Views
2 weeks ago

IOM MIGRANT STORIES1-5LR

"Ik zou gebruik kunnen

"Ik zou gebruik kunnen maken van mijn ervaring en een Chinees restaurant kunnen beginnen in Sri Lanka." "I could try to make use of my experience and start my own small Chinese restaurant in Sri Lanka."

Hoewel Tavish in Duitsland geen verblijfsvergunning kreeg, blikt hij terug op een fijne periode. Hij had een baan gevonden in een Chinees restaurant, waar hij snel de ladder beklom van afwasser tot leerling kok. “Ik kan je nog steeds een mooie Chinese maaltijd voorschotelen”, zegt hij trots wanneer ik zijn kennis op de proef stel. Hij begint uitgebreid te vertellen over de acht culinaire tradities van de Chinese keuken, alsof hij een geboren Chinees is. “En ik kreeg goed betaald”, voegt hij eraan toe. Gedurende de asielprocedure in Duitsland wordt het migranten toegestaan te werken. In navolging van zijn twee zussen, besloot Tavish in 2000 naar Nederland te gaan in de hoop daar wel asiel te krijgen. Elf asielzoekerscentra en een detentiecentrum later is hij nog steeds hier... zonder status. “Als ik in 2006 niet naar België was gegaan voor twee maanden, dan had ik nu een verblijfsvergunning gehad”, legt Tavish uit. De overheid besloot in 2007 tot een generaal pardon voor een grote groep afgewezen asielzoekers die al geruime tijd in Nederland verbleef. Tavish voldeed aan alle voorwaarden op een na: hij was niet langer dan zes jaar onafgebroken in Nederland. “Ik was zo dichtbij een ‘legaal’ leven”, mompelt hij. Zevenentwintigduizend andere migranten hadden meer geluk. Although not granted a residence permit, he liked that period. He found a job in a Chinese restaurant where he soon climbed the ladder from dishwasher to the chef’s assistant. “I can still cook you a decent Chinese meal”, he says with pride when I put Tavish to the test. He talks about Chinese sub cuisines and traditional aspects of Chinese food, as if he was born Chinese. “And I got paid well”, he adds. During the asylum procedure in Germany migrants are legally allowed to work. 41 In 2000 Tavish moved to the Netherlands, trying to follow in his two sisters’ footsteps who successfully applied for asylum. Eleven reception centres, one alien detention facility and an expulsion to Germany later, he’s still here. Still with no papers though. “If I wouldn’t have gone to Belgium for two months in 2006, I would have had a residence permit by now”, Tavish explains. The government of the Netherlands decided in 2007 to put into effect an amnesty provision - ‘generaal pardon’ - legalising a large group of rejected asylum seekers who had been in the country for a considerable amount of time. Tavish complied to all criteria but one. He wasn’t here uninterruptedly for more than six years. “I was so close to a ‘legal’ life”, Tavish says with a soft voice. Twenty-seven thousand other migrants were more lucky.

onlinepublication_1
Samen bouwen aan vertrouwen
Cooper-and-Barrel-Brandpresenter