Juni 2018

glimmen

Terug van weggeweest:

“De Enveloppe”

Rijdend naar het zuiden voor een familieweekend, op een warme

lentedag, schrijf ik dit stukje om mij en mijn gezin aan u voor te stellen!

Ik voel de druk om nu iets treffends op papier te zetten, aangezien ik

als moeder van drie kinderen in deze tijd blij ben als ik me even enkel

op één ding kan concentreren!

Ik ben geboren in het Limburgse Peeldorp Meijel. Wie had gedacht

dat een meisje met zoveel heimwee naar haar liefdevolle thuis, zou

verhuizen voor haar studie naar Tilburg en uiteindelijk in de provincie

Groningen zou belanden? Dan is de liefde wel heel erg sterk!

Het is alweer ruim zeven jaar geleden dat Gerhard, mijn vriend, en ik

een huis zochten. Als zuiderling wilde ik persé ten zuiden van de stad

Groningen wonen, het gevoel hebbende dat mijn thuis toch nog een

beetje dichtbij is. Bij het zien van het huis aan de Meidoornlaan waren

we verkocht, groen uitzicht aan de voorkant en aan de achterkant,

maakte ons verliefd op dit plekje. De rust van Glimmen met haar

groen en het bruisende en dynamische van de stad Groningen, waar

ik werk als docent Pedagogiek op het Noorderpoort, zorgt voor mij

voor de perfecte balans.

In december 2012 kregen we onze zoon Giel en in december 2014

werd onze tweede zoon Tren geboren. Twee fantastisch energieke

jongens, die net zoveel als Gerhard en ik genieten van de ruimte met

haar bossen. Wandelend, rennend en fietsend kunt u ons treffen hier

in de omgeving, inmiddels met kinderwagen, want in april is onze

dochter Lies geboren. Wat een rijkdom dat onze kinderen hier op

mogen groeien! Nu nog aan de Meidoornlaan, vanaf augustus aan

de Parallelweg.

Het is fantastisch om in het dorp te ervaren dat iedereen elkaar

groet en alle kinderen hier dol zijn op elkaar. Ik ben blij dat we onze

kinderen dit mee mogen geven, betrokkenheid en warmte, in een

groene omgeving waar je de rust vindt! En als wij de rust in het groen

even niet vinden, dan vinden we die wel bij de roze olifant!

Tot ziens met een harte groet,

Tieneke

Sandalen

Toen ik nog een kleine Berendje was had je doordeweekse kleren

en zondagse mooie kleding die je aanhad als je naar de kerk ging

of op visite naar Opa en Oma. De doordeweekse kleding waren

afdankertjes die je kreeg (meestal kleding die mijn oudste broer te

klein waren) maar die nog prima waren om mee te spelen en om

mee naar school te gaan. Zomers waren er sandalen die je aanhad

met hoge sokken erin en een korte broek. Wat had ik een hekel aan

die sandalen, liep ik ergens dan had ik steevast een steentje erin

zitten. Schoen uit steentje er uit schoen weer aan en je kon weer

verder even spelen. Dan had je nog volwassenen met sandalen (mijn

Opa noemde ze steevast Jezus stappers) met wollen sokken aan.

Mijn Opa zei dan; “die gaat morgen vissen want hij is nu al aan het

maden kweken”. Mijn Opa hield het liever bij klompen doordeweeks

en nette leren schoenen op zondag. Op mijn vijftiende kreeg ik mijn

eerste baantje en kocht ik mijn eigen kleding en vanaf die tijd heb ik

nooit meer sandalen aangehad. Jaren geleden kwamen de sandalen

weer in de mode en veel mannen liepen er mee, maar nu zonder

sokken aan. Na een hele dag lopen op die dingen waren je tenen

zwart van het vuil en als ik dan met iemand aan het praten was dan

keek ik onbewust naar die voeten en dacht dan; wat goor is dat

toch eigenlijk! Vrouwen liepen op slippers en later op van die plastic

sandalen die een hippe naam hadden: “crocs”, maar wat waren ze

lelijk! Maar ze lopen zo lekker zei mijn vrouw dan. De modieuze man

loopt nu niet meer op sandalen maar ook al op slippers, flipflops

in het Engels (best een mooie naam) Als je die vroeger aan had

was je van de verkeerde kant, maar nu ben je een moderne man.

Deze mooie zomer kon ik de verleiding niet weerstaan en heb mij

ook een paar slippers gekocht. Wat was dat wennen zeg, bij iedere

stap die ik nam had ik het gevoel dat ik ze verloor en had ik een

stukje leer tussen mijn tenen. En toen ik beter keek dacht ik: dit is

als een vlag op een strontschip, een paar eeltige werkvoeten in een

paar mooie slippers. Moet ik dan ook eerst naar de pedicure voor

een behandeling? Ik dacht het niet, geen gefriemel aan mijn voeten,

dan maar geen flipflops in de zomer maar gewone schoenen met

sokken, geen last van steentjes, vieze tenen en eeltige voeten.

Groet Berend

PS. Te koop aangeboden mooie dure slippers van de Wibra tegen

elk aannemelijk bod, maatje 41.

Glimmer’lei - juni 2018

5

More magazines by this user