LEVEN BIJ DE RIVIER POËZIEWEDSTRIJD 2017

Stroomhuis

LEVEN BIJ DE RIVIER: POËZIEWEDSTRIJD 2017

Bakens aan de rivier – Juryrapport 2017

LEVEN BIJ DE RIVIER

Het thema van deze vierde editie van het poëzie-evenement ‘Bakens aan de rivier’ is ‘Leven bij de

rivier’. Een kleine dertig dichters zonden ruim veertig gedichten in, waarin diverse facetten van het

leven in Rivierenlandschap centraal staan. Daarnaast lieten, net als vorig jaar, leerlingen van het

Cambium College in Zaltbommel zich niet onbetuigd. Geïnspireerd door dit thema maakten zij er

een project van en schreven een groot aantal gedichten over het leven bij, rond, aan en zelfs met

de rivier.

Dat de rivier een inspiratiebron voor vele dichters is, mochten we de vorige jaren al ervaren, maar

ook het leven bij de rivier of tussen de rivieren, waarbij het water het decor vormt voor het menselijk

bestaan is een motief waar veel dichters mee uit de voeten blijken te kunnen. Doorgaans op een

serieuze manier, want in veel gedichten wordt het bestaan áchter de dijk toch nog bepaald door

een rivier waar doorgaans niet mee te spotten valt. Die rivier is dan ook een bepalende factor bij

het vinden van beelden en anekdotes om het eigen leven, dat van naasten of dierbaren in

woorden op te roepen.

Soms gaat dat gepaard met emoties, maar de inzendingen die we dit jaar mochten ontvangen

kenmerken zich over het geheel genomen veeleer door een beschouwelijk, reflectief karakter.

Misschien wel omdat het thema ‘leven met de rivier’ net iets aardser is dan het thema water of rivier

zelf. Die aardsheid doet de gedichten bepaald geen kwaad. Veel gedichten worden hierdoor wat

minder lyrisch en – van de weeromstuit – wat anekdotischer en vaak ook wel ingetogener. We lazen

diverse gedichten die – soms met gebruikmaking van mooie beelden of aansprekende

tegenstellingen – een verhaal vertelden (of suggereerden) waar we als lezers door meegevoerd

werden. Nogal wat anekdotes in de gedichten speelden met een verrassingseffect, wat zorgt voor

spanning en dus de leesbaarheid ten goede komt. Kortom, de jury is heel tevreden over het niveau

van de gedichten en de verwerking van het thema.

Een enkele keer lag de nadruk in de gedichten niet zozeer op het leven bij de rivier, maar toch weer

bij de rivier zelf, die zich in de taal van het gedicht soms – niet geheel onerotisch - als een vrouw

presenteert. Als die metafoor dan toch aanleiding geeft tot reflectie op hoe de dichter – of althans

de ik-figuur in zijn gedicht – zich daartoe verhoudt, vonden we dat het thema toch op een

geslaagde manier was verbeeld.

De jury heeft als taak gekregen uit alle gedichten een winnaar te selecteren. Dat is altijd weer een

lastige opgave, want alle gedichten behelzen persoonlijke verhalen, herinneringen en soms emoties

die onderling nauwelijks te vergelijken zijn. De gedichten hebben tevens gemeen dat ze vrijwel

allemaal over het leven tussen de dijken gaan of althans het leven dat door de rivier gestoffeerd

wordt.

Gelukkig kon de jury zich verlaten op het thema ‘Bakens aan de rivier’. Ook al vinden alle

ingezonden gedichten hun oorsprong in een herinnering aan of een emotie die wordt opgeroepen

door het leven aan de rivier, niet in alle gedichten waren deze bakens even duidelijk aanwezig. Op

basis van dit criterium kon de selectie enigszins beperkt worden. Een tweede criterium dat de jury

gehanteerd heeft, is de innerlijke coherentie van het gedicht: wordt een verhaal, een emotie, een

beeld goed uitgewerkt. Een derde, in dit geval misschien nog wel belangrijker criterium om het

aantal gedichten te beperken tot een tiental nominaties, betreft de toepassing van de poëtische

middelen – taal, metaforen, woordspel en vooral ritme – in de individuele gedichten. De jury heeft

alle inzendingen geanonimiseerd aangeboden gekregen en beoordeeld. Op basis van deze criteria

bleef een verzameling van tien gedichten over, die de jury geselecteerd heeft als de gedichten die

het best beantwoorden aan de verschillende criteria. De schrijvers van deze gedichten zijn allen

uitgenodigd hun gedicht deze avond voor te dragen. Uit deze tien gedichten heeft de jury

vervolgens de drie gedichten gekozen die naar haar oordeel op grond van de verwerking van het

thema, de emotie die zij oproepen en de technische middelen die daarbij gebruikt zijn, het best

geslaagd zijn.

Uit deze drie gedichten heeft de jury ten slotte de winnaar gekozen, die zo dadelijk door de

juryvoorzitter bekendgemaakt zal worden. De jury bedankt alle inzenders voor hun inzet en inspiratie

en wenst de schrijver van het prijswinnende gedicht veel plezier met zijn prijs.


1e prijs

kosthuis

Met een breed armgebaar

schuift ze de vitrage open

en kijkt me onderzoekend aan.

Zo laat ze ‘t overweldigende

uitzicht bij me binnenkomen:

de weidsheid van het land,

het door de zon beschenen water,

waarop in verre bochten

aken geruisloos uit het zicht geraken

en zegt: ‘Om zes uur eten we.’

De verrekijker op de vensterbank

verraadt haar aandacht voor

wat dagelijks voorbijvaart.

Een boot wordt moeiteloos

herkend aan vorm en vlag.

Ze zet een smakelijke hazenpeper

op de tafel waar ik - de eerste avond -

vis had verwacht.

Ze zegt: ‘’t Ontbijt is vanaf half acht.’

En elke ochtend weer klinkt

de geheimtaal van het onvoorspelbaar

water, wanneer in een gewijde stilte

plechtig wordt gedeclameerd:

Lobith 1037 … min 7,

Belfeld 1209 … plus 3.

Tussen de namen en getallen

vallen mysterieuze pauzes.

‘Daarin schrijven de schippers mee’, zegt ze.

Dat heb ik daar geleerd.

Leo van der Laan - Bruchem


2e prijs

dakloos

ik leef bij de rivier

ik slenter daags de glooiing langs

onder dak van zon en wolk

bruggen zijn m’n vrienden

ik slaap met hun gespannen bogen

hun kruizen van geklonken staal

ik duld het dreunen van hun dek

voel des nachts hun draden trillen

mijn beste vriend is een betonnen viaduct

dat voortdurend onder spanning staat

het wiegen van de rietkraag geeft mij rust

het golven van het water doet mij dromen

ik slenter daags de glooiing langs

op zoek naar waardevolle afvalspullen

ik geef ze weg in ruil voor brood en blik

een vuil milieu, de bron van mijn bestaan

mijn boezemvriend is deze box

vast verankerd aan een ketting

gevouwen wanden van dit prefab huis

beschermen tegen bui en bulderstorm

met wasmachine, koelkast en teevee

verhuis ik vaak van doos naar doos

ik slenter daags de glooiing langs

ik leef van de rivier

Melis van der Hoek – Goes


3e prijs

verlangen naar het rivierenland

in dit afgelegen droge oord, zie ik

in de verte water trillen, kamelen

in een waterplas, blauwe hemel

kaatst op het rode zand, dorst

en hitte stuwen me voort, het oog

op de einder, naar ontgoochelende

spiegelingen in de stroperige lucht

in mijn verhitte hoofd, zie ik

in de verte water stromen, koeien

langs de rivier, machtige wolken

kussen gras, populieren als bakens

in het strakke land, aken gedragen

in traagheid door krachtig water

neem me mee en breng me thuis

neem me mee naar mijn groen

rivierenland, breng me naar huis

Erika De Stercke – Gent (België)


4e t/m 10e plaats

het zoet water

stuwt bestaan

rivierstrand

schuurt

aan dromen

eb en vloed stromen

hier in elkaars buurt

naar een zelfde kant

komen en gaan

als vroeger en later

Esther van Empel - Nieuwaal

4e t/m 10e plaats

Inter amnes tuta

Het hoge

of het lage,

ongeacht de waterstand,

het blijft steevast behagen,

te leven in het achterland.

Daar waar tussen stoere dijken

de tonen van de scheepshoorn

de dagelijkse gang verrijken.

Telkens weer;

wanneer het uitzicht gaat veranderen,

van lieflijk,

ten tijde van meanderen,

of ’t zij,

naar woest aantrekkelijk

bij hoog tij,

het is nooit ofte nimmer vervelend,

“leven bij de rivier”.

Als een overspelige liefde

onophoudelijk strelend.

Jose Gremmen – Horssen


4e t/m 10e plaats

Rivier

Voorbij vandaag

voorbij vannacht

glijdt zij - spreidt zij

haar lenig lijf –

In kringloop tijd

en stille kracht

schuift zij - zuigt zij

haar lange lijf

het broeden langs

het hoeden langs -

voedt zij - wroet zij

het land in twee –

Al kabbelt zij

al babbelt zij - toch

knelt zij - zwelt zij

in eigen stee

en bruist en baart

op hoge toon

meer van haar

eigen bloed -

zakt dan tot

spiegel die

voor zon of maan

niet onderdoet –

Zij kent geen jij

zij gaat gewoon

voorbij - voorbij -

maar stroomt in mij

Pauline Vroom - Rhenen


4e t/m 10e plaats

Leven bij de rivier…

omdat

water een mysterie is

het daglicht grandioos

elke schemering

een schouwspel is

de luchten eindeloos

omdat

maanlicht

er als confetti

op het water valt

een serenade is

omdat

dit leven

oorsprong heeft

voortgang kent

een stromen is

van tijd

en rust

en duur

omdat

geen sterveling beseffen kan

hoe al dit water

die wolkenluchten

de driftige schepen

de meeuwenvluchten

mijn bestaan bevestigen

in dit verrukkelijk verband.

Hans Vuijk - Heerewaarden

4e t/m 10e plaats

tegenstroom

achter de hoge rivierdijk

aan het eind van het grindpad

vraagt de stilte om aandacht

de dood beheerst het tij

geen geklots van golven

geen bewegend riet

geen gebrom van boten

watervogels krijsen niet


ik wist nooit goed

wie je was en waar

kon je moeilijk volgen

op je zelfgemaakt kompas

je tegendraadse denken

je eindeloze fantasie

je kapot gelezen boeken

je eb en vloed gedrag

je scheef geknoopte jassen

als strak getrokken touwen

om je eigen filosoof

zonder geld zonder god

ik moest je laten gaan

mijn onbegrepen ik

met vreemde vlinderslag

zwom je jouw verte in

Melis van der Hoek - Goes

4e t/m 10e plaats

Ooit

Hier groef hij geulen in het zand

en vulde ze met water.

Hij speelde vrolijk op het strand

en maakte met zijn kinderhand

van al wat de rivier hem gaf

een heel mooi huis voor later.

Verslagen loopt hij op het strand,

een mensenleeftijd later.

Achter de bandijk ligt zijn land.

Zijn huis, een beeldbepalend pand,

stond aan de buitendijkse kant

moest wijken voor het water.

Leo van der Laan - Bruchem


4e t/m 10e plaats

Onverstoord

Slijkzacht

zo voelt het water aan

als in het nest waar

nieuw leven wordt bebroed.

Langs de kade komen wandelaars

soms haastig

meestal met een rustige tred

om het water te ruiken

dat rimpelt in zijn eenvoud

om de kleuren te voelen die

het matte van de dag wegblazen.

Ruim is de blik,

verfrissend de ideeën

in de koelte van het water.

Tussen de planten verscholen

breekt minuscuul een eierschaal.

Erika D e Stercke – Gent (België)


Overige gedichten in volgorde van ontvangst

nostalgie

de schipper heeft nijhoff nooit gelezen

staat ook niet naast god al zingt de vrouw psalmen

het koppelverband waar ik op vaar passeert

tientallen bruggen altijd zit er man op de oever

de parlevinker is verdwenen ook veerhuis

en schipperscafé maar de man op de oever

overbrugt het einde der tijden

Gerard Scharn – ‘s Hertogenbosch

een nabij heden

een waalschokker staat op het droge

bataven en romeinen zie ik niet meer

houtvlotten en kanen drijven voorbij

verdwijnen met zalm en paling

op strekdam en kribben worden

de bakens verzet maar de polder

blijft en worden psalmen gezongen

uit boeken met goud op snee

Gerard Scharn – ‘s Hertogenbosch


Reiger aan de Maas

Als opgezet

met opzet

loert

de reiger

op vis

op de stenen

aan het water.

Hij staat voor dood

om in leven

te blijven.

Wim de Koeijer – Heerewaarden

Open voor stilte

Stil groeien naar stilte

waar natuur zijn loop heeft

waar zielewonden zacht genezen

tot het gemoed leeg kan ontvangen,

alle geruis verstild,

ten langen leste open

voor stilte van hier en nu

de geur van meidoorn

aan de rivieroever doet snuiven

de oren het vogelgekwinkeleer horen

de ogen de hemelkoepel zien

en oneindigheid ervaren

wolken, water, wind,

aarde, vuur en lucht

geschoonde ziel

genezende rust

de slaap des gerusten


ontwaken met levendige geest

vrede en goedheid

en wat verder voortkomt

uit zuivere bron.

Wim de Koeijer – Heerewaarden

Ogen passeren

Op weg naar zilt stroomt haastig

uit eeuwig ijs, uit buien die hun lasten loosden.

Kwikzilver kiemt al jaren weer.

Schippers laten boten duwen.

Aan de kant zwijgt iemand turend naar

zijn lijn. Achter hem de dijk al

opgetuigd voor hoger dan normaal.

Verderop hangt later op het droge

fruit. Nu oogt alles kaal getroffen

door de cyclus van elk jaar.

Ogen passeren achterlangs.

Joan ten Hove - Malden

Nijmegen

Langs de oevers van de Waal

tussen stad en noord

waar gedachten stromen

spiegelt een slotakkoord

van klaterende dromen

Jose Gremmen - Horssen


aorta

licht waterlint

wolkentransporteur

stroomopwaarts lispelt

met kabbelend woord

de bron zijn eeuwenoud refrein

oorsprong van water

eisprong van leven

verstilt de stroom naar

onverwachte diepte

meandert het bestaan

grillig als een wichelroede

verdwijnt geruisloos

in een onmenselijk grote oceaan

J. Versluys - Wolphaartsdijk

Schepen tellen

Waterwegen vast omlijnd

vervoeren schepen vol verlangen.

Dromen die voorbij gaan.

Ik scheep je in.

Inge Sanders – Tiel


Rivier

de golven van voorbij

zingen hun eigen lied

de rimpelingen op het strand

hun eigen ritme

een stabij hapt ze enthousiast stuk

een vlinder danst hoopvol

klein geluk

ganzen in kenmerkend gerucht

tijdelijk neergestreken

voor hun vlucht

verlaten de verlaatte zomer

naderende herfst

weerkerend tij

Adrie Hogendoorn – Giessen

stad aan de stroom

tussen twee kribben klotst het water zijn kale golven op het strand

windveren dimmen het felle blauw

dat pijn doet aan je ogen

schepen als wagens van de rivier

duwen containerkolossen

sommigen zwaar beladen

met volle boorden

zijn als mensen

de last is zwaar

tegendraads de stroom

mensen zijn als schepen

passeren elkaar zonder te weten

koeien aan de overkant dromen

loom onder wilgen

dit oude beeld en steeds weer anders

zolang al stromen

rivieren naar zee

nemen alles mee

kiezels van gedachten

zanderige herinneringen

gedruis van feesten

peilloos verdriet


op de trappen naar de kade

laat het jonge bruidspaar

zich vastleggen voor later

bolder van toen en toen

en nu nog niet

hun toekomst wordt nog geschreven

het stadscarillon slaat de tijd om het even

Adrie Hogendoorn – Giessen

avondstemming

Een vosje speelt voor het jagers vizier

bijna verleidt de hitte tot bezwijken

een duistere dreiging zweeft over de rivier

die zich vlijt tussen de dijen van de dijken.

Vanavond heeft een weermacht wolken

lange regenlinten opgehangen

en om ons somber huis kolken

de ravenblauwe watergangen.

Slapeloos wachten we de tempeest.

wegens onbetrouwbare weermannen

in onze broze lijven en wankele geest

staan de zenuwen strak gespannen.

Er sluimert vergetelheid in de uiterwaard

dat is een zoete wraak van de goden

zij zetten hun kerven in tijd en aard,

hebben enkel zwerven en zwaard geboden.


De stroom voert nu hun schimmen af

ze schaduwen nog even het watervlak

dat in sleetse rimpels het leven weergaf

toen eens de Waal in beeldspraak sprak.

Ons verlangen haakt naar het jonge lover

te lang verborgen in de winterschoot

want weet wel, depressies drijven over

maar nimmer het denken aan de dood.

Dick van Welzen - Gorssel

Vanaf de dijk gezien

Rode wolken

een guirlande gelijk

en ganzen,

reikhalzend

gezien vanaf de dijk.

Op de plaats rust

een eenzaam paard

aan de overkant

van deze uiterwaard.

Aan de oever

bijna zomer

bloeit blauw en violet

de rivier vloeit weer

wat lomer

in haar slanke silhouet.


Dwaalgasten

zijn in de wei geland

zwaar weer op til

hun stil verband

weet niets van mij.

Door de geur

van vers geploegde klei

en van de groene aren

heb ik toen dit leven

onverwacht

als gegeven mogen ervaren.

Dick van Welzen - Gorssel

Riverjoke

Een morsige beunhaas uit Wamel

vond z’n plek aan de Maaskant te schamel.

Hij ging aan de haal

en staat nu langs de Waal

bekend als die rare belhamel.

Hans Vuijk

Onherroepelijk...

De rivier

ze zoog zo verlokkend

steeds meer

jou naar zich toe.


Ze spiegelde

jouw diepte

daar zoveel kapot, verward

verzand gevoel van eindeloos moe.

Kabbelende golfslag

het kalmeerde

bracht in verstoord levensritme

soms nog wat rust.

Steeds donkerder de dreiging

van een niet te stoppen

radeloos onherroepelijk besluit

komt fataal die allerlaatste dag.

Mens, ó ziel zo godverlaten

laatste gang van eenzaam waden

in verlossend water

dat zich koud en ongenadig sluit.

Ik overdenk, overzie de rivier

soms... een verschrikking in ontnemen

bovenal genadig in vruchtbaar geven

bron van inspiratie en eeuwig stromen."

Ria van Ekris-Willemse - Loenersloot


Kind tussen de rivieren...

Traag ontwakend landschap

rustiek het zicht op de rivier

meanderend naar de horizon

kabbelend de cadans van golfslag

een enkele wandelaar op de winterdijk

herkauwend jongvee in uiterwaarden

prachtig begin van een lentedag.

Hier tussen Lek, Linge, Rijn en Waal

groeide ik op, had er een fijne jeugd

ging naar school via stukken slingerende dijk

ruik nog de vers gemaaide bermen

zag zomerdijken en schapen loom

weids het zicht, wonderschoon

'k vond het toen heel gewoon.

Tussen de rivieren ingebed vruchtbare bodem van klei

staan gaarden in lentebloesem of met blozend fruit

strekken zomerse velden vol gewassen zich uit

geeft de herfst haar oogsten in weer en in wind

zijn afvoerwegen besmeurd, wordt de boer soms bekeurd

mijn fietswielen protesteerden, liepen er ooit door vast

'k poerde met een stokje, ontdeed ze van hun vette last.

Men onderschat hier de oerkracht van rivieren niet

hun stijgen gevaarlijk bij overvol geraken

bedreigen ze het land, gaan we dijken bewaken

met man en macht werken, met zandzakken versterken

valt in noodsituaties de beslissing: evacueer het gebied…


géén doorbraak, zucht van verlichting, het gevaar afgeweerd

omringend water maakt alert, wordt waakzaam beheerd.

evacueer het gebied 't krijgt daarna de correctie: géén doorbrak

Betuwe omarmt door eeuwig zilveren stromen

die doorklieven zo statig het prachtig polderland

het is een gegeven voorrecht er te leven en te wonen

geniet en zie hoe onbekommerd een kind

daar speelt bij de waterkant...!"

Ria van Ekris-Willemse - Loenersloot

open gedicht

je lijkt het ochtendlicht

te vangen

met je lippen bolle wangen

drinkt stralen zonlicht

uit een parelmoeren glas

zwanenmossel zonder zorgen

zomaar op een zondagmorgen

in het natte gras

Esther van Empel - Nieuwaal

Alles bleef stromen

Weet je nog

Van water naar de zee

En alles vloeide

En niemand keek om


Hoe de wind door je haren

En alles bleef stromen

En niets in de weg

Van zout in je wonden

tranen die branden

En de tijd zo stil

En hoe de golven namen

Alleen maar namen

mijn schreeuw verloren

Ik jou verloor

En alles bleef stromen...

Monique Buising - Leeuwarden

Licht, lucht en later

Later liet je zien

Licht, lucht en later...

Onderweg, een schreeuw uit verloren tijden

van vergeten liefdes en weleer

Tranen opgenomen in de stroom van naamlozen en gemisten

Je verhaalt van vermoeide voeten en bezwaard gemoed

Zoekend naar verlichting, verlossing

Van schaterlachen in dichte mist en donderende stiltes

Onvermoeibaar en meedogenloos


In je weerspiegeling alles wat was en wordt

Een rimpeling, een richting

Kinderstemmen dragen ver en raken diep

Later liet je zien

Licht, lucht en later...

Monique Buising - Leeuwarden

Martinus

Leven bij de Waal

is als brood.

Neem en eet

en drink het in,

geniet. Liefst

elke dag opnieuw.

Dit is ons water.

Voor je ‘t weet,

is het voorbij.

En weet ook:

zonder ga je dood.

Laat op de brug,

vernoemd naar

een van onze

grote dichters,

de poëzie maar

komen. Dan

rollen regels van

zilver golvend

door je hoofd.

Zuig ze op en

geef ze prijs.

Chris Sol – Leiden

reeds 10 jaar, sinds 2007

woon en werk ik hier

in een tijd die grimmiger

door omstandigheden gevormd

minder aangenaam, dreigender

de toekomst laat zien


gelukkig loopt er

vee in de geboterbloemde

uiterwaarden

azen meeuwen op vis, lopen

baasjes met hun honden, zonnen

mensen hun winterhuid

er wordt gekampeerd

gegeten, gevist

gebarbecued, gevreeën

onverminderd gaat de stroming

tussen de begroeide kribben

dobbert een roeiboot

Annejan Kuperus – Zuilichem

kribbakens en huizen van God

als boeien en beveiliging

voor het vaak drukke scheepvaartverkeer

nimmer aflatend altijd weer

in een oneindige

stroom van verschillende soorten vracht

van oost naar west, omgekeerd

een zichtbare vaargeul, zodat

schepen eenvoudig kruisen

samen met hun

honden

lopen zij

in gezwinde


pas hand-in-hand

langs de stroming

op weg naar het laagste

punt dat zij vandaag

geenszins, op

geen enkele manier

zullen bereiken

zonder ook maar

enigszins die

ambitie te hebben

leven bij de rivier

zogezegd lucratief

en aangenaam laverend

bestemmingen bereikend

voor respectievelijk laad of los

leven bij de rivier

is schepen tellen

de mooiste naam

eventueel voor later

zeker indien gewenst

thuis registreren

wie weet komt het weer

of, hoe uniek

zijn er nog meer…

Annejan Kuperus – Zuilichem


Leven bij de rivier

De warme geur van lome koeien ligt als een dikke deken over de uiterwaarden

In de grienden zoemen muggen rond het rijshout

Tegen de dijk klotst zachtjes het zoete gebabbel van verliefde paartjes

die op een kribbe zitten en met hun voeten door het water roeien

Voorbij de bocht klinkt het doffe gedreun van een zwoegende boot,

achtervolgd door een troep schril schreeuwende meeuwen

Ze schelden de schipper de huid vol als een wapperende waslijn de rivier doormidden snijdt

Terwijl doldrieste zwemmers zich kriskras een weg naar de overkant banen

vliegt een blauwe reiger met trage vleugels aan een visserman voorbij

en werpt zijn witte derrie uit zoals de man zijn hengel

Een groep klaplopende koeten zoekt zijn heil in een veilige haven,

die ze vinden in een neer verderop

Het geluid van joelende jongelui keilt over de golven en laat er drupjes echo achter

Dat is het leven bij de rivier: buitendijks draait de carrousel

Maar binnendijks is het stil, en kwelt het water

Jacq Zinken – Acquoi

Waterschuddend

Kabbelend en kronkelend kust

het water de scheiding waar

gras omhoog glooit en de rook

van een verdwaalde pijp

richting einder vlucht.

Ronkend staal klieft en glijdt

op weg naar de overzijde waar

zij wachten die eenzelfde

oversteek beogen zodra duit en

buidel verenigd worden.

De dijk prompt en star, wakend,

waar huis en have vertrouwen op

de omarming die kracht en temperament

van water beteugelt terwijl ‘t leven

aan de rivier haar spel speelt.

Sonja Bansberg – Zuilichem

Wissel-karakter

Rustig kabbelend van rechts naar links

De schepen schommelend mee of tegen

Tussen Maas en Waal zijn wij gelegen

Ook wel de badkuip geheten


In de zomer mooi en droog

In de winter wonderlijk en nat

Kruist de dijk geregeld het water zijn pad

Door harde wind en regen het peil ongekend gestegen

Niet meer rustig en kalm

Maar ruig en kolkend met erboven een fijne nevel

Druppels die niet meer lijken te dalen terwijl ze de alarmfases opschalen

De middenkleur grijs in alle tinten

De lucht, Het water, De dijken

Terwijl storm en bliksem de bomen splijten

En dan opeens niks meer

Geen wind die om het huis blijft fluiten

Golven die de rust verstoren

Onweersbui die heen en weer blijft schuiven

Weer terug naar alle kleuren van de regenboog

De schepen weer zacht schommelend als een kind in moeders schoot.

Sonn Franken - Bergen op Zoom

Leven bij de rivier

Het is niet mooi, het kleeft

Elke stap wordt zwaarder

Het is de grond die leeft

een zuigend leven aan de voet

Op grijze dagen zijn geen vergezichten

Oud leven ziet veel zwichten

Terwijl de dag steeds verder moet


Het lot, het water bracht ons hier

Er is herinnering en hoop en

weten van een verre einder

waar leven in schoonheid hecht aan mens en dier

Stilstaan is een deugd, het staren blijft

Geertjan Spekman – Beusichem

verbonden

op die ene dag dat er geen jij meer was

en ik was ook onvindbaar, ik zocht

vond alleen nog wij - samengesmolten

voor een heel leven - wie zal het zeggen

zoals rivieren elkaar vinden, ieder gaat

zijn weg en vindt elkaar op het laagste punt

in het landschap waar ’s zomers bootjes varen

en geliefden picknicken, waar koeien schijnbaar

ledig staan met volle uiers, de toekomst ijlt voort

met een zekere indolentie, nooit zal het water

op deze plek meer hetzelfde zijn, dit moment

blijft voortaan verstrengeld met wat eens was

en wat ooit zal zijn, mits de bedding niet verlegd

wordt en het water blijft stromen van hoog

naar laag - dat is haar wezen - precies

zoals jij en ik altijd wij blijven – verbonden

Annette Akkerman - Maarssen


Charmant

In de diepte

van het rivierenlandschap

liggen ze

verhalen over watergeesten

van lang geleden

over zwerfkeien en verdwenen dieren

turfsteken

strooptochten

over sterfte en feesten

strooien daken

kastelen

molens

en het ondergelopen land.

Op zonnige dagen zwemmen

de zinnen

naar de oppervlakte

dobberen mee met de zwakke deining

spelen met de wind.

Wandelaars

verrast door de openheid

genieten van het weids uitzicht.

De zee laat zich proeven.

Annette Akkerman - Maarssen


Leven bij de rivier

Een wiel is niet meer dan een meer

herinnering aan een dijkdoorbraak nu begrensd

Een rivier is meer,

meer dan een meer

Hij beweegt, verandert, meandert

voert je mee

uiteindelijk naar zee

Op de rivier met het geluid

van kabbelend water

in de avondschemer ook gelach

geschater

Een feest op de boot

met mensen klein en groot

’Papa vertel nog eens over vroeger?’

Verhalen worden gehoord en opgeschreven

over schaatsen, vissen, zwemmen

rondhangen

bij de rivier

Een liedje van herinnering

een liedje van verlangen

Verhalen van vroeger en zaken van nu

Mijn zoon helpt met mijn tablet

ik kan weer verder

Het gezelschap -drie generaties- viert feest

de rivier feest mee

op weg naar de zee.

Janny Cok – Acquoi


Stil en mooi is het aan de waal

In de stemlokalen was gisteren een kabaal

Weken vooraf geschreeuw, het leven is duur

Maak in elk dorp maar een Klaagmuur

Maar voor het land waar ik in leef, is er iets dat moet

En hoe meer en meer ik er om geef, doet mij dat erg goed

Bedenk dan hierbij wel...doe het altijd met plezier

En niet alleen om het grote geld, anders ga je leven als een dier

Want je wordt dan ondankbaar koud en kil..

.altijd maar weer meer, meer en meer

Tot het moment, dat je lichaam, geest, je hart, dat niet meer wil,

ontslag en ziekte, dat was het dan zo ongeveer

Geniet met volle teugen in dit land

Laat werk, plezier, helpen en steunen,

steeds samen gaan, hand in hand

Dan kan ieder mens, als het nodig is, op jou leunen

Ik zit nog lekker op het bankje aan de waal

Te genieten van de wind, vogels en af en toe een wandelaar.

Martin Hendriks – Tiel


Waar zal ik wonen

met jou

aan het water

in een woonark

met jou

of een brugwachtershuis

aan de zomerdijk

met eeuwig de boten

en altijd het water

binnen handbereik

waar zal ik wonen

desnoods

aan de Waal

in een weerloos huis

Marëtte van Wamel - Haarlem

Vaculus

Tussen morgen en gisteren

ligt het tijdloze woord

dat ik vandaag spreek

een wilde stroom

een brij van klanken

de tijd

de milde stroom

van grind zand klei


door mij getemd

zoals morenen

een vangnet zijn

van de rivier

toch gaat zij door

gaat eeuwig door

wordt meegesleurd

vernieuwt zich

de rivier

in tijd en dromen

“De tijd is een soort rivier van gebeurtenissen, een wilde stroom. want zodra iets

gezien wordt, is het al weer meegesleurd en drijft er iets anders voorbij, dat ook weer

meegevoerd zal worden.” Marcus Aurelius uit ‘Persoonlijke notities’.

Marëtte van Wamel - Haarlem

Leven bij de rivier

Vroeger was het water in de rivier schoner,

en was het leven wat gewoner.

Ik zeg u,

pure zuiverheid bestaat nu al in u.

Men zegt over het leven bij de rivier,

Vroeger was het gemoedelijker hier.

Ik zeg u,

Echte vriendelijkheid bestaat nu al in u.


Vroeger vormden man en vrouw een echtpaar,

stond de vissersvrouw steeds weer voor haar man klaar.

Ik zeg u,

van onvoorwaardelijke liefde overstroomt uw hart nu al in u.

Vroeger was er vreugde bij elke terugkeer,

nu wil iedereen steeds maar weer meer.

Ik zeg u,

ware vreugde is nu al in u.

Voor de vrede werd gevochten bij de rivier,

men hield elkaar van weerszijden goed in het vizier.

Ik zeg u,

innerlijke vrede is nu al in u.

Op zondagochtend is de rivier,

een uitgestrekte leegte hier.

Ik zeg u,

een grenzeloze leegte is nu al in u.

Staande in het water bij de pier,

gaat men op in de stroming van de rivier.

Ik zeg u,

echte absorptie is nu al in u.

De energie waarmee de rivier stroomt,

is iets waar men tegenwoordig van droomt.

Ik zeg u,

alle levensenergie is nu al in u.

Al het leven bij de rivier,

het weerspiegelt uw gedachten.


En wat staat u dan te wachten,

bijbehorende emoties stromen door u heen.

Blij, bedroefd, boos of bang,

emoties stromen door u heen als een rivier een leven lang.

Wanneer de stroom van gedachten stilvalt in u,

wordt een leven bij de rivier,

een leven in het nu.

Dan ontstaat ruimte voor een bezield leven hier,

en is zuiverheid, vriendelijkheid, liefde, vreugde, vrede, leegte, absorptie en levensenergie volop

aanwezig in het leven bij de rivier.

Wordt uw leven een leven in flow.

Arna Vliegen-Verschure - Neerijnen

BAKENS AAN DE RIVIER 2017LEVEN BIJ DE RIVIER

More magazines by this user
Similar magazines