Pro Shots Magazine Q4 2019

Q4 | 19
MAGAZINE
KWARTAALTIJDSCHRIFT
NR 4 • VIERDE JAARGANG
WIM JONK
BLIKVANGER •
DUSAN TADIC
EN VERDER
FOTOVISIE •
10 JAAR GELEDEN

COLUMN
Mijn eerste kennismaking met het internet heb ik nog helder op
het netvlies. Op de deurmat lag een envelop van Planet Internet
met daarin een aanbieding om een maandabonnement af te
sluiten inclusief gratis modem, 14/400 of zoiets. Zonder dat ik het
goed gelezen had, lag het papiertje al in de prullenbak. Internet?
Het zal wel.
INHOUD
3 Column
4 Mediapartners: NSP - Gerard den Elt
10 10 jaar geleden
12 De keuze van: Wim Jonk
22 Achter de schermen: Andy Zuidema
26 Het sportmoment van
28 Fotovisie
32 Persvoorlichter: Stijn Vullings - VVV Venlo
34 Dusan Tadic
38 Blikvanger
40 Jaar in beeld
Hoe anders was het 4 jaar later. Inmiddels was ik vaste klant van
Euronet. Als één van de eerste zakenklanten(!) in Nederland werd
ik uitgenodigd voor een interview voor hun website. Ook het
versturen van foto’s ging steeds makkelijker. Het Franse bedrijf
Sagem had een modem ontwikkeld om bestanden via ISDN
(weer iets nieuws) rechtstreeks van de ene computer naar de
andere computer over te zetten. Iets wat wij tegenwoordig de
FTP noemen. Het werd steeds sneller en leuker. Als fotograaf
hoefde ik niet meer drie keer per dag naar het fotolab te racen.
De auto en de snelweg maakten plaats voor de dia-scanner en
het internet. 27 november 2002 was voor mij een mijlpaal. Die
avond fotografeerde ik de Champions Leaguewedstrijd Valencia
– Ajax. De wedstrijd van Joey Didulica, de Australiër die voor Ajax
de wedstrijd van zijn leven keepte. Het werd 1-1 mede door zijn
miraculeuze reddingen. Het doelpunt voor Ajax scoorde Zlatan
Ibrahimovic vlak voor tijd. Ik wist dat ik 2 foto’s zo snel mogelijk
moest doorsturen.
4 12 22
32
Dat ging nog met een PCMCIA-kaart, een kabeltje en een Nokia
telefoon. Data versturen deed je toen nog over de ‘spraaklijn’
en dat betekende dat je voor één enkele foto zo maar 20
minuten een dure buitenlandse telefoonlijn had open staan. Vele
zweetdruppels en dito hartkloppingen later, had ik maar liefst
twee foto’s weten door te sturen van de Zlatan-goal. Het was
inmiddels half 12, ook in Stockholm waar het persbureau zat die
mijn foto’s moest doorzetten naar de Zweedse dagbladen. Op
mijn vraag of zij alles goed hadden ontvangen hoorde ik een
verbaasde stem antwoorden, “of course, all our newspapers
received your pictures just a while ago”.
Connect with us: www.facebook.com/ProShots
https://twitter.com/ProShotsNL
www.instagram.com/proshots.nl
Verantwoordelijke uitgever: BS Promotions, Diemen
Ontwerp & Lay Out:
Idee-Fix, België
SEO optimalisatie:
Microdesign, Scheveningen
Vormgeving:
Jasper Ruhé, Diana van der Meer
Vaste medewerkers:
Nicky van Achthoven, Clifford William, Diana van der Meer,
Remko Kool, Nathalie Nuiten, Mike van Damme
Social Media:
Thomas Bakker
Eindredactie:
Nico Brekelmans
Hoofdredacteur:
Stanley Gontha
Fotografie:
Pro Shots
Verspreiding:
E-mail & social media
Het Pro Shots Magazine is bedoeld voor
medewerkers in de mediawereld die
dagelijks gebruik maken van sportfoto’s
uit de database van Pro Shots . Het blad
is uitsluitend als een digitaal bladerbare
PDF te lezen en dus niet in hard-copy
verkrijgbaar. Een kwartaaleditie heeft
tussen de 13 miljoen en 15 miljoen
pageviews (!)
Dat was 2002, zeventien jaar geleden dus. Larry Page en Sergey
Brin moesten hun definitieve doorbraak met Google nog
bewerkstelligen, Steve Jobs was met de iPhone nog 5 lichtjaar
verwijderd van de ultieme revolutie in ons leven en ook Mark
Zuckerberg wist nog niet dat hij twee jaar later miljoenen
mensen bij elkaar zou brengen met Facebook. Je zou dus zeggen
dat wij in 2019 inmiddels beschikken over FAN-TAS-TI-SCHE
faciliteiten in de voetbalstadions. Internetconnecties die het
overal en altijd doen zodat wij (fotografen met grote bestanden)
zorgeloos ons werk kunnen doen. Niet dus. Niet toevallig zijn
het Ajax, PSV en Feyenoord die de ranglijst aanvoeren van
beste internetverbindingen voor de media. Interessanter is
te weten wie de onderkant van de Eredivisie vormen. Dat zijn
FC Groningen, Fortuna Sittard en FC Utrecht.
Maar het kan nog erger. Ik was de afgelopen maanden in Georgië
met Feyenoord, in Estland met Oranje, Belgrado met AZ en
Chelsea met Ajax. Alleen Georgië voldeed redelijk. Daar had
het lege stadion waarschijnlijk alles mee te maken. Zonder enig
cynisme kan ik zeggen dat de andere stadions de snelheid gaven
van mijn 14/400-modem uit 1996. We zijn inmiddels een kwart
eeuw verder.
2
Stanley Gontha
3

MEDIAPARTNER
NSP
GERARD DEN ELT
De belangen van de Nederlandse Sport
Pers worden sinds de eind jaren 80
centraal behartigd door de secretaris
van de gelijknamige vereniging (afgekort
als NSP) en zijn assistent. Functies die
worden ingevuld door respectievelijk
Gerard den Elt en Marianne Verzijl.
Den Elt weet met zijn journalistieke achtergrond
bij onder meer het Algemeen Dagblad precies
wat er leeft onder journalisten en fotografen,
maar zal zich toch wel verbazen over wat er
allemaal speelt in het specifieke terrein van
de sportjournalistiek. We hebben het niet
alleen over de technologische ontwikkeling
in het medialandschap of de grillen van de
voetbalclubs. Steeds meer ervaart hij ook dat
de collegialiteit onderling slechts een kreet uit
het woordenboek blijkt te zijn. Een gesprek op
het hoofdkantoor in Den Haag.
Tekst: Clifford William
Foto's : Toon Dompeling
4
5

MEDIAPARTNER
INTERVIEW MET
GERARD DEN ELT
6
Kan je iets vertellen over de oorsprong
van de NSP?
“De NSP is in de jaren 80 ontstaan vanuit de
groeiende behoefte om de belangen van de
journalistiek te verdedigen en te organiseren.
Journalisten zaten destijds nog met hun
typemachine in de regen, fotografen moesten
van alles uithalen om hun foto’s op tijd aan de
kranten kwijt te kunnen. Dat moest dus beter
geregeld worden. Voetbalclubs en sportbonden
hadden minder oog voor de journalistiek, met
het aanstellen van een persman was het wel
klaar. Interviews werden nog gewoon na de
training geregeld, journalisten en fotografen
spraken gewoon bij sportmensen thuis af. Dat
is tegenwoordig een zeldzaamheid. In de hele
ontwikkeling van het gemoedelijke, analoge
tijdperk naar het digitale, door sociale media en
online publicaties gedrevenheden heeft de NSP
een invloedrijke rol gehad. Goede perskamers,
een goede perstribune, iets te eten en te
drinken, goede werkafspraken tussen clubs,
persvoorlichters en journalisten, een makkelijke
manier van accrediteren, overal is wel de hand
van de NSP te herkennen.”
Marina Witte heeft deze functie meer
dan 30 jaar vervuld. Hoe moeilijk is het
om haar ‘legacy’ te doen vergeten.
“Die moeten we niet vergeten. Ze is erelid,
net als grondlegger Joop Niezen. Zij hebben
een fundament gelegd waarop de journalistiek
verder kan bouwen. Ikzelf ben daarin helemaal
niet belangrijk, samen met Marianne Verzijl
wil ik dienstverlenend zijn. Ik weet uit eigen
ervaring hoe belangrijk het is om zaken goed
en collectief te regelen. En ik heb een hekel aan
borstklopperij.“
Hoe ben je zelf overigens in deze functie
terechtgekomen?
“Ik heb lang in het NSP-bestuur gezeten,
eigenlijk sinds de tijd na de eeuwwisseling dat
ik schaatsen en Formule 1 ben gaan doen voor
het AD. Dat was in de tijd van Jos Verstappen,
Albers, Doornbos en de nog piepjonge Max
Verstappen. Daarvoor, in de jaren 80 en 90, vloog
ik namens de krant de wereld rond als rampen-,
rellen- en revolutieverslaggever, volgde sinds
de jaren 80 het voetbalvandalisme. Binnen het
NSP-bestuur was duidelijk dat Marina op een
dag moest worden opgevolgd, al was ze zelf
liever nog jaren doorgegaan. Ik heb toen mijn
vinger opgestoken. Zo is het gekomen.“
Wat zijn de grootste uitdagingen
waarvoor de NSP voor staat?
“Het bij elkaar houden van de club en
het waarborgen van een onafhankelijke
sportjournalistiek en sportfotografie.
Sportmensen, clubs, teams, bonden en
organisatoren hebben de neiging om steeds
meer zichzelf als medium op te stellen en zelf
boodschappen te verzenden.
Dat kan en mag, daar is niets mis mee. Maar
dat gaat soms ten koste van een onafhankelijke
berichtgeving, vrij van persoonlijke of
clubbelangen, of een boodschap van de
sponsor. Het grote publiek zal altijd behoefte
aan onafhankelijke informatie, bijeengegaard
door zelfstandige, kritische media. Datzelfde
geldt voor fotografie, daar moet geen club- of
bondsfilter overheen. Dat zou ten koste gaan
van objectieve verslaggeving. De sportwereld
moet dat goed beseffen.“
Kijkt de NSP ook in de keuken van
vergelijkbare organisaties in het
buitenland?
“Jazeker, we maken actief deel uit van de AIPS, de
wereldfederatie van sportjournalisten. Duidelijk
is dat het overal anders is georganiseerd, vanuit
een bepaalde traditie. We voeren regelmatig
overleg met Belgische collega’s, de lijnen zijn
kort. Daar drinken de journalisten en fotografen
na afloop een pintje met clubbestuurders; bij
ons is wat meer afstand. Elders in de wereld is
het vaak anders geregeld, maar zeker niet beter.“
Voor fotografen is goed internet
in de stadions misschien wel het
allerbelangrijkste. Wat is de stand van
zaken momenteel op de diverse velden?
“Dat is bij de topclubs uitstekend, maar bij veel
clubs een heel stuk minder. Goed internet
kost geld en clubs hebben andere prioriteiten,
jammer genoeg. Ik was in oktober in Tokio ter
voorbereiding op de Olympische Spelen en dan
merk je hoe gedreven het IOC en de Japanners
zijn om het goed te regelen. Daar hoeven alle
fotografen alleen een LAN-kabel meenemen,
de rest is geregeld. Ik hoop dat 5G straks deze
problemen rond de Nederlandse sportvelden
uit de wereld helpt, maar ik heb onvoldoende
technische kennis om te weten of dat echt gaat
helpen.“
Fotografen, het zijn soms rare mensen.
Wat maakt ze anders dan schrijvende
journalisten?
“Fotografen en zeker sportfotografen hebben
een beetje het karakter van topsporters, in
positieve zowel als in negatieve zin. Ze zijn erg
op zichzelf gericht, zorgen dat ze hun zaakjes
op orde hebben. Het gaat om winnen, om het
maken van de mooiste plaat, mooier in elk geval
dan de concurrentie. En daar zijn ze terecht trots
op. De schaduwzijde is dat enkelen soms minder
oog hebben voor goede verhoudingen en
collegialiteit. En dan generaliseer ik hè, dat geldt
zeker niet voor iedereen. Onder schrijvende
journalisten is meer kameraadschap. Ik ben met
vele fotografen de wereld rondgereisd, maar
als de krant verscheen keken ze altijd naar hun
foto’s. Mijn verhaal was bijzaak. Maar dat geeft
niet; de mooiste reportages heb ik kunnen
maken dankzij gedreven fotografen die erop
uit wilden om het beste beeld te maken. Daar
werden we beiden beter van en de krant plukte
daarvan de vruchten.”
7

8
9

10 JAAR GELEDEN
Wat doe je als je al lang en breed geplaatst bent voor een WK
voetbal. Dan organiseer je een oefenwedstrijd. Niet tegen België
in Brussel, of Duitsland in Hamburg. Maar tegen Australië in
Sydney. De ‘rit’ met de ploeg van bondscoach Bert van Marwijk
duurde 23 uur, 12 uur naar Hong Kong, even benen strekken,
daarna nog maar 11 uur naar Sydney. Van Marwijk vond het wel
een goed idee om alvast te wennen aan verre afstanden. Het
WK van 2010 in Zuid-Afrika kwam er immers aan. In de basiself
van Oranje stonden drie spelers die hun boterham ook nu nog
(10 jaar later) op het veld als voetballer verdienen. Maarten
Stekelenburg, Klaas Jan Huntelaar en Eljero Elia. Oranje kon
een 0-0 uitslag in de boeken noteren voordat men weer het
vliegtuig terug naar Nederland nam.
10
Foto: Stanley Gontha
11

DE KEUZE VAN
WIM JONK
In deze rubriek ‘de keuze van’ laten we
(ex-) voetballers aan het woord over een aantal momenten in
hun voetballoopbaan.
FC Volendam is bezig aan een tot dusver succesvol seizoen
in de Keuken Kampioen Divisie. Niet alleen de resultaten zijn
goed, er is daarnaast veel waardering voor het vertoonde spel.
Het succes mag voor een groot deel worden toegeschreven aan
Wim Jonk, die voor dit seizoen als trainer werd aangesteld. Wij
spraken met de 49-voudig international over zijn carrière.
“BIJ ELKE CLUB HEB JE WEL EEN VIJFDE COLONNE EN BIJ
AJAX ZIJN DIE KRACHTEN MISSCHIEN WAT STERKER”
12
13

DE KEUZE VAN
WIM JONK
VOLENDAM
"Ik maakte in 1986 mijn debuut voor FC
Volendam in een vriendschappelijke wedstrijd
tegen Always Forward in Hoorn. FC Volendam
speelde toen ook in de Eerste Divisie. We
hadden een leuk team met jongens als
Steve van Dorpel en Gert-Jan Duif in de
aanval. Ik werd dat jaar clubtopscorer met
24 doelpunten. Onder leiding van trainer Jan
Brouwer promoveerden wij naar de Eredivisie.
Daar speelden we geweldige wedstrijden.
Bijvoorbeeld de memorabele thuiswedstrijd
tegen Roda JC, die we met 5-4 wonnen.
Ik kwam later in dat seizoen helaas op de
bank terecht en moest regelmatig met Jong
Volendam mee doen. Ik merkte dat ik niet
meer in de plannen van de trainer voorkwam
en dat voelde uiteraard vervelend. Ik wilde dat
niet zomaar laten gebeuren en trainde daarom
extra voor mijzelf op punten waar ik mij kon
verbeteren. Zoals mijn passing en schieten.
Mijn inspanningen werden beloond. Bobby
Haarms was mijn trainer bij Jong Volendam.
Haarms werd door Johan Cruyff teruggehaald
naar Ajax. En nadat hij mij met FC Volendam
op het Blauw Wit Pinkstertoernooi had zien
spelen, kon ik de overstap naar Ajax maken.
Nu ik zelf trainer ben, probeer ik de ervaring
van toen over te brengen op mijn spelers. Als
je werkt aan je mindere punten en focus houdt
op zaken waar je zelf invloed op hebt, komen
er vanzelf weer kansen. Maar je moet dan dus
wel bereid zijn in jezelf te investeren. Stilstand
is achteruitgang."
AJAX
"Hoewel Johan Cruyff mij dus naar Ajax haalde,
heb ik hem zelf nooit als trainer gehad omdat
Barcelona hem inmiddels had gecontracteerd.
Mijn eerste trainer was Kurt Linder. Dat
duurde niet lang, want daarna kwamen Barry
Hulshof en Spitz Kohn, totdat Leo Beenhakker
het roer overnam. Ik moest wennen aan het
ritme. De overgang naar Ajax was een hele
stap. Maar omdat je betere voetballers om
je heen hebt, ontwikkel je je snel. Ik had met
veel concurrentie te maken. Jongens als Jan
Wouters, Ronald de Boer, Ron Willems en
Dennis Bergkamp speelden op posities waar
ik goed uit de voeten kwam. Het was vaak
stuivertje wisselen in de basisopstelling. Soms
had je dan geluk nodig dat Jan Wouters iemand
nog een elleboogje gaf, waardoor hij weer
voor een wedstrijdje of vier geschorst werd.
Onder Leo Beenhakker werden we kampioen,
maar dat werd nog heel spannend. In de
voorlaatste wedstrijd, thuis tegen Roda JC,
kwamen we met 0-2 achter. Ik zat op de bank
en 20 minuten voor tijd kwamen Ron Willems
en ik samen het veld in.
Ik maakte de aansluitingstreffer, Willems de
2-2 vlak voor tijd. De Meer ontplofte en een
week later werden we kampioen in Nijmegen
uit bij NEC. Ik vond Beenhakker een goede
trainer, met veel variatie in zijn oefenstof. De
oefeningen schreef ik soms op. Toen al. Je weet
nooit waar het later goed voor is. Leo was een
uitstekende ‘People manager’. Hij had gevoel
voor humor, maar wist ook de juiste hiërarchie
in de groep te bewaren. Maar ik speelde niet
altijd en ik stond op het punt om weg te gaan.
Toen kwam Louis van Gaal bij me. Hij was nog
de assistent van Beenhakker. “Als ik trainer ben
van het eerste elftal speel jij altijd”, zei Louis.
Ik weet niet of het toen al speelde, maar feit
is dat Beenhakker naar Real Madrid vertrok en
van Gaal het stokje overnam."
"Van Gaal bereidde ons altijd goed voor
op de tegenstander. In die tijd keken we
veel video, ook in de bus als we naar een
uitwedstrijd gingen. Hij wilde vooral dat wij
als spelers nadachten over wat we deden. Dat
stimuleerde hij constant. Een rondo lijkt vaak
maar wat ‘spielerei’, maar niet bij hem. Ik kon
goed met Louis overweg, maar toch vond
ik het onbegrijpelijk dat hij mij wisselde in de
bekerfinale tegen Heerenveen (1993 red.). Ik
werd nooit gewisseld! We stonden met 2-1
of 3-1 voor en kregen daardoor steeds meer
ruimte. Kat in het bakkie toch? Ik was echt
‘pissed off’ en vond niet dat ik dat verdiende.
Het was ook nog eens mijn laatste wedstrijd
voor Ajax. De transfer naar Inter was al rond.
Maar goed, de dag na de wedstrijd hebben
we dat uitgesproken. Maar je ziet het, na al die
jaren is het mij nog bijgebleven."
INTER MILAN
"Mijn eerste gesprek met Inter was al in
november 1992. Voor Dennis Bergkamp
bestond nog meer belangstelling. Hij kon uit
meerdere clubs kiezen. Ik was er wel uit met
Inter, maar veel mensen denken dat het een
soort ‘package deal’ was. Wim Jonk en Dennis
Bergkamp: “twee voor de prijs van één”. Dat
was dus niet zo. Dennis was al ver met Juventus,
maar die kwamen hun afspraken niet na. Inter
heeft daar handig gebruik van gemaakt. Inter
wilde aanvallender voetbal spelen, maar je
hebt wel te maken met typisch Italiaanse
trainers. De eerste was Osvaldo Bagnoli, daarna
heb ik er nog twee gehad. Wij wonnen dat
eerste seizoen wel meteen de UEFA Cup door
in de finale Casino Salzburg te verslaan. Dennis
en ik namen, geloof ik, 80% van de goals voor
onze rekening."
Foto: Stanley Gontha
14
15

DE KEUZE VAN
WIM JONK
"Hoewel ik uiteraard veel contact met Dennis
had, ging ik buiten het veld ook met andere
spelers om, zoals met keeper Walter Zenga,
Guiseppe Bergomi en Riccardo Ferri. Ferri
was mijn buurman. We reden samen naar de
training. Inter is een prachtige club met veel
verschillende fanclubs, tot in Zwitserland
aan toe. Dan moest je met twee spelers op
zo’n avond verschijnen en kwam je in een
sporthal uit. Bommetje vol! Laatst nog kwam
hier een supporter van zo’n fanclub naar een
thuiswedstrijd van FC Volendam. Speciaal om
een cadeautje te brengen als dank voor mijn
jaren bij de club. Mooi toch?"
PSV EN SHEFFIELD WEDNESDAY
“Ik had nog een doorlopend contract bij Inter
en had daar gewoon kunnen blijven. Maar ik
speelde niet alles en dat had ook z’n weerslag
bij het Nederlands Elftal. Ik miste het EK ‘96
in Engeland en dat deed ontzettend veel
pijn. Ik was topfit. PSV zag ik als een enorme
uitdaging. De club stond aan het begin van
een nieuw tijdperk en ik kon daar onderdeel
van uitmaken. Dick Advocaat stond aan het
roer en met jongens als Philip Cocu, Jaap
Stam, Boudewijn Zenden, Luc Nilis en Arthur
Numan stond er wel moois te gebeuren.
In de Champions League hadden wij een
mooie poule met Barcelona, Dynamo Kiev en
Newcastle United. Vergeet niet dat in die tijd
alleen de nummer 1 over ging naar de volgende
ronde. Mooie wedstrijden en ik vermoed dat
het ook voor Advocaat één van zijn mooiste
ervaringen moet zijn geweest. Alles bij elkaar
was de sportieve uitdaging, in combinatie met
het in de kijker spelen voor Oranje, de reden
om terug te gaan naar Nederland."
“In de zomer van 1998 ontstond er een
leegloop bij PSV. Boudewijn Zenden ging weg,
Arthur Numan vertrok en Jaap Stam tekende bij
Manchester United. Harry van Raay probeerde
me nog wel te overtuigen en samen met Rob
Janssen (zaakwaarnemer red.) kwam het tot
een gesprek. Hij wilde rond Luc Nilis en mijn
persoon een nieuw elftal bouwen. Bovendien
diende zich een nieuw talent aan, Ruud van
Nistelrooy. Maar ik wilde altijd nog een keer
in Engeland spelen. Het had ook Nottingham
Forest kunnen worden, waar Pierre van
Hooijdonk op dat moment ook speelde. Ik ging
echter naar Sheffield Wednesday. In eerste
instantie dacht ik “Sheffield”? Maar toen ik daar
eenmaal kwam en dat prachtige oude stadion
zag met die geweldige grasmat, was ik om. Ik
werd gehaald door Danny Wilson, de trainer,
die mij vertelde een fan van mij te zijn. “You’re
my passing player”, zei hij. Dat was dus mijn
opdracht."
NEDERLANDS ELFTAL
“Oranje was voor mij een beetje ‘vallen en
opstaan’. Het WK ‘94 in Amerika heb ik gespeeld
onder Dick Advocaat. Ik scoorde twee keer op
het toernooi. Eenmaal tegen Saudi-Arabië en
eenmaal tegen Ierland. Die goal tegen Ierland
dankte ik wel een beetje aan Pat Bonner, de
keeper van de Ieren. Hij liet mijn schot van grote
afstand door zijn handen glippen. In Amerika
was het bloedheet met temperaturen boven
de 40 graden. Twee jaar later miste ik dus het
EK ‘96 in Engeland onder Guus Hiddink. Maar in
1998 nam dezelfde Hiddink me wel mee naar
Frankrijk voor het WK. Weer twee jaar later liet
Frank Rijkaard mij helaas links liggen voor het EK
hier in Nederland. Je ziet het: wel niet, wel niet.
Met Rijkaard kan ik overigens prima overweg
hoor. Nog steeds spreken we elkaar en dan
doen we een bakkie koffie en praten we lekker
over voetbal. Ik bleef steken op 49 interlands.
Die 50ste had ik graag willen halen tijdens
een oefentrip naar Brazilië. Er stonden twee
wedstrijden tegen Brazilië op de planning, maar
helaas kwam ik niet aan spelen toe.”
TRAINERSCHAP
“Toen ik voetbalde had ik altijd al het idee dat ik
er later iets mee wilde doen. Ik deed samen met
Pier Tol en Arnold Mühren de trainerscursussen
TC1 en TC2. In eerste instantie nam ik een
bestuursfunctie aan in de voetballerij. Dat was
in 2002 bij FC Volendam. Alles op technisch
vlak lag op mijn bord, maar ik nam ook de tijd
om op het veld te staan en jongens als Kees
Kwakman en Jack Tuyp individuele training te
geven.
Toen Jan Olde Riekerink en Piet Keizer zich
een paar jaar later meldden om bij Ajax wat
te gaan doen in de jeugdopleiding, heb ik
gezegd “laat mij eerst maar eens in de keuken
kijken”. Pas toen Johan Cruyff zich er later mee
ging bemoeien, werd ik door hem als Hoofd
Opleidingen naar voren geschoven.
Bij elke club heb je wel een vijfde colonne en
bij Ajax zijn die krachten misschien wat sterker.
Je krijgt dan ook te maken met rancune. Er
bestaat een beeld dat Johan en ik al sinds jaar
en dag een hechte samenwerking hadden. Dat
is echter pas op de Toekomst zo ontstaan.
Inmiddels ben ik trainer van FC Volendam. Met
het winnen van de 2e periode zijn we goed op
weg. Deze lijn moeten we vasthouden en dan
kan 2020 een mooi jaar worden."
Foto: ProShots/Voetbal International
Tekst: Clifford William
16
17

DE KEUZE VAN
WIM JONK
AJAX
"Ik speelde niet altijd en ik stond op het punt om weg te gaan. Toen
kwam Louis van Gaal bij me. Hij was nog de assistent van Beenhakker. “Als
ik trainer ben van het eerste elftal speel jij altijd”, zei Louis. Ik weet niet of
het toen al speelde, maar feit is dat Beenhakker naar Real Madrid vertrok
en van Gaal het stokje overnam."
NEDERLANDS ELFTAL
"Ik miste het EK ‘96 in Engeland onder Guus Hiddink. Maar in 1998
nam dezelfde Hiddink me wel mee naar Frankrijk voor het WK.
Weer twee jaar later liet Frank Rijkaard mij helaas links liggen voor
het EK hier in Nederland. Je ziet het: wel niet, wel niet.”
PSV
18
INTER MILAN
“Veel mensen denken dat het een soort ‘package deal’ was. Wim Jonk
en Dennis Bergkamp: “twee voor de prijs van één”. Dat was dus niet
zo. Dennis was al ver met Juventus, maar die kwamen hun afspraken
niet na. Inter heeft daar handig gebruik van gemaakt.”
“PSV zag ik als een enorme uitdaging. De club stond aan het begin
van een nieuw tijdperk en ik kon daar onderdeel van uitmaken. Dick
Advocaat stond aan het roer en met jongens als Philip Cocu, Jaap Stam,
Boudewijn Zenden, Luc Nilis en Arthur Numan stond er wel moois te
gebeuren.”
SHEFFIELD WEDNESDAY
“In eerste instantie dacht ik “Sheffield”? Maar toen ik daar eenmaal kwam
en dat prachtige oude stadion zag met die geweldige grasmat, was ik om. Ik
werd gehaald door Danny Wilson, de trainer, die mij vertelde een fan van mij
te zijn. “You’re my passing player”, zei hij. Dat was dus mijn opdracht.”
19

20
21

ACHTER DE SCHERMEN
Andy Zuidema
Pro Shots is een persbureau dat nieuw
talent kansen geeft zich te ontwikkelen.
Daar waar andere bedrijven in de branche
nieuwe aanwas zonder begeleiding laat
beginnen met een finale van de Champions
League, starten fotografen bij Pro Shots in
de kelder van het betaalde voetbal.
Popconcerten fotograferen of een
voetbalwedstrijd volgen. Andy Zuidema doet
het allebei en met evenveel passie. Niet veel
mensen kunnen zeggen dat zij behoren tot de
inner circle van de Popband Queen of van onze
eigen Armin van Buuren. Zelfs een nuchtere
‘Greuninger’ moest zichzelf even in bedwang
houden toen hij Brian May van Queen voor het
eerst recht in de ogen keek.
Door: Clifford William
22
23

ACHTER DE SCHERMEN
INTERVIEW MET
24
“BRIAN MAY KEEK ME AAN, IK DACHT SHIT IK MOET HEM NU
FOTOGRAFEREN”
Andy Zuidema van PRO SHOTS
Popconcerten en voetbal. Dat moet toch
een wereld van verschil voor je zijn?
“Mijn reactie zal mensen vast verbazen, maar ik
vind het juist heel erg op elkaar lijken. Sport en
popfotografie is het vastleggen van een actie in
een paar seconden. Een gitarist springt met zijn
gitaar, een voetballer maakt een omhaal. Ik vind
het op elkaar lijken. Het verschil is dat je bij een
concert slechts voor 3 nummers de tijd hebt. Je
moet dus gelijk keihard knallen. Bij voetbal heb
ik meer tijd.”
Het lijkt bijna een jongensdroom om de
vaste fotograaf te zijn van Queen. Hoe leg
je dat je vrienden uit?
“Het blijft geweldig als je jarenlang een doel
hebt en uiteindelijk lukt om één van de
fotografen te worden. Queen is voor mij
iets mythisch. Als creatief persoon haal ik
veel inspiratie uit nummers van Queen. Maar
ook door de historie van de band en hoe ze
groot zijn geworden. Niets gaat zonder vallen
en opstaan, zolang je maar in jezelf gelooft,
realistisch bent en keihard knokt. Ik heb ze in
Brussel, Rotterdam, Amsterdam, en Wembley
Arena mogen fotograferen, met als hoogtepunt
afgelopen augustus in Madison Square Garden,
New York.
Bij zo’n uitleg hoort ook een anekdote
Vertel.
“Eerste keer toen ik voor de band mocht werken
was in Brussel, Brian May stond voor mij te
spelen op zijn red special en keek mij aan, echter
ik keek terug met een traan in mijn ogen en
mond wijd open. Opeens dacht ik, shit ik moet
fotograferen haha. Ik was zo onder de indruk
dat mijn droom was uitgekomen, normaal ben
ik eerder te kalm en nuchter. Zo zie je maar dat
je nog steeds geraakt kan worden. Vervolgens
sliep ik in een hotel waar van Gogh (de schilder
red.) ook had geslapen, beetje jammer dat er
alleen koud water uit de douche kwam. Was
wel gelijk weer wakker uit mijn droom.”
En dan sta je een paar dagen later Cambuur
– Top Oss op een koude vrijdagavond te
fotograferen.
“Het is vaak fijn om juist het tegenovergestelde
te doen. Zo zat ik vorig jaar met oud en nieuw
in China op het tropische Eiland Hainan met
Martin Garrix en Armin van Buuren in een
zeer luxe 5-sterrenresort om een show te
fotograferen. Twee dagen later stond ik weer
in de Nederlandse kou voor een fotoshoot in
een drugspand. Sta je weer met beide benen
op de grond.”
Wat zijn de verschillen in de manier
waarop je voetbal en muziek benadert?
“Ik luister muziek urenlang van tevoren om er
in te komen. Verdiep mij op YouTube hoe het
podium is, hoe ze opkomen. Wat valt op? Wat
moet ik pakken en vooral hoe? Waar kan ik het
beste staan? Welke lens begin ik mee. Je komt
20 minuten voor aanvang binnen, 15 minuten
voor aanvang mag je naar de fotopit en dan is
het gelijk actie. Met voetbal ga je al veel eerder
naar het stadion, ga je in de persruimte zitten
om je workflow in orde te maken. Opstellingen
doornemen, laatste nieuws lezen van beide clubs
om vervolgens je plan te maken. Perskamers
heb je niet in de Ziggo Dome, daar doe je het
in een café om de hoek of op de terugweg in
de trein. Dat zijn dus grote verschillen.”
Vertel ook eens iets over de verschillen in
de entourage, het publiek bijvoorbeeld.
“Bij popconcerten heb je geen vijandige sfeer
zoals vaak in het voetbalstadion het geval is.
Wat je wel bij beide hebt is het gooien van bier,
hahaha. De sfeer is bij popconcerten een stuk
relaxter. Bij beide heb je fans waar hun idool of
club hun lust en hun leven is. Alleen reageren ze
er anders op. Bij popconcerten komen mensen
met liefde voor de muziek, niet een kamp voor
rood en een kamp voor groen.”
Verbazingwekkend allemaal, toch zit je
maar pas bij Pro Shots.
“Afgelopen juni kreeg ik een telefoontje dat
Pro Shots op zoek was naar een vaste fotograaf
in het noorden van ons land. De keus was voor
mij heel simpel gemaakt en ik heb er tot op de
dag van vandaag geen spijt van. Ik ontwikkel
mij als sportfotograaf meer dan in al die jaren
ervoor terwijl ik al sinds 2004 langs de lijn zit.
Klinkt misschien gek maar vroeger heb ik nooit
veel feedback gehad dus dan doe je maar wat.
Heb erg het gevoel dat ik bij Pro Shots mijzelf
kan en mag zijn.”
De harde kern van Groningen kent jou, een
voordeel of een nadeel?
“Ik kom er al 28 jaar en heb in de Oosterparkwijk
destijds nog programmaboekjes verkocht.
Op latere leeftijd ging ik ook mee naar de
uitwedstrijden. Mijn carrière als fotograaf is
bij FC Groningen ontstaan toen we als groep
door het land gingen en ik foto’s maakte voor
de website. Mijn fotoboek die ik in 2015 heb
gemaakt heet niet voor niets 'Deze club doet
ons leven'. Dus ja natuurlijk is het een voordeel.”
Foto: Toin Damen 25

HET SPORTMOMENT VAN
Het meest opmerkelijke moment uit zijn
loopbaan als journalist? Swier lepelt er zonder
moeite enkele op, vanuit zijn tijd bij de GPD (van
2001 tot en met 2012) en daarna als freelancer.
Het zijn vooral momenten die anderen heel
bijzonder vinden, stelt hij. “Als ik vertel over
tenniswedstrijden tussen Nadal en Federer waar
ik bij was, of dat ik Usain Bolt goud heb zien
winnen op de 100 meter op twee Olympische
Spelen spreekt dat veel mensen tot de
verbeelding. Het waren zeker mooie momenten,
maar ook momenten waarop ik ‘gewoon’ aan
het werk was.”
Nee, voor zijn meest opmerkelijke moment
moeten we naar de Tour de
France van 2007. En specifiek
naar 25 juli. “Dat was de dag
dat de Raboploeg besloot
Michael Rasmussen naar
huis te sturen vanwege
leugens en mogelijk
dopinggebruik,” verduidelijkt
Swier. “Ik was als een van
de eerste journalisten in het
rennershotel, zat verstopt
achter een plantenbak mijn
verhalen te tikken. Ik heb
wel tien versies geschreven,
omdat er steeds nieuwe
updates kwamen.”
Edward Swier (51) is wat je een echte
allrounder noemt in de sportjournalistiek.
Onlangs publiceerde de freelancer het
boek ‘Mountainbiken in Nederland’. Hij is
tevens hoofdredacteur van NL COACH, een
vakblad voor sportcoaches.
“Ik had mijn verhaal getikt op de Aubisque, de
berg van aankomst, en was daarna met een
collega snel naar ons hotel in Pau gereden,”
herinnert Swier. “Toen kreeg ik een belletje dat
er van alles speelde bij de Raboploeg en zijn we
meteen naar het rennershotel gegaan. Renners
als Michael Boogerd en Thomas Dekker liepen
daar beduusd door de gangen. De politie kwam
nog langs, de ploegleiding belegde meerdere
persconferenties. Ik sprak nog met iemand
binnen de Raboploeg die ik goed kende, zij
bleek een kwartiertje later Rasmussen naar het
vliegveld te hebben gebracht. Ze waren via de
achterdeur vertrokken, zowat onder mijn neus
vandaan.”
“DE AVOND BEGON NOG UITERST POSITIEF VOOR
HET NEDERLANDSE WIELRENNEN”
De avond begon nog uiterst positief voor het
Nederlandse wielrennen. Rasmussen, weliswaar
een Deen maar wel in Hollandse dienst, had
net de laatste bergetappe gewonnen en had
de gele trui strak om zijn schouders zitten. De
Rabobankploeg leek klaar voor een groot feest
in Parijs een paar dagen later.
26
Het was een bizarre avond, aldus Swier. “We
waren allemaal tot diep in de nacht aan het tikken,
en de volgende ochtend ging de Tour gewoon
weer verder. Het is nu ruim twaalf jaar terug,
maar bij elke Tour moet ik nog aan die avond
terugdenken.”
Tekst: Mike van Damme
Foto: Pro Shots/Action Images
27

FOTOVISIE
Het aanbieden van foto- en videomateriaal
aan online media is in de laatste jaren flink
aan verandering onderhevig. Nog niet eens
zo lang geleden werden foto’s afgedrukt en
kon je deze afgeven op de redactie waarna
de foto’s naar de drukkerij gingen om in
de kranten te verschijnen. In het digitale
tijdperk, waar je van een analoge camera
naar een digitale camera overstapte, is ook
het aanbieden van fotografie aan de media
flink veranderd.
“Met één druk op de knop bedien je alle
mediakanalen.”
Tegenwoordig maak ik een foto die ik via de Wifi
in mijn camera naar mijn mobiele telefoon stuur.
Een kwestie van seconden. Met een paar apps
kan ik die foto ter plaatse bewerken. Fijn als een
foto zo snel mogelijk op de redactie moet zijn.
Ik ben jaren geleden een mediabedrijf gestart
dat regionale en landelijke media voorziet van
foto en video van zowel evenementen als
incidenten. Snelheid is daarbij van levensbelang.
Een van mijn fotografen met IT-kennis is toen
gaan kijken of wij een app konden ontwikkelen
waarbij je met één druk op de knop de foto’s
bij alle geselecteerde media kan plaatsen. Dit
noemen wij een media-mailer.
Hoe werkt dit?
1) Je maakt een foto, 2) selecteert deze in de
camera, en 3) upload dit naar je telefoon. Tot
zover niets nieuws. 4) Na het bewerken open je
de web-based app. In deze app, wordt gelijk de
locatie ingevuld middels Google Maps,
5) je selecteert de foto, 6) geeft aan naar welke
media deze moet worden gestuurd en 7) in
de invulvelden typ je een kleine omschrijving,
waarna je 8) op de verzendknop drukt. Dit alles is
binnen één minuut gebeurd. Daarna gaat de app
aan het werk en stuurt vervolgens een mail met
de geselecteerde foto’s naar de geselecteerde
media. Of dat er nu 10 zijn of dat er 1 is dat maakt
niet uit, iedere geselecteerde ontvanger krijgt
dezelfde mail met dezelfde foto. Fotografen
die deze app gebruiken hebben hun eigen mailhandtekening
zodat media bij vragen ook gelijk
de juiste persoon kan bellen voor eventuele
verdere informatie.
Een volgende stap waar we aan werken is video.
Dit zijn grotere bestanden die eerst gestald
moeten worden op een FTP server en vanuit
daar naar de media verstuurd worden. Dit vereist
een aantal extra stappen in een app. Daar wordt
nu hard aan gewerkt. Verwacht wordt dat deze
digitalisering begin van het komend jaar getest
wordt en later in het jaar in gebruik kan worden
genomen.
Tekst: Marcel van Dorst
28
29

DAGELIJKS, WEKELIJKS EN SEIZOEN
WIN GELDPRIJZEN
SPEEL MEE EN
REGISTREER NU!
SPEEL VOOR JE PLEZIER
RUIM 25.000 SPELERS GINGEN U VOOR
Op dit moment organiseert Zweeler Ltd meer dan 1.500 spellen op jaarbasis. Voetbal, en wielrennen zijn met
Wist je dat?
Wist je dat?
Wist je dat?
voorsprong de meest populaire sporten, maar ook de fans van Tennis, Darts, Golf, Skiën, Biathlon, NBA, NHL, MMA,
Cyclocross, Snooker, Olympische Spelen, Rugby, Handbal, Schaatsen, Formule 1, MotoGP en Dakar kunnen hun hart
ophalen met de vele spellen die elke maand worden opgezet.
Voetbalshop de trotse sponsor
is van vele voetbalverenigingen
in de Benelux.
Je jouw club ook heel
eenvoudig kunt aansluiten
bij Voetbalshop.
Je voor alle materialen voor
jouw voetbalvereniging ook bij
Voetbalshop terecht kunt.
AL MEER DAN €3.000.000
AAN PRIJZEN UITGEKEERD
Teamwear specialist Mick
Voor een klein bedrag (variërend van 1 tot 25 euro) kan je dagen,
weken of zelfs maandenlang spelplezier hebben. Wanneer je de
meeste andere spelers verslaat, kan je kleine en hele grote
geldprijzen winnen. Het volgen van sportevenementen wordt
hierdoor nog leuker en vooral spannender.
BONUSSEN
■ 1 e stortingsbonus
van minimaal € 25
en maximaal € 250.
■ Tell a Friend bonus van
€ 15 euro per nieuwe vriend.
■ Geregeld gratis spellen met
bonussen.
VEILIGHEID
■ SSL codering (https).
■ Er worden geen
Creditcardgegevens
opgeslagen.
■ Cryptografie van persoonlijke
gegevens.
■ Spelersbescherming.
■ Jaarlijkse security audits.
FAIRPLAY
€
■ Limiet aan het
aantal teams
per spel.
■ Verplichte verschillen
tussen eigen teams.
■ Geen automatische upload
van teams toegestaan.
■ Spelers ervarings indicator.
30
31

PERSVOORLICHTER
STIJN VULLINGS - VVV VENLO
"DE CLUBS EN SUPPORTERS
VAN MVV EN VVV
STAAN OP GOEDE VOET
MET ELKAAR"
Wat is je band met MVV en VVV-Venlo en
hoe was die vroeger?
“Ik heb altijd in de omgeving van Venlo gewoond
en via mijn amateurvoetbalclub had ik een aantal
seizoenen een jeugdseizoenkaart voor 5 gulden
van VVV. Daar maakte ik alleen niet al te vaak
gebruik van. Door familie in Zuid-Limburg kwam
ik begin jaren ’90 in aanraking met het MVV van
o.a. Erik Meijer, Twan Scheepers, Reginald Thal,
Hans Visser en Roberto Lanckohr. En toen ik
éénmaal als klein jochie op de middenstip had
mogen staan in De Geusselt was ik verkocht.”
Na 14 jaar MVV heb je de overstap gemaakt
naar VVV. Heb je moeten vrezen voor de
ramen van je huis?
“Haha nee, absoluut niet. Ik heb als supporter
op een gegeven moment natuurlijk de pet van
medewerker opgezet en vandaar uit altijd de
goede band met de supporters behouden.
Toen ik vlak voor de zomer bekend maakte dat
ik de overstap ging maken naar Venlo, werd er
zeer sympathiek gereageerd en kreeg ik veel
felicitaties en begripvolle reacties. Ik heb op 1
september jl., rondom de derby tegen Roda JC
in De Geusselt, een fantastisch afscheid gehad.
Werd ik daar op het veld gehuldigd voor bijna
15 jaar trouwe dienst. Groot applaus. Ja, dat
doet je wel wat. Ik denk trouwens ook niet
dat het een ‘issue’ is als je van MVV Maastricht
de stap maakt naar VVV-Venlo. De clubs en
supporters staan op goede voet met elkaar.
Van grote rivaliteit is totaal geen sprake.”
Wat voor verschil merk je tussen MVV en
VVV?
“VVV-Venlo is, zoals ook MVV, een mooie en
warme volksclub die baas in eigen zaak wil blijven.
Een ‘bourgondische’ club ook met bevlogen
collega's. Het verschil is wél écht dat de club
zich heeft ontwikkeld naar Eredivisieniveau.
Waar ik bij MVV met 7 collega’s op kantoor de
dagelijkse organisatie draaide, doen we dat in
Venlo met ongeveer 25 personen. Ieder met
zijn of haar eigen specialisme.”
Speelt de Eredivisie daar een grote rol in?
““Absoluut! Op mediavlak bijvoorbeeld is er veel
meer aandacht, zowel rondom wedstrijden als
doordeweeks. In Maastricht had ik tijdens grote
wedstrijden (derby’s en play-offs) maximaal
35 personen in de Persruimte zitten. In Venlo
zijn dat er iedere wedstrijd minimaal 35, met
uitschieters naar 65 tijdens de topwedstrijden.
En dan tel ik de TV-crew van FOX nog niet eens
mee. Daarnaast vinden er iedere dag interviews
plaats met staf en/of spelers en staat de club
veel meer ‘in the picture’. Maar juist dat maakt
het erg leuk en dynamisch. Dat motiveert me
extra!”
Ben je ook betrokken bij alle eigen (social)
media van de club?
“Jazeker, bij bijna alle berichtgeving op de diverse
kanalen word ik betrokken. Gelukkig heb ik op
de communicatieafdeling enkele hele kundige
en creatieve collega’s die alle ins-and-outs van
social media kennen, grafisch goed onderlegd
zijn en zorgen voor het plaatsen van content
op de juiste wijze, op de juiste momenten en de
juiste platformen. Zelf verzorg ik een deel van de
social media van de VVV Foundation. Daarnaast
ben ik verantwoordelijk voor de content van
bijvoorbeeld het presentatiemagazine, de huisaan-huis-krant
en het Businessmagazine. Mijn
taak is om ook de media goed te ontvangen
en hen zo goed als mogelijk te faciliteren. Het
is belangrijk dat je inziet dat alle aandacht die je
krijgt als club, positief voor de club kan zijn. En
het niet opvat als noodzakelijk kwaad of lastig.”
Hebben jullie een vaste clubfotograaf?
“Wij mogen van geluk spreken dat we een
drietal huisfotografen hebben. Daniël van den
Berg, Daniel Jungblut én Bart Bos zorgen dat
iedere wedstrijd perfect in beeld komt. De
heren krijgen het verzoek om zich, naast goede
wedstrijdbeelden, toe te leggen op foto’s die
een stukje emotie in beeld brengen. Emotie
is krachtig en vaak beeldschoon. Kwaliteit
is uiteraard altijd het belangrijkste. Schiet je
100 beelden, dan blijven er uiteindelijk maar
weinig over die écht kwalitatief hoogstaand
zijn. Daarom heb ik ook zoveel respect voor
fotografen en cameramensen. Ze moeten écht
oog hebben voor het juiste moment en het
juiste plaatje. Beeld speelt een steeds grotere
rol in de club-communicatie. Van foto’s en
visuals tot video’s. Beeld spreekt aan. Goede
foto’s zijn daarbij ook van groot belang. Eén
van mijn communicatiecollega’s legt zich met
name toe op beeld en social media. Hij maakt
prachtig materiaal. Promo’s, wedstrijdaffiches
en meer van dat soort zaken. Onlangs werden
we op Studio Sport nog vergeleken met Ajax
en PSV, dankzij een presentatievideo die hij had
gemaakt voor de contractverlenging van Evert
Linthorst. Ja, daar mag je dan als club heel trots
op zijn.”
Tekst: Nathalie Nuiten
Foto: Joep Leenen
32
33

DUSAN TADIC
“Voetbal is mijn passie. Ik houd ervan om
erover te praten. Dat kan ik echt de hele
dag doen. Over tactiek, over mentaliteit.
Vandaar dat het me ook mooi lijkt om later
trainer te worden. Op de kleedkamerdeuren
op De Toekomst hangt een poster met elf
punten waar een Ajax-speler aan moet
voldoen, zoals respect hebben voor anderen,
altijd willen winnen, plezier hebben en
creativiteit. Ik heb er een foto van gemaakt,
omdat ik het mooi vind. Die punten komen
misschien ook van pas als ik zelf trainer ben,
maar zover is het nog niet. Ik voel me nog
veel te fit om aan stoppen te denken. Dus
richt ik me nu nog volop op mijn actieve
carrière, op Ajax."
“Ik was al op heel jonge leeftijd voor het eerst
aanvoerder. Ik was zeven, of acht. Toen dacht
ik natuurlijk dat ik de baas op het veld was;
zo gaat dat met kinderen. Als je ouder wordt,
merk je dat de aanvoerdersband steeds minder
uitmaakt voor je leiderschap. Nu ben ik alleen
thuis nog de baas, haha. Ik ben ook aanvoerder
van het nationale team van Servië. Dat is ook
mooi, maar niet mooier dan dat ik aanvoerder
van Ajax ben. Ajax was vroeger al mijn favoriete
ploeg. Wel is de druk bij Servië nog iets hoger.
Of beter gezegd: anders. Verliezen is bij Ajax
not done, maar als het met Servië gebeurt,
lijkt het alsof er iemand is gestorven. Alles
stopt dan. Mensen kunnen enorm emotioneel
worden. Dat is niet altijd prettig.”
"Het voordeel van aanvoerder zijn, is dat je altijd
de ruimte krijgt om iets te zeggen. Bij Ajax in de
kleedkamer zijn er overigens genoeg jongens
die hun mond open doen, ook de jongere
gasten doen dat. Ze zijn ook met velen. Vooral
Carel Eiting doet me denken aan mezelf toen ik
jong was. Hij is een slimme jongen, heeft voor
zijn leeftijd slimme dingen te zeggen."
"Kijk naar Matthijs de Ligt; hij was pas achttien
toen hij aanvoerder werd. Hij is een zeer slimme
jongen, met de juiste uitstraling, dus dat hij nog
jong was, maakte niets uit. Ja, ik zou Matthijs
een geboren leider noemen. Net als Virgil van
Dijk dat eigenlijk is. We speelden samen bij FC
Groningen en Southampton. In mijn eerste
seizoen bij FC Groningen, in 2010/11, kwam hij
net kijken. Hij mocht meetrainen en maakte
aan het eind van dat seizoen zijn debuut in
het eerste elftal. Hij straalde vanaf het eerste
moment al iets uit. Ik herinner me nog dat hij na
een paar keer meetrainen zijn plekje als rechter
centrale verdediger al wilde claimen, terwijl er
een meer ervaren speler op die positie stond.
Dat maakte Virgil niets uit."
"Toen we bij Southampton weer teamgenoten
werden, vond ik het mooi om te zien dat hij zich
in de tussentijd in alle aspecten had verbeterd.
Ook in zijn leiderschap. Hij was al mondiger
geworden, had oog voor zijn teamgenoten en
het proces. Dat hij het nu geweldig doet als
aanvoerder van Liverpool en het Nederlands
elftal vind ik dus niet zo verrassend."
“Het is niet gemakkelijk om als voetballer
op te groeien in Servië. Bij Vojvodina heb ik
bijvoorbeeld in vier jaar iets van acht trainers
versleten. Zo gaat dat in Servië: er is totaal
geen geduld. In Nederland, ook in Engeland,
krijg je als coach veel meer tijd. Zolang je maar
een goede filosofie hebt. Kijk naar Ajax: Erik
ten Hag had het in het begin ook lastig, maar
hij kreeg de tijd en dat leverde veel succes op.
Hij laat zien dat hij spelers beter kan maken en
ziet het spel goed. Afgelopen seizoen heeft
hij laten zien dat een beetje geduld zeker kan
lonen. In Servië had hij het nog lastiger gehad
in het eerste half jaar, al verwacht ik niet dat hij
daar was ontslagen.”
“De Nederlandse manier bevalt me een
stuk beter. Ik heb bij drie clubs gezeten
in Nederland, en heb nog geen ontslagen
trainer meegemaakt. Bij Groningen werkte ik
alleen met Pieter Huistra, bij Ajax dus nu bijna
anderhalf jaar met Ten Hag. Bij FC Twente nam
Steve McClaren zelf ontslag aan het einde van
ons eerste seizoen samen. Daarna nam Alfred
Schreuder het over. Die periode bij Twente
was de meest leerzame, denk ik. McClaren zei
ook: ‘Dusan, je moet elke week presteren’. Hij
wilde dat ik het team bij de hand nam. Ik was
voor veel geld gekocht, en dus zat er meteen
veel druk op.”
“Elke voetballer heeft een idool. Die van mij
was Zinédine Zidane. Ik hield erg van zijn manier
van spelen. Het was vaak heel sierlijk. Hij was
ook een leiderstype, maar daar keek ik nog niet
naar; als kind ben je met dat soort kwaliteiten
nog helemaal niet bezig. Daar ga je pas later
over nadenken; over hoe iemand zich precies
op en buiten het veld gedraagt. Het is goed
om mezelf eraan te blijven herinneren hoe ik
naar Zidane keek. Ik moet, als speler van Ajax en
aanvoerder van het Servische nationale team,
ook een goed voorbeeld zijn voor de kinderen
van nu. Maar wat nog belangrijker is: ik moet
eerlijk zijn naar mezelf. Als ik in de spiegel kijk,
dan wil ik trots zijn. Ja, dat ben ik.”
Tekst: Mike van Dammen /ELF Voetbal
Foto: Marcel van Dorst
34
35

36
NEEM NU EEN ABONNEMENT EN KIJK
SAMEN DE TWEEDE SEIZOENSHELFT
FOXSPORTS.NL 37

BLIKVANGER
Foto: Pro Shots / Stanley Gontha
Op deze plek verwacht je een sportfoto,
een leuk actiebeeld of een iconisch
moment waar we over 20 jaar nog steeds
over praten. Toch kunnen we niet anders
dan stil te staan op de 10e december 2019.
Op deze dag werd het personeel van
Sanoma ingelicht over de overname van
het bedrijf door mediagigant DPG (De Pers
Groep), eigenaar van o.a. Het Algemeen
Dagblad en de Volkskrant. En aangezien
Pro Shots deel uitmaakt van Sanoma,
was dit nieuws ook voor ons relevant.
Het zijn roerige tijden in de mediawereld
met volop kansen voor iedereen die een
specialiteit bezit. Zoals onze specialiteit
de sport- en nieuwsfotografie is. Nog
geen jaar geleden namen wij afscheid
van DPG na 15 jaar trouwe dienst als
hofleverancier van de foto’s in hun
sportkaternen. Prijserosie leidde tot dit
afscheid. Inmiddels lijkt de wind weer
anders te waaien. 2020 zou wel eens een
heel mooi jaar kunnen worden.
38
39

JAAR IN BEELD
Een jaar is zo maar weer voorbij. We proberen
belangrijke sportmomenten met eigen
fotografen vast te leggen. De winst van Ajax
tegen Real Madrid in Bernabeu, of Mathieu
van der Poel die de Amstel Gold Race als
winnaar naar zich toetrekt. En dat met het
vooruitzicht van een Olympisch jaar in 2020 en
het EK voetbal van de zomer. Eerst nog maar
even genieten van een paar mooie foto’s.
Foto: Joep Leenen
Foto: Bart Scheulderman
Foto: Kay in 't Veen
40
Foto: George Deswijzen
Foto: Jasper Ruhe
41

JAAR IN BEELD
Foto: Stanley Gontha
Foto: Toon Dompeling
Foto: Thomas Bakker
Foto: Erik Pasman
Foto: Marcel van Dorst
Foto: Niels Boersema
42
43