

Patrick: “Ik wil heel graag mijn personal

training uitbouwen. Ik hou ervan om mensen

te helpen. Ik hoop dat ik mensen kan

helpen om hun doel na te streven onder

andere door een te worden met zichzelf en

daardoor een gezonder mens te worden.”

Welke job doe jij nu?

Patrick: “Ik ben inkoper in schoenenmode,

maar mijn personal training krijgt meer en

meer aandacht. Ik wil meer die kant op.”

Je hebt trouwens heel speciale en prachtige

schoenen aan, dat was mij meteen

opgevallen. Heb jij een schoenenfetisj?

Patrick: (lacht) “Ik hou wel van gekke

schoenen aan mijn voeten. Maar heb ik nou

een fetisj met schoenen? Ik ben vaak heel

77


We zijn zo geboren,

een te simpele waarheid?

Homoseksualiteit in wetenschappelijk onderzoek

Is homoseksualiteit aangeboren?

Kunnen dieren homoseksueel

zijn? Is homoseksualiteit een

ziekte of juist nuttig voor een

samenleving? Wat is kenmerkend

voor homofobie en hoe er

tegen in te gaan? Doorheen de

geschiedenis is het voer geweest

voor heel wat biologen,

psychiaters en tal van andere

wetenschappers. Twee Leuvense

filosofen hebben nu opmerkelijk

werk verricht door de geschiedenis

van dat onderzoek samen te

brengen en te becommentariëren.

Tekst: David Schoenmaekers

Foto’s: Sophie Nuytten

Sinds enkele weken kan je in de boekhandel

terecht voor ‘Born this way. Een filosofische

blik op wetenschap en homoseksualiteit’.

Het boek is van de hand van Pieter

Adriaens en Andreas De Block, beiden

verbonden aan het Hoger Instituut voor

Wijsbegeerte van de KU Leuven. ZiZomagazine

sprak met Pieter Adriaens over

hun belangwekkend boek.

78

Andreas De Block en Pieter Adriaens

Laten we met de deur in huis vallen:

wat leert de wetenschap ons over de

oorsprong van homoseksualiteit?

Pieter: “In ons boek concentreren we ons

voornamelijk op wat de biologische en

medische wetenschappen ons te vertellen

hebben over de oorsprong van homoseksualiteit:

de evolutiebiologie, de genetica, de

dierenbiologie en de psychiatrie. Het brede

publiek is enorm geïnteresseerd in de bevindingen

van die wetenschappen. Dat blijkt

onder meer uit het feit dat je op lezingen

vaak de vraag krijgt: ‘is homoseksualiteit nu

aangeboren of niet?’.”

“Het antwoord op die vraag is niet zo

eenvoudig. Geen enkele wetenschapper

gebruikt het woord ‘aangeboren’ nog, want

zoals we uitleggen kan het woord meerdere

betekenissen hebben. Als het gaat over

genetica, is gebleken dat het zeer moeilijk is

om de genen te identificeren die verantwoordelijk

zouden zijn voor het tot stand

komen van homoseksualiteit. In de jaren

negentig was daar zowat een hausse rond,

met onder andere Sven Bocklandt, een

Belg die naar de Verenigde Staten is gegaan

om daar onderzoek te doen, maar hij heeft

die zoektocht opgegeven. Wat we nu weten


is dat heel veel genen een rol spelen, naast

tal van andere biologische factoren, zoals

hormonen, en dat niet alle genen die men

tot nu toe al gevonden heeft een rol spelen

bij de geaardheid van alle homoseksuelen.

Tegelijk weten we dat genen rare dingen

doen: door naar één gen te kijken weten we

eigenlijk niets. Je moet kijken naar de interactie

tussen het netwerk van genen aan de

ene kant en bepaalde toevallige gebeurtenissen

in het leven aan de andere kant.

Bijkomend probleem: wat is dat eigenlijk,

homoseksualiteit? Er zijn enorm veel verschillende

manieren om homoseksueel te

zijn. Er zijn mensen die enkel homoseksueel

gedrag vertonen, maar nauwelijks homoseksuele

verlangens of voorkeuren hebben en

omgekeerd. Dat was de moeilijkheid bij veel

biologisch onderzoek naar homoseksualiteit:

men zet twintig proefpersonen bij elkaar die

zich allemaal homoseksueel noemen, maar

er zijn zoveel verschillende manieren om

homoseksueel te zijn. Als je onderzoek doet

naar zo’n hoop mensen, ga je weinig vinden

omdat die onderling te veel verschillen.”

Homoseksualiteit heeft minstens gedeeltelijk

een biologische oorsprong, maar is

daarom niet onveranderlijk?

Pieter: “‘Genetisch’ mag je in ieder geval

niet beschouwen als een synoniem voor

‘onveranderlijk’. Wat zeker is, is dat biologie

mensen in een bepaalde richting duwt,

maar mensen moeten ook keuzes maken in

hun leven waardoor ze die richting volgen

of er zelfs nog verder in opgaan. Je kiest er

niet voor om homoseksueel te zijn, maar wel

om bijvoorbeeld seksueel contact te hebben

met een klasgenoot of je aan te sluiten

bij een homoseksuele zwemclub. Je hebt

zoiets als levenskeuzes en dat zijn keuzes die

je jarenlang, met allerlei kleine stappen, in

werking stelt.”

“Er zijn heel duidelijk mensen die zeggen:

‘Ik ben zo geboren, ik ben nooit anders dan

homoseksueel geweest’, maar bij sommige

mensen lijkt er ons toch een vormingsproces

aan vooraf te gaan, waarbij toevallige

factoren ook een rol spelen. We vinden wel

dat veel mensen daar behoorlijk zwart-wit

over denken: ze gaan ervan uit dat homoseksuelen

op een gegeven moment vaststellen

dat ze homoseksueel zijn, dat dat iets

is wat out of the blue komt, ‘Oh, tiens, wat

stel ik hier vast’. Het verhaal van het ontdekken

van een homoseksuele geaardheid jaagt

sommige mensen in de gordijnen omdat

het voor hen anders is geweest. We denken

dat ook daar heel wat variatie in zit.”

“We weten niet welke concrete levensgebeurtenissen

een rol spelen in het ontwikkelen

van een homoseksuele geaardheid.

Het zou best kunnen dat rolmodellen

zoals leerkrachten of zangers daarbij een

belangrijke rol spelen. Genen spelen een rol,

hormonen ook, maar evengoed omstandigheden

zoals de school waar je terechtkomt

of een homoseksuele leerkracht.”

Dus zeggen de autoriteiten in Rusland:

“Je mag kinderen niets bijbrengen over

homoseksualiteit, want dat zou van hen

homo’s kunnen maken”.

Pieter: “Als onze seksuele geaardheid deels

veroorzaakt wordt door sleutelfiguren in ons

leven, dan kan je je de vraag stellen hoe dat

precies in zijn werk gaat. Wij geven in het

boek geen antwoord op die vraag, maar er

zijn verschillende mogelijkheden. Zo vind

je in de geschiedenis tal van voorbeelden

van de opvatting dat homoseksualiteit een

besmettelijke ziekte is. In het achttiendeeeuwse

Parijs werden homoseksuelen

opgesloten en terechtgesteld in een afzonderlijke

afdeling van de Bicêtre-gevangenis,

of verbannen naar verre oorden om verdere

verspreiding tegen te gaan. Het was niet

helemaal duidelijk hoe men de aard van die

besmetting precies begreep. Ging het letterlijk

om ziektekiemen, zoals ook vandaag

nog door rechtse lobbygroepen wordt

gesuggereerd, of ging het eerder om een

subtiel beïnvloedingsproces? Voor de eerste

optie bestaat er geen enkel wetenschappelijk

bewijsmateriaal; de tweede optie lijkt

moeilijk te onderzoeken.”

Homoseksualiteit blijft in ieder geval

bestaan, zelfs in die samenlevingen

waar homoseksualiteit met de doodstraf

wordt bestraft?

Pieter: “Het is een feit dat er in elke cultuur

en in elk tijdperk een of andere vorm van

homoseksualiteit werd gerapporteerd,

ondanks de aanhoudende veroordeling en

bestraffing van homoseksuelen. Volgens

sommigen wijst dat erop dat homoseksualiteit

diep in hun natuur verankerd

zit. Wetenschappers zouden zeggen dat

homoseksualiteit gekanaliseerd is. Dat wil

zeggen: het is een eigenschap die nauwelijks

aan verandering onderhevig is in de

loop van de individuele ontwikkeling. Nu is

het best mogelijk dat sommige vormen van

homoseksualiteit sterk gekanaliseerd zijn,

maar het lijkt ons gevaarlijk te zeggen dat

dat voor alle homoseksuelen geldt. Je moet

de optie van veranderlijkheid openhouden,

ten minste voor sommige homoseksuelen.”

“De discussie over aangeboren-zijn is

trouwens erg ideologisch gemotiveerd:

mensen die zeggen dat het een keuze is

en niet aangeboren, zijn erop gebrand

om de morele verantwoordelijkheid bij de

homoseksuelen te leggen. Morele verantwoordelijkheid

veronderstelt een zekere

keuzevrijheid. Iemand die met een geweer

tegen zijn slaap gevraagd wordt een bank

te overvallen, heeft geen keuzevrijheid. Het

is wishful thinking van vele conservatieven

die hopen op die manier de homoseksuelen

te kunnen veroordelen en dat lijkt ons

absoluut verwerpelijk.”

Veel wetenschappers die in uw boek

aan bod komen, waren op ideologische

gronden tegen homoseksualiteit gekant.

In de twintigste eeuw zien we het omgekeerde

bij sommige homoseksuele

wetenschappers.

Pieter: “Dat doet me denken aan het

onderzoek naar pinguïns. Marlene Zuk is

een Amerikaanse biologe die een column

schreef in het vakblad Nature over het misbruik

van pinguïns in allerlei ideologische

debatten. Je hebt aan de ene kant homokoppels

die de mascotte worden van dierentuinen.

Daar worden dan kinderboeken

en stripverhalen over geschreven. Dat wordt

helemaal uitgemolken en gebruikt door

homoactivisten om aan te tonen dat homoseksualiteit

natuurlijk is en dus normaal.

Aan de andere kant heb je de conservatieve

ideologen die in de strikte monogamie van

de mannetjespinguïn een voorbeeld zien.

Dag en nacht bewaken mannetjespinguïns

immers nest en nageslacht. Marlene

Zuk maant aan om daarmee te stoppen:

politieke conclusies trekken uit het gedrag

van dieren, is compleet fout. Zo zijn er ook

wetenschappers die zich wat voorbij hollen

door onderzoek te doen waarvan ze hopen

dat het tot meer aanvaarding van homoseksuelen

zal leiden. Dat is hartverwarmend,

maar onterecht.”

Het boek bevat ook een geschiedenis

van het denken over homoseksualiteit in

de psychiatrie.

Pieter: “Het verhaal over de psychiatrische

geschiedenis van homoseksualiteit staat ons

toe om iets te vertellen over het concept

van ziekte. Die geschiedenis heeft immers

een grote rol gespeeld in het definiëren van

het begrip ‘ziekte’ in psychiatrische handboeken.

Tot in de jaren zeventig was niet

gepreciseerd wat men eigenlijk bedoelde

wanneer men deze of gene toestand als

een ziekte bestempelde. Homoactivisten

slaagden erin om de Amerikaanse psychiatrische

vereniging te laten stemmen over

de vraag of homoseksualiteit al dan niet een

ziekte is. Die stemming was uiteraard enkel

79


mogelijk op basis van een goede definitie

van het begrip ‘ziekte’. Uiteindelijk stemde

de meerderheid voor het verwijderen van

homoseksualiteit uit de lijst van psychische

aandoeningen. Dan was er een hele worsteling

in de jaren tachtig en negentig om

consequent te zijn. Wat dan met masochisme

en pedofilie bijvoorbeeld, kan je die

als ziekten behouden als je homoseksualiteit

eruit haalt? De homoactivisten stelden die

vraag uitdrukkelijk niet, want ze waren bang

hun kans te verspelen.”

Vandaag stellen sommige activisten zich

zelfs de vraag of homofobie geen ziekte

is.

Pieter: “Als het gaat over homofobie zitten

we in een actueel debat. Zodra homoseksualiteit

uit de psychiatrische handboeken

verdween, zijn een aantal homoactivisten

wat te driftig op tafel gesprongen. Ze hebben

geprobeerd om homofobie als ziekte

te laten aanvaarden door de Amerikaanse

psychiatrische vereniging. Dat is nooit

gelukt en we denken terecht. Ten eerste

omdat de term ‘homofobie’ suggereert

dat het om angst gaat, maar dat is niet zo

in de praktijk. Het gaat niet over mensen

die bang zijn dat ze een homoseksueel

zullen ontmoeten, maar over walging, haat,

viscerale afkeer van bepaalde activiteiten of

personen. Ten tweede: door homofobie op

te nemen als ziektecategorie in psychiatrische

handboeken, suggereer je dat het een

individueel probleem is. Het is echter een

maatschappelijk probleem – het zit vervat in

allerlei subtiele codes die onze maatschappij

meegeeft – en we moeten eerder daarop

inzetten als we homofobie willen bestrijden

dan op individuele behandeling. Die term

‘homofobie’ leeft heel sterk en wordt een

beetje kritiekloos gebruikt. We zouden een

ander begrip willen introduceren, met name

‘homonegativiteit’.

Wel zouden we meer onderzoek willen zien

naar negatieve attitudes en hun herkomst.

Hoe komt het dat mensen in een bepaalde

cultuur, in bepaalde omstandigheden, hun

toevlucht zoeken tot negatieve attitudes ten

aanzien van homoseksuelen? Je ziet in de

geschiedenis dat homoseksuelen keer op

keer de kop van Jut zijn. Het woord ‘homofobie’

camoufleert heel die geschiedenis en

de motieven van mensen om zich negatief

te gedragen tegenover homoseksuelen. Dat

belet ons goed onderzoek te doen.”

Wat is uw conclusie over wetenschap en

het leven van homo’s?

Pieter: “Onze boodschap is: verwacht niet

te veel van de wetenschap om te zeggen

wat we moeten doen in ons leven, maar wel

als het gaat over het ontrafelen van de oorsprong

van ‘homofobie’, over onderzoek naar

homoseksualiteit bij dieren, over genen, …”

“Homonegativiteit zal eerder verminderen

door beleidsmaatregelen zoals het homohuwelijk

dan door onderzoek. Doordat mensen

gewoon raken aan homorelaties worden

homo’s deel van de massa. Het is een werk

van generaties. Bij tegenstanders vandaag

kan je misschien al hopen op een zekere

onverschilligheid; in volgende generaties

kan zich een meer positieve houding

ontwikkelen.”

80


AB SOTOly Fabulous!

Queer artiest komt overgevlogen voor SPARKLE

AB SOTO, Abran Soto voor de vrienden, is een rasechte performer. Hij combineert zijn eigen choreografieën

met opzwepende muziek en uitzinnige kostuums. Deze Amerikaanse muzikant met Mexicaanse

roots komt naar SPARKLE op 23 januari. Wie ‘Cha Cha Bitch’ of ‘Keep it movin’ intypt op YouTube, weet het

meteen: hij gaat de fuif gigantisch opzwepen.

Tekst: Dennis De Roover

82

Klopt het dat je eerst een acteercarrière

ambieerde voordat je muziek begon te

maken?

AB SOTO: “Ja. Ik was eerst danser en volgde

acteerlessen. In tussentijd speelde ik mee

in een paar reclamespotjes voor televisie. Ik

hield ervan om op te treden en een verhaal

te brengen via entertainment. Uiteindelijk

besloot ik om te stoppen met audities te

doen voor stereotiepe rollen. Ik nam het

besluit om mijn eigen rollen te creëren, mijn

eigen muziek te maken, kortom mijn eigen

pad te volgen.”

Je kostuums op het podium zien er

steeds geweldig uit. Ontwerp je ze allemaal

zelf?

AB SOTO: “Ik ben afgestudeerd aan een

designschool en behaalde een graad in

modeontwerp. Ik heb heel graag een paar

jaar als designer gewerkt, maar wou altijd al

optreden. Ik kon mijn liefde voor mode, muziek

en dans combineren in mijn performances.

Ik maakte de meeste kostuums van mijn

eerdere shows en stileer ook mijn dansers. Ik

heb altijd al een specifieke visie gehad.”

Je zingt ook over mode. Hoe sta je tegenover

de mode-industrie?

AB SOTO: “Ik hou van mode, maar ik rebelleer

er ook tegen. Ik vind dat mode een

stille performance is die beschrijft wie je

bent. Ik hou vooral van avant-gardemode


en herenmode. Mijn gemoedsstemming

verandert regelmatig afhankelijk van wat ik

iedere dag voel.”

Hoe zou je reageren als iemand zegt:

‘draag dat zeker, want het is in de mode’?

AB SOTO: “Ik zou de bewuste keuze maken

om totaal het omgekeerde te doen.

Individualiteit uitdrukken is voor mij heel

belangrijk.”

Je beide ouders zijn Mexicaans. Je groeide

op in de VS. Heeft dat enig effect gehad

op je artistieke ontwikkeling?

AB SOTO: “Opgroeien in East Los Angeles

heeft mij heel taai gemaakt. Mijn ouders

waren zeer traditioneel en werkten hard

om ons te onderhouden. Het heeft mij zeer

gedreven gemaakt. Ik jaag mijn dromen

na. We luisterden naar heel uiteenlopende

genres muziek tijdens mijn jeugd. Ik wist toen

compleet niet dat het mij zou inspireren in

mijn toekomstige werk. Muziek hielp mij het

leven te begrijpen. Muziek bepaalde mijn kijk

op de wereld.”

AB SOTO: “Ik neem graag iets traditioneel om

het vervolgens compleet te herinterpreteren

om zo mensen aan het denken te zetten. Ik

wil ieder negatief stereotype dat mensen

me willen geven uitdagen. Door dialoog uit

te lokken, wil ik inspireren tot verandering.

Je optredens zijn behoorlijk queer, mogen

we toch zeggen. Hoe reageert een

gemengd publiek erop?

AB SOTO: “Het heteropubliek heeft mijn

muziek en performances omarmd. Ik krijg

vaak te horen dat mensen van mijn shows

houden omwille van de authenticiteit en de

boodschap die ik erin steek. Muziek is universeel

en ik hou van vermaken. Als ik mijn

werkelijkheid beleef, zal dat ook anderen

inspireren om hun waarheid te beleven.”

Je gebruikt regelmatig de uitdrukking

‘Fag Out’. Wat betekent dat?

AB SOTO: “Fag Out is een term die wordt

gebruikt om aan te geven dat je uitbundig

leeft en niet bang bent om jezelf te zijn. Ik

haalde de mosterd bij actrice Parker Posey

die de uitdrukking gebruikte in de film

‘Party Girl’. Ze gebruikte het om tegen haar

vriend te zeggen dat hij zich te gay gedroeg.

Daardoor ben ik heel gay en rebellerend

geworden tegen het idee dat sommige

mensen zaken te gay vinden. Wie kan het

wat schelen? Fag Out! Het is ook de titel van

mijn eerste twee albums: Fag Out Vol.1 en

Vol.2.”

Mensen geven heel uiteenlopende

betekenissen aan queer. Wat betekent

het voor jou?

AB SOTO: “Queer zijn is voor mij authentiek

zijn. Er is geen goede of slechte manier van

queer zijn. De samenleving evolueert en dus

ook de queergemeenschap. Laat ons elkaar

respecteren en open blijven staan voor

nieuwe manieren van denken.”

Wanneer schreef je voor eerst je muziek?

AB SOTO: “Tijdens de kerstperiode in 2008.

Ik schreef in mijn keuken mijn eerste lied

‘Banjee Power’. Ik was thuis tijdens de feesten,

had veel inspiratie en veel te vertellen.

Op dat moment moest ik alles wat er in mijn

gedachten opdook neerschrijven. Dat was

een zeer verlossende ervaring. Ik voelde me

nadien veel lichter.”

In je muziek zit veel stadstaal. We hebben

zelfs beroep moeten doen op Urban

Dictionary om sommige teksten te

ontcijferen. Waar haal je die fantastische

woorden en uitdrukkingen vandaan?

AB SOTO: “Ik haal veel inspiratie uit mijn

omgeving en gesprekken met mijn vrienden.

Soms kan een woord mij aanzetten

tot een lied of een video. Door mijn muziek

kunnen anderen mij leren kennen. De

teksten beschrijven alle aspecten van mijn

persoonlijkheid.”

Je komt naar SPARKLE, een evenement

ten voordele van de Holebifoon. Een

hulplijn voor iedereen die vragen heeft

over seksualiteit, seksuele identiteit,

genderidentiteit… Wat denk je van zo’n

hulplijn die zich specifiek op holebi’s

richt?

AB SOTO: “Ik vind het heel belangrijk dat het

welzijnssysteem oog heeft voor holebijongeren.

We moeten anderen helpen te

begrijpen dat het oké is om jezelf te zijn.

Het is heel belangrijk dat mensen ergens

terecht kunnen voor hulp en advies. Eén

gesprek kan maken dat iemand zich veilig

en begrepen voelt. Iemand hebben om mee

te praten kan een mensenleven veranderen.

Ik weet hoe het is om te voelen dat mensen

je niet begrijpen. Gelukkig kan ik mijn ervaringen

met anderen delen.”

Iedereen heeft wel eens zijn mindere momenten.

Wat doe je wanneer je erdoor

zit?

AB SOTO: “Als jonge kerel begreep ik mijn

seksualiteit niet. Ik was heel triest, verborg

me in mijn kamer, en zong en danste tot

ik me beter voelde. Daardoor voelde ik

me levend en vrij. Vandaag luister ik naar

muziek of ga ik naar de fitness om me goed

te voelen. Ik breng ook graag tijd door met

boezemvrienden die me begrijpen.”

Is dit de eerste keer dat je in België komt

optreden?

AB SOTO: “Ja. Ik ben zeer opgewonden! Ik

kom een aantal liedjes brengen uit mijn

nieuwe album ‘Mr Soto’. Daarnaast zal ik

een paar klassiekers uit mijn eerste album

brengen, zoals ‘Fashionz’. Ik ben heel blij

met de reactie die mijn nieuwe album heeft

gekregen. De eerste single ‘Cha Cha Bitch’ is

viraal gegaan. Ik heb het geremixt met Ru-

Paul (de bekende dragqueen die haar eigen

talentenshow voor dragqueens heeft, red.).

Die remix verschijnt begin 2016.”

We hebben heel wat om naar uit te

kijken. Tot in Gent!

SPARKLE vindt plaats op 23 januari 2016

in Concertzaal Vooruit. Tickets zijn online

verkrijgbaar via www.sparkle-event.be. De

opbrengst van SPARKLE gaat volledig naar

de werking van de Holebifoon.

Bij de Holebifoon kan je terecht met vragen

over holebi’s of seksuele oriëntatie. Surf

naar www.holebifoon.be, stuur een mail

op vragen@holebifoon.be of bel naar het

gratis telefoonnummer 0800 99 533. Via

dat nummer kan je met iemand praten op

maandag, woensdag en donderdag van

18.30 tot 21.30 uur.

#SPARKLE2016

83


Van HAUTE COUTURE

tot GAY PORNO

Robert Richards’ strelingen op papier

Robert Richards (74) is een

Amerikaans illustrator. Hij

maakte niet alleen tekeningen

voor de modewereld in de jaren

zeventig, maar ging ook aan de

slag als tekenaar van erotische

afbeeldingen voor verscheidene

homotijdschriften. Er verschijnen

nu twee boeken met zijn

werk: ‘Seduction’ en ‘Gods of

Erotica’. ZiZo sprak met Richards

over zijn werk en leven.

84

Tekst: Dennis De Roover


Je bent opgegroeid in de Amerikaanse

staat Maine. Hoe was je jeugd?

Robert: “Maine heeft een prachtige kustlijn.

Ik ben echter niet in een luxueuze omgeving

opgegroeid. De vensters in ons huis

boden geen mooi uitzicht. Mijn familie en

ik woonden in Sanford, een kleine stadje in

het binnenland. Mijn vader werkte er in een

textielfabriek, mijn moeder in een schoenfabriek.

We waren heel arm. Na een tijd

opende mijn vader een bouwmarkt in het

Franstalige centrum van de stad. Ik leerde

pas Engels toen ik zes jaar was.”

“Ik had al snel mijn eigen kijk op de wereld

en had een artistieke aanleg. Ik leerde om

een inwendig leven te leiden. Mijn verbeelding

hield me gaande. Ik trok me terug in

mijn eigen kamer om te tekenen. Tijdschriften

waren mijn grote passie. Ze toonden me

de wereld waarin ik wou leven.”

Gaf tekenen je ruimte?

Robert: “Mijn verbeelding was het enige wat

ik had. Ik bekeek de vrouwen in de chique

modebladen en tekende hen na. Een artiest

worden leek onmogelijk, maar ik wist dat ik

dit voor de rest van mijn leven wou doen.

Tekenen was mijn enige grote talent.”

“Ik ging eerst naar school in het getto. Toen

ik naar het gymnasium ging, werd ik me er

echt van bewust dat ik artistieke aanleg had.

Een heel aardige lerares, Hazel Harrifon,

vond dat ik een ruw talent had. Ze was zeer

behulpzaam: ze zorgde dat ik niet moest

meedoen in lessen waar ik niet thuishoorde

en dat ik meer uren in de kunstklas kon

doorbrengen.”

Hoe ervoer je de tijd in het gymnasium?

Robert: “Ik ging naar het gymnasium toen

ik elf jaar was. De meeste leerlingen gaan

er echter pas naartoe wanneer ze veertien

zijn. Door veel te lezen en individueel te

studeren, kreeg ik een voorsprong. Ik werd

gepromoveerd en mocht meteen drie

schooljaren hoger aansluiten. Mensen

respecteren je wanneer ze weten dat ze je

kunnen gebruiken. Wanneer je hen iets kan

aanbieden dat zij niet kunnen. Dat was mijn

wapen. Als iemand een kunstopdracht had,

kwamen ze naar mij.”

Heb je hogere studies gedaan?

Robert: “Ik stuurde naar verschillende scholen

tekeningen met begeleidende brieven.

Ik kreeg een studiebeurs aangeboden door

een school in Boston. Mijn ouders lieten me

gaan. Ze wisten dat ik niet gelukkig was in

Sanford, dat ik het thuis niet zou uithouden.

Ik had ook de indruk dat ze beschaamd

over mij waren. Ik sportte niet. Ik had zeer

weinig vrienden en achteraf bleken die nog

allemaal homo te zijn. Hun kind voldeed

alleszins niet aan hun verwachtingen.”

“Ik aardde niet op de school in Boston. Die

traditionele, ernstige opleiding was niet aan

mij besteed. Zonder het iemand te zeggen,

stopte ik met de opleiding. Ik wandelde

door Newbury Street in Boston, een chique

winkelstraat. Ik stapte gewoon de winkels

binnen, vroeg naar de eigenaar, stelde me

voor en zo geraakte ik aan werk. Ze vroegen

mij om promotiemateriaal te tekenen. Andere

winkels zagen mijn werk en boden mij

ook jobs aan. Toen ik zestien jaar was, kon ik

al leven van mijn kunst.”

“Met slechts tweehonderd dollar op zak ben

ik naar New York verhuisd. Ik kende er niemand.

Pas toen ik er aankwam, hoorde ik dat

een vriend uit de kunstschool ook zijn studie

had stopgezet en in de Big Apple was gaan

wonen. We zijn toen samen gaan wonen.

Samenleven met een artiest was motiverend.

Ik begon als freelancer. Voor een krant

die voor het eerst modenieuws bracht,

maakte ik een tekening. Een eenvoudige,

maar dramatische tekening van een zwarte

jurk. De redactie plaatste mijn tekening op

de voorpagina. Ik heb die tekening in twee

uur gemaakt, maar dankzij dat werk is er een

wereld voor mij opengegaan. De tekening

werd opgepikt en was heel zichtbaar. Ik

kreeg aanbiedingen om tekeningen van

modecollecties te maken.”

Wat voor werk deed je in de modewereld?

Robert: “Ik begon in de jaren zeventig modeillustraties

te maken. We spreken van het

tijdperk vóór de digitale fotografie. Illustraties

waren de belangrijkste en snelste manier

van communiceren in de modewereld.

Filmrolletjes moesten natuurlijk ontwikkeld

worden. Wanneer er in Parijs op dinsdag

een modedefilé was, kon je met illustraties

het verhaal op donderdag in een krant in

New York brengen. Ik tekende de kleding

tijdens de modeshows. De modewereld was

toen nog anders. Veel modehuizen wilden

niet dat er foto’s van hun kleding werden

gemaakt. Het ging er geheimzinniger aan

toe dan nu. Bovendien moest je aanbevolen

worden, je moest een test afleggen bij de

Chambre syndicale de la haute couture. Die

instelling organiseerde ook de modeshows

en werd gesubsidieerd door de Franse

overheid.”

Heb je voor grote merken gewerkt?

Robert: “Ik heb een tijd voor Dior gewerkt.

Op een dag kreeg ik opeens telefoon met

de vraag om Yves Saint Laurent te tekenen.

Hij had mijn werk gezien en stemde ermee

in om door mij geportretteerd te worden.

Yves Saint Laurent was mijn grote idool. Ik

was heel nerveus, maar had niet veel tijd om

erover na te denken. Tussen het telefoontje

en mijn aankomst bij Yves Saint Laurent zat

amper twee uur. Ik heb die tekening nog

steeds. Het is een van mijn schatten.”

“Na een paar jaar werd ik al het reizen voor

de modeshows echter hartsgrondig beu.

Reizen voor het werk is niet plezant. Na een

lange vlucht tussen Parijs en Los Angeles,

besloot ik er een streep onder te trekken.”

Wist je meteen wat je in de plaats wou

doen?

Robert: “Niet echt. Ik wandelde wat rond en

zat mijn hoofd te breken over wat ik dan

wel wou doen. Ik ging naar de krantenkiosk

en zag er de homotijdschriften staan. Toen

kwam de openbaring: ik wilde gay werk maken.

Ik wou geen mannen in kleding, maar

zonder kleding tekenen. De mensen interesseerden

me meer dan de kleding. Natuurlijk

was ik niet zo verschillend van andere

homomannen. Je kocht die tijdschriften om

te masturberen terwijl je naar de foto’s keek.”

“Ik deed exact wat ik in Boston had gedaan.

Ik noteerde de namen van de tijdschriften

en de kantooradressen. Ik stapte gewoon

hun kantoor binnen en vroeg hen of ik met

de artistieke leider kon spreken. Natuurlijk

had ik nergens een afspraak. Uiteraard gingen

we in New York allemaal naar dezelfde

feestjes en evenementen. Velen hadden dus

al wel een impressie van wie ik was.”

Hoe zou je de stijl van je tekeningen

omschrijven?

Robert: “Heldere lijnen, maar wel met veel

gevoel voor detail. Ik zoom graag in op het

gezicht. De emotie die bij een bepaalde

situatie komt kijken, boeit me enorm. Die

homotijdschriften sturen je een verhaal

op om er een illustratie bij te tekenen. Die

verhalen zijn echter vaak hetzelfde: de pizzajongen

of de telefoonhersteller die bij je

thuis langskomen en voor je het weet, ben

je elkaar aan het neuken. Ik was meer geïnteresseerd

in de emotie. Ik wou niet, en wil

nog steeds niet, dat mijn tekeningen alleen

over penissen gaan.”

“In het boek ‘Seduction’ dat pas bij uitgeverij

Bruno Gmünder verscheen, staan veel

tekeningen van gezichten en werken uit de

jaren zeventig.”

Er zijn twee nieuwe boeken uit met jouw

werk: ‘Seduction’ en ‘Gods of Erotica’…

Robert: “Klopt. Gods of Erotica is een reeks

tekeningen van sterren uit de homoporno.

85


Via een vriend die een klein homomagazine,

TOPMEN, opstartte, leerde ik

pornoregisseur Joe Gage kennen. Frank

Schmidt stelde voor om cabaretshows

te recenseren voor zijn tijdschrift. Ik wees

dat af. Schmidt was behoorlijk kwaad.

Hij vroeg me wat ik dan wel wou doen.

‘Wie zijn nu feitelijk de mensen die porno

maken?’, vroeg ik hem. Niemand stelde die

vraag. De meesten kenden pornoacteurs

alleen van hun gezicht en lichaam. Frank

Schmidt bracht me in contact met Joe

Gage. Ik was meteen onder de indruk

van de intelligentie van die man. Hij

stelde voor de pornoacteurs uit zijn films

te interviewen. ‘Gods of Erotica’ is een

belangrijk werk voor mij geworden. Het is

geschiedenis.”

Je hebt ooit geschreven dat Joe Gage

de perceptie van gay pornofilms heeft

veranderd. Wat bedoelde je daarmee?

Robert: “Voor Joe Gage hadden pornofilms

amper een verhaallijn. Het was

gewoon een aaneenschakeling van

seksscènes. Joe Gage maakte echte

personages van de acteurs in zijn films.

Tegen de tijd dat de personages seks met

elkaar hadden, had je er al een band mee.

Je kon jezelf beter voorstellen dat je een

van hen zou zijn. Er was een aanleiding

voor de seks. Het gebeurde niet zomaar.

Dat was vrij ingrijpend voor die tijd. Met

zijn trilogie ‘Kansas City Trucking Co.’, ‘El

Paso Wrecking Corp.’ en ‘L.A. Tool & Die’

heeft Joe Gage echt zijn stempel gedrukt

op de wereld van de gay pornofilm. Hij

heeft het genre geperfectioneerd.”

Hoe maakte je human interest-interviews

met pornoacteurs?

Robert: “Ik wist dat ik bepaalde vragen

moest stellen om iets uit hen te krijgen:

‘Heb je spijt van iets dat je hebt gedaan?

Zijn er zaken waarvan je liever had dat

mensen ze niet zouden gezien hebben?

Heb je aspecten van jezelf onthuld die je niet

wou tonen? Weet je familie dat je beroepshalve

pornoacteur bent?’”

De tekeningen van ‘Gods of Erotica’ zijn

groter dan de werkelijke omvang van de

acteurs…

Robert: “Klopt. Ik maakte altijd een eerste tekening,

die ik vervolgens in drie stukken knipte.

Van daaruit maakte ik de uiteindelijke drie

tekeningen: het hoofd, de torso en de penis.

Die lichaamsdelen komen steeds terug in de

werken. De mannen worden zeer realistisch

weergegeven qua lichaamsbouw en details.

Tegelijk zijn ze niet realistisch, omdat ze allemaal

een ‘Hollywoodbehandeling’ hebben

gekregen. Alle mannen zien er prachtig uit,

met een feilloze huid. Je kunt zeggen dat ik

fotoshopte zonder computer.” (lacht)

Wat inspireert je tegenwoordig?

Robert: “Bepaalde lichaamsdelen vallen

mij op, maar dat verandert ook regelmatig.

Tegenwoordig merk ik vaak de prachtige

wenkbrauwen van mannen op. Dat deel van

het gezicht kan iemands expressie volledig

veranderen. Expressie en emotie zijn belangrijke

uitgangspunten in mijn werk. Ik wil dat er

‘menselijkheid’ in mijn tekeningen zit. Begrijp

je? Mijn modellen zijn geen mannequins in

een winkel, maar echte mensen. Ik wil dat ze

leven op papier.”

Ga je ooit ophouden met tekenen?

Robert: “Nooit! Ik ben mezelf niet als ik een

dag niet heb kunnen tekenen. Als ik er niet

in slaag een goed werk te maken, ben ik een

puinhoop. Als een werk goed is gelukt, slaap

ik heel zacht.

© Henning von Berg

INFO

Het kunstboek ‘Seduction’ is verschenen bij

uitgeverij Bruno Gmünder en bundelt erotische illustraties

die Robert Richards in jaren zeventig maakte.

www.brunogmuender.com

86


Wel held niet hetero


Homofoob taalgebruik, nog lang geen legende...

Word je bestookt met homofobe uitspraken? Kruip dan niet langer achter je schild... Wees een held!

Neem je mooiste ganzenveer en schrijf een edelmoedige saga: eentje boordevol lef, kracht en positivisme.

Laat je verhaal achter op www.welheldniethetero.be of deel het met #welheldniethetero. Weet dat je

niet alleen ten strijde trekt!


vereniging in de kijker: atthis

waar vrouwen thuis zijn

88

Op een vrijdagavond begeef ik

mij met de tram naar ‘t Zuid in

Antwerpen. Daar moet ik ergens

het pand van Atthis ontdekken.

Omdat ik het niet zo meteen zie

zitten om undercover te gaan

als vrouw, ga ik maar als mezelf.

Als ik het café binnenstap, krijg

ik meteen verwonderde blikken.

Ogen die mij aankijken en

vragen of ik wel juist ben, want

ik ben namelijk geen vrouw. Of

zie er in hun ogen toch niet uit

als een vrouw…

Tekst: Thierry Hanan Scheers

… en ik moet toegeven dat ze wel eens

gelijk kunnen hebben. Als het duidelijk

wordt dat ik voor ZiZo-Magazine kom, zijn

ze meteen gerustgesteld. Greet Desmet,

bestuurslid van Atthis, heeft blijkbaar een

vrouw verwacht. Maar eens ik met haar

achter in het café aan een tafeltje zit, is het

ijs meteen gebroken.

Is Atthis een vereniging voor alleen lesbische

vrouwen of zijn er ook biseksuele

vrouwen welkom?

Greet: “Atthis is een vereniging voor

vrouwen die van vrouwen houden. Geen

enkele vrouw wordt uitgesloten. Het is voor

ons niet belangrijk hoe ze zich benoemen:

lesbisch, biseksueel of zelfs hetero. Zolang

het maar vrouwen zijn. In de eerste plaats

gaat het echter wel om vrouwen die van

vrouwen houden.”

Komen er ook transvrouwen over de

vloer?

Greet: “Ja. Dat zijn er niet heel veel, maar een

gedeelte van onze leden zijn ook transgender.

Eigenlijk komen transvrouwen hier al

heel lang. Naar mijn weten heb ik altijd al

transgendervrouwen in Atthis gezien. En ik

kom zelf al meer dan twintig jaar naar Atthis,

toch al een hele tijd.”

Op jullie website zag ik dat Atthis

ondertussen al 37 jaar bestaat. Blijft er

een noodzaak voor een vereniging voor

vrouwen?

Greet: “Ik denk het wel. Wij hebben ook een

eigen locatie, dat is heel uitzonderlijk. Voor

vrouwen die net uit de kast komen, is het

ook belangrijk dat er een plaats is waar geen

mannen binnen mogen. Indien er mannen

worden toegelaten, kondigen we dat vooraf

aan. Iedereen weet dan dat het een open

avond is.”

Jullie doen dus ook activiteiten samen

met mannen?

Greet: “Hier in het gebouw proberen wij

dat zo weinig mogelijk te doen. Bijna nooit.

Maar onze fuiven en activiteiten buitenshuis,

onder andere cultuuractiviteiten, staan

zowel voor vrouwen als mannen open. In

de eerste plaats zijn die gericht op vrouwen.

Maar als er een man wil deelnemen, is hij

welkom. Vrouwen die al langer naar Atthis

komen, hebben er meestal geen probleem

mee als er eens een man bij is. Maar van

de nieuwelingen horen wij toch dat het

belangrijk voor hen is dat er hier in het café

geen mannen komen.”

Welke activiteiten organiseert Atthis

zoal?

Greet: “Ons vrouwencafé is alle weken open

op vrijdag. Dat zijn meestal thema-avonden,

zoals een dansavond, een poolavond of een

avond met oude caféspelen. Soms ook een

bingoavond. Tijdens deze activiteiten is het

café ook gewoon open. Je hoeft niet per se

mee te doen.”

Hebben jullie een onthaalwerking?

Greet: “Bij ons bestaat de onthaalwerking uit

twee personen. Iemand die het schriftelijk

onthaal verzorgt en iemand die de mensen


echt uitnodigt. Dat zijn vrijwilligers die dit

al jaren doen. Bij mijn weten al bijna twintig

jaar.”

Komen hier veel mensen over de vloer

die al heel lang naar Atthis komen?

Greet: “De vrouwen die naar ons café komen

zijn doorgaans leden van de laatste jaren.

Mensen die al dertig jaar naar Atthis komen,

zijn meestal nog wel lid van Atthis, maar

die ga je hier niet meer alle weken zien.

Zij komen sporadisch naar bijvoorbeeld

vormings- of cultuuractiviteiten, of naar een

van de fuiven.”

Doen jullie nog andere activiteiten?

Greet: “Vrijdagavond is het café altijd open,

maar de vormings- of cultuuractiviteiten

vinden op andere dagen plaats. Die kunnen

zowel in ons huis als buitenshuis doorgaan.

Dat kan bijvoorbeeld een activiteit rond

cosmetica zijn. Een keer per maand hebben

we op zondag ook een dansnamiddag. Die

activiteit slaat vooral bij de oudere dames aan.”

Stellen jullie vast dat er nog steeds veel

lesbische en biseksuele vrouwen zijn die

een drempel ervaren om uit de kast te

komen of die een moeilijke coming-out

hebben?

Greet: “We merken dat de vrouwen die

voornamelijk gebruik maken van onze

onthaalwerking, meestal mensen zijn die op

latere leeftijd uit de kast komen. Atthis heeft

het voordeel dat diegene die de onthaalwerking

doet, ook de eerste keer samen met

die vrouw naar Atthis komt. Het is belangrijk

voor die vrouwen dat ze de eerste keer niet

alleen moeten binnenstappen. Als ze dan

samen iets komen drinken, wordt de drempel

een stuk verlaagd. Onze onthaalwerker

zal ook proberen die nieuwe persoon in

contact te brengen met de andere vrouwen.”

Waar kunnen geïnteresseerden de activiteiten

vinden?

Greet: “Wij hebben een tweemaandelijkse

papieren nieuwsbrief waarin onze activiteiten

worden vermeld. Al onze leden

ontvangen deze nieuwsbrief. Daarnaast

worden onze activiteiten ook aangekondigd

via onze website en Facebook-pagina.”

Bereiken jullie ook mensen van allochtone

afkomst?

Greet: “De meesten die hier komen zijn al

wel langer in België. Afgelopen jaar zijn er

wel enkele nieuwkomers bij ons terechtgekomen.

Als ze geen Nederlands spreken,

is dat geen probleem, want de meesten

spreken dan wel Frans of Engels. Atthis is

een heel sociale werking en nieuwelingen

worden er meteen bijgenomen ongeacht

hun afkomst. Dat is ook het voordeel van

bijvoorbeeld een poolavond. De sfeer is

gemoedelijk, hetgeen de drempel verlaagt.

Ook de caféspelen, onder andere de pitjesbak,

maakt het aansluiten gemakkelijker.

Iemand nieuw kan er gewoon bij gaan

zitten en moet niet meteen veel zeggen.

Die kan gewoon meedoen en in het spel

opgaan. Dat is het voordeel van onze

activiteiten. Niet iedereen vertelt immers

graag veel.”

Greet geeft ook nog mee dat Atthis een

uitgebreide bibliotheek heeft met lesbische

boeken en dvd’s welke regelmatig up-todate

wordt gehouden. De werken kunnen

worden uitgeleend. Na ons gesprek maak

ik mij snel uit de voeten, want naarmate

het later wordt, stromen er meer vrouwen

binnen. Laat ons eerlijk zijn: ik ben daar toch

een vreemde eend in de bijt!

MEER INFO

www.atthis.be

atthis@atthis.be

Caféavonden elke vrijdag vanaf 20.30u

Geuzenstraat 27, 2000 Antwerpen

89


zizo geeft weg

WIN!

… EEN VERBLIJF IN BULGARIJE

… EEN VERBLIJF IN BERLIJN

Bulgarije wordt steeds populairder als

vakantiebestemming. In en om Veliko

Tarnovo, de oude hoofdstad, vind je overblijfselen

van de Thraciërs, een fort, kloosters,

orthodoxe kerken, markten, nationale

parken en heerlijke restaurants. We maken

een ZiZo-lezer gelukkig met een verblijf

van zeven dagen (maximaal 4 volwassenen,

exclusief waarborg en schoonmaak, ter

waarde van 445 euro) in het vakantiehuis

Vakantieplekje. De winnaar kan zijn gratis

verblijf in 2016 opnemen tijdens de periode

van 1 april tot 30 september (uitgezonderd

juli en augustus), volgens beschikbaarheid.

Het vakantiehuis is de perfecte uitvalsbasis

voor een Bulgaarse ontdekking. Rondom de

woning ligt een groot terras met prachtig

uitzicht op de weilanden en de vallei.

Pink pillow Berlin Collection, een netwerk

van LGBT-vriendelijke hotels, biedt een reis

naar de Duitse hoofdstad aan. Proef van het

bruisende nachtleven in de metropool, bezoek

één van de vele LGBT-zaken in de wijk

Schöneberg en in de andere stadswijken, ga

langs bij het Schwules Museum* of geniet

van de vele attracties die Berlijn biedt, van

Unter den Linden tot de prachtige musea

van het Museuminsel! ! We verloten een verblijf

van twee weekendovernachtingen met

ontbijt in het viersterrenhotel Mercure Hotel

Berlin City vlakbij de beroemde winkelstraat

Friedrichstrasse in het centrum van Berlijn.

meer info: mercure.com/5341

… L-CALENDARS

De L-Calendar geeft je zin in het nieuwe jaar!

Antwerps fotografe Cristina de la Madera

maakte daarvoor eerlijke en zachte beelden

van lesbiennes. Een combinatie van sterke

fotografie en mooie vrouwen. Geef toe:

er zijn lelijkere zaken om tegen de muur

te hangen! De kalender wordt ook dit jaar

opnieuw internationaal verspreid. ZiZo geeft

gratis exemplaren weg.

meer info: cristinadelamadera.com

meer info: vakantieplekje.be

… TICKETS ‘MY LIFE AS AN ACTOR’

De Belgische première van ‘My Life as an

Actor’ op 28 januari vormt de afsluiter van

de retrospectieve over Eric de Kuyper in

CINEMATEK. Voor het eerst in vijftien jaar

maakt deze eigenzinnige regisseur, gekend

van zijn homo-erotische films uit de jaren

tachtig, nog eens een film! In ‘My Life as an

Actor’ brengt de Kuyper een eerbetoon aan

verschillende Hollywoodgenres. ZiZo geeft

tickets weg voor de vertoning in Brussel.

… EEN OPENHARTIGE BIOGRAFIE

In ‘Dansen in het luchtledige’ tekent Luc De

Keersmaecker samen met Patrick Reyntiens

diens levensverhaal op. Patrick Reytiens

leeft al dertig jaar met hiv. Hij was zowat

de eerste homoman om in de Belgische

media openlijk te getuigen over leven met

hiv. Reyntiens werd een gewaardeerd hivactivist.

Zijn biografie ontroert, inspireert en

zet aan tot nadenken.

… DE NIEUWSTE VAN

SASKIA DE COSTER

In het nieuwste boek van schrijfster Saskia

De Coster worden 122 verhalen uitgesponnen

en verweven van mensen die boven,

onder, op en naast elkaar wonen in een

groot appartementsblok. Het gebouw moet

echter over zes maanden worden gesloopt.

De bewoners dienen dus allemaal te verhuizen…

‘Wat alleen wij horen’ is een aanrader.

De lesbische seksscène krijg je er zomaar bij.

meer info: cinematek.be

meer info: uitgeverijvrijdag.be

meer info: uitgeverijprometheus.nl

90

SURF NAAR WWW.ZIZO-ONLINE.BE


zizo actief

ACTIVITEITEN JANUARI-FEBRUARI-MAART

AARSCHOT

do 07/01/16 van 19:00 tot 23:00

Mixedcafé - New Year Bingo van Mixed

(WJNH - Aarschot), Jeugdcentrum De

Klinker, Demervallei 14, 3200 Aarschot

za 23/01/16 om 19:00

Mixed does Door-2-Door-Dinner van

Mixed (WJNH - Aarschot), Jeugdcentrum

De Klinker, Demervallei 14, 3200 Aarschot

do 04/02/16 van 19:00 tot 23:00

Mixedcafé - Online Valentine van Mixed

(WJNH - Aarschot), Jeugdcentrum De

Klinker, Demervallei 14, 3200 Aarschot

za 27/02/16 om 19:30

De grote zaterdagavondquiz van Mixed

(WJNH - Aarschot), Jeugdcentrum De

Klinker, Demervallei 14, 3200 Aarschot

ANTWERPEN

za 09/01/16 van 20:00 tot 23:50

Nieuwjaarsreceptie 2016 van Het Roze

Huis - çavaria Antwerpen, Het Roze Huis,

Draakplaats 1, 2018 Antwerpen 18

GENT

za 16/01/16 van 19:30 tot 21:30

Schaatsen (met FemiXX) -

Gent van FemiXX, Kristallijn,

Warmoezeniersweg 20, 9000 Gent

za 20/02/16 van 17:00 tot 23:00

Poolen + resto (met FemiXX) - Gent van

FemiXX, Arena Snooker,

Zwijnaardsesteenweg 217, 9000 Gent

za 19/03/16 van 14:00 tot 16:00

Padel initiatie (met Femixx) - Gent van

FemiXX, Padel4u2, Emanuel Hielstraat 108,

9050 Gentbrugge

HASSELT

ma 04/01/16 van 19:30 tot 22:00

IDD Café - The Truth about Lies van

Inderdaad vzw, Regenbooghuis Limburg,

Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

za 16/01/16 om 20:00

LACHnieuwjaarsdrink van LACHvzw,

Regenbooghuis Limburg, Meldertstraat 38,

3500 Hasselt

di 26/01/16 van 19:30 tot 21:30

LACHfilmavond ‘davids birthday’ van

LACHvzw, Regenbooghuis Limburg,

Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

ma 01/02/16 van 19:30 tot 22:00

IDD Café - Één tegen 100 van Inderdaad

vzw, Regenbooghuis Limburg,

Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

ma 15/02/16 van 19:30 tot 24:00

IDD Café - Happy Forever Alone Day van

Inderdaad vzw, Regenbooghuis Limburg,

Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

za 20/02/16 om 20:00

LACHhoerenbal, carnavalsparty van LACHvzw,

Regenbooghuis Limburg,

Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

ma 29/02/16 van 19:30 tot 24:00

IDD Café - The Best Birthday Party Ever!

van Inderdaad vzw, Regenbooghuis

Limburg, Meldertstraat 38, 3500 Hasselt

LEUVEN

za 13/02/16 om 09:15

Bezoek aan de tijdelijke tentoonstelling

“Het verloren koninkrijk. Willem I en België”

van Labyrint vzw, Station Leuven,

Martelarenplein 16, 3000 Leuven

OOSTENDE

vrij 22/01/16 om 20:00

L-femme acoustische set(zang shelly)

van L Femme, Lfemme,

Torhoutsesteenweg 123, 8400 Oostende

vrij 26/02/16 om 20:00

L femme: toekomstkaartleggen en

pendelavond van L Femme, Torhoutsesteenweg

123, 8400 Oostende

vrij 25/03/16 om 20:00

L femme lesbische speeddate van L

Femme, Torhoutsesteenweg 123,

8400 Oostende

pottenkijken door vero beauprez

91


zizo actief

EVENEMENTEN JANUARI - FEBRUARI - MAART

vrij 01/01/16 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen) @ Fuse,

22u

vrij 29/01/16 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen) @ Fuse,

22u

vrij 26/02/16 - LEUVEN

Smooch-party van &of en Driekant @

Rumba & Co, 22u30

vrij 01/01/16 - Hasselt

Gateway13 - New Year Exclusive @ Ritmo

Studio’s, 22u-05u

vrij 15/01/16 - Hasselt

Gateway13 @ Ritmo Studio’s, 22u-05u

za 23/01/16 - Gent

SPARKLE van çavaria vzw (benefietevent

tvv de Holebifoon met uitreiking Çavaria

Awards, BV’s, optredens en party) @

Concertzaal Vooruit, 19u30-05u

za 13/02/16 - GENT

Think! Message Party @ Balzaal Vooruit, 23u

vrij 19/02/16 - Hasselt

Gateway13 @ Ritmo Studio’s, 22u-05u

vrij 26/02/16 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen) @ Fuse,

22u

vrij 18/03/16 - Hasselt

Gateway13 @ Ritmo Studio’s, 22u-05u

zo 27/03/16 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen)

@ Fuse, 22u

MEER INFO

Gateway13: www.gateway13.be

La Démence: www.lademence.com

Smooch: www.smoochparty.be

SPARKLE: www.sparkle-event.be

Think!: www.thinkparty.be

PLACES TO BE

Fuse: Blaesstraat 208, Brussel

Ritmo Studio’s: Ekkelgaarden 13, Hasselt

Rumba & Co: Kiekenstraat 6, Leuven

Vooruit: Sint-Pietersnieuwstraat 23, Gent

flikkerzicht door tom bouden

92


= Roze huizen

zizo actief

BRUSSEL

Rainbowhouse vzw

Brusselse koepelvereniging

voor LGBTQI’s en hun

sympathisanten

Kolenmarkt 42

1000 Brussel

www.rainbowhouse.be

T: 02 503 59 90

woe, do, vr en za Café-avond

laatste donderdag Rainbows

United

laatste zondag Hiv-café

Basta!

holebi-jongerengroep tot 26

jaar

www.bastabrussel.be

2de woensdag Bastacafé

BHS 40+

Culturele vereniging voor oudere

holebi’s vanaf 40 jaar

bhs40plus@gmail.com

1ste of 2de zaterdag

Cultuur-praatcafé

BRUCE

Gids voor gay-/toeristen en

Brusselaars

www.bruce-magazine.be

Brussels Gay Sports

Sportieve en culturele

activiteiten voor holebi

www.bgs.org

Merhaba vzw

beweging voor holebi’s en

transgenders uit ECM

www.merhaba.be

M: 0483091007

laatste donderdag MerhaBar

Natuurlijk Holebi!

een vriendengroep voor holebi’s

die houden van de natuur

users.skynet.be/natuurlijkholebi

Sacha Dilbeek

Holebiwerking voor Brussel en

Vlaams-Brabant

www.sacha-holebi.be

2de zaterdag Kookavond

VLAAMS-BRABANT

Holebihuis Vlaams-Brabant

vzw

Vlaams-Brabants open huis

voor seksuele oriëntatie en

genderidentiteit

Diestsesteenweg 24

3010 Leuven

www.holebihuis.be

&of

Holebi-jongerengroep tot

30 jaar

www.enof.be

1ste dinsdag &of-café (tot

30 jaar)

3de dinsdag çeci n’est pas

enough

Break Out Leuven

Sportgroep voor mannen &

sympathisanten - badminton

en volleybal

www.break-out.be

M: +32494452199

dinsdag Volleybal

dinsdag & zondag

Badminton

Cantarelli

SOGI-Mannenkoor

www.cantarelli.be

zondag Notenleer & Repetitie

De Roze Ballon

Vereniging voor holebi’s met

een verstandelijke beperking

www.holebihuis.be/

werkingen/derozeballon

Driekant

Homo’s uit Leuven en omstreken

www.driekant.be

T: 0475 92 85 67

zaterdag Praatcafé

HALLElesbienne Halle-

Buizingen

Groep voor lesbiennes

www.hallelesbienne.be

M: 0496/14.40.11

Holebifilmfestival Vlaams-

Brabant

Vereniging die jaarlijks het

filmfestival Vlaams-Brabant

organiseert.

www.holebifilmfestival.be

Homo en Geloof Vlaams-

Brabant - Gerust Geweten

Gelovige holebi’s Vlaams-

Brabant

www.holebihuis.be/werkingen/groep/gerust_geweten

M: 0479 82 55 72

3de zaterdag Samenkomst

Homo Toch Getrouwd

Homomannen in een heterorelatie

www.holebihuis.be/werkingen/groep/hotog

T: 0486/75 13 95

1ste donderdag Bijeenkomst

Jola

Onderdeel van Labyrint, richt

zich op jongere lesbiennes

www.facebook.com/jola.

labyrint

Kaya60+

Onderdeel van Labyrint, richt

zich op oudere lesbiennes en

iedereen die liever minder

inspannende activiteiten doet

www.labyrint-vzw.be/

Kaya_60_plus.html

1ste woensdag K.O. Kaffee

Labyrint vzw

Leuvense vereniging voor lesbische

en biseksuele vrouwen

www.labyrint-vzw.be

dinsdag Badminton

woensdag Volleybal

3de vrijdag Vrouwen aan de

toog

3de vrijdag Onthaalbox

4de zaterdag Kaartavond

Leonardo

Leonardo International LGBT

www.holebihuis.be/werkingen/groep/leonardo_international_lgbt

T: 016/60.12.63

1ste & 3de donderdag Leocafé

Mixed Aarschot

Holebi-jongerengroep tot en

met 30 jaar

www.mixedonline.be

1ste & 3de donderdag

Mixedcafé

3de donderdag

Instapmoment voor Mixedcafé

1ste & 3de woensdag Facebook-onthaal

OHO (Driekant vzw)

Groep voor oudere homo’s

www.holebihuis.be/werkingen/oho

1ste woensdag K.O. Kaffee

laatste vrijdag Ontmoetingsavond

Re-Mix Aarschot

Socio-culturele vereniging voor

30+’ers

www.facebook.com/remix.

aarschot

1ste dinsdag Praatcafé

Sacha Dilbeek

Holebiwerking voor Brussel en

Vlaams-Brabant

www.sacha-holebi.be

2de zaterdag Kookavond

Transgenderkring Vlaams-

Brabant

Vereniging voor transgenderpersonen

transgenderkring-vlaamsbrabant.be

1ste donderdag Transcafé

3de zaterdag Queercafé

(even maanden)

Zensationeel

Toneelgroep met een roze

knipoog

facebook.com/zensationeel

M: 0475298347

ANTWERPEN

Het Roze Huis - çavaria

Antwerpen vzw

çavaria Antwerpen vzw -

Antwerps roze huis

Draakplaats 1

2018 Antwerpen

www.hetrozehuis.be

T: 03/2880084

donderdag Onthaal, informatie

en opvang

laatste vrijdag Spellenclub

AA-holebigroep ‘De Eerste’

Holebi’s met verslavingsproblemen

aa.de.eerste@hotmail.com

T: 03 232 43 91

dinsdag Bijeenkomst

VERENIGINGEN EN VASTE ACTIVITEITEN

93


zizo actief

VERENIGINGEN EN VASTE ACTIVITEITEN

94

Active Company vzw

Holebi-sportvereniging en -koor

www.activecompany.be

maandag Badminton en

Zwemmen

dinsdag Active Running, Active

Workout en Volleybal

woensdag Koor en Zwemmen

donderdag Active Running,

Badmiton, Waterpolo en Yoga

zondag Tennis en Badminton

2de zondag Wandelen

3de zondag Nordic Walking

4de zondag Fietsen

Antar vzw

Vereniging voor cultuur en

vrije tijd

antar.vzw@gmail.com

M: 0486 66 67 01

3de donderdag

Ledenvergadering (niet in aug)

Antwerp Pride vzw

Jaarlijks evenement in

Antwerpen voor holebi’s en

transgenders

www.antwerppride.be

Atthis vzw

Vereniging voor vrouwen die

van vrouwen houden

www.atthis.be

1ste vrijdag Dansavond

2de & 4de vrijdag Poolavond

3de vrijdag Oude caféspelen

Boysproject

Organisatie voor mannelijke en

transgender sekswerkers/escorts

www.boysproject.be

T: 03 293 95 90

M: 0475 75 30 63

woensdag Drop-Inn

De Flamingo’s

Holebi-studentenclub tot 30 jaar

studentenclubdeflamingos.be

De Klaproos Westerlo

Praatgroep voor holebi’s

klaprooskempen@msn.com

T: 016696046

3de vrijdag Praatgroep

Dubbelzinnig

Praatgroep voor bi’s

www.dubbel-zinnig.be

1ste donderdag Praatgroep

El Mismo Lier

holebigroep 26+

www.elmismo.be

M: 0468179279

Enig Verschil vzw

Antwerpse holebi-jongeren (tot

30 jaar)

www.enigverschil.be

Dinsdag EV-café

Gay Business Antwerp (GBA)

Belangengroep voor roze

ondernemers

gaybusinessantwerp@telenet.be

M: 0477 40 24 20

GenderFlux

Vereniging voor transgenders.

genderflux.blogspot.be

2de zaterdag Bijeenkomst

Gewoon Doorgaan

Vereniging rond genderthematiek

www.gewoon-doorgaan.com

3de vrijdag Praatavond

HijZijZo! Turnhout

Turnhoutse holebiwerking

www.hijzijzo.be

M: +32 (0)494 85 04 77

Holebi40plus

een initiatief voor holebi’s ouder

dan 40

holebi40plus@gmail.com

M: 0492715708

laatste zondag

Ontmoetingsmoment

Homo en Lesbienne Werking

Mechelen

Mechelse holebiwerking

www.hlwm.be

vrijdag Babbelkroeg

Jongensdromen

Vereniging voor transmannen

M: 0486624784

1ste zaterdag Praatcafé

Pimpernel40plus

Vereniging voor lesbische

40-plussers

www.pimpernel40plus.be

1ste zondag Bijeenkomst

QT4M (Quality Time For Men)

Gay activiteitenvereniging

www.QT4M.be

M: 0486974635

Shouf Shouf

multiculturele holebi-organisatie

T: 0483/41.60.84

laatste vrijdag Soirée

Stavazah

Recreatief voetbal voor holebi’s,

transgenders en sympathisanten

stavazah.wordpress.com

woensdag Training

VREAK holebitheater

Theaterwerkgroep

www.vreak.be

WAVVH

Wandelgroep vrouwen die van

vrouwen houden

natuurwandelingen.wordpress.

com

T: 036441438

M: 0497070748

Werkgroep Homofilie

Kempen Turnhout

Turnhoutse holebiwerking

www.whk.be

M: 0486882236

dagelijks Onthaal- en informatiemogelijkheid

Why Me

Vereniging voor holebi’s en

transgenders uit zwart-Afrika

www.why-me.be

M: 0493980962

WIJ

Een vereniging voor alle vrouwen

die van vrouwen houden

www.w-i-j.be

M: 0476346619

LIMBURG

Regenbooghuis Limburg

vzw

Limburgs roze huis

Meldertstraat 38

3500 Hasselt

www.regenbooghuislimburg.be

zondag Praatcafé

Anders Gewoon

Voor transgenders en hun omgeving.

Iedereen is welkom.

www.anders-gewoon.be

M: 0486134690

2de vrijdag AG-Praatcafé

4de zaterdag AG-BIS

De Madam vzw - vrouwen en

lesbocentrum

Vrouwen- en lesbocentrum

www.demadam.be

T: 011 25 22 94

Onthaal op afspraak

Gratis juridisch advies op

afspraak

1ste vrijdag Vrouwenfilmavond

+ vrouwencafé

4de vrijdag Praatcafé

2de zondag Wandeling

ertussenin

Limburgse vereniging voor

biseksuelen

ertussenin.wordpress.com

M: 0470588096

2de woensdag Bijeenkomst

Iconic Genk

drempelverlagend informatiepunt

voor jongeren en hun

omgeving

www.facebook.com/Infopuntcomingout

T: 0473 82 36 52

2de woensdag Praatcafé

Idem Dito Lommel

Jongerenvereniging voor mensen

uit Lommel en omstreken

www.idemditolommel.be

Inderdaad vzw

Voor en door holebi-jongeren in

Limburg tot 30j

www.inderdaad.be

1ste maandag Activiteit (+

instapmoment)

3de maandag Jongerencafé

Limburgs Actiecentrum voor

Holebi’s (LACH vzw)

Limburgse holebiwerking

www.lachvzw.be

dinsdag LACHcafé

laatste dinsdag LACHfilmavond

Ouders Limburg

Vereniging voor ouders van

holebi’s

ouderslimburg.wordpress.com

Proud Projector Genk

Culturele vereniging voor

holebi’s en hetero’s

facebook.com/proudprojector

1ste donderdag Filmvertoning


zizo actief

Roze Bink

Limburgse vereniging voor lgbt’s

met een beperking

www.facebook.com/derozebink

SPELenT

Spelletjesvereniging

www.facebook.com/Spelent

M: 0474691510

3de zondag Spelnamiddag

True Colours Café

Voor holebi’s met een andere

etniciteit

https://www.facebook.com/

ahha1999

2de donderdag

Ontmoetingsavond

Zij!

Limburgse vereniging voor lesbische

en biseksuele vrouwen

www.facebook.com/ZijLimburg

1ste vrijdag Zij! Café

OOST-VLAANDEREN

Casa Rosa vzw

Regenbooghuis Oost-Vlaanderen

Kammerstraat 22

9000 Gent

www.casarosa.be

AA De Eerste

Anonieme Alcoholisten Groep

voor Holebi’s

bit.ly/eerste_info

M: 0485596261

donderdag Bijeenkomst

Acantha

Gentse LGBT-studentenclub

www.acantha.be

M: 0472242775

dinsdag Clubavond

Auricula

Holebisportgroep

www.auricula.be

M: 0472 72 10 04

maandag & zaterdag

Badminton

dinsdag & donderdag

Running

woensdag Zwemmen

derUIT! Sint-Niklaas

Holebi-jongerengroep tot 26 j

www.deruit.be

M: 0474/969 208

Famba

Lesbisch-feministische sambaband

www.famba.be

M: 0473767189

FemiXX

activiteiten- en ontmoetingsgroep

voor vrouwen

www.femixx.be

Gehuwd en toch Anders

Gehuwde holebi’s in heterorelatie

Gent

www.geta.be

M: 0486 61 84 98

2de vrijdag Praatavond

GenderExpress

Transgendervereniging in Gent

www.facebook.com/Gender-

Express

2de woensdag Bijeenkomst

Goed Gestemd

Vrouwenkoor

goedgestemd@hotmail.com

tweewekelijks op donderdag

Repetities

Holebi9100 Sint-Niklaas

holebigroep uit Sint-Niklaas

www.holebi9100.be

vrijdag Café Trouvé

HoLeMee Eeklo

vereniging voor holebi´s van

elke leeftijd

holemee1@gmail.com

3de vrijdag Praatavond

Liever Spruitjes Aalst

Holebi-jongerengroep tot 26

jaar

www.lieverspruitjes.be

M: 0471330983

1ste vrijdag Babbelcafé

Ongehoordt De Pinte

Toneelgroep voor holebi’s

www.ongehoordt.be

RoundAbout30

Gentse holebigroep voor jongeren

van 24 tot 34

www.roundabout30.be

2de vrijdag RAb30-café

Roze Joker

praat - en ontmoetingsgroep

voor holebi’s met een beperking

derozejoker.wix.com/de-rozejoker

T: 09/2615750

Sheshebar

maandelijkse ontmoetingsplaats

voor vrouwen

www.sheshebar.be

1ste zaterdag SheSheBar

(niet in juli en aug)

Tiszo

Holebirechtenvereniging

www.tiszo.org

M: 0486502313

Toeterniettoe Ronse

LHBT-jongerenorganisatie tot

30 jaar

www.toeterniettoe.be

T: 055 600 793

Verkeerd Geparkeerd vzw

Holebi-jongerengroep tot 30 j

www.verkeerdgeparkeerd.be

maandag VG-Café

Werkgroep Ouders Holebi’s

Gent

Werkgroep voor ouders van

holebi’s

www.wohg.be

T: 037770215

M: 0498139296

1ste woensdag Bijeenkomst

WEST-VLAANDEREN

REBUS

Regenbooghuis W-Vl

Torhoutsesteenweg 123

8400 Oostende

www.rebuswvl.be

T: 059439617

3de vrijdag Praatcafé

Dubbelpunt Kortrijk

Holebi-jongerengroep tot 30

jaar

www.dubbelpunt.com

M: 0492 92 48 48

Gender Contact West-Vlaanderen

Brugge

Vereniging voor transgendere

personen en eenieder met een

gezonde interesse

facebook.com/Gender.Contact.

WVL

4de vrijdag Praatavond

Jong&Holebi in Brugge

Jongerenbeweging gespecialiseerd

in educatie over het

seksueel zelfbeeld

www.j-h.be

T: 050 969 897

LezBruges

Meetingpoint voor lesbiennes

en bi-vrouwen in het hartje van

Brugge

www.lezbruges.be

M: 0497422963

1ste vrijdag Ladies Talk

3de vrijdag Ladies Night

Liever Gelijk Kortrijk

Kortrijkse holebiwerking

www.lievergelijk.be

Omegagay Brugge

Brugse homovereniging

www.omegagay.be

2de zaterdag Men’s Talk of

praatcafé

4de zondag Open activiteit en/

of praatcafé

Punt Andere Lijn Brugge

De holebi-jongerenvereniging

van Brugge

www.punt-andere-lijn.be

M: 0491465360

1ste vrijdag Praatcafé

Quies

Groep voor en door jongvolwassen

homo’s en bi’s uit Noord

West-Vlaanderen

(en daarbuiten)

sites.google.com/site/quieswvl

Stukje Anders (praatgroep)

Brugge

Groep voor lesbische vrouwen

die in een heterohuwelijk zitten

of zaten

www.stukje-anders.be

Think Different

Holebigroep West-Vlaanderen

www.thinkdiff.be

95


zizo actief

VERENIGINGEN EN VASTE ACTIVITEITEN

LANDELIJK

‘t Kwadraat

Vereniging voor holebi-ouders

www.tkwadraat.be

Accenture BeLux LGBT network

Lokale tak van Accenture’s Global

LGBT netwerk

Belgian Business Association

Holebi’s met een managementsfunctie

www.belgianbusinessassociation.be

2de dinsdag BBA Diner met

gastspreker

Berdache België

Vereniging voor ouders van

jonge en oudere/volwassen

genderkinderen

www.berdache.be

T: 0475 63 33 68 (Patrice)

BGMC Knalpijp

Holebi motorclub +500cc met

ritten in alle provincies.

www.bgmc-lgbt.be

M: 0494 31 03 69

3de zondag Motorrit

CD&V-regenboognetwerk

Netwerk binnen CD&V dat werkt

rond holebi- en transgenderthema’s

www.cdenv.be

Folia - L-day

Organiseert de jaarlijkse L-day /

lesbiennedag

www.l-day.be

Groen LGBT netwerk

Werking van holebi’s, transgenders

en sympathisanten binnen

Groen.

www.groen.be

T: 02/219.19.19

Holebi-pastores

Werkgroep voor holebi-pastores

www.holebipastores.be

Lingam

Werkgroep rond levens- en

relatievragen

www.lingam-workshops.be

T: 03 322 71 97

Merhaba vzw

beweging voor holebi’s en transgenders

uit ECM

www.merhaba.be

M: 0483091007

laatste donderdag MerhaBar

Mikpunt

Actiegroep tegen extreem-rechts

mikpunt175.skynetblogs.be

Mister Gay Vlaanderen

Mister verkiezing voor homo’s en

transmannen

www.mistergayvlaanderen.be

M: 0497930743

N-VA Holebinetwerk

Netwerk voor holebi’s en transgenders

actief binnen de N-VA

Planet Gender

Actiegroep rond de genderthematiek

www.planetgender.com

T: 09 231 01 58

Rainbow Cops Belgium vzw

Belgische vereniging van en voor

holebi- en transgender-medewerkers

van de geïntegreerde

politie

www.rainbow-cops-belgium.be

Sensoa vzw

Vlaams expertisecentrum voor

seksuele gezondheid

www.sensoa.be

T: 03 238 68 68

2de en 4de zondag Hiv-café

Wel Jong Niet Hetero

Nationale jongerenvereniging

voor holebi’s en transgenders

www.weljongniethetero.be

T: 09 335 41 87

WISH2.be (Werkgroep

Internationale Solidariteit

Holebi’s)

Werkgroep internationale solidariteit

met holebi’s en transgenders

www.wish2.be

HULPLIJNEN

HOLEBIFOON

Anonieme hulpverlening

telefonisch, mail en chat

Tel 0800 99 533

vragen@holebifoon.be

www.holebifoon.be

MERHABAPHONE

Onthaal- en hulplijn voor

allochtone holebi’s

Tel 0487-55 69 38

onthaal@merhaba.be

www.merhaba.be

SENSOA POSITIEF

Ondersteuning bij leven met hiv

Kipdorpvest 48a, 2000 Antwerpen

Tel 078-15 11 00

www.sensoa.be

ZELFMOORDLIJN

Anonieme telefonische hulpverlening

Centrum ter preventie van

Zelfdoding

Tel 1813

cpz@zelfmoordpreventie.be

www.zelfmoordpreventie.be

CENTRUM VOOR GELIJKHEID

VAN KANSEN EN RACISME-

BESTRIJDING

Melden van discriminatie

Koningsstraat 138, 1000 Brussel

Tel 0800-12 800

www.diversiteit.be

TELE-ONTHAAL

Praten is de eerste stap

Voor een gesprek bel 106,

24 uur per dag het hele jaar door.

Of chat via www.tele-onthaal.be

op bepaalde tijdstippen.

INSTITUUT VOOR DE

GELIJKHEID VAN VROUWEN EN

MANNEN

Melden van discriminatie van

transgenderpersonen

Ernest Blerotstraat 1,

1070 Brussel

Tel 02-233 41 75

gelijkheid.manvrouw@igvm.

belgie.be

www.igvm.fgov.be

96


Melkmarkt 18 B-2000 Antwerpen

T. 03 232 17 66

www.cafedelux.be

www.facebook.com/cafedelux

DeLux_algemeen_A5_wit.indd 1 2-4-2012 12:05:31

www.bruce-magazine.be ANTWERP | AMSTERDAM | BERLIN | PARIS | ONLINE

FALCONPLEIN 14

WARMOESSTRAAT 89 MOTZSTRASSE 22 24 RUE DU TEMPLE MISTERB.COM


Goed geregeld, goed gegeven

Vaker goede doelen in Belgische testamenten

98

Van 4 tot 8 februari vindt in

Brussels Expo het ‘Salon van het

Testament’ plaats, een beurs

waarop bezoekers inlichtingen

kunnen inwinnen over hoe ze

een deel van hun bezittingen

kunnen nalaten aan een goed

doel. Ook çavaria zal er worden

voorgesteld als goed doel.

Carine Coopman van testament.

be, de organisator van de beurs,

geeft ZiZo-Magazine wat extra

uitleg.

Tekst: Olivier Deschodt

Wat mogen de bezoekers verwachten op

de volgende editie van het Salon van het

Testament?

Carine Coopman: “Het Salon van het Testament

maakt deel uit van Zenith, de jaarlijkse

doe-beurs voor actieve 50-plussers. Voor ons

is dat ideaal omdat we zo onze doelgroep

van een wat ouder publiek makkelijk kunnen

bereiken. Testament.be is in Brussel

aanwezig met een informatiestand. De

gratis gids ‘Goed Geregeld, Goed Gegeven’

kan er bekomen worden en bezoekers kunnen

er terecht bij notarissen en juridische

experts voor gratis advies. In tegenstelling

tot de vorige jaren zullen onze goede

doelen niet fysiek aanwezig zijn. Het zijn er

ondertussen echt teveel geworden om die

nog allemaal een stand te kunnen geven. Zij

zullen natuurlijk wel allemaal in onze stand

een visuele presentatie krijgen.”

Worden er tegenwoordig meer testamenten

opgesteld dan vroeger?

“Concreet cijfermateriaal over hoeveel mensen

een testament opmaken bestaat niet.

In België is er immers geen registratieplicht

voor testamenten en dus kan je het ook niet

achterhalen. Iemand kan bijvoorbeeld een

testament opstellen en dat opbergen in

zijn/haar nachtkastje.”

“Veel mensen laten hun testament opmaken

door een notaris. Deze testamenten moeten

worden ingeschreven in het Centraal

Register van Testamenten en dus hebben

de notarissen er wel gedeeltelijk zicht op.

Volgens de Koninklijke Federatie van het

Belgisch Notariaat hebben de Belgische

notarissen in 2014 maar liefst 36% meer

testamenten opgesteld dan het jaar voordien.

Volgens erevoorzitter Bart van Opstal

zijn mensen meer dan ooit met hun erfenis

bezig en zijn het daarbij heel vaak goede

doelen die in de prijzen vallen. Ook bij

testament.be zien we het aantal kandidaaterflaters

al jaren enorm stijgen.”

Halen goede doelen veel inkomsten uit

erfenissen?

“De trend zette zich in 2014 door: heel wat

goede doelen halen opnieuw meer erfenissen

binnen. In sommige gevallen gaat het

om een verdubbeling of zelfs verdriedubbe-


ling in enkele jaren tijd. Zo overschreed Artsen

Zonder Grenzen dat jaar voor het eerst

in haar bestaan de kaap van tien miljoen

euro. Zij zagen hun inkomsten uit erfenissen

in amper drie jaar stijgen van 7,7 naar

10,3 miljoen. In 2013 haalde de Antwerpse

Zoo 3,4 miljoen binnen via erfenissen, het

jaar nadien 5,4 miljoen. Bij KU Leuven was

er meer dan een verdubbeling: van 4,2 naar

8,8 miljoen. Ook minder grote organisaties

zagen hun inkomsten uit erfenissen fors toenemen:

Oxfam-Solidariteit ging van 29.000

euro in 2013 naar iets meer dan 1 miljoen

in 2014, GAIA van 434.000 naar 1,2 miljoen,

Welzijnszorg van 89.000 naar bijna een

half miljoen, Plan België van 210.000 naar

bijna 600.000, Bond Zonder Naam van een

kleine 200.000 naar 700.000 en Alzheimer

Liga van 233.000 naar 355.000.”

Hoe verklaar je die stijgingen?

“Ik zie een aantal mogelijke verklaringen

voor deze forse stijging van inkomsten

uit erfenissen. In de eerste plaats een

sociologische en demografische verklaring:

de geëngageerde babyboomgeneratie

komt te overlijden. Zeg maar: de hippies

uit de jaren zestig. Zij hebben geld, want

ze hebben zelf al wat bijeen geërfd én zij

hebben minder kinderen. Bovendien is het

een geëngageerde generatie die schenken

aan een goed doel allang als sociale norm

hanteert. Maar ook de secularisatie en de

ontzuiling spelen ongetwijfeld een rol.

Vroeger gingen zo goed als alle erfenissen

nog naar de kerk en de kloosterorden

of naar de zuil waarin men was grootgebracht,

maar door de ontzuiling en de

ontkerkelijking is die episode, zeker na de

recente golf van pedofilieschandalen, zo

goed als afgesloten.”

“Ook intern, binnen onze organisatie, is

er volgens mij een verklaring te vinden:

testament.be gaat straks al haar negende

campagnejaar in met advertenties in

dag- en weekbladen, op websites, in tvspots,

op beurzen, op koffietafels, met een

gratis juridische gids die massaal verspreid

wordt,… Allemaal om de Belg te overtuigen

een goed doel in zijn/haar testament

op te nemen. De afgelopen jaren hebben

wij toch een belangrijke weg afgelegd

in het bewustmakingsproces. Heel wat

organisaties die deelnemen aan testament.

be hebben bovendien binnen hun eigen

fondsenwervingsafdeling een aparte cel

voor erfenissen. Deze professionalisering

op het vlak van bewustmaking draagt zeker

bij tot een toename van het aantal erfenissen

voor het goede doel.”

In Angelsaksische landen is het gebruikelijker

om een deel van je nalatenschap

aan goede doelen te schenken. Hoe

komt dat?

“Dat heeft vooral te maken met een decennialange

traditie van ‘charity’ in die landen.

De maatschappij is er veel liberaler ingericht,

wat betekent dat de overheid heel wat

(sociale) zaken niet organiseert, zoals bij

ons wel het geval is, en heel wat sociale en

culturele instellingen daarom meer moeten

rekenen op privéfondsen. Het verschil heeft

zonder twijfel ook te maken met een andere

wetgeving. Wie kinderen heeft, kan bij ons

bij testament slechts over een beperkt gedeelte

van zijn vermogen vrij beschikken. Je

kan met andere woorden bij ons je kinderen

niet volledig onterven, in tegenstelling tot

heel wat andere landen waar je volledig vrij

kan beslissen wat er met jouw erfenis gebeurt.

Als je wil nalaten aan een goed doel

hoef je wettelijk geen rekening te houden

met andere erfgenamen.”

Gaat een schenking aan een goed doel

ten koste van andere erfgenamen?

“Neen, niet noodzakelijk. Als de overledene

een testament met duo-legaat opgemaakt

heeft, kunnen zij zelfs meer krijgen. Veel

hangt af van de omvang van het nagelaten

vermogen en de graad van verwantschap

tussen de overledene en zijn erfgenamen.

Erfenisrechten zijn progressief opgebouwd:

hoe groter het nagelaten vermogen, hoe

hoger het tarief. Daarnaast speelt ook de

verwantschap tussen de overledene en de

erfgenaam een rol. Directe erfgenamen, zoals

echtgenoten of kinderen, betalen aanzienlijk

minder erfenisrechten dan bijvoorbeeld

broers en zussen. Verre familie of erfgenamen

die geen familieband hebben met de

overledene, betalen de hoogste tarieven. Een

neef of nichtje, een vriend of vriendin moet

dus een flink deel van de erfenis afstaan aan

de belastingen. Tenzij je een deel van je vermogen

overmaakt aan een goed doel en die

organisatie verplicht wordt om de successierechten

van bijvoorbeeld jouw nichtje te betalen.

Deze regeling is zowel voor het goede

doel als het nichtje voordelig: het goede doel

ontvangt een deel van de nalatenschap, het

nichtje het andere deel, maar zij zal netto

meer ontvangen door de tussenkomst van

het goede doel dat de successierechten ten

laste neemt. Dat is de essentie van het duolegaat.

Voor de volledigheid wil ik erop wijzen

dat elk concreet geval afzonderlijk moet

worden beoordeeld.”

Wat raad je mensen aan die weinig

weten over legaten en er toch een willen

laten opstellen?

“Zij kunnen onze gratis gids ‘Goed Geregeld,

Goed Gegeven’ lezen. Een stevig gedocumenteerd

naslagwerk van honderdzesendertig

bladzijden waarin alles haarfijn wordt

uitgelegd door Ann Maelfait, dé juridische

specialiste op het vlak van erfenissen. Je kan

de gids bestellen via www.goedgeven.be.

Wij raden mensen in ieder geval ook aan om

aan te kloppen bij een notaris of een vermogensbeheerder.

Je kan uiteraard ook terecht

bij de helpdesk van testament.be!”

Meer info: www.salontestament.be

99


column isha werpt op

"IF I WENT STRAIGHT…"

isha van alsenoy

Wat hebben Catwoman en het personage Trinity uit

de sciencefictiontrilogie The Matrix gemeen? Juist ja,

een latex pakje. Een nauw aansluitende, lederachtige

outfit, waarin hun contouren duidelijk zichtbaar zijn,

hun borsten fel geprononceerd en hun spieren uitgesproken.

Ze zijn een streling voor het oog. Zo’n pakje

blijkt bovendien superpraktisch: de misdaad glijdt van

ze af en hun stunts zijn geloofwaardig. De latex is meer

dan een vermomming. Als ik die personages zie verschijnen

in de films, zou ik zelf bijna geloven dat ik van

het dak kan springen zonder mijn benen te breken.

Zou ik een latexfetisj hebben? Ik vroeg het aan het

internet. Op de website scientas.nl vond ik een verrassend

objectief artikel.

“De definitie van een fetisj hanteert ten minste twee

kenmerken:

1. de seksuele belangstelling is gericht op nietlevende

voorwerpen.

2. het voorwerp vormt de stimulus voor bevrediging.

Zonder dit voorwerp ontbreekt seksuele

opwinding (of verloopt deze moeizamer).”

En verder: “In het licht van seksualiteit is er bij voorkeur

geen sprake van het nodig hebben van een voorwerp

om seksueel opgewonden te raken in tegenstelling tot

een fetisj, waarbij dat wel nodig is.” Frequentie wordt

niet vermeld. Als ik eerlijk ben, is het niet omdat ik

Catwoman en Trinity hot babes vind, dat ik latexpakjes

nódig heb om opgewonden te geraken. Ik concludeer

dat ik een occasionele fetisj heb voor latex heldenpakjes,

als ze om het lijf zitten van Carrie-Anne Moss

of Catwoman. (Of Catwoman een persoon is, laat ik

vanuit filosofisch oogpunt even in het midden. Er zijn

een aantal actrices die Catwoman hebben gespeeld,

overigens met zeer wisselend resultaat. Dus kan je aannemen

dat ze ‘bestaat’.)

Over Catwoman gesproken. In nummer 39 van DC

Comics’ stripreeks Catwoman, deed ze eindelijk haar

coming-out als biseksueel. Na jaren flirten met Bruce

Wayne en anderen, kuste ze een vrouw. Haar personage

Selina Kyle krijgt er volgens kenners meer diepgang

door. Het te korte lijstje van biseksuele rolmodellen

werd begin vorig jaar één fantastische naam langer, en

DC Comics is officieel LGBT-vriendelijk.

Isha is een enthousiaste wereldburger

met een hardnekkige schrijfmicrobe.

Ze houdt van ontdekkingen en

uitdagingen, blijft immer kritisch en

Maar ik dwaal af. Terug naar de fetisjobsessie

verwonderd.

die dit ZiZo-Magazine een hele editie in haar

greep heeft. Tijdens het schrijven van deze

column maakte ik me de bedenking dat het hebben

van een fetisj een luxe is. Het betekent toch minstens

dat je basisbehoeften vervuld zijn, want een fetisj

onderhouden kan kostelijk zijn (een latex catsuit kost

al gauw 250 euro, voor een bondageriem en een partij

Japans zijden touw tel je samen meer dan 140 euro

neer, zo leert me een virtuele zoektocht). Beseffen dat

je een fetisj hebt voor een bepaald object, geeft aan

dat je ruimte en tijd hebt om over allerhande facetten

van je seksuele identiteit na te denken. Het feit dat het

bestaat, toont aan dat seksualiteit ongelooflijk divers

is, en voor iedereen wat anders betekent. Zo hoort het

ook; wij mensen zijn niet over een kam te scheren.

Voor kritische lezers die vinden dat ik seksistisch uit

de hoek kom als ik Catwoman en Trinity ‘objectiveer’

tot lustobjecten, sluit ik af met een quote (van

fantasyschrijfster Cassandra Clare uit ‘City of Glass’

die evengoed uit de mond van Catwoman kon zijn

ontsnapt). Zodoende is mijn superheldinnenstatus ook

weer bevestigd:

“I have a fetish for damsels in distress.”

“Don’t be sexist.”

“Not at all. My services are also available to gentlemen

in distress. It’s an equal opportunity fetish.”

Vrij vertaald:

“Ik heb een fetisj voor jongedames die zich ellendig

voelen.”

“Wees niet seksistisch.”

“Helemaal niet. Mijn diensten zijn ook beschikbaar voor

heren in nood. Het is een gelijkekansenfetisj.”

Foto: Gaea Schoeters

100

Foto: Neil Gaiman/Andy Kubert, ‘Batman’ – DC Comics


#PINX2016

28-31 JANUARI 2015

HOLEBIFILMFESTIVAL

Een initiatief van

St. Michielshelling 3 - Gent - contact@sphinx-cinema.be - www.sphinx-cinema.be - /sphinxcinema - /sphinxcinema

Kapucijnenstraat 10 - Kortrijk - info@budakortrijk.be - www.budakortrijk.be - /budafi lm -

/budakortrijk


Ik heb genoeg van het rondfladderen.

Ik wil thuiskomen bij iemand.

Nu gratis aanmelden

More magazines by this user
Similar magazines