boekwerk vanaf 2 maart

vissers2806

Niet te missen…

Het was een koude dag. Op de Raadhuislaan in

Oss alwaar we toen nog als Werkvoorzieningschap

en NIWOB gehuisvest waren, zag ik jou voor het

eerst. Opgevouwen haast, aan een klein

bureautje naast het open raam. Ter versterking van

de toenmalige typekamer, waar Esther,

Annemieke en Marjo werkten. Zittend achter een

eigenaardige Berlijnse muur opstelling. En omdat

zij het altijd warm hadden: met het raam open.

Hoewel jij een koukleum bleek, je gaf geen krimp.

En deed je netjes je werk. Je stelde je bescheiden

voor, vriendelijk en warm. Met een blik van

oprechte interesse en menselijkheid in je.

Een kleine Indische vrouw met veel gevoel en nooit

een krimp. Die eerste indruk is nooit weggegaan.

In al die tijd ben je jezelf gebleven en was je een

altijd behulpzame stille kracht. Onze wegen bleven

altijd kruisen en samen hebben we zo veel gedaan

bij IBN. Nooit stond ik erbij stil dat voor jou die

weg een keer een eindbestemming zou bereiken

wanneer je de pensioengerechtigde leeftijd

bereikt. Hoe hadden we dat ook kunnen zien

aankomen, je blijft er uitzien als van mijn eigen

leeftijd! Toch, het blijft een vreemde gedachte en in

het laatste jaar maakten we er vaak toespelingen

over. Grappig, maar ook met een melancholische

ondertoon. Want hoewel je niet de eerste

gewaardeerde collega bent die ons moet verlaten,

ben je voor mij wel de belangrijkste.

Een soort geweten, altijd ergens op de

achtergrond aanwezig om ons te helpen, te

behoeden, te plezieren. Bijna een moeder van de

mooie tijd die achter ons ligt. En hoewel je dat nooit

wilde horen, een moeder was je ook voor vele

(jongere) collega’s. Zorgzaam en vol aandacht.

En veel te vergevingsgezind ☺ Sinds die dag bij

het koude open raam, werd het gelukkig warmer

voor je. Je bleef langer dan bedoeld en ging mee

naar de nieuwbouw in Uden. Een raar woord nu:

nieuwbouw, ruim 25 jaar later. Je hebt het gebouw

mee zien veranderen in die periode, zoals je ook

zelf geregeld veranderde van werkplek en functie.

En telkens met plezier en enthousiasme. Een

zorgelijke blik bij jou, was lichte paniek bij mij.

Want dan was er écht iets aan de hand.

Van de centrale afdeling C&S gingen we naar

Facilitair. Een bijzondere tijd in dat grote bedrijf,

waar jij snel je plek vond. En onze club veranderde

steeds. We groeiden en deden grootse dingen.

Ondertussen vertelde je trots over je zonen.

En later je kleinkinderen.

Er waren ook altijd katten. En exotische vakanties

naar eilanden. En natuurlijk die ene kat van het

exotische eiland. Die moest mee naar Nederland.

Zo’n actie is typisch iets voor jou. Als het er op aan

komt, kun je op jou rekenen. Ondanks je eigen

beslommeringen, want die heb je ook genoeg

gehad. Ze zeggen altijd: niemand is onmisbaar.

En natuurlijk, ook na je afscheid zullen we het qua

werk wel redden. Maar vervangbaar ben jij niet.

Als collega voelde jij als familie. Samenwerking

op het hoogste niveau, die vanzelfsprekendheid is

niet snel te vinden. Ik zal dat echt missen. Maar

niet lang getreurd, want jou wacht een enorme

vrijheid en dat gun ik jou als geen ander. Niet meer

’s ochtends langs smalle bosweggetjes naar Uden,

maar lekker laat opstaan en je eigen plan trekken.

Met je lekkere salades en andere brouwsels,

voortaan op een bordje en niet meer in van die

plastic lunchboxjes. Knuffelen met de katten.

Tijd voor Cathy, da’s even wennen voor jezelf.

Ik wens voor jou dat je gezond blijft en (veel) ouder

dan 100 wordt. Dat je met jouw familie leuke tijden

blijft beleven. En met Ronald en de cats een veilig,

opgeruimd en knus thuis hebt. En voor mij dat je

ons af en toe nog eens verrast met een bezoekje.

Onze drukke hoofden even weer tot rust brengen,

zogezegd.

Zoals altijd. Waarvoor mijn dank en diep respect.

Het ga je goed.

William van den Broek

More magazines by this user
Similar magazines