190529 Het Kleine Geluk van Geelse grootouders

vormingplus

Het

kleine

geluk

van Geelse grootouders

1


een project van

Werkten mee aan deze brochure:

interviews: Karolien Fonteyne, Dienst Communicatie

Stad Geel

foto’s:

Chris Stessens

Op pag. 2: istockphoto

Op pag. 4,8 en 22: Sharon Jansens

ontwerp en eindredactie:

Vormingplus Kempen

druk:

maes-natuurlijk.be

met steun van

meer info? Ellen Lievens, LDC Luysterbos

ellen@hetkleinegeluk.be

014 56 71 30

www.hetkleinegeluk.be

juni 2019

2

met de steun van

samen investeren

in welvaart

en welzijn


Geel is

een wereldstad.

Gelenaars zijn wereldburgers.

Iedereen met zijn verhaal, met uitgesproken

ideeën en talloze talenten.

Sociaal Huis Geel, Lokaal Dienstencentrum

Luysterbos en Vormingplus

Kempen brachten in 2019 een tiental

Geelse grootouders samen.

De voorbije weken praatten ze.

Over hun kleinkinderen. Over

hoe die hun leven kleur

geven, hoe ze met elkaar

spelen, hoe ze de toekomst

zien.

Meer was er niet nodig

om bijzondere gesprekken

te hebben. Gesprekken die

zorgden voor begrip en respect.

Hun verhaal is ons verhaal.

3


4 Olga (55) heeft drie dochters van

31, 30 en 14 jaar en

twee kleindochters van 10 en 6.


Olga/

“Iedereen wil

graag genieten”

“Ja, dat heb ik hier bij Het Kleine Geluk gezien:

grootouders willen blijkbaar graag genieten

met hun kinderen en kleinkinderen, met elkaar.

Mensen moeten niet bang zijn om zich open te

stellen, we zijn allemaal mensen. Iedereen heeft

zijn eigen moeilijkheden en problemen.”

Internationaal

“Ik kom uit Rusland. Met mijn

eerste man en onze twee kinderen

heb ik 13 jaar in Letland gewoond.

Door de perestrojka in de Sovjet-

Unie moest mijn man naar

Noord-Rusland verhuizen voor

zijn werk. Ik zag het niet zitten

om mee te verhuizen naar het

koude noorden en daarom zijn we

gescheiden. Mijn ex woont nu in

Oekraïne. In 2000 kwam ik naar

België, mijn dochters waren toen

10 en 11 jaar. Mijn relatie met een

Belgische man bleef niet duren en

later trouwde ik met mijn huidige

man die afkomstig is uit Wit-Rusland.

Samen met hem kreeg ik nog

een dochter.”

Banden met landen

“Daarom heeft ons gezin banden

met vele landen. Rusland is mijn

geboorteland, we woonden lang in

Letland, we gaan ook nog op bezoek

bij mijn ex in Oekraïne en bij

familie van mijn man in Wit-Rusland.

Omdat onze papieren pas na

zeven jaar in orde waren, hebben

we al die tijd onze familie in Rusland

niet bezocht.”


5


“Toen we terug op bezoek gingen,

was alles er veranderd en hadden

we heimwee naar België.

Mijn oudste dochters hebben

zowel wat Russische als Letse

mentaliteit, voor de andere helft

voelen ze zich Belgisch. Mijn jongste

dochter is heel dankbaar dat

ze hier is geboren. Ze kan nog wel

Russisch praten. Mijn twee kleindochters

zijn half-Marokkaans,

maar spreken geen Arabisch. Ze

kunnen nog wel een beetje Russisch,

maar minder vlot.”

Streng?

Merk je dat je met je kleinkinderen

anders omgaat dan met je eigen

kinderen vroeger?

“Ik voed mijn

jongste dochter

en kleinkinderen

wel wat

anders op dan

mijn oudste

twee. In België

kijkt men

naar een kind

als mens. In Rusland

voedt men ze

veel strenger op,

er zijn meer grenzen. Zelf had ik

een heel strenge moeder. De tijd

was anders toen. Mijn vader was

zachter van karakter. Die hield

zich meer afzijdig in de opvoeding.

Misschien dat ik door mijn

strenge moeder zo ver van mijn

land van herkomst ben weggetrokken.”

Wat wil je je kleinkinderen meegeven?

“Familie is belangrijk. Samen feest

vieren, elkaar goed steunen, in

goede en slechte dagen.”

Leuke ervaring

Wat vond je van Het Kleine Geluk?

“Ik vind het interessant om andere

culturen, ervaringen en meningen

te horen. Het was een leuke

ervaring. Tof om met verschillende

mensen in contact te komen

en meer mensen in Geel te leren

kennen. Ik heb gemerkt dat we ondanks

onze verschillende afkomst,

toch dezelfde interesses en vragen

hebben.”


6


Louis/

“Vandaag is het te veel

‘ikke, ikke’”

Het is beter respect te

hebben voor mekaar.

Als anderen dat ook

meer zouden doen,

dan zou de wereld

er veel beter uitzien.”

Louis (73) heeft twee kinderen

(waarvan een overleed) en drie

kleinkinderen (van 22, 20 en 15).

7


Dat interesseert mij

“Ik vond het leuk dat verschillende nationaliteiten

aan Het Kleine Geluk deelnamen. Zo

kom je meer te weten over het doen

en laten van andere mensen. We

kunnen veel van anderen leren.

Hun geloof, hoe die mensen leven …

dat interesseert mij.”

Wat bleef je bij?

“Volgens een traditie in een bepaald

land mag het bruidspaar niet

lachen op hun huwelijksdag. Dat

vond ik vreemd. Ik vind het spijtig

dat vrouwen in sommige landen

nog onderdrukt worden en bijvoorbeeld

niet mogen buiten komen of

met de auto rijden.”

Te weinig knuffels?

“Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen

te weinig liefde heb gegeven,

te weinig geknuffeld. Zelf heb ik

vroeger ook nooit knuffels van mijn

ouders gehad. Met mijn kleinkinderen

geef ik direct een kus en knuffel. Vroeger

had ik ook minder tijd voor mijn kinderen dan

nu voor de kleinkinderen.

8


Nochtans zegt mijn dochter wel

dat ik het goed gedaan heb. Toch

probeer ik dat nu wat in te halen

met de kleinkinderen. Ik zeg hen

regelmatig dat ik ze graag zie.”

Wat vind je belangrijk voor je

kleinkinderen?

“Ik hoop dat ze respect voor andere

mensen hebben en geen deugnieterij

uithalen of aan de drugs

geraken. En vooral een goede

gezondheid. Je ziet soms kinderen

ziek zijn en sukkelen. Ik ben blij

dat mijn kleinkinderen gezond

zijn. Een goede gezondheid is niet

te koop.”

Vind je het gemakkelijk een praatje

te maken met iemand die je niet

kent?

“In de wachtzaal, op de trein of bus

begin ik direct een gesprek, ook

als dat met iemand van een andere

cultuur is. Ik vind het interessant

om verhalen van mensen van

vreemde origine te ontdekken.”

“In Geel wonen toch 114 nationaliteiten

samen, en je hoort toch

weinig van ruzies, dus dat gaat

goed.”


9


Mai/

“In België leven de vooroordelen

nog altijd.”

“Ik hoop dat mijn kleinkinderen dit niet zullen ondervinden.

Nu zijn het heel gelukkige kinderen, maar ik ben bang

dat ze in de toekomst scheef bekeken gaan worden.”

10


Mai (63) heeft een zoon van 41 en

twee dochters van 38 en 34 jaar.

Ze heeft ook vier kleinkinderen (14,

12, 6 en 3 jaar). Ze is getrouwd met

Yves.

11


Mai: “Ik vond het heel tof dat ik bij

Het Kleine Geluk mensen leerde

kennen met een andere cultuur.

Ik hoorde graag hun verhalen. We

hadden het onder andere over het

verschil tussen vroeger en nu. De

maatschappij is sterk veranderd.

Ik vind het leuk om daarover na te

denken, een beetje zelfreflectie.”

Wat is je bijgebleven uit de groepsgesprekken?

“Er was een dame afkomstig uit

Rusland die al 19 jaar met haar

gezin in België woont. Ze had een

cursus gevolgd, maar toch kon ze

nog steeds niet zo goed Nederlands.

In haar gezin bleven ze ook

Russisch praten. Ze had pas onlangs

voor de eerste keer met haar

dochter Nederlands gepraat. Dat

trof mij. Vaak wordt gezegd dat

inwijkelingen zich maar moeten

aanpassen. Maar voor sommige

mensen blijkt het dus toch niet zo

vanzelfsprekend een heel andere

taal te leren.”

Vooroordelen

“In de groep was iedereen anders,

maar uiteindelijk vonden we wel

hetzelfde belangrijk: iedereen had

het goed voor met zijn kleinkinderen.

Mijn schoonzoon heeft een Afrikaanse

afkomst. Zo heb ik twee

kleinkinderen met een ‘vreemde’

familienaam. Toen mijn dochter

vertelde dat ze zwanger was, was

ik toch bezorgd over de mogelijke

discriminatie waar mijn kleinkinderen

mee te maken kunnen krijgen.

Daar heb ik toen nachten niet

van geslapen. Zullen ze wel een

huis en een job vinden? Er wordt

nog steeds gediscrimineerd, zelfs

gewoon op naam, zonder dat men

iemand al gezien heeft. Zo kon

mijn schoonzoon geen huis huren,

maar als mijn dochter het vroeg,

ging het wel. Die vooroordelen

leven hier in België nog altijd. Ik

hoop dat mijn kleinkinderen dit

niet zullen ondervinden. Nu zijn

het heel gelukkige kinderen, maar

ik ben bang dat ze in de toekomst

scheef bekeken gaan worden. Het

blijft een bekommernis.”

Aanpassen dan maar?

“Soms hoor je uitspraken als ‘mensen

van een andere origine willen

zich niet aanpassen’. Daar word ik

opstandig van. Je moet zelf in zo’n

situatie zitten om te begrijpen dat

het allemaal niet zo eenvoudig is.

Er is meer begrip nodig voor hun

standpunt.”

12


Alles aan de kant

“Met onze drukke job vroeger

hadden we minder tijd voor de

kinderen. Mijn zoon mocht wel

gaan voetballen, maar we konden

niet elke week gaan supporteren.

Nu mist opa geen enkele match

van de kleinzoon. We gaan ook

altijd kijken als de kleinkinderen

optreden met de muziekschool.

Als de kleinkinderen komen, zet ik

nu alles aan de kant om met hen te

kunnen spelen. Er is nu meer tijd

voor zo’n dingen dan vroeger.”

Wat vind je een belangrijke levensles

voor je kleinkinderen?

“Respect voor andere mensen

vind ik belangrijk. Ik wil ook dat

ze gelukkig zijn, dat ze kunnen

studeren en doen waar ze gelukkig

van worden. Ik hoop dat ze hun

weg vinden in het leven, een fijne

partner, een warm gezin. En een

goede gezondheid natuurlijk.” •

13


Mariette/

“Neem het leven

zoals het komt”

“Of je nu wit, geel of rood ziet, iedereen ziet zijn

kinderen en kleinkinderen graag.”

14


“Ik heb niet het gevoel dat ik mijn

kinderen vroeger tekort heb gedaan.

Wij hadden een eigen zaak,

maar na school was ik wel thuis en

in de weekends waren we vrij.

Ik doe al jaren vrijwilligerswerk in

woonzorgcentrum Wedbos en ik

merk dat sommige bewoners nooit

bezoek krijgen van hun kinderen of

kleinkinderen. Dat vind ik zo erg.”

Aanvaarden

“Als ik iets wil meegeven aan mijn

kleinkinderen, is dat je het leven

moet nemen zoals het komt. Als je

valt, moet je terug recht krabbelen

en weer opstaan. Ik hoop vooral dat

ze gelukkig zijn. Diploma’s of geld

zijn niet het belangrijkste.

We kunnen ze niet pushen. Mijn

oudste kleinkind is wat verloren

gelopen. Hij heeft door de scheiding

van mijn zoon als kind veel verdriet

gehad. Wij hebben hem als grootouders

toen vaak opgevangen. Over

hem maak ik me soms zorgen. Maar

we moeten aanvaarden hoe het

leven loopt. Zo heeft mijn jongste

zoon altijd hartproblemen gehad,

hij heeft veel gesukkeld en ook in

coma gelegen. Acht jaar geleden

kreeg hij een nieuw hart. Daar ben

ik echt van onder de voet geweest.

Daarom is mijn motto ‘Neem het

leven zoals het komt.’”


15

Mariette (74) heeft twee zonen (van

52 en 49 jaar) en drie kleinzonen

(27, 25 en 21 jaar).


Hafida/

“Een kind is

een kind.”

“Ik heb lang op het Velleke gewoond. Daar maakten we

vaak praatjes met de buren en dronken we samen thee.

Ook nu kook ik nog voor buren die het minder goed hebben.”

16

Vooroordelen

“Veel mensen weten weinig van de

islam. Daarom ontstaan er vooroordelen

en dat vind ik jammer.

Sommige gewoontes komen voort

uit de lokale cultuur, en niet uit het

geloof.

In bepaalde streken in Marokko,

bijvoorbeeld op het platteland waar

er minder werk is, is de man nog

echt de baas. Marokkanen die van

daar afkomstig zijn en naar hier

verhuizen, blijven vaak van die

opvatting. Maar in de stedelijke

gebieden in Marokko gaat het er

veel moderner aan toe. Voor mij is

een meisje hetzelfde als een jongen.

Meisjes mogen ook studeren.

Mijn dochter draagt enkel een

hoofddoek als dit haar eigen keuze

is.”

Waarden zijn belangrijk

“Ik woon ondertussen 32 jaar in

België. Ik heb mijn kinderen thuis

de Arabische mentaliteit en Marokkaanse

cultuur geleerd. Ze spreken

goed Nederlands, maar kunnen ook

Arabisch en op bezoek gaan naar

Marokko. Waarden zoals delen, respect

voor anderen en arme mensen

helpen, vind ik belangrijk. Mijn

dochter en zonen heb ik hetzelfde

behandeld, iedereen is vrij en moet

zelf sterk zijn. Ik hoop hetzelfde

voor mijn kleinkind.


Hafida (49) heeft drie kinderen (een

dochter van 31 en twee zoons van

30 en 27 jaar), één kleinkind van

acht maanden en een pleegkind

(van 1,5 jaar).

17


Momenteel zorgen we voor een

pleegkindje van anderhalf jaar dat

al vanaf een maand na de geboorte

bij ons is. Het is al ons negende

pleegkind via Pleegzorg.

Met veel pleegkinderen hebben we

nog steeds een goed contact. Sommigen

hebben heel wat jaren bij ons

gewoond. Ze hadden verschillende

achtergronden en geloofsovertuigingen.

Dat maakt voor mij niet uit: een

kind is een kind en iedereen heeft

recht op een stabiel en warm gezin

om op te groeien. Soms waren het

broers en zussen samen. Ik wil

niet dat ze hen uiteen trekken. Ik

spendeer meer tijd aan mijn pleegkind

dan aan mijn kleinkind. Mijn

kleinkind kan op het einde van de

dag naar een lieve moeder en vader,

mijn pleegkind heeft niemand

anders.”


18


19


Yves/

“Goed kunnen

samenleven,

is een goed

20

uitgangspunt”


“Bij Het Kleine Geluk verraste het

me dat we samen zo goed over alles

konden praten in de groep, ook

al kenden we elkaar vooraf niet.

Iedereen kan het op zijn of haar

manier goed uitleggen, hoewel er

toch veel verschillen zijn tussen

ons. Ik merkte ook veel gelijkenissen

in onze bezorgdheden als

grootouder, over wat goed en slecht

is … Iedereen praatte met genegenheid

en een warm gevoel over zijn

kleinkinderen.”

Wat neem je mee uit de gesprekken?

“Hafida zei dat voor haar een

man een man is en een vrouw een

vrouw, en de godsdienst die men

heeft, maakt daarbij niet uit. Hoe je

goed kunt samenleven, is een goed

uitgangspunt. Behandel mensen die

je niet kent hetzelfde als de mensen

die je wel kent of hoe je zelf behandeld

wil worden.”

Zou je op straat ook zomaar een

praatje maken met iemand die je

niet kent?

“Als je weinig samen doet, weinig

weet van elkaar en weinig gedeelde

interesses lijkt te hebben, is het

moeilijker om elkaar aan te spreken.

Mensen uit de Kempen zijn

meestal eerder gesloten en afwachtend

als ze mensen niet kennen. Het

duurt wat langer voor ze open staan

voor contact.”

Ga je anders om met je kleinkinderen

dan destijds met je eigen

kinderen?

“Nu heb ik veel meer tijd voor de

kleinkinderen. Als je jong bent

en werkt, ben je met veel dingen

tegelijk bezig. Ik vraag me nu soms

af hoe we dat ooit allemaal hebben

gebolwerkt.”


Yves (63) heeft een zoon van 41 en

twee dochters van38 en 34 jaar.

21

Hij

heeft ook vier kleinkinderen (14, 12,

6 en 3 jaar). Hij is getrouwd met

Mai.


Annie/

22

“Ik wens dat mijn

kleinkinderen veel

vriendjes maken”


“Ik zeg altijd goedendag als ik

mensen tegenkom op straat. Maar

sommigen zeggen niets terug. Mijn

overbuurvrouw is Afrikaans en daar

maak ik ook een praatje mee of we

zwaaien aan het raam. Ze kan al

een beetje Nederlands. We brengen

soms wat koffiekoeken voor

haar gezin mee, een overschotje

vanop het werk van mijn zoon. Als

bedankje brachten ze dan eens een

cadeautje van hun reis voor ons

mee.”

De zee

“Mijn grootouders leefden in een

heel andere tijd. Die moesten altijd

maar werken en hadden geen tijd

om met de kleinkinderen bezig te

zijn. We kwamen bijna nooit buiten

ons dorp. Ik heb de zee pas voor het

eerst gezien toen ik als 13-jarige

op schoolreis was. Mijn moeder

stierf jong en hoewel ik met 16 jaar

de jongste was, ben ik toen thuis

gebleven om voor mijn broers,

mijn vader en het huishouden te

zorgen.”

Mijn oudste kleinkind is nog altijd

heel gefascineerd als hij de trein in

Geel ziet binnenrijden.”

Meer gelijkenissen dan

verschillen

Het Kleine Geluk was nog interessanter

dan ik had verwacht omdat

er veel grootouders van andere

culturen en geloofsovertuigingen

bij waren. Ik heb de indruk dat we

op dezelfde manier omgaan met

onze kleinkinderen. Er lijken meer

gelijkenissen dan verschillen te

zijn. Er zijn wel rituelen die wat

anders zijn, zoals het vieren van

een verjaardag.”

Mijn hoop

“Ik hoop dat mijn kleinkinderen in

België blijven wonen, veel vriendjes

maken en dat ze later mogen leren

wat ze willen doen.”

Het ritme van het leven

“Mijn oudste zoon leerde een

Colombiaanse vrouw kennen en

woonde vier jaar ginder met haar.

Ze had al een zoontje (die nu 6 is)

en samen hebben ze nog een zoon

van 2. Ze wonen nu bijna twee jaar

in België. In Colombia hadden ze

een heel ander leven. Er was daar

minder regelmaat. Je at bijvoorbeeld

niet samen op vaste tijdstippen,

maar gewoon als je honger

had. Toen mijn zoon met zijn gezin

naar België kwam, was dat ook voor

de kleinkinderen aanpassen.

Annie (73) heeft twee zonen van 37

en 46, en twee kleinzonen van 623

en

2 jaar.


Dora /

24

“Hard aan elkaar

hangen”

Dora (73) heeft twee zonen en twee

dochters, vijf kleinzonen en drie

kleindochters tussen 21 en 28 jaar.

Ze woont in woonzorgcentrum

Wedbos.


“Bij mij is het allemaal een beetje

anders dan bij de andere grootouders

van Het Kleine Geluk. Veertig

jaar geleden vonden mijn kinderen

me, thuis op de grond, buiten

bewustzijn. Ik was in coma door een

plotse hersenontsteking. ‘Je bent

over een glazen bruggetje gekropen’,

zei de professor me achteraf.

Sindsdien zie ik heel slecht en ben

ik gedeeltelijk verlamd. Dat was

toen heel erg aanpassen, maar je

bent blij dat je er nog bent. Ik heb

het geluk gehad dat mijn man zo

geholpen heeft. Hij stond soms ’s

nachts op om te strijken.

Toen de kleinkinderen nog klein

waren, speelde ik vaak mee met

hen, met de auto’s of de speelgoedboerderij.

We zijn altijd goed

geweest voor onze kinderen, maar

onze kleinkinderen hebben toch altijd

meer gekregen. Toen we jonger

waren, hadden we ook de middelen

niet. Nu komen mijn kinderen en

kleinkinderen nog vaak op bezoek.

Twee kleinkinderen zijn aan het

bouwen en hebben nu minder tijd,

maar die bellen dan.”

“Na het overlijden van mijn man

ben ik drie jaar geleden in woonzorgcentrum

Wedbos komen

wonen. Ze hadden mij gevraagd om

deel te nemen aan Het Kleine Geluk,

samen met Mariette. Een boek lezen

of tv kijken - tenzij het Nederlands

gesproken is - kan ik niet. Dus als er

iets te doen is, doe ik graag mee.”

Wat vond je van de groep?

“Ik had het gevoel dat iedereen toch

een goede band had met zijn kinderen

en kleinkinderen. Er waren wel

wat verschillen, maar we vonden

het allemaal belangrijk dat ze een

goede thuis hadden. Ik merkte ook

veel gelijkenissen, ik ben blij dat ik

heb meegedaan met het project.

Wat vind je belangrijk voor je

kleinkinderen?

“Ik hoop dat ze gezond blijven,

dat ze bij hun partner blijven en

samen met hun kinderen gelukkig

zijn. Toen ik en mijn man vijftig

jaar getrouwd waren, zeiden veel

mensen dat ze dat nog nooit gezien

hadden: een gezin waar de kinderen

en kleinkinderen zo hard aan elkaar

hangen. Dat is plezant om te horen.

Ik hoop dat mijn kleinkinderen ook

dat geluk mogen ervaren.” •

25


Eliane /

“Leuk om

de klik te

voelen”

Eliane (67) heeft vijf kinderen en vijf

kleinkinderen

26

(tussen 2 en 20 jaar).


“Ik ben lang getrouwd geweest met

een Marokkaanse man. Daarom

hebben mijn kinderen een dubbele

achtergrond. Wij hebben zo lang in

die cultuur geleefd en zijn als gezin

in de Marokkaanse tradities en

gewoontes meegegaan. Mijn ex was

een tiran: alles moest gaan zoals hij

het wou. Ik geef aan de kleinkinderen

het beste uit de twee culturen

mee. Ik heb ook een Marokkaanse

schoonzoon. We doen mee met de

Marokkaanse gewoontes, maar ook

met de Belgische tradities.”

Een klik gevoeld

“Alle deelnemers aan Het Kleine

Geluk wonen in Geel. Het was plezant

om met hen kennis te maken.

Er was een klik tussen ons als

grootouders: je voelt je verbonden

en beleeft hetzelfde, soms op een

iets andere manier. Ik wou graag de

belevenissen van andere grootouders

horen. Leuk om te zien hoe

iedereen ongeveer hetzelfde beleeft.

Als grootouder zie je alleen de goede

kanten van de kleinkinderen en

wil je de andere kanten niet zien.

Je merkt dat elke grootouder praat

over zijn kleinkind met veel liefde,

genegenheid en fierheid.”

Hoe ga je om met je kleinkinderen?

“Je laat meer toe van je kleinkinderen,

ze kunnen goed overtuigen

en dan trap je toch in hun val. Ik

hoor vaak van de kinderen dat ik de

kleinkinderen te veel verwen. Met

de kleintjes speel ik samen en met

de groten doe ik een babbeltje. Ze

vertellen veel tegen mij, meer dan

tegen hun eigen ouders. Het is ook

mooi om te zien hoe de grootsten

met de kleintjes omgaan.”

“Respect en eerlijkheid vind ik

belangrijke waarden voor mijn

kleinkinderen.”


27


Jan/

“Kleinkinderen kunnen

ook zo charmeren!”

28

“Mijn twee adoptiezonen hebben

een donkere huidskleur. Discriminatie

leeft nog altijd in België.

Zo is de oudste twee keer van werk

moeten veranderen omdat hij er

gepest werd.”

Hoe was Het Kleine Geluk voor

jou?

“Iedereen vertelt graag over zijn of

haar kleinkinderen. Het sprak me

ook aan dat het een diverse groep

grootouders is, afkomstig uit verschillende

landen.

Ik vond de groep heel interessant.

Iedereen die kon, heeft ervoor

gekozen om na de eerste vijf sessies

verder te doen met het project. Dat

zegt genoeg.”

Wat bleef je bij?

“Alle kleinkinderen mogen meer

dan de eigen kinderen vroeger

mochten. Kleinkinderen mag je

meer in de watten leggen, daar ben

je grootouder voor. Als ze ’s avonds

vertrekken, ben ik soms blij omdat

het druk is geweest. Ik voel dat ik

geen 18 jaar meer ben. Maar na een

half uur mis ik ze al.

De oudste twee meisjes bekvechten

vaak, dat is soms druk. Maar

de kleinkinderen kunnen ook zo

charmeren. Je loopt er met je ogen

open in. Ik had een nieuwe pc en ik

had als regel gesteld dat de kleinkinderen

er niet op mochten spelen.

Ik hield dat twee maanden vol, ondertussen

schrijft mijn kleindochter

een verhaal op mijn nieuwe pc. Als

ze ‘vokki’ in de plaats van ‘vokke’

zeggen, weet ik al dat ze iets nodig

hebben.”

Efteling

“Elk jaar gaan we drie dagen met de

hele familie naar de Efteling. Een

verplicht nummer, maar leuk voor

groot en klein. Ik vind de Efteling

ook tof, maar ik ga niet veel in

attracties. Ik blijf liever gezellig met

een kop koffie bij de rugzakken.”

Wat vind je belangrijk voor je

kleinkinderen?

“Respect, eerlijkheid en dat ze hun

weg vinden in het leven, dat ze

gelukkig worden en ook aandacht

hebben voor andere mensen.”


Jan (60) heeft twee adoptiezonen

en vijf kleinkinderen tussen 3

en 13 jaar.

29


30 Lidiya (62) heeft twee kinderen

en drie kleinkinderen

(tussen 6 en 11 jaar).


Lidiya/

“Ik woon 19 jaar in België en ben van Kazachstan afkomstig.

Mijn moeder is Duits en mijn vader Oekraïens. Binnen

de Sovjet-Unie leven verschillende nationaliteiten.

Daarom was Russisch de voertaal, dat verstond iedereen.”

“Ik wilde bij Het Kleine Geluk

kennismaken met andere mensen

en ervaringen van grootouders

delen. Plezant dat we verschillende

leeftijden hebben en een andere

achtergrond.”

Hoe ga je om met je kleinkinderen?

“Met mijn eigen kinderen had

ik minder tijd om ze aandacht te

geven, nu met de kleinkinderen heb

ik meer tijd.

Ik ga graag naar de cinema met

de kleinkinderen, of wandelen en

voetballen. Maar in het huishouden

helpen, doen ze niet graag.”

Wat vind je belangrijk voor je

kleinkinderen?

“Hulpvaardig zijn voor anderen,

ook voor mij als ik oud ben en hulp

nodig heb.”


31


32 Gulizar (54) heeft een dochter

en een zoon, en twee

kleinkinderen van 10 en 11.


Gulizar /

“Als de kinderen

ouder zijn, volgen

ze hun echte droom”

33


34

“Na de dood van mijn man in Irak,

vluchtte ik met mijn gezin naar

België door de oorlog in Koerdistan.

Thuis had ik vroeger nooit vrije tijd.

Ik ging uit werken en daarna wachtte

het huishouden op me.

Nu heb ik veel meer vrije tijd omdat

ik niet meer kan gaan werken als

leerkracht. Daarvoor ken ik het Nederlands

nog niet goed genoeg.

Ik volg wel Nederlandse les en in het

asielcentrum werkte ik als vrijwilligster

bij de huiswerkbegeleiding

van de kleine kinderen.

De bijeenkomsten met de grootouders

waren voor mij heel belangrijk.

Ik moet hier veel praten dus

dat is goed om Nederlands te leren

en zo leer ik ook nieuwe vrienden

kennen.”

Spelletjes vroeger en nu

“Tijdens de eerste bijeenkomst ontdekten

we dat Louis en ik vroeger

hetzelfde spelletje leuk vonden. We

speelden allebei veel met een hoepel

en stok, hij hier in België en ik in

mijn land. Dit spel kennen de kinderen

vandaag de dag niet meer. Mijn

kleinkinderen spelen heel graag op

het internet. Mijn dochter maakte

daar wel een heel strak schema voor

op.

Ik speel zelf ook graag piano, ook

al kan ik het niet erg goed. Ik neem

nog wel lessen en leen een piano

van vrienden. Mijn kleinkinderen

vinden pianospelen iets voor oude

mensen! (lacht)

Ik zie mijn kleinkinderen niet heel

veel. Mijn dochter heeft het heel

druk want ze werkt fulltime en moet

ook voor haar gezin zorgen. Ook de

jongens zelf hebben het heel druk

met allerlei activiteiten met hun

vrienden. Maar tijdens de vakanties

komen de jongens ongeveer één

keer in de week. Dan kook ik altijd

lekker voor hen.”

Dromen en verwachtingen

“Mijn kleinzoon was het eerste jaar

niet geslaagd in de klas. Mijn dochter

was heel verdrietig omdat hij

misschien naar het beroeps moest

gaan. Daarom ging ze elke dag met

hem huiswerk maken en oefenen.

Zij wil dat hij advocaat of arts wordt

want je gaat naar school om veel te

studeren.

Of ik dat zelf ook vind? Voor mij is

dit haar leven en haar beslissing.

Ik ben enkel de oma en het is in de

handen van de mama. Ik vind het

belangrijk dat mijn kleinkinderen

goed studeren, respect tonen,

beleefd zijn, elke dag huiswerk

doen en hun mama helpen en goed

proberen. En dan slagen ze wel!

Maar mijn kleinzoon wil zelf ook

graag arts worden. De kinderen

horen alles wat mama en papa

zeggen over artsen of advocaten.

Ze luisteren naar wat de ouders of

familie zeggen en gaan daar dan in

mee. Maar als de kinderen ouder

zijn, gaan ze wel zien wat hun echte

droom is en volgen ze niet meer wat

de mama zegt. Dromen veranderen.”

De binnenkant telt

“Een hoofddoek is in Koerdistan

niet meer verplicht. Enkel oudere

mensen zijn ‘volledig bedekt’. Een

hoofddoek nu is eerder een modetrend

dan wel een verplichting. Het

belangrijkste is onze binnenkant en

niet de buitenkant.


Louis vroeg me ook nog wat ik van

de Vlaamse cultuur hier vind. Ik

weet het niet goed, iedereen doet

wat hij het beste vindt. Ik merk wel

dat jullie heel veel afspraken maken

en nooit spontaan samen komen.”

Terug naar mijn land

“Eén van de andere grootouders

vroeg me of ik ooit zou willen terugkeren

naar mijn land.

Natuurlijk wil ik dat, maar het is

er nog altijd niet veilig voor ons.

Er zijn veel problemen door de olie

en de diamanten. Het zijn de rijke

mensen die de oorlog maken. Als de

oorlog zou stoppen, zou ik dadelijk

terug willen! Dat wil toch iedereen?”


35


Het kleine geluk

van Geelse grootouders

Het Geelse Dienstencentrum Luysterbos is

een ontmoetingsplaats voor medioren en

senioren. Je kan er genieten van een drankje,

een warme maaltijd, een aangename babbel

of een leuk gezelschapsspel. Je kan er ook

deelnemen aan een van de vele georganiseerde

activiteiten.

Voor de Zuidergekte-edite van 2019 wou

Luysterbos grootouders met erg verschillende

achtergronden samen laten praten over

iets dat hen allen bindt: hun kleinkinderen.

Hun verhalen vind je in deze brochure.

36

More magazines by this user
Similar magazines