Support Magazine april 2019

virtumedia

SUPPORT

magazine

Magazine over leven, wonen en werken met een lichamelijke beperking

In gesprek met hoofdredacteur Support Magazine

Tamara van Ark over gelijke beloning

www.supportmagazine.nl

2 2019

Check de specs!

Elektrische rolstoelen op een rij

Powerchairhockey

Meer dan sporten alleen


Colofon

MAGAZINE OVER LEVEN, WONEN EN WERKEN MET EEN

LICHAMELIJKE BEPERKING WWW.SUPPORTMAGAZINE.NL

HOOFDREDACTEUR Monique Wijnen | +31 (0)6 23 68 07 94 |

mwijnen@virtumedia.nl

EINDREDACTEUR Pauline Montfoort | pmontfoort@virtumedia.nl

INTERNETREDACTEUR Rick Heijmans | rheijmans@virtumedia.nl

AAN DIT NUMMER WERKTE MEE

Ad van Gaalen | Alette Borger | Jetze Plat | Eelke Kelderman |

Rick Heijmans | Robin Wubben | Paul Waaijers | Monique

Velzeboer | Michael Teeuwen | Rob Glas | Tijn Huttenhuis | Hans

van Vinkeveen | Tinus Bouwmeester | Richard van Herwaarden

ADVERTENTIE-EXPLOITATIE

Yvonne van Veenendaal | +31 (0)30 307 22 49 |

yvanveenendaal@virtumedia.nl

MEDIA-ORDER / TRAFFIC

Angela Hoen | +31 (0)30 691 33 12 | traffic@virtumedia.nl

MARKETING

Anna ten Brinke | +31 (0)30 691 38 35 | atenbrinke@virtumedia.nl

ABONNEMENTEN

Abonnementen kunnen elk moment ingaan en worden na de

afgesproken abonnementsperiode (één of twee jaar) automatisch

met een jaar verlengd. Opzeggen kan tot twee maanden voor de

afgesproken abonnementsperiode, en daarna per drie maanden.

Abonnementsprijzen

Nederland en België: € 29,99 voor een jaarabonnement,

eerste jaar voor € 19,99. Overige landen: € 35,99 voor een

jaarabonnement. Digitaal: € 25 voor een jaarabonnement.

Collectief abonnement op aanvraag | +31 (0)30 691 38 35 |

Losse nummers: € 7 incl. verzendkosten. Prijzen zijn incl. BTW en

bij automatische incasso. Bij betaling via een factuur bedragen de

administratiekosten € 4,45 excl. BTW.

U ontvangt het blad als abonnee van Support Magazine. Hierdoor

wordt uw abonnement steeds stilzwijgend met een jaar verlengd.

Opzegging kan telefonisch, schriftelijk of per mail plaatsvinden.

Support Magazine is onderdeel van Virtùmedia B.V.

Virtùmedia B.V. legt van abonnees gegevens vast voor de uitvoering

van de (abonnements)overeenkomst. Deze gegevens

kunnen gebruikt worden om u te informeren over relevante

diensten en producten. Lees hier hoe we met uw persoonsgegevens

omgaan www.virtumedia.nl/privacy-statement.

ABONNEMENTENADMINISTRATIE

+31 (0)85 040 74 00 | klantenservice@virtumedia.nl

VERSCHIJNINGSFREQUENTIE 6 keer per jaar. Abonnees

ontvangen daarnaast de Support Magazine Vakantie-editie als

7e editie.

6

Het Nationaal Team Powerchairhockey

in volle actie.

20

VORMGEVING Twin Media, Culemborg | Maarten Bosch

DRUK Veldhuis Media, Raalte

ISSN 1569-3228

REPRODUCTIE

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag

worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd

gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm

of op enige wijze, hetzij elektronisch, hetzij mechanisch,

door fotokopieën, opnamen of enig andere manier, zonder

voorafgaande schriftelijke toestemming.

UITGEVER Roeland Dobbelaer

Uitgave van Virtùmedia B.V.

Postbus 595, 3700 AN Zeist

Vergelijk heel veel elektrische rolstoelen

in één oogopslag.

2 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


nr. 2 april 2019

24

Het pas geopende Daan Theeuwes Centrum heeft het nieuwste van het

nieuwste qua interactieve toestellen.

28

En verder

Voorwoord Monique Wijnen

Mens & Auto Linda Visscher

Products & More – Sport

Column Jetze Plat

Laura de Vaan over haar carrières

Interview staatssecretaris SZW Tamara van Ark

De woning van Roel Korterink

Welzorg Auto op Maat – Rijden met een beperking

Column Alette Borger

Nino, de Wheelchair in Balance Inge Martens

Handreiking Inkoop Hulpmiddelen, ook voor u

SHINE Passie in beeld Maarten Jorissen

Column Pauline Montfoort

05

09

10

11

12

14

17

18

31

33

34

36

39

Lily Kenter ging paragliden met Stichting

de Hinkelaar. ‘Hoezo, kan niet?’

Volgende keer

In Support Magazine nummer 3 veel aandacht voor een maatje meer. Welke

hulpmiddelen kun je zoal gebruiken wanneer je zwaarder bent? Denk bijvoorbeeld

aan rolstoelen, tilliften, maar ook aan bedden en andere woongerelateerde

producten. Wanneer het juninummer verschijnt, is het bijna

zomer. We zetten een aantal zonnige fashionitems voor je op een rij.

Verder: waar kun je bij jou in de buurt sporten? En een intrigerend verhaal

over de maakbaarheid van het leven. Want al doe je nog zo je best, soms

moet je dealen met de ellende die je overkomt.

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

3


NIEUW in Nederland

U kunt langer thuis blijven wonen!

Voor het eerst een hoog-laag bed en

boxspring in -1. Wie wil er nu een

‘ziekenhuis-achtig’ bed in huis?

Ervaar het heerlijke comfort van een

echte boxspring en het gemak van een

zorgbed thuis en dat dan ook nog in

een huiselijke sfeer! Keuze uit div. kleuren

en 17 verschillende maten, want

alles is maatwerk!

Wegens overweldigend succes nu een

tijdelijke actie; maak vrijblijvend een

afspraak bij u thuis!

Maak gebruik van de actie: lever uw

oude bed in en ontvang tot max € 500,-

retour bij aanschaf van een hoog-laag

boxspring. Vraag naar de voorwaarden.

Onze leverancier doet mee

aan het beste idee 2019!

Red Dot Awards.

Nu een hoog-laag-boxspring ter introductie al voor

€ 1995,- * i.p.v. € 3995,-

*Excl. matras. Maat o.b.v. 80x200cm

Tillift alsmede zijrekken geschikt!

Bel 06 419 50 486 - www.seniobed.nl


VOORWOORD

Ga niet op voorhand akkoord

met een eenheidsworst

Heb je een elektrische rolstoel nodig? Dan komt je gemeente, of UWV, in eerste

instantie veelal met een eenheidsworst over de brug. Een ‘goedkoopst adequate’

versie. Ben je niet bekend in deze wereld? Dan ben je in de aap gelogeerd. Ga je al

iets langer mee of ben je goed op de hoogte? Dan weet je dat het de moeite loont

om zelf te onderzoeken wat er aan stoelen op de markt is.

In deze editie van Support Magazine hebben we heel veel elektrische rolstoelen

voor je op een rij gezet, zowel de voor- als achterwiel aangedreven rolstoelen als

de midwheelers. In één oogopslag kun je al die elro’s vergelijken op het gebied van

snelheid, actieradius, draaicirkel et cetera. Heb je een model op het oog? Dan kun

je de leverancier vragen of je die mag uitproberen.

Heb je nog geen idee wat voor een rolstoel je zou willen en wil je eens kijken wat

er zoal aan elektrische (sport)rolstoelen rondrijdt? Ga dan bijvoorbeeld eens langs

bij een competitiedag van powerchairhockey, meer hierover lees je op de volgende

pagina.

Ben je eruit? Dan hier goed nieuws! Gemeenten hebben vanuit de Vereniging van

Nederlandse Gemeenten een vernieuwde Handreiking Inkoop Hulpmiddelen gekregen.

Hierin staat hoe de Wmo toegepast moet worden qua hulpmiddelen, met jou

als eindgebruiker op een centrale plaats! ‘De functionaliteit en bruikbaarheid voor

de aanvrager moet leidend zijn,’ zo staat er. Lees achterin het magazine meer over

dit document.

Naast de Wmo-Powerkaart van Support Magazine is de vernieuwde Handreiking,

die te downloaden is via de site van de VNG, een waardevol instrument voor jou

om precies die stoel vergoed te krijgen waarmee je echt geholpen bent!

Zelf heb ik de afgelopen maanden ook weer zo’n intensief proces doorleefd in

aanloop naar een nieuwe elektrische werkrolstoel. Ik vind het altijd weer een

uitdaging om duidelijk te zijn over wat ik wil en vooral over wat ik niet wil. En dan

die onzekerheid over wat de instantie uiteindelijk gaat beslissen! Die afhankelijke

positie is killing.

Gelukkig kan ik weer opgelucht ademhalen, want ik heb akkoord gekregen van

UWV voor een Wheelchair in Balance-stoel, zo’n geavanceerde elektrische rolstoel

met Segway-technologie. Momenteel wordt mijn nieuwe, super compacte, wendbare

en sterke stoel aangepast, zodat ik zelf vanaf de grond kan instappen en ik

met mijn voeten op tafel kan komen. En da’s handig, als je zoals ik alles met je

voeten doet.

Monique Wijnen

Hoofdredacteur

Support Magazine

m.wijnen@vakbladen.com

Monique Wijnen

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

5


SPORT

Powerchairhockey

is veel meer dan sport

Sporten is voor iedereen belangrijk. En zeker voor mensen met een

zware beperking. Mensen met een progressieve spierziekte, met een

anderswerkend lichaam. Dick Cochius (50 jaar) kan erover meepraten.

Hij heeft de progressieve spierziekte SMA. Vanaf zijn ruggenmerg gaan

er geen impulsen naar de zenuwen in zijn lichaam. En toch is sport zijn

leven. De sport powerchairhockey, om precies te zijn.

Dick Cochius, een grote

naam binnen de powerchairhockeywereld.

Powerchairhockey – tot voor kort ook bekend

als e-hockey – wordt gespeeld in een elektrische

rolstoel door spelers met een zware handicap.

Het is zo ongeveer de enige sport waaraan sporters

in een elektrische rolstoel in teamverband

mee kunnen doen. “Als je een elektrische rolstoel

kunt bedienen, kun je meedoen,” legt Dick

gechargeerd uit. “En dat is belangrijk. Je hoeft

echt niet meteen het Nederlands team te halen;

als je maar mee kunt doen. Dus kun je een elektrische

rolstoel bedienen, dan kun je sporten. De

een speelt regionaal, de ander landelijk en weer

een ander haalt het Nederlands team.”

Binnen de powerchairhockeywereld is Dick

een grote naam. Tussen 1998 en 2008 was hij

bondscoach van het Nederlands team. Tien jaar

lang was Oranje ongeslagen. En sinds kort is

hij terug als coach van het nationale team – het

bloed kruipt nou eenmaal waar het niet gaan

kan. Powerchairhockey zit al zo’n veertig jaar

in zijn bloed. “Ik kwam met de sport in aanraking

toen ik elf, twaalf jaar was,” blikt Dick

terug op zijn jeugd in Arnhem. “Dat was eind

jaren zeventig, begin jaren tachtig bij vereniging

Stick Drivers. Die bestaat inmiddels niet meer.

Het was een heel andere tijd. Sporten werd aan

mensen met een beperking als de mijne afgeraden:

het was gevaarlijk, we zouden moe kunnen

worden, had het lichamelijk gezien wel zin om

mensen met zo’n beperking te laten sporten?

Die sfeer was er nog. Gelukkig is dat stigma van

‘zielige sporters’ wel grotendeels verdwenen.”

Voortrekkersrol

Tot 1996 speelt Dick zelf op het hoogste niveau,

dat zich stapje voor stapje ontwikkelde van regionaal

naar nationaal en uiteindelijk zelfs internationaal.

Pas na zijn actieve carrière komt het

powerchairhockey voor landenteams echt van

de grond. Nederland wint de allereerste World

Games, daarna worden er zogenaamde vierlandentoernooien

gehouden en vanaf 2004 de eerste

wereldkampioenschappen en Europese kampioenschappen.

En Nederland heeft internationaal

jarenlang een voortrekkersrol. Oranje wint alle

vier EK’s sinds 2005 en staat op WK’s altijd op

het podium; in 2014 zelfs met goud om de nek.

Allemaal prachtige prestaties, maar het is niet

waar Dick – in figuurlijke zin – harder van gaat

lopen. Nee, powerchairhockey is voor hem meer

6 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Zelf powerchairhockeyen?

Powerchairhockey wordt in Nederland door

ongeveer 370 spelers gespeeld. Er zijn 22 verenigingen

die de sport op dit moment in Nederland

aanbieden. Deze clubs spelen in een regionale

competitie (1e tot 3e klasse, verdeeld over 3 regio’s)

of in de nationale Hoofd- of Overgangsklasse.

Of je nou in Groningen woont, in Zee land

of in Limburg: er is altijd wel een vereniging in

jouw buurt te vinden. Meer informatie vind je

op de website van de Koninklijke Nederlandse

Hockey Bond:

www.knhb.nl/kenniscentrum/

hockeysoorten/aangepast-hockey.

dan dat. “De spelers zijn allemaal mensen met

een zware beperking; mensen die op wat voor

manier ook een achterstand hebben in het leven,”

zegt Dick uit eigen ervaring.

Groeien

“Meestal zijn ze heel beschermd opgegroeid,

hebben ouders ze heel erg onder hun arm meegenomen.

En door de sport zie je zo iemand dan

helemaal opbloeien. Zelfvertrouwen, teamwork,

communicatie en doorzettingsvermogen zorgen

ervoor dat iedere sporter zich beter ontwikkelt

als persoon en zo ook de maatschappelijke zelfredzaamheid

vergroot. Denk daarbij aan zelfstandig

wonen, scholing en werk.”

Dick durft nog wel een stapje verder te gaan:

“Ja, je zou zelfs kunnen zeggen dat ze volwassen

worden. En de sport dient ook als een soort in-

formatieplatform. Als de een iets geregeld krijgt,

vraagt de ander: joh, hoe heb jij dat gedaan? Tot

aan het halen van een rijbewijs of gaan studeren

toe. Spelers leren van elkaar. Binnen de sport

én erbuiten. Sport is het middel om verder te

komen in de maatschappij. Natuurlijk ben je

afhankelijk van hoe ouders met dat soort ontwikkelingen

omgaan, zeker als je praat over

kwetsbare jonge kinderen. Ouders moeten dan

op enig moment ook los durven laten en zo’n

kind durven laten genieten van sport.”

Tussen 2008 en nu blijft Dick betrokken bij

de sport. Niet meer op (inter)nationaal niveau,

maar in zijn eigen stad Arnhem. Daar maakt

hij zich hard voor de verhuizing van powerchairhockey

van de ISVA (Invaliden Sportvereniging

Arnhem) naar Hockeyclub Upward.

“We horen erbij,” zegt hij trots. “Het is niet zo

dat wij nou ineens tussen de valide hockeyers

spelen, maar organisatorisch horen we erbij. En

de powerchairhockeyers spelen nu in een tenue

van een hockeyclub. Dat lijkt iets kleins, maar

telt wel mee.” En veel meer hockeyverenigingen

hebben de elektrischerolstoelvariant inmiddels

omarmd.

»

Het Nationaal Team

Powerchairhockey in

volle actie.

“Spelers van het Nederlands

team zijn inspiratiebronnen,

die laten zien wat er

met hun beperking

mogelijk is.”

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

7


SPORT

Spelregels

Powerchairhockey wordt gespeeld in teams

van vijf spelers, op een veld dat het best te vergelijken

is met dat van ijshockey. Elke speler

vertegenwoordigt, op basis van zijn beperking,

een aantal punten, variërend van 0,5 tot 4,5. In

totaal mogen er per team maximaal 12 punten

tegelijk op het veld staan. Om de kunststof bal

te verplaatsen, gebruik je een handstick, die

lijkt op een ijshockeystick, of en een T-stick: een

stick in de vorm van een T, die aan de rolstoel

bevestigd zit. Deze stick is vooral bedoeld voor

spelers die niet de spierkracht hebben om een

handstick te gebruiken.

Powerchairhockey wordt gespeeld in teams van vijf spelers.

Elke wedstrijd bestaat uit twee helften van 20

minuten zuivere speeltijd. Bij elke fout of doelpunt

wordt de klok stilgezet. De scheidsrechter

heeft een groene, gele en rode kaart op zak.

Groen is een waarschuwing, geel betekent dat

een speler 2 minuten aan de kant moet zitten

en rood betekent definitieve uitsluiting, net als

bij voetbal.

En tot slot: er geldt een snelheidslimiet voor de

elektrische rolstoelen van 15 kilometer per uur.

Overtreedt een speler die snelheid, dan krijgt hij

een rode kaart.

De handstick lijkt op een ijshockeystick.

“Je hoeft echt niet meteen

het Nederlands team te

halen; als je maar mee

kunt doen”

Een rentree als bondscoach was nooit zijn doel,

maar toen hij na het WK van vorig jaar gevraagd

werd, kon hij geen ‘nee’ zeggen. En nu

wil Dick met Oranje terug naar het allerhoogste.

“Een derde plaats op een WK klinkt misschien

als een mooie prestatie,” vertelt hij, “maar als ik

zie wat voor potentie we hebben, dan is dat niet

goed genoeg.”

Nieuw bloed

Hij wijt het aan te lang doorgaan met dezelfde

selectie. Dick: “In iedere sport geldt die wet: als

er niet op tijd nieuw bloed toe gevoegd wordt,

worden je prestaties vanzelf minder. De sport

heeft zich internationaal ontwikkeld, maar de

voorsprong die we altijd gehad hebben én de

invloed die we op internationaal niveau hebben

gehad, werden minder. Andere landen werden

sterker en sterker. Dat is alleen maar goed, maar

dan moet je als Nederland wel zorgen dat je óók

blijft groeien. Je moet niet blijven hangen op het

succes van het verleden.”

Naast ‘terug naar de top’ wil Dick dat zijn team

ook bekender wordt. Ook om zo weer nieuwe

spelers te vinden. Want dat is een probleem.

Dick legt uit: “Dat heeft ook te maken met de

verbeterde leefomstandigheden voor mensen

met een handicap. Vroeger kwam je iedereen

met een handicap tegen op mytylscholen. Ik ging

zelf vroeger in elke pauze hockeyen met vriendjes.

Maar omdat de populatie van mytylscholen

zo veranderd is, vind je nieuwe spelers niet zo

makkelijk.” Maar bekendheid dient niet alleen

de sport, concludeert hij: “In de maatschappij

zijn er voorbeelden nodig waar sporters zich

mee kunnen identificeren. Dat geldt zeker voor

powerchairhockey! Spelers van het Nederlands

team zijn inspiratiebronnen, die laten zien wat

er met hun beperking mogelijk is.”

Tekst: Robin Wubben

Actiefoto’s: Maikel Teeuwen

»

8 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Mens & auto

Linda Visscher

Foto’s: Tijn Huttenhuis

Op de Supportbeurs voor het eerst zelf achter

het stuur, weet Linda Visscher (27) het zeker:

voor deze vrijheid zet ze alles op alles. “Ik

wilde zó graag zelf autorijden. Ik studeerde Bedrijfskunde

aan Hogeschool Saxion in Enschede

en diende een aanvraag in bij UWV. ‘Haal eerst

je propedeuse maar,’ was de reactie. Ik heb dit

gedaan en ging heen en weer met de taxi. Ondertussen

had ik van alles op juridisch gebied

uitgezocht om mijn droom te verwezenlijken.

En de aanhouder wint.”

In het derde jaar krijgt Linda eindelijk akkoord,

maar ze moet nog wel medisch gekeurd worden.

“Best een spannende factor, aangezien ik

een hersenbeschadiging heb. Bij Bever nam een

man van het CBR de rijtest af, met de bijbehorende

noodstop. Was mijn reactievermogen goed

genoeg? Gelukkig wel. En ook mijn spasmes

kwamen niet tot uiting in mijn armen met autorijden,

dus mocht ik beginnen met rijlessen.”

Linda lacht. “Het besturen van een bus is wel

even wat anders dan de rolstoel. Toen ik de

joystick van de aangepaste lesbus achteruit

trok – met de bedoeling achteruit te gaan – gingen

we vol in de remmen. Schrikken natuurlijk,

maar dat doe je maar één keer.”

Na veertig lessen haalt Linda in één keer haar

rijbewijs en wordt haar blauwe bruikleen

Sprinter besteld. “Deze ging meteen naar Bever

Andelst. Toen ik daar voor het eerst kwam, was

de binnenkant compleet gestript. Kwam dit wel

goed!? ‘Het wordt eerst erger, voordat het beter

wordt,’ beloofde de monteur. Ze hebben netjes

en kundig alle aanpassingen aangebracht en

– heel belangrijk – alles mooi afgewerkt. Met één

druk op de knop gaan de achterdeuren open en

komt de lift eruit. Eenmaal in de auto staat mijn

rolstoel bevestigd in een lock. De 4-weg joystick,

de Joysteer, waarmee ik stuur, gas geef en rem,

bedien ik met rechts. Links heb ik een paneel

met allerlei bedieningsknoppen. Ik weet nog

goed dat ik voor het eerst helemaal alleen de

weg op ging, letterlijk mijn vrijheid en zelfstandigheid

tegemoet. Een fantastisch moment!”

“De jarenlange strijd om

zelfstandig en vrij te zijn,

is me dubbel en dwars

waard geweest”

De Sprinter is best groot. “Zeker. Dit was in het

begin wel wennen, maar al snel werd de bus

een verlengstuk van mezelf. Ik ben juist blij met

de ruimte. Soms ben ik net de buurtbus. Als ik

met vriendinnen op stap ga, maakt een tas meer

of minder niet uit. Voor mijn werk – ik ben hr-adviseur

bij Hogeschool Saxion – biedt een grote

bus ook uitkomst. Ik reis regelmatig heen en

weer tussen de locaties Enschede en Deventer,

ik hoef hierbij niet op de tijd te letten en neem

met gemak collega’s en allerlei spullen mee. En

mijn elektrische sportrolstoel voor E-hockey kan

makkelijk mee achterin en zelfs dan heb ik nog

ruimte voor extra bagage. Ideaal!”

Ans van den Broek:

Wat fantastisch dat de

aangepaste auto Linda

zoveel meer vrijheid

geeft! Daar werken we

met Bever graag aan

mee.

Deze pagina wordt u

aangeboden door

BEVER AUTOAANPASSINGEN

WWW.BEVERAUTOAANPASSINGEN.NL

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

9


PRODUCTS & MORE SPORT

Kies de sportrolstoel die bij je past!

Commandeur Revalidatie Techniek komt met een nieuwe elektrische sportrolstoel

van Nederlands fabrikaat: de Warrior Sport. “Qua elektrische sportrolstoelen

is onze Quantum Ultra een fantastische rolstoel,” vertelt Paul Commandeur,

“naast dat je er goed in kunt sporten, is deze stoel fijn om erbij te hebben als

reservestoel. Maar wil je echt in de hoogste klasse sporten dan is de nieuwe

Warrior ideaal.”

Vanaf het moment dat Commandeur de eerste sportrolstoel leverde,

in januari 2005, zijn ze bij veel competitiedagen van rolstoelhockey

aanwezig geweest. “Even een praatje maken, bandjes oppompen of

een andere vorm van onderhoud plegen,” licht Paul toe. “In al die jaren

hebben we veel sportrolstoelen gezien, elk met de eigen voor- en nadelen.

Niet alleen snelheid, acceleratie en de mogelijkheid om kort en snel te

kunnen draaien zijn belangrijk, maar ook de wensen en de behoeften van de

spelers zelf. Aan de hand van een door ons gemaakte inventarisatielijst en wat schetsen zijn de mensen

van Scout Mobility – een nieuwe Nederlandse fabrikant – aan de slag gegaan. Het resultaat is de Warrior,

we zijn er enorm blij mee. De stoel heeft alles waar een sportrolstoel aan moet voldoen. Denk aan een

makkelijke ontgrendeling van de achterbrug, waardoor je een drempel kunt nemen of de rijplaat van de

auto op kunt. En de Warrior is ruim instelbaar, dus voor iedereen geschikt te maken. De stoel is star en

draait heel licht. Daardoor verbruikt hij minder stroom, zodat je meerdere wedstrijden kunt spelen zonder

op te laden. Alle pluspunten van diverse sportrolstoelen hebben we in dit model samengevoegd.”

Voor een speciale besturing, werkblad op maat of een orthese kan de klant ook bij Commandeur terecht.

Paul: “Wij zitten al 25 jaar in het vak en zijn distributeur voor diverse rolstoelfabrikanten. Het maken van

een mooie, totaal aangepaste rolstoel voor de gebruiker geeft ons echt veel voldoening.”

www.commandeurrevalidatietechniek.nl

Sticks en ballen

Powerchairhockeyers gebruiken lichtgewicht materialen

die ook bij floorball gebruikt worden: kunststof sticks en een

zachte plastic ‘gaten’-bal. Deze sportmaterialen zijn o.a. te koop

bij de online winkel Sportshop.com. Je vindt er bijvoorbeeld de ‘Raw

Concept 27 Jap Oval Links’-stick van Fat Pipe, die ook voor rechtshandige

spelers verkrijgbaar is. Deze superlichte Fat Pipe heeft een gebogen

shaft met een gewicht van slechts 100 gram en is voorzien van het nieuwe

Bone-blad. Via onderstaande link is een ruime keus te vinden in sticks en

accessoires als ballen, sticktassen en grips.

www.sportshop.com/nl

10 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


De motor zo groot mogelijk maken

Donderdag 13 juni is het zover: de zevende editie van de HandbikeBattle! Een

heel bijzonder evenement, waar ik al eerder over geschreven heb. Ruim honderd

voornamelijk onervaren personen die meestal net ‘uitgerevalideerd’ zijn, gaan

de uitdaging aan om in Oostenrijk een 20 kilometer lange tocht bergopwaarts te

fietsen. Op de handbike dus. Telkens als ik een video van dit evenement zie, krijg

ik kippenvel. Kippenvel omdat er zoveel bijzondere dingen gebeuren in die week,

maar zeker ook in de voorbereiding.

In deze periode mag ik namens het Move Forward-project diverse centra bezoeken

om mijn ervaringen te delen en op die manier een kleine bijdrage te leveren aan

de grote uitdaging die de deelnemers aangaan. Als topsporter vind ik het natuurlijk

gaaf als ze rond de 2 uur boven zien te komen, omdat dit erg snel is. Maar

misschien vind ik het stiekem wel extra bijzonder wanneer ze na 4 of meer uur

arriveren. Zo’n gevecht, zoveel grenzen die verlegd worden. Dit alles heeft natuurlijk

ook veel te maken met de functies die de handbiker al dan niet heeft. Een diepe

buiging voor deelnemers met een zeer hoge dwarslaesie, of soms zelfs een spierbeperking

in de armen, die tóch bovenkomen! Het is al meerdere keren gebeurd

dat iemand de eerste keer met elektrische ondersteuning naar de top reed, om dit

een jaar later zonder die ondersteuning te doen. Grenzen verleggen, het maximale

uit het lichaam halen, en een enorm leerproces doormaken. Dat is heel veel waard

voor de rest van het leven.

Tijdens het bijwonen van de trainingen probeer ik de deelnemers zo goed mogelijk

voor te bereiden op wat komen gaat. Scherp maken waar nodig. Want net als bij

zoveel dingen geldt: hoe beter de voorbereiding, hoe makkelijker je het doel kunt

behalen. Op welk niveau dan ook. De afstelling van de handbike, het juiste verzet

leren kiezen en de totale controle over de handbike krijgen. En uiteindelijk natuurlijk

ook goed trainen om ‘de motor’ zo groot mogelijk te maken en zoveel mogelijk te

leren.

Persoonlijk ben ik de laatste tijd ook hard bezig geweest om mijn motor weer iets

te vergroten voor een mooie uitdaging. Op 13 maart deed ik een aanval op het

werelduurrecord handbiken. In één uur zoveel mogelijk kilometer handbiken op de

wielerbaan van Alkmaar. Het record stond op 42,165 kilometer dus hier moest ik

overheen om mijn doel te behalen. En dat lukte, met 44,749 kilometer reed ik elf

rondjes meer dan het vorige record. Het was een mooi event om mij op te focussen

en daarna verder te werken richting de Paralympische Spelen van Tokio in 2020.

Hopelijk vindt u ook een mooi doel om voor te werken, iets om naar uit te kijken.

Nee, dit hoeft zeker geen sport te zijn. Het kan ook juist het mogelijk maken van

dagelijkse dingen zijn. Soms kan sport hierin wel een helpende hand bieden, net

als voor die ruim honderd personen die de top van de ‘onmogelijke berg’ in Oostenrijk

gaan halen!

Jetze Plat is 27 jaar

geleden geboren met een

afwijking aan zijn benen.

Op zijn twaalfde reed

hij zijn eerste wedstrijd

handbiken en groeide

door tot de wereldtop. Met

twee medailles in twee

verschillende sporten

– handbiken en triathlon –

waren de Paralympische

Spelen 2016 in Rio de

Janeiro zeer succesvol

voor Jetze. In 2017 werd

hij wereldkampioen

handbiken én triathlon,

finishte hij een Ironman

in recordtijd, en werd

hij uitgeroepen tot

Paralympische Sporter van

het Jaar.

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

11


SPORT

Handbikester Laura de Vaan,

sneller dan haar schaduw

Als het om de sportieve staalsoorten ‘goud’, ‘zilver’ en ‘brons’ gaat, overvalt

handbikester Laura de Vaan altijd een zekere competitieve ‘hebberigheid’.

Maar hoe plooit zij haar sportieve paralympische carrière – inclusief

bijbehorend strak trainingschema – met haar werk bij NOC*NSF?

“Het is

allemaal

zo leuk

om te

doen”

Wie het sport-cv van Laura bestudeert,

treft daar een aanzienlijke hoeveelheid zilver,

brons maar ook goud aan. Een mooie blinkende

sportloopbaan, die begon in 2004. In feite

lag het startsein daarvan in 1996 en wel - heel

apart - in de vorm van een misstap op een trap.

Gevolg van die misstap: complex regionaal

pijnsyndroom (CRPS1). Met in het kielzog van

deze diagnose verschijnselen als bijvoorbeeld

verminderde spierkracht in been en voet en dus

verminderde mobiliteit. Nu is Laura met haar

Brabantse goedlachsheid allesbehalve een stilzitter,

dus al vrij snel begon ze met rolstoeltennis.

In 2004 werd het tennisracket vervangen door

de ‘handtrappers’ van haar handbike. Krap één

jaar later harkte ze tweemaal brons binnen bij

de Europese kampioenschappen wegwedstrijd

en tijdrit. Over een snelle acceleratie van een

sportcarrière gesproken!

In 2008 kwam ze voor Nederland uit op de Paralympische

Zomerspelen in Peking en behaalde

daar een vijfde plaats. Na de wereldkampioenschappen

2009 in het Italiaanse Bogogno,

keerde zij met zilver en brons huiswaarts. In

2011, 2015, 2017 en 2018 werd ze winnaar van

de wereldbeker in haar klasse. Op de Paralympische

Spelen te Londen in 2012 won ze brons

op het onderdeel tijdrit en zilver op het onderdeel

wegwedstrijd.

Na de WK Tijdrijden in het Zwitserse Notwill in

2015 werd ze wereldkampioen tijdrijden en kon

ze naast de gouden medaille tevens de zilveren

medaille op het onderdeel wegwedstrijd in haar

gestaag voller lopende prijzenkast draperen. Op

de Paralympische Spelen in Rio in 2016 won

ze brons en zilver. Voorlopige hekkensluiter van

deze file aan overwinningen is de WK 2018 in

het Italiaanse Maniago. Daar werd ze wereldkampioen

tijdrijden en kon ze met de zilveren

medaille - gewonnen met een wegwedstrijd - in

haar spreekwoordelijke fietstas weer richting

woonplaats Den Bosch koersen.

In het ‘rood’ gaan

Als je de Formule 1-rijder wilt zijn onder de

handbikers, dan vereist dat – naast een hardstalen

wil om te winnen – ook een disciplinair trainingsschema.

Hoe doet De Vaan dit naast haar

baan als data-analist bij de NOC*NSF?

Laura: “Ik train een keer of acht in de week. De

duur van de zwem-, kracht-, of handbiketraning

varieert van één tot drie uur. Nu werk ik bij

NOC*NSF in Arnhem, dus op mijn werkdagen

train ik op Papendal. Dan maak ik weliswaar

12 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


lange dagen, zeker omdat ik vóór de ochtendfile

al op pad ga en pas na de avondspits weer

van Arnhem naar Den Bosch rij, maar het is

allemaal zo leuk om te doen. Je wordt moe,

maar tegelijkertijd ook fitter. De bloktraining

bijvoorbeeld bestaat uit intensieve korte stukjes

handbiken, waarbij ik echt even in het ‘rood’

ga en dan weer een stuk rustig aan doe om te

herstellen. Maar ook een duurtraining, waarbij

het niet om snelheid gaat, maar om kilometers

maken, zijn heerlijk om te doen.”

‘Je moet je altijd blijven ontwikkelen’

“Wat ik heel belangrijk vind bij alles wat ik doe,

is dat ik er plezier in heb,” aldus Laura. “En dat

heb ik. Anders hou je al die trainingen gewoon

niet vol. En dan is een wereldkampioenschap

natuurlijk de fantastische kroon op al dat werk.

En over werk gesproken: datzelfde plezier heb

ik ook bij mijn werk als data-analist. Werk dat

ik eigenlijk helemaal niet had hoeven doen, omdat

de voorzieningen van het NSF*NOC zodanig

zijn dat je in principe niet hoeft te werken,

zodat je je helemaal op je sport kan concentreren.

Maar toch wil ik naast het sporten juist wel

blijven werken, omdat ik me op zoveel mogelijk

terreinen wil ontwikkelen. En dat kan alleen als

je veel plezier beleeft aan hetgeen je doet.”

Zo hard trainen en dan moet op dat ene wedstrijdmoment

de prestatie geleverd worden. Wat

als dat dan niet lukt?

Laura: “Dat is dan natuurlijk frustrerend, maar

aan de andere kant moet je dan ook wel zo

sportief zijn en kunnen zeggen Jammer, maar

die ander was gewoon beter dan ik. Kijk, ik zorg

dat ik alles tot in de puntjes heb voorbereid.

Gaat het dan mis en verlies ik, jammer dan. Ik

ga pas echt enorm balen als ik verlies omdat

ikzelf dingen heb laten liggen. En voor de rest:

ach, kijk eens wat die ‘beperking’ mij eigenlijk

allemaal gegeven heeft… Ik denk dat als ik mijn

beperking niet had gekregen, ik dan nooit door

de wereld kon reizen en op het hoogste niveau

overal die wedstrijden zou hebben gedaan. Nota

bene op paralympisch niveau! Dus dat zijn –

toch ergens dankzij die beperking – allemaal

hele mooie levenservaringen. Ik weet natuurlijk

niet hoe mijn leven zonder die beperking was

gelopen. Maar ik denk dat ik gewoon een recreatieve

sportster zou zijn gebleven met een

voorliefde voor reddend zwemmen.”

Rik (zonder ‘c’)

Blijft de vraag: wat zijn de toekomstplannen?

Laura: “In september dit jaar zijn de wereldkampioenschappen

Para-cycling. Dat is niet

alleen handbiken, maar ook tandemcycling en

tri-cycling (driewielcycling, red.). Het speelt

zich af in Emmen en ik zou daar heel graag mijn

wereldtitel willen prolongeren. En in 2020 zijn

“Kijk eens wat die ‘beperking’ mij

eigenlijk allemaal gegeven heeft”

er weer de Paralympische Spelen in Tokio. Dan

probeer ik daar uiteraard weer het een en ander

aan goud, zilver of brons weg te halen.”

Achter iedere grote man staat een sterke vrouw,

zo luidt het gezegde. Bij Laura is dat precies

andersom.

“Dat is echt waar,” zegt de gedreven handbikester.

“Zonder mijn man Rik zou ik het nooit rond

krijgen om mijn trainingen te doen in combinatie

met mijn werk, het huishouden, het doen

van de boodschappen, noem maar op. Dankzij

hem ben ik in staat om dat wel allemaal rond

te krijgen en me sowieso goed te voelen. Dat is

echt waar, hoor!”

En dan lachend: “Maar ja, het is dan ook een

Rik zonder ‘c’, hè? Dat zijn toch de besten.”

Tekst: Paul Waayers

Foto’s: Rob Glas

»

Laura: “Een wereldkam pioenschap is natuurlijk

de fantastische kroon op al

het werk.”

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

13


POLITIEK

INTERVIEW STAATSSECRETARIS VAN ARK

“Ik vind sowieso dat het systeem er

voor de mensen is en niet andersom”

Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Tamara van Ark

lag onder vuur met haar voorstel voor loondispensatie. De bedoeling was

om regels voor arbeidsgehandicapten te versimpelen. Van alle kanten

kwam er kritiek; want hoe kun je er nu voor kiezen om mensen met een

beperking minder dan het minimumloon te betalen?

Support Magazine vraagt het de staatssecretaris,

die vorig jaar gelukkig ook inzag dat haar

voorstel in strijd was met het VN-Verdrag Handicap.

Op 6 september liet zij weten dat het omstreden

plan om arbeidsgehandicapten minder

dan het minimumloon te betalen van tafel was.

Met haar ‘breed offensief’ probeert Tamara van

Ark het opnieuw. Met de kennis die zij tijdens

haar politieke loopbaan inmiddels heeft opgedaan,

zou dit heel sociaal moeten kunnen zijn.

Want waar ben je (we mogen ‘je’ zeggen)

ooit begonnen?

“Toen ik ging werken, ben ik bij de sociale

dienst beland in Rotterdam. Daar heb ik dingen

gezien waarvan ik dacht: wat maken we het

toch eigenlijk lastig in Nederland. Hebben we

eigenlijk niet allerlei mooie systemen bedacht

“Ik kan nu, met de plannen die ik heb,

een groot aantal verbeteringen doorvoeren,

maar voor sommige ideeën

is de reikwijdte net te groot”

die er ondertussen voor zorgen dat mensen zich

afgeschreven voelen? Toen ik de kans kreeg om

wethouder te worden in mijn woonplaats Nieuwerkerk

aan den IJssel, pakte ik die met beide

handen aan. Naast sociale zaken kreeg ik daar

ook de nieuwe Wmo in mijn portefeuille. Ik

stortte me vol in mijn baan en heb daarbij altijd

geprobeerd te kijken naar waar je als overheid

belemmeringen kunt wegnemen en wat je kunt

faciliteren waar nodig. En dat altijd met de

vraag in mijn achterhoofd wat de mensen er zelf

van vinden. Ik ga hierover heel graag in gesprek.

Omdat ik tijdens mijn werk voor de gemeente te

maken kreeg met wetten waar ik het niet altijd

mee eens was, stelde ik me in 2010 verkiesbaar

voor de Tweede Kamer. Ik vond namelijk wel

wat van die wetten. Toen de vraag kwam om

juist op Sociale Zaken te gaan werken, dacht ik

‘dit gaat om de mensen waarvoor ik de politiek

ben ingegaan’ en als ik dan de kans krijg om de

wetten een beetje beter te maken...”

En is dit al gelukt?

“Er zijn in Nederland veel mensen met een beperking

die helemaal geen ondersteuning nodig

hebben. En er zijn mensen die met de voorzieningen

van UWV en gemeenten, als een werkrolstoel

of andere aanpassingen, prima uit de

voeten kunnen. Voor deze twee groepen doen we

echt een appel op werkgevers, want we willen

met z’n allen een inclusieve arbeidsmarkt. Als

het gaat om ondersteuning in financiële zin, heb

je mensen die prima in staat zijn het wettelijk

minimumloon per uur te verdienen. Maar er

zijn ook mensen die dit niet kunnen en er zijn

mensen die een medische urenbeperking hebben.

Zij zullen altijd financiële ondersteuning

nodig hebben.

Je moet ook daadwerkelijk kunnen bijverdienen

als je meer gaat werken. Als dit niet kan,

omdat je een arbeidsbeperking hebt waarmee je

minder uren kunt werken, dan moet de overheid

gewoon meer faciliteren. Om die reden is

bijvoorbeeld de bijverdienregeling, ook onder

de Participatiewet, één van de zaken die ik bekijk

bij het ‘breed offensief’ (het alternatief voor

de loondispensatie). De bedoeling is dat mensen

het daadwerkelijk in hun portemonnee gaan

merken als ze gaan werken. Bij de Wajong bijvoorbeeld

heb je door de zaagtandsystematiek

14 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


de bizarre situatie dat je minder overhoudt als

je meer gaat werken. Dat kan niet de bedoeling

zijn. Daarom proberen we deze regelingen te

versimpelen. Mochten de nieuwe regelingen in

individuele situaties straks negatief uitpakken,

dan is er sprake van een garantiebedrag.

Dit zit allemaal nog vooraan in het wetgevingsproces.

Daar praten we ook nog over met mensen

uit de doelgroep, want er wordt hier niets

meer besproken zonder de mensen die zelf met

de regelingen te maken hebben. Zo komt mijn

love baby eveneens voort uit de gesprekken met

ervaringsdeskundigen: Ik merkte dat zij - of hun

ouders - bang zijn dat de deur achter hen op slot

gaat zodra ze onder een andere regeling gaan

vallen. Die angst om niet terug te mogen vallen

wanneer het bijvoorbeeld even wat minder gaat,

beperkt mensen om stappen te nemen, zelfs al

zouden ze meer kunnen gaan verdienen. Om

deze angst weg te nemen, hebben we het ‘simpel

switchen’ bedacht. We maken een keten van alle

regelingen: van activerende dagbesteding, beschut

werk, banenafspraak naar regulier werk,

met de zekerheid dat je terug kunt vallen. Dus

als je gaat werken vanuit je Wajong, kan je recht

herleven tot aan je AOW-leeftijd en niet voor

maar vijf jaar.”

Wanneer kunnen we de invoer van

bijvoorbeeld het simpel switchen

verwachten?

“Dit jaar. Ik vind het echt een hele belangrijke

regeling, vooral omdat het idee bij de mensen

zelf vandaan komt. En het is iets wat we relatief

makkelijk kunnen aanpassen. Het versimpelen

van bijvoorbeeld de Wajong is een stuk ingewikkelder.

De dilemma’s die hieruit voorkomen

zorgen voor heel wat discussie, ook al beloof ik

dat we individuele garantieregelingen zullen aangaan.

Tegelijkertijd begrijp ik het ook, want het

is niet uit te leggen waarom de één minder dan

het minimumloon verdient en de ander met bijvoorbeeld

een Bremanregeling, op 120 procent

uitkomt. Mensen zeggen: ‘Ik doe mijn best, ik doe

wat in mijn vermogen ligt, en hoe kan ik dan zo

anders behandeld worden dan anderen?’”

Wie is Tamara van Ark?

Geboren: 11 augustus 1974, Den Haag

Getrouwd: Nee

Kinderen: Ja twee, van 12 en 17 jaar

Is privé te combineren met werk: Ja, als je heel hard je best

doet. Ze zijn van kleins af aan gewend dat ik wisselende

werktijden heb. Nu ze groter worden, merk ik

dat je er zeker ook voor ze moet zijn, alleen niet meer

op de tijden dat jij het plant, maar op de tijden dat zij

je nodig hebben. Dat vind ik heel belangrijk en dan

ben ik er ook

Politieke functies binnen haar partij de VVD:

Voor 2004: Medewerker sociale dienst in Rotterdam

2004-2009: Wethouder in Nieuwerkerk aan den IJssel

2010: Wethouder in Zuidplas

2010-2017: Lid Tweede Kamer

2017-heden: Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

Een terechte vraag, die eigenlijk laat

zien dat het huidige systeem van sociale

zekerheid niet staat voor inclusiviteit

zoals die in het VN-Verdrag Handicap

bedoeld is. Hoe breng je daar verandering

in?

“Ik vind sowieso dat het systeem er voor de

mensen is en niet andersom. Dat moet ook het

uitgangspunt zijn. En als je kijkt hoeveel mensen

te maken krijgen met een inkomensregeling,

ontkom je er niet aan dit op een bepaalde manier

te regelen. Tegelijkertijd proberen we met

het ‘breed offensief’ juist vanuit de mensen te

denken en hen te leren kennen; wie ben jij en

wat kun jij betekenen? We vragen werkgevers

ook anders naar vacatures te kijken, bijvoorbeeld

door ze op te splitsen. En bij gemeenten

en UWV dringen we er echt op aan dat zij de

mensen die een baan zoeken moeten kennen. Zo

heeft UWV extra geld gekregen om hun dienstverlening

meer persoonlijk te maken.”

»

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

15


POLITIEK

Tamara van Ark (l) en

Support Magazine’s hoofdredacteur

Monique Wijnen

tijdens het interview.

“Het is niet uit te leggen

waarom de één minder

dan het minimumloon

verdient en de

ander op 120 procent

uitkomt”

16 SUPPORT MAGAZINE - april 2019

Organisaties als de Landelijke Cliëntenraad,

Ieder(in) en Wij Staan Op! stellen

een versimpeling via een inclusietoeslag

voor. Wat vind je van dit idee?

“Ik vind het fijn dat naast de Landelijke Cliëntenraad

en vakbonden ook de mensen van Wij

Staan Op! aan tafel zitten. Tegelijkertijd heb ik

wel eerlijk verteld dat ik niet alles wat op tafel

komt ook kan uitvoeren. Ik kan nu, met de

plannen die ik heb, een groot aantal verbeteringen

doorvoeren, maar voor sommige ideeën is

de reikwijdte net te groot. Een grote systeemwijziging

als een inclusietoeslag, waarbij arbeidsbeperkten

geen inkomensondersteuning meer

krijgen van een uitkeringsinstantie (die geen

zicht heeft op extra kosten als eigen bijdragen)

maar een inclusietoeslag via de belastingdienst,

is niet iets wat je even en passant kunt doen.

Dus dat maakt het voor mij lastig. Evengoed

heb ik dit idee wel meegenomen in mijn brief

aan de Kamer, want dan kun je er ook met anderen

over praten en ziet de pers het ook. Maar

ik kan het nu niet meenemen. Gelukkig kunnen

we een flink aantal dingen die zijn aangedragen

wel oppakken.”

Wat zijn nu je plannen met het ‘breed

offensief’? Welke verbeteringen kunnen

we verwachten?

“De bedoeling was en is het simpeler te maken

voor werkgevers om mensen met een arbeidsbeperking

in dienst te nemen. De loondispensatie

gaat niet door, maar het probleem blijft bestaan:

Meer dan de helft van de mensen staat aan de

kant. Het breed offensief bestaat uit vier pijlers.

Op nummer één staat het ontzorgen van de

werkgever. Dat betekent overigens niet dat er

meer zorgen voor de werknemer ontstaan, maar

wel dat we het simpeler gaan maken voor de

werkgever om mensen aan te nemen. Dat begint

met eenduidigheid, ook bij alle gemeenten.

Pijler twee: Werken moet lonen. Daar hadden

we het net al over. Regelingen als de bijverdienregeling

en regelingen in de Wajong zo maken

dat mensen meer gaan verdienen als ze meer

gaan werken. Pijler nummer drie is mensen

bij elkaar brengen; daar geldt het ‘elkaar leren

kennen’. Hierbij zoomen we vooral in op arbeidsmarktregio’s,

want als lokale partners bij

elkaar gaan zitten, ontstaan er mooie dingen.

En als punt vier: duurzame, structurele banen.

Het gaat nu goed met de economie. Ik zie dat

werkgevers heel goed bezig zijn door mensen

één op één te matchen, maar ik wil er ook voor

zorgen dat niet bij het eerste zuchtje economische

tegenwind juist deze mensen er weer uitvliegen.

Nu gaat het goed, maar er gebeurt veel in de

wereld en er zijn mensen die nog steeds niet

de baan hebben die ze graag willen, dus heb ik

haast. Dit jaar moeten eigenlijk heel veel van

die maatregelen hun beslag krijgen. Het liefst

doordat partijen het samen eens worden. Mocht

dit onverhoopt niet lukken, dan kan ik ook nog

met wetgeving een aantal zaken doen. Daar heb

ik dan ook wel dit jaar voor nodig.”

Foto’s: Richard van Herwaarden

»


De woning van…

Roel Korterink

Op het moment van het interview staat er Roel

Korterink (62) een paar drukke dagen te wachten.

“Eind van de week start het carnaval hier in

Oeteldonk. Dit betekent vier dagen werken voor

ons.” Met zijn video-productiebedrijf maakt Roel

video’s die op een portaal komen te staan, waar

ze overgenomen kunnen worden door media

als lokale omroepen, SBS6 of de Duitse WDR.

“Zelf zetten we de beelden ook online, vooral

voor de mensen die thuiszitten en het spektakel

rond carnaval wel willen meemaken.”

Ondanks dat Roel niet geboren is in ’s-Hertogenbosch,

woont hij er met veel plezier. “Ik ben

in de Achterhoek opgegroeid. En als je elkaar

daar niet kent, zeg je elkaar ook niet gedag.

Hier groet iedereen elkaar. Heerlijk, dat gemoedelijke

en gastvrije Brabantse land. Het was

de Fokuswoning die mij naar het Zuiden deed

verhuizen. Ik was begin dertig en sportinstructeur.

Mijn leven veranderde drastisch toen ik in

het zwembad van Zevenaar van een vierenhalf

meter hoge stalen trap viel, met een incomplete

dwarslaesie als gevolg. De fysiotherapeut

die ik in het revalidatiecentrum ontmoette zei:

‘Je gaat hier gewoon weer lopend de deur uit’,

wat ook waarheid werd.”

Het is dezelfde persoon die Roel op Fokus

attendeerde toen hem werd verteld dat hij

waarschijnlijk naar een verpleeghuis moest.

“Schei effe uit zeg, was mijn reactie, ik ben net

30 en geen 85. Ik heb me ingeschreven, een

tweetal woningen aan me voorbij laten gaan

en toen was daar mijn woning in ’s-Hertogenbosch.

Met mijn collega van Favoriet FM ben

ik gaan kijken. Het ging om een mooie, grote

hoekwoning op de eerste verdieping. Ik was

meteen verkocht. Een woning met de vrijheid

van ADL-assistentie heeft me doen opbloeien.

Ik ging weer zwemmen, volgde therapie,

richtte één van de slaapkamers in als radiostudio

en trok het land weer in voor opnames.

Dit alles doe ik nog steeds. Hierdoor sta ik

soms heel vroeg op of ik kom laat thuis, maar

dat maakt allemaal niet uit, ik word gewoon

geassisteerd. Op mijn tijd, in mijn tempo en op

mijn manier. Aangezien ik hier al ruim twintig

“Van één van de

slaapkamers heb ik een

radiostudio gemaakt”

jaar woon, heb ik met sommigen natuurlijk

een fijne band, maar ook de nieuwe aanwas

doet het prima. Waar ik heel blij mee ben is

het alarm. Soms heb ik opeens echt dringend

hulp nodig met mijn stoma en laatst had ik een

probleem toen het licht was uitgevallen. Dat ik

loop in huis, kan alleen omdat ik heb onthouden

hoe ik moet lopen. Met mijn ogen kijk

ik waar ik naartoe wil en hoe ik mijn voeten

neerzet. Je kunt je misschien voorstellen wat er

gebeurt als het opeens donker is. Gelukkig had

ik mijn alarm en waren de ADL’ers er binnen

een mum van tijd.”

Als cliënt van Fokus woont

u in uw eigen huurwoning.

Fokus verleent

assistentie bij algemene

dagelijkse levensverrichtingen,

24 uur per dag,

zeven dagen in de week.

U bepaalt zelf wanneer

en waarvoor u assistentie

inroept. Op ruim

100 plaatsen zijn er zo’n

1400 Fokuswoningen, van

Groningen tot Maastricht

en van Enschede tot

Rotterdam.

Foto’s: Richard van Herwaarden

Deze pagina wordt u

aangeboden door Fokus

WWW.FOKUSWONEN.NL

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

17


MOBILITEIT

WELZORG AUTO OP MAAT

Autorijden met

een beperking

Niet iedereen weet het altijd, maar autoritjes zijn voor vrijwel iedereen

met een beperking wel degelijk mogelijk. Met de juiste autoaanpassingen,

dat wel. Wil je je als een vorst laten vervoeren of zelf weer achter het

stuur? Welzorg Auto op Maat helpt je op weg en maakt van je beperking

een mogelijkheid. ‘We willen mensen hun onafhankelijkheid teruggeven.’

Het kan zomaar iedereen overkomen. Je moet

bijvoorbeeld na een zwaar ongeluk verder met

een beperking. Van de ene dag op de andere ben

je een stuk minder mobiel. Tijdens de revalidatie

komen de eerste vragen. Wat kan ik nog? Ben

ik nu gedwongen altijd thuis te blijven zitten?

En hoe zit het met autorijden? Welzorg Auto op

Maat biedt hier een helpende hand. Technisch

gezien is alles mogelijk, vertelt adviseur mobiliteit

Pieter Tiemstra. “Veel meer dan de doelgroep

denkt. Er is voor vrijwel iedereen met een

functie- of mobiliteitsbeperking een oplossing.”

Adviseur mobiliteit Pieter Tiemstra laat zien wat mogelijk is.

Het eerste wat adviseur Tiemstra doet is luisteren

naar de wensen van de klant. Dit gebeurt

tijdens een oriënterend gesprek bij de mensen

thuis.

Eerlijk

“Ik wil horen wat iemand nog zelf kan en wat

niet. Nu, maar ook in de toekomst.” Het is vooral

een eerlijk gesprek, zegt hij. “Ik geef ook aan

als iemand een te rooskleurig beeld van zijn

eigen mobiliteit heeft. Dat kan confronterend

zijn, maar voorkomt teleurstellingen. Het voornaamste

is dat we het eens worden over welke

aanpassingen raadzaam en mogelijk zijn.”

Een volgende stap is een bezoek aan een van

de vestigingen van Welzorg. Kom kijken, leer en

ervaar zelf wat mogelijk is, raadt Tiemstra aan.

“Ongeacht de beperking, ga eerst ontdekken of

een aanpassing wel haalbaar is.” Er zijn in de

showroom diverse automodellen te bewonderen.

Er kan een proefles worden gedaan om te

ervaren hoe rijden met een aanpassing aanvoelt.

Ook kunnen er stoelen worden uitgeprobeerd.

Tiemstra: “Daarnaast is het verstandig om de

procedure met het CBR op te starten.”

Meerijsituatie

Welke aanpassingen zijn er zoal mogelijk? Dit

hangt ervan af of je zelf wilt gaan rijden of dat je

je wilt laten vervoeren. In het begin is er meestal

sprake van het laatste: een meerijsituatie. Voor

wie de transfer op eigen kracht kan maken, bestaat

er een draaibare stoel. Deze kan bovendien

18 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


op maat worden gemaakt, zodat bijvoorbeeld

iemand met weinig rompstabiliteit volledige

ondersteuning krijgt en toch stabiel zit. Een opvouwbare

rolstoel kan veelal achterin de auto.

Als het tillen een probleem vormt, kan er eventueel

een kofferbaklift worden geïnstalleerd.

Als een transfer onmogelijk is, dan kan de auto

zodanig worden aangepast dat je met rolstoel en

al naar binnen kunt rijden. Dit gebeurt via een

uitklapbaar oprijplateau, hydraulische lift of

een verlaging van de bodem. De rolstoel wordt

vastgezet met speciale gordels voor en achter en

de persoon zelf met een driepuntsgordel. En ook

wordt nog de achterruimte leefbaar en comfortabel

gemaakt, vertelt Tiemstra.

Bestelbus

Gaan er meerdere mensen mee dan is een kleine

bestelbus een optie. “Hier is leidend hoe hoog

iemand zittend in een rolstoel is. Dat bepaalt het

autotype.” De keuze voor een bestelwagen kan

financieel aantrekkelijk zijn. Zo’n auto krijgt een

grijs kenteken, wat een aanzienlijk belastingvoordeel

geeft. Je krijgt een vrijstelling van BPM

of een teruggave. Ook scheelt dit in combinatie

met een dieselmotor fors in de wegenbelasting.

Zelf rijden

Zelf willen rijden is een ander verhaal, maar

ook hier raadt Tiemstra aan om te beginnen met

proeflessen. Links gas geven bijvoorbeeld is toch

even wennen. Aan de hand van de proeflessen

wordt bepaald welke aanpassingen volstaan.

Ook hier is veel mogelijk. Zo kun je je auto

besturen vanuit de eigen rolstoel. Aangetekend

moet hier wel worden dat het CBR uiteindelijk

beslist welke aanpassingen nodig zijn. In een rijvaardigheidstest

wordt gekeken of jouw beperking

voldoende door de aanpassingen wordt gecompenseerd

en je de auto onder controle hebt.

Gewenningslessen

Pas na een geslaagde rijvaardigheidstest komt

een eigen auto op maat in beeld, legt Tiemstra

uit. Het is dus onverstandig dit op een eerder

moment al te willen regelen. De vastgestelde

aanpassingen worden aangetekend op het rijbewijs.

Dit is weer leidend voor bijvoorbeeld

UWV bij de toekenning van een vergoeding.

Tekst en foto’s: Hans van Vinkeveen

Veilig is het tenslotte om eventueel tijdens en

ook na de aflevering van de aangepaste auto

gewenningslessen te nemen.

Vrijheid

Voor veel klanten betekent het zelf weer kunnen

autorijden een ommekeer in hun leven.

Tiemstra heeft het herhaaldelijk meegemaakt.

“Je ziet mensen gedurende de procedure opleven.

Iemand met een dwarslaesie die eindelijk

weer achter het stuur zat, zei met tranen in de

ogen: ‘Jullie hebben mij m’n vrijheid teruggegeven.’

Dan denk ik: Dat is waar we het voor

doen. Mensen mobiel en zelfredzaam maken,

hun onafhankelijkheid een beetje teruggeven.”

Dat is het doel van Welzorg Auto op Maat. Beperkingen

omzetten in mogelijkheden.

Voor meer informatie:

www.welzorg.nl/auto-op-maat en

www.facebook.com/welzorgautoopmaat

Telefoon: 0800 – 0200142

Deze pagina wordt u aangeboden door Welzorg Auto op Maat www.welzorg.nl/auto-op-maat

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

19


MOBILITEIT

Elektrische rolstoelen

op een rij

Een nieuwe elektrische rolstoel uitzoeken kan best lastig zijn. Als het

meezit, gebruik je de rolstoel heel wat jaren en dan moet de voorziening

vanaf de levering direct helemaal geschikt zijn voor wat je ermee wil

doen. Hoe kom je te weten of de rolstoel die jij wil (of de rolstoel die de

gemeente of leverancier je aanbiedt) gemaakt is voor jouw wensen en

maten? Een van de stappen die je kunt nemen is het bekijken en vergelijken

van de specificaties. In deze overzichten vind je de gegevens van

de meeste elektrische rolstoelen overzichtelijk op een rij.

De rolstoelen staan ingedeeld naar het type

aandrijving, omdat dit over het algemeen voor

de grootste onderlinge verschillen zorgt. Zo is bij

elektrische rolstoelen met voorwielaandrijving

de draaicirkel meestal kleiner. Deze zijn daarom

ook handig om binnenshuis te gebruiken. Achterwielaandrijving

zorgt juist vaak voor meer

stabiliteit bij hogere snelheden en is daarom

goed te gebruiken voor lange afstanden buitenshuis.

Bij deze aandrijving heb je echter bij

sommige modellen het nadeel dat je sneller problemen

krijgt bij obstakels. Midwielaangedreven

elektrische rolstoelen zijn over het algemeen zeer

wendbare rolstoelen en kunnen goed schuin rijden.

Het nadeel zou daarbij kunnen zijn dat je

buitenshuis sneller vast komt te zitten.

Snelheid

De specificaties in deze tabellen horen bij de

basismodellen, rolstoelen dus waar nog geen enkele

extra optie aan is toegevoegd. Vaak is het

mogelijk om een elektrische rolstoel in verschillende

snelheidsuitvoeringen te bestellen. Als er

in de tabel bij de snelheid meerdere cijfers wordt

weergegeven, dan is de snelheid op te voeren tegen

een meerprijs bovenop de aangegeven prijs.

Transportmaten

Ondanks uitputtende inspanningen van de redactie

is het net niet overal gelukt de specificaties

boven tafel te krijgen. Dit is vooral het

geval bij de transportmaten. Kennelijk vinden

fabrikanten die niet altijd even belangrijk om te

communiceren. Een liggend streepje in de tabel

staat voor ontbrekende informatie.

You-Q Alex

Eén elektrische rolstoel is een

vreemde eend in de bijt, die

was niet bij een van de drie

categorieën onder te brengen.

Het is namelijk de enige

rolstoel die een vierwielaandrijving

heeft. Het gaat

om de Ottobock C2000.

Max. snelheid

Actieradius

Max. hellingshoek

Max. gebruikersgewicht

Gewicht rolstoel

Min. totale breedte

Min. totale lengte¹

Draaicirkel

Min. zithoogte

Min. transportmaten²

Max. obstakelhoogte

km/h km graden kg kg cm cm cm cm cm cm euro

Ottobock C2000 6-10 50 15 160 190 68 122 94 51 – 9,5 –

1 incl. beensteunen 2 lengte × hoogte 3 excl. btw

Vanafprijs³

20 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Voorwiel aangedreven rolstoelen

Max. snelheid

Actieradius

Max. hellingshoek

Max. gebruikersgewicht

Gewicht rolstoel

Min. totale breedte

Min. totale lengte¹

km/h km graden kg kg cm cm cm cm cm cm euro

Ottobock C1000DS 6-14 60 9,5 200 130 64 108 70 40 – 10 12044

Ottobock Juvo 5 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 7,5 7425

Ottobock Juvo 6 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 7,5 7425

Permobil F5 Corpus 12 25-35 6 150 186 65,5 114 152,5 45 82,5 × 82,5 7-10 10861

Permobil F5 VS 12 25-35 6 136 196 65,5 114,5 152,5 45 98 × 82,5 7-10 10861

Permobil F3 Corpus 6-10 30 6 150 175 61 114 152,5 45 79 × 82,5 6-7,5 7613

Permobil C400 Corpus 3G Lowrider 7,5 30-35 6 150 147 62 113 66,5 40,5 89 × 72 7-8 9649

Permobil C500 Corpus 3G Lowrider 7,5-10 30-40 6 150 149 67,5 122,5 71,5 40,5 95 × 82 6-8 10275

Quickie Puma Q700 Up F Sedeo Ergo 6-10 40 8 120 133 64 128 147 45 103 × – 7 8435

Quickie Puma Q700 F Sedeo Ergo 6-10 40 8 160 133 64 128 147 43 103 × – 7 8435

Quickie Puma Q700 F Sedeo Pro 6-10 40 8 160 134 64 128 147 41,5 103 × – 7 8435

Quickie Puma Q500 F Sedeo Pro 6-12,5 40 8 160 133 61,5 128 147 41,5 103 × – 7 7850

Quickie Puma Q400 F Sedeo Pro 6-10 40 8 136 133 61,5 128 147 41,5 103 × – 7 6650

Quickie Puma 40 6-12,5 50 10 160 97,6 65,5 119 120 40,5 – × 83 6 7908

Quickie Puma 20 6-10 44 10 136 82 61 116 120 40,5 – × 83 6 6701

You-Q Alex 6-12,5 40 6 160 87 61 113 66 40,5 – 7,5 8546

You-Q Luca 6-10 40 6 160 82 59,5 108,5 61 40 – 7,5 7338

You-Q XP 6 25-31 6 160 60 59,5 104 60 38 – 7 8268

Quantum 4Front 10 25 7,5 136 63,5 61 102 62 38 101 × – 8,5 9050

Scout Mobility X10 FWD 8-10 32 6 160 125 62 111 61 39 100 × 70 6 8624

Roltec Viper 13 40-55 9 150 130 65 103 60 46 95 × – 5 10500

Karma EVO Lectus 6-12,5 30-45 10 136 165 62 120 75 46 88 × 77 7 –

1 incl. beensteunen 2 lengte × hoogte 3 excl. btw

Draaicirkel

Min. zithoogte

Min. transportmaten²

Max. obstakelhoogte

Vanafprijs³

Quickie Puma Q400F Sedeo Pro Ottobock Juvo 5

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

21


MOBILITEIT

Midwiel aangedreven rolstoelen

Max. snelheid

Actieradius

Max. hellingshoek

Max. gebruikersgewicht

Gewicht rolstoel

Min. totale breedte

Min. totale lengte¹

km/h km graden kg kg cm cm cm cm cm cm euro

Ottobock Juvo 5 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 6,5 7608

Ottobock Juvo 6 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 6,5 7608

Permobil M3 Corpus 10 25-30 – 150 175 61,5 108 56 45 79,5 × 82,3 5 8945

Permobil M5 Corpus 12 30 10 150 195 63 117 112 45 85,5 × 80 7,5 10861

Permobil M400 Corpus HD 8 30 7,5 205 202 66 119 56 46 86 × 91,5 6 16445

Quickie Puma Q700 Up M Sedeo Ergo 6-12,5 40 10 120 160 62,2 107 112 45 95 × – 7,5 8435

Quickie Puma Q700 M Sedeo Ergo 6-12,5 40 10 160 160 62,2 107 112 43 95 × – 7,5 8435

Quickie Puma Q700 M Sedeo Pro 6-12,5 40 10 160 145 62,2 119 112 41,5 95 × – 7,5 8435

Quickie Puma Q500 M Sedeo Pro 6-12,5 40 8 160 130 61 128 112 41,5 90 × – 7,5 7850

Quickie Puma Q400 M Sedeo Pro 6-10 40 8 136 130 61 128 112 41,5 90 × – 10 6650

Quickie Jive M 6-13 35 10 160 115 66 95 100 42 – × 86 7,5 8250

Quickie Salsa M² 6-10 32 8 140 120 61 112 115 43 87 × 75 7,5 7571

Quickie Salsa M² Mini 6-10 23 8 140 97 52 112 112 43 – 7 7571

You-Q Luca 6-10 40 10 160 82 59,5 120 77 40 – 7,5 7338

You-Q Luca XL 6 30 10 250 110 71 130 80 44 – 6 15035

You-Q Samm 6-12,5 25-40 10 160 82 63 120 76 41 – 6 8338

Degonda Rehab Twist T4 2x2 15 35-45 10 140 160 60 103 140 40,5 91 × 91 10 –

Pride Jazzy Air 6,5 29 – 136 110 59,5 110 57 58,4 98 × – – 6300

Quantum Q6 Edge 2.0 iLevel 10 26 6 136 94 61 90,2 52 42 91 × – 9 8335

Quantum Q6 Ultra 10-14 30 9 200 100 66 121 50 42 93 × – 8,9 10245

Quantum Q4 10 25 9 136 95 61 90,2 50,8 42 90 × – 7,6 6100

Scout Mobility X10 MWD 10-14 35 6 160 125 62 106 60 39 100 × 70 6 8624

Roltec Boa 12 40-48 9 150 155 61 110 55 47 84 × – 5 8300

Invacare TDX SP2 Modulite en Max 6-12 33 9 180 154 65 116 112 45 – 7,5 7692

Invacare TDX SP2 NB Modulite 6-10 26 9 150 138 61 116 112 45 – 7,5 7692

Invacare TDX SP2 Ultra 6-12 31 9 136 156 65 112 112 44 – 7,5 9631

Invacare TDX SP2 NB Ultra 6-12 31 9 136 156 61 112 112 44 – 7,5 9631

Invacare Pronto M41 6 17,5 7 136 112 61 103 107,5 42 – 5 6153

Karma Morgan 6-12,5 25 10 136 105 60 94 82 46 94 × 64 7 –

Karma MID Lectus 6-12,5 24-35 8 136 175 62 110 75 46 92 × 92 7 –

1 incl. beensteunen 2 lengte × hoogte 3 excl. btw

Draaicirkel

Min. zithoogte

Min. transportmaten²

Vanafprijs³

Max. obstakelhoogte

Scout Mobility X10 MWD

Permobil M3 Corpus

22 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Achterwiel aangedreven rolstoelen

Max. snelheid

Actieradius

Max. hellingshoek

Max. gebruikersgewicht

Gewicht rolstoel

Min. totale breedte

Min. totale lengte¹

Draaicirkel

Min. zithoogte

Min. transportmaten²

Max. obstakelhoogte

km/h km graden kg kg cm cm cm cm cm cm euro

Ottobock A200 6 20 15 100 66 57 100 70 43 77 × – – 4542

Ottobock Juvo 4 6-10 35-45 7 160 93,5 58,5 105 80 59,6 110 × 50 5 7608

Ottobock Juvo 5 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 5 7608

Ottobock Juvo 6 6-14 26-40 10 160 110 59,6 105 75 41 110 × 50 5 7608

Permobil C350 Corpus 3G 10 30-35 6 136 149 62,5 118 94,5 45 90 × 79 7 8186

Permobil X850 Corpus 3G 15 35-45 18 136 203 72 126 336 54 126 × 91 11 13256

Quickie Puma Q700 R Sedeo Ergo 6-12,5 40 10 160 161 64 129 190 43 84 × – 8 8435

Quickie Puma Q700 R Sedeo Pro 6-12,5 40 10 160 134 64 111 190 41,5 84 × – 8 8435

Quickie Puma Q500 R Sedeo Pro 6-12,5 40 10 160 133 61,5 111 190 41,5 84 × – 8 7850

Quickie Puma Q400 R Sedeo Pro 6-10 40 10 136 133 61,5 111 190 41,5 84 × – 8 6650

You-Q Alex 6-12,5 40 10 160 87 61 108 91 40,5 – 7,5 8546

You-Q Luca 6-10 40 10 160 82 59,5 107 89 40 – 7,5 7338

You-Q XP 6 25-31 10 160 60 59,5 104 79 38 – 6 8268

Quantum Lightning 10 27 9 136 105 64 110 65 46 88 × – 6,5 6408

Quantum Aspen 10 25 6 136 160 58 107 64 42 85 × – 6 5600

Scout Mobility X10 RWD 10-14 32 6 160 125 62 113 89 39 100 × 70 6 8624

Roltec Vision 13 40-55 9 150 130 65 115 65 37 82 × – 5 10500

Invacare Storm4 6-12 37 11,3 150 174 63 119 177 40 – 6 7692

Invacare Storm4 X-Plore 6-12 37 11,3 150 174 63 119 177 44 – 6 9016

Invacare Storm 4 Max 6 31 10,5 220 179 63 139 208 48 – 6 13686

Invacare Kite 6-12 39 10 136 125 59,5 114 160 44 – 6 6896

Invacare Bora 6-10 30 10 130 98 59 116 160 45 – 6 6153

Karma Leon 6-12,5 25-35 9,5 136 105 62 83 78 46 94 × 64 6 –

Vanafprijs³

1 incl. beensteunen 2 lengte × hoogte 3 excl. btw

You-Q Luca

Karma Leon

Quantum Lightning

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

23


GEZONDHEID

Met vijf uur intensieve

per dag naar maximale

In september 2018 opende het Daan Theeuwes Centrum in Woerden

zijn deuren. Een revalidatiecentrum waar jongeren en jongvolwassenen

met ernstig hersenletsel door intensieve neurorevalidatie worden

begeleid naar maximale zelfstandigheid. Het centrum is ontstaan uit

een ouder initiatief. Adriaan Theeuwes en zoon Daan – naar wie het

centrum vernoemd is – vertellen hun verhaal.

”De plasticiteit van de

hersenen is enorm,

maar je moet ze wel

aan het werk zetten”

Initiatiefnemer

Adriaan Theeuwes met

zijn zoon Daan.

Het zal je maar gebeuren. Het is 2013. Je

kind is 23 jaar en staat vol in het leven. Hij,

Daan, woont in Amsterdam. Op een dag gaat

hij met zijn scooter onderuit op een grasveld. Er

staat slechts één paaltje op het hele grasveld en

uitgerekend op die plek komt hij ten val. Zijn

hoofd raakt net onder de helm het paaltje. “Het

was heel heftig,” vertelt vader Adriaan Theeuwes

geroerd. “Gelukkig gebeurde het vlak bij het

VUmc en lag Daan binnen een half uur op de

OK. Tijdens de operatie kreeg hij tweemaal een

hartstilstand. Menig andere arts zou stoppen,

maar deze neurochirurg ging gelukkig door. De

volgende dag kregen mijn vrouw Dominique

en ik te horen dat Daan het niet zou redden.

Er schieten dan allerlei vragen door je hoofd.

Doneren we zijn organen? Moeten we zijn begrafenis

gaan regelen? Die ziekenhuisperiode

bestond uit overleven. Daan lag zes weken op de

IC, onderging negen operaties en bleef in coma.

Drie maanden later sprak hij weer zijn eerste

woordje en kwam hij verder tot bewustzijn in

revalidatiecentrum Leijpark in Tilburg.”

Beperkte tijd

Dat terugkerend bewustzijn is een grote opluchting

voor zijn ouders, en tevens een voorwaarde

om niet direct ‘afgeserveerd’ te worden

naar een verpleeghuis. Adriaan: “Wanneer in

Nederland je bewustzijn te beperkt is, word

je ‘niet-revalideerbaar’ verklaard en beland je

met een Wet langdurige zorg-indicatie, waarschijnlijk

levenslang, in een verpleeghuis.”

Daan blijft in de Zorgverzekeringswet en krijgt

ruim zeven maanden klinische revalidatie in

zijn woonplaats Amsterdam. “Hoe goed ze

hier ook voor hem waren, aan het eind van de

periode kon Daan nog steeds niet zelfstandig

lopen, hij kon zijn rechterarm en -hand niet

gebruiken en hij had zware afasie en geheugenproblemen.

Op zich niet verwonderlijk als

je je bedenkt dat hij bruto drie keer een half

uur (netto eigenlijk drie keer twintig minuten)

per dag therapie volgde. Wat kun je leren in die

beperkte tijd, en in een omgeving waar 95 procent

van de revalidanten ‘oude knarren’ zijn als

ik, die een beroerte of infarct hebben gehad?”

Vader en zoon schieten in de lach. “Koffie drin-

24 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


neurorevalidatie

zelfstandigheid

Het pas geopende centrum heeft het nieuwste van het nieuwste qua interactieve toestellen.

ken, boeren en winden laten, en schelden, dat

leerde ik er wel,” zegt Daan.

5 uur per dag therapie

Maar Daan wil meer en ook zijn ouders zijn

ervan overtuigd dat hij tot meer in staat is.

Met zijn beperkingen zou het volgende station

nog steeds standaard chronische zorg zijn,

zoals een verpleeghuis of woongroep. Dat is

wat Daan en zijn ouders absoluut niet willen.

Adriaan: “Ondertussen hadden we al een aantal

topexperts als klankgroep bij Daan betrokken,

waaronder dokter Henk Eilander, professor

Erik Scherder en dokter Marsh Könings. Ook

zij waren van mening dat er nog veel bereikt

kon worden met Daan, maar dan wel met zeer

intensieve revalidatie in een verrijkte omgeving.

Alleen was die vorm van revalidatie niet voor

deze doelgroep beschikbaar in Nederland.”

Met behulp van Google wordt een longlist van

buitenlandse revalidatiecentra gemaakt, waar

een shortlist van overblijft. “Gelukkig hadden

we het geld om tickets te kopen en zelf te gaan

kijken. Onze keuze viel op het Shepherd Center

in Atlanta. Ruim een jaar na zijn ongeluk begon

Daan daar aan zijn intensieve revalidatie; vijf

volle uren therapie per dag.”

Daan: “Het was inderdaad heel hard werken,

maar dat gold evengoed voor de medewerkers.

Hun enorme motivatie en inzet maakte voor

mij het verschil. Zowel de therapeuten als de

verpleegkundigen en revalidanten gingen heel

close met elkaar om, met veel respect en humor.”

Adriaan: “Dat was fantastisch om te zien en ook

wij als familie werden heel actief betrokken bij

de revalidatie.”

Hoop

Wat was het resultaat van het harde werken en

de Shepherd-mentaliteit voor Daan? “Ik kwam

lopend het vliegtuig uit, ik was zelfs mijn rolstoel

vergeten op te halen bij de specialebagage-balie

op Schiphol. Gelukkig kon ik mijn rechterarm

en -hand weer gebruiken. Ik sprak Nederlands

en Engels. En ik kon, met wat hulp, weer zelfstandig

in Amsterdam gaan wonen. Maar toch,

hoe geweldig ook, ik had liever gewild dat een

dergelijke intensieve revalidatie al in Nederland

bestond, voor mij en al die andere jonge mensen.”

“En daarom zijn we het centrum begonnen met

de naam van Daan.” Adriaan kijkt vol trots naar

zijn zoon. “Jij geeft de jonge mensen die hier komen

voor intensieve revalidatie hoop.”

“Om een dergelijk centrum op te zetten,” vervolgt

Adriaan, “heb je veel geld nodig en dus een hele

goede onderbouwing. En die is er. De plasticiteit

van de hersenen is enorm, zo heb ik geleerd en

gezien, maar je moet ze wel aan het werk zetten.

”Uiteindelijk heeft de

revalidatie van Daan

nog geen zeventig

procent gekost van wat

opname in een verpleeghuis

gekost zou hebben”

»

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

25


GEZONDHEID

Uniek in Nederland: een speciale

oefen ruimte met apparaten die de

functie en kracht in armen, handen

en vingers moeten herstellen.

”Het moeilijke van niet-

aangeboren hersenletsel:

als je je beter gaat

voelen, wordt je jezelf

ook bewuster van je

beperking.”

Om te laten zien wat er mogelijk is, hebben we

samen met experts en het VU veel onderzoek

gedaan en een kennisbank aangelegd. Tussentijds

hebben we een enorm netwerk opgebouwd

van waanzinnig fijne mensen die allen ook weer

hun eigen expertise hebben. Met de resultaten

en plannen zijn we in gesprek gegaan met zorgverzekeraars

en ook zij reageerden enthousiast

en waren bereid de intensieve neurorevalidatie

te vergoeden. De samenwerking met het AMC,

VUmc en natuurlijk het Shepherd Center maakte

de cirkel rond.”

Plezier

Inmiddels hebben de eerste patiënten in het

Daan Theeuwes Centrum gerevalideerd. Daan:

“Het is heel herkenbaar hoe ze hier binnenkomen.

Ik ben er meestal op dinsdag en loop dan

ook altijd langs voor een praatje. Het moeilijke

van niet-aangeboren hersenletsel is dat wanneer

je je beter gaat voelen, je jezelf ook bewuster

wordt van je beperking. Dat herken ik als geen

ander. Je probeert elkaar daarin te steunen en

daarbij is plezier hebben ook enorm belangrijk.

Op de meeste plekken waar neurorevalidatie

wordt gegeven, is de omgeving prikkelarm. Als

je hier therapie hebt, mag je gewoon je iPhone

met eigen muziek in de gettoblaster zetten. Heb

Waarom een speciaal centrum?

Bij 19 duizend patiënten per jaar wordt niet-aangeboren hersenletsel

gediagnostiseerd. Bij vier- tot zeshonderd van deze patiënten

is er sprake van een zwaar traumatisch hersenletsel. Van

hen komt slechts tien tot twintig procent in aanmerking voor medisch-specialistische

revalidatie. De rest, ook al zijn de patiënten

jong, belandt veelal in een verpleeghuis. Het Daan Theeuwes Centrum

doet er alles aan om hier, voor jongeren en jongvolwassenen,

verandering in te brengen.

je altijd gevolleybald en word je daar weer gelukkig

van, dan wordt er een volleybal gehaald.

We proberen zoveel mogelijk leuke dingen te

doen.”

Adriaan: “We hebben hele mooie dingen zien

gebeuren in de oefenruimtes. Eén ruimte is helemaal

gericht op de benen. En in de andere, dit

is echt uniek in Nederland, vind je allerlei oefenapparaten

die de functie en kracht in armen,

handen en vingers moeten herstellen. Omdat

we net geopend zijn, hebben we het nieuwste

van het nieuwste qua interactieve toestellen, die

ook meteen alles meten en bijhouden.” Dat een

oud-Hollands potje sjoelen ook tot de mogelijkheden

hoort, laten vader en zoon meteen maar

even zien. Al snel pakt Adriaan de draad van het

gesprek weer op: “Naast het trainen van benen,

armen en handen, spraak en geheugen, richten

we ons op het leven in de breedste zin van het

woord. En we betrekken net als in Atlanta de

familie en vrienden erbij. Hersenletsel is familieletsel.

Voor iedereen is immers alles veranderd.

In een fractie van een seconde.

Lagere kosten

Deze vorm van revalidatie kost veel geld, en achteraf

hebben we de revalidatiekosten van Daan

in het Shepherd Center, los van de reis en het

verblijf, helemaal vergoed gekregen. Nu woont

Daan, met een beetje hulp, zelfstandig. Uiteindelijk

heeft de revalidatie van Daan misschien

zeventig procent gekost van wat het gekost zou

hebben als hij in 2013 naar een verpleeghuis

was gegaan. Ik ben heel blij dat zorgverzekeraars

dit ook inzien en de revalidatie in ons centrum

vergoeden. Zodat wij met een kundig en

supergemotiveerd team samen met de jongeren

en jongvolwassenen hard kunnen werken om

voor een iedereen het maximale eruit te halen.”

Meer info? www.daantheeuwescentrum.nl

»

26 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Expressing yourself through action

Sport & Commandeur Revalidatie Techniek

Ga jij de uitdaging aan!

Maak kennis met onze bijzondere producten en

onze jarenlange passionele ervaring op

sportgebied. Ontdek jouw ultieme sport

experience via info@commandeurRT.nl

Q6 Ultra Sport

• robuust • duurzaam • vastzetbare vering • aansprekend

kleurenpalet • hoge aanpasbaarheid

The Warrior

• wendbaar • stabiel • geavanceerde koeling op motoren

en elektronica • opklapbare tipwielen • ontwikkeld door

uitgebreide sportexpertise

100% bewezen betrouwbare sportstoelen,

waar je veel plezier van zult hebben!

Tel. 0228 568080 • E-mail: info@commandeurRT.nl • www.commandeurRT.nl • Graanmarkt 13 • 1681 PA Zwaagdijk

Adv_Commandeur.indd 1 18-03-19 17:08

We zijn erg blij en trots dat mensen het hier zo naar de zin hebben.

Hoort zegt te voort!

Een greep uit de reacties in ons gastenboek:

“Bijna het Paradijs. Zeer efficiënt ingericht,

fantastisch uitzicht over weilanden vanuit een

raam als een garagedeur zo breed en hoog!

Heerlijke volkomen drempelloze douche. Zeer

rustige locatie (doodlopend weggetje), op tien

autominuten van Amsterdam Centrum. Heel

lieve, behulpzame, meedenkende gastheer

en gastvrouw, absoluut niet bemoeierig,

maar perfect gebalanceerd in het contact!

Verzorging van erg hulpbehoevende partner

zeer weldadig, warm, liefdevol en doortastend.

We voelden ons als familie in de goede zin des

woords. Dank, dank, dank!”

“Dit huisje bewijst dat je ook met

een beperkte ruimte voor zeer goede

aanpassingen kan zorgen. Waar

gaan we zoiets nog vinden?”

“Rust. Dat was de afgelopen week het

kernbegrip dat steeds opnieuw tot ons

doordrong. Echt lekker rust, en toch een vijftal

uitstapjes. Dit is wat de plek met ons deed.

Dat zijn Aleid en Rik: ze stralen het uit. De

zorg: Een hoofdstuk apart. Heel natuurlijk,

heel adequaat, en vooral: 100% kwaliteit.

Aleid weet als verpleegkundige van nature

te handelen en ziet heel goed hoe ook te

improviseren als dat nodig is.”

“Perfecte accommodatie op een heerlijke plek

bij erg vriendelijke mensen. We hebben een

heel fijn driedaags verblijf bij jullie gehad. De

accommodatie is zeer smaakvol ingericht met

oog voor detail.”

Meer weten?

Kijk op onze website!

Heeft u interesse of vragen?

Bel of mail ons en we kijken samen naar

de mogelijkheden.

Zijn & Zorg Uit de Wind

Woudweeren 14

1151 AV Broek in Waterland

Tel: + 31 (0) 6 39597939

www.uitdewind.eu info@uitdewind.eu

Zorg&Zijn.indd 1 17-09-18 12:06


REIZEN

Avontuurlijke

groepsreizen

Slogan van de reis:

‘Hoezo, kan niet?’

28 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Gruwel je van de gedachte aan zoete Rijnreisjes en altijd vrolijke

vrijwilligers? Lees dan het stoere verhaal van Lily Kenter. Met elkaar

op pad bewijst juist zijn nut. Ondertussen kun je ook nog eens ongestoord

jezelf zijn.

Lily Kenter ging paragliden met Stichting de

Hinkelaar, een nieuwe organisatie die je helpt

die dingen te doen die op je bucketlist staan.

Hieronder het relaas van Lily. “Ik heb me vrijer

gevoeld dan ooit.”

“Het duurt maar een seconde of twee, dan glimlach

ik de onbekende natuurstenen muur slaperig

toe. Mijn glimlach verandert in een heuse

grijns wanneer ik rechtop ga zitten, genietend

van mijn zachte bed en het prachtige uitzicht

vanuit mijn slaapkamerraam. Ons huisje staat

in een adembenemende omgeving, omringd

door bergen en bossen zover het oog reikt.

Vandaag is dé dag. De bergen doen me denken

aan de plannen die we gezamenlijk hebben gesmeed;

vanmiddag ga ik me geheel vrijwillig

van een vulkaan af laten donderen, met enkel

een parachute en instructeur tussen mij, de afgrond

en een zekere dood.

Dan is het zover. Terwijl Hinke van Stichting

De Hinkelaar nog druk bezig is om mij met 86

spanbanden vast te binden aan het stoeltje, nodig

ik alle omstanders hartelijk uit voor mijn

begrafenis. Ik vervloek de Lily die een paar uur

geleden nog had ingestemd met dit idiote plan.

In het Engels en het Nederlands, en hier en daar

wat onverstaanbaar Frans, belooft iedereen naar

mijn begrafenis te komen. De instructeur verzekert

mij voor de miljoenste keer in gebrekkig

Engels ‘Yes. I be careful’.

En dan…. het overweldigende uitzicht en het

fantastische gevoel te vliegen kan ik niet in

woorden vatten. Het is gewoonweg magisch.

Terwijl ik vlieg, zing en versteld sta, breekt de

Lily Kenter laat zich

geheel vrijwillig ‘van een

vulkaan afdonderen’.

»

Met de Hinkelaar streep je snel je

bucketlist af!

Stichting de Hinkelaar is opgericht in maart 2018. De Hinkelaar is geen reisorganisatie:

ze helpen je die dingen te doen die op jouw bucketlist staan. Mede-oprichtster

Hinke van der Wal: “We plannen activiteiten in een pakket, zodat je

met een groepje meerdere (spannende) activiteiten in een week of weekend kunt

combineren. Onze activiteiten voor 2019 staan online, maar heb je een andere

onvervulde droom op jouw bucketlist staan, dan zijn we daar altijd voor in.

” Kijk op www.hinkelaar.nl of bezoek de Facebookpagina.

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

29


REIZEN

Lily is klaar voor de start.

grijns van die ochtend compleet open, van oor

tot oor. Ik jubel en juich en de instructeur achter

mij doet lachend mee. Hoe ik uiteindelijk

de angst heb overwonnen, weet ik niet precies.

Toch, ondanks het feit dat ik alle kleuren van de

regenboog schijt, voel ik me op de één of andere

manier ook zo ontzettend veilig.”

Terugkijkend vertelt Lily: “Ik koos ervoor om

het te doen, en vervolgens heeft een onwijs lief

team geholpen om het niet alleen voor elkaar

te krijgen, maar het ook nog eens veilig voor

elkaar te krijgen. Het ene moment zat ik angstig

in mijn stoeltje en keek ik vanaf de rand van een

vulkaan naar beneden en het volgende moment

vloog ik door de lucht.

Toen ik de reis boekte, en ook daarna – toen

ik met zeven tot op dat moment onbekenden

veertien uur een rolstoelbusje deelde – had ik

niet kunnen weten dat mijn vooroordelen en

verwachtingen zó ontzettend fout waren. In tegenstelling

tot wat ik dacht, heb ik dat ‘gehandicapte

zooitje-gevoel’ geen enkele keer gehad.

Sterker nog: ik heb me vrijer gevoeld dan ooit!

De slogan van de reis was ‘Hoezo, kan niet?’ en

een passender beschrijving had ik niet kunnen

verzinnen. Alles was mogelijk of werd mogelijk

gemaakt, en obstakels op de weg zag men eerder

als spannende horden dan als stoptekens. Ik

heb prachtige mensen leren kennen en heel veel

geleerd. Een ander uitzicht doet goed, mijn blik

is echt veranderd!”

»

Andere groepsreizen

Meer spannende avonturen met een groep? Bekijk

ook het reisprogramma van:

Project U/turn

Project U/TURN organiseert avontuurlijke en

back to basics-vakanties, met steeds andere

landen op het programma. Geen hulpmiddelen,

geen aangepast vervoer, geen toegankelijke verblijfplaatsen,

wel een tentje in de vrije natuur

en hulp. Op het programma in 2019: Marokko,

Zuid-Afrika, de Spaanse Pyreneeën, Tenerife en

Zweden.

www.projectu-turn.com

Handicamp Outdoor

In een enorme camper naar Lowlands of de

Tilburgse Kermis? Past het Oeral Festival op

Terschelling je beter? Bezoek je cultureel Parijs

of ga je aan de whisky in Schotland? Het programma

voor 2019 heeft voor elke liefhebber

wel iets in petto.

www.handicampoutdoor.nl

Wintersport

Ski-Uniek organiseert elk jaar een ski-groepsreis

voor mensen met een lichamelijke beperking

naar Folgaria in Italië. Uniek is dat je gezinsleden

en/of vrienden zonder beperking gewoon

mee kunnen!

www.ski-uniek.nl

SWG, de Stichting Wintersport Gehandicapten,

organiseert ook al jaren skivakanties naar Oostenrijk

en Italië.

www.swg-nederland.nl

Sahara Travel

“Als het niet gaat zoals we vooraf verwachten,

dan gaat het op een andere manier ook goed!”

Sahara Travel kiest voor uitdagende rondreizen

in kleine groepjes naar onder andere Israël,

Mozambique, Oman, Madagascar, Vietnam en

Jordanië (niet geschikt voor elektrische rolstoelen).

saharatravel.nl/aangepaste-reizen

MundoRado

MundoRado heeft naast het ‘gewone’ aanbod

aan aangepaste reizen ook een aantal avontuurlijke

reizen naar verre bestemmingen als India

en Vietnam. Avontuurlijk betekent hier vaak

ook: geen aangepaste badkamers, en hulp inroepen

om in een taxi te klimmen!

www.mundoradoreizen.nl

30 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


COLUMN

Een bron

van inspiratie

In mijn voorgaande column schreef ik over het ontstaan van Dolphin Suites op

Curaçao, een hotelconcept met volledig toegankelijke kamers. Omdat de aanpassingen

op subtiele wijze in de stijlvol ingerichte kamers zijn geïntegreerd, voelt

elke gast zich hier thuis. Een ‘hotel voor iedereen’, of het nu gaat om een gezin met

kinderen of een couple, om mensen met of zonder een beperking, jong of oud, het

hotel biedt op maat dienstverlening voor ieder type gast.

Een van onze vaste bezoekers (een verkoopdirecteur van KLM) verwoordde het ooit

zo: “Hoewel wij het ons ook zouden kunnen veroorloven om in een vijfsterrenresort

te verblijven, kiezen wij als gezin bewust voor Dolphin Suites. De kleinschaligheid,

ongedwongen sfeer en de vriendelijke mensen maken dit hotel zo fijn en rustgevend.

Een bijzondere bijkomstigheid is dat dit hotel zich specialiseert in het bieden

van ondersteuning aan mensen met een beperking. Iets wat ik mijn kinderen graag

meegeef in hun opvoeding: leren omgaan met iedereen en elkaar een helpende

hand bieden waar nodig. Prachtig concept!”

Als manager van het hotel geniet ik dagelijks van de vele bijzondere en inspirerende

gasten die bij ons verblijven. Veel gasten komen regelmatig terug, en ik voel

me dan ook bevoorrecht met veel van hen een band op te kunnen bouwen. Gasten

zijn vaak erg open en vertellen graag over wat ze inspireert en bezighoudt in het

leven. Mensen wisselen verhalen uit, inspireren elkaar. Het valt me op dat veel van

onze gasten, met name de mensen met een beperking, vooruitstrevende types

zijn. Vaak zijn ze een eigen bedrijf gestart of ze zetten zich in voor de samenleving.

Sommigen zijn inspirational speaker of coach, en helpen zo anderen hun doelen te

verwezenlijken en hun zelfopgelegde grenzen te overschrijden.

Mensen met een beperking die het wagen negen uur te vliegen naar Curaçao,

overkomen vaak hun angsten. Ze verlaten de comfort zone van het thuiszitten en

duiken de wereld in. Uit onze gesprekken blijkt dat dit tot een enorme groei in

zelfvertrouwen kan leiden en een verrijking biedt in de kijk op de mogelijkheden in

het leven. Een boekenrek in onze lobby vult zich gestaag met boeken, geschreven

door onze gasten. Mensen die hun verhaal willen delen.

Een bron van inspiratie en warmte, zo voelt het in ons hotel, voor zowel de medewerkers

als de gasten. Deze bron van inspiratie heeft ons doen besluiten het

concept verder uit te breiden. We ontmoeten steeds meer mensen die behoefte

hebben aan bewustwording, mensen die willen werken aan zichzelf om hun doelen

in het leven verwezenlijken. En dat hoeft niets met het hebben van een lichamelijke

beperking te maken te hebben. Ik denk dat iedereen op bepaalde momenten

in zijn leven daar behoefte aan heeft. In mijn volgende column zal ik er meer over

vertellen.

Alette Borger is manager

van hotel Dolphin Suites op

Curaçao. Jaarlijks ontvangt

ze 2,5 duizend gasten,

waarvan bijna de helft een

beperking heeft. Alette

runt het hotel al 10 jaar

met veel passie en plezier.

Alette Borger

www.dolphinsuites-curacao.com

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

31


DWARSLAESIE

ORGANISATIE

NEDERLAND

Rolstoel

proberen?

Maak een

afspraak!

WorkHopper

for an energetic

workday

wheelchairs

CREATED

TO MOVE

www.rolstoel.nl • tel. (0315) 39 69 00 • info@o4.eu

Mensen met een

dwarslaesie of caudalaesie

en hun familie

DWARSLAESIE

ORGANISATIE

NEDERLAND NEDERLAND TIE

dwarslaesie

jaargang 39 / nummer 1 / maart 2016

magazine

Even geen zorgen

hebben omdat mama

een spin op je buik zet

Zieke kinderen voelen zich beter als

hun ouders dichtbij zijn. Daarom zijn er

de Ronald McDonald Huizen.

www.kinderfonds.nl

Een ziek kind

kan niet zonder

zijn ouders

Betrouwbare

informatie, steun

in de rug,

(h)erkenning en

krachtige

belangenbehartiging

Word lid voor

€ 36,- en lees

GRATIS ons

magazine!

Jack Pastora

‘Sport is voor mij een uitlaatklep’

ONDER ANDERE: DON ZOEKT VRIJWILLIGERS / DWARSLAESIENETWERK IN AFRIKA / ONTWIKKELINGEN EXOSKELET

NIEK VAN DEN ADEL AAN HET WOORD / EERSTE ACUTE RUGGENMERGLETSEL UNIT GEOPEND IN NIJMEGEN

www.dwarslaesie.nl


Met trots stel ik

u mijn Nino voor!

Maar ik vertel u misschien beter

het volledige verhaal….

Omdat ik door mijn progressieve ziekte steeds

moeilijker met mijn knalrode manuele rolstoel

kon rijden, en mijn man pijn kreeg van het

duwen, was ik gedwongen over te schakelen

naar een elektrische rolstoel. Iedereen blij… tot

ik besefte dat ik me met deze tweedehands

rolstoel in zowat elke winkel klem reed, en me

door de blikken van medelijden al snel dertig

jaar ouder voelde…

Er volgde een periode van berusting, waarbij ik

zwartgallig in de zetel naar buiten staarde. Om

spierverslapping tegen te gaan, moest ik extra

oefenen, omdat ik mij in die rolstoel helemaal

onderuit liet zakken.

Het moest anders! Op de rolstoelbeurs in Düsseldorf

zagen we de laatste nieuwe ontwikkelingen

op het gebied van hulpmiddelen: zo

ook de elektrische rolstoelen op twee wielen.

Ik was gefascineerd én bang: zou ik wel mijn

evenwicht kunnen bewaren? Na wat aandringen

besloot ik het toch maar te proberen, en

het bleek een stuk makkelijker te zijn dan ik

ooit had kunnen dromen!

Na een aantal rolstoelen vergeleken te hebben,

koos ik voor Nino van Hendriks Care.

Een aantal zaken vielen mij onmiddellijk op:

ik werd niet zeeziek van het wiegen zoals bij

een ander model, Nino was compacter, lichter.

Ik werd ook heel blij van de kleuren, waarbij

ik zelf mocht kiezen en combineren. Uiteraard

was ook het prijskaartje van belang, maar ook

dat viel in vergelijking met andere modellen

reuze mee.

Mijn man besloot dat mijn levenskwaliteit veel

belangrijker was dan het kostenplaatje, en

hakte voor mij de knoop door.

Een proefrit in Gent overtuigde ons helemaal:

kasseien, tramsporen, smalle voetpaden, hellingen,

de Nino doorstond elke test met glans.

Enkele weken later stond Vincent Hendriks van

Hendriks Care met mijn wit-groene Nino voor

de deur. Hij liet mij slalommen en ter plaatse

draaien, tot hij tevreden was, en ik mijn “Ninorijbewijs”

kreeg.

Er ging een wereld voor mij open: met Nino

kan ik zelfs meer dan met mijn rode manuele

stoel! Ik heb weer zin om buiten te komen,

genietend van de verwonderde – en bewonderende!

– blikken.

Gek genoeg tel ik nu opnieuw mee: mensen

spreken mij nu aan om meer te weten over

mijn Nino!

Mijn houding is verbeterd, en Nino zorgt voor

mijn spieren, wat een leuke extra is!

Het is gewoon zalig om gewoon mee te

kunnen wandelen – met een bereik van

35 kilometer is dat perfect – en zelfs voldoende

snel mee te fietsen, gezien Nino met gemak

een snelheid van 20 kilometer haalt, zelfs op

een helling!

Gaan winkelen met Nino is een plezier: je kan

overal langs en je draait zonder moeite.

En, voor de nieuwsgierigen: nee, ik ben nog

nooit gevallen!

Inge Martens

Deze pagina wordt u aangeboden

door Hendriks Care:

www.hendrikscare.eu

info@hendrikscare.eu

Brussel (BE):

Tel: +32 (0)48 - 8326283

Goirle (NL)

Tel: +31 (0)13 - 5907849

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

33


POWER

Een Handreiking

ook voor u

Er komt schot in: om de problemen rond de Wmo-verstrekkingen nu

eens goed aan te pakken krijgen de Nederlandse gemeenten een nieuwe

handreiking Wmo. In dit document wordt duidelijk aangegeven hoe men

de Wmo moet toepassen, met de eindgebruiker op een centrale plaats.

Ook voor onze lezers is het, naast de Wmo-Powerkaart, een waardevol

instrument voor op de keukentafel.

Schotanus, Tuinman en

Meijer: Handreiking

Inkoop Hulpmiddelen;

Geactualiseerde handreiking

met afwegingen,

uitdagingen en mogelijkheden

voor gemeenten

bij inkoop van Wmohulp

middelen.

Den Haag. December 2018

Al jaren beijveren belangenbehartigers (en ook

dit blad) zich om verbetering aan te brengen in

de Wmo. We kennen de problemen: contracten

tegen afbraakprijzen maken het voor de leveranciers

uiterst moeilijk om goede producten en

goede service te leveren. Ook de overheid ziet

dit nu in. De tijd dat men zich verschool achter

‘goedkoop-adequaat’ en ‘Europese aanbestedingsverplichtingen’

is (zo goed als?) voorbij.

De overheid schakelde vorig jaar het bureau Berenschot

in, om eens degelijk te adviseren hoe de

uitvoering te verbeteren is. We schreven er in een

vorig nummer over. En nu zijn die bevindingen

vertaald in een ‘Handreiking Inkoop Hulpmiddelen’,

uitgebracht door de Vereniging van Nederlandse

Gemeenten (VNG) voor haar leden.

Zo’n handreiking was er al, maar de nieuwste

versie is fors aangescherpt. Men heeft goed gekeken

naar de powerpunten van de Wet Wmo

(artikelen 2.3.2 en 2.3.6, zie de Support Magazine

Wmo-Powerkaart - te vinden op supportmagazine.nl/wmo-tools).

In de oude versie van

de handreiking was er hoofdzakelijk aandacht

voor de prijs en werd er weinig aandacht gegeven

aan kwaliteit. Maar, zo lezen we nu: “...bij de

toewijzing, levering en het leren gebruiken van

een hulpmiddel is maatwerk nodig. De functionaliteit

en bruikbaarheid voor de aanvrager

moet leidend zijn.” Ook onderschrijven de opstellers

dat bij het verstrekken van hulpmiddelen

meestal haast geboden is. De contracten met

de leveranciers waren daar slecht op ingesteld.

Cliëntperspectief

Er wordt nu dus eindelijk ernst gemaakt met

de belangen van de eindgebruiker. De VNG

schrijft: “het [is] belangrijk [..] de vraag van

mensen om wie het gaat te kennen en hen vanaf

het begin te betrekken bij de voorbereiding van

het inkoopproces (waaronder het opstellen van

het Programma van Eisen, de weging en gunning),

de uitvoering en de evaluatie.” Om dit te

bereiken moeten de gemeenten voordat ze contracten

gaan sluiten goed in kaart brengen waar

de mensen behoefte aan hebben. Waar zijn de

Nieuw

overheidsgeluid:

De functionaliteit

en bruikbaarheid

voor de aanvrager

moet leidend zijn

huidige gebruikers tevreden over en waarover

niet? Welke levertijden vinden de gebruikers redelijk?

Wat mag de leverancier in samenspraak

met de eindgebruiker doen zonder dat daar

steeds een akkoord van de gemeente voor nodig

is? Hoe ga je soepeltjes om met veranderingen

in de persoonlijke omstandigheden van de gebruiker?

Daarnaast moet de gemeente ook kwantitatieve

gegevens in kaart brengen om zo een specifieke

aanbesteding te kunnen doen. En dan

is het zaak om tijdens de contractperiode goed

te blijven volgen waarover de gebruikers nu te-

34 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


vreden of ontevreden zijn. Het klinkt te simpel

voor woorden, maar voor sommige gemeenten,

die de blik op de verordeningen en niet op de

cliënt hebben, is dit nieuw: hou in de gaten of je

klanten happy zijn, en zo niet: doe er wat aan.

Ook wordt de gemeenten geadviseerd van te voren

KPI’s op te stellen, de kritieke prestatie-indicatoren

waarop de leverancier gedurende het

contract beoordeeld kan worden.

Zelf doen of uitbesteden

Er zijn nogal wat verschillen per gemeente, als

het gaat om de vraag wat zij zelf doen, en wat

ze aan de leveranciers en cliënten overlaten. Alhoewel

de toegang tot maatwerkvoorzieningen

altijd bij de gemeenten ligt, verschilt de mate

waarop zij betrokkenheid en de expertise van

leveranciers inschakelen. Bijvoorbeeld bij de

advisering over de keuze voor het juiste hulpmiddel.

Een gemeente die zelf veel wil beslissen

heeft ook veel expertise in eigen huis nodig. Het

probleem is vaak dat gemeenten niet kiezen; ze

kijken nauwlettend op de vingers van de leverancier,

maar hebben zelf eigenlijk geen kennis.

Of je doet het zelf, en dan professioneel, óf je

laat het aan de leverancier over. Op basis van

die keuze maak je dan afspraken met de leverancier

over welke aanpassingen gedaan mogen

worden zonder tussenkomst of accordering vanuit

de gemeente. Hiermee kan een enorme tijdwinst

geboekt worden (wachttijd was een van de

knelpunten uit het Berenschotrapport).

Eén of meer?

De gemeente heeft de keuze om één of meerdere

leveranciers de opdracht te gunnen. Het

contracteren van een enkele leverancier kan

voor de gemeente wat economischer zijn. Het

past meestal beter bij kleine opdrachten om één

leverancier te contracteren.

Steeds meer gemeenten echter maken een keuze

voor meerdere leveranciers. Een belangrijke

reden is het bieden van keuzevrijheid aan de gebruiker.

Er zijn gemeenten die alleen accepteren

dat de gebruiker een (beperkte) keuze maakt,

bijvoorbeeld aan de hand van de webpresentaties

van de gecontracteerde leveranciers en de

uitkomsten van het klanttevredenheidonderzoek.

Als gemeenten zelf de keuze maken voor

een leverancier (en er dus geen keuzevrijheid is

voor de gebruiker) ligt in de huidige praktijk de

focus vaak op de laagste prijs.

De gemeente houdt bij het contracteren van

meerdere leveranciers ruimte om bij minder

goede ervaringen van gebruikers een minder

presterende leverancier in de contractperiode

minder werk toe te bedelen. Inmiddels wordt

deze werkwijze al vaak toegepast. In ongeveer

de helft van de aanbestedingen selecteren gemeenten

meerdere leveranciers voor de opdracht.

Ook de grote steden, Amsterdam, Den

Haag, Rotterdam en Utrecht werken met meerdere

leveranciers.

Speciaal

Men gaat ervan uit dat bijna tachtig procent

van de hulpmiddelen gemakkelijk uit een standaardpakket

kan worden geleverd. Het gaat

dan bijvoorbeeld om voorzieningen voor ouderen

die niet zeer specifieke aandacht nodig hebben.

Maar juist onder de lezers van dit blad zijn

er velen die hele speciale beperkingen hebben

en dus een heel specifieke hulpmiddelenbehoefte.

De handreiking stelt terecht dat dan altijd

maatwerk nodig is, en veel kennis over de aandoening.

En die kennis, erkent nu ook de VNG,

moeten we vooral zoeken bij de gebruiker zelf.

Iemand die al wat langer een aandoening heeft,

heeft veel ervaringskennis en weet vaak goed

wat nodig is, zegt de handleiding.

Dit soort zinsneden, in een overheidsstuk, ter

advisering van overheden, zijn nieuw, en een

verademing.

Ad van Gaalen

Extra probleem

Met de komst van sociale wijkteams verandert ook de rol en dienstverlening

van de leverancier. De verschuiving van centraal (gemeente)

naar lokaal (wijk) heeft vaak een versnippering van kennis en

expertise tot gevolg op het gebied van hulpmiddelenverstrekking.

Hierdoor kan het gehele proces van aanvraag, betrokkenheid van

ketenpartners (zoals thuiszorg en ergotherapeuten) en inzet van

collectieve en algemene voorzieningen per wijkteam anders zijn

ingericht. Indien wordt verwacht dat de leverancier een actieve rol

gaat spelen in de sociale wijkteams moet daarmee worden rekening

gehouden bij een aanbesteding.

Er wordt nu eindelijk ernst

gemaakt met de belangen van

de eindgebruiker

»

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

35


PORTRET

Passie in beeld

36 SUPPORT MAGAZINE - april 2019


Acht verschillende mensen en acht verschillende passies,

samengebracht in de foto-expositie SHINE. In samenwerking

met acht grote Nederlandse revalidatiecentra

bracht fotografe Monique Velzeboer in beeld wat het met

mensen doet als zij hun passie volgen. De expositie laat de

kracht en het belang van passie zien, en is een onderdeel

van het programma Fit for Life van Coloplast. In Support

Magazine laten we steeds één van de geportretteerden aan

het woord. De verhalen gaan over doorzettingsvermogen,

doelgerichtheid en genieten van wat er is bereikt.

Eén van de geportretteerden is Maarten Jorissen (26). Zijn eerste gedachte na

het krijgen van een dwarslaesie was: “Ja, dit is dus een dwarslaesie.” Zijn tweede

gedachte: “Mijn leven is niet voorbij, mijn vrienden helpen mij uit het water en

dan komt het goed.” Vol vertrouwen in zichzelf, zijn vrienden en de toekomst: het

is Maarten ten voeten uit. Een slimme, positieve en sociale jongen die alles uit het

leven haalt. Ondanks zijn recente, hoge (incomplete) dwarslaesie op C5-niveau,

studeert hij alweer en onderneemt hij van alles met zijn vrienden en zijn jonge

hond Clarence. Clarence is nu al één van zijn beste vrienden en Maarten zal hem

de komende tijd opleiden tot hulphond. Clarence geeft Maarten niet alleen praktische

hulp, maar is een maatje voor het leven en onderwerp van veel zorg en training,

wat Maarten ook doel en aanleiding geeft zichzelf verder te ontwikkelen.

Maarten is een onbezorgde, reislustige jongen, met een liefdevolle familie, veel

vrienden en een leuke studie, wanneer zijn leven halverwege 2016 compleet

verandert. “In de zomer van 2016 zwom ik met vrienden bij ons studentenhuis

in Leiden. Toen ik het water in dook, dook ik te ver door, waardoor ik aan de

overkant van het zwembad tegen de rand klapte. Het was een ‘opzetzwembad’,

dus zonder tegels, maar door de snelheid kan je de klap vergelijken met een duik

in een leeg zwembad.” Hij realiseert zich meteen: dit is een dwarslaesie. “Ik kon

me niet meer bewegen, maar vertrouwde er meteen op dat mijn vrienden mij

zouden redden. Vanwege mijn dikke nek kon ik erg lastig ademhalen, maar toen

ik omgedraaid was, kreeg ik net genoeg zuurstof. Op dat moment wist ik ook dat

het goed zou komen; dit zou niet het einde zijn.”

Een maand lang ligt Maarten op de intensive care in Leiden. Na de eerste operatie is

het voor hem al helder: hij gaat revalideren om vervolgens weer ‘gewoon’ zijn studie

op te pakken. Tien maanden revalidatie in Rijndam volgen. “Elke avond was er wel

iemand van mijn familie of vrienden aanwezig, dit hielp mij enorm. En het personeel

van Rijndam was hartstikke lief, je bouwt snel een band op. Naast het verdriet heb ik

daarom ook veel kunnen lachen. Mijn mentor Patricia (‘Party Patty’) zal ik nooit vergeten.

Zij heeft óf van een afstand óf van dichtbij altijd een oogje in het zeil gehouden.”

Ook de therapeuten zijn belangrijk, samen met hen stelt Maarten elke maand

weer nieuwe doelen. “Het was de truc om ambitieuze, maar realistische plannen

te maken. Het was hard werken, maar er was altijd ruimte voor een goede grap

tussendoor.”

Bij thuiskomst in juli 2017 pakt Maarten zijn leven snel weer op. “Ik moest

eerst veel regelen. Je zou het niet denken, maar het leven met een handicap is

»

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

37


PORTRET

NAAM: Maarten

Jorissen

LEEFTIJD: 26 jaar

WOONPLAATS: Wassenaar

BURGERLIJKE STAAT: Woont

bij zijn ouders en

heeft twee broers en

een zusje.

PASSIE: Hond Clarence.

Student master

Onder nemingsrecht

in Leiden

DWARSLAESIE: Sinds een

ongelukkige duik in

het zwembad in de

zomer van 2016 leeft

hij met een hoge, incomplete

dwarslaesie

op C5 niveau.

REVALIDATIECENTRUM:

Rijndam Revalidatie,

Rotterdam

SHINE in Rotterdam

Vanaf 29 maart is de foto-exposi tie

SHINE te zien bij Revalidatiecentrum

Rijndam in Rotter dam.

Naast schitterende beelden

leverden de fotoshoots ook acht

inspirerende verhalen op om

mensen te motiveren in beweging

te komen, en meer uit zichzelf en

het leven te halen. Kom langs en

laat je inspireren!

38 SUPPORT MAGAZINE - april 2019

ongeveer een fulltime baan.”

Naast de functionele aanpassingen

denkt Maarten dat

een hond het plaatje compleet

zal maken, een hond

die hem kan helpen met

praktische handelingen als

het opentrekken van lades en

het pakken van schoenen. Samen

met zijn ouders gaat hij

op zoek naar een hondje. “In

het asiel vonden we Clarence,

een labradorachtige hond die

lijkt op de hond die we vroeger

hebben gehad. Ik was

meteen verliefd.” Het blijkt

een schot in de roos; in de

anderhalf jaar dat Clarence

nu bij Maarten is, brengt hij

veel extra liefde. “Clarence is

echt een geweldige hond, die

bij me komt liggen als ik bijvoorbeeld een film

kijk. Door zijn enthousiasme elke ochtend krijg

ik zelf ook zin om de dag te beginnen.”

Het is de bedoeling van Maarten om Clarence

zelf op te leiden, zonder cursus en puur op

gevoel. Hij is voorlopig aardig tevreden over

de training en ontwikkeling van zijn maatje.

“Ik leer hem nu om niet meer zomaar op mij

te springen, zoals hij als puppy deed. Het geeft

me veel voldoening als hij naar mij luistert.” Een

hond opleiden is best fysiek, geeft Maarten toe,

maar dat is goed voor zijn eigen ontwikkeling.

“Ik moet er continu mee bezig zijn, er energie

aan besteden; dat houdt mij ook actief.”

Natuurlijk loopt niet alles altijd soepel met een

inmiddels puberende hond. Zo heeft Clarence

recent een pak meel van het aanrecht gepakt

en is hiermee door het huis gelopen. “Eén grote

puinhoop natuurlijk, niet echt de bedoeling van

een hulphond. Maar als je dan die witte snoet

ziet, onder het meel, met die lieve oogjes erboven,

kan ik toch alleen maar hard lachen. Dan

is het vergeven, sámen het huis opruimen en

verder waar we gebleven waren.”

Die puberteit maakt Clarence naast ondeugend

ook redelijk onvoorspelbaar. Maarten legt uit

dat het nu de uitdaging is om Clarence geconcentreerd

te houden, zodat hij alle hulpactiviteiten

leert uitvoeren. Anderzijds is het zijn eigen

uitdaging Clarence zelfstandig uit te kunnen

laten. “Op zich gaat het uitlaten goed, maar als

Clarence een andere hond ziet, is hij weg en luistert

hij totaal niet meer. Als ik geen dwarslaesie

had gehad, zou ik er gewoon tussen gaan staan,

wat een natuurlijk overwicht geeft. Nu lukt dat

natuurlijk niet. De oplossing is om overwicht

met mijn stem te creëren. Inmiddels lukt dit

soms, maar soms ook nog niet. Gelukkig kan ik

het geduld vinden om het te blijven proberen;

als ik niet opgeef, weet ik dat het me uiteindelijk

gaat lukken.”

Naast de training van Clarence is Maarten

ook druk met zijn studie. Nadat hij zijn bachelor

International Business Law al voor het

ongeluk haalde, is hij nu bezig met de master

ondernemingsrecht in Leiden. “Ik wist na de

eerste operaties al dat ik fysiek niet alles meer

zou kunnen, maar mijn hoofd doet het nog prima.”

Ondanks waarschuwingen dat zo snel weer

starten met studeren ‘een ambitieus plan is’, is

Maarten trots dat hij binnen een jaar zijn studie

weer heeft opgepakt: “Aangezien ik deze master

voor mijn ongeluk al wilde volgen, heb ik nog

meer het gevoel dat ik door kan gaan met mijn

leven.” En niet zonder succes: na het eerste semester

stond hij een 8,7 gemiddeld. “Haha mooi

hè, mijn ouders vinden mij zelfs een nerd nu.

Maar ik ga ook nog gewoon gezellig met mijn

vrienden wat eten of drinken in Leiden of Den

Haag hoor.”

Een baan in de advocatuur is het doel, dat was

altijd al zijn plan, “de voortgang is alleen even

verstoord geweest.” Ook hier toont Maarten zijn

positieve aard: “Ik vind dat ik heel veel geluk

heb gehad dat ik de ruimte krijg om mijn leven

opnieuw te ontdekken. En dat ik familie en

vrienden heb die mij hierbij volop steunen.”

Het lijkt bijna ongelooflijk, de positiviteit die

Maarten gedurende het revalidatieproces toont

en nog steeds uitstraalt. Zelf is hij daar nuchter

over: “Er is een verschil tussen hoop en een

wens, je moet wel realistisch blijven. Je moet niet

blijven hopen op het onmogelijke, dan word je

altijd teleurgesteld. Focus op wat je wél kunt!

De kunst is een realistische toekomstdroom te

hebben en daar de focus op te houden.”

Wijze woorden van een positieve jongen die zich

door niets en niemand laat afschrikken. Naast

wie een vrolijke hond huppelt. Nu al een onverslaanbaar

duo.

Meer informatie over Fit for Life:

www.coloplast.nl/fitforlife

»


COLUMN

Rolmodel

Ze is jong en slank, heeft blauwe ogen en lang blond haar, en binnenkort zit ze

in een rolstoel. Ik heb het over Barbie, de pop die generaties lang de functie van

rolmodel vervulde voor spelende kinderen. Rol-model, het woord krijgt ineens een

dubbele lading.

Het leuke van social media is dat je aan de instant reacties kunt zien hoe een bericht

opgepakt wordt. Het nieuws op onze Facebookpagina dat speelgoedproducent

Mattel dit jaar met een Barbie in een rolstoel én een versie met een beenprothese

komt, werd driftig geliked en gedeeld. “Eindelijk!” en “Het zou eens tijd worden!”

Iemand merkte fijntjes op dat Mattel zo’n twaalf jaar geleden al een rolstoelpop op

de markt bracht. En da’s waar, toen ging het om Barbies vriendinnetje Becky. In de

eerste weken van haar bestaan gingen er duizenden van over de toonbank, tot er

klachten kwamen dat Becky met haar rolstoel niet door de deuren van het Barbie

DreamHouse kon. Als gevolg daarvan paste Mattel niet het droomhuis, maar Becky

zelf aan. Redesigns (Becky als schoolfotograaf en paralympische sporter) losten het

toegankelijkheidsprobleem niet op en uiteindelijk verdween Becky uit de Barbiewereld.

Dat klinkt cru, en dat is het misschien ook. Voor hetzelfde geld (of waarschijnlijker:

iets meer geld) had Mattel de woning kunnen aanpassen. Het verhaal doet een

beetje denken aan Prokrustes, een herbergier uit de Griekse mythologie die zijn

gasten de benen afzaagde als ze niet in zijn bedden pasten. Wie te klein was, werd

gewoon opgerekt. Meestal moesten zijn gasten het met de dood bekopen.

Of die Prokrustes ooit bestaan heeft valt sterk te betwijfelen en Becky is natuurlijk

ook maar een poppetje. En mag je een kind eigenlijk wel lastigvallen met grotemensenproblematiek

als toegankelijkheid? Ik moest daar even over nadenken.

Mattel levert bij de nieuwe Barbie in elk geval een oprijplaat voor het felroze

DreamHouse. Attent. Of gewoon noodzakelijk, het is maar hoe je ertegenaan kijkt.

Maar voor een kind in een rolstoel is een rollende Barbie bij uitstek iets om zich

mee te identificeren. En als die pop zich al niet vrij in de poppenwereld kan begeven,

welk signaal geef je dan af?

Als we willen dat de samenleving meer gewend raakt aan mensen met een fysieke

beperking, dan kunnen we daar misschien maar beter zo vroeg mogelijk mee

beginnen. Een pop met een handicap is ook voor gezonde kinderen een mooie

manier om vertrouwd te raken met het verschijnsel lichamelijke beperking.

Pauline Montfoort

maakt deel uit van het

redactieteam van Support

Magazine. Pauline heeft

een spierziekte en vraagt

zich graag dingen af.

Maar toch, de beste rolmodellen zijn wij volwassen zelf. Rolstoel of niet. Ik heb er

geen, maar ik zou zeggen: if you’ve got it, flaunt it. Laat jezelf zien, op het schoolplein,

op straat, op het werk, vul maar aan. Laat ze er maar aan wennen!

Pauline Montfoort

SUPPORT MAGAZINE - april 2019

39


mid-range aluminium basketball wheelchair

© Double Performance

De RGK AllStar is de perfecte sportrolstoel om je spel te ontwikkelen en te verfijnen. De combinatie van een volledig vast gelast frame en de

instelmogelijkheden zorgt voor de perfecte balans tussen prestaties en veelzijdigheid. Volledig op maat gemaakt frame van 7020 aluminium.

Geoptimaliseerde biomechanica voor maximaal vermogen en efficiëntie. Veel high performance opties verkrijgbaar.

Double Performance: rolstoel & handbike expertisecentrum

Double Performance B.V. | Zuidbaan 589 | 2841 MD Moordrecht, Nederland | +31 (0)182-573 833 | reacties@doubleperformance.nl | www.doubleperformance.nl

More magazines by this user
Similar magazines