ZiZo-Magazine 143 #YourLocalPower

cavaria

zizo juli-augustus-september 2018

Niet op zoek

naar een avontuurtje,

maar naar een

serieuze relatie?


VOORWOORD

Ik kies voor verbinding,

en jij?

Foto: Sarah Van Looy

Enkele weken geleden werd ik 35. Een bittere pil voor iemand met het Peter Pan-syndroom. In

een melancholische bui wil ik de klok weleens terugdraaien naar midden jaren 90. Tijden waarin

ik een plakboek van de Spice Girls bijhield en de aantrekkingskracht van de koffiebar uit Friends

niet snapte. Die nostalgische roze bubbel wordt meestal vrij snel doorprikt als ik besef hoe eenzaam

ik me toen voelde. Als the only gay in the village in een pre-internet tijdperk voelde ik me

vaak alleen op de wereld.

Ik kon me aan geen rolmodel spiegelen, want die zag je niet in de media. Er werden nog geen

regenboogvlaggen uitgehangen in mijn gemeente, want de Internationale Dag tegen Holebi- en

Transfobie bestond nog helemaal niet. In de bibliotheek vond ik geen informatiebrochures terug

over holebi’s.

Ook op school was er geen aandacht voor seksuele oriëntatie en genderidentiteit. Tot die ene les

godsdienst in het vijfde middelbaar. De lerares nam, ongetwijfeld goedbedoeld, de zin “Procentueel

gezien moet er op zijn minst één iemand holebi zijn in deze klas, wie is het?” in de mond.

Waarna ik de ogen van heel wat klasgenoten op me voelde priemen. Een topdag dus. Gelukkig

zou ik in de jaren die daarop volgden wel verbondenheid voelen. Dank je, internet. Dank je,

steunende vrienden. Dank je, begripvolle familieleden.

In twintig jaar tijd is er gelukkige al veel veranderd in onze maatschappij, van betere zichtbaarheid

tot betere rechten voor LGBT+ personen. Toch is er nog ruimte voor verbetering.

In oktober trekken we opnieuw naar de stembus voor de lokale verkiezingen. Als LGBT+ persoon

kan je het verschil maken door te stemmen op politici die met het LGBT+ thema aan de slag

willen in hun stad of gemeente. Kleine zaken die zij op de politieke agenda in hun gemeente

willen zetten, kunnen een wezenlijk verschil betekenen voor de LGBT+ personen in die gemeente.

Hashtag yourlocalpower!

Staar je dus niet blind op de politieke kleuren en kies voor verbinding. Verschillende meningen

zullen er altijd zijn, en mogen er ook altijd zijn. Zolang er ruimte is voor dialoog en we niet te

hard focussen op hoe we verschillen maar op wat we gemeen hebben met elkaar, zijn we op weg

naar een maatschappij waarin het goed wonen is voor elke LGBT+ persoon. Niemand hoeft zich

onwelkom, uitgesloten of alleen op de wereld te voelen. Je verbonden voelen met anderen, dat is

iets van onschatbare waarde. Iets wat ik, als voormalige only gay in the village alleen maar kan

beamen.

3


PETROL. ELECTRIC.

SWING BOTH WAYS.

EEN VLOTTE EN STILLE RIJERVARING.

MINDER BRANDSTOFVERBRUIK

EN CO-UITSTOOT.

3,8 L / 100 KM | 86 G / KM (NEDC-correlated) | www.toyota.be

* Gemiddelde gebaseerd op een gemengd parcours (autostrade/stad), naargelang rijstijl, lading en externe factoren. Percentage gebaseerd op een testritcampagne van

het hybride Toyota-gamma in Frankrijk: « Les essais alternatifs » van Toyota Frankrijk (www.toyota.fr), cijfers vastgelegd op 15.03.2017: 48.503 testritten, 693.847


H Y B R I D

TOT 50% VAN DE

REISTIJD ELEKTRISCH*.

GEEN STOPCONTACT NODIG.

Milieu-informatie (K.B.19.03.2004): www.toyota.be

afgelegde kilometers, gemiddeld 54% van de reistijd afgelegd op elektriciteit i.e. zonder hulp van de benzinemotor. In het kader van deze testritten werd het voertuig

uitgerust met een systeem dat o.a. de rijafstand en reistijd in elektrische modus, de gemiddelde snelheid, enz. meet.


INHOUD

18 10 34

RUBRIEKEN

Snel bezorgd 52

De vijftien 55

Vereniging in de kijker 56

De Weyde Wereld 60

LGBT+ Series & Movie Hall Of Fame 74

Lifestyle84

Queer arts 98

DOSSIER #YOUR LOCAL POWER

Reportage

Regenboogcharter10

Interview

Davy van Politie Gent & Kristof van Politie Antwerpen14

Briefwisseling

Rémy en Inke over hun ervaringen in Oost-Europa 18

Reportage

Kleur bekennen in het stemhokje 23

Fotoreeks

Stadsmussen28

Reportage

Het verkiezingsmemorandum van çavaria 34

Interview

Idahot 2018 38

MENSEN EN DINGEN

Interview

Mister Gay Belgium 2018 Bart Hesters58

In de kijker

Beeldenmaker Stijn Schenk66

Column

Fernand Van Damme69

Interview

Antwerp Queer Arts Festival: Marcia Poelman en Maud

Vanhauwaert70

6


80 86 92

Column

Piya Deseure79

Getuigenis

Lucy Mujaya80

Reportage

Chemsex86

Getuigenis

Out For The Win91

Kortverhaal

De gemiddelde eerste keer bij biseksuelen92

EN OOK

Voorwoord03

Colofon08

Mundo Vero08

ZiZo Actief45

Verenigingen46

Evenementen50

Zwoltopia50

Wedstrijden51

Column

Selm Wenselaers 97

7


COLOFON

Verantwoordelijke uitgever: Yves Aerts

Hoofdredactie: Stijn Depoorter

Eindredactie: Amber Vallance | Crozzy Engelsma |

Gunter Van Stappen | Hanne Aerts | Louwy

Van Hauwe | Mark Querton

Vormgeving: Virginie Soetaert

Administratie: Nicole De Neve

Advertentiewerving: Olivier Deschodt

Redactie: Annelies Leysen | Alice Elliott | Cristina

Vanlook | David Schoenmaekers | Eline Van Hooydonck

| Geert De Weyer | Hannelore Goossens |

Inke Gieghase | Jasper Vanpoucke | Maarten Raes

| Misha Verdonck | Peter De Vos | Rémy Bonny |

Selm Wenselaers | Thierry Hanan Scheers

Columnisten: Fernand Van Damme |

Piya Deseure | Selm Wenselaers

Coverfoto: Sarah Van Looy

Fotografen: Cato Van Rijckeghem | David Degelin

| DriesV Photography | Out For The Win |

Sandra Mermans | Sarah Van Looy | Sofie De

Backere | Trui Hussein Hanoulle

Illustratoren: Agnes Loonstra | Lotte Klaver |

Marlous Messemaker | Valérie Van Den Eynden |

Yule Hermans

Cartoons: Vero Beauprez | Zwoltopia

Rugcitaat: Catchphrase van het personage Daffyd

Thomas uit de reeks Little Britain.

Inzendingen: teksten: zizo@cavaria.be

Bureau: Kammerstraat 22 – 9000 Gent – 09 223

69 29 zizo@cavaria.be – www.zizomag.be

Postabonnement: 15 euro voor verzending onder

plastic folie (rek nr. BE41-0682-1596-8810)

Gratis verkrijgbaar via verschillende afhaalpunten

(check www.zizomag.be)

ZIZO IS EEN ONAFHANKELIJK BLAD DAT WORDT

UITGEGEVEN DOOR

VOLG ONS! facebook.com/zizomagazine @zizomag @zizomag

MUNDO VERO | VERO BEAUPREZ

8


ADVERTENTIE

Keuzestress

op 14 oktober?

F*CK IT

Kies gewoon voor alle kleuren!

Een samenleving in alle kleuren van de regenboog, daar gaat sp.a en

haar LGBT+-netwerk RegenboogRood op 14 oktober voor, in elke

gemeente van Vlaanderen en Brussel. Waar je ook woont, nergens mag

geaardheid, gender, kleur of afkomst nog langer je toekomst bepalen.

facebook.com/regenboogrood


10


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Een ondertekend

Regenboogcharter van

Anzegem tot Zuienkerke

Op 10 oktober vorig jaar ondertekenden

34 West-Vlaamse

steden en gemeenten het

Regenboogcharter, een initiatief

van Regenbooghuis West-

Vlaanderen (REBUS). Meer dan

de helft van de West-Vlaamse

gemeenten dus! Maar ook na

het eerste instapmoment kunnen

steden en gemeenten nog

aansluiten.

Tekst: Misha Verdonck

Illustraties: Valérie Van Den Eynden

Met het Regenboogcharter willen de

deelnemende steden en gemeenten

holebi- en transgender inwoners een

expliciete plaats geven in hun beleid.

Voor hen die zich afvragen wat het

regenboogcharter precies is, waarom

het belangrijk is en wat er zoal gebeurd

is sinds de ondertekening: lees vlug

verder!

LOKAAL REGENBOOGBELEID

Dankzij ondersteuning van provincie

West-Vlaanderen presenteerde REBUS

het Regenboogcharter op het congres

'Lokaal regenboogbeleid'. Klein is fijn,

zo luidt het Vlaamse gezegde. Sensibiliseren

en mobiliseren op het lokale

beleidsniveau kan een grote verbetering

opleveren. Op die manier willen ze

steden en gemeenten een duwtje in de

rug geven om concreet na te denken

over een inclusief beleid. “De steden

en gemeenten stonden erg open om

met ons samen te werken”, zegt Cathy

Heyman van çavaria.

Het was iets minder evident om een

partner-in-pride te vinden, maar eens

de steden en gemeenten elkaar vonden,

verliep het vlot. “Wanneer we hen

samenbrachten voor het eerste Regenboognetwerk

van West-Vlaamse steden

en gemeenten heerste er een warme en

gedreven sfeer”, gaat Heyman verder.

“De aanwezige steden en gemeenten

inspireerden elkaar niet enkel, maar

ze begonnen eigenlijk meteen al rond

bepaalde acties samenwerkingen op

te zetten. Voor mij was dat echt een

gedroomd scenario en ik ben erg blij

dat we zo samen veel kunnen betekenen

voor West-Vlaamse LGBT+ personen.”

EXTRA ZICHTBAARHEID

“Het is niet zo dat deze steden en

gemeenten voordien niets deden voor

LGBT+ inwoners, maar wat ze deden

was niet altijd zichtbaar”, verduidelijkt

Heyman. “Het charter ondertekenen

is een belangrijk signaal naar LGBT+

inwoners dat zij welkom zijn waar ze

wonen en dat hun stad of gemeente zich

ook voor hen inzet.”

Door het Regenboogcharter te ondertekenen

verbindt de stad of gemeente zich

er uitdrukkelijk toe om haar burgers te

informeren, om holebi en trans* personen

te ondersteunen en te beschermen,

om ervoor te zorgen dat zij zichzelf

vertegenwoordigd zien in hun stad of

gemeente en – vooral – om daarvoor de

handen ineen te slaan en samen aan de

slag te gaan.

CONCREET AAN DE SLAG!

Dat klinkt allemaal nogal vaag en wollig

en daarom formuleerde REBUS alvast

enkele concrete werkpunten. Zo kan je

als geëngageerde stad of gemeente de

schoolpakketten gebruiken die çavaria

en Wel Jong Niet Hetero al uitwerkten

op www.schooluitdekast.be.

Vorming voorzien voor personeelsleden

van bijvoorbeeld burgerzaken of

het OCMW kan ook een positief effect

hebben. Zij komen immers vaker in

aanraking met holebi en trans* personen

dan ze zelf misschien beseffen.

Genderinclusief schrijven toont ook een

verhoogd engagement met de LGBT+

gemeenschap: 'm/v/x' op een vacature

(in plaats van m/v) kan een wereld van

verschil maken.

Daarnaast is duidelijke informatie over

meldpunten voor holebifoob en transfoob

geweld een kleine, maar zeker

geen overbodige moeite. Je kan niet

overal ogen hebben en veel holebifoob

en transfoob geweld gebeurt nog steeds

onder de radar.

VLAGGEN EN VORMING

Ook Marian Coppieters van Regenbooghuis

REBUS is in de wolken over het

enthousiasme dat het charter teweegbrengt.

“Enkele steden, zoals Brugge

en Kortrijk, schreven een regenboogactieplan

uit waarin ze de toekomstige

acties beschrijven. Er is sprake van

regenboogbankjes te schilderen, er werd

een interview met een holebi geplaatst

in een stadsmagazine, sommige steden

herbekijken al hun documenten om

ze genderinclusief te maken… Er staat

vanalles op til!”

Koekelare ondertekende het charter ook.

“Zo geven we een duidelijk signaal dat

11


“Zelfs ZiZo kan je niet in de Looise openbare

bib vinden, hoewel een gratis afhaalpunt

registreren kinderspel is”

we onze burgers bewuster willen maken

en hen willen informeren”, vertelt Jessy

Salenbien (sp.a). Niet alleen de burgers

van Koekelare worden geïnformeerd,

ook de diensthoofden mogen eraan

geloven: “Op 15 mei volgden ze een

opleiding in het kader van deze bewustmaking

over hoe we de holebi en trans*

personen in onze gemeente kunnen

ondersteunen en dit in samenwerking

met KliQ. Op 17 mei hangen we dan

ook telkens de regenboogvlag uit, hét

symbool dat we aandacht hebben voor

de diversiteit in de samenleving: een

teken dat elke persoon uniek is!”

Niet iedereen ondertekende het Regenboogcharter

op dag één. Zo ondertekende

de kustgemeente Bredene pas

later officieel het charter.

“HIER IS DAT NIET NODIG”

mijn weten is er geen agressie tegen

holebi's, anders zouden we dat gehoord

hebben van de lokale politie.” In Alveringem

is alles dus peis en vree.

Rudy Rommens (CD&V) van Lendelede

deelt die mening. “We maken geen problemen

waar er geen problemen zijn. Ik

denk dat dat best meevalt in Lendelede.

Wanneer we op 17 mei de regenboogvlag

uithangen, zijn we daar trots op.”

Even later nuanceert hij zijn uitspraak:

“Je hebt er natuurlijk niets aan dat die

vlag hier uithangt terwijl je elke dag

gepest wordt vanwege je seksuele geaardheid

of gender. We denken dat we

er al bij al in slagen om holebi en trans*

personen te aanvaarden, maar het kan

altijd beter.” Hij voegt er nog aan toe

dat hij liever daden dan woorden ziet:

“We zijn hier op de boerenbuiten, hè.

Wij zijn praktische mensen.”

EXPLICIETE STEUN AAN LGBT+'ERS

Sam, geboren en getogen in Brugge, is

dezelfde mening toegedaan en is naar

eigen zeggen erg blij dat Brugge het Regenboogcharter

ondertekende. Volgens

hen is dat ook niet louter symbolisch. “In

de school van mijn neefje hielden ze een

tekenwedstrijd in het kader van de Internationale

Dag tegen Holebi- en Transfobie.

Dat zie ik als een direct gevolg van

het ondertekenen van het charter.”

Niet gewoon een doekje voor het

bloeden, dus. Integendeel: “Dit geeft me

hoop dat de nieuwe generatie kinderen

het beter zal hebben dan wij het

hebben gehad”, zegt Sam. “Het lokale

beleid heeft hier een belangrijke rol in te

vervullen. Als een stad expliciet toont dat

ze er is voor alle inwoners, dan voel je je

er pas welkom en thuis. Het charter doet

exact dat.”

Maar wat dan met de overige 29 West-

Vlaamse gemeenten en steden die dit

charter niet ondertekenden? Karolien

Avonture (Gemeentebelangen) vertrouwt

ons toe dat Alveringem al een zeer

open gemeente is op dat vlak. “Jaarlijks

hangen wij dan ook de regenboogvlag

uit tijdens de betreffende week. We

ondertekenen weinig charters, maar we

handelen er wel naar”, vervolgt ze. “Bij

Groen Lendlee en Jong Lendelede bekijken

het van een ander perspectief. “We

zijn zeker voorstander van het Regenboogcharter”,

zegt contactpersoon Michel

Vandekerckhove (Groen Lendlee).

“Diversiteit is van belang en iedereen

moet vertegenwoordigd worden, ook

holebi en trans* personen.”

ELDERS IN BELGIË

Niet alleen in West-Vlaanderen zetten ze

zich in voor de LGBT+ gemeenschap.

Ook de Antwerpse gemeente Niel liet

zich inspireren door het Regenboogcharter.

Bart Van der Velde (Open Vld) laat

weten dat ook andere gemeentes buiten

West-Vlaanderen interesse hebben in

ZES DOELSTELLINGEN

1. We informeren de burgers

en maken hen bewuster.

2. We verzamelen kennis en

omringen ons met experts.

3. We ondersteunen en versterken

holebi en trans* personen

in onze gemeente/

stad.

4. We verhogen de gelijke

kansen en de veiligheid in

onze gemeente/stad.

5. We hebben aandacht voor

holebi en trans* personen

in ons aanbod en in onze

beeldvorming.

6. We hebben elkaar nodig,

we doen dit samen.

12


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

het Regenboogcharter: “Ik kreeg al een

paar mailtjes vanuit andere gemeentes

met de vraag of ik de modeltekst van

het charter eens kon doorsturen.” Ze

vullen hun engagement in door naar

zichtbaarheid te streven, o.a. met een

wedstrijd voor de mooiste regenbooggevel.

Daarnaast informeert Niel haar inwoners.

Op scholen bieden ze vorming

aan, dankzij een ouderwerking kunnen

ouders met vragen of twijfels bij andere

ouders terecht. Op de regenboogpagina

op de gemeentelijke website vind je heel

wat lees- en kijkmateriaal.

In sommige gemeentes popelen ze ook

om tot actie over te gaan. Zo ook Michiel

Bertels (LOOI.nu) uit Tessenderlo: “Het

lokale niveau staat het dichtst bij de

mensen, daar moet het gebeuren. De

regenboogvlag uithangen is een eerste

stap, maar een diversiteitsbeleid moet

het doel zijn.” LOOI.nu hekelt het huidig

gemeentebestuur voor hun onvervulde

beloftes. Tegenstrijdig aan de beloftes van

het gemeentebestuur in 2013 is er nog

steeds geen informatie te vinden op de

gemeentelijke website over de Holebifoon,

waar je informatie over LGBT+ kwesties

kan vinden of hoe je holebi- en trans*foob

geweld kan melden. Zelfs ZiZo kan je

niet in de Looise openbare bib vinden,

hoewel een gratis afhaalpunt registreren

kinderspel is. “Naast de nodige symbolen

is er ook actie nodig. Zonder beleid holt

men de symboliek van de vlaggenactie

uit”, vertelt Bertels ons nog.

De meningen zijn dus verdeeld, zoals het

de Belgische traditie betaamt. Over één

ding zijn alle personen waarmee ZiZo

sprak het wel eens: wat kleur op straat

mag. Laat die vlag dus maar wapperen.

DEZE WEST-VLAAMSE

GEMEENTEN ONDERTEKENDEN

HET REGENBOOGCHARTER:

Wel:

Anzegem, Avelgem, Blankenberge, Bredene, Brugge, De Panne, Diksmuide,

Hooglede, Houthulst, Ichtegem, Ingelmunster, Jabbeke, Knokke-Heist, Koekelare,

Kortrijk, Kuurne, Menen, Mesen, Meulebeke, Middelkerke, Moorslede,

Oostende, Oostrozebeke, Oudenburg, Roeselare, Ruiselede, Staden, Torhout,

Wervik, Wevelgem, Wielsbeke, Wingene, Zedelgem, Zonnebeke en Zuienkerke

Niet:

Alveringem, Ardooie, Beernem, Damme, De Haan, Deerlijk, Dentergem,

Gistel, Harelbeke, Heuvelland, Ieper, Izegem, Koksijde, Kortemark, Langemark-

Poelkapelle, Ledegem, Lendelede, Lichtervelde, Lo-Reninge, Nieuwpoort,

Oostkamp, Pittem, Poperinge, Spiere-Helkijn, Tielt, Veurne, Vleteren, Waregem

en Zwevegem

13


De politie,

onze maat op straat!

Jammer genoeg zijn discriminatie en misdrijven op basis van seksuele geaardheid nog geen verleden

tijd. Onlangs nog werd een student uit Gent aangevallen omdat hij homo is en ook een homokoppel

uit Schaarbeek werd fysiek aangevallen door hun onderburen. Wij hadden het met Davy van

Politie Gent en Kristof van Politie Antwerpen over hun strijd tegen discriminatie en haatmisdrijven.

Tekst: Annelies Leysen

Foto boven: Image by Mira Photography

14


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Wat houdt jullie job concreet in?

Davy: “Ik ben jeugdinspecteur op het

commissariaat Gent-West. Ik werk dus

met jongeren die feiten hebben gepleegd

of die dreigen af te glijden naar

de criminaliteit. Daarnaast ben ik referentieambtenaar

rond haatmisdrijven,

oftewel alles wat te maken heeft met

racisme of geweld tegen een groep die

in de antidiscriminatiewet beschreven

staat. Het is vooral mijn job om het

thema onder de aandacht te brengen

binnen het korps. Ik leid mijn collega’s

op in die thematiek en geef les binnen

de diversiteitsopleiding aan de politieschool

hier in Gent. Ik zorg er eigenlijk

voor dat mijn collega’s hun aangiftes op

een correcte manier op papier zetten en

dat ze op een juiste manier met slachtoffers

omgaan.”

Kristof: “Ik ben diensthoofd diversiteitsbeleid

bij Lokale Politie Antwerpen. Wij

voeren een inclusief diversiteitsbeleid,

wat wil zeggen dat we geen specifiek

doelgroepenbeleid hebben. We hebben

diversiteit hoog op de agenda staan

zowel in onze externe contacten als in

onze interne werking. Ik geloof er immers

in dat een diversiteitsbeleid extern

pas werkt als je zelf intern het goede

voorbeeld geeft. Dat doen we door partnerschappen

aan te gaan, zeer actief te

werken rond lokale rekrutering, maar

ook door monitoring. We bieden bovendien

een ruim opleidingspakket rond

diversiteit aan met themadagen rond

bijvoorbeeld LGBT+, jongeren, etnisch

profileren, migratiestromen… Ook op

het terrein geven wij operationele ondersteuning

aan de patrouilles. We hebben

een diversiteitsnetwerk, waarin we 45

collega’s hebben verzameld die rond

diversiteit werken. Het is een van mijn

taken om dat netwerk te coördineren.”

Hoe ben je op die job gekomen?

Davy: “Een paar jaar geleden hebben

we hier in Gent een aantal gevallen

gehad van holebifoob en transfoob

geweld. Ik heb zelf een bepaalde

gevoeligheid voor het thema en heb

toen aan mijn korpschef laten weten

dat we daar op een structurele manier

iets mee moesten doen. Dat mocht, op

voorwaarde dat ik het zelf zou trekken.

Op dat moment werd er ook beslist dat

er in elk korps een referentieambtenaar

moest worden aangesteld; in Gent

hebben we daarvoor twee mensen

aangeduid.”

Kristof: “In 2006 reed ik nog patrouille

in de zone City en ik hoorde dat er een

groot evenementt (Navigaytion) zou

plaatsvinden aan de Schelde. Vanuit

een persoonlijk engagement ben ik toen

naar mijn commissaris gegaan en heb

gevraagd of we daar niets konden doen

vanuit ons korps. We hebben toen besloten

om met drie collega’s in uniform

aanwezig te zijn op het evenementt, met

een mobiel commissariaat. In het begin

was dat voor beide kanten wat onwennig,

maar de reacties waren over het

algemeen erg positief. Ik ben nadien

een aanspreekpunt rond diversiteit

gebleven en heb het netwerk diversiteit

mee uitgebouwd tot wat het nu is.”

Wat is jullie concrete aanpak?

Davy: “Wij hebben een actieplan met

verschillende punten waaraan we willen

werken. Een daarvan is het zogenaamde

dark number, het aantal feiten dat

niet worden aangegeven, naar beneden

krijgen. Het aantal werkelijke aangiftes

is zeer laag tegenover het aantal feiten

dat daadwerkelijk gepleegd wordt. Heel

veel slachtoffers komen om verschillende

redenen niet bij ons terecht. We hebben

daarom een apart meldpunt opgericht

voor holebifoob en transfoob geweld.

Dat is er in eerste instantie voor mensen

die de stap naar de politie te groot

vinden. Een tweede actiepunt is dat we

de kwaliteit van onze processen verbaal

vergroten door middel van vormingen.

Bij een haatmisdrijf zijn er namelijk een

aantal dingen belangrijk die bij een

ander feit niet zo belangrijk zijn. Bijvoorbeeld

de locatie, dat kan mogelijk het

motief bewijzen. Als derde aandachtspunt

willen we ons imago aanpakken

door aanwezig zijn op evenementen

en plaatsen waar veel holebi’s zijn. We

willen het signaal geven dat mensen

geen schrik moeten hebben om naar de

politie te komen.”

Kristof: “Dat is bij ons ook zo. Wij

werken vooral proactief, door aanwezig

te zijn op evenementen en naar de mensen

toe te gaan. Zo proberen we het

vertrouwen in de politie op te bouwen.

We laten zien dat slachtoffers niet bang

hoeven te zijn om langs te komen. Ze

zullen niet worden uitgelachen omwille

van hun geaardheid of wat dan ook.

Ook daarom zijn we lid geworden van

organisaties als çavaria. We willen mensen

laten aanvoelen dat wij eigenlijk ook

gewoon maar mensen zijn. Als we de

Kristof De Busscher

Davy Van Slycken

15


slogan 'Proud to be your friend' gebruiken,

menen we dat ook echt!”

Is er toch een andere aanpak in de

verschillende politiezones?

Davy: “Zeker. Wij zijn de enige met

een eigen regenboogmeldpunt waar

mensen terecht kunnen om feiten te

melden. De drempel is dan veel lager

en dat is toch al

effectief gebleken

voor ons.

Dat meldpunt

is uniek voor

Vlaanderen en

Brussel. Elke

stad werkt ook

anders, zeker bij

deze thematiek.

Holebifoob en

transfoob geweld

is bijvoorbeeld

vooral een stedelijk

probleem.

Veel hangt af van

de uitgaansgelegenheden.

We

moeten alles afstemmen op de specifieke

noden en wensen van de stad.

Kristof: “Absoluut. Antwerpen is een

heel andere stad dan Gent en dat

vraagt om een andere aanpak. Wij

zijn een hele grote politiezone met veel

diversiteit. Onze rode draad moet dus

inclusiviteit zijn, mét oog voor verschil.

Hoewel we in Antwerpen bijvoorbeeld

geen meldpunt hebben, gebruiken we

wel algemene invalspunten zoals de

blauwe lijn, waarnaar mensen kunnen

bellen voor niet-dringende politiehulp.

Als de drempel te hoog is om naar

101 te bellen, kunnen mensen dus ook

altijd bij de blauwe lijn terecht met hun

problemen. Als dan blijkt dat het toch

dringend is, kunnen we onmiddellijk

overgaan tot een snelle tussenkomst.”

Spitsen jullie je daarin ook praktisch

toe op wat er momenteel gaande is?

Davy: “Ja, zeker. We besteden eigenlijk

heel veel aandacht aan een thematiek

met lage effectieve cijfers, omdat

we weten dat er meer problemen dan

aangiftes zijn. Het is niet evident dat er

toch zoveel politieke en politie aandacht

aan wordt gegeven.”

Kristof: “Wij werken heel praktijkgericht,

proactief en bemiddelend. Als er een

incident plaatsvindt, is het eigenlijk al te

laat. Wij reageren zodra we ook maar

iets horen vertellen, zodat we mogelijke

problemen in de kiem kunnen smoren.

Dat is eigenlijk ons doel: problemen

aanpakken voor ze zich echt hebben

gevormd.”

“Daarnaast zijn we aanwezig op LGBT+

evenementen, om de vinger aan de pols

“Door aanwezig te zijn op

evenementen en naar de

mensen toe te gaan, proberen

we het vertrouwen in

de politie op te bouwen”

te kunnen houden. Dit jaar hebben we

bijvoorbeeld een opvallende campagne

voorgesteld op Mister Gay Belgium in

de aanloop naar Antwerp Pride. Intern

communiceren we over die evenementen

en hebben we bijvoorbeeld een

checklist die politiemensen moet helpen

om haatmisdrijven te herkennen en om

processen verbaal op te stellen.”

Waar baseren jullie je dan op?

Davy: “Wij doen bevragingen, onder

meer in de horeca. Zo weten we waar

de problemen juist zitten. In de zomer

richten wij patrouilles op die speciaal

zichtbaar zijn voor holebi’s. Op die

manier creëren we een boodschap naar

de maatschappij.”

Kristof: “Allereerst baseren wij ons op

de wetgeving. België is daarin echt een

voortrekker. Wij proberen zoveel mogelijk

aanwezig te zijn, want dan hoor je

heel veel relevante informatie waaien.

Daardoor kunnen we snel inspelen op

tendensen. Als we bijvoorbeeld merken

dat er een conflict ontstaat, sturen we

proactief bemiddelaars op pad. We hebben

die methode al gebruikt bij burenruzies

of in de horeca.”

Baseren jullie je ook op cijfermateriaal?

Davy: “Haatmisdrijven worden pas

gemeten sinds de invoering van de

wetgeving COL13. Er zijn dus pas cijfers

sinds 2013, dat is nog niet zo heel lang.

We zien altijd een verhoging in de cijfers

wanneer er net ergens iets is gebeurd.

Als er iets in de media verschijnt, of als

we zelf een actie voeren, dan komt het

meldpunt in de aandacht en dan zien

we een aantal extra meldingen binnenkomen.

Soms van dingen

die al lang geleden

gebeurd zijn, maar uit

die cijfers leren we wel

heel veel.”

Kristof: “Inderdaad. Wij

hebben in 2016 een

‘Meld het’-campagne

gevoerd. Uit een meting

bleek toen dat er

een stijging van 51 procent

was in het aantal

meldingen van discriminatie

en haatmisdrijven.

Beleidsmatig neem

ik dat dan mee als we

onze acties afstemmen.

Wij meten alle feiten van discriminatie,

omdat dat een barometer is van wat er

in het veld allemaal gebeurt.”

Waarop wordt er bijzonder ingezet

in jullie politiezone?

Davy: “We proberen aan politiemensen

zelf zoveel mogelijk informatie over de

thematiek te geven tijdens opleidingen.

Daarna zoomen we in op dat proces

verbaal, maar dan heel praktijkgericht.

Welke vragen kan je een slachtoffer stellen?

Hoe moet je zo iemand bejegenen?

Hoe ga je op zoek naar een dader?

Hoe ga je juist om met een dader? We

proberen onze mensen bruikbare info te

geven, zodat zij alles in handen hebben

om het goed te doen. Het eerste contact

is bijzonder belangrijk. Je moet je echt

geholpen voelen, we moeten geloofwaardig

overkomen.”

Kristof: “In Antwerpen start alles met

een correcte opleiding over discriminatie

en haatmisdrijven. Al onze medewerkers

moeten klaar zijn om op een

juiste manier een aangifte te noteren.

Daarnaast geef ik ook opleidingen

buiten Antwerpen in samenwerking met

UNIA. We beseffen maar al te goed dat

zulke feiten niet stoppen aan de stadsgrenzen.

Ik probeer zo veel mogelijk

collega’s mee te krijgen in dit verhaal.

Ook internationaal geef ik vormingen

16


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Foto: Tom Vaes

aan politiepersoneel. Telkens realiseer

ik me dat we het in België niet slecht

doen. Al vind ik in het buitenland soms

inspirerende praktijken die ik kan

gebruiken in Antwerpen. Het is echt

ontzettend fijn om te doen en om waardering

te krijgen voor je werk.”

Welke droom zou je graag nog verwezenlijkt

zien worden?

Davy: “Het zou mooi zijn als iedereen

zich aan de regels zou houden, want

dan waren wij niet nodig. Maar mijn

echte droom is eigenlijk dat mensen weten

dat ze bij de politie terecht kunnen,

welke seksuele geaardheid of origine ze

ook hebben. Niet alleen als er iets mis

is, maar ook bijvoorbeeld om te komen

werken.”

Kristof: “Een inclusieve stad, zonder hokjesdenken,

zonder discriminatie, zonder

polarisatie, met een divers politiekorps

en misschien zonder een speciaal team

binnen de politie dat zich moet bezighouden

met diversiteit? Voorlopig zijn

we daar nog lang niet aan toe, vrees

ik. Ik put in ieder geval veel energie uit

het feit dat er veel collega’s actief bezig

zijn met diversiteit. Zo hebben we de

netwerkleden, maar dagelijks zie ik ook

patrouilles die uitstekend werk leveren.

Spijtig genoeg halen deze professionele

tussenkomsten weinig of niet de media.”

Wat is je persoonlijke ambitie nog

bij de politie?

Davy: “De politie is nog vreselijk ouderwets

in haar taalgebruik. Er wordt vaak

nog een taal gehanteerd van de jaren

30 uit de vorige eeuw, zeker in geschreven

communicatie. Daardoor blijft de

kloof tussen de bestuurlijke overheid en

de burger groot. Ik zou dan ook heel

graag voor een moderner taalgebruik

willen strijden. Woorden als ‘manspersoon’

zou ik echt wel willen schrappen,

dat is mijn persoonlijke strijd.” (lacht)

Kristof: “Het is eigenlijk mijn droom om

wat we voor de LGBT+ gemeenschap

doen, ook te doen voor andere groepen

in Antwerpen. Zo zijn er zeker mooie

kansen binnen de zwart-Afrikaanse

gemeenschap of de moslimgemeenschap.

Ik wil dat we als korps maximaal

in de gemeenschappen staan en dat

er vertrouwen in de politie is. Alleen zo

kunnen we onze slogan 'Proud to be

your friend' echt waarmaken.”

17


18


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Jong bloed kruipt waar

het niet gaan kan

Rémy en Inke over hun ervaringen in Oost-Europa

Rémy en Inke zijn twee jonge leeuwen van wie het activisme de landsgrenzen overstijgt. Rémy verbleef

vorig jaar een aantal maanden in Polen, Inke zakte dit voorjaar naar Oekraïne af. Ze schrijven

elkaar een brief waarin ze hun ervaringen met elkaar uitwisselen.

Tekst: Rémy Bonny en Inke Gieghase

Beeld: Trui Hussein Hanoulle

Hey Inke,

Alles fijn achter het roze gordijn?

Jammer dat je er niet kon bij zijn op de

Belgian Pride dit jaar. De Pride is mijn

jaarlijkse peptalk-momentje om door

te zetten met mijn werk rond LGBT+.

Zoveel mensen samen die diversiteit en

liefde vieren… Wat is er nog mooier op

deze wereld? En laat me dan ook vooral

eerlijk zijn. Eigenlijk is ieder feestje met

mijn lievelingsnichten toch wel memorabel.

Misschien is het daarom wel dat ik

de Belgian Pride zo leuk vind.

Want laat ons eerlijk zijn… De cijfers

van de Pride in Brussel zijn een beetje

beschamend. Terwijl Amsterdam of

Londen bijna een miljoen bezoekers

trekken, haalt Brussel, de politieke

hoofdstad van de Europese Unie, niet

eens de 100.000. Het uitgaansleven

voor mijn roze kameraden wordt er ook

maar droef de laatste tijd. Nochtans is

er wel een markt voor.

Flash, het wekelijkse billen schudden op

zondagavond in de Brusselse danceclub

Le You, lokt telkens honderden mensen.

Hoe komt dat toch?

Toen ik vorig jaar acht maanden in het

Poolse Warschau woonde, werd mijn

schaamte voor de Belgische gaycultuur

er niet bepaald minder op. Warschau is

niet zoveel groter dan Brussel, maar telt

wel een stuk meer gayclubs. Plus die zijn

dan nog een heel weekend open. Toen

ik deelnam aan de Pride in Warschau

was mijn schaamte compleet. Er namen

vorig jaar evenveel mensen deel aan de

Pride in Warschau als die in Brussel.

Probeer ik hier nu te propaganderen dat

Polen een progressief land is? Helemaal

niet! Eerder het tegenovergestelde

bewijs ik hiermee. Ik ben na ietsje teveel

shotjes Żubrówka eens met m’n ‘klieken

en klakken’ buitengesmeten in een café

voor voetbalsupporters van Legia Warszawa.

Kussen met een jongen was niet

zo verstandig in een café vol mannen

die opgewonden raken van jongens in

korte broeken die zich haasten om een

bal.

Maar ik kan me toch niet van de indruk

ontdoen dat de Poolse hoofdstad niet

minder progressief is dan Brussel. Het

Poolse platteland is natuurlijk wel een

stuk katholieker dan Vlaanderen. Maar

het verschil tussen de twee steden is te

verwaarlozen. Er zijn in Brussel ook bepaalde

wijken waar ik niet hand in hand

met mijn lief zou willen lopen. (Niet dat

ik er één heb, hé.)

Jij zal het me beter kunnen vertellen.

Maar ook in Kiev ondervond ik een zekere

roze subcultuur. Clubs als Pomada

en Lift trekken er ook ieder weekend

een paar honderd queers. Maar een

aantal jaren geleden werd Pomada nog

aangevallen door neonazi’s. Er zijn dus

nog wel heel wat risico’s aan verbonden,

niet?

We hebben nog een hele weg af te

leggen met de LGBT+ gemeenschap

in Europa. Niet enkel in Polen. Ook

in ons België. We moeten af van die

politiek van tolerantie. Mensen moeten

mij niet tolereren. Haters gonna hate. Ik

wil vooral dat mensen blij zijn om ons

bestaan. Dat België het tweede land ter

wereld was om het homohuwelijk in te

voeren én dat dat dit jaar al vijftien jaar

geleden is, iets om trots op te zijn. België

moet zijn LGBT+ gemeenschap vieren,

niet tolereren.

Jij hebt toch naast Oekraïne ook al

een tijdje in Londen gewoond? Zie je

daar dezelfde evoluties als in Brussel en

Warschau?

Cya!

Rémy

19


Dag Rémy,

Hier gaat alles zijn gangetje. Ik probeer

volop te genieten van mijn tijd hier. De

drie maanden zitten er bijna op.

Ik had heel graag meegevierd op de

Pride dit jaar. Altijd motiverend om

zoveel mensen samen gewoon het

concept van liefde en samenhorigheid

te zien vieren. Maar aan de andere

kant kan ik nu eens meemaken hoe het

eraan toegaat aan de andere kant van

het gordijn. Het is voor mij al een hele

openbaring geweest. Ik word hier al

vaak genoeg nagekeken door mijn regenboogtattoos

en harembroeken, laat

staan als ik de hand van mijn vriendin

zou vasthouden.

vloed aan protest) waren er slechts een

100-tal deelnemers. Dat is dus meer

dan vertienvoudigd. Er is vooruitgang,

traag, maar hij is er wel. Meer mensen

durven op te komen voor hun rechten

en ondernemen actie.

Je moet hier overal voorzichtig zijn,

zowel in de grotere steden zoals Kiev

en Lviv als in de kleinere steden zoals

Chernivtsi, waar ik het grootste deel van

mijn tijd doorbreng. Mijn vriendin en ik

houden af en toe elkaars hand wel vast

in het centrum van de stad, maar we

weten goed genoeg wanneer we moeten

loslaten. In Kiev merk je dat er al meer

alternatieve mensen, die niet voldoen

aan de religieuze en nationalistische

normen en waarden, zich out en proud

tonen op straat. Maar of er minder

gevaar is in de hoofdstad is, is moeilijk

te zeggen. Rechtse radicalen zijn er

zeker niet onbestaand. Er zijn recent nog

genoeg gevallen voorgekomen waarbij

er feministische of LGBT+ events geannuleerd

moesten worden door extreemrechts

protest.

Tijdens mijn verblijf hier heb ik vooral

de ondergrondse queer cultuur meegemaakt.

Een roos getinte bar hebben we

niet bezocht. Ik moet toegeven dat ik

hier regelmatig gebogen rondloop onder

de blikken van traditionele mensen

en het sluipend gevaar van extreemrechtse

radicalen. Mij hier volledig vrij

voelen in mijn doen en laten is zo goed

als onmogelijk. Is het erg om te zeggen

Het zou inderdaad leuk zijn mocht

de Pride in Brussel meer participatie

naar zich toetrekken. Maar als je het

gaat vergelijken met de Pride in Kiev,

doet ons klein landje het nog niet zo

slecht. Vorig jaar waren hier maar een

3000-tal mensen aanwezig, omringd

door veel politiekracht om hen tijdens

de parade te beschermen. De optocht

zelf verliep oké, maar toen de deelnemers

eenmaal de parade verlieten en

de politiebescherming wegviel, werden

ze achtervolgd door extreemrechtse

radicalen die jammer genoeg een paar

activisten in het nauw hebben kunnen

drijven. Zowel verbaal als fysiek geweld

werd gebruikt. Maar ik probeer altijd

ook de positieve kant van het verhaal te

zien. Op de eerste Pride in Kiev in 2013

(normaal zou het in 2012 geweest zijn

maar die werd geband door een overdat

het wel went, jezelf beperken in je

zijn wanneer je weet dat het nodig is?

Of is het het waard jezelf en je partner

in gevaar te brengen als je elkaar een

kus geeft in een afgelegen straat op weg

naar huis?

Waar ik mezelf veel vrijer voel, is in

Londen. Mijn favoriete schrijfplek waar

ik meermaals per jaar vertoef. Durf ik

daar overal en op elk tijdstip de hand

van mijn partner vast te houden? Nee.

Helaas zijn in bepaalde buurten holebien

transfobie nog steeds springlevend.

Ik zoek meestal de plekken op waar de

meesten van mijn alternatieve peers ook

uithangen, zoals in Soho en Camden.

Daar heb ik meestal het gevoel dat alles

mogelijk is.

Er is nog veel ruimte voor verbetering.

Zowel in Kiev als in Londen als in heel

Europa. Maar als ik deze zomer terugkeer

naar België, zit in mijn valies toch

het besef dat ik mezelf gelukkig mag

prijzen dat ik daar geboren ben. Perfectie

bestaat nergens en we zitten er ook

niet dichtbij, maar ik leef daar in ieder

geval niet in een constante angst als ik

mezelf wil zijn.

Ik hoop dat we binnenkort onze

ervaringen kunnen uitwisselen op café.

Den Draak misschien?

Tot snel!

Inke

20


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

21


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Kleur bekennen

Enkele ZiZo-lezers komen uit

de kast, of in dit geval uit het

stemhokje.

Tekst: Cristina Van Look

Illustraties: Agnes Loonstra

BAS

Dag Bas, kan je jezelf even voorstellen?

“Mijn naam is Bas, een 27-jarige man

en homo. Ik ben een Nederlander, wat

u wel hoort maar de lezers niet. Ik ben

al tien jaar in België, eerst als student

en nu woon en werk ik er al zeven jaar.

Voor deze verkiezingen kreeg ik een

brief dat ik als EU-burger en inwoner

van België recht heb hier te stemmen

en, indien ik dat wens, me even moet

gaan aanmelden.”

En heb je dat gedaan?

“Ja, natuurlijk. Al heb ik er in de kroeg

al discussies omtrent gehad. Mensen die

vinden dat ik als niet ‘echte’ Belg geen

recht heb hier te stemmen. Dat nationalisme

dat over Europa trekt, vreselijk. Ik

antwoord dan dat ik elk jaar dezelfde

belastingbrief ontvang en er elke maand

er een groot deel van mijn loon naar

de Belgische staat gaat. Als je mijn geld

aanneemt, moet je ook maar mijn stem

horen.”

Jij hebt stemrecht, maar de meeste

Belgen hebben stemplicht. Wat vind

jij daarvan?

“Ik vind dat wel prima. In Nederland

kennen wij dat niet, stemplicht. Ikzelf

vind het wel een goed idee. Kijk, in

Nederland vinden ze dat de verkeerde

partij veel stemmen haalt doordat niet

iedereen stemt, hier zeggen ze dan weer

dat die partij net veel stemmen krijgt

omdat iedereen moet stemmen. Hoe je

het ook draait of keert, we vinden altijd

dat de verkeerde partij te veel stemmen

kreeg. Maar kijk, er zijn mensen gestorven

voor stemrecht. Ga er dan ook goed

mee om en maak er gebruik van.”

Weet jij al op welke partij je gaat

stemmen?

“Ik kom uit een christelijk gezin. Ik

geloof in het hoog houden van de christelijke

waarden. Ik stem CD&V.”

En die waarden zijn niet in strijd met

je seksuele geaardheid?

“Neen, dat vind ik niet. Christelijke

waarden gaan over liefde, respect,

hulpvaardigheid en dergelijke. Die paar

passages in de Bijbel over homoseksualiteit

gaan over losbandigheid. Een

trouwe liefde, daar is niets mis mee. De

Bijbel is trouwens een leidraad.”

Wat wil je graag veranderd zien in

België?

“Minder nationalisme, intolerantie en

racisme. We zitten op een eng keerpunt.

De wereld is in beweging en we moeten

erover waken dat we niet de verkeerde

kant uitgaan. CD&V heeft zichzelf al

op verschillende en zeer uiteenlopende

domeinen bewezen. Ik denk dus wel dat

zij een positieve duw kan geven.”

23


MARGAUX

Wie is Margaux?

“Ik ben een vrouw, geboren in Namen

en ik woon al 15 jaar in Oost-Vlaanderen.

Momenteel ben ik 51 jaar en

biseksueel. Ik ben zeven jaar geleden

gescheiden van mijn man. Nu date ik

met mannen en vrouwen.”

Wie mag deze verkiezingen op je

stem rekenen?

“Dat is al vele jaren Open Vld. Open

Vld, dat is economische groei. Zij is ook

de enige partij die geen nieuwe belastingen

voorstelt. Ze doen niet alleen

aan economische groei, ook aan een

mentale groei.”

Wat bedoel je met mentale groei?

“Sommige regels bestaan al honderden

jaren. Kijk naar ons land nu en toen. Waarom

volgen wij die wetten nog wanneer ze

niet meer passen in onze maatschappij?

De gezinswetgeving stamt uit de tijd van

Napoleon. De overheid beslist wie jouw

geld erft en als jij het graag anders ziet,

dan betaal je 65 procent belasting. Dat

is toch te zot voor woorden? Met mentale

groei bedoel ik moderniseren. En neen, dat

is niet makkelijk, maar met Open Vld kunnen

wij dat. Ik had vroeger in mijn winkel

ook geen computers en nu lukt dat ook

allemaal, ik zit zelfs op Tinder.”

SAM

Kan je jezelf even kort voorstellen?

“Ik ben opgegroeid in en rondom Brussel,

ik ben 24 jaar. Ik ben een trotse

homo en al vier jaar samen met mijn

vriend.”

Met de verkiezingen in zicht, heb je

al nagedacht op wie te stemmen?

“Ik ben daar best wel mee bezig. Mijn

eigen mening is best al gevormd, waardoor

de keuze niet zo heel erg moeilijk

is. Ik weet dus al op wie ik ga stemmen.”

Welke mening is dat?

“Als Vlaming in Brussel heb ik veel

onderdrukking gevoeld. Ik kan me

inbeelden dat je je minder in die situatie

kan inleven wanneer je verderop

in Vlaanderen woont. Vlamingen zijn

vooral politiek gezien de slaaf aan het

worden van Waalse partijen met PS op

kop. Hierdoor zijn heel wat dingen fout

gelopen. Het is ook absurd hoe Walen

in Vlaanderen hun taal opdringen. Een

brood bestellen in het Nederlands lukt

niet eens. Ik zal dus stemmen op de

N-VA, ik ben blij voor wat de N-VA al

voor Vlaanderen heeft gedaan.”

N-VA krijgt soms de kritiek dat ze

te zwart-wit denken, wat denk jij

daarvan?

“Te zwart-wit niet denk ik. We zitten al

25 jaar met een te links beleid dat altijd

maar iedereen wil plezieren en nooit iets

zwart noch wit durft te bekijken. En wat

heeft het ons opgebracht? Een enorme

staatsschuld. Zwart-witdenken is vaak

noodzakelijk om een standpunt in te

kunnen nemen en zeker om dingen te

veranderen.”

Waar moet de politiek volgens jou

op focussen?

“Hard werken. Er is een enorme schuld

opgebouwd. Er is geen snelle oplossing.

Sommige politici lopen te verkondigen

dat ze een of ander mirakel gaan verrichten.

N-VA maakt niemand iets wijs.”

VALERIE

Wie is Valerie?

“Ik ben een 30-jarige trans* vrouw. Ik

ben tuinarchitecte en woon in West-

Vlaanderen. Verder hou ik me ook veel

bezig met gelnagels. Ik heb een kleine

nagelstudio in mijn garage en experimenteer

graag met gewaagde designs.”

Stem je sinds je achttiende op dezelfde

partij?

“Doorheen verschillende fases in mijn

leven ben ik veranderd in stemgedrag.

Vroeger stemde ik hetzelfde als mijn

ouders. Met ouder worden begon ik wat

meer onderzoek te doen naar waar elke

partij voor stond. Mettertijd ben ik dan op

een andere partij gaan stemmen die meer

bij mijn leven en standpunten hoorde.”

Op welke partij stem je nu?

“Momenteel stem ik op de sp.a. Ik

geloof in sociale welvaart, niet in de

rijkdom van enkelen en de afgrond van

anderen. Velen klagen dat hun belastinggeld

dan naar ‘profiteurs’ gaat.

Dat geloof ik niet. Er zullen inderdaad

enkele rotte appels tussen zitten en daar

moet inderdaad wat aan worden gedaan.

Groepen die onze hulp het hardst

nodig hebben, daar gaat het naartoe.

Naastenliefde, daar ben ik trots op en

daar stem ik voor.”

“Vroeger stemde ik

hetzelfde als mijn

ouders. Met ouder

worden begon ik

wat meer onderzoek

te doen naar

waar elke partij

voor stond”

- Valerie

24


27 NOV • LOTTO ARENA • ANTWERPEN

TICKETS: GREENHOUSETALENT.BE 070 345 345 € 0,30/MIN

CATERING WITH A HEART

WWW.COEURCATERING.BE


Is er een partij waar je nooit op zou

stemmen?

“Er zijn een paar partijen waar ik nooit

van mijn leven op zal stemmen. Mede

door het feit dat ik trans* ben. Wij hebben

zo hard moeten vechten voor de

rechten die we nu hebben en we zijn

nog steeds aan het vechten. Het gaat er

bij mij dan niet in dat je kan stemmen

op een partij die een groep selecteert

en zich uitdrukkelijk tegen haar kant.

Alsof hun politieke agenda erin bestaat

een minderheidsgroep uit te roeien. Wij

waren ooit zo een minderheidsgroep, dat

je nu dan zelf op zo'n partij stemt, snap

ik niet. Het verontrust me dat steeds meer

LGBT+’ers conservatief gaan stemmen.

Diezelfde conservatieven waren een tijd

geleden nog tegen ons bezig.”

Wat wil jij veranderd zien?

“De manier waarop wij met politiek

omgaan. Dat populisme. Die paar

slagzinnen om mensen mee te winnen,

maar verder weinig of niets doen.”

FRANK

Wil je eerst kort zeggen wie je bent?

“Ik ben Frank, ik ben biseksueel en

momenteel één jaar samen met mijn

vriendin. Om mijn brood te verdienen

ben ik dendroloog. Beter gekend als

boomchirurg. Bomen zijn mijn passie.”

Op wie stem jij bij de volgende verkiezingen?

“Ik stem zoals gewoonlijk op het Vlaams

Belang.”

Kan je meer vertellen over waarom

je op het Vlaams Belang stemt?

“België is een trekpleister voor immigratie.

Die massa-immigratie ondermijnt

ons sociale systeem en leidt tot almaar

meer samenlevingsproblemen. De islam

past niet in onze cultuur en zij willen zich

niet aanpassen. Dan blijft er maar één

ding over.”

Wat met het idee dat diezelfde partij

niet LGBT+ vriendelijk is?

“Dat is onzin. Islam, dat is niet LGBT+

vriendelijk. Vroeger was het Vlaams

Belang niet pro homoseksualiteit, maar

hun visie daarop blijft steeds veranderen.

De mening van vroeger is nu niet

meer relevant.”

Zijn er nog meer redenen dan hun

migratiebeleid om op hen te stemmen?

“Zeker weten. De kwaliteit van het

onderwijs in België daalt. Vroeger kon je

trots zijn op onze scholen, wat een kwaliteit.

Uit alle internationale studies zien

we dat die achteruitgaat. Nu wordt het

geld voor het onderwijs gebruikt om zaken

in scholen aan te passen die er niet

toe doen, zodat de immigranten naar

school kunnen. En onze kinderen zijn er

de dupe van. School, dat is informatie

geven aan kinderen. De kwaliteit daarvan

moet op de eerste plaats staan.”

Waarop moet er volgens jou meer

gefocust worden?

“Onderwijs en de kwaliteit van ons

leven. Zonder de wensen van Vlamingen

uit het oog te verliezen.”

“Vroeger kon je trots

zijn op onze scholen,

maar de kwaliteit

van het onderwijs in

België daalt”

- Frank

26


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

FATIMA

Kort, wie ben je?

“Ik ben Fatima, ik woon in Hasselt en

ben lesbienne. Ik ben twintig jaar en

momenteel studeer ik nog. Ik studeer

mobiliteitswetenschappen.”

Is dit de eerste keer dat je zal mogen

meestemmen?

“Ik zal voor de eerste keer mogen stemmen

en dat vind ik heel spannend. Veel

medestudenten zijn er niet mee bezig

en zien er tegenop. Ik vind stemmen

belangrijk. Zeker als vrouw, denk ik

dan. Wij hebben zoveel harder moeten

vechten om überhaupt te mogen stemmen.

Het is een belediging voor al die

vrouwen als we daar dan zo nonchalant

mee omgaan.”

Heb je de stemtest gedaan?

“Die heb ik inderdaad gedaan. Ik had

wel al een idee van op wie ik ging stemmen,

maar wou dat toch eens doen. Het

kwam vrij goed overeen met wat ik zelf

al wou doen.”

En dat was?

Ik wou op Groen stemmen. De stemtest

had Groen voor mij op nummer twee

staan. Open Vld stond op één, maar

toch zal ik op Groen stemmen.”

Waarom?

“Groen is de enige partij die het

systeem zelf in vraag durf te stellen.

Politici moeten werken aan thema’s die

jongeren aanbelangen, zoals onderwijs,

de toekomst van jongeren en gezondheidszorg.

Groen heeft een menselijker,

eerlijker en gezonder beleid. Al die oude

kerncentrales vallen steeds vaker uit en

blijven een veiligheidsprobleem. Groen

wil de herinvoering van energiebesparende

maatregelen, zoals steun voor

isolatie en dubbel glas. Dat zorgt voor

een lagere energiefactuur en minder

vervuiling. Onze planeet is belangrijk,

het is het enige wat we hebben.”

Wat wil jij veranderd zien?

“Dat politiek weer over meer gaat

dan geld alleen. We stemmen op die

partij die onze zakken gaan vullen. Al

halen ze het uit de zak van een ander.

Al de rest doet er niet toe. Ik wil meer

aandacht voor onze natuur, onderwijs

en dergelijke. We hebben nood aan een

nieuwe koers.”

Ik vind stemmen

belangrijk.

Zeker als

vrouw. Wij

hebben zoveel

harder

moeten vechten

om überhaupt

te mogen

stemmen”

- Fatima

27


Stadsmussen

Fotografe Sarah portretteerde zeven LGBT+ personen in het Antwerpse straatbeeld. Simpelweg zijn

wie je bent, daar draait het om. We’re here. We’re queer. Deal with it!

Tekst: Stijn Depoorter

Foto’s: Sarah Van Looy

Shane (33, x)

Lesbisch

“Ik blend gewoon in. Daarom ben ik nog nooit in contact gekomen met negativiteit. Ik

voel me vooral gesteund en geaccepteerd. In een stad ben je niet anders dan de rest.

De diversiteit is hier zo groot dat je gewoon deel uitmaakt van de massa.”

28


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Zarah (30, v)

Biseksueel

“In een stad zoals Antwerpen voel ik me anoniem. Ik heb dan ook nog nooit problemen

gehad met wie ik ben. Mensen mogen wat mij betreft wel wat meer open-minded

zijn. Ik merk dat er hier en daar nog taboes zijn die doorprikt mogen worden. Live and

let live, toch?”

29


Joke (56, v)

Trans* vrouw

“Het voordeel van een stad is dat je kan opgaan in een gemeenschap van gelijkgestemden.

Antwerpen geeft mij die geborgenheid. Ik vergelijk het graag met de stroming

van de Schelde. Ik geef mijn kennis en ervaringen door en help anderen op de

moeilijke en de minder moeilijke momenten.”

30


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Hilde (48,v) en Kat (50, x)

Lesbisch koppel

“We hebben ons hart aan 't Stad verloren. Aan de vele leuke plekjes waar we ons thuis

kunnen voelen en zijn wie we zijn. De stad ademt, bruist en blijft ons verwonderen. In

Antwerpen verloren we ook ons hart aan elkaar. Trouwen op het Schoon Verdiep zou

de kers op de taart zijn.”

31


Rutger (34, m) en Nico (35, m)

Homokoppel

“We werken allebei in 't Stad en komen er dus bijna dagelijks. We voelen ons er vrij

om te zijn wie we zijn. We lopen niet vaak hand in hand, maar knuffelen wel of geven

elkaar een zoen. We vinden het belangrijk dat dat kan. De stad is een boeiende plek

omdat er veel verschillende culturen, soorten mensen met diverse meningen bij elkaar

wonen. We willen ons kind graag onderdompelen in die diverse samenleving. We

zullen dus vaak in de stad te vinden zijn met ons drietjes.”

32


AP2018-AD210x275-Attitude.indd 1 05/04/18 09:45


Lokale acties hebben

een enorme impact op

LGBT+ inwoners

Ontdek het verkiezingsmemorandum van çavaria!

34


De wetgeving wordt dan wel

gemaakt in de Vlaamse en

federale regering, dat wil niet

zeggen dat lokale gemeenten

geen impact hebben op het

welzijn van hun burgers. Ook

lokale besturen en instellingen

kunnen namelijk een beleid

uittekenen dat de positie van

LGBT+ personen versterkt.

Çavaria heeft daarom een memorandum

opgesteld voor de

verkiezingen van 14 oktober.

Tekst: David Schoenmaekers

Beeld: Arian Christiaens voor de campagne

'Your Local Power'

Het memorandum is op te vatten als

een reeks van aanknopingspunten en

tips voor een inclusief LGBT+ beleid.

Om het eenvoudig te houden, spreken

we hier telkens over ‘gemeenten’, maar

uiteraard kunnen ook steden, provinciebesturen

en gemeentelijke instellingen

zoals scholen en OCMW’s zich op het

memorandum baseren.

Teamcoördinator bij çavaria Sam Smit

gidst ons erdoorheen: “Het memorandum

is een tool waarmee lokale besturen

aan de slag kunnen gaan, maar we

raden hen zeker aan dat te doen op hun

maat. De noden in een grote stad zijn

immers anders dan in een kleinere gemeente.

Ook zijn er zeker andere goede

praktijken die niet in ons memorandum

omschreven staan. Wel geeft het weer

wat wij als çavaria belangrijk vinden. In

een ideale wereld zou elk bestuur elk

van deze zaken opnemen.”

Het memorandum legt nadrukkelijk de

link met personen uit andere minderheidsgroepen.

“Bepaalde uitsluitingsmechanismen

gelden niet alleen voor holebi’s

en transgenders, maar ook voor andere

doelgroepen. Sommige aanbevelingen

zijn dan ook van toepassing op andere

minderheidsgroepen. Daarnaast zijn er

specifieke LGBT+ acties”, zegt Smit.

Het memorandum is opgebouwd rond

vijf thema’s. We stellen eerst een drietal

aanbevolen acties bij dat thema voor,

dan vragen we Sam Smit om toelichting

en vervolgens spelen we advocaat van

de duivel door een mogelijk tegenargument

op te werpen.

1

Gelijke kansen worden

mainstream

Wat kan een gemeentebestuur doen?

• Gelijke Kansen opnemen als aparte

bevoegdheid, met een daarvoor

aangeduide schepen die over de

nodige middelen beschikt;

• samenwerking organiseren met het

LGBT+ middenveld;

• gebruikmaken van gendertoetsingsmethodieken

om de impact van

nieuw beleid op LGBT+ personen

te kunnen inschatten.

Waarom is het eigenlijk zo belangrijk

dat elk gemeentebestuur gelijke

kansen als apart bevoegdheidsdomein

opneemt?

Smit: Voor holebi’s en transgenders

is de samenleving helaas niet zo snel

geëvolueerd als de wetgeving. De

gemeenten staan het dichtst bij de

bewoners, waardoor ze het gelijkekansenbeleid

de nodige aandacht kunnen

geven. We vragen daarom een schepen

aan te stellen, maar ook een budget en

ambtenaren te voorzien om dat beleid

ook daadwerkelijk uit te voeren.”

Tegenargument: voorstellen zoals

gendertoetsingsmethodieken creëren

administratieve overlast.

Smit: “Het vergt inderdaad een kleine

inspanning van lokale besturen om echt

genderinclusief te werken, maar wij

zijn ervan overtuigd dat elke gemeente

er wil zijn voor elke burger. Dan is het

belangrijk die gendertoets te maken,

zodat niemand zich uitgesloten voelt.

Het gaat erom dat je die bril opzet: is

het beleid ook geschikt voor holebi’s en

transgenders?”

2

Genderneutraliteit als

middel, inclusiviteit als

doel

Wat kan een gemeentebestuur doen?

• Werken aan de beeldvorming door

diversiteit als uitgangspunt te nemen

in het communicatiebeleid;

• voldoende en toegankelijke genderinclusieve

openbare toiletten

voorzien;

• naar een evenwicht streven op het

vlak van diversiteit en identiteitskenmerken

in de samenstelling van

personeel.

Wat bedoelen jullie precies met deze

titel?

Smit: “Het doel is inclusiviteit creëren,

zodat iedereen zich welkom voelt. Wij

willen dat ten aanzien van holebi’s en

transgenders, van niet-traditionele gezinsvormen,

maar ook van gender nonbinaire

personen. Vaak kan dat door

genderinclusief te werken. Daarvoor

zijn er allerlei opties. Als je bijvoorbeeld

als overheid je inwoners aanspreekt,

gebruik dan genderinclusieve vormen,

zoals ‘beste inwoners’. Of vraag aan de

inwoners hoe ze aangesproken willen

worden. Het belangrijkste is dat je niet

automatisch de m/v-aanduiding op de

identiteitskaart gebruikt om de persoon

aan te spreken.”

Tegenargument: voor een kleine

gemeente vereist dat te veel inspanning.

Smit: “Ik ben er hard van overtuigd dat

het misschien in het begin een inspanning

vergt om zo te denken, maar het

hoeft niet meer werk te betekenen. Je

moet de klik maken. Soms kan het zelfs

eenvoudiger: als je ‘beste inwoners’

gebruikt, volstaat één term, terwijl ‘beste

mevrouw, beste mijnheer’ ingewikkelder

is.”

“Zo zijn er ook manieren om de bestaande

infrastructuur, zoals sanitaire

ruimtes, meer genderinclusief te maken.

We raden we aan dat zeker op te nemen

bij nieuwe gebouwen of verbouwingen.

Bij zo’n project hoeft een andere manier

van kijken niet méér te kosten.”

35


3

Ondersteuning van het

verenigingsleven en

inclusiviteit in vrijetijdsbesteding

Wat kan een gemeentebestuur doen?

• Een clausule opnemen tegen discriminatie

in het aanbestedings- en

subsidiebeleid voor de partners van

de lokale overheid, zoals leveranciers

en verenigingen;

• lokale LGBT+ verenigingen en

regenbooghuizen ondersteunen;

• het gemeentelijke jeugdwerk

stimuleren om oog te hebben voor

kwetsbare LGBT+ jongeren;

• alle sportinfrastructuur (kleedkamers

en toiletten) genderinclusief

toegankelijk maken.

Dit is direct belangrijk voor vele leden

van çavaria: hoe kan een plaatselijke

groep dat het best aanpakken?

Smit: “Contact tussen een lokale overheid

en lokale groepen is heel belangrijk.

Dat geeft vaak een win-winsituatie.

De overheid kan leren en advies krijgen

over minderheidsgroepen en omgekeerd

kan een lokale overheid plaatselijke

organisaties ondersteunen in hun werking.

Als organisatie zijn er verschillende

momenten waarop je in dialoog kan

gaan met je bestuur. De vlaggenactie ter

gelegenheid van de Internationale Dag

tegen Holebi- en Transfobie (IDAHOT) is

daar bijvoorbeeld perfect voor: bedank

je gemeentebestuur en vraag tegelijk

wat ze meer willen doen voor een genderinclusief

beleid.”

Tegenargument: in onze gemeente is

die ondersteuning vooral gericht op

het bestrijden van armoede.

Smit: “Als seksuele oriëntatie en/of genderidentiteit

niet expliciet is opgenomen

en andere uitsluitingsgronden wel, vraag

dan naar de achterliggende drijfveer.

Bijvoorbeeld als men zich op armoede

richt vanuit welzijn, argumenteer dan dat

welzijn ook bij holebi’s en transgenders

een belangrijk aandachtspunt is.”

“Soms werkt men met een expliciet beleid

voor sommige groepen en niet naar

LGBT+ verenigingen, en vraagt men

bijvoorbeeld alle verenigingen een charter

tegen discriminatie te ondertekenen. Het is

belangrijk je te richten op gemeenschappelijke

punten voor minderheidsgroepen.”

4 5

Jong geleerd

Wat kan een gemeentebestuur doen?

• Een regenboogbeleid voeren op

scholen en in de buiten- en voorschoolse

kinderopvang;

• personeel in die sectoren vorming

en opleiding geven;

• diversiteit brengen in educatieve

materialen en inclusieve leerplannen

gebruiken.

Çavaria wil van jongs af aan een

genderklik realiseren. Is dat specifiek

gericht op inclusiviteit van

transpersonen?

Smit: “De genderklik is een heel breed

begrip en die begint al van bij de

kleuterklas. Al vanaf heel jonge leeftijd

worden kinderen geconditioneerd om

bepaalde soorten gedrag als typisch

mannelijk of vrouwelijk te zien. Dat

heeft natuurlijk een heel grote impact

op mensen van wie de genderidentiteit

niet overeenkomt met hun geboortegeslacht,

maar ook op holebi’s en op een

groot deel van de bevolking dat zich niet

altijd herkent in die genderrollen, zoals

het model van een man-vrouwkoppel

voor holebi’s. Gemeenten kunnen

die genderklik helpen realiseren door

nascholingen of begeleidingstrajecten

te organiseren of financieren voor het

personeel van scholen en opvangvoorzieningen.”

Tegenargument: onderwijs en kinderopvang

zijn Vlaamse bevoegdheden.

Een gemeente moet zich er niet

mee bezighouden zolang het daar

wringt.

Smit: “Klopt, en we hebben dan ook

aanbevelingen voor het Vlaamse niveau,

maar tegelijk is het heel belangrijk om

de rol van het lokale bestuur hierin niet

te vergeten. Zij staan vaak heel dicht bij

de scholen en kinderopvanginitiatieven

in hun gemeente. Die rechtstreekse

contacten heeft het Vlaamse niveau niet.

Lokale overheden kunnen daardoor

concrete projecten stimuleren en financieren.

Eén voorbeeld is de stad Mechelen

die een studiedag organiseerde rond

het Lou-project dat çavaria heeft ontwikkeld.

De stad maakt het kenbaar en

biedt het lespakket gratis aan de scholen

van alle netten aan. Dat soort projecten

kan echt het verschil maken.”

Daar is de nooduitgang

Wat kan een gemeentebestuur doen?

• Lokale discriminatiemeldpunten

promoten die bevoegd zijn voor

alle discriminatiegronden;

• in de communicatie van de

gemeente melding maken van

de Holebifoon, het provinciaal

regenbooghuis en het Transgender

Infopunt;

• lokale politieagenten verplicht en

regelmatig opleiden over haatmisdrijven

en overleg en contact

stimuleren tussen politie (referentieagenten),

parket (referentiemagistraten),

lokaal bestuur en LGBT+

verenigingen.

Kan je uitleggen wat çavaria bedoelt

met deze wat vreemde titel?

Smit: “Voor mij betekent ‘de nooduitgang’

dit: naast alle initiatieven die we

aanraden voor lokale besturen is er in

de praktijk nog steeds sprake van holebifobie,

transfobie… We weten ook dat

de welzijnscijfers er niet op verbeteren

bij holebi’s en transgenders. Daarom is

goede hulpverlening nodig en daar willen

we lokale besturen attent op maken.

Als lokale overheid kan je een rol spelen

vanuit de lokale opvanginitiatieven zoals

OCMW en de lokale politie. Daarvoor is

opleiding nodig en sensibilisering over

hoe ze di specifieke doelgroep kunnen

opvangen en hun noden beantwoorden.”

Tegenargument: het laatste voorstel

over de lokale politie is belangrijk

voor grote steden, maar dat heeft

weinig zin voor een landelijke gemeente.

Smit: “In elke gemeente is politie actief.

Bovendien kan je onze voorstellen ook

interpreteren voor lokale initiatieven

als een gemeenschapswacht. Kleinere

gemeenten zijn altijd wel in een grotere

politiezone actief en ook mensen uit een

landelijke gemeente kunnen slachtoffer

worden van een misdrijf. De politiezone

van zo’n gemeente moet ook hen

gepast kunnen opvangen.”

36


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Tot slot zou ik naar een aantal goede

en slechte voorbeelden willen kijken.

Welke gemeenten doen het al goed?

Smit: “De eerste voorbeelden die in

me opkomen zijn de grote steden die

vaak ambtenaren hebben die rond

diversiteit werken, met een schepen die

verantwoordelijk is voor gelijke kansen

en diversiteit, waar ze lokale projecten

organiseren, … Gent doet al praktijktesten

op de huurmarkt, om preventief

discriminatie tegen te gaan, specifiek ten

aanzien van seksuele oriëntatie.”

Kan je ook slechte voorbeelden

geven?

Smit: “Ik zou het niet direct weten, maar

ik denk dat de slechtste voorbeelden

gemeenten zijn die er het belang niet

van inzien om daarrond te werken. Ze

beweren vanuit een neutraliteitsprincipe

iedereen gelijk te behandelen en

daarom niets specifieks te doen voor

holebi’s en transgenders. Dat gaat

echter niet op: specifieke noden vereisen

ook een specifiek beleid! Actie is nodig

opdat niemand uitgesloten wordt.”

Laat dus je stem tellen en ga kijken op

www.stemmen2018.be. Is er voor je

gemeente nog weinig of niets te zien,

vraag dan je lokale mandatarissen en

de kandidaten om hun engagement

kenbaar te maken.

Het volledige memorandum vind je op

de website van çavaria > mediatheek

> memorandum lokale verkiezingen

2018.

“Er zijn ook mooie initiatieven op lokaal

niveau. Ik denk bijvoorbeeld aan de

relatief kleine gemeente Niel. Er is een

heel actieve schepen van gelijke kansen

wiens inspanningen het mogelijk maakten

dat er binnen de gemeente een

LGBT+ vereniging werd opgericht. Alle

bewoners kregen gratis regenboogvlaggen

aangeboden met de vraag ze uit te

hangen. Aan de schoolkinderen delen

ze gratis regenboogveters uit, met sensibilisering

voor zowel de kinderen als

hun ouders. Een voorbeeld dat duidelijk

maakt dat ook in kleinere gemeenten

zulke zaken perfect mogelijk zijn.”

Gaat çavaria zelf het memorandum

in alle gemeenten promoten?

Smit: “We sporen lokale groepen aan

hiermee aan de slag te gaan. De vijf

regenbooghuizen en çavaria hebben

samen de campagne stemmen2018

opgezet. Via de website kunnen kandidaten

voor de lokale verkiezingen

zich uitspreken en het memorandum

ondertekenen. Je kan er per gemeente

bekijken welke lijst het memorandum

heeft onderschreven en welke punten

zij willen realiseren in het gemeentelijk

gelijkekansenbeleid.”

37


Paul Rademakers

LGBT+ pionier die terug in de kast kroop in het woonzorgcentrum

38


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Paul Rademakers is een van de

boegbeelden die aan de wieg

stond van de huidige holebien

transgenderorganisaties in

België. Hij heeft zich zijn hele

leven hard ingezet om hulp

te bieden aan holebi’s en het

begrip homoseksualiteit bij het

bredere publiek kenbaar te

maken. Toen hij werd opgenomen

in een woonzorgcentrum

zat uitgerekend hij terug in de

kast. Een portret van Vlaanderens

bekendste en oudste

pionier.

Tekst: Peter De Vos

Beeld: Sofie De Backere

BURGEROORLOG

“Ik ben geboren in 1920, in de Beeldekensstraat

in Antwerpen. Mijn ouders

hadden een grote meubelzaak. Ik kom

van een katholiek huishouden en deed

mijn lagere en middelbare school aan

het Sint-Norbertusinstituut. In die school

werd ik voor het eerst verliefd op een

prins uit een sprookje. Hij zat een klas of

twee hoger dan mij. Dat was verliefdheid

zonder dat het uitgesproken werd.

Zoals je verliefd zou zijn op de juf van

de klas.

“Ik zat vanaf ik elf jaar was bij een

jeugdbeweging genaamd ‘de Verkenners’,

en ik ben er tot mijn 24ste gebleven.

Ik stapte later van de normaalschool

over naar de regentenschool, om

voor vertaler te studeren. Maar ik mocht

niet aan mijn tweede jaar beginnen,

want Frans was voor mij een struikelblok.

En dan toen ik twintig was, begon

de Tweede Wereldoorlog.

“Om niet verplicht naar Duitsland te

worden gestuurd, heb ik bij het uitbreken

van de oorlog ingeschreven voor de

Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen.

(VAVV: vrijwillige werkkampen naar

het model van de Duitse Arbeidsdienst,

red.) Dat speelde niet in mijn voordeel

toen de oorlog voorbij was.

“Mensen die de bevrijding zelf niet

hebben meegemaakt, kunnen zich dat

moeilijk inbeelden, maar het was bijna

een burgeroorlog in Vlaanderen. Al

“Vlak na de bevrijding heb

ik in Brussel mijn eerste

vriend Tom ontmoet tijdens

mijn legerdienst”

wie gecollaboreerd had, moest zich

spontaan gaan aangeven. Maar je wist

dat je achter de tralies zou belanden als

je dat deed, dus ik heb dat natuurlijk

niet gedaan. Gelukkig lieten ze mij en

mijn ouders met rust. De Arbeidsdienst

werd wellicht niet als collaboratie beschouwd.”

EEN GROOT GEHEIM

“Ik was zeventien toen er twee torpedojagers

van de Britse zeemacht in

Antwerpen waren aangemeerd. Van

een van die schepen, de HMS Hastings,

had een matroos zich over mij ontfermd

en me een rondleiding gegeven op

zijn schip. De dagen daarna toonde ik

hem de stad. Zo ben ik elke dag met

die matroos op stap geweest, en steeds

meer en meer begon ik iets voor hem te

voelen.

Ik wou hem in mijn armen nemen en

kussen, maar dat ging niet. Ik wist

namelijk niet of hij hetzelfde voor mij

voelde – ik wist toen zelf nog niet eens

dat ik homo was. Ik had wel al zulke

gevoelens, maar ik kon ze niet duiden.

Ik wist zelfs niet wat homoseksualiteit

was, maar ik kon wel horen aan de

minachting waarmee mensen dat woord

gebruikten dat het iets slechts moest

zijn.”

“Vlak na de bevrijding heb ik tijdens

mijn legerdienst in Brussel mijn eerste

vriend Tom ontmoet. Hij was een jongeman

van Hastings, de enige geallieerde

Engelsman die niet in uniform liep. Hij

vertelde me dat hij werkte voor NAAFI,

een organisatie van de Britse overheid.

Daar bedeelde hij rantsoenen aan de

kantines voor het personeel. Tom vertelde

mij ook dat hij homoseksueel was.

Hij was degene die me voor het eerst

heeft uitgelegd wat dat juist betekende.

“Ik herkende mijzelf erin en voelde me

enerzijds opgelucht, maar tegelijk was ik

ook bang, omdat ik wist dat homoseksualiteit

niet iets was waarmee je naar

buiten kon komen. Je moest daarmee

omgaan als een groot geheim… Tom

werd uiteindelijk gestationeerd in Kenia.

We hebben nog veel brieven geschreven

en elkaar nog één keer gezien in Rome.

Dat was een hele mooie vakantie, maar

ook het begin van het einde. Toen we

afscheid namen zei hij dat ik niet op

hem moest wachten.”

“BEN JIJ HOMO?”

“Toen ik 27 jaar was, ging ik elke avond

uit. Van mijn ouders moest ik voor middernacht

terug thuis zijn, dus ging ik

dansen in de Weekend en de Westend

in de Van Wesenbekestraat, de vroegere

homobuurt. Ik ontmoette er dan iemand

die me meenam naar een volgende bar,

en zo leerde ik de verschillende cafeetjes

in de buurt kennen. In de Beeldekensstraat

was er het volkscafé van ‘Dikke

Piet’. Elke avond dronk ik daar een cola

en zat ik er vanaf de zijkant te kijken, of

ging ik dansen met andere mannen.

“Op mijn 39ste ben ik alleen gaan wonen

in een appartement in het centrum.

Ik heb daarna mijn coming-out aan

mijn moeder gedaan op haar 83ste. Ze

dacht eerst dat mijn broer homo was

omdat zijn kinderloos huwelijk op de

klippen was gelopen. Ik vertelde haar

dat je maar moeilijk van iemand kon

weten dat hij homo is, tenzij hij het zelf

zegt. Toen vroeg ze mij: ‘Ben jij homo?’

waarop ik antwoordde: ‘Ja. Vind je dat

erg?’ Zij reageerde met: ‘Nee, ik kan er

39


maar goed mee zijn dat ik een zoon heb

die homo is, want het is die homo die

elke zondag met mij gaat autorijden.’

“Ik was toen even samen met een soldaat.

Hij was een motard en bleef elke

vrijdagavond bij mij slapen. Dat ging zo

een hele tijd door totdat hij me op een

dag contacteerde om te vertellen dat hij

iemand anders had. Dat heeft mij heel

veel verdriet gedaan. En om het nog erger

te maken was zijn nieuwe vriend een

barman, waardoor ik niet meer naar de

cafés wou gaan. Ik zocht naar andere

plaatsen om mensen als ik te ontmoeten,

en ik had zo eens gehoord dat er

een plaats was waar homo’s bijeenkwamen

in een huis. Via die weg heb ik

Walter Van Boxelaer leren kennen.”

FOTO’S VAN BLOTE MANNEN

“Walter was afkomstig uit Brussel en

huurde een huis in Antwerpen in de

Oosterstraat. Toen ik er voor de eerste

keer binnenkwam, zaten er zo’n achttal

mannen in de living. Aan de ene muur

plakten er allemaal foto’s van blote

mannen en er hing een groot schilderij

omhoog van de buste van een naakte

man. Je kon er een pint bier drinken

en lid worden. Dat was het Cultuur- en

Ontspanningscentrum, ofwel het COC

Vlaanderen.

“Na een tijdje werd ik secretaris bij

het COC Vlaanderen. Walter bracht

mij toen een hele hoop ongeopende

brieven, die ik allemaal heb gelezen en

beantwoord. Toen heb ik pas geleerd

hoeveel miserie er in de dorpen van

Vlaanderen speelde. Vier jaar ben ik zo

secretaris geweest tot er een dispuut was

met Walter waardoor ik aan de deur

werd gezet.

“Ik had ondertussen Steven De Batselier

leren kennen, een criminoloog aan de

KU Leuven. Hij was lid van een team dat

de minister van Volksgezondheid in de

jaren 60 had samengesteld om het fenomeen

homoseksualiteit te bestuderen.

Hij nodigde me uit om op een avond te

komen praten over het onderwerp.

“Ik heb er een hele avond lang uitgelegd

wat er allemaal bij dat geheim

kwam kijken. Het eenzame leven in de

kast, het zoeken naar een vriend maar

niemand vinden, de moeilijkheden

thuis... Steven zei later tegen me dat

mijn uitleg de opvattingen van het hele

team had veranderd. Daarna heeft

Steven zijn befaamde artikel over ‘kernhomofilie’

geschreven in het blaadje van

de Jezuïeten.

“Samen met een goede vriend richtte ik

een gesprekscentrum op over het thema.

In diezelfde tijd ontstond het opvangcentrum

Jonathan, onder leiding van Priester

Wilfried Lammens. Steven gaf met

het advies om de krachten te bundelen

en samen met Wilfried in 1971 het

GOC op te richten: het Gespreks- en

Onthaalcentrum. Die vereniging was de

basis van de latere holebi- en transgenderverenigingen.

Daar heb ik mijn hele

verdere leven aan gewijd.”

“BLIJF VAN MIJN LIJF!”

“In 2005 heeft mijn vriend Jan mij naar

Het Gouden Anker (woonzorgcentrum in

Antwerpen, red.) gebracht. Ik was toen

85 jaar, en zat in een depressie omwille

van een gebrek aan sociaal contact. Het

40


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

“Ik heb mijn comingout

aan mijn moeder

gedaan op haar 83ste”

KLIQ VZW

ging eigenlijk allemaal buiten mij om,

maar door hier in contact te komen met

andere mensen geraakte ik er stilaan

weer bovenop.

vertellen. Nu voel ik mij vrij en ben ik

heel gerust, en ik vertel het nu ook zelf.

Iedereen is hier heel vriendelijk naar mij

toe. Er kan niets gebeuren.

Binnen het project Tachtig tinten

ontwikkelde KliQ een aanbod van

publicaties, vormingen en begeleidingstrajecten

op maat, specifiek

voor de ouderensector. Surf naar de

website www.tachtigtinten.be voor

een uitgebreid overzicht van dit aanbod

en andere materialen.

“Aan tafel had een medebewoner zich

eens negatief uitgelaten over een verpleger

aan wie duidelijk te zien was dat

hij homo was. Hij wou niet dat die man

aan zijn lijf zou komen. Toen wist ik dat

ik me daar aan tafel zeker niet moest

outen. Als mensen mij vroegen of ik

getrouwd was, antwoordde ik daar heel

gewoon op dat ik nooit getrouwd ben

geweest. Dat was ook zo. Ik was hier al

een paar jaar bewoner toen de directrice

een brief kreeg met daarin de vraag

of ik wou meedoen aan een aflevering

van Koppen over homo’s. Daardoor is

het geheim weer uitgekomen.

“Homoseksualiteit is een bijkomstigheid

geworden voor mij. Als het ter sprake

komt, maak ik er geen probleem van

om er openhartig over te spreken. Ik

ben bovenal een mens, die nu toevallig

valt op iemand van hetzelfde geslacht.

Toch blijft het altijd een moeilijk moment

om ervoor uit te komen, ook voor mij!

Wat mij homo maakt, is iets privé. Vooraleer

ik zeg dat ik homo ben is er altijd

nog zo’n drempel waar ik overheen

moet, maar je moet je er zeker niet voor

schamen.”

REGENBOOGAMBASSADEURS

Regenboogambassadeurs geven een

stem en een gezicht aan holebi en

transgender ouderen!

Wens je meer informatie?

“Met die brief wist opeens het ganse

personeel ervan. De directrice nam mij

apart en vertelde me: ‘Voor mij maakt

het geen verschil, of je nu hetero of

homo bent.’ Ik ben niet ingegaan op de

uitnodiging om in Koppen te verschijnen,

maar ik was wel blij dat ze het

nu wisten zonder dat ik het zelf moest

Raadpleeg dan de website

www.regenboogambassadeurs.be of

stuur vrijblijvend een mail naar:

regenboogambassadeurs@gmail.

com

41


IDAHOT 2018

Met vlag en wimpel geslaagd

Op 17 mei hing aan de meeste

Vlaamse en Brusselse stad- en

gemeentehuizen opnieuw de

regenboogvlag uit voor IDA-

HOT, de Internationale Dag tegen

Holebi- en Transfobie. Op

deze dag wordt via allerhande

acties aandacht gevraagd voor

de strijd tegen holebifobie en

transfobie. Voor de zevende

editie dit jaar lag de focus

internationaal op solidariteit en

allianties.

Tekst: Maarten Raes

Beeld: Twitter en Facebook

NIET TOEVALLIG OP 17 MEI

De keuze voor 17 mei is natuurlijk niet

toevallig. Op deze dag schrapte de

Wereldgezondheidsorganisatie (nog

maar) 28 jaar geleden homoseksualiteit

van de internationaal gehanteerde lijst

van geestesziekten.

In Duitsland heeft de datum trouwens nog

een dieperliggende betekenis: toen homoseksualiteit

er nog strafbaar was, werden

holebi’s namelijk vervolgd op basis van

artikel 175 van het Duitse strafwetboek.

Aanvankelijk was de dag vooral bedoeld

als dag van bewustwording van de

discriminatie van holebi’s. Sinds 2009

wordt op 17 mei ook aandacht gevraagd

voor transfobie (IDAHO werd IDAHOT).

Met ingang van 2015 wordt in bepaalde

landen ook gesproken over IDAHOBIT

om ook nadrukkelijker rekening te houden

met de specifieke problemen van de

biseksuele gemeenschap.

Intussen is de dag in talloze landen,

waaronder België en Nederland, ook officieel

erkend als de dag tegen holebifobie

en transfobie.

SOLIDARITEIT EN ALLIANTIES

Elk jaar wordt naar aanleiding van

IDAHOT een bepaald thema uitgelicht.

Voor de editie van dit jaar lag de focus

op solidariteit en allianties.

42


DOSSIER #YOURLOCALPOWER

Het belang van samenwerking, zowel

binnen als buiten de holebibeweging,

in de strijd tegen holebifobie en transfobie

kan dan ook moeilijk overschat

worden. Binnen de holebibeweging is

dat nochtans niet altijd vanzelfsprekend

nu de rechten en belangen van de ene

groep niet altijd samenvallen met die

van een andere groep.

Ook wordt op IDAHOT 2018 aandacht

besteed aan solidariteit tussen

de LGBT+ gemeenschap en andere,

kwetsbare minderheidsgroepen. Die

groepen zijn immers ook vaak het

slachtoffer van discriminatie.

DE VLAG GAAT UIT

In Vlaanderen en Brussel slaan çavaria

en de regenbooghuizen op IDAHOT

de handen in elkaar en vragen zij de

steden en gemeenten de regenboogvlag

uit de hangen aan het stads- of

gemeentehuis en andere overheidsgebouwen

als duidelijk teken van steun

aan de LGBT+ gemeenschap. In Gent

ging het om een twintigtal locaties

waaronder ook het Gravensteen, het

Justitiepaleis en zelfs aan bepaalde

woon- en verzorgingstehuizen.

De oproep van çavaria tot het uithangen

van de regenboogvlag heeft door

de jaren heen bij steeds meer steden en

gemeenten gehoor gekregen. Dit jaar

namen, op twee na, alle gemeenten

in Vlaanderen en Brussel aan de actie

deel.

Ook bij de Vlaamse overheid waaide

de regenboogvlag over het Vlaamse

parlement, de Vlaamse landmaatschappij,

Sport Vlaanderen, het Agentschap

Natuur en Bos en de Plantentuin

van Meise.

De actie krijgt ook navolging bij andere

overheden: Zo werden in Brussel de

gebouwen van de Europese Commissie

verlicht in de kleuren van de regenboog

en wapperde de regenboogvlag

voor het eerst ook boven het Europees

Parlement. Niet ieder Europees parlementslid

was echter tevreden over die

historische deelname. Een conservatief

parlementslid uit Polen liet verstaan

het een onnodig gebaar te vinden dat

slechts de agenda van een specifieke

lobbygroep promootte terwijl, naar zijn

zeggen, het aantal aanvallen op holebi

en trans* personen bijna nihil was. In

een officiële mededeling benadrukte de

Europese Unie echter haar engagement

te blijven strijden tegen discriminatie

van holebi en trans* personen.

Sommige landen gaan zelfs nog verder.

Zo kozen landen als Canada, Nederland

en Denemarken ervoor om ook

aan hun ambassades de regenboogvlag

uit te hangen. Ook in landen waar

opkomen voor LGBT+ rechten nog

steeds niet vanzelfsprekend is, zoals

Libanon en Turkije. Bij Buitenlandse

Zaken in België houden ze die boot

voorlopig nog af.

OOK NAVOLGING BIJ ORGANISA-

TIES EN BEDRIJVEN

Ook steeds meer andere organisaties

springen mee op de kar, daarbij vaak

aangestuurd door de holebi’s in de

eigen geledingen. Zo heeft Trainbow,

de vereniging van LGBT+ werknemers

van de NMBS er in samenwerking met

de regenbooghuizen voor gezorgd

dat op 17 mei ook aan maar liefst

zevenentwintig stations de regenboogvlag

uithing. Zowat alle belangrijkste

stations, zoals Antwerpen-Centraal,

Brussel-Centraal en Gent-Sint-Pieters

deden mee. Ook bij de VRT werd de

vlag gehesen door Studio Brussel-presentatrice

Linde Merckpoel.

Zelfs bedrijven laten IDAHOT tegenwoordig

niet ongemerkt voorbijgaan.

Verzekeraar Axa liet haar Brusselse

hoofdkwartier oplichten in de regenboogkleuren.

NIET NEUTRAAL?

Niet alle gemeenten zijn echter bereid

om hun medewerking aan de actie te

verlenen. Twee gemeenten uit de Brusselse

rand, Drogenbos en Kraainem,

weigeren sinds 2012 de regenboogvlag

uit te hangen. Terwijl Drogenbos

in 2018 is bijgedraaid, volhardt het

gemeentebestuur van Kraainem in de

boosheid.

Officieel heet het dat daar enkel officiële

vlaggen mogen worden uitgehangen.

De regenboogvlag uithangen

zou ingaan tegen het principe van de

neutraliteit.

“Ik heb helemaal niets tegen holebi’s.

Ik heb zelfs al homo’s getrouwd”, liet

de Kraainemse burgemeester in een reactie

aan De Morgen weten. “Het ding

is: als we dit doen voor deze gemeenschap,

dan moeten we het morgen ook

doen voor de scouts en God weet wie

nog.”

De vraag is echter hoe het uithangen

van de regenboogvlag een inbreuk kan

uitmaken op het neutraliteitsprincipe

nu het de wettelijke plicht is van alle

overheden, dus ook van de gemeenten,

om actief het voortouw te nemen in de

strijd tegen holebifobie en transfobie.

Meer nog, hun inzet is bijzonder belangrijk

het lokale niveau het dichtst bij

de burgers staat en de grootste invloed

heeft op hun dagelijkse leven.

SPONTANE ACTIE IN

SINT-MARTENS-LATEM

Ook in het Oost-Vlaamse Sint-Martens-Latem

weigerde het bestuur de

regenboogvlag uit te hangen. Sterker

nog, recent kwam aan het licht dat de

gemeente ook tijdens vorige edities van

IDAHOT naliet de vlag uit te hangen

terwijl ze bij çavaria meldden dit te wel

te zullen doen. Enkele studenten uit

Gent lieten het er echter niet bij zitten.

Onder enigszins verbaasde blikken

van voorbijgangers vervingen zij de

Vlaamse vlag voor het gemeentehuis

door de regenboogvlag. Toen de vlag

werd gehesen kwam iemand het gemeentehuis

uitgelopen.

MEER DAN EEN VLAG

Het uithangen van de regenboogvlag is

slechts een van de acties die plaatsvinden

voor IDAHOT. Aan de gemeenten

wordt ook gevraagd om op andere,

meer structurele, manieren LGBT+

personen te ondersteunen. Dat gaat

van relatief eenvoudige zaken, zoals

het vermelden van de contactgegevens

van de holebifoon, het opzetten en

verwijzen naar discriminatiemeldpunten

en LGBT+ verenigingen op de

website, tot initiatieven van langere

termijn zoals het financieel steunen van

LGBT+ verenigingen en het betrekken

van holebi’s en trans* personen bij het

uitwerken van concreet beleid. Verder

wordt ook gevraagd om de akten en

formulieren te screenen op gender- en

heteronormen.

43


10

DAYS

PLUSS

13-22 JULY


ZIZO ACTIVITEITEN

JULI / AUG/ SEPT 018

ACTIVITEITEN

ANTWERPEN

zo 1 juli 2018

van 16u tot 18u

Holebibib nodigt uit: Auteurslezing Gaby

den Held van Het Roze Huis - Antwerpse

Regenboogkoepel, Het Roze Huis - Antwerpse

Regenboogkoepel, Draakplaats

1, 2018 Antwerpen 18

zaterdag 22 september 2018

T-jong: Ctrl-T Avonturendag van T-jong,

NMBS station Mechelen, Koning Albertplein,

2800 Mechelen

VLAAMS-BRABANT

zondag 22 juli 2018

van14u tot 18u

Wandeling Kesselse Bergen van vzw

Labyrint, Provinciaal domein Kessel-Lo

(parking 4 - ingang Domeinstraat),

Domeinstraat, 3010 Kessel-Lo

zondag 5 augustus 2018

van 13.30u tot 18u

Promenade du Stoquoy van vzw Labyrint,

Grand-Place, Grand-Place, 1370

Jodoigne

donderdag 9 augustus 2018

van 17u tot 20u

Minigolf van vzw Labyrint, Provinciedomein

Kessel-Lo, Gemeenteplein 5, 3010

Kessel-Lo

zaterdag 11 augustus 2018

T-jong: Ctrl-T Tran(s)hopping van T-jong,

Leuven station, Martelarenplein, 3000

Leuven, 3000 Leuven

vrijdag 7 september 2018

van 19u tot 01u

Nieuwelingencafé van vzw Labyrint, Het

Holebihuis - Café Rocco, Diestsesteenweg

24, 3010 Kessel-Lo

zondag 16 september 2018

van 14u tot 18u

Fietstocht van vzw Labyrint, de Becker

Remyplein, de Becker Remyplein 00,

3010 Kessel-Lo (Leuven)

WEST-VLAANDEREN

zondag 8 juli 2018

van 09u tot 12u

LGBT+ Filmontbijt: Absolutely Fabulous

van Rebus - Regenbooghuis West-Vlaanderen,

REBUS, Torhoutse Steenweg 123,

8400 Oostende

zondag 12 augustus 2018

van 09u tot 12u

LGBT+ Filmontbijt: Girls Night Out van

Rebus - Regenbooghuis West-Vlaanderen,

REBUS, Torhoutse Steenweg 123,

8400 Oostende

OOST-VLAANDEREN

zondag 1 juli 2018

van 11u tot 17u

Min19 beach fun

zondag 1 juli 2018

van 13u tot 18u

T-jong: Ctrl-T BBQ van T-jong, Basisschool

De Sportschool, Jules de Saint-

Genoisstraat 93, 9000 Gent

Van do 2 augustus 2018 16u

tot vr 10 augustus 2018 14u

Zomerkamp van Min19, Les Marnières,

Route des Marnières 51, 1380 Ohain

woensdag 8 augustus 2018

van 20u tot 22.30u

GenderExpress, Praatcafé, voor en door

transgenders van GenderExpress, Casa

Rosa, Kammerstraat 22, 9000 Gent

zaterdag 8 september 2018

van 14.30u tot 18u

FemiXX - Krulbollen en/of petanque van

FemiXX, Café De Heksenketel, Belzeelsestraat

23, 9940 Evergem

zondag 23 september 2018

van 04u tot 17u

Min19 Reunited van Min19, Station

Lokeren, Stationsplein, 9160 Lokeren

BRUSSEL

vrijdag 13 juli 2018

Trainbow at Gentse Feesten van Trainbow

Belgium, Gent, Gent z/n, 9000

Gent

zaterdag 25 augustus 2018

Trainbow at Pairi Daiza van Trainbow

Belgium, Pairi Daiza, Domaine de Cambron,

7940 Brugelette

zondag 16 september 2018

Trainbow at Fêtes de Wallonie van Trainbow

Belgium, Théâtre de Namur, Place

du Théâtre 2, 5000 Namur

zondag 12 augustus 2018

van 14.30u tot 22u

Kayafeest van vzw Labyrint, Het Holebihuis

- Café Rocco, Diestsesteenweg 24,

3010 Kessel-Lo

woensdag 11 juli 2018

van 20u tot 22.30u

GenderExpress, Praatcafé, voor en door

transgenders van GenderExpress, Casa

Rosa, Kammerstraat 22, 9000 Gent

woensdag 15 augustus 2018

van 10u tot 15u

Picknick van vzw Labyrint, Provinciedomein

Kessel-Lo, Gemeenteplein 5, 3010

Kessel-Lo

zaterdag 14 juli 2018

van 21u tot 04u

Shake 'n Stir - Cocktailnight by VG &

RAb30 van RoundAbout30, Casa Rosa,

Kammerstraat 22, 9000 Gent

45


= Regenbooghuizen

VERENIGINGEN EN VASTE ACTIVITEITEN

BRUSSEL

Rainbowhouse vzw (RO-NO)

Brusselse koepelvereniging

voor LGBTQI's en hun

sympathisanten

Kolenmarkt 42

1000 Brussel

www.rainbowhouse.be

T: 02 503 59 90

woe, do, vr en za

Café-avond

laatste donderdag

Rainbows United

laatste zondag Hiv-café

Basta!

holebi-jongerengroep tot 26 j

www.bastabrussel.be

2de woensdag Bastacafé

Brussels Gay Sports

Sportieve en culturele

activiteiten voor holebi

www.bgs.org

Sacha Dilbeek

Holebiwerking voor Brussel

en Vlaams-Brabant

www.sacha-holebi.be

2de zaterdag Kookavond

VLAAMS-BRABANT

Holebihuis Vlaams-

Brabant vzw

open huis voor seksuele

oriëntatie en genderidentiteit

Diestsesteenweg 24

3010 Leuven

www.holebihuis.be

&of

Holebi-jongerengroep tot 30 j

www.enof.be

1ste dinsdag &of-café

3de dinsdag çeci n'est pas

enough

Aarschot.link Aarschot

Socio-culturele vereniging

voor 30+'ers

www.aarschot.link

1ste dinsdag Praatcafé

Break Out Leuven

Sportgroep voor mannen &

sympathisanten - badminton

en volleybal

www.break-out.be

dinsdag Volleybal

dinsdag Badminton

Cantarelli

SOGI-Mannenkoor

www.cantarelli.be

zondag Notenleer

& Repetitie

De Roze Ballon

Vereniging voor holebi's met

een verstandelijke beperking

in Vlaams Brabant

www.holebihuis.be/werkingen/derozeballon

Driekant

Homo's uit Leuven en

omstreken

www.driekant.be

2de, 3de en 4de zaterdag

Praatcafé

G!F (Gays & Friends)

facebook.com/GIFLeuven

gifleuven.wordpress.com

HALLElesbienne

Halle-Buizingen

Groep voor lesbiennes

www.hallelesbienne.be

M: 0496 14 40 11

Holebifilmfestival

Vlaams-Brabant

Vereniging die jaarlijks het

filmfestival Vlaams-Brabant

organiseert.

www.holebifilmfestival.be

Homo Toch Getrouwd

Praatgroep voor homomannen

in een heterorelatie

www.holebihuis.be/werkingen/groep/hotog

M: 0486 75 13 95

Jola

Onderdeel van Labyrint, richt

zich op jongere lesbiennes

www.facebook.com/jola.

labyrint

Kaya60+

Onderdeel van Labyrint, richt

zich op oudere lesbiennes

www.labyrint-vzw.be/

Kaya_60_plus.html

1ste woensdag K.O. Kaffee

Labyrint vzw

Leuvense vereniging voor

lesbiennes en bi-vrouwen

www.labyrint-vzw.be

M: 0487 36 21 13

dinsdag Badminton

woensdag Volleybal

2de woensdag Vergadering

1ste woensdag Kaya 60plus

Kaffee

3de vrijdag Vrouwen aan

de toog

3de vrijdag Onthaalbox

1ste zaterdag Female Fever

4de zaterdag Kaartavond

Leonardo

Leonardo International LGBT

www.holebihuis.be/werkingen/groep/leonardo_international_lgbt

T: 016 60 12 63

1ste & 3de donderdag

Leo-café

Mixed Aarschot

Holebi-jongerengroep t.e.m

30 j

www.mixedonline.be

1ste & 3de donderdag

Mixedcafé

3de donderdag

Instapmoment voor

Mixedcafé

1ste & 3de woensdag

Facebook-onthaal

OHO

Groep voor oudere homo's

www.holebihuis.be/werkingen/oho

1ste woensdag K.O. Kaffee

Sacha Dilbeek

Holebiwerking voor Brussel

en Vlaams-Brabant

www.sacha-holebi.be

2de zaterdag Kookavond

Spot On

Amateurtoneelvereniging met

focus op holebithematiek

www.spotontoneel.be

Transgenderkring

Vlaams-Brabant

Vereniging voor transgenderpersonen

www.tgkvb.be

1ste donderdag Transcafé

Zensationeel

Toneelgroep met een roze

knipoog

www.facebook.com/zensationeel

ANTWERPEN

Het Roze Huis - çavaria

Antwerpen vzw

Antwerps roze huis

Draakplaats 1

2018 Antwerpen

www.hetrozehuis.be

T: 03 288 00 84

donderdag Onthaal,

informatie en opvang

laatste vrijdag Spellenclub

Active Company vzw

Holebi-sportvereniging

en -koor

www.activecompany.be

M: 0495 22 11 52

maandag Koor, Badminton

en Zwemmen

dinsdag Active Running,

Active Workout en Volleybal

woensdag Tennis,

Zwemmen

donderdag Active Running,

Waterpolo en Yoga

1ste vrijdag BarAC

zondag Tennis en Badminton

2de zondag Wandelen

3de zondag Nordic Walking

laatste zondag Fietsen

Antar vzw

Vereniging voor cultuur en

vrije tijd

antar.vzw@gmail.com

M: 0486 66 67 01

3de donderdag

Ledenvergadering

(niet in aug)

Antwerp Pride vzw

Jaarlijks evenement in

Antwerpen voor holebi's en

transgenders

www.antwerppride.be

Atthis vzw

Vereniging voor vrouwen die

van vrouwen houden

www.atthis.be

1ste vrijdag Dansavond

2de & 4de vrijdag

Poolavond

3de vrijdag Oude

caféspelen

Boysproject

Organisatie voor mannelijke

46


VERENIGINGEN

en transgender sekswerkers/

escorts

www.boysproject.be

M: 0475 75 30 63

woensdag Drop in +

SOA-testing

De Flamingo's

Holebi-studentenclub tot 30 j

studentenclubdeflamingos.be

De Klaproos Westerlo

Praatgroep voor holebi's

klaprooskempen@msn.com

M: 0494 76 03 02

3de vrijdag Praatgroep

De Roze Wapper

Vereniging voor holebi's met

een verstandelijke beperking

hetrozehuis.be/node/517

Diversiteitsnetwerk Lokale

Politie Antwerpen

Een inclusief personeelsnetwerk

www.politieantwerpen.be

T: 0800 12 312

Dubbelzinnig

Praatgroep voor bi's

www.dubbel-zinnig.be

1ste donderdag Praatgroep

Enig Verschil vzw

Antwerpse holebi-jongeren

(tot 30 jaar)

www.enigverschil.be

M: 0483 55 60 86

1ste en 3de woensdag

EV-café

Gay Business Antwerp

(GBA)

Belangengroep voor roze

ondernemers

www.gaybusinessantwerp.be

M: 0477 40 24 20

GenderFlux

Vereniging voor transgenders

www.genderflux.org

2de zaterdag Bijeenkomst

Gewoon Doorgaan

Vereniging rond genderthematiek

www.gewoon-doorgaan.com

M: 0484 12 21 38

3de vrijdag Praatavond

HijZijZo! Turnhout

Turnhoutse holebiwerking

www.hijzijzo.be

Holebi40plus

een initiatief voor holebi's

ouder dan 40

holebi40plus@gmail.com

M: 0492 71 57 08

laatste zondag

Ontmoetingsmoment

Homo en Lesbienne

Werking Mechelen

Mechelse holebiwerking

www.hlwm.be

vrijdag Praatcafé

laatste zaterdag Praatcafé

InTeam

Musicalgezelschap

www.inteam-producties.be

Jongensdromen

Vereniging voor transmannen

jongensdromen.strikingly.com

M: 0486 62 47 84

1ste zaterdag Praatcafé

Pimpernel40plus

Vereniging voor lesbische

40-plussers

www.pimpernel40plus.be

1ste zondag Bijeenkomst

Regenboog Niel

www.niel.be/

regenboogpagina

Shouf Shouf

multiculturele holebiorganisatie

T: 0483 41 60 84

laatste vrijdag Soirée

Stavazah

Recreatief voetbal voor

holebi's, transgenders en

sympathisanten

stavazah.wordpress.com

woensdag Training

Trotse Ouders

Praat- en luistergroep voor

ouders van holebi's

www.trotseouders.be

1ste woensdag: Praatavond

VREAK holebitheater

Theaterwerkgroep

www.vreak.be

WAVVH

wandelgroep voor

LBT-vrouwen

natuurwandelingen.wordpress.com

M: 0495 68 64 23

Werkgroep Homofilie

Kempen Turnhout

Turnhoutse holebiwerking

www.whk.be

M: 0486 88 22 36

dagelijks Onthaal- en

informatiemogelijkheid

WIJ

Een vereniging voor alle vrouwen

die van vrouwen houden

www.wijdames.be

M: 0476 34 66 19

LIMBURG

Regenbooghuis Limburg vzw

Meldertstraat 38

3500 Hasselt

info@regenbooghuislimburg.be

M: 0471 25 21 97

Anders Gewoon

Voor transgenders en hun

omgeving.

Iedereen is welkom.

www.anders-gewoon.be

M: 0486 13 46 90

2de vrijdag AG-Praatcafé

4de zaterdag AG-BIS

BiHomLes Leopoldsburg

Vereniging voor holebi's in

Leopoldsburg en omstreken

bihomles@gmail.com

M: 0474 55 93 99

De Madam vzw - vrouwen

en lesbocentrum

Vrouwen- en lesbocentrum

www.demadam.be

T: 011 25 22 94

1ste donderdag Filmavond

2de zondag Wandeling

maandag en vrijdag

Onthaal

Gratis juridisch advies na

afspraak

ertussenin

Limburgse vereniging voor

biseksuelen

ertussenin.wordpress.com

2de woensdag Bijeenkomst

Hij

Vereniging voor 30+ mannen

www.hijlimburg.be

Inderdaad vzw

Voor en door holebi-jongeren

in Limburg tot 30j

www.inderdaad.be

1ste maandag Activiteit

(+ instapmoment)

3de maandag Jongerencafé

LACH Limburg

Limburgse holebiwerking

lachlimburg@gmail.com

OGWA (Ook Genks Wel

Anders)

Genks holebi- en

transgendernetwerk

www.facebook.com/

OokGenksWelAnders

T: 089 65 42 44

1ste woensdag open

moment

Ouders Limburg

Vereniging voor ouders van

holebi's

ouderslimburg.wordpress.com

donderdag Praatavond

OUDt

Holebi- en transgender werkgroep

Tongeren

oudt.wordpress.com

Roze Bink

Limburgse vereniging voor

lgbt's met een beperking

www.facebook.com/

derozebink

SPELenT

Spelletjesvereniging voor

iedereen

www.facebook.com/Spelent

M: 0474 69 15 10

1ste woensdag

Spelletjesavond

3de zondag

Onthaalmoment

3de zondag

Spelletjesnamiddag

Zij!

Limburgse vereniging voor

lesbische en biseksuele

vrouwen

facebook.com/ZijLimburg

OOST-VLAANDEREN

Casa Rosa vzw

Regenbooghuis Oost-Vl

Kammerstraat 22

9000 Gent

T: 09 269 28 12

www.casarosa.be

AA De Eerste

Anonieme Alcoholisten Groep

voor Holebi's

bit.ly/eerste_info

M: 0485 59 62 61

donderdag Bijeenkomst

Acantha

Gentse LGBT-studentenclub

www.acantha.be

M: 0472 24 27 75

dinsdag Clubavond

47


48

Auricula vzw

Holebisportgroep

www.auricula.be

M: 0472 72 10 04

maandag & zaterdag

Badminton

dinsdag & donderdag

Running

woensdag Zwemmen

De Roze Joker

praat - en ontmoetingsgroep

voor holebi's met een

beperking

www.derozejoker.be

T: 09 261 57 50

derUIT! Sint-Niklaas

Holebi-jongerengroep tot 26 j

www.deruit.be

M: 0474 96 92 08

Famba

Lesbisch-feministische

sambaband

www.famba.be

M: 0473 76 71 89

FemiXX

Activiteiten- en ontmoetingsgroep

voor vrouwen

www.femixx.be

Gehuwd en toch Anders

Gehuwde holebi's in heterorelatie

Gent

www.geta.be

M: 0486 61 84 98

2de vrijdag Praatavond

GenderExpress

Transgendervereniging in

Gent

www.facebook.com/

GenderExpress

2de woensdag Bijeenkomst

Goed Gestemd

Vrouwenkoor

goedgestemd@hotmail.com

tweewekelijks op

donderdag Repetities

Holebi Spirit

Holebiwerking Meetjesland

www.holebi-spirit.be

M: 0486 39 41 72

1ste vrijdag Praatcafé

(Assenede)

Tweemaandelijks 3de

donderdag Praatcafé (Eeklo)

Holebi9100

holebigroep uit Sint-Niklaas

www.holebi9100.be

vrijdag Café Trouvé

HoLeMee

vereniging voor holebi´s van

elke leeftijd uit Eeklo

facebook.com/HoLeMee

-707448162628207

3de vrijdag Praatavond

Joen vzw

een advies, informatie- en

doorverwijscentrum voor

jongeren

www.joen.be

Liever Spruitjes Aalst

Holebi-jongerengroep tot

-30 j

www.lieverspruitjes.be

M: 0488 82 52 63

1ste vrijdag Babbelcafé

Mali Medo

Culturele evenementen voor

LGBTQ in Gent

www.facebook.com/

malimedogent

Ongehoordt De Pinte

Toneelgroep voor holebi's

www.ongehoordt.be

M: 0478 29 29 82

RoundAbout30

Gentse holebigroep voor

jongeren van 24 tot 34

www.roundabout30.be

2de vrijdag RAb30-café

SheSheBar

maandelijkse ontmoetingsplaats

voor vrouwen

www.sheshebar.be

1ste zaterdag SheSheBar

(niet in juli en aug)

Tiszo

Holebirechtenvereniging

www.tiszo.org

Toeterniettoe Ronse

LHBTQ-jongerenorganisatie

tot 30 jaar

www.toeterniettoe.be

T: 055 58 01 55

M: 0497 07 44 77

Verkeerd Geparkeerd vzw

Holebi-jongerengroep tot 30

jaar

www.verkeerdgeparkeerd.be

maandag VG-Café

Werkgroep Ouders

Holebi's Gent

Werkgroep voor ouders van

holebi's

www.wohg.be

T: 0496 81 01 45

1ste woensdag Bijeenkomst

WEST-VLAANDEREN

REBUS

Regenbooghuis W-Vl

Torhoutsesteenweg 123

8400 Oostende

www.rebuswvl.be

T: 059 43 96 17

1ste vrijdag LGBTQ+

praatcafé

2de zaterdag of zondag

Filmavond

3de vrijdag Praatcafé

B4Gay

vereniging voor holebi’s in

Brugge en omstreken

www.b4gay.be

M: 0484 59 88 51

De Roze Maks

Vereniging voor mensen met

een (verstandelijke) beperking

in West-Vlaanderen

www.rozemaks.be

M: 0492 94 55 38

Gender Contact West-

Vlaanderen Brugge

Vereniging voor transgender

personen en eenieder met

een gezonde interesse

www.facebook.com/Gender.

Contact.WVL

T: 0470 02 94 01

4de vrijdag Praatavond

Gender.aXept

praatavonden voor transgenderpersonenen

en hun

omgeving

www.facebook.com/groups/

genderaXept

M: 0472500958

3de donderdag Praatavond

Go Out!

Vereniging voor holebi's en

transgenders van 25 tem 40 j

www.go-out.be

M: 0487 45 15 28

Jong & Holebi in Brugge

vzw

Jongerenbeweging gespecialiseerd

in educatie over het

zelfbeeld

www.j-h.be

Liever Gelijk Kortrijk

Socio-culturele holebi-vereniging

voor West-Vlaanderen.

www.lievergelijk.be

Stukje Anders (praatgroep)

Brugge

Groep voor lesbische vrouwen

die in een heterohuwelijk

zitten of zaten

www.stukje-anders.be

Think Different

Holebigroep West-Vlaanderen

www.thinkdiff.be

Trozelientje

Leesclub van boeken met een

"roze lijntje" voor lesbische,

biseksuele en transvrouwen.

www.facebook.com/Trozelientje

LANDELIJK

't Kwadraat

Vereniging voor holebi-ouders

www.tkwadraat.be

Accenture BeLux LGBT

network

Lokale tak van Accenture’s

Global LGBT netwerk

www.accenture.com

M: 0497 92 36 05

Belgian Business

Association

Holebi's met een managementsfunctie

www.belgianbusinessassociation.be

2de dinsdag BBA Diner met

gastspreker

Belgium Bears

Belgium Bears is dé bearcommunity

in België

www.belgiumbears.be

M: 0495 63 08 96

Berdache België

Vereniging voor ouders van

jonge en oudere/volwassen

genderkinderen

www.berdache.be

BGMC Knalpijp

Holebi motorclub +500cc

met ritten in alle provincies.

www.bgmc-lgbt.be

3de zondag Motorrit

CD&V-regenboognetwerk

Netwerk binnen CD&V dat

werkt rond holebi- en transgenderthema’s

www.cdenv.be

Cel LGTB (abvv-bbtk)

facebook.com/groups/ABVV.

BBTK.uit.de.kast/about/

T: 03/220/69.00


VERENIGINGEN

Folia - L-day

Organiseert de jaarlijkse L-

day / lesbiennedag

www.l-day.be

Groen LGBT netwerk

Holebi- en transgenderwerkgroep

van Groen

www.groen.be

M: 0485 03 55 66

Holebi-pastores

Werkgroep voor holebipastores

www.holebipastores.be

M: 0479 82 55 72

Lingam

Werkgroep rond levens- en

relatievragen

www.lingam-workshops.be

Merhaba vzw

beweging voor holebi's en

transgenders uit ECM

www.merhaba.be

M: 0483 09 10 07

laatste donderdag MerhaBar

Mikpunt

Actiegroep tegen extreemrechts

mikpunt175.skynetblogs.be

M: 0474 94 15 84

Mix Brussel

LGBT in PVDA-PTB

mix.pvda.be

M: 0484 81 13 73

Jaarlijkse prides in Brussel

en Antwerpen, activiteit op

ManiFiesta

Mr. Gay Belgium

Mister verkiezing voor homo's

en transmannen.

www.mrgaybelgium.be

N-VA Regenboognetwerk

Netwerk voor holebi's en

transgenders actief binnen

de N-VA

www.n-va.be

Natuurlijk Holebi!

een vriendengroep voor holebi's

die houden van de natuur

users.skynet.be/natuurlijkholebi

OUT of the Blue

Werking van holebi's en transgenders

binnen Open Vld

www.openvld.be

T: 02 552 43 58

Planet Gender

Actiegroep rond de genderthematiek

www.planetgender.com

T: 09 231 01 58

Polyamory Belgium

Vereniging voor mensen

geïnteresseerd in ethische

non-monogamie

www.facebook.com/polyamorybelgium

1ste zondag Baravond

(Gent)

3de dinsdag Baravond

(Brussel)

2de donderdag Baravond

(Leuven)

3de vrijdag en laatste

maandag Baravond

(Antwerpen)

Rainbow Cops Belgium vzw

Vereniging van en voor

holebi- en transgendermedewerkers

van de geïntegreerde

politie

rainbow-cops-belgium.be

Sensoa vzw

Vlaams expertisecentrum voor

seksuele gezondheid

www.sensoa.be

T: 03 238 68 68

Sex Positive Belgium

Activiteiten in consent,

diversiteit en exploratie voor

een betere wereld zonder

veroordeling

www.meetup.com/sex-positive-belgium

Trainbow Belgium

Vereniging voor LGBT's die

werkzaam zijn binnen de

Belgische spoorwegmaatschappijen

www.trainbowbelgium.be

Wel Jong Niet Hetero

Nationale jongerenvereniging

voor holebi's en transgenders

www.weljongniethetero.be

T: 09 335 41 87

Why Me

Vereniging voor holebi's

en transgenders uit Sub-

Saharaans Afrika

www.why-me.be

M: 049 39 80 962

HULPLIJNEN

49


ZIZO EVENEMENTEN

JULI / AUG/ SEPT 2018

EVENEMENTEN

CASA ROSA – GENTSE FEESTEN - GENT

• vrij 13/07: SheShebar ‘Girls night out’

@ Salons Casa Rosa, 21u

• vrij 13/07: Soirée Boutique @ A-Pluss, 23u

• za 14/07: Cocktailavond Shake ‘n Stir van

Verkeerd Geparkeerd en Roundabout30

@ Salons Casa Rosa, 22u

• zo 15/07: Mali Medo – Velvet Bar

@ Salons Casa Rosa, 23u

• ma 16/07: Soirée Boutique @ A-Pluss, 23u

• di 17/07: Exotica van Casa Rosa

@ Salons Casa Rosa, 22u

• woe 18/07: Love boat party @ A-Pluss, 23u

• do 19/07: Soirée Boutique @ A-Pluss, 23u

• do 19/07: Exotica van Casa Rosa

@ Salons Casa Rosa, 22u

• vrij 20/07: LYNX Gentse Feesten van Acantha

@ Salons Casa Rosa, 22u

• za 21/07: Exotica van Casa Rosa

@ Salons Casa Rosa, 22u

• zo 22/07: Mali Medo – Velvet Bar

@ Salons Casa Rosa, 23u

ZA 14/07/18 – LEUVEN

INSOMNIA *Havana Nights* van &of & Smooch

@ Musicafe, 23u

VRIJ 20/07/18 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen) @ Fuse, 22u

DO 09/08/18 – ANTWERPEN

Midsummer Party van Het Roze Huis - Antwerpse

Regenboogkoepel, 18u

VRIJ 14/09/18 - BRUSSEL

La Démence (voor homomannen) @ Fuse, 22u

PLACES TO BE

A-Pluss: Belfortstraat 39, Gent

Casa Rosa: Kammerstraat 22, Gent

Fuse: Blaesstraat 208, Brussel

Het Roze Huis: Draakplaats 1, Antwerpen

Musicafe: Muntstraat 5, Leuven

PSSST! Leden van çavaria krijgen met hun

çavariapas korting op deze evenementen.

Nog geen lid? Word lid op www.cavaria.

be/steun.

MEER INFO

A-Pluss: a-pluss.be

Acantha: acantha.be

Casa Rosa: casarosa.be

&of: enof.be

Het Roze Huis: hetrozehuis.be

La Démence: lademence.com

Mali Medo: facebook.com/malimedogent

RoundAbout30: roundabout30.be

SheSheBar : sheshebar.be

Smooch: smoochparty.be

Verkeerd Geparkeerd: verkeerdgeparkeerd.be

PRIDE DOOR ZWOLTOPIA

50


ZIZO WEDSTRIJDEN

DUOTICKETS UNICORN FESTIVAL

Unicorn Festival is een open-minded festival

op Linkeroever in Antwerpen. Het

festival is een veilige plek waar iedereen

zichzelf kan zijn. Een plek waar muziek,

kunst, plezier en heerlijk eten de meest

verbazingwekkende eenhoorns van over

de hele wereld samenbrengen. Maak

kans op duotickets voor dit regenboogfestival

op zaterdag 14 juli.

meer info: unicornfestival.be

DUOTICKETS ROCKY HORROR

SHOW

De Rocky Horror Show is een hilarische

rockshow. De absurde humor van

regisseur Stany Crets wordt afgewisseld

met feestnummers, begeleid door een

liveband. Het is een show waarbij je

onmogelijk kan stilzitten: dansen mee

op de Timewarp, gooi rijst en confetti of

roep slut en asshole tot je stem er schor

van wordt. Win duotickets voor dit spektakel

op 13 juli in de Capitole Gent.

DVD CALL ME BY YOUR NAME

De 17-jarige Elio en zijn ouders spenderen

de hete zomer van 1983 in een villa

aan de zonovergoten Italiaanse Riviera.

Als de knappe assistent van Elio's vader

komt logeren moet Elio zijn kamer aan

hem afstaan. Aanvankelijk is de tiener

geïrriteerd door Olivers aanwezigheid,

maar al snel brengen de twee steeds

meer tijd met elkaar door en ontstaat er

een plagerige liefdesdans van aantrekken

en afstoten.

meer info: capitole-gent.be

meer info: sonyclassics.com/callmebyyourname

DVD GOD’S OWN COUNTRY

BOEK NIEUWE NAMEN

CD LIBERATION

Johnny werkt van ‘s morgens tot laat ‘s

avonds op de boerderij van zijn ouders,

verscholen in de mistige landschappen

van Yorkshire. Hij probeert zijn frustraties

weg te drinken in de lokale pub

en beleeft er seksuele avonturen die

nergens toe leiden. Als een Roemeense

seizoenarbeider voor enkele weken op

de boerderij komt werken, voelt Johnny

allerlei ongekende emoties. Een intense

relatie begint en zal Johnny’s leven

voorgoed veranderen.

In Nieuwe Namen, het nieuwe boek van

Eveline Van de Putte, komt de trans*

populatie in al haar diversiteit aan

bod. Travestieten, crossdressers, trans*

vrouwen en trans* mannen vertellen

openhartig over hun zoektocht naar hun

ware identiteit en het proces van eindelijk

zichzelf worden. Het resultaat is een

reeks verhalen over onzekerheid, moed,

strijd en vooral: overwinning.

meer info: kartonnendozenlgbt.be

Zangeres Christina Aguilera is terug

met een nieuw album: Liberation. Haar

zesde studioalbum laat een andere

Christina horen, met meer R&B en hiphop

invloeden dan ooit. Zo produceerde

Kanye West het nummer Maria, een orkestrale

track met een Michael Jackson

sample en een uitgebreide intro, waarin

Aguilera een stuk uit de Sound Of Music

zingt.

meer info: sonymusic.be

meer info: septemberfilm.nl

SURF NAAR WWW.ZIZOMAG.BE

51


SNEL BEZORGD NIEUWS UIT DE BEWEGING

THE BELGIAN PRIDE LOKT 100.000

MENSEN NAAR BRUSSEL

In Brussel is op 19 mei de

drieëntwintigste Pride door de

straten getrokken. Meer dan

zeventig delegaties met in totaal

zo'n 100.000 deelnemers

en toeschouwers namen deel

aan de parade.

The Belgian Pride zag dit jaar ruim

dertig delegaties méér dan in 2017.

Amnesty International, de Vrije Universiteit

Brussel, de Belgium Bearpride en het

ACV waren enkele opvallende nieuwe

deelnemers.

Met 100.000 feestvierders lag ook het

aantal deelnemers aanzienlijk hoger

dan de 90.000 mensen van vorig

jaar. Onder andere premier Charles

Michel (MR), Piet De Bruyn (N-VA), Meyrem

Almaci (Groen), Bianca Debaets

(CD&V), Pascal Smet (sp.a) en Sven Gatz

(Open Vld) stapten mee in de stoet.

The Belgian Pride is een feest met een

boodschap en de parade stond dit jaar

in het teken van de lokale verkiezingen.

Met de slogan 'Your Local Power!' kijkt

de organisatie vooruit naar de gemeenteraadsverkiezingen

op 14 oktober. De

drie LGBT+ koepels van België (çavaria,

Arc-en-Ciel Wallonie en RainbowHouse

Brussels) eisen dat lokale besturen zich

inzetten voor een expliciet, geïntegreerd

LGBT+ beleid.

Foto: Benoit Geets

Op 17 mei herdachten enkele honderden

mensen in Brussel het leven en de

dood van Ihsane Jarfi. In 2012 werd

de 32-jarige man vermoord omdat hij

homo was. De LGBT+ gemeenschap

organiseert sindsdien elk jaar een optocht

tegen holebi- en transfoob geweld.

Tijdens de optocht werd een muurschildering

van de jongeman onthuld. Het

kunstwerk, een sereen portret van

Ihsane, is van de hand van de Franse

kunstenares Anthea Missy.

Foto's : Tom Vaes, tenzij anders vermeld

52


SNEL BEZORGD NIEUWS UIT DE BEWEGING

CURIOUS

3HOOG 30/9 LEUVEN

Foto: iStockphoto.com

WERELDGEZONDHEIDSORGANISA-

TIE SCHRAPT TRANSGENDER-ZIJN

VAN LIJST MENTALE STOORNISSEN

De Wereldgezondheidsorganisatie

(WGO) kondigde op

18 juni 2018 aan dat het alle

trans* gerelateerde categorieën

uit de lijst 'Psychische en

gedragsstoornissen' verwijdert.

Het is het resultaat van een decennialange

strijd van LGBT+

activisten.

De WGO heeft de voltooiing van de

ICD-11 aangekondigd en de officiële

online versie vrijgegeven. ICD-11 staat

voor International Statistical Classification

of Diseases and Related Health

Problems, een soort internationale lijst

met alle ziektes en stoornissen. De

nieuwe ICD-versie wordt in mei 2019 ter

goedkeuring voorgelegd aan de World

Health Assembly.

Alle trans* gerelateerde categorieën zijn

verwijderd uit het hoofdstuk over mentale

en gedragsstoornissen. Daarnaast

zijn er twee nieuwe trans* gerelateerde

categorieën geïntroduceerd in het

hoofdstuk over seksuele gezondheid:

'Genderincongruentie in adolescentie en

volwassenheid' en 'Genderincongruentie

bij kinderen'.

Een historische stap, maar nog niet de

laatste. Er moet verzekerd worden dat

transgender-zijn niet langer als een

ziekte beschouwd wordt én dat trans*

personen recht hebben op specifieke

gezondheidszorg, die toegankelijk,

betaalbaar en gebaseerd is op mensenrechten,

zonder dat daarvoor een

psychologische diagnose moet worden

gesteld.

'STEMMEN 2018' ROEPT LOKALE

BESTUREN OP HET WELZIJN VAN

HOLEBI’S EN TRANSGENDERS TE

BEVORDEREN

Holebihuis Vlaams-Brabant

lanceerde op 17 mei haar

#Stemmen2018-campagne

in Drogenbos naar aanleiding

van de komende gemeenteraadsverkiezingen.

De campagne

kwam over de politieke

grenzen heen tot stand, in

samenwerking met de holebien

transgendernetwerken van

CD&V, Groen, N-VA, Open

Vld, PVDA en sp.a.

Ook de andere roze huizen (Regenbooghuis

Limburg, Het Roze Huis - çavaria

Antwerpen, Casa Rosa en REBUS) en

de holebi- en transgenderkoepel çavaria

werken actief mee aan de campagne.

Op 14 oktober 2018 worden in België

nieuwe gemeentebesturen verkozen. “De

lokale besturen in ons land hebben een

grote impact op het dagelijkse leven van

ons allen”, zegt Dimitri Cools, voorzitter

van Holebihuis Vlaams-Brabant. Stemmen

2018 vraagt dat iedere lokale lijst

de drie centrale actiepunten onderschrijft:

de gemeentelijke administratie maakt

gebruik van genderneutrale of genderinclusieve

formulieren; aan het gemeentelijke

subsidiereglement wordt een antidiscriminatiecharter

toegevoegd waarin

holebi- en transfobie mee opgenomen

worden; het beleidsdomein gelijke kansen

wordt in de legislatuur 2019-2025

aan de bevoegdheden van de burgemeester

of een schepen toegekend en hij

of zij ontwikkelt een gelijkekansenbeleid

waarin ook aandacht wordt gegeven aan

holebi's en transgenders.

B CURIOUS, BE THERE!

be visible

In samenwerking met Holebihuis

Vlaams-Brabant en Wel

be yourself

Jong Niet Hetero be inspired organiseert

de Werkgroep Bi van çavaria

Meer info en inschrijven: www.cavaria.be/Bcurious

op zondag 30 september de

tweede editie van B Curious,

het evenement dat volledig

draait rond seksuele fluïditeit

en biseksualiteit.

Dankzij een brede waaier aan werkwinkels

is er voor elk wat wils op B Curious,

ongeacht je seksuele oriëntatie of genderidentiteit.

Je kan in alle vrijheid het

gesprek aangaan rond zelfontdekking

en -aanvaarding, relatievormgeving, …

Activisme, privileges en zichtbaarheid

in de brede samenleving en binnen

de regenbooggemeenschap komen

ook aan bod. Ben je nog een NewBi?

Neem dan zeker deel aan een van de

introductiemomenten! Ben je lid van een

LGBT+ vereniging en weet je vaak niet

goed hoe je bi-personen kan bereiken?

Ook dan ben je bij B Curious aan het

juiste adres.

Inschrijven kan op www.cavaria.be/

BCurious.

53


Is

PrEP

iets voor

jou?

Informeer je op

Mannenseks.be


DE VIJFTIEN TIMO DESCAMPS

De 15 van

TIMO DESCAMPS

Acteur, zanger én presentator

Timo Descamps is terug van

weggeweest. Je kent hem misschien

nog van series zoals

Familie, Aspe of Spring! Daarnaast

schopte hij het tot de finale

van Steracteur, Sterartiest,

speelde hij mee in musicals

zoals Kruistocht in Spijkerbroek

en Lelies, en werd hij het eerste

gezicht van de LGBT+ zender

OUTtv. Toen hij enkele jaren

geleden naar de Verenigde

Staten verhuisde, verdween

hij wat uit de spotlights, maar

sinds februari 2018 is Timo

terug in het land. Deze zomer

staat hij terug op de planken

in het Antwerpse Fakkeltheater,

een mooie gelegenheid om

hem te onderwerpen aan onze

vijftien vragen.

Tekst: Stijn Depoorter

Foto: Timo Descamps

WAARMEE HEB JE RECENT HARD

KUNNEN LACHEN?

Mezelf. Ik speel deze zomer voor het

eerst in m’n leven mee in een theaterstuk

dat geen musical is: De Sinksenfoor

in het Antwerpse Fakkeltheater. Ik vroeg

m’n vader - een rasechte Antwerpenaar

- om me te helpen met de platte

uitspraak van mijn personage. Laat ons

zeggen dat ik tijdens dat proces een

resem tot dan toe onbestaande tweeklanken

heb geproduceerd, tot grote

hilariteit van m’n ouders. Gelukkig kan

ik ook heel goed om mezelf lachen.

WIE BEWONDER JE EN WAAROM?

Mensen die samenleven met iemand die

het mentaal erg moeilijk heeft, maar die

er met ontzettend veel liefde en geduld

toch in slagen om er onvoorwaardelijk

voor die persoon te zijn.

WAT IS HET BESTE MEDICIJN DAT

JE NIET BIJ DE APOTHEKER KAN

KRIJGEN?

Liefde.

WIE WAS DE EERSTE PERSOON BIJ

WIE JE UIT DE KAST KWAM?

Een vriendin die het absoluut geheim

moest houden. Kort daarna vertelde ik

het aan mijn mama en vanaf dan was

alles out in the open.

BEN JE EEN KATTEN- OF HONDEN-

MENS?

Moeilijk! Hangt echt van het karakter

van het dier af. Ik hou van alle dieren

die graag knuffelen.

WELKE FILM HEEFT JE VOOR HET

LAATST ONTROERD?

Het was geen film, maar een aflevering

van de serie The Handmaid’s Tale.

WELKE EIGENSCHAP ZOU JE PART-

NER ZEKER MOETEN BEZITTEN?

Ik vind emotionele intelligentie heel belangrijk.

Omdat ik zelf nogal chaotisch

kan zijn, zou een heel georganiseerde

partner met genoeg geduld ook niet

slecht zijn voor mij.

WAT KAN JE OPBEUREN OP EEN

MINDERE DAG?

Sowieso de zon. In België laat die zich

helaas niet altijd zien. Ik kan niet goed

stilzitten en ben graag in beweging,

dus bij gebrek aan zon kan een stevige

wandeling ook wel deugd doen.

HOU JE VAN HET LGBT+ UIT-

GAANSLEVEN?

Ik woon nog maar enkele maanden

weer in Antwerpen en ben de echt leuke

plekjes nog niet tegengekomen, maar

normaal hou ik er wel van.

WAAR ZOU JE GRAAG EENS DE

LIEFDE BEDRIJVEN?

Helemaal in the middle of nowhere, dat

lijkt me wel iets hebben.

WAAROM DOE JE (AL DAN NIET)

MEE AAN EEN PRIDE?

Ik vind het heel belangrijk dat prides

bestaan. Er is veel meer begrip en acceptatie

dan er vroeger was, maar er

zijn ontzettend veel onderwerpen die

nog te weinig aandacht krijgen. Toevallig

ben ik niet zo vaak aanwezig op

pride events, maar ik blijf er zeker niet

bewust van weg.

WAT IS HET MOOISTE COMPLIMENT

DAT JE GEKREGEN HEBT?

Mensen die me vertelden dat ik hen op

één of andere manier door een moeilijke

periode heen geholpen heb. Dat

vind ik heel waardevol.

WELKE MUZIEK MAAKT JE BLIJ?

Ik vind melodie altijd belangrijker dan

tekst, dus als de melodie van een nummer

me aanspreekt, kan dat letterlijk

alles zijn.

WANNEER IS DE LIEFDE OP HAAR

SCHOONST?

Wanneer ze gedeeld wordt.

KOMT UITEINDELIJK ALLES GOED?

Ik geloof dat alles wat er gebeurt in het

leven waardevol is. ‘Goed’ of ‘niet goed’

is zo zwart-wit, het leven is dat nooit.

55


VERENIGING IN DE KIJKER B4GAY

In de Brugse binnenstad spreek

ik af met Albert Viane en Rony

Potvliege. Beiden zijn al sinds

de jaren tachtig actief binnen

het holebimilieu in Brugge.

Samen vormen zij het bestuur

van holebivereniging B4Gay.

Ik ontmoet hen tijdens het

maandelijkse LGBT+ praatcafé

op vrijdagavond in The Pub,

gelegen in een zijstraat van de

Grote Markt in hartje Brugge.

Iedere eerste vrijdag van de

maand kunnen holebi’s, transgenders

en vrienden samen

genieten van een drankje en

een babbel. Het praatcafé

wordt georganiseerd door

B4Gay, Rebus, YWQ en het

voormalige LezBruges.

Tekst: Thierry Hanan Scheers

Beeld: B4Gay

Het kloppend hart

van Brugge

Wat kunnen mensen verwachten van

B4Gay?

Rony: “B4Gay is een activiteitenvereniging

die openstaat voor iedereen. Ook

mensen met hiv zijn welkom.”

Albert: “Iedereen wordt gerespecteerd.”

Rony: “Af en toe organiseren we

activiteiten die specifiek zijn gericht op

homomannen, want er is best wel nood

aan activiteiten voor homo’s die met

homo’s willen omgaan. Als lesbiennes

iets willen organiseren onder hen, dan

mag dat uiteraard en ondersteunen we

hen. Maar we vragen dan wel dat ze zelf

als contactpersoon optreden.”

Albert: “De meeste van onze activiteiten

op zondag en zaterdagavond zijn voor

iedereen. Ook voor lesbiennes en bi's.

We hebben maandelijks weerkerende

activiteiten.

Ook zorgen we dat er altijd wel iets

te eten en te drinken is. Eén keer per

maand maken we een wandeling en

elke zaterdag spelen we badminton.”

Rony: “We organiseren zowel activiteiten

die betalend zijn als activiteiten die

low budget zijn. Niet iedereen kan altijd

deelnemen aan betalende activiteiten.

Onze wandelingen zijn bijvoorbeeld

heel laagdrempelig. Niemand is verplicht

om na de wandeling mee een

koffie te gaan drinken."

Albert: “Eten na een activiteit zorgt echter

altijd voor meer deelnemers. Zo zijn

onze activiteiten met eten die ieder jaar

terugkomen altijd een succes. We organiseren

een etentje op oudejaarsavond,

een paasbrunch, een zomerlunch en

een jaarlijkse bowling.”

Rony: “Zoals je ziet is dat al vier keer

eten per jaar. (lacht)”

Albert: "Vorige zomer zijn we naar het

Zwin geweest en zijn nadien iets gaan

eten en dat was een groot succes.”

Komen er veel mensen naar de activiteiten

van B4Gay?

Rony: “De badmintongroep is nog

maar net opgestart, dus die groep is

nog beperkt. Tijdens de andere activiteiten

wisselt dat weleens.”

Welke leeftijden zijn welkom bij

B4Gay?

Albert: “Momenteel bereiken we de iets

oudere mensen. Vooral veertigplussers,

met uitzondering van een paar twintigplussers.

Het gebeurt vaak dat er in

Brugge jongerengroepen worden opgericht

waar ze een leeftijdsgrens hanteren.

Op een gegeven moment worden

mensen dertig en ouder en kunnen

ze niet meer terecht in deze groepen.

Zij komen dan vaak naar ons. Maar

alle leeftijden zijn welkom. Momenteel

proberen we een groep jongvolwassenen

samen te brengen onder onze

naam. Mensen tussen de vijfentwintig

en vijfendertig die interesse hebben om

mee hun schouders te zetten onder dit

project, zijn meer dan welkom."

Rony: “Nieuwe mensen zijn nodig om

de continuïteit te verzekeren. Momenteel

bestaat het bestuur van B4Gay alleen

uit ons twee. Mensen met nieuwe ideeën

om activiteiten te organiseren zijn steeds

meer dan welkom.”

Is het dan zo moeilijk om die mensen

te vinden?

Albert: “Men komt graag naar een activiteit,

maar zelf meehelpen bij het organiseren

ervan is voor de meesten iets te

ver van hun bed. Onze laatste jaarlijkse

bowling kende een groot succes, maar

er is maar weinig enthousiasme om die

activiteit mee te helpen organiseren of

om een voorstel te doen voor een leuke

activiteit.”

Rony: “Ook de Bruggelingen zijn

moeilijk te bereiken. Er komen mensen

van Gent, van Roeselare, van de kust,

maar slechts in een heel beperkte mate

mensen uit Brugge. En onze doelstelling

is om ook de mensen van Brugge te

bereiken, want we zijn een Brugse vereniging

en worden door de stad Brugge

ondersteund. We krijgen subsidies van

hen en daar zijn voorwaarden aan

gekoppeld.”

Waar kan men jullie activiteiten

ontdekken?

Rony: “We hebben een website ‘B4Gay.

be’ en een Facebookpagina ‘@B4Gay’.

Maar mensen kunnen ons ook contacteren

via e-mail en telefoon. De contactgegevens

vind je op onze website.”

56


JE PARTNER IN BEGELEIDING OVER

SEKSUELE EN GENDERDIVERSITEIT

EEN GREEP UIT ONS AANBOD

OP DE WERKVLOER...

BIJ DISCRIMINATIE...

IN OUDERENZORG...

EN OPVOEDING

Je kan bij KliQ terecht voor workshops rond

diversiteit met een focus op (trans)gender en

seksuele oriëntatie. We reduceren diversiteit

niet tot één aspect van iemands identiteit maar

kijken naar het totale plaatje.

Vraag nu je workshop aan op

www.kliqvzw.be


58


Ik dacht dat ik te oud

was om te winnen

Op 2 juni werd Bart Hesters

Mister Gay Belgium 2018

(MGB). Helemaal verrassend

was zijn overwinning niet. De

32-jarige Hesters was immers

de favoriet van het publiek

én van zijn medekandidaten.

Hesters’ thema was ‘LGBT’s in

woonzorgcentra’, een logische

keuze voor de zorgkundige uit

het Oost-Vlaamse Lochristi.

Tekst: David Schoenmaekers en Stijn

Depoorter

Beeld: DriesV Photography /

Visagie: Yasmine Schiettecatte / Kapsel:

Philippe Jespers (Populhair)

Hoe voelt het om MGB 2018 te zijn?

“Het is moeilijk te vatten. Van de ene

seconde op de andere staat je leven

op zijn kop. Ik ben maanden bezig

geweest met campagne te voeren.

De overwinning binnenhalen is dan

natuurlijk de kers op de taart. De eerste

dagen ging ik soms even naar mijn lint

staren, om te bevatten of het allemaal

wel echt was. Ik heb veel zin in komend

jaar en ben klaar voor een compleet

nieuw leven!”

Je stond aan de leiding in de online

voting en van heel wat medekandidaten

was je de topfavoriet. Kwam de

overwinning nog als een verrassing?

“Ja, al krijg je niet het gevoel dat je

mag beginnen te zweven, want de

stemming is natuurlijk maar een beperkt

percentage van de totale score.

Het belangrijkste is knallen op het

podium tijdens de finaleshow. Ik kon

gelukkig mijn stress onder controle

houden, maar had geen flauw idee hoe

ik bij de jury overkwam. Gelukkig had

ik backstage niet veel tijd om daarover

na te denken.”

Wat is jouw motivatie geweest om

je kandidaat te stellen?

“Ik heb altijd gedacht dat ik iets te oud

was om te winnen, maar uiteindelijk

is dat ook een beetje mijn motivatie

geweest om deel te nemen. Ik ben tien

jaar uit de kast en werk ook al zolang

in de zorgsector. Die twee factoren

nam ik als levensbagage mee in mijn

campagne en zorgden ervoor dat het

thema heel dicht bij mij stond.”

Je recentste voorgangers Raf Van

Puymbroeck en Jaimie Deblieck waren

een pak jonger, in welke mate

zal dat leeftijdsverschil een invloed

hebben op jouw rol als MGB?

“Ik denk niet dat mijn leeftijd daar een

grote rol in zal spelen. Het gaat erover

hoe je je jaar als Mister wil inkleuren.

Dat hebben zowel Raf als Jaimie op

hun eigen manier gedaan. Ik bewonder

hen allebei voor wat ze verwezenlijkt

hebben, maar toch wil ik proberen een

eigen invulling te geven aan mijn jaar

als MGB.”

Jouw thema, ouderenzorg, klinkt

misschien minder sexy, maar het

slaat wel aan.

“Ja, want hoe je het ook draait of

keert, iedereen gaat op een dag ouder

worden en wel of niet zorg nodig hebben.

Ik vind het belangrijk dat oudere

mensen binnen de holebigemeenschap

de nodige zorgen krijgen en vooral

zichzelf kunnen zijn of blijven, ongeacht

hun leeftijd of seksuele voorkeur.

Ook holebi en trans* senioren moeten

overal zichzelf kunnen zijn.”

Bestaan er al concrete plannen over

de uitwerking van dat thema?

“Nog niet concreet. De eerste weken

na de finale waren heel overweldigend.

Bovendien wil ik een ambassadeur voor

iedereen zijn, en ondersteuning bieden

waar dat nodig is. Dat wil niet zeggen

dat ik mijn campagnethema links zal

laten liggen. Ik werd al gecontacteerd

door de regenboogambassadeurs die

zich ook inzetten voor oudere holebi’s

en transgenders. Ik wil zeker met hen

rond de tafel zitten om te kijken hoe we

de handen ineen kunnen slaan.”

Als MGB heb je een drukke agenda,

denk je dat te kunnen combineren

met een voltijdse job?

“Ik blijf loyaal naar mijn werkgever toe.

Zij hebben ervoor gezorgd dat ik als

finalist de tijd had om aan mijn campagne

te werken. Het fijne is dat ik na

de finale te horen kreeg dat ze zich al

voorbereid hadden wat de uurroosters

van juli en augustus betreft. Ze waren

ervan overtuigd dat ik ging winnen. Ik

zal iets minder uren kloppen, zodat er

een goede balans is tussen mijn werk

en Mister Gay Belgium.”

Heb je een partner met wie je rekening

moet houden?

“Nee, dus kan ik voluit gaan en alles

uit mijn Mister-jaar halen wat erin zit.”

Ben je tevreden met je ereheren

Nick Van Vooren en Josip Gallet?

Had je verwacht dat zij naast je op

het podium zouden staan?

“Absoluut! Zowel Nick als Josip zijn

de voorbije maanden echte vrienden

geworden. Dat ik nu nog een jaar met

hen mag doorbrengen, is geweldig

en daar had ik ook nooit op durven

hopen. We vullen elkaar goed aan en

steunen elkaar.”

Is er iets in het bijzonder waar je

naar uitkijkt het komende jaar?

“Ik ga mijn uiterste best doen om een

Mister te worden die in het geheugen

gegrift staat. Ik wil dicht bij de LGBTcommunity

staan en actief betrokken

zijn bij bepaalde acties of doelgroepen.

Verder kijk ik er ook naar uit om

met Bram & Raf (Bram Bierkens en Raf

Van Puymbroeck, de organisatoren

van MGB, red.) samen te werken. Op

deze korte tijd als MGB hebben ze me

al goed begeleid en ondersteund. Ik

ben blij dat het goed klikt, want het

wordt een jaar waarin we veel zullen

samenwerken. Wat ik nog hoop?

Dat er een mooie vriendschap uit kan

voortvloeien.”

59


PARIJS //

De lichtstad kleurt

roze in augustus

60


DE WEYDE WERELD PARIJS

Met de aankomende Gay

Games maakt Parijs zich op

voor een heuse LGTB+ zomer.

Het grootste evenement dat

Frankrijk in 2018 organiseert,

klinkt het. Ondertussen focust

de lichtstad steeds duidelijker

op het zogenaamde Greater

Paris, in de stille hoop het

nieuwe Berlijn te worden. Want

de wereld verandert, klinkt het.

Holebiwijk Le Marais likt alvast

de wonden.

Tekst: Geert De Weyer

Place des Vosges, hartje Parijs. Eind

mei. Honderden mensen hebben zich

onder een kreunende zon verzameld op

de grasperken van dit indrukwekkende

plein. In 1604 liet koning Hendrik IV

er niet alleen een koninklijk paviljoen

bouwen, hij beval meteen ook dat alle

gebouwen rond het plein op dezelfde

wijze gebouwd moesten worden.

Resultaat: meer dan vierhonderd jaar

later gaat het plein door als een van de

mooiste ter wereld. Grand chique zover

je kan kijken. In het midden van Place

des Vosges staat een groot standbeeld

van koning Lodewijk XIII te blinken,

verderop woonden bekende Fransen als

kardinaal Richelieu, de eerste minister

van Frankrijk onder Lodewijk XIII, terwijl

het huis van Les Misérables-schrijver

Victor Hugo een museum is geworden.

Verder nog een vijfsterrenhotel, galeries

en het indrukwekkende driesterrenrestaurant

L’Ambroisie, waar president

Obama in 2015 met president Francois

Hollande ging eten. “Boeken kan enkel

vanaf zes maanden op voorhand en

denk niet dat je er vanaf komt met

minder dan 500 euro per man”, zegt

onze gids Pascal Fonquernie. “Misschien

ook niet onbelangrijk: het is er dood- en

doodsaai. Voilà!”

Place des Vosges is gelegen in Le Marais,

de trendy holebiwijk in het derde

arrondissement, niet ver van de Place de

la Bastille. Het is het domein van gids

Pascal Fonquernie, stichter van www.

parismarais.com, een wereldwijd drukbezochte

site die zich volledig op deze

wijk richt. “Ooit trad France Gall hier

op”, blikt hij terug. “Ondanks de mooie

omringende gebouwen was Place des

Vosges toen nog een ordinair grasperk,

enkel geschikt voor concerten. Niemand

wilde hier wonen. Het was een aftandse

buurt. En kijk nu eens…”

Fonquernies Le Marais is de eerste

stop van een persreis waarvoor Thalys

en het Paris Convention and Visitors

Bureau een tiental Duitse, Belgische en

Nederlandse journalisten uitnodigden,

allen werkzaam voor de LGBT+ media.

Het doel: het roze karakter van Parijs

te onderstrepen. De aanleiding is niet

ver te zoeken: in augustus vinden hier

de Gay Games plaats, het naar verluidt

grootste evenement dat dit land in 2018

zal organiseren.

OPEN CAFÉ

Le Marais was jaren geleden al eens het

onderwerp van een ZiZo-reisreportage.

“Maar de afgelopen vijf jaar is zowel Le

Marais als heel Parijs enorm veranderd”,

klaagt Fonquernie. Een tel later is het

hoge woord eruit: gentrificatie.

“Grote investeerders doen alle moeite

van de wereld om Le Marais over te nemen.

Men ziet het als een hotspot voor

luxe-industrie. En zo moeten kleine holebicafeetjes

en gezellige winkeltjes wijken

voor Gucci of Louis Vuitton, nadat een

decennium eerder al de kapitaalkrachtige

cultuur- en filmwereld er de appartementen

opkocht waardoor het huren

en kopen van woonsten er onbetaalbaar

is geworden. “Alle twee- en driesterrenhotels

die je hier vier jaar geleden

nog zag, werden en zullen omgevormd

worden tot vier- en vijfsterrenhotels.”

En toch wil het niet zo goed lukken als

de vastgoedmakelaars en investeerders

hadden gedacht, meent Fonquernie. “Le

Marais is voorlopig nog zowel een holebiwijk

als joods district. Zolang dat niet

naar de achtergrond verdwijnt, lukt het

ze niet om toeristen uit bijvoorbeeld de

Golf hierheen te halen. Dat hebben ze

tot scha en schande al mogen merken.

Bovendien zijn er enkele eigenaars van

panden die volharden in de boosheid.”

Aan het hoofd van het verzet ligt Open

Café (sinds 1995), een opvallend en

bekend holebicafé en -restaurant in Rue

des Archives, midden in Le Marais. Sinds

jaar en dag is het een van de belangrijkste

ontmoetingspunten van het roze

wereldje. Fonquernie: “De eigenaar

kreeg voor zijn pand zes maal het

bedrag geboden. Hij weigert pertinent.

61


“Grote investeerders

doen alle moeite van

de wereld om

Le Marais over te

nemen. Men ziet het

als een hotspot voor

luxe-industrie”

Foto's: parismarais.com

En dus zitten die investeerders, die niet

focussen op enkele panden, maar eigenlijk

een heel district willen domineren

en transformeren, met de handen in het

haar.”

Of het allemaal zo’n vaart zal lopen,

is de vraag. Elke toerist die langs de

Visitors Centers in de stad de forse, officiële

Lesbian and Gay City Guide gaat

oppikken, wordt nog steeds automatisch

richting Le Marais gestuurd. De girlsbars

waarnaar verwezen wordt, als Le 3W

Café, Les Jacasses, Le Little Café, So

What of Les Souffleurs, bevinden zich

allemaal in het kloppende hart van de

holebiwijk of er net buiten, nabij Centre

Pompidou verderop. Wie echt wil gaan

clubben, wordt wel verderop verwezen

met de simpele boodschap dat ‘Clubbing

and nightlife are constantly changing,

so to go dancing until dawn, check

out the online events calendar on the

lesbian website barbierturix.com’. Voor

het holebi-uitgaansleven word verwezen

naar de gouden driehoek: ergens tussen

de hoek van Rue des Archives en Rue

Sainte-Croix-de-la-Bretonnerie. Ik tel

dertien bars en cafés. Toch niet slecht.

Clubbing- en nightlife-mogelijkheden

verspreidden zich de afgelopen jaren

wel (info: www.gaypers.fr). Pascal Fonquernie

grommelt wat, zegt dat die gids

wat verouderd is en dat vele eigenaars

op het punt staan het pand over te

dragen.

Intussen verdwijnen er wel de pleintjes

en het groen, zegt hij. “Men wil alle

mogelijke ruimte toch afstaan aan

ondernemers. Dat is een drama, want

Parijs is nu al de tweede dichtstbevolkte

stad ter wereld (na Tokio, red.). Dus ben

ik benieuwd of de rijke eigenaars van

de appartementen hier blijven als hun

buurt dichtslibt.” Hij erkent dat Le Marais

vooral snobs aantreft. “Zoals ik, eerlijk

gezegd.” De grootste snobs willen niet

in arrondissementen met twee nummers

wonen, meent hij. “Maar goed”,

voegt hij er quasi-verwaand aan toe,

“We zullen wel moeten, want de nieuwe

opkomende arrondissementen zijn 10

en 11. Ja, ook voor holebi’s.”

HET NIEUWE BERLIJN

Een bekend deuntje weerklinkt: dat van

de holebigemeenschap die verwaarloosde

wijken zolang opwaardeert, inkleedt

en opfleurt, dat deze wijken vroeg of

laat trendy (en onbetaalbaar) worden

waardoor ze zich genoodzaakt ziet weg

te trekken. Het gebeurt zowat overal ter

wereld. Ook nu met Le Marais.

Véronique Potelet, coördinatrice van

Tourisme et Rélations Publique, bevestigt

niet alleen de trend, maar zegt dat

er toch nog wat meer aan de hand is.

“Niet alleen de holebiwijk, maar héél

Parijs verandert van uitzicht en publiek.

Zo’n tien jaar geleden is er een trend

ingezet door jongeren die wegtrekken

uit de dure arrondissementen en zich net

daarbuiten vestigen. De horeca volgde,

de stad ging meer investeren in die

jonge buurten. Er werd op die plaatsen

beter nagedacht over de invulling van

de natuur en cultuur, en qua stadsplanning

en -initiatieven hanteerde men een

veel lossere aanpak. Daarom zien die

wijken er nu totaal anders uit dat het

oude bekende Parijs met zijn oude historische

gebouwen en locaties. Nu heb

je een ongedwongen culturele sfeer, met

graffitiwijken, Street Art en veel groen.

In geen tijd werd ook de Parijse toeristische

dienst bijna gedwongen om op

die dynamiek van wat nu The Greater

Paris wordt genoemd, te focussen. Sinds

kort worden die wijken, zoals het 13e

arrondissement, ook in het buitenland

actief gepromoot.

62


DE WEYDE WERELD PARIJS

Foto's: Gay Games

“Op die manier hopen we hetzelfde

te verkrijgen als in Berlijn, waar alles

veel meer verspreid is, en waar de

toeristen eveneens naartoe trekken. In

de komende jaren worden in de communicatie

vanuit de toeristische dienst

vijf thema’s flink in de schijnwerpers

gezet. The Big Five, als je wil. 1: Street

Art en architectuur (Parijs als openluchtmuseum),

2: Natuur (elk district moet

zijn opvallende groene long krijgen) 3:

Contemporary Art. (die vind je sowieso

steeds meer buiten het oude centrum,

zoals de Louis Vuitton Foundation die in

Vitry zijn deuren opende). 4: Night life.

(sinds enkel jaren openden steeds meer

nieuwe muziektempels in Greater Paris)

5: Cosmopilitan & Party Time. (waar jongeren

wonen, opent de horeca nieuwe

zaken. Steeds meer jongeren trekken

voor party’s weg van de binnenstad)”.

GAY GAMES

Los daarvan is en blijft Parijs een lichtbaken

voor de LGBT+ gemeenschap. En

dat wil de lichtstad duidelijk maken op 4

augustus, wanneer de Gay Games van

start gaan en acht dagen lang de stad

roze zullen kleuren. “De cijfers kloppen,”

zegt covoorzitter Manuele Picaud vanop

het terras van Hotel Bachaumont, net

buiten Le Marais. “Het aantal deelnemers,

de veiligheidsvoorzieningen, de

medewerking van de stad, de boekhouding…

Hoe het er nu voor staat, wordt

dit een puike editie.” En dat was geen

evidentie, zegt hij nog. De reden: het

debacle van de Outgames in 2017. De

Antwerpse Outgames (2013) kenden

een valse start, ze lieten in de rest van

de wereld geen al te beste reputatie na,

maar konden tenminste nog doorgaan.

Anders verging het de Outgames in Miami

in 2017. Net voor de start werd het

evenement afgeblazen. Het vertrouwen

erin, en bij uitbreiding in gelijkaardige

evenementen als de Gay Games, zat

plots op een dieptepunt. Picaud erkent

dat die reputatie van invloed was op

hun evenement. “Maar ditmaal klinkt

een ander verhaal.”

De Gay Games Parijs kwamen er

dankzij president Macron. “Dit soort

gemeenschapsevenementen zijn eerder

ongewoon voor Frankrijk. Meestal worden

zulke grote en prijzige evenementen

gehouden voor iedereen. Maar omdat

we ons focusten op het feit dat de Gay

Games open staan voor iedereen en we

holebifobie willen aanpakken, kregen

we gehoor bij de hoogste instanties.

Toen Macron zijn zegen gaf, betekende

dat groen licht van het allerhoogste

niveau van institutionele steun. En dus

staat nu de provincie, de regio, de stad

en het land achter ons.” De logistieke

steun van Parijs is enorm, meent hij.

“Stel je voor: onze openingsparty vindt

plaats in Le Grand Palais.”

Mooi, maar hoe staat het met de cijfers,

willen we weten. Picaud speelt open

kaart. “We verwachten 10.000 deelnemers,

40.000 bezoekers en 300.000

toeschouwers, terwijl we eraan werken

met 200 vrijwilligers en tien voltijdse

stafmedewerkers inclusief stagairs.”

Cijfers die kunnen tellen, zegt hij niet

zonder trots. “Want dat zijn dezelfde

cijfers als die de organisatie van de

Olympische Spelen voorlegt. Maar wij

hebben zelfs meer sportdisciplines dan

zij: 36.” Eén van die sporten kwam nooit

eerder voor op de Gay Games, maar

werd eraan toegevoegd omdat ze een

typisch Franse sport is én het vele mensen,

zelfs zij die geen sport beoefenen,

kan overreden mee te spelen: pétanque.

Ook nieuw: omdat 25 procent van de

deelnemers vrouwen zijn, werd er een

aparte party georganiseerd voor enkel

vrouwen.

63


Hij lacht, maakt een zelfverzekerde

indruk en pareert de kritische vragen

van de journalisten zonder enig probleem.

Nee, de kans dat Miami 2 zich

aandient is ondenkbaar, “want maandelijks

komen we bijeen om de risico’s

te bespreken, terwijl we ook een externe

auditeur inschakelden. En luister, denk

je dat Marcron een evenement wil dat

failliet gaat? Dat denk ik ook niet, dus

we worden erg gecontroleerd. Zo hoort

dat ook, trouwens.”

Tienduizend is het maximale deelnemersaantal,

luidt het. “Maar wij hebben

nu al 9.000 registraties. In vergelijking

met andere edities liggen wij ruim voor

op schema.” Hij vergelijkt het Miamievenement

nog een keer met Parijs. “In

Miami werd erg veel geld gestopt in de

marketing, ook toen bleek dat er nog

maar 2.000 registraties waren. Wij zitten

nu al aan 9.000 betalende registraties

van het maximumaantal van 10.000.

Dat is een zeer goed cijfer. Kijk, ik ben

ex-bankier (hij onderbrak zijn job vijf

jaar om dit evenement mee te kunnen

leiden, red.). Niet alleen ken ik iets van

cijfers, ik wil ’s nachts ook goed kunnen

slapen. En dat doe ik. Zeer goed, zelfs.

Dank je wel.”

En ja, hij begrijpt dat het inschrijvingsgeld

van 205 euro (exclusief 25 tot 100

euro per sportdiscipline) een prijzig

spektakel is, maar zet daar meteen een

rist argumenten tegenover. “Ten eerste

is dit een evenement dat groter is dan

alle andere evenementen die we in deze

stad ooit hielden én is dit het grootste

evenement voor heel Frankrijk in 2018.

Zoiets organiseren kost uiteraard veel

geld. Sinds enkele jaren komt daar een

extra zware kost bij: de security. Wij

betalen die zelf voor alle locaties, ook al

krijgen we veel hulp van elke politie- en

veiligheidsdienst.” Volgens Picaud wordt

veertig procent van het budget betaald

door de deelnemers, de rest komt van

sponsors en de overheid. De prijs van

205 euro, zo zegt hij, is een last minute

prijs. Bij de aankondiging van het evenement

bedroeg de startprijs 135 euro.

ASIELZOEKERS

De populairste sporten zijn intussen al

bekend. Op de eerste plaats staat golf.

“Dat was de eerste sport die uitverkocht

was, terwijl het ook de duurste sport

was”, aldus Picaud. Wat volgt zijn lopen

(5 en 10 kilometer en de marathon),

zwemmen (+1.000 deelnemers), voetbal

(+750), tennis (+ 600) en waterpolo

(+ 500). Badminton volgt. Golf en waterpolo

waren als eerste ‘uitverkocht’.

Picaud hamert erop dat heel de stad

meedoet. Overal zullen regenboogvlaggen

hangen, vele cultuurtempels - van

beeldende kunsten tot muziek - openen

hun deuren voor het grote culturele luik

dat aan deze Gay Games gehangen

wordt en overal in de stad zullen gidsen

LGBT+ tours organiseren.

Maar er is nog iets. En daar is deze

covoorzitter bijzonder trots op. Zo’n

vijfhonderd deelnemers zullen Franse

vluchtelingen zijn en/of worden gratis

overgevlogen vanuit landen waar holebiseksualiteit

strafbaar is of vervolgd

wordt. “Het zijn mensen die onder vuur

liggen. Probeer maar eens holebi of

trans* te zijn in - pakweg - een Afrikaans

land. Probeer je als vluchteling in dit

land maar eens te redden als holebi

of trans*… Daarom, en omdat onze

gemeenschap maar al te goed beseft

hoe het was als geviseerde minderheidsgroep,

willen we hen in de spots

zetten. Met zo’n vijfhonderd deelnemers

uit die regio’s of groepen, schrijven we

een record in de geschiedenis van het

solidariteitsprogramma van de Outgames.

Dat is meer dan in alle vorige

evenementen samen.”

Met dank aan Thalys.

64

Foto's: Gay Games


Beeldenmaker

Stijn Schenk maakt heftige onderwerpen begrijpelijk voor een breed publiek

Nederlander Stijn Schenk

initieert en produceert grafische

verhalen. Hij gebruikt

het beeldverhaal om heftige

onderwerpen invoelbaar en

begrijpelijk te maken voor een

breed publiek.

Tekst: Selm Wenselaers

Illustraties: Marlous Messemaker (strip) en

Lotte Klaver (portret)

Het begon enkele jaren terug, toen Stijns

vriendin haar pijnlijke misbruikverleden

met hem deelde. “Het was een bijzondere

tijd waarin we zochten naar de

juiste woorden en een veilige manier

om hierover te praten.” Na een aantal

maanden heeft Stijn de tekenaar Mas

Hab gevraagd om met zijn vrouw over

het proces te praten waar ze doorheen

ging. Dat werd het eerste beeldverhaal

in een serie van verhalen van vrouwen.

Geïnspireerd door die ervaring, richtte

Stijn vervolgens The Graphic Story op,

een bureau dat stripprojecten initieert en

striptekenaars met opdrachtgevers verbindt.

Hij tekent zelf niet, maar fungeert

als een producer die alles samenbrengt.

Meestal gaat hij zelf op onderzoek uit,

interviewt mensen en werkt het doel en

de doelgroep van een verhaal uit. De

volgende stap is om de juiste tekenaar

te vinden voor het project. De voorbije

jaren heeft hij met ruim 100 tekenaars

aan zo’n 130 beeldverhalen gewerkt.

De omvang van de verhalen zit tussen

een halve A4 en tien pagina’s. Onderwerpen

waar Stijn mee aan de slag gaat

zijn onder meer misbruik, psychische

kwetsbaarheid, mensenhandel, slut

shaming en huiselijk geweld. Wat deze

thema’s gemeen hebben is het verborgen

verdriet dat ermee gepaard gaat.

De strip maakt het zichtbaar.

“Strips zijn een veilige vorm van verhalen

vertellen. Het kan de werkelijkheid

buigen om duidelijker een punt te

maken. Het geeft het onderwerp van de

strip ook de vrijheid om open en kwetsbaar

te zijn, want een strip kan honderd

procent anoniem blijven. Het samenspel

van kleuren, lijnen en stijl van de tekenaar

maakt het verhaal invoelbaar voor

de lezer.” Dat is de zoektocht die Stijn

met de tekenaars aangaat. Zoeken naar

een manier om zowel het hoofd als het

hart te raken.

Zijn meest recente project gaat over

genderdiversiteit en is een samenwerking

met Transvisiezorg, een Nederlandse

patiëntenorganisatie voor mensen

met vragen rond hun genderidentiteit.

"Het verhaal dat hier gepubliceerd

wordt, gaat over de zoektocht naar

genderidentiteit en is gemaakt door

Marlous Messemaker. Marlous is een

gevoelstekenaar die oog heeft voor het

ontastbare. In haar artistieke zoektocht

richt ze zich vaak op de binnenwereld

van de hoofdpersonages. Zij zette Selms

verhaal om in een kort beeldverhaal."

www.thegraphicstory.com

66


67


68


COLUMN FERNAND VAN DAMME

ADVERTENTIE

BEN IK MAAR ZO

RUIMDENKEND?

“Voor eens en voor altijd: ben

je hetero, homo of bi? Je speelt

met mijn voeten.”

Trillend staarde ik X aan in de Vooruit.

We hebben een stormachtige vriendschap.

Een vriendschapsband van een zodanige intensiteit

dat je ze moet koesteren als je het geluk hebt ze

tijdens je leven te

vinden. Om dezelfde

reden, het intense

karakter, kunnen we

amper met elkaar

overweg.

“Als homoman eigen

ik mezelf bijna vanzelfsprekend

de eigenschap

‘open-minded’ toe, maar

misschien gaat die ruimdenkendheid

niet zo ver

als ik mezelf voorhoud”

Als boezemvrienden

spendeerden we

tijdens onze uniefjaren

dag en nacht

samen. Ik werd verliefd

op hem, hij had

vriendinnetjes. We

kusten eens. Jaren

passeerden. Ik was

nog altijd verward.

Bij alweer een ambigue opmerking van zijn kant

wilde ik het in de Vooruit ‘voor eens en voor altijd’

uitklaren. Als 25-jarige leef je nog in de illusie dat

dat kan, zaken ‘voor eens en voor altijd’ uitklaren.

“Ik ben hetero, maar waarom toch dat hokjesdenken”,

vroeg hij. “In je artikels doe je niet anders

dan ze tegengaan en nu ga je ze tussen ons in

stand houden.”

Na die avond heb ik X niet meer gezien. Ik ben

koppig en wil mezelf emotioneel beschermen, hij

is ook een keikop. Zijn woorden zijn wel blijven

resoneren. Ergens ben ik teleurgesteld in mezelf.

Ben ik maar zo ruimdenkend?

ten, we worden normerend zodra

iemand zich tot een identiteit

heeft bekend. Hoeveel letters er

ook worden bedacht voor nieuwe

identiteiten, iedere letter kent zijn eigen

voorschriften die scherp omschrijven wat mag

en wat niet. Wie eenmaal een identiteit te pakken

heeft, kan daar slechts met moeite aan ontsnappen.”

Als homoman eigen ik

mezelf bijna vanzelfsprekend

de eigenschap

open-minded toe,

maar misschien gaat

die ruimdenkendheid

niet zo ver als ik mezelf

voorhoud. Misschien

zijn mijn verwachtingen

over iemands identiteit

scherper afgebakend dan

ik wil toegeven.

Misschien is het net mijn

homo-zijn dat ervoor

zorgt dat ik zo aan identiteit vasthoud. Vroeger

verraadde iemands homoseksuele geaardheid

een levensverhaal, een worsteling, een soundtrack

en een lijst van geadoreerde celebrities, zoals columnist

Frank Bruni eerder in The New York Times

schreef. Tegenwoordig is dat steeds minder het

geval. Wat homo zijn inhoudt, wordt met de dag

moeilijker te definiëren.

De gemakkelijke kapstok die mijn geaardheid in

het verleden voor mijn identiteit heeft geboden, is

aan het afbrokkelen. Misschien dat ik me daarom

zo vastklamp aan seksuele identiteiten en de

verwachtingen die erbij horen. Misschien dat ik X

daarom die vraag in de Vooruit stelde.

In haar recente essay ‘Voel je vrij om de liefde te

doen’ formuleert de Nederlandse filosofe Marli

Huijer mijn onvermogen zo: “Hoe tolerant we ook

zijn tegenover een diversiteit aan seksuele identitei-

Fernand Van Damme is journalist bij De Morgen.

Zijn column verschijnt driemaandelijks.

Foto: Patrik Hermanssonmattis

69


70


Scherpstellen

op het onscherpe

Antwerp Queer Arts

Festival

In gesprek met organisatoren Marcia Poelman en Maud Vanhauwaert

Out of Focus is het thema van

de vijfde editie van het Antwerp

Queer Arts Festival, dat

dit jaar zal plaatsvinden van 2

tot 12 augustus, verspreid over

verschillende locaties in de

Scheldestad. Maar wat houdt

dat thema nu eigenlijk in?

We spraken met organisatrice

Marcia Poelman (eveneens

voorzitter van het Roze Huis) en

stadsdichteres Maud Vanhauwaert,

die dit jaar hun krachten

bundelen om het festival

samen te organiseren.

Tekst: Eline Van Hooydonck

Beeld: Sofie De Backere

Hoe is die unieke samenwerking

tussen jullie voor het Queer Arts

Festival tot stand gekomen?

Maud: “Ik was wel al enkele jaren

betrokken bij het festival, maar dit jaar

is het het eerste jaar dat ik ook mee

nadenk over de programmatie.”

Marcia: “De eerste keer dat ik Maud

ontmoette was tijdens haar optreden in

het Permeke een aantal jaar geleden op

het Queer Arts Festival, en ik vond haar

fantastisch. Maud leek mij een boeiend

iemand om mee aan boord te hebben

en ik heb het haar gewoon op de man

af gevraagd. Er was echter eerst een

beetje aarzeling bij haar (en andere

LGBT+ kunstenaars) om deel te nemen

aan ons programma, omdat je jezelf

daarmee ook positioneert.”

Die aarzeling, komt die dan door het

label dat je opgeplakt krijgt?

Maud: “Ik aarzelde oorspronkelijk

inderdaad om deel te nemen aan het

Queer Arts Festival uit angst om een

label te krijgen. Ik zit sowieso al in een

niche - de poëzie is al een niche binnen

het literaire veld – en ik had echt een

heilige schrik om gezien te worden als

‘de lesbische dichteres’. Ik vertrek in

mijn eigen werk heel erg vanuit mezelf,

maar een identiteit is opgebouwd uit

zoveel factoren en genderidentiteit of

seksuele identiteit is maar één fractie

daarvan. Het is daarbij ook iets dat ik

zoveel mogelijk privé wil houden.

“Later besefte ik plots dat het niet is

omdat ik mijn strijd gestreden heb dat

dat voor anderen ook zo is. Zodra ik

uitkwam voor mijn seksuele geaardheid,

merkte ik dat ik veel positieve reacties

kreeg van jonge mensen die duidelijk

nog worstelden met hun (gender)

identiteit of seksuele voorkeur. Het is

dan pas dat ik me realiseerde dat ik als

kunstenaar niet alleen mezelf uitdruk,

maar dat ik ook een publieke rol heb.

Ik wil mijn rol als stadsdichter dus niet

gebruiken om mijn eigen poëzie in de

kijker te zetten, maar ik wil die spotlight

vastgrijpen en richten op de mensen die

hem nodig hebben, om ook hen een

stem te geven.”

Curator zijn van het Antwerp Queer

Arts Festival is een positie waar

sociaal werk en kunst elkaar kruisen.

Hoe ervaren jullie die positie?

Voelen jullie julliezelf organisators

van een cultureel festival of eerder

LGBT+ activisten?

Marcia: “Het interessante aan het

Queer Arts Festival is dat ik er veel

verschillende dingen in kwijt kan. Het is

bijvoorbeeld een prima manier om weer

wat meer pit in de LGBT+ beweging te

krijgen: we hebben ons de afgelopen

jaren lang beziggehouden met juridische

vooruitgang en het verkrijgen van

bepaalde rechten, zoals kinderen krijgen

en het recht om te mogen trouwen met

elkaar. Dat is belangrijk, maar sommige

politici horen het in Keulen donderen als

ik praat over onconventionele relatievormen

of seksualiteit zoals polyamorie. Er

ligt dus nog ontzettend veel op tafel.

“Dat vind ik het interessante aan het

Queer Arts Festival: ondanks het feit

dat kunst hoogdrempelig lijkt, is het dat

voor het Roze Huis çavaria Antwerpen

niet - integendeel. En daarmee kunnen

we een publiek bereiken dat we met het

klassieke sociaal-culturele werk van het

Roze Huis mislopen. Mensen denken

soms dat ze bij ons terecht zullen komen

op een geitenwollensokkenbijeenkomst

en voelen zich dan meer aangetrokken

tot een kunstenfestival.”

Waarom is het zo belangrijk dat

LGBT+ artiesten en kunstenaars hun

eigen podium krijgen op festivals als

deze?

Marcia: “Van queer kunstenaars hoor

ik nog altijd dat ze niet overal even gemakkelijk

aan de bak komen. Vaak zeggen

curatoren dat het thema ‘queer' niet

in hun programma past, dat ze er niet

het juiste publiek voor hebben. Daarom

is het Queer Arts Festival natuurlijk altijd

zinvol. Het is echter niet zo dat wij alleen

aandacht besteden aan queer artiesten.

71


We werken ook regelmatig samen met

kunstenaars die niet LGBT+ zijn of er

zelfs niets mee hebben, maar van wie

wij zeggen: “We vinden je boeiend, en

we willen jouw kijk op deze thematiek

zien.” Vervolgens zie je die kunstenaars

op een microniveau door een proces

gaan om dat LGBT+ thema te ontdekken,

en dat kan razend interessant zijn.”

Maud: “Ik denk ook dat het Antwerp

Queer Arts Festival kracht geeft in beide

richtingen. In de LGBT+ gemeenschap

is het interessant om de link te leggen

naar de kunst, maar het is voor de kunst

ook interessant om vanuit het queergegeven

te denken.”

Wat verstaan jullie onder ‘queer’?

Maud: “Queer betekent oorspronkelijk

‘vreemd’. Het is een fascinerend begrip,

dat voor mij veel meer betekent dan je

genderidentiteit. Voor mij gaat het om

alles dat niet in een hokje past, of dat

net met grenzen speelt. Je hebt niet-

LGBT+’ers die heel queer zijn, maar

even goed ook LGBT+’ers die niet queer

zijn. Die laatsten hebben een soort

profileringsdrang waarmee ik jarenlang

moeite heb gehad. Ik was bijvoorbeeld

zelf nog nooit naar de Pride geweest.

Ik begreep niet waarom holebi’s de

noodzaak voelden om - uit gebrek aan

een hokje - een eigen hokje te timmeren,

zich daarin op te sluiten en het in

regenboogkleuren te verven. Zo komen

we nooit tot een open samenleving,

denk ik. Intussen heb ik de Pride wel

leren smaken, als een heerlijk zot feest

waarop iedereen welkom is.”

Marcia: “‘Queer’ is nog een onbekend

begrip voor velen. Men denkt vaak

dat het een tak of niche apart is in de

LGBT+ wereld, terwijl het veel verder

gaat dan LGBT+. De LGBT+ beweging

is soms nogal een eiland, en dat vind

ik jammer. We zouden meer verbinding

moeten maken met mensen die dezelfde

soort uitsluiting of discriminatie op een

andere manier meemaken omdat ze

‘queer’ of ‘anders’ zijn. We moeten

onze blik meer opentrekken. Tijdens

een brainstorm voor de editie van 2018

dachten we na over het thema en mijn

voorzet was 'haal je kop eens uit je hol'.

Dat vonden mijn collega’s helaas niet

artistiek genoeg. (lacht)

“Neem nu bijvoorbeeld Tom Lanoye en

René Los. Toen die enkele jaren terug als

koppel het eerste samenlevingscontract

ondertekenden, hebben ze dat bewust

samen met een ander (hetero)koppel

gedaan. Dat was voor hen een belangrijk

statement: ‘Dit is niet alleen iets voor

holebi's, maar ook voor andere koppels

die afwijken van de norm.’”

Hoe verhoudt queer art zich tot het

thema van dit jaar: Out of Focus?

Maud: “Het is net zo’n interessant

begrip omdat je ons met die vraag

eigenlijk wil laten scherpstellen op iets

dat onscherp en dus out of focus is, een

beetje een tegenstrijdigheid dus. (lacht)

Dat vind ik zo fascinerend aan het

thema! Je kan het begrip op verschillende

manieren interpreteren, maar je

kan het nooit vatten. Alles wat we niet

meteen kunnen begrijpen, boezemt

ons angst in. De kunstenaar kan daar

een enorm sterke, maatschappelijke

rol in spelen en er juist aandacht voor

vragen. Hoe gaan we bijvoorbeeld om

met nieuwkomers in ons land en onderdelen

van hun cultuur die ons bevreemden

of die we niet meteen begrijpen?

Gaan we daar dan afstand van nemen,

of kan ons dat net fascineren? Moeten

we datgene dat we niet begrijpen altijd

proberen op te lossen, of kunnen we op

een artistiek niveau ook genieten van

het cryptische, alles wat ons vreemd is?

Het is volgens mij daar dat kunstenaars

een maatschappelijke taak hebben om

mensen dichter bij elkaar te brengen.”

Hoe zal ‘Out of Focus’ zich vertalen

naar de programmatie van het

festival?

Marcia: “Op het festival wordt Out of

72


Focus concreet gemaakt door mensen

en activiteiten die in de marge staan (en

daarom niet altijd het woord krijgen)

onder de aandacht te brengen. Er zullen

bijvoorbeeld een reeks werken bij zijn

(‘Lesbian Land’) die focussen op een lesbische

commune in Amerika. Er zullen

foto’s te zien zijn van het kunstproject

My Me, waarin mannelijke sekswerkers

een fototoestel krijgen om vast te leggen

wat hun werk voor hen betekent. Op

ons filmfestival zullen we een Late Night

Queer Porn-programma hebben, waarin

lesbische, feministische en trans* porno

getoond wordt die je zelden of nooit

terugvindt tussen het ‘gewone’ aanbod

erotica.”

Maud: “Het idee rond mijn stadsgedicht

is eigenlijk ook erg Out of Focus. Je kent

wellicht het gezelschapsspelletje Wie is

Het, dat zéér karikaturale personages

bevat. Mijn idee voor het stadsgedicht is

om een nieuwe, levensgrote editie van

het Wie is Het-spel te maken, met mensen

die heel erg moeilijk te beschrijven

vallen omdat ze zich net tussen categorieën

bevinden. Die verschaalde Wie is

Het zal tijdens het festival te vinden zijn

op de achtste verdieping van het MAS.

De eerste vraag die je meestal stelt als je

het spel speelt, is: ‘Is het een man of een

vrouw?’ Als je hetzelfde moet vragen

terwijl je foto’s ziet van mensen die

net heel erg spelen met hun genderidentiteit,

wordt Wie is Het meteen een

pak uitdagender. De confrontatie die

mensen met zichzelf zullen hebben, vind

ik interessant: hoe beschrijf ik iemand

die tussen wit en zwart inzit? Wat mág ik

zeggen? Wat krijg ik gezegd? Hoe ga ik

om met die verwarring? “

Op welke locaties zal het festival dit

jaar plaatsvinden?

Marcia: “In Cinema Cartoons zullen

we tijdens het eerste weekend van het

festival een klein filmfestival houden. De

exposities zelf zijn te vinden in de Galerie

Verbeeck Van Dyck op het Eilandje

en onze concerten worden gehouden in

het Salon van het Felix Pakhuis. In het

Stadsmagazijn in het Schipperskwartier

zullen we trouwens ook een vaste hub

hebben: deze plek is voor twee volledige

weken onze eigen, vrije exporuimte.

We zullen er café houden, maar ook

vrij podium bieden of lezingen kunnen

houden. Daar zal trouwens ook

Maud’s Literary Lezzfest plaatsvinden, de

literaire avond van deze editie van het

Queer Arts Festival.

“Er wordt dit jaar ook nauw samengewerkt

met alle grote Antwerpse musea

(het MoMu, het FoMu, het Permeke, het

MAS en het MUHKA): we zullen hun

Instagramaccounts overnemen en daar

stukken uit hun collectie posten die binnen

het kader van het festival passen.”

Willen jullie het Queer Arts Festival

in de toekomst een internationale

dimensie geven?

Marcia: “Met buitenlandse kunstenaars

hebben we altijd al gewerkt. Vaak halen

we de artiesten zelf ook voor een aantal

dagen naar Antwerpen voor een Q&A

(een vraag- en antwoordgesprek, red)

of een lezing. Dit jaar verwelkomen we

onder meer de queer rapper Le1f uit de

Verenigde Staten. We zijn op dit moment

contacten aan het leggen met de Queer

Festivals in de rest van Europa om in de

toekomst misschien samen te werken.

Toch willen we misschien beginnen om

het op kleinschaliger niveau wat breder

te trekken: een Queer Arts Festival in

de gehele provincie Antwerpen bijvoorbeeld,

met Mechelen, Turnhout en

Antwerpen als voortrekkers.”

73


LGBT+ SERIES HALL OF FAME

Hoe LGBT+ zijn The Flash en Arrow?

Van full focus tot beduidende bijrollen, geen enkele sexy serie zal in deze rubriek

gespaard blijven van onze roze spotlights.

Tekst: Hannelore Goossens

Het is behoorlijk moeilijk om deze twee series als afzonderlijke werken te zien. Beide spelen zich af in het

zogenaamde Arrowverse: een fictionele leefwereld binnen het DC Universe (bepaald type comic books,

red.) waarin de superhelden Green Arrow, Flash, Vixen en vele anderen elkaar regelmatig tegen het lijf

lopen. Arrow en The Flash, net zoals de verhalen van hun medehelden, lopen zodanig door elkaar dat de

gebeurtenissen en personages van de ene beduidend veel invloed uitoefenen op de andere.

ARROW

(2012)

THE FLASH

(2014)

IMDB

‘Arrow’ kende in

2012 een luwe

start zonder

LGBT+ personages,

vermeldingen

of plotlijnen.

Gedurende dat

eerste seizoen

werd er wel gesproken

over de

zus van een van

de hoofdpersonages

en tevens ex-lover van Oliver Queen (Stephen

Amell), de Green Arrow zelf, die uiteindelijk

in het tweede seizoen haar intrede deed. Al gauw

blijkt dat Sara Lance (Caity Lotz) een romance

heeft met Nyssa Al Ghul (Katrina Law). Ondanks

haar overwegende voorkeur voor vrouwen, blijven

ook haar gevoelens voor Oliver af en toe de kop

opsteken. In de serie Legends of Tomorrow (2016

– heden) waarin Green Arrow en Flash een team

vormen met andere superhelden, komt Sara een

nieuwe liefde tegen in de vorm van Ava Sharpe (Jes

Macallan).

Vanaf het vierde seizoen voegt een tweede gay

hoofdpersonage zich bij Team Arrow. Curtis Holt

(Echo Kellum) is een techneut in het bedrijf van Felicity

Smoak (Emily Bett Rickards), de vrouw van Oliver.

Vanaf het begin spreekt hij regelmatig over zijn

man, met wie hij later verschijnt op enkele feestjes.

Fox

In The Flash

werkt hoofdpersoon

Barry Allen

(Grant Gustin) in

een politielabo.

De schrijvers

maakten een

snelle start door

het hoofd van dat

labo tot openlijk

homoseksueel

te bombarderen.

Net zoals Curtis Holt refereert ook David Singh

(Patrick Sabongui) regelmatig aan zijn man en hij zet

allesbehalve een clichévertolking neer met zijn zelfverzekerde

personage. Jammer genoeg is zijn rol eerder

klein. Ook een van de baddies in de serie is homo,

maar hij komt slechts enkele afleveringen aan bod.

Na enkele seizoenen presenteert de serie zijn kers op

de taart: de derde crossover-aflevering van ‘Crisis on

Earth-X’ met het koppel Leo Snart (Wentworth Miller)

en Ray Terrill (Russell Tovey). Als twee openlijk homoseksuele

personages mét een heldenstatus elkaar

kussen op primetimetelevisie, dan ben je best goed

bezig! Zeker als ze dan nog eens gespeeld worden

door twee openlijk homoseksuele acteurs. John Constantine

(Matt Ryan), vriend van Oliver Queen en een

personage dat later zijn eigen serie zou krijgen, flirt in

The Flash openlijk met personages van verschillende

geslachten.

GEEN COMING-OUT

Hoewel er naast bovenstaande opsomming van LGBT+ personages weinig bijzonders te melden is over de

series, verdient één aspect wel een eervolle vermelding. Geen enkel personage doet een echte coming-out

in de strikte zin van het woord. Elke ‘andere’ seksuele geaardheid wordt in het Arrowverse duidelijk aan de

hand van een terloopse opmerking, flirterig gedrag of de loutere vaststelling dat iemand een relatie heeft.

Die signalen gaan zonder opmerkingen van de andere personages voorbij, waardoor deze series een

pleidooi houden dat een andere seksuele oriëntatie uiteindelijk heel gewoon is. Bedankt DC om een ultrapopulaire

franchise zonder toeters of bellen in een ruimdenkend jasje te steken!

74


Reflections in a golden eye

Vergeten romance van Elizabeth Taylor en Marlon Brando

In deze rubriek bespreken we films uit het heden en verleden. Er staat steeds een Classic Motion

Picture in de spotlight: een klassieker die zich op een of ander vlak wist te onderscheiden én die ook

zonder zijn LGBT+ thema overeind blijft als deel van het betere filmwerk.

Tekst: Hannelore Goossens

Beeld: IMDB

Zelden circuleerden er zulke tegenstrijdige

meningen in de filmwereld als over

John Hustons Reflections in a Golden

Eye. Sommigen vinden deze dramatische

film de slechtste film van zowel maker

Huston als van hoofdrolspelers Elizabeth

Taylor en Marlon Brando. Dezelfde sceptici

breken het script af tot op het bot en

bestempelen de visuele bijzonderheden

als rariteiten of, in het beste geval, als

humoristische effecten. De fans, waaronder

Huston zelf, beschouwen de film

daarentegen als een van de beste performances

van zo goed als alle cast- en

crewleden. Brian Keith in de rol van het

meest ‘normale’ personage wordt door

beide partijen gesmaakt, wat boekdelen

spreekt over de tijdsgeest waaraan zowel

de positieve als de negatieve ontvangst

gekoppeld zijn.

In 1967 werd de film unaniem slecht

onthaald. In 1941 kende het gelijknamige

boek van Carson McCullers een

76


LGBT+ MOVIE HALL OF FAME REFLECTIONS IN A GOLDEN EYE

“Een volwassen man die

zenuwachtig zijn haar

probeert goed te leggen

omdat hij denkt dat er

een knappe jongeman

naar hem op weg is, zal

anno 2018 niet op iedereens

lachspieren werken”

gelijkaardige ontvangst. Publiek en critici

waren met andere woorden zowel in

de jaren 40 als 60 niet klaar voor het

moreel verwerpelijke verhaal dat Mc-

Cullers en Huston aan de man/vrouw

probeerden te brengen. De personages

zijn dan ook stuk voor stuk schoolvoorbeelden

van het menselijke in de mens,

wat voor velen achter gesloten deuren

moet blijven. Zo steelt Taylor de show

als overspelige, dominante vrouw van

majoor Weldon Penderton (Brando), die

toeziet op een legerpost in rust. Brando

loopt dan weer zichtbaar gekweld door

de film met zowel plaatsvervangende

schaamte en afkeer voor zijn vrouw,

als een diep gewortelde en uiteraard

verdrukte homoseksualiteit. Die

wortels zetten hun klauwen in soldaat

Ellgee Williams, gespeeld door Robert

Foster, tot wie de majoor zich zichtbaar

aangetrokken voelt. Het laat Penderton

koud dat zijn kolonel (Keith) een affaire

heeft met zijn vrouw, en hij beseft zelfs

niet dat ook de jonge soldaat Williams

een oogje op haar heeft. De vrouw van

Langdon (Julie Harris) is op haar beurt

emotioneel en mentaal onstabiel. Het

enige vleugje blijdschap in haar leven

krijgt gestalte in de persoon van haar

overduidelijk homoseksuele assistent

Anacleto (Zorro David), met wie ze over

kleren en schilderijen praat.

Na het zien van de film wordt duidelijk

waar het commentaar van de critici vandaan

komt. De gouden tint waarin de

prent is ondergedompeld, geeft het geheel

een onwerkelijke look die de personages

in een soort droomwereld plaatst.

Tel daar de soms groteske scènes en

acteerprestaties bij op en aanschouw

hoe dit werk inderdaad een melodramatisch

gehalte krijgt, waarin de bizarre

persoonlijkheden van de hoofdrolspelers

bijna karikaturaal worden.

Als je het werk door een andere bril

bekijkt, in het bijzonder met de pijnlijke

climax in het achterhoofd, treden

de fijngevoeligheid en het humanisme

echter naar een prachtige voorgrond.

Huston plaatste die twee aspecten van

McCullers’ boek in een bijzonder kader

dat niet toevallig ondersteund werd door

de publiekskanonnen Taylor en Brando.

Niet alleen de fascinerende fotografie

en mise-en-scène werken dat effect

in de hand. Ook het uitdagende spel

tussen Taylors klassieke acteerstijl en

Brando’s method acting is een zeldzame

combinatie die het grotere geheel dient.

Hoewel Taylor de camera in al haar scènes

naar zich toe zuigt, dringt Brando's

kwelling en kracht door tot in het hart.

Plak daartussen Keiths ingetogen rol en

prestatie die de onevenwichtige personages

én situaties in balans houdt en er

ontstaat een moleculair kookgerecht op

filmniveau.

Een hedendaags, westers publiek heeft

natuurlijk de luxe om terug te blikken

op de tijdsgeest van oudere films,

acteerstijlen en visuele uitschieters. Een

volwassen man die zenuwachtig zijn

haar probeert goed te leggen omdat hij

denkt dat er een knappe jongeman naar

hem op weg is, zal anno 2018 niet op

iedereens lachspieren werken. Dat het

verhaal van een legercommandant met

latente homoseksuele gevoelens vijftig

jaar geleden weinig draagkracht vond,

is natuurlijk niet verwonderlijk. Laat

dat een extra reden zijn om Reflections

in a Golden Eye te eren in onze Hall,

bovenop het feit dat dit moeilijke LGBT+

verhaal voor bovengenoemde filmgoden

de moeite waard was om in te blikken.

Een slechte ontvangst heeft dit gouden

sieraad in elk geval niet tegengehouden

om zijn weg te vinden naar 2018, een

jaar waarin het thema nog steeds voeten

in de aarde heeft.

77


Je erfenis goed voor elkaar.

Neem een goed doel op in je testament.

Bouw mee aan een betere wereld

en laat je erfgenamen meer na.

Alle info in de gratis gids “Goed Geregeld Goed Gegeven” te bestellen op www.goedgeven.be


COLUMN PIYA DESEURE

ZOMER

Vakantie. Eindelijk rust. Geen

e-mails, de smartphone uit.

Geen urgente oproepen van

veeleisende klanten die je

dringend uit de nood moet

helpen. Bij voorkeur vandaag

nog, uiteraard, en als het kon

zelfs gisteren.

Nu kan ik mij tijdelijk volledig wijden aan

al die activiteiten die ik zelf het liefste doe. Zoals

luieren in de zon onder de pergola. Dromerig de

frisgroene zomerse geuren van wijnranken in mij

opnemen. Of compleet het tegenovergestelde:

een fysiek afmattende

trektocht in de

bergen ondernemen.

Waarbij elke stap die

je zet een verkwikkende,

mentale

concentratie vereist.

Pure ontspanning

voor het brein. Nergens

anders meer

aan denken dan aan

het grind en de keien

op het pad dat voor

mij ligt.

“Arbeid schept vreugde.

Dat besef je pas, wanneer

je als een uitgerangeerd,

verroest treinwagonnetje,

werkeloos, op een verlaten

zijspoor in de heide

dreigt te belanden”

Ach natuurlijk, ik

ben een zomerkind.

Ik voel mij bevoorrecht dat ik om van dit ultieme

vakantiegenot te mogen genieten, een gans jaar

lang kan werken en mij mag uitsloven om de

centjes opzij te leggen. Want ik herinner mij nog al

te goed, hoezeer ik mij dit alles ooit heb moeten

ontzeggen. Arbeid schept vreugde. Dat besef

je pas, wanneer je als een uitgerangeerd, verroest

treinwagonnetje, werkeloos, op een verlaten

zijspoor in de heide dreigt te belanden. Maandenlang

op zoek naar een job. Door innerlijke twijfels

overmand. Slechts driemaal uitgenodigd worden

voor een sollicitatiegesprek. Waarom zo weinig?

Stond er soms een verkeerde kop op mijn lijf? Als

transvrouw in volle transitie leek het wel of ik bijna

letterlijk door een paar glazen plafonds naar beneden

was gedonderd. De scherven van een carrière

die in duigen was gevallen, reten mijn zelfvertrouwen

uiteen.

Maar toen greep ik die ultieme

kans die ik als bij wonder kreeg.

Om weer recht te krabbelen en

te beseffen dat ik nog wel degelijk

iets kon. Ook al ploeterde ik

nadien tien jaar lang in bedrijven

die het financieel bijzonder moeilijk

hadden. Op het bankroet afstevenden.

En stond ik er zelf persoonlijk

ook niet zoveel beter voor.

Maar ik heb geluk gehad. Ik kreeg weer vaste

grond onder de voeten. Vandaar misschien dat ik

nu zo graag de bergschoenen aantrek. Om mij op

grote hoogte bevrijd

te voelen. Bevrijd

van de angst voor

het water dat mij

ooit figuurlijk tot aan

de lippen stond. Ik

dreigde kopje onder

te gaan.

Op een rustig plekje

uitgestrekt in het gras

van de alpenweide

liggen luieren en

genieten van het

grandioze uitzicht.

Het meer dat zich

aan mijn voeten uitstrekt,

schittert zinderend in de zon. De oevers volgestouwd

met huisjes als legoblokjes. Ik pluk nog

een grassprietje. En snuif terug de geuren op die

ik niet benoemen kan, maar die ik herken uit mijn

kindertijd, en met al mijn zinnen in mij opneem.

Zomer. Straks als ik weer van mijn berg afdaal,

voel ik mij als herboren, opgeladen en vol energie.

Dan kan ik er weer tegenaan. Want hier is er nu

heel even niemand die mij aanspreekt, niemand

die mij scheef bekijkt. Hier voel ik mij niet anders

dan de anderen. Voor de rotsen en de stenen om

mij heen maakt het niet uit dat ik een transvrouw

ben. Hier voel ik mij herleven. Ben ik vrij. Zolang ik

in beweging blijf.

Piya Deseure is geboren in Ieper. Ze studeerde geografie

en werkte in de industrie. Piya is actief lid van

verscheidene transgenderorganisaties en schrijft ook

regelmatig gedichten.

79


Bewijs maar eens dat

je lesbisch bent

Lucy getuigt over haar intense journey

80


Lucy Mujaya groeide op in

Tanzania, waar ze filosofie

en politieke wetenschappen

studeerde aan de Universiteit

van Dar es Salaam. In 2016

ontvluchtte ze haar thuisland

omdat ze gevaar liep omwille

van haar seksuele geaardheid.

Ze vroeg in België asiel aan.

Eer dat goedgekeurd werd,

legde ze een hele weg af. In

dit artikel neemt Lucy je mee

op haar journey, een reis met

veel vallen en opstaan.

Tekst: Stijn Depoorter en Misha Verdonck

Foto’s: David Degelin

Wereldwijd zijn er nog 72 landen

waarin seksuele handelingen met personen

van hetzelfde geslacht gecriminaliseerd

worden. In 45 van die landen

gelden die wetten ook voor vrouwen.

In acht ervan kunnen LGBT+ personen

zelfs de doodstraf krijgen. ”Zelfs als er

geen wetten tegen LGBT+ personen

bestaan, zijn ze nog niet beschermd

tegen geweld,

intimidatie of

discriminatie

binnen hun

gemeenschap

of families. In

sommige gevallen

steunt

de staat zulk

gedrag zelfs”,

zegt Lucy.

“Tanzania,

waar ik

geboren ben,

is een van die

72 landen. De

straf is dertig

jaar tot levenslange opsluiting voor

homoseksuelen en zeven jaar voor lesbiennes,

gecombineerd met een boete.

Op het eiland is de straf voor mannen

25 jaar of meer en maximum vijf jaar

voor vrouwen.”

ROKKENREBELLIE

Lucy wist al snel dat ze andere interesses

had. Jongensachtige kleren en

spelletjes, rebellie tegen jurken, rokken

en strikjes. “Ik vroeg me constant af

waarom ik mijn haar niet gewoon

kort mocht knippen zoals Simon en

Othman, mijn twee beste vrienden op

school.” Ook begreep ze niet waarom

ze zich enkel aangetrokken voelde tot

meisjes en niet verliefd werd op jongens.

Die gevoelens zorgden voor een

steeds groter conflict tussen haar geest

en haar geweten. Lucy groeide namelijk

op in een christelijke familie en werd

opgevoed met strikte christelijke normen

en waarden.

“Toen ik zestien was kon ik niet langer

vechten tegen mijn gevoelens. Jane

(Jane is een pseudoniem om haar echte

identiteit te beschermen, red.) werd

mijn eerste vriendinnetje. Ze was enorm

open-minded en gaf me veel zelfvertrouwen.

Ik kon mezelf terugvinden in

haar. Maar onze relatie bleef geheim

voor onze omgeving.”

Twee jaar later kon Lucy's vriendin Jane

de discriminatie en intimidatie van haar

familie en collega’s niet langer aan.

Het werd ondraaglijk om Lucy voor te

stellen als haar nicht en om enkel in het

geheim af te spreken, dus vertrok ze

“Ik was fysiek, mentaal en

emotioneel kapot. Maar

amper drie maanden later

stond ik er weer en ik kwam

sterker terug dan voordien”

naar Europa met hulp van haar Ierse

schoonbroer.

BEZEM

Ook Lucy maakte holebifoob geweld

mee. De moeder van haar toenmalige

vriendin betrapte hen in bed. Daarna

sloegen de vader, de moeder en de

broer van het meisje Lucy met een

bezem en probeerden ze haar te wurgen.

“Het was de ergste vernedering

in mijn leven. Ze namen foto’s van me

en dreigden om ze naar alle media te

sturen en de autoriteiten op de hoogte

te brengen. Aangezien ik op heterdaad

betrapt was, zou dat betekenen

dat ik zeven jaar achter de tralies zou

belanden. Pas nadat mijn vriendin haar

vader smeekte om me te laten gaan

en hem beloofde dat ze ‘weer hetero

zou worden’, werd ik vrijgelaten met

de boodschap bij hun dochter weg te

blijven.”

”Een andere keer was ik op weg van de

universiteit naar mijn hostel toen vier

mannen me omsingelden en vroegen

hoe het voelde om met vrouwen naar

bed te gaan. Ze trokken me op de

grond, sloegen en schopten me verschillende

keren.”

Eén van haar belagers schoot Lucy

neer. De kogel ging door haar dunne

darm en beschadigde haar lever en

pancreas. Ze moest twee operaties in

de buik ondergaan. “Op dat moment

wenste ik dat ik dood was. De pijn was

ondraaglijk. Mijn geest was gebroken.

Ik was fysiek, mentaal en emotioneel

kapot. Maar amper drie maanden later

stond ik er weer en ik

kwam sterker terug dan

voordien”, getuigt een

zichtbaar aangedane

Lucy.

VAN DE WEG

GEMAAID

Een tijdje later zat ze op

een bus te wachten toen

ze een auto hoorde

versnellen en mensen

hoorde schreeuwen.

“Ik werd wakker in een

ziekenhuis met een

gebroken been, vier

gebroken tanden en

mijn neus hing los.” Het politieverslag

en getuigenissen leerden haar dat een

auto recht op haar af was gereden,

haar had overreden en vluchtmisdrijf

had gepleegd. “Toen was het voor mij

genoeg. Ik belde Jane en zei haar dat

ik er klaar mee was en wou vertrekken.

Ze stuurde me een uitnodiging om naar

België te komen, ik pakte mijn koffer,

stapte op het vliegtuig en keek nooit

meer om.”

Jane had Lucy al uitgelegd dat je in

81


België asiel kan aanvragen op

basis van je seksuele geaardheid.

Na haar aankomst in ons land trok

Lucy naar de Dienst Vreemdelingenzaken.

“Ik gaf mijn naam en

land van herkomst op, ze namen

mijn vingerafdrukken en een scan

voor tuberculose.”

ONVEILIG GEVOEL

Na haar eerste interview met een

medewerker van de Gendercel,

werd Lucy in het asielcentrum in

Mechelen-Nekkerspoel geplaatst.

Voor Lucy betekende dat de start

van een onaangename periode.

”Het was drukbevolkt met mensen

met verschillende sociale achtergronden

en culturen. Omdat het

een tijdelijk opvangcentrum was,

sliepen we met vier personen in een

container. Onze behoeftes moesten

we in een emmer doen. Asielzoekers

in vaste centra leven onder betere

omstandigheden, zij slapen in een

gebouw en moeten niet weer en

wind trotseren om naar het toilet

te gaan,” zegt Lucy. Al snel deden

er geruchten de ronde over haar

seksuele geaardheid. Die geruchten

leidden tot discriminatie, verbaal

geweld en sociale uitsluiting door

andere asielzoekers in het centrum:

“Sommige mannen vielen me lastig

omdat ik lesbisch was. Ze riepen

me verschrikkelijk vieze en seksistische

opmerkingen na zoals: 'je zou beter

verkracht worden door een Afrikaanse

man, dat zal je wel genezen.’ ” Ook

werd Lucy uitgesloten. “Wanneer ik

tijdens de eetpauzes aan een tafel ging

zitten, namen de anderen vaak hun

plateaus op en gingen ze ergens anders

zitten. Tijdens de lessen Nederlands was

er een klasgenoot uit het centrum die

weigerde om klasactiviteiten te doen met

mij.”

Lucy was niet de enige LGBT+ asielzoeker

met zulke ervaringen. “Weinig

personeelsleden in de centra kennen

onze specifieke noden, waardoor de

problemen groter worden en een gevoel

van discriminatie en isolatie ontstaat. Ik

voelde mij nooit veilig in het centrum.”

EERSTE PRIDE

Gelukkig waren er ook lichtpuntjes. “Ik

“In mei 2016 liep ik in Brussel

voor het eerst mee met de

Pride, ik had eindelijk het

gevoel dat ik ergens thuishoorde”

werd lid van Why Me (een vereniging

voor holebi's en transgender personen

uit Sub-Saharaans Afrika, red.) en liep

mee met de Belgian Pride in mei 2016.

Het was mijn eerste Pride, een surreële

belevenis. Voordien had ik enkel op

sociale media beelden van Prides gezien

en nu maakte ik er echt deel van uit. Ik

had eindelijk het gevoel dat ik ergens

thuishoorde.”

Het tweede interview met de Dienst

Vreemdelingenzaken was volgens Lucy

een van de grootste uitdagingen tijdens

haar procedure. “Het voelde eerder als

een kwelling aan als een procedure.”

82


Als asielzoeker moet je heel intieme

details aan een wildvreemde vertellen.

Dingen die je misschien nog nooit

luidop durfde te zeggen. Zaken die je

misschien al je hele leven angstvallig

verborgen houdt uit schrik voor vervolging.

“Ik voelde me ongemakkelijk om te

antwoorden op de vragen die de ambtenaar

stelde. Seksuele geaardheid en

identiteit zijn meer een gevoel dan een

gedrag. Het is niet iets wat je zo makkelijk

onder woorden kan brengen, en

zou dus niet iets mogen zijn wat je moet

bewijzen.”

VOOROORDELEN

Tijdens het interview kwamen de vooroordelen

van de interviewer naar boven.

Lucy, die haar christelijk geloof actief

beleeft, kreeg de vraag hoe ze zowel

christelijk als lesbisch kon zijn. “Dat

voelde als een slag in mijn gezicht. Ik

had twintig minuten nodig om voorbij

die vraag te raken. Ik herinner me dat ik

me heel gefrustreerd voelde en mezelf

weer in vraag stelde over iets waarmee

ik tijdens mijn tienerjaren al had

geworsteld.”

Een van de voornaamste redenen waarom

de meeste aanvragen uiteindelijk

worden afgewezen is de vertaling, weet

Lucy ons nog te vertellen. “Tolken kunnen

bevooroordeeld en/of holebifoob

zijn. Bij oudere tolken is het nog moeilijker

om jezelf bloot te geven omdat je

het gevoel hebt dat ze niet openstaan

voor seksuele en genderdiversiteit.”

Wees je bewust van de westerse stereotypen

die je kan hebben. In mijn geval,

bijvoorbeeld, was dat heel pijnlijk tijdens

het asielinterview. Iemands geloof

heeft niets te maken met zijn seksuele

geaardheid. Je kan een christen en

tegelijk lesbisch zijn. Dat zijn niet twee

kanten van dezelfde munt, het zijn twee

verschillende identiteiten die iemand kan

omarmen”, stelt Lucy.

TWEEDE KANS

Lucy is veranderd van een slachtoffer

van holebifoob geweld in een overlever

en ze hoopt dat haar 'journey' inspirerend

werkt. “Een vrouw vroeg me ooit

hoe het mogelijk was dat ik, ondanks

het geweld dat ik had meegemaakt, nog

steeds zo optimistisch en vol leven was.

Ik zei haar dat het is omdat ik zoveel

heb om dankbaar voor te zijn en dat

het geschenk van een tweede kans in

het leven iets is wat ik koester en het

allermeeste waardeer.”

Ondertussen zette ze zich bij çavaria

in voor het Safe Havens project rond

opvang en begeleiding van holebi en

transgender asielzoekers. Ze sprak ook

op de inspiratieavonden van 11.11.11.

De organisatie laat het thema vluchtelingen

en migratie niet los en blijft met

haar campagne #allemaalmensen actie

voeren voor een menswaardige behandeling

van asielzoekers. Lucy’s journey

schonk aandacht aan de specifieke

noden van LGBT+ asielzoekers.

Verder is ze actief bij de vereniging Why

Me en geeft ze bij het Instituut voor

Tropische Geneeskunde in Antwerpen

infosessies over hiv. Ze ondersteunt er

ook mensen met Afrikaanse afkomst die

met de ziekte leven.

Lucy gebruikt zelf het woord journey

om haar ervaringen te beschrijven. Die

nadruk op de weg die ze heeft afgelegd

is belangrijk voor haar: “Mijn land van

herkomst verlaten en asiel aanvragen in

België is niet het einde van een verhaal,

maar het begin van een aanpassingsproces.

Een aanpassing aan een nieuw

leven zonder angst om vervolgd of

afgewezen te worden.”

Wie na het lezen van dit stuk nood heeft

aan een goed gesprek kan steeds contact

opnemen met de Holebifoon via

www.holebifoon.be of 0800 99 533.

Ook na haar asieltoewijzing komt Lucy

voor uitdagingen te staan. Ze ondervindt

niet enkel discriminatie door

witte mensen, maar ook door andere

Tanzanianen in België. “Omdat ik mijn

vluchtelingenstatus heb verkregen op

basis van mijn seksuele geaardheid,

vinden sommigen mij een schande voor

de gemeenschap hier."

WESTERSE STEREOTYPEN

“Gedwongen worden om alles en iedereen

van wie je houdt achter te laten in

je land van herkomst omwille van wie je

bent en wie je graag ziet, dat is een van

de meest hartverscheurende situaties die

een mens kan meemaken.

83


een zwarte smoking, waar een grote cape

in de regenboogkleuren aan bevestigd

was. Een duidelijk signaal, vooral omdat

het benefietgala dit jaar in het teken

stond van katholieke symboliek en religieuze

klederdracht. In een later statement

pleitte het ontwerpduo voor acceptatie

van LGBT’s door de Katholieke Kerk.

www.carolinaherrera.com

Mode- en lifestyleredacteur

Jasper Vanpoucke heeft een oog

voor regenboogkleurige trends

en dat in de breedste zin van het

woord. Van internationaal modenieuws

tot Belgische merken en

beautytips, deze pagina is de ultieme

checklist voor modebewuste

en trendgevoelige LGBT+'s.

Tekst: Jasper Vanpoucke

Mode

SWISH EMBASSY

Neen, de Zwitserse ambassade heeft hier

niets mee te maken. Swish Embassy is

een online webshop die sinds kort ook

actief is in Europa, en waar homomannen

hun hartje kunnen ophalen. Het

ruime assortiment trendy t-shirts en petten

van Swish Embassy zijn geïnspireerd

op de internationale homocultuur, met

humoristische afbeeldingen en quotes die

bij elke homo wel een belletje doen rinkelen.

Naast verwijzingen naar populaire

LBGT shows zoals Rupaul’s Drag Race,

Golden Girls en Will & Grace steekt Swish

Embassy ook de draak met gay iconen

zoals Céline Dion, Liza Minnelli en Joan

Collins. Of gaat jouw voorkeur eerder uit

naar een T-shirt met opschrift Strawberry

Beefcake?

www.swishembassy.eu

REGENBOOGCOUTURE

De luxe modewereld heeft er een regenboogmerk

bij. Carolina Herrera is de

nieuwste vaandeldrager van de regenboogvlag

en dat mag je best letterlijk

nemen. Het New Yorkse merk ontwierp

samen met actrice en producer Lena

Waithe diens outfit voor het Metropolitan

Museum of Art gala. Waithe, zelf openlijk

lesbisch, verscheen op de rode loper in

STROMAE N°5

Stromae is back. De Brusselse artiest

brengt niet alleen nieuwe muziek uit,

maar ook zijn kledinglabel Mosaert krijgt

met Capsule 5 een nieuw vervolg. Deze

vijfde capsulecollectie is een ode aan de

Art Deco en Art Nouveau, twee artistieke

stromingen die hebben bijgedragen aan

het huidige straatbeeld van onze hoofdstad.

Polo’s, bomberjasjes, joggingbroeken

en sokken werden rijkelijk afgewerkt

met kleurrijke prints en borduursels, van

vloeiende arabesken tot sierlijke vlinders.

De collectie is opnieuw unisex, waarbij

ieder kledingstuk beschikbaar is in een

reeks dames- en herenmaten. En naast

kledij bevat Capsule 5 ook enkele verrassende

woonaccessoires, zoals bedlinnen

en behangpapier.

www.mosaert.com

TITTO: OUT OF THE BOX

Ieder seizoen haalt het jonge juwelenmerk

Titto haar inspiratie uit een nieuwe,

onverwachtse hoek. Voor de zomercollectie

van 2018 combineert ontwerpster

Sandra Buyck natuurlijke materialen en

halfedelstenen met rubber, kralen en

roestvrij staal. Terwijl de ‘Dirty Pastel’ collectie

met zachte pastels en romantische

parels jouw meest vrouwelijke kant naar

boven brengt, introduceert ‘Candyland’

een wereld vol eclectische kleuren. Of

ontdek in de ‘Urban Geisha’ collectie hoe

Titto het mysterieuze van de Japanse cultuur

in een modern kleedje stopt.

www.titto.be

TOMMY OP HET STRAND

We kunnen er niet meer onderuit: het

swimsuit season is officieel begonnen.

Tijd dus om die sixpack en biceps bij te

werken en ook je collectie beachwear

eens stevig onder de loep te nemen. Zijn

sommige stukken dringend aan vervanging

toe? Tommy Hilfiger to the rescue!

Van sneldrogende zwemshorts met

botanische prints tot elastische zwem-

84


lifestyle JASPER VANPOUCKE

broeken in de iconische kleuren van het

merk, Tommy is de ongeslagen koning

van de zwemkleding. Voor mannen die

een sportieve vakantie hebben gepland:

Tommy Hilfiger heeft ook een collectie

modieuze rashguards, die je tijdens het

surfen of strandvolleyballen tegen de zon

beschermen. En vergeet ook de matching

badhanddoek niet!

be.tommy.com

NIKE GOES PRIDE PARADE

De ‘1 Reimagined’ collectie van Nike

krijgt er vijf nieuwe kleuren bij: blauw,

turkoois, groen, oranje en violet. Deze

unieke collectie damessneakers is het

werk van veertien vrouwen uit het Nike

designteam die de iconische Air Force 1

en Air Jordan 1 modellen in een nieuw

kleedje stopten. De dames kozen deze vijf

opmerkelijke kleuren voor hun individuele

look en opmerkelijke synergie

eens alle kleuren samenkomen. Of de

kleurencombi ook een knipoog is naar de

regenboogvlag, is niet duidelijk. Maar wij

vinden ze alvast het perfecte accessoire

voor Antwerp Pride!

www.nike.com

Lifestyle

TOPKOPPEL

Rum en chocolade, wat wil een fijnproever

nog meer? De Brugse topchocolatier

Dominiek Persoone bundelde zijn krachten

met het Guatemalteekse rumlabel

Zacapa om een unieke foodpairing tot

stand te brengen. Het resultaat? Een

exceptionele praline met een hart van

bittere ganache op basis van Zacapa

rum. Roos, lychee en framboos zorgen

voor een zachte toets. Het geheel werd

rijkelijk omhuld door chocolade op basis

van premium cacao uit Guatemala. De

praline komt perfect tot z’n recht met een

glas verfijnde Zacapa rum on the rocks.

Salud!

www.zacaparum.com

www.thechocolateline.be

@THEGAYBEARDS

Het olijke duo Brian en Johnathan zijn al

vrienden sinds de lagere school, maar

in 2014 werd hun vriendschap naar een

hoger niveau gekatapulteerd. In een

gekke bui stopten de bebaarde jongens

bloemen in hun baard, en deelden

het beeld op Instagram. De foto bleek

een groot succes en was de aanzet

tot @thegaybeards. Vandaag telt het

Instagram-account 247.000 volgers, die

reikhalzend uitkijken naar wat de jongens

volgende keer in hun baard zullen

stoppen. Potloden, hagelslag, pauwenveren

of suikerstokken?

www.thegaybeards.com

Beauty

MEDITERRAANS LUCHTJE

Acqua di Parma ‘Blu Mediterraneo’ is

een populair parfum die zowel mannen

als vrouwen weet te verleiden. Dit

unisex parfum is een ode aan Italië, met

z’n diepblauwe water en rijpe vruchten.

Naast de eau de toilette breidt Acqua

Di Parma de ‘Blu Mediterraneo’ lijn uit

met een bodylotion, handcrème en lippenbalsem

in vijf verschillende geuren.

Elke geur belichaamt de essentie van

een symbolische locatie en het fruit van

die regio: de sinaasappel van Capri, de

bergamot van Calabrië, de mirtebes van

Panarea, de mandarijn van Ligurië en

de Amalfische vijg.

www.acquadiparma.com

TROTSE LOKKEN

Ga jij naar Antwerp Pride in één van

de kleuren van de regenboogvlag?

De ‘GOT2B Color Crafts Spray’ van

Schwarzkopf transformeert jouw natuurlijke

haarkleur in een handomdraai naar

een bos blauwe, paarse of roze lokken.

Iets te drastisch? Ga dan voor een subtieler

ombré-effect met behulp van de

precisiespraypunt. De Color Crafts spray

droogt snel op en verdwijnt volledig bij

de eerste wasbeurt. Zo hoef jij je de dag

na Pride enkel zorgen te maken over die

gigantische kater!

Schwarzkopf Got2B Color Crafts Spray

www.schwarzkoph.international

85


Let’s talk about chemsex

Een verslavende cocktail van seks en drugs

Je hoort het zowel aan de toog

in homobars als bij onderzoekers

en artsen die met homoen

bimannen in aanraking

komen: het druggebruik onder

homo’s neemt toe.

Tekst: Marc Sergeant

Illustraties: Yule Hermans

Chemsex wordt het vaak genoemd,

het gebruik van chemische drugs bij

seksuele contacten. Het druggebruik

vindt vaak plaats tijdens seksfeestjes

thuis, met meerdere partners, soms ook

in de sekshoreca of op dansfeesten met

een internationaal publiek. Vaak duren

die seksfeestjes een hele dag of langer.

Internationaal groeit de bezorgdheid

over deze nieuwe trend.

Drugs waren

vroeger ook al

aanwezig in de

gay- scene om

het plezier op de

dansvloer en in

bed te versterken

of te verlengen.

De indruk

bestond dat dit

druggebruik grotendeels

onder

controle was.

Mannen kenden hun grenzen qua gebruik

en informeerden mekaar binnen

de subcultuur over ‘veiliger’ gebruik.

Toch hebben steeds meer mannen problemen

met chemsex. Ze klagen erover

dat ze steeds vaker over hun eigen

grenzen gaan of dat ze zich achteraf

niks meer herinneren van wat er met

hen gebeurd is. Sommigen hebben last

van de fysieke en mentale weerbots na

een weekend chemsex, waardoor het

moeilijker wordt om tijdens de week

nog goed te functioneren.

De producten die tegenwoordig in

zwang zijn voor chemsex (mephedrone,

GHB/GBL, crystal meth) zijn heftig en

risicovol, zowel voor verslaving als

voor overdosering en andere drugsongelukken.

Slamming – crystal meth

en mephedrone injecteren – wint aan

populariteit en ook dat brengt extra

risico’s mee. Spuiten, in plaats van

roken of snuiven, geeft een hoger risico

op verslaving. Door naalden te delen

worden hiv en andere ziektekiemen

gemakkelijk overgedragen.

Wat is er aan de hand? ZiZo sprak met

Paul en Frédéric, twee van de oprichters

van de Brusselse praatgroep Let’s Talk

About Chemsex, en met seksuoloog

Tom Platteau, die in het Instituut voor

Tropische Geneeskunde (ITG) gesprekken

heeft met homo- en bimannen die

problemen ondervinden met chemsex.

“Als je zegt dat je ermee wilt

stoppen, reageren de meesten

verontwaardigd. Je hoort er

ineens niet meer bij” - Paul

FRÉDÉRIC (36)

“De combinatie van seks en drugs is

niet nieuw voor mij. Op mijn 23 werd ik

geïntroduceerd in de kinky gay- scene

en daar kwam XTC aan te pas. Aanvankelijk

was mijn gebruik beperkt. Mijn

problemen met chemsex begonnen pas

zo’n jaar of drie geleden, toen ik mijn

eerste smartphone had. Voorheen had

ik een BlackBerry van het werk, waar ik

geen dating apps kon opzetten. Ineens

was seks altijd en overal beschikbaar.

En ook drugs. De tweede vraag in een

chat is vaak meteen of je chemsfriendly

bent.”

“Aanvankelijk vond ik dat vooral prettig.

Chems werken ontremmend. Je komt er

gemakkelijker mee los bij SM-rollenspel

of bij fisten. Met drugs kan je grenzen

verleggen, wat ik heel geil vind. Maar

ik kreeg steeds vaker te maken met

excessen, waarbij ik mezelf verloor en

dagenlang van de ene date naar de

andere holde. Het begon een impact

te hebben op mijn dagelijks leven. Ik

moest me soms ziek melden op het

werk of etentjes met familie of vrienden

afbellen.”

“Als ik terugkijk zie ik dat sommige

privézaken meegespeeld hebben. Ik

wist in mijn relatie niet meer hoe het

verder moest. En ik

had beslist om een

nieuwe wending te

geven aan mijn carrière,

maar wist niet

hoe of wat. Ik was

een kieken zonder

kop. Misschien

vluchtte ik daardoor

in chemsex.

Ik ben nogal zwart/

wit. Soms had ik

twee weken geen

seks en dus ook

geen chems. Om dan weer van de ene

chemsexdate naar de andere te gaan.”

“Die excessen maakten dat ik me steeds

onbehaaglijker voelde. Ik vroeg me af:

gebruik ik chems voor seks, of heb ik

seks om chems te gebruiken? Ik stelde

me een heleboel vragen. Is het niet zielig

om niet te kunnen genieten van een

mooi mannenlichaam zonder chemische

brol? Hoelang kan ik dit nog betalen?

Kan ik chems uit mijn leven bannen?

Wil ik dat? Wil ik chems houden voor

87


ijzondere momenten? Maar wat is dat

dan, elk weekend? Ook vandaag blijf

ik dates zoeken met chems. Ik ben daar

niet trots op. Maar dates zonder chems

interesseren mij niet, ik mis de intensiteit

ervan.”

“Het was niet eenvoudig om begeleiding

voor mezelf te vinden. De meeste

drughulpverlening is bedoeld voor

andere mensen dan ik. Voor mensen

die methadon nodig hebben, of die

juist uit de gevangenis komen. Ik had

ook geen behoefte aan iemand die me

nuttige tips geeft over ‘veilig’ injecteren

of coke snuiven. Dat biedt me geen oplossing

als ik me rotslecht voel wanneer

ik te ver ben gegaan. Psychologische

bijstand is duur, zeker als je ook nog

drugs koopt. Sinds kort heb ik betaalbare

hulp gevonden. Maar het is een

meerjarenproject, denk ik. Ondertussen

neem ik PrEP. Ik heb altijd wel gekozen

voor condooms, maar toch waren er

momenten waarop ik de controle kwijtraakte.

Ik heb vier keer een PEP-kuur

gevolgd.”

PAUL (55)

“Ik ben pas laat begonnen met chems.

Tot mijn 41 heb ik geen drugs gebruikt.

Toen kreeg ik een relatie met een Amsterdammer.

Hij ging graag uit. Ik was

bedeesd, een beetje sociaal onaangepast

zelfs. Hij bood me een lijntje

cocaïne aan. Ik werd er zelfverzekerd

en sociaal van. Aanvankelijk gebruikte

ik enkel coke wanneer ik stevig uitging.

Wanneer we het dansen beu waren,

was er seks. Op de plekken waar we

uitgingen of thuis met een groepje

vrienden. Ik ben toen al snel andere

middelen gaan gebruiken. In 2004

probeerde ik voor het eerst crystal

meth, gekregen van een Amerikaan.”

“Dat was een plezante tijd. De negatieve

gevolgen waren er ook, zoals uitputting

of depressief zijn tijdens de comedown,

maar die nam je erbij. Ik was jonger

toen, misschien had ik er daarom

minder last van. Na vier jaar voelde ik

dat het mentaal niet zo goed ging met

mij. Ik had soms paranoïde waanbeelden.

En ik voelde me er schuldig over

dat mijn leven helemaal draaide rond

drugs.”

“Ik dacht dat op te lossen door terug te

keren naar Brussel. Maar ik merkte al

snel dat ook hier de drugs overal waren.

De grote boosdoener zijn de dating

apps. Je zet je telefoon aan en binnen

de kortste keren vind je een date met

chems. Het gekke is dat de seks mij op

88


den duur niet meer zoveel deed. Maar

het hele ritueel errond – dates zoeken,

een date vinden, je dealer bellen, je

dates thuis ontvangen, nog iemand zoeken

die mee komt seksen – is spannend.

De thrill van gelijkgezinden vinden is

bijna belangrijker dan de daad zelf.”

“Ik verleg mijn grenzen steeds meer.

Dat jaagt me angst aan. Ik zit op een

slippery slope en ik voel me afglijden.

Sommige zaken die ik me had voorgenomen

nooit te doen, heb ik toch gedaan.

Slammen, bijvoorbeeld. Op een

dag ben je op een feestje bij iemand

die je uitnodigt om mee te slammen en

je hoort jezelf ja zeggen. Condoomgebruik

zit er bij mij ingeramd – ik heb de

aidsjaren meegemaakt – en toch heb ik

seks gehad zonder condoom. Dan is er

het schuldgevoel en de angst achteraf.”

“Het is moeilijk om hierover te praten

met vrienden. Zeker met vrienden die

ook gebruiken. Als je zegt dat je ermee

wilt stoppen, reageren de meesten

verontwaardigd. Je hoort er ineens niet

meer bij. Ik kan soms lange perioden

niets gebruiken. Toch gaat er geen dag

voorbij dat ik niet aan drugs denk. Ik

merk tijdens het uitgaan in de gayscene

steeds meer van druggebruik. Ik

hoor ook regelmatig over mannen die

er mentaal onderdoor gaan, of een

overdosis hebben genomen.”

“Ik heb hetzelfde parcours in de hulpverlening

gelopen als Frédéric. Ik ben nooit

de deur gewezen bij een instelling, maar

de conclusie was telkens dat ik niet paste

in hun profiel. Een therapeut vinden die

thuis is in verslavingszorg en in de gayscene

is ook niet eenvoudig. Je krijgt

daar ook geen advies over, want dat zou

zogezegd concurrentievervalsing zijn.

Een centrum voor seksuele gezondheid,

waar je zowel voor testen als voor counseling

terechtkan, zou nuttig zijn. Die

vind je nu al in Londen en Parijs.”

“We zijn met onze praatgroep begonnen

omdat we een plaats wilden waar

mannen konden praten over chemsex,

over zowel de positieve als de negatieve

ervaringen. Waar ze mekaar vragen

kunnen stellen of ervaringen kunnen uitwisselen

zonder veroordeeld te worden.

Wij zijn geen therapeuten of artsen en

individuele gesprekken kunnen we ook

niet bieden. Maar iedereen is welkom

om er zijn ervaringen te delen.”

TOM PLATTEAU

Er is nog geen hulpverleningsaanbod

voor mannen die problemen hebben

met chemsex. Maar in het Instituut voor

Tropische Geneeskunde heeft seksuoloog

Tom Platteau gesprekken met

mannen die iets willen doen aan hun

middelengebruik.

“De laatste jaren zien we op de consultaties

in ITG dat er steeds meer homomannen

zijn die vertellen dat ze drugs

gebruiken. Dat geldt zowel voor de

hiv-positieve mannen die we opvolgen

als voor de mannen die om PrEP komen

vragen. In buitenlands onderzoek zie je

dat bijna 1 op de 3 homo’s met hiv zegt

dat ze soms drugs gebruiken. Dat zijn

natuurlijk niet allemaal mannen die problemen

ondervinden met hun chemsexgebruiken,

maar het geeft toch aan dat

het geen marginaal fenomeen is.”

“De mannen die ik zie op mijn consultaties

willen iets veranderen aan hun

druggebruik. Omdat ze het gevoel

hebben dat ze de controle kwijt zijn over

hun gebruik. Of omdat ze merken dat

hun relatie of hun werk eronder begint

te lijden. Of ze zijn opgenomen in een

kliniek, bijvoorbeeld na een overdosis.

Sommigen zijn nog maar recent beginnen

te gebruiken, maar verloren meteen

de controle. Anderen hebben jarenlang

plezier beleefd aan chemsex, maar

merken dat ze op een bepaald moment

de controle kwijt zijn.”

“De meeste mannen in mijn praktijk

willen niet stoppen met chemsex, maar

zoeken een manier om weer controle

te krijgen over hun leven. Voor mannen

die veel tijd doorbrengen in kringen

waar chemsex gebruikelijk is, draait op

den duur hun hele leven rond seks. Ze

zitten op een chemsexparty of ze zitten

alleen thuis. Tijdens de week moeten

ze bekomen van het weekend en in het

weekend hebben ze geen contact meer

met familie of andere vrienden. Seks is

hun manier om contact te leggen met

andere mannen. Maar eigenlijk zijn ze

eenzaam en zoeken ze verbondenheid

met andere homo’s.”

“Volgens mij moet er meer op ingezet

worden om die mensen een vangnet

te bieden. Ik probeer de mannen die

bij mij komen te interesseren in sociale

activiteiten waarbij ze in contact komen

met andere mannen, door lid te worden

van een holebisportvereniging of yogaclub.

Als ze merken dat ze ook los van

seks een connectie kunnen hebben met

andere mannen, kijken ze dikwijls op

een andere manier naar chemsex.”

“De mannen die ik zie op

mijn consultaties hebben

het gevoel dat ze de controle

kwijt zijn over hun gebruik”

- Tom

'Let’s Talk About Chemsex' heeft een

maandelijkse praatavond in Brussel.

Contact via de gelijknamige groep op

Facebook.

Contact Tom Platteau

ITG 03 247 64 65.

Meer info en hulp

Wie na het lezen van dit stuk nood heeft

aan een goed gesprek kan steeds contact

opnemen met de Holebifoon via

www.holebifoon.be of 0800 99 533.

Mannenseks.be

89


OUT FOR THE WIN INEKE

Ik wou geen geheimen

meer rond mijn relatie

"De sport canicross houdt in dat ik

samen met een hond over verschillende

parcours loop. Ik heb drie honden en

wissel af met welke van de drie ik loop

afhankelijk van de afstand en het terrein.

Er zijn parcours in het bos, het veld

en in parken, maar het einddoel blijft

steeds hetzelfde: wie het snelste loopt,

wint. Wedstrijden met veel klimmen en

dalen, daar hou ik van!"

"Binnen canicross zijn er meerdere vrouwen

lesbisch. Dat zijn echt toffe mensen

en ook zij worden goed aanvaard binnen

de sport. Ik heb een geweldige club

en een coach die me accepteren zoals ik

ben. Ik kan zonder problemen gewoon

mezelf zijn."

"In 2013 ben ik uit de kast gekomen. Ik

had op dat moment al drie maanden

een relatie en ik heb mijn vriendin gewoon

aan iedereen voorgesteld als mijn

lief. Ik wou geen geheimen meer rond

mijn relatie. Ik wou gewoon mezelf kunnen

zijn, hand in hand kunnen lopen…

zonder er te veel heisa over te maken.

De reacties waren uiteenlopend. De

ene had wel een vermoeden, de ander

schrok, maar had er geen problemen

mee en nog anderen hadden wat meer

tijd nodig om het te kunnen accepteren.

Die tijd kregen ze ook."

"Zo was er één teamgenoot die negatieve

commentaar had bij het douchen.

Na een wedstrijd wou die persoon niet

dat ik in de gezamenlijke douche kwam

vooraleer zij eruit was. Het duurde

toch een aantal wedstrijden tot ik haar

vroeg wat eigenlijk het probleem was.

Ik zei dat ik nog steeds dezelfde Ineke

als voorheen was, maar ze was daar

niet van overtuigd. Ze vertelde me dat

ze het niet kunnen vond dat ik zonder

schaamte de douche instapte. Ik schrok

natuurlijk heel erg. Maar mijn vrienden

namen het voor mij op, voor hen was er

helemaal geen probleem."

"Door hun steun ben ik gewoon blijven

canicrossen en uiteindelijk hebben we

ook echt een leuk team waardoor ik het

heel graag doe. Ik heb haar dan maar

nog wat tijd gegeven en ervoor gezorgd

dat ik niet net na haar in de douche

ging. Ik weet niet wat haar precies van

mening heeft doen veranderen, maar

het tijd geven hielp blijkbaar, want nu

vormt het geen enkel probleem meer."

"Als ik een tip mag geven: probeer altijd

jezelf te blijven en je niet anders voor te

doen dan wie je echt bent. En geef de

mensen die het nodig hebben de tijd om

het te accepteren."

Volg Ineke op Instagram

Out For The Win wil de zichtbaarheid

van holebi’s, transgenders, queers en

intersekse personen in de sport verhogen

via online verhalen en jonge atleten de

kracht geven zich goed te voelen in hun

eigen vel. Volg OFTW op Instagram of

Facebook.

Tekst en foto: Out For The Win

91


Onhandig maar

onovertreffelijk

De gemiddelde eerste keer bij biseksuelen

Redactrice Alice vroeg verschillende bi’s, allemaal tussen zestien en twintig, naar

hun eerste keer. Door te puzzelen met hun ervaringen, ontstond dit kortverhaal.

Tekst: Alice Elliott

Foto’s: Sandra Mermans

92


“Op onze rug liggen we naast elkaar

naar het zachtjes heen en weer

deinende tentzeil te staren”

"THAT GREEN LIGHT, I WANT IT!", zingt

zij.

"I’M 19 AND I’M ON FIRE", zing ik.

In een poging de unieke moves van Lorde te

imiteren, dansen we uitgelaten richting camping.

"Wauw, hoe zalig was dat?", zucht Stella gelukzalig.

"Zonder twijfel het beste concert van het festival",

bevestig ik.

"Zij kan mij echt wel krijgen."

Nadat we drie keer verkeerd zijn gelopen en de

halve camping hebben gezien, vinden we uiteindelijk

Stella’s tent terug, zo’n werptent waarvan

er net een paar honderd teveel staan om zonder

problemen de juiste te kunnen terugvinden.

"Een perfecte avond om deze leeg te drinken,

niet?", vraagt Stella, nadat ze vanachter haar

luchtmatras een halfvolle, gekreukte zak rosé uit

zo’n kratje tevoorschijn heeft gehaald. "Wijntje?"

"Graag!", antwoord ik.

"Ik heb wel geen bekers, dus het zal rechtstreeks

van de tap zijn", lacht ze, terwijl ze een flinke

scheut lauwe rosé in haar mond laat stromen.

***

Op onze rug liggen we naast elkaar naar het

zachtjes heen en weer deinende tentzeil te

staren.

"Hoe was het gisterennacht nu uiteindelijk nog

met die ene kerel?", vraagt Stella opeens.

"Met Vincent bedoel je?"

"Ja, die lange met zijn baardje!"

"Echt afschuwelijk. Hij was lief, maar ik heb zelden

zo’n slechte seks gehad", geef ik toe.

"Oei? Was het zo erg?"

"Laten we zeggen dat ik normaal van lang en veel

voorspel hou, maar hij kon zo slecht vingeren dat

ik opgelucht was dat hij al na vijf minuten aan

de seks zelf begon, waarna hij natuurlijk direct is

klaargekomen."

"Zo jammer. Hij zag er echt sympathiek uit."

"Hij was ook sympathiek, hij was gewoon heel

slecht in bed. Ik ben dat beu, van die seks waarvan

je eigenlijk vooraf al weet dat hij gaat tegenvallen.

En toch blijf ik het doen."

"Lesbisch zijn heeft zo zijn voordelen", glimlacht

Stella met een knipoog.

"Heb jij dan nooit slechte seks?", vraag ik verwonderd.

"Eigenlijk niet, nee. Je weet niet wat je mist!"

Even is het stil.

"Zou je het ooit eens met een meisje willen doen?",

vraagt ze nieuwsgierig.

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik zou

willen zeggen dat ik de afgelopen tijd steeds vaker

gemerkt heb dat ik me niet alleen tot jongens aangetrokken

voel. Ik zou willen zeggen dat ik het zelfs

heel graag eens met een meisje zou doen. Maar ik

durf niet.

"Misschien wel", zeg ik uiteindelijk. En daarna: "Ja,

ik denk dat ik het ooit wel eens wil proberen."

"Dat moet je zeker doen. Ik kan je beloven dat het

beter zal zijn dan gisteren."

***

Misschien is het de wijn, de warme avond, dit

gesprek, of de combinatie van de drie, maar mijn

gedachten dwalen af en ik betrap mezelf erop dat

ik me voorstel hoe het zou zijn, met haar.

Zou zij dat willen, met mij?

Maar dan draaien we tegelijkertijd ons hoofd naar

elkaar toe, en in een fractie van een seconde wordt

alles duidelijk. Stella glimlacht, en slaat dan haar

blik weer neer. Ik ken die blik, ik ken die glimlach.

Opnieuw kijk ik haar aan, opnieuw kruisen onze

blikken elkaar vluchtig.

Er zit iets in die blik en in die glimlach. Het is een

blik die weet wat er gaat gebeuren, en die weet dat

dat onvermijdelijk is. Het is een glimlach die weet

dat ik dat ook weet.

Ik glimlach terug, en kijk weer weg. We wachten

en zwijgen, allebei.

Mijn hart klopt in mijn keel.

En dan opeens voel ik haar lippen op de mijne.

Ik zou niet eens kunnen zeggen wie van ons het

initiatief genomen heeft, en wanneer juist. Teder en

subtiel kust Stella mij. Met haar linkerhand streelt

ze mijn wang, veegt ze mijn haar opzij.

93


94


“Ik zou willen zeggen dat ik het zelfs

heel graag eens met een meisje zou

doen. Maar ik durf niet”

Een tijd lang lig ik roerloos, met mijn lippen tegen

die van haar, overdonderd door wat er gebeurt.

Dan kus ik haar zachtjes terug. Wauw, dit is zo fijn,

en zo anders dan het ranzige muilen van gisterennacht.

Het contrast kan haast niet groter zijn. Deze

keer geen tong die een decimeter diep in mijn

mond wordt gepropt, geen ruwe baard die tegen

mijn wang schuurt.

***

Langzaamaan tasten we elkaar af, verkennen we

elkaars lichaam. Strelingen die beginnen bij mijn

rug, gaan centimeter voor centimeter richting mijn

borsten, en daarna verder naar omlaag. Waar zij

mij streelt, streel ik haar ook. Uit angst om te snel

te gaan, om iets te doen wat ze niet wil, laat ik

haar telkens één stapje voor. Zij merkt dat, neemt

mijn hand vast, en legt die op haar borsten, die

net iets groter zijn dan die van mij. Ik had nooit

verwacht dat het zo fijn zou zijn om de borsten van

iemand anders aan te raken, vast te houden.

Dan begint ze mij uit te kleden. Eens we elkaars

T-shirt hebben uitgetrokken, haakt ze in één vlotte

beweging mijn beha open. "Dat is ook de eerste

keer dat dat zo snel gaat", lach ik, waarna ik in

eenzelfde vlotte beweging hetzelfde doe bij die van

haar.

Nu ik haar halfnaakt zie, besef ik pas hoe mooi

ze is. Op zo’n manier had ik nog nooit naar

haar gekeken. Maar nog voor ik haar verder kan

bewonderen, trekt ze me alweer tegen zich aan.

Haar lichaam is zo zacht, zoveel zachter dan de

lichamen die ik gewoon ben.

de meeste jongens tot nu toe nooit gevonden hebben.

Een paar keer moet ik een kreun onderdrukken,

en legt zij een vinger op mijn lippen. "Shhht,

niet heel de camping moet ons horen", lacht Stella.

Nadat ze erin geslaagd is om mij voor de derde

keer te doen klaarkomen, begin ik tegen te werken.

"Tssst" zeg ik, terwijl ik deze keer mijn vinger op

haar mond leg, "nu is het jouw beurt". Maar in de

plaats van zich over te geven, bijt ze speels op mijn

vinger, en duwt ze me omver.

"Nee", zegt ze teder. "Deze nacht is voor jou".

***

Opnieuw liggen we samen naar het tentzeil te staren,

deze keer iets dichter bij elkaar, en iets meer

buiten adem.

"Wauw", zucht ik. Stella antwoordt met een kneepje

in mijn hand.

"Ik zei dat ik het ooit wel eens wou proberen",

zeg ik een paar minuten later. "Maar ik had niet

verwacht dat dat vanavond al zou zijn." Stella lacht.

"En?", vraagt ze. "Was het wat je ervan verwacht

had?"

"Je hebt gelijk", geef ik gespeeld humeurig toe, "het

was oneindig veel beter dan gisteren." En dat was

het ook.

"Ik zei het toch!" glimlacht Stella zelfvoldaan.

***

Ik weet niet wat ze juist doet en hoe ze het doet,

maar met haar tong en vingers tegelijk, weet ze

exact de juiste plaatsen te vinden, de plaatsen die

95


DE VRAGENRONDE

1. Hoe ontdekte je dat je biseksueel

bent?

Hannah: "Pas een jaar nadat mijn

eerste relatie met een meisje geëindigd

was, wist ik met zekerheid dat ik ook

op meisjes viel. Zelfs tijdens die relatie

stond ik er niet bij stil dat ik bi zou kunnen

zijn. Mijn toenmalige vriendin was

in mijn ogen gewoon een uitzondering."

Lana: "Ik denk dat ik het voor het eerst

besefte toen ik porno aan het kijken

was, en plots doorkreeg dat ik meer

aandacht aan de vrouw gaf dan aan

de man. In het begin dacht ik dat ik me

gewoon meer kon associëren met haar

genot, maar achteraf begon ik toch

mijn seksualiteit in vraag te stellen. Toen

ik niet veel later verliefd werd op een

goede vriendin, was dat echt een eyeopener,

aangezien ik daarvoor alleen

crushes op jongens had gehad."

Arthur: "Ik was een serie aan het kijken

met een vriend die homo is, en hij

begon zowat speels te flirten. Ik dacht

dat het om te lachen was, tot hij zijn

hand op mijn kruis legde en vroeg of ik

een blowjob wou. Ik was eerst volledig

in de war, maar toen ik er verder over

nadacht, besefte ik dat ik dat eigenlijk

wel zag zitten. Ik was eerst heel zenuwachtig,

maar dat ging al snel voorbij en

laten we zeggen dat ik sindsdien nooit

meer helemaal hetero ben geweest."

Lukas: "Ergens heb ik altijd al geweten

dat ik bi was. Zelfs op de lagere school

wist ik dat ik zowel jongens als meisjes

leuk vond, hoewel ik er toen niet echt

aandacht aan besteedde. Het was pas

in het eerste of tweede middelbaar dat

ik er voor mezelf de stempel ‘biseksueel’

op heb gekleefd, maar op zich wist ik

het dus al veel langer."

2. Merk je een groot verschil tussen

seks met jongens of met meisjes?

Hannah: "Het is vooral na de seks dat

er een groot verschil is. Mannen vallen

vaak direct in slaap, terwijl ik met

meisjes echt nog uren kan knuffelen of

gewoon iets compleet anders kan gaan

doen."

Lana: "Ik kan het verschil tussen seks

met jongens en seks met meisjes, denk

ik, het best meten aan het aantal orgasmes.

Bij seks met meisjes kom ik veel

vaker klaar dan bij seks met jongens.

Seks met vrouwen is gewoon iets gemakkelijker

naar mijn gevoel, aangezien

je van hetzelfde geslacht bent en elkaar

dus veel beter aanvoelt."

Arthur: "De seks is verschillend, maar ik

heb niet het gevoel dat seks met het ene

geslacht beter of slechter is dan seks met

het andere geslacht. Uiteindelijk gaat

het voor mij vooral om de persoonlijkheid."

Lukas: "Als het over onenightstands

en verhoudingen van korte duur gaat,

hou ik meer van seks met mannen,

maar op lange termijn verkies ik toch

seks met vrouwen. Mannen voelen,

vanzelfsprekend, mijn lichaam veel

beter aan, maar seks met vrouwen is

vaak veel emotioneler, met veel meer

liefde."

3. Wat trekt je aan in jongens? Wat

trekt je aan in meisjes?

Hannah: "Over het algemeen vind ik

zowel bij jongens als bij meisjes zowat

dezelfde dingen aantrekkelijk. Ik val

op mensen met bruin haar, die liefst

eerder gespierd zijn, of alleszins toch

niet te mager. Meestal voel ik me iets

sneller aangetrokken tot jongens dan

tot meisjes, maar als het over serieuze

relaties gaat, dan blijft vooral karakter

belangrijk."

Lana: "Wat ik aantrekkelijk vind,

verandert vrij regelmatig. Op sommige

momenten kan ik mooie borsten echt

heel aantrekkelijk vinden, terwijl ik er

op andere dagen juist enorm hard naar

kan verlangen om met mijn hoofd op

een stevige borstkas te liggen."

Arthur: "Aangezien ik zelf een man ben,

vind ik het makkelijker om mijzelf te

associëren met de mannelijke anatomie,

en al het fysieke, waardoor ik me iets

sneller aangetrokken voel tot mannen.

Nochtans vind ik vrouwen ook heel

aantrekkelijk, doordat ze zoveel moeite

doen om er goed uit te zien, en omdat

ze vaak gracieus en elegant zijn."

Lukas: "Persoonlijkheid is voor mij belangrijker

dan uiterlijk, maar er zijn wel

verschillende dingen die mij aantrekken

bij jongens of meisjes. Ik val bijvoorbeeld

eerder op slanke dan gespierde

meisjes, terwijl ik bij jongens juist van

het omgekeerde hou. Ik hou ook van

lang haar bij meisjes, maar dat is iets

wat mij bij mannen nooit zou kunnen

aantrekken."

4. Merk je een groot verschil tussen

relaties met jongens of met meisjes?

Hannah: "ik vind het emotionele aspect

bij meisjes meestal iets fijner. Ik had in

het begin van mijn relatie veel moeite

om mijn vriend goed te kunnen inschatten,

en merk wel dat het stereotype van

'jongens zijn minder emotioneel' ergens

toch een beetje waar is."

Lana: "Vrouwen zijn emotioneler, terwijl

mannen meestal vrij rationeel zijn."

Arthur: "Mannen zijn vaak directer dan

vrouwen. Als een man zin heeft in seks,

of als er iets is dat hem dwarszit, dan zal

hij dat meestal gewoon laten weten. Bij

vrouwen moet je vaak tussen de lijnen

lezen om te begrijpen wat ze willen."

Lukas: "Vooral op emotioneel gebied

heb ik een verschil gemerkt. Mijn vriendin

zegt het direct wanneer er iets is dat

haar dwarszit, terwijl ik het gevoel heb

dat mijn ex-vriendjes soms maandenlang

dingen opkropten, vooraleer ze het

durfden te zeggen."

5. Zijn er bepaalde dingen die

mensen echt moeten weten over bi’s,

omdat ze er soms een fout beeld van

hebben?

Hannah: "Wanneer ik met iemand

aan het daten ben en vertel dat ik bi

ben, krijg ik soms uitspraken te horen

als 'Oei, nu moet ik schrik hebben voor

beide geslachten', maar dat is bullshit.

Het is niet omdat ik op zowel jongens

als meisjes val, dat ik mij aangetrokken

voel tot letterlijk elke man en elke

vrouw."

Lana: "Mensen vragen vaak wie 'de

man' is in onze relatie. Als ik met een

man zou willen zijn, dan was ik wel

gewoon voor een man gegaan. Bij ons

gaat het om twee vrouwen die zich allebei

vrouw voelen, het is echt niet chill

als mensen dan gaan uitzoeken wie van

de twee het mannelijkst is."

Arthur: "Wanneer ik vertel dat ik biseksueel

ben, zeggen mensen vaak dat ik

waarschijnlijk 'gewoon niet weet wat ik

wil', of dat het een fase is. Het is enorm

irritant dat andere mensen soms voor

mij lijken te bepalen wat mijn seksualiteit

is, alsof zij dat beter weten dan ikzelf."

Lukas: "Wanneer ik een relatie met een

meisje heb, dan wil dat echt niet zeggen

dat ik plots hetero ben geworden, in tegenstelling

tot wat veel mensen denken."

96


COLUMN SELM WENSELAERS

VERWACHTINGEN

Het is een zonovergoten Pinksterdag

en ik zit bij mijn zus en haar

vriend te barbecueën in de tuin

van hun rijtjeshuis in een Antwerpse

randgemeente. De rest

van de familie is er ook: mijn

ouders, mijn broer, zijn vrouw

en hun tweejarige peuter. We

hebben het over de finale van de

Mol, de volgende familie-uitstap en de

zwangerschap van mijn zus. Ik maak deel

uit van deze familie. Ze praten over hun renovatieplannen,

de echtelijke staat van hun buren en de

gewijzigde verkeerssituatie in het dorp. Ze wonen

allemaal binnen een straal van twee kilometer van

elkaar. Ik niet, ik stap diezelfde avond in de trein

naar Amsterdam, terug naar huis. Ik maak geen

deel uit van deze familie. En hoe blij ik ook ben

met mijn ongebonden leven, zonder koophuis,

met een creatieve baan en een druk sociaal leven,

toch spookt er op de terugrit een gedachte door

mijn hoofd: ik doe het niet goed. De blauwdruk

van het leven die mijn goedbedoelde ouders aan

me hebben meegegeven,

blijf ik nog steeds met me

meezeulen. Huisje-boompjebeestje,

het is de toetssteen

van mijn bestaan. Ik mis een

alternatieve leidraad voor

mijn leven, eentje die anders

is dan die van mijn broer en

zus. Anders dan die van mijn

oude klas- en studiegenoten,

die ik met een half oog op

Facebook blijf volgen.

Ik ben op zoek gegaan naar

dat alternatief en stapte

daarvoor telkens in een andere

trein. Achtereenvolgens

reed ik naar Antwerpen,

Berlijn en Amsterdam. Weg

van het dorp van mijn ouders, want ik wist dat ik

het daar niet zou vinden. Ontsnappen en ergens

anders opnieuw beginnen: ik heb het herhaaldelijk

gedaan. Als een slang die om de zoveel tijd een

oude huid afwerpt. In Antwerpen proefde ik voor

het eerst van een stedelijke omgeving en stapte ik

vertwijfeld over de drempel van het Roze Huis. In

Berlijn vond ik geborgenheid in de anonimiteit van

de grootstad en experimenteerde ik voorzichtig

met de manier waarop ik me aan de wereld toon.

“Ontsnappen en

ergens anders opnieuw

beginnen: ik

heb het herhaaldelijk

gedaan. Als een

slang die om de

zoveel tijd een oude

huid afwerpt”

In Amsterdam vond ik rust in

het anders zijn, te midden van

de veelheid aan alternatieve

verhalen. Een van de eerste

keren dat ik naar Amsterdam

reisde, was voor het tweejaarlijkse

filmfestival Transscreen.

Daar zag ik films over trans/

gender die me een veelheid aan

narratieven boden. Het publiek was

uiterst divers en accepteerde me meer dan

ik op dat moment mezelf kon aanvaarden. Vorig

jaar ben ik naar Amsterdam verhuisd. Het waren

de liefde en het werk die me in beweging brachten.

Hier vond ik de extended family waar ik zo naar

verlangde. Toen mijn ouders een keer op bezoek

kwamen, zagen ze enkel een overvolle stad met

toeristen en coffeeshops. Voor mij is het een warm

nest waar ik kwetsbaar mag zijn, zonder overbodige

huiden.

Stadtluft macht frei nach Jahr und Tag.

Dat principe gold in de Middeleeuwen voor onvrije

mensen die zich konden losmaken

van hun heer door

naar de stad te trekken. Na

een jaar en een dag in een

stad te wonen, konden ze

niet meer worden teruggebracht

naar hun oude leven.

Toch ben ik niet vrij. Althans,

niet mijn gedachten. Ik stap

af en toe op de trein naar

het dorp van mijn ouders

en proef er van mijn oude,

andere leven. Het leven dat

ik (nog) niet geleefd heb,

dat met kinderen, een hypotheek

en een pensioenplan.

Ik durf hen niet te vragen

of ze teleurgesteld zijn. Misschien

moet ik hen gewoon

vertellen over het nijpende woningtekort, de knipperlichtrelaties

van mijn collega’s en de gewijzigde

verkeerssituatie in de stad. Want dat is waar ik het

met mijn Amsterdamse familie over heb. Zoals te

verwachten valt.

Selm Wenselaers (1983) woont in Amsterdam

en werkt als dramaturg en theaterprogrammator.

Die schrijft een wisselcolumn met Gaea Schoeters.

Foto: Anneke Hymmen

97


QUEER ARTS VANDENBERGHE EN MEIRHAEGHE

Een middeleeuwse hofnar op de bühne

Op de scène van

Vooruit Gent staan

twee jonge mannen:

balletdanser Emiel

Vandenberghe en

Benjamin Abel Meirhaeghe.

De twee

hebben al een zestal

jaar een bijzondere

relatie. Ze houden

intens van elkaar.

Ondanks de jaloezie

en de tranen blijven

ze aan elkaars zijde

staan, want ze willen

elkaar niet kwijt. Met

alle gevolgen van

dien.

Tekst: Stijn Depoorter

Foto: Cato Van Rijckeghem

Die heftige, romantische plot is slechts één van de

ingrediënten in de afstudeervoorstelling van Benjamin

Abel Meirhaeghe. Samen met vijftien handgeschilderde

achterdoeken en een vleugelpiano op

scène gebruikt hij het grootse om het kleinste, het

intieme te verbeelden: de liefde. Specifiek een groteske

liefde en de pijn tussen twee mensen die elk

een ander soort gevoelens voor elkaar koesteren.

Meirhaeghe studeert niet alleen af aan de performance

opleiding aan Toneelacademie Maastricht,

hij is daarnaast een zelfverklaarde narcist en wannabe

contratenor. In 2016 kreeg hij bekendheid

met zijn eerste album My Inner Songs, eveneens

een directe liefdessneer naar Vandenberghe.

Meirhaeghe zingt op het snijvlak tussen ironie

en oprechtheid. Zijn hoge contratenorstem, in

combinatie met de elektronische tonen van Alien

Observer, raakt de luisteraar. Vorige zomer stond

Meirhaeghe met zijn opera Mea Big Culpa op het

Antwerp Queer Festival. Meirhaeghe vergelijkt zich

graag in alle opzichten met een middeleeuwse

hofnar.

“De nar was een gebochelde verschijning die

enerzijds het hof vermaakte, en anderzijds zonder

schroom er ongeremde kritiek kon over uiten. Vol

ironie en dubbelzinnigheid zingt hij eigenlijk een

lofrede over zichzelf. Hij heeft een uitzonderlijke

poëtische politieke positie en wordt daarvoor betaald

door de koning zelf. De nar is het toonbeeld

van redeloze, driftige en kritische onbeschaafdheid.

Hij is het toonbeeld van bewuste dwaasheid. De

nar is koning.”

Queer thematiek keert regelmatig terug in Meirhaeghes

werk, maar toch is hij daar niet bewust

mee bezig. “Er is niks universeler dan de liefde

tussen twee mensen. Ik ga ervan uit dat het geslacht

van die personen niet uitmaakt”, stelt hij. “Er

wordt gezegd dat kunst een platform is waar alles

mogelijk is. Laten we daar ook naar handelen. Niet

enkel in de kunst, maar ook in de realiteit.”

“Ik weiger om naar gayparty’s te gaan. Samenhokken

is zelden een goed plan. Het bevestigt ergens

de heersende problematiek van ‘wij tegen zij’.

Het vacuüm van gelijkgestemden is een veiligheid.

Het toont dat we in wezen angst hebben voor ‘het

andere’”, besluit Meirhaeghe.

Deze zomer toert Meirhaeghe door Nederland met

zijn nieuwe album MY PROTEST. Vandenberghe

danst in het Badische Staatsballet Karlsruhe.

benjaminabelmeirhaeghe.tumblr.com

98


ADVERTENTIE

DE WEG

VOORUIT

VOOR

IEDEREEN.

cdenv.be/regenboognetwerk

STAP MEE OP

DEWEGVOORUIT.BE


ADVERTENTIE

Veilig jezelf kunnen zijn,

waar je ook komt

Vandaag vechten holebi’s nog dikwijls tegen onbegrip en afwijzing,

tegen homofobe pesterijen of regelrecht geweld. Dat is onaanvaardbaar.

Ook in jouw stad of gemeente neemt de N-VA het voortouw in het gevecht tegen

vooroordelen en uitsluiting. Want elke Vlaming verdient de vrijheid om zichzelf

te kunnen zijn. Altijd en overal. Kies tijdens de gemeenteraadsverkiezingen

van 14 oktober voor een veilig Vlaanderen waar iedereen zich thuisvoelt.

Stem N-VA.

Ontdek onze standpunten op n-va.be.

“Bouw samen met ons

aan een Vlaanderen waar

iedereen zich veilig voelt.”

— Lorin Parys, lijsttrekker Leuven

en Zuhal Demir, lijsttrekker Genk

Veilig thuis in een welvarend Vlaanderen

More magazines by this user