Pro Shots Magazine Q3 2020

proshots

MAGAZINE

Q3 | 20

KWARTAALTIJDSCHRIFT

NR 3 • VIJFDE JAARGANG

BOUDEWIJN ZENDEN

BLIKVANGER •

PIM RAS

EN VERDER

PERSVOORLICHTER •

10 JAAR GELEDEN


INHOUD

3 Column

4 Mediapartners: Cooperatie eerste divisie

8 10 jaar geleden

10 De keuze van: Boudewijn Zenden

20 Achter de schermen: Pim Ras

26 Het sportmoment van: David Endt

28 Editor's Choice

33 Persvoorlichter Perry Hendriks

36 Harry Lavreysen

41 Blikvanger

4

10

20

33

Connect with us:

www.facebook.com/ProShots

https://twitter.com/ProShotsNL

www.instagram.com/proshots.nl

Verantwoordelijke uitgever: BS Promotions, Diemen

Ontwerp & Lay Out: Idee-Fix, België

SEO optimalisatie: Microdesign, Scheveningen

Vormgeving:

Marcel van Dorst

Vaste medewerkers: Nicky van Achthoven, Clifford William,

Marcel van Dorst, Remko Kool,

Nathalie Nuiten, Mike van Damme

Social Media:

Thomas Bakker

Eindredactie:

Marcel van Dorst

Hoofdredacteur:

Stanley Gontha

Fotografie:

Pro Shots

Verspreiding:

E-mail & social media

Het Pro Shots Magazine is bedoeld

voor medewerkers in de mediawereld

die dagelijks gebruik maken van

sportfoto’s uit de database van Pro

Shots. Het blad is uitsluitend als een

digitaal bladerbare PDF te lezen en

dus niet in hard-copy verkrijgbaar.

Een kwartaaleditie heeft tussen de 13

miljoen en 15 miljoen pageviews (!)

2


COLUMN

Toen ik onlangs voor een lang weekend in Berlijn was, zag ik een aantal dikke

seizoengidsen liggen met de teampresentaties van de Bundesliga, de Zweitliga en de

Regionalliga. Uiteraard viel mijn oog meteen op de teamfoto’s, allemaal traditioneel

geschoten en dus schouder aan schouder.

In Nederland houden wij ons keurig aan de overheidsvoorschriften en om dat aan te

tonen heeft een aantal clubs bedacht de jaarlijkse groepsfoto met anderhalve meter

onderlinge afstand te maken. De ene club koos ervoor om op de tribune te gaan staan,

de andere maakte een piramide vorm op het veld en weer een andere club koos voor

het halve cirkelmodel. De verscheidenheid aan foto’s zou de seizoengids van VI op

voorhand al tot een bewaarnummer hebben gemaakt, maar VI heeft er wijselijk voor

gekozen om dit jaar de teamfoto’s maar helemaal weg te laten.

Wat Corona duidelijk heeft gemaakt is het gebrek aan consistentie in het betaalde

voetbal. Dat klinkt misschien als goedkope retoriek van iemand die van afstand

meekijkt, maar in dit geval is het niet zo. Herhaaldelijk heb ik gevraagd wie er nu

ECHT de leiding heeft in deze crisistijd. Is het de KNVB, de FBO, Foxsports, de clubs of

iemand anders. Wie dan ? Het feit dat ik verschillende antwoorden kreeg zegt genoeg.

Vanaf mei ben ik namens Pro Shots betrokken bij diverse ‘praatgroepen’ met

vertegenwoordigers van de media en van de clubs. Toen In Duitsland in mei de

competitie werd hervat en wij hier al lang waren gestopt, heb ik iedereen ervoor

gewaarschuwd om in september hier het wiel niet opnieuw uit te vinden. “Kijk goed wat

er in het buitenland is gebeurd zodat je een aantal stappen straks kunt overslaan”, was

mijn motto. Zo hebben alle landen om ons heen de toegang van het aantal fotografen

in eerste instantie extreem beperkt, om uiteindelijk de competitie af te sluiten met

normalere aantallen. Ik zag bij de laatste thuiswedstrijd van Juventus begin juli weer

een hele rits fotografen achter de goal met inachtneming van de juiste onderlinge

afstand. Maar wel plaats voor iedereen.

Helaas is er met mijn advies niet veel gedaan, de clubs in de Eredivisie hebben

besloten om nog maar 8 fotografen toe te laten tot hun terrein. Voor Pro Shots

als persbureau houdt het in dat we niet meer in staat zijn om alle wedstrijden met

twee fotografen te verslaan (ons handelsmerk) waardoor we journalistiek cruciale

momenten kunnen missen. Ook fotografen die al langer aan ons verbonden zijn gaan

het in hun portemonnee voelen, iedereen moet vaker op de bank plaats nemen. En dat

alles voor een anderhalve meter maatregel die door de voetballerij zelf is opgeblazen

tot Bijbelse proporties. Als je dan toch voor de Buhne handelt, vraag dan gelijk aan je

spelers om geen muurtje meer op te stellen bij een vrije trap op de 16-meter. Schouder

aan schouder, levensgevaarlijk.


Stanley Gontha

3


MEDIAPARTNER

COOPERATIE EERSTE DIVISIE

De belangen van de clubs in de Eerste

Divisie worden centraal geregeld door de

Coöperatie Eerste Divisie (CED). Midden

in de Zeister-bossen en gevestigd in het

oude koetshuis aan de overkant van de

Woudenbergseweg waar het KNVB Campus

van de KNVB is gevestigd, werkt een team

van zes medewerkers voor de clubs in

de Keuken Kampioen Divisie. Twee jaar

geleden kwam er plots een einde van een

samenwerking tussen de CED en Pro Shots

vanwege andere beleidsmatige keuzes.

Gelukkig is met ingang van dit seizoen

de oude samenwerking weer hersteld.

Wesley Montijn

(PR en Communicatie Manager CED):

“Na een kort uitstapje zijn we blij dat Pro

Shots weer de fotografie gaat verzorgen

voor de Coöperatie Eerste Divisie (CED). Alle

Keuken Kampioen Divisieclubs zijn verenigd

in de CED en dat zorgt ervoor dat alle clubs in

de Keuken Kampioen Divisie gebruik kunnen

maken van de diensten van Pro Shots. We

streven ernaar om de Keuken Kampioen

Divisie steeds verder te ontwikkelen en goede

fotografie is daarbij essentieel. Helemaal

in Corona-tijd, wanneer er slechts beperkt

publiek welkom is bij de wedstrijden, is het

belangrijk om de wedstrijden goed in beeld te

brengen en we zijn ervan overtuigd dat Pro

Shots ons op een juiste manier kan bedienen.”

Tekst : Clifford William

Fotografie: PRO SHOTS / Paul Meima

4


5


VOETBAL INTERNATIONAL START ONLINE TALK S

Voetbal International is een online talk show gestart dat via een live stream is te

volgen op het eigen YouTube kanaal. De eerste uitzending was op 6 september met

Wesley Sneijder als gast aan tafel.

Volgens Pieter Zwart van VI bestond de ambitie om een talk show te maken met

eigen verhalen en expertise al langer, per slot van rekening werden de journalisten

van VI al jarenlang bij andere programma’s uitgenodigd, van Studio Voetbal tot

Veronica Inside en van M tot De Tafel van Kees. De ambitie om het nu zelf te doen

met Kees Jansma als tafelheer was er al lange tijd.

“Het doel van de show is om op een serieuze manier over voetbal praten zonder

onszelf serieus te nemen. Op die manier willen we kijkers binden aan het merk VI en

de kwaliteit die daarbij hoort. De eerste uitzending is net als alle begin best moeilijk,

maar wij zijn erg tevreden. Inhoudelijk was het een sterke show, de reacties waren

positief en we liepen voorop in het maken van nieuws. Dat smaakt naar meer en als

Wesley Sneijder over enige tijd weer wil aanschuiven, dan is hij uiteraard meer dan

welkom ”.

6


HOW

Foto: Pro Shots / Stanley Gontha

7


10 JAAR GELEDEN

In juli, de 11e om precies te zijn, was het 10 jaar

geleden dat het Nederlands elftal de WK-finale

speelde tegen Spanje. Drie keer is scheepsrecht

luidt het gezegde. Na de verloren finales van 1974

en 1978 gunde iedereen Oranje de lang verdiende

Gouden Plak. Behalve de Spanjaarden dan. Zij

hadden twee jaar ervoor voor het eerst een grote

prijs gewonnen en kwamen naar Zuid Afrika als de

Europees Kampioen. Dat smaakte naar meer voor

mannen als Iniesta, Xavi, Busquets, Sergio Ramos

en Casillas. Casillas ? Oja, Casillas. Het teentje van

Casillas. Als hij schoenmaat 38 had gehad, dan

waren we wereldkampioen geweest. Net als de

paal die Rob Rensenbrink in Buenos Aires in de

weg stond. En zo werd Oranje de eeuwige tweede,

net als Joop Zoetemelk. Maar die kon dan ook niet

voetballen.

8


Fotografie: PRO SHOTS / Henk-Jan Dijks

9


DE KEUZE VAN

10


BOUDEWIJN ZENDEN

In deze rubriek ‘de keuze van’ laten we

(ex-) voetballers aan het woord over een

aantal momenten in hun voetballoopbaan.

Weinig Nederlandse voetballers kunnen zeggen

dat ze hebben gespeeld in de competities van

Engeland, Frankrijk en Spanje. Finales hebben

gespeeld van de Champions League of 54 keer

het shirt hebben mogen dragen van Oranje.

Boudewijn Zenden is een van die spelers.

Iemand die zich ook als mens steeds heeft

willen ontwikkelen. Naast het Engels, Duits,

Frans en Spaans, is de inmiddels 44 jarige

Limburger ook de Italiaanse taal machtig.

Die talenknobbel kan hem wel eens van pas

komen in zijn carriere als voetbaltrainer.

“SPAANS LEREN IN BARCELONA IS

LASTIG ALS JE PRIVELERAAR

VOORAL WIL WETEN WAT ER BIJ

BARCELONA GEBEURT”

11


DE KEUZE VAN

Fotografie: Stanley Gontha

12


BOUDEWIJN ZENDEN

PSV

Ik kwam in de jeugdopleiding van PSV toen ik 13

jaar was. Heb nooit intern gezeten in Eindhoven

omdat ik ervoor koos om gewoon elke dag vanuit

Maastricht met de trein op en neer te reizen. In het

begin had ik geen tijd om na schooltijd nog even

snel naar huis te gaan. Gewoon hup meteen de

trein naar Eindhoven. Ik wist niet beter maar dat

komt omdat je iets doet wat je leuk vindt.

Pas op mijn 17e had ik het idee dat voetbal wel eens

mijn beroep kon worden. Aad de Mos was inmiddels

de hoofdtrainer en tijdens een buitenlands

toernooi vroeg hij hoe ik het vond om het volgende

seizoen de overstap te maken naar de selectie,

als profvoetballer dus. Mijn ouders stonden niet

meteen te juichen, ik zat in het examen jaar van

HAVO5 en dat ging toch echt voor. Als ik wat

punten tekort kwam op mijn rapport zeiden mijn

ouders vroeger dat ik misschien maar een dagje

minder moest trainen. Mijn ouders maakte het niet

zo veel uit, judo of voetbal, als ik maar goed was

in wat ik deed. Nu heb ik wel een bekende vader

(judocommentator Pierre Zenden red.) dus dat

stukje de beste te willen zijn heb ik wel van hem.

Overigens heb ik zelf ook de zwarte band Judo. Bij

PSV heb ik te maken gehad met Kees Rijvers die

even het stokje overnam van Aad de Mos totdat

Dick Advocaat vrij was. Ik verliet PSV in 1998 voor

Barcelona en was toen pas 21 jaar.

Barcelona

Louis van Gaal was inmiddels trainer en was bezig

om daar een aardige kolonie Nederlanders neer te

zetten. Ik kwam daar als vierde Nederlander bij de

club en een jaar later waren dat er al 9. Je voelde

wel aan dat het tegen je ging werken als het een

keertje tegen zat. Nu was het eerste jaar voor mij

wel het mooiste jaar omdat we toen kampioen

werden. Maar toen we een jaar later tweede

werden, de bekerfinale verloren en er in de halve

finale van de Champions League uit lagen, was het

einde verhaal voor Louis. Technisch gezien nam hij

zelf ontslag omdat hij zich solidair opstelde met de

vertrekkende voorzitter Nunez. In drie seizoenen

Barcelona heb ik ook een aantal classico’s mogen

spelen, een hoogtepunt voor iedere voetballer. Zo

herinner ik mij een editie in Bernabeu waarbij wij

moesten winnen om in te lopen op Real Madrid.

Bij een stand van 2-2, scoorde Rivaldo 2-3. Dat

doelpunt werd afgekeurd waardoor het 2-2 bleef.

Die drie punten maakten op het eind dus wel het

verschil.

Natuurlijk zijn de verhalen bekend dat Madrid altijd

bevoordeeld wordt, maar je kan het nooit hard

maken. Bovendien wil je ook niet steeds worden

uitgemaakt als die zeikerds uit Catelonia. Het leven

in Barcelona heeft mijn leven uiteraard verrijkt.

Ik nam alle tijd om mij de Spaanse taal eigen te

maken. Alleen was het jammer dat de privéleraar

een Barca-fan was die vooral alles van de club

wilde weten. Schoot ook niet echt op, hahaha.

Chelsea

Het vertrek uit Barcelona was niet echt een

‘moetje’. Je hebt nu eenmaal een tijd van komen

en een tijd van gaan. Ik kreeg de kans om naar

Chelsea te gaan op dat moment een ambitieuze

subtopper. Als je denkt dat Barcelona een grote

stad is, London is natuurlijk vele malen groter.

Ook qua voetbal waar je met 8 of 9 clubs op het

hoogste niveau acteert. In mijn eerste wedstrijd

scoorde ik gelijk een goal tegen Newcastle United.

Mooi ook hoe dat publiek in Engeland te keer kan

gaan. Ik zal die eerste corner die ik nam niet snel

vergeten. Schreeuwen, schreeuwen. Elke corner

zien ze als een halve kans. Maar tegelijkertijd

ook dat respect naar spelers toe. Toen we een

keer gelijk speelden in een thuiswedstrijd, moest

ik na de wedstrijd langs de fanshop lopen met al

die fans nog op het voorplein. Hoe ga ik dat nou

doen dacht ik nog ? Maar ik kreeg niets anders dan

lof en aanmoedigingen. Volgende week pakken

we ze gewoon, kreeg je van alle kanten te horen.

Ik speelde de FA cupfinale tegen Arsenal en die

verloren we helaas. Helaas heb ik ook te maken

gehad met een vervelende spierblessure. Een

beetje zacht gezegd, want uiteindelijk hebben

ze de hele spier volledig moeten hechten en dus

het hele bovenbeen moeten open snijden. Teddy

Sheringham van Tottenham zette met gestrekt

been een sliding in die vol op mijn bovenbeen

terecht kwam. Dat zag er niet alleen akelig uit,

het was ook akelig. Vaak hoor je dan dat de speler

in kwestie na de wedstrijd het slachtoffer belt of

zelfs opzoekt. Niks van dat alles. Sheringham heeft

nooit wat van zich laten horen.

Middlesbrough

Inmiddels was Abramovich bij Chelsea dus al flink

met de geldbuidel aan het rinkelen en voelde ik

wel aan dat mijn kansen om te spelen slonken. Het

was George Boateng die mij belde. Hij speelde bij

Middlesbrough en zei: kom naar ons, kom naar ons.

13


DE KEUZE VAN

Fotografie: ProShots/Voetbal International

14


BOUDEWIJN ZENDEN

Ik had er wel oren naar, zeker nadat coach Steve

McLaren mij uitnodigde om eens te komen kijken

bij de club. Toen ik dus besloot om met de trein

naar Middlesbrough af te reizen kwam McLaren mij

persoonlijk ophalen van Darlington Station. Ik was

verbaasd omdat zij diezelfde dag een wedstrijd

moesten spelen. Maakt toch niet uit zei hij, we

hebben tijd zat, en hij liet mij alles zien van de club.

Dat voelde meteen als een warm bad. Mijn eerste

jaar was nog op huurbasis van Chelsea, het tweede

jaar tekende ik een contract. McLaren vond ik een

goede trainer en een goede peoples manager. Bij

deze club kreeg ik voor het eerst te maken met

een spitsentrainer, iets wat ik nu bij PSV dus doe.

De winst van de League Cup in het Millennium

Stadium in Cardiff was voor de club een absoluut

hoogtepunt en dus voor mij ook. Echt fantastisch.

Daardoor gingen we ook Europa in. Het laatste

seizoen speelde ik nagenoeg alle wedstrijden, ik

was transfervrij en ging uiteindelijk naar Liverpool.

Liverpool

Toen ik er kwam hadden ze net die legendarische

Champions League finale gespeeld tegen AC Milan.

3-0 achter en toch nog winst na penalties. Dat was

in 2005. Twee jaar later speelde ik de Champions

League met Liverpool, ook weer tegen Milan. Die

verloren we met 2-1. Liverpool is een club met up

and downs. Dat gold voor mij ook. Ik scheurde mijn

kruisband af in een wedstrijd tegen Betis Sevilla.

Ik herinner mij dat ik naar Amerika vloog voor de

operatie, precies op de dag dat mijn team naar

Tokyo vloog voor de wereldbeker.

Olympique Marseille

Djibril Cisse was een collega bij Liverpool waar

ik het goed mee kon vinden. Hij belde me suf om

mij over te halen om naar Marseille te komen. Ik

voelde er wel voor, was weer eens iets heel anders.

Alleen was Marseille toch heel anders dan ik mij

had voorgesteld. Vooral in positieve zin dan. Als

je gaat eten in Spanje bijvoorbeeld dan komen

ze gewoon naar je toe voor een handtekening. In

Engeland laten ze je met rust en wachten tot je

klaar bent, maar in Marseille pakken ze een stoel

en gaan gewoon naast je zitten. Ik zeg ook altijd

dat Marseille het Napels is van Frankrijk. De gekte

die je daar ziet zie je overal terug in Frankrijk tot

in de Franstalige delen van Zwitserland aan toe.

Toen wij een uitwedstrijd moesten spelen in Noord

Frankrijk tegen Metz, begon hun publiek voor ons

te klappen bij de warming up. Ik dacht nog, huh wij

spelen toch uit ?

Paris Saint Germain is natuurlijk de gehate vijand,

daarom is het ook zo mooi om daar te winnen met

1-3 en zelf de openingsgoal te scoren.

Nederlands elftal

Het debuut was op op 30 april 1997 uit tegen San

Marino, we wonnen met 6-0 en ik zorgde voor

drie assists. Van de drie eindtoernooien vond

ik het WK98 in Frankrijk het mooiste om mee te

maken. Gezien de entourage en de stadions zoals

in Marseille waar we vier keer speelden. Tegen

Argentinie stond ik klaar om in te vallen voor

Arthur Numan die kramp had. Pakt die een tweede

gele kaart. Hiddink keek me aan ik wist genoeg, ik

kon weer zitten. Wel scoorde ik nog in de wedstrijd

om de derde en vierde plaats tegen Kroatie. Maar

het heilige vuur was er uit, wij werden vierde. In

2000 speelde ik eigenlijk alles vanaf de wedstrijd

tegen Denemarken, maar in 2004 kwam ik in de

openingswedstrijd tegen Duitsland in actie. Ik had

liever het scenario gezien als in 1988 met Marco

van Basten, die juist de eerst wedstrijd vanaf de

bank begon toen hij John Bosman voor moest

laten gaan.

John Heitinga

John en ik waren als internationals samen op

weg naar het EK2004 in Portugal. We kenden

elkaar nog niet zo goed, hadden zelfs nooit tegen

elkaar gespeeld. In Portugal huurde ik een huis

voor mijn familie zodat zij van daaruit naar de

wedstrijden kon gaan. Mijn zus Charlotte Sophie

was daar ook bij en ergens tijdens die trip hebben

ze elkaar ontmoet en ik geloof dat ik daar nog

wel een handje in heb gehad ja. Grappig genoeg

kwamen John en ik elkaar later tegen toen ik met

Olympique Marseille tegen Atletico Madrid speelde

in de Champions Leaque (2008 red.)

Trainerschap

Ik ben nu spitsentrainer bij PSV. Ik heb van Gaal,

Advocaat, van Basten en Rijkaard bijvoorbeeld

meegemaakt. Allemaal trainers met een andere

benadering zowel qua voetbal als qua mens. Zelf

moet ik nog mijn Pro License diploma halen, mijn

laatste, maar ik hoef niet perse over twee of drie

jaar ergens hoofdtrainer te zijn.

Tekst: Clifford William

15


DE KEUZE VAN

Olympique Marseille

“In Engeland laten ze je met rust en wachten tot je klaar

bent, maar in Marseille pakken ze een stoel en gaan gewoon

naast je zitten. Ik zeg ook altijd dat Marseille het Napels is

van Frankrijk. De gekte die je daar ziet zie je overal terug in

Frankrijk tot in de Franstalige delen van Zwitserland aan toe. ”

LIVERPOOL

“Toen ik er kwam hadden ze net die legendarische Champions

League finale gespeeld tegen AC Milan. 3-0 achter en toch

nog winst na penalties.”

16


BOUDEWIJN ZENDEN

PSV

“Ik kwam in de jeugdopleiding van PSV toen ik 13 jaar was.

Heb nooit intern gezeten in Eindhoven omdat ik ervoor

koos om gewoon elke dag vanuit Maastricht met de trein

op en neer te reizen.”

JOHN HEITINGA

“John en ik waren als

internationals samen op weg

naar het EK2004 in Portugal.

We kenden elkaar nog niet zo

goed, hadden zelfs nooit tegen

elkaar gespeeld. In Portugal

huurde ik een huis voor mijn

familie zodat zij van daaruit

naar de wedstrijden kon gaan. ”

BARCELONA

“In drie seizoenen Barcelona heb ik ook een aantal classico’s mogen

spelen, een hoogtepunt voor iedere voetballer. Zo herinner ik mij

een editie in Bernabeu waarbij wij moesten winnen om in te lopen

op Real Madrid.”

17


18


19


Pim Ras

In deze rubriek maken we normaal

gesproken ruimte voor fotografen die

‘vast’ aan ons verbonden zijn. Toch

kunnen we met trots melden dat

sinds kort meervoudig winnaar van

Zilveren Kamera prijzen Pim Ras zijn

bijdrage levert aan Pro Shots. Met

name voor het maken van coverfoto’s

van tijdschriften doet Pro Shots een

beroep op de 54-jarige Hoofddorper.

Het voelt aan alsof Ajax Lionel Messi

voor een aantal topwedstrijden per jaar

kan inhuren, om maar weer eens een

metafoor te noemen.

Eigenlijk is het doodzonde om zo veel te

moeten schrappen in het gesprek met de

meester zelf. Hij heeft veel te vertellen, is zo

bevlogen en loopt over van de anekdotes.

Maar een artikel over Pim Ras, zou vooral over

zijn foto’s moeten gaan. We doen een poging

om tekst en beeld in balans te brengen.

Tekst: Clifford William

20


ACHTER DE SCHERMEN

“In de persruimte wees Michael me erop dat

ik moest kiezen voor de foto waar je eigenlijk

alleen maar het groene gras en het lijnenspel

om Bergkamp zag. Dat zag hij goed, was de

volgende dag de voorpagina van de krant.”

21


ACHTER DE SCHERMEN

22


INTERVIEW MET

PIM RAS

Alweer 35 jaar in het vak Pim?

“Bijna. Ik ben in 1986 begonnen om voor de

Ajax programmabladen in de Meer de foto’s

te verzorgen. Een van meest bekende foto’s

die ik maakte was van Frank Rijkaard met een

wedstrijdmascotte van 8 jaar of zo. Bleek later

een groot talent te zijn, Patrick Kluivert. Pas

later toen ze samen gingen spelen bij Ajax kwam

ik deze foto weer tegen.”

En dat voor een Rotterdammer.

“Ja haha, ik was een jaar of 12 dat ik met mijn vader

naar de Kuip ging om Feyenoord te zien. Al heel

vroeg had ik in de gaten dat het fotograferen van

sport iets heel moois moest zijn. Ik lette ook echt

op de fotografen naast de goal, wist wie ze waren,

een beetje een tik van mij om de namen van alle

fotografen te kennen. Toen al ! De legendarische

Robert Colette van Voetbal International kwam

langs op school voor een lezing en kort daarna

ontmoette ik ook Piet van der Klooster op de

redactie van VI. Hij vond dat ik voor een 15-jarige

een veel te grote mond had en adviseerde me

om maar bakker te worden. Uiteindelijk is het

helemaal goed gekomen want via het Persbureau

van Cor Vos waar ik ontzettend veel heb geleerd,

kwam ik uiteindelijk terecht bij het Algemeen

Dagblad.”

Bij het WK98 was je nog geen 1e fotograaf voor

het Algemeen Dagblad.

“Nee dat klopt, ik had Michael Kooren voor me,

iemand die alle spelers kende. De krant vond dat

een voordeel. Ik ging alsnog met een Technische

Accreditatie mee naar Frankrijk om Michael te

helpen. Je mag ook gewoon fotograferen maar

dan wel vanaf de tribune. Op die manier heb ik

ook de beroemde foto kunnen maken van Dennis

Bergkamp tegen Argentinië. Hij liep met de handen

voor zijn ogen juichend richting de cornervlag en

ik dacht de foto’s met al die spelers kroelend over

hem heen, het beeld van de wedstrijd was. In de

persruimte wees Michael me erop dat ik moest

kiezen voor de foto waar je eigenlijk alleen maar

het groene gras en het lijnenspel om Bergkamp

zag. Dat zag hij goed, het was de volgende dag de

voorpagina van de krant.”

Is jouw manier van werken altijd hetzelfde

gebleven?

“Vroeger was ik vooral bezig met het maken van

een mooie foto. Wat erop stond was iets minder

belangrijk. Maar als je voor een krant als het

AD gaat werken dan merk je dat ze vooral de

‘momenten’ willen hebben die de het verhaal

vertellen. Doelpunten en juichen. Dat maak je niet

als je alleen maar met een supertelens vanaf de

cornervlag richting het middenveld fotografeert.

Daarom zit ik nu altijd vlak naast de goal.”

Kenners roemen jou om jouw ‘drive’. Hoe zou

jij die zelf omschrijven.

“Haha ja. Een fotograaf van het ANP, jonge kerel

begin 30, zei dat hij hoopte dezelfde drive te

hebben als ik als hij zelf 54 is. Kijk voor mij gaat er

niets boven een krantenpublicatie. Natuurlijk, je

hebt social media en zo, maar je eigen foto terug

te zien in de krant blijft het allermooiste. Het is

ook een constante hunkering naar erkenning.

Ik doe ook elk jaar mee met inzendingen voor

de Zilveren Kamera en heb daar al 47 keer een

prijs mee gewonnen, waaronder de hoofdprijs

in 2009 (Karst T. aanslag met dodelijke afloop

in Apeldoorn red.) Ik heb mijn vrouw gezegd

dat bij de 50e prijs ik zelf in de jury wil zitten.”

Het kampioenschap van Feyenoord, vertel.

“De Kuip is nog steeds het mooiste voetbalstadion

om te fotografen. De achtergrond en je positie

achter de goal. Met dat kampioenschap van

Feyenoord kon ik twee weken van te voren

niet slapen. De druk die ik mezelf opleg om de

juiste foto’s te hebben voor de krant. Dus vlak

voor het einde van de kampioenswedstrijd is

mijn focus volledig gericht op Dirk Kuyt. Die

moet ik gewoon hebben. Gelukkig heb ik mijzelf

op TV niet terug gezien, want ik weet dat het

bijna misdadig is hoe wij als fotografen soms

tekeer gaan. Maar goed, je weet dat als Kuyt

voorbij komt, dat JIJ die foto moet hebben.”

Die drang om de krant te halen gaat som wel

heel ver.

“Aah je doelt op de WK finale Nederland-Spanje.

Tsja ik baalde van de gemiste kansen van Spanje

in de tweede helft. Ik wilde perse dat er geen

verlenging kwam. Dus of Nederland of Spanje

zou scoren maakte me toen niet uit, als mijn

deadline maar niet in gevaar kwam. Anders

zou de krant voor een foto van een persbureau

kiezen. Maar luister, natuurlijk had ik liever Oranje

in de verlenging wereldkampioen zien worden.

Dan maar met een foto van iemand anders.”

De verkeerde wissel van Sven Kramer.

“Het was een geluk dat ik ervoor koos om te gaan

zitten voor de tribune waar zijn vriendin Naomi

van As zat. Precies in die lijn kwam de balende

Kramer zijn 10 kilometer uitrijden. Je moet

natuurlijk wel blijven kijken anders had ik de foto

niet kunnen maken dat hij kwaad zijn bril wegsmijt.”

23


24


25


ACHTER DE SCHERMEN

WK finale

“Of Nederland of Spanje zou scoren maakte me toen niet uit, als

mijn deadline maar niet in gevaar kwam. Anders zou de krant

voor een foto van een persbureau kiezen.”

Sven Kramer

“Precies in die lijn kwam de balende Kramer zijn 10 kilometer

uitrijden. Je moet natuurlijk wel blijven kijken anders had ik

de foto niet kunnen maken dat hij kwaad zijn bril wegsmijt.”

26


PIM RAS

Dirk Kuyt

“Met dat kampioenschap van Feyenoord kon ik twee weken

van te voren niet slapen. De druk die ik mezelf opleg om

de juiste foto’s te hebben voor de krant. Dus vlak voor het

einde van de kampioenswedstrijd is mijn focus volledig

gericht op Dirk Kuyt. Die moet ik gewoon hebben.”

Rijkaard en Kluivert

“Een van meest bekende

foto’s die ik maakte was

van Frank Rijkaard met een

wedstrijdmascotte van 8 jaar

of zo. Bleek later een groot

talent te zijn, Patrick Kluivert.

Pas later toen ze samen

gingen spelen bij Ajax kwam

ik deze foto weer tegen.”

Zilveren Kamera

“Ik doe ook elk jaar mee met inzendingen voor de Zilveren Kamera

en heb daar al 47x een prijs mee gewonnen, waaronder de hoofdprijs

in 2009 van de aanslag met dodelijke afloop in Apeldoorn.”

27


HET SPORTMOMENT VAN

David Endt werkte twintig jaar lang als

persvoorlichter en later teammanager van Ajax.

Altijd is hij blijven schrijven. Boeken, maar ook

artikelen. Met vaak een net andere insteek dan

zijn collega’s op de perstribune. Zo ook bij AC

Milan-Napoli op 3 maart 1991.

Hij had zich al helemaal kunnen uitleven met

hetgeen op het veld gebeurde. AC Milan-Napoli

was een krachtmeting tussen twee giganten

in het Italiaanse voetbal. En een tussen de

drie Nederlandse sterkhouders (Ruud Gullit,

Marco van Basten en Frank Rijkaard) in het

rood-zwart en ene Diego Armando Maradona

in het helder Napelse blauw. En dat in een

afgeladen en zonovergoten San Siro, waarin

de thuisploeg met 4-1 won. Afgetekend.

Maar David Endt was door

De Volkskrant naar

Milaan gestuurd om

een ander soort

verhaal te maken.

Meer in lijn van

een boek over

het Italiaanse

voetbal dat

hij eind jaren

t a c h t i g

schreef, de

Schaduwen

van San

Siro, in

a a n l o o p

naar het

WK van

1990 in het

Zuid-Europese

land. En dus gaf

hij op 3 maart

1991 zijn ogen de

kost, op zoek naar

nieuwe schaduwen.

Bijna dertig jaar later kan Endt nog

altijd heerlijk verhalen over die middag in San

Siro. “Ik zat op de perstribune schuin achter

de nestor van de Italiaanse sportjournalistiek,

Gianni Brera. Hij zat op een bankje, met een

hoed op, een pijp in zijn mond. Naast hem zat

een langbenige jonge dame. Hij dicteerde,

zij schreef. Dat vond ik al geweldig te zien.”

Alle ogen op de perstribune waren toch vooral

gericht op Maradona. Waar velen oordeelden,

observeerde Endt alleen maar. “Maradona

28

was zeker in het noorden van Italië de

gebeten hond na het WK van een jaar eerder.

In de halve finale speelden Italië en Argentinië

tegen elkaar, en werden de mensen in Napels

opgeroepen voor Italië te zijn. Maradona

sprak daar, zichzelf inmiddels Napolitaan

voelend, schande van, omdat Napels het hele

jaar beschimpt werd door de rest van Italië.

Zijn reactie viel weer niet goed in de rest

van Italië. Het hielp ook niet dat Argentinië

de onderlinge strijd won.”

Na afloop van de wedstrijd

zag Endt dat een van

de beste voetballers

ooit aan magie

niets ingeboet

had. Ondanks

de harde

kritieken,

o n d a n k s

de pijnlijke

nederlaag

die middag.

“De mixed

zone was

in een gang

naar de

kleedkamers

toe, van zo’n

25 meter lang.

Er stonden denk

ik wel meer dan

honderd journalisten,

die allemaal een quote

van Maradona wilden.

Hij kwam aangelopen, zag

er vermoeid en aangeslagen uit,

maar stond iedereen te woord. Ik zag een

diamantje in zijn oor zitten, dat nog altijd

flonkerde. Ik dacht: dit is ook Maradona.

Hij is veel meer dan alleen een voetballer

op het veld, hij is een fenomeen, ook in

het noorden van Italië, waar ze hem haten.

En dat diamantje bleef maar flonkeren.

Langzaam kwam hij dichterbij. Ik had zelf

geen behoefte iets aan hem te vragen, maar

het spektakel was al fascinerend te zien.”

Tekst: Mike van Damme

Portret: Annemieke van der Togt

Foto: PRO SHOTS/VI


29


30


EDITORS CHOICE

Foto: SIPA USA

31


EDITORS CHOICE

Pro Shots doet tegenwoordig meer dan

sport alleen. De fotografie strekt zich uit van

regionaal nieuws en entertainment, tot politiek

en buitenlandse nieuwsonderwerpen. Dagelijks

gaat het al om meer dan 1.100 onderwerpen(!)

en dat moet allemaal worden gestroomlijnd

door een team van 5 fotoredacteuren

vanuit ons hoofdkantoor in Hoofddorp. Zij

kiezen in deze rubriek hun favoriete foto uit.

Het nieuwe normaal

Foto: Toin Damen

Apache kijken in Hank

Foto: Marcel van Dorst

32


Black lives Matter Eindhoven Foto: Thomas Bakker

Londen tegen

Coronamaatregelen

Foto: SIPA USA

33


Wist je dat?

Wist je dat?

Wist je dat?

Voetbalshop de trotse sponsor

is van vele voetbalverenigingen

in de Benelux.

Je jouw club ook heel

eenvoudig kunt aansluiten

bij Voetbalshop.

Je voor alle materialen voor

jouw voetbalvereniging ook bij

Voetbalshop terecht kunt.

Teamwear specialist Mick

34


PERSVOORLICHTER

"IK KAN NIET 90 MINUTEN LANG

NAAR VOETBAL KIJKEN"

35


DAGELIJKS, WEKELIJKS EN SEIZOEN

WIN GELDPRIJZEN

SPEEL MEE EN

REGISTREER NU!

SPEEL VOOR JE PLEZIER

RUIM 25.000 SPELERS GINGEN U VOOR

Op dit moment organiseert Zweeler Ltd meer dan 1.500 spellen op jaarbasis. Voetbal, en wielrennen zijn met

voorsprong de meest populaire sporten, maar ook de fans van Tennis, Darts, Golf, Skiën, Biathlon, NBA, NHL, MMA,

Cyclocross, Snooker, Olympische Spelen, Rugby, Handbal, Schaatsen, Formule 1, MotoGP en Dakar kunnen hun hart

ophalen met de vele spellen die elke maand worden opgezet.

AL MEER DAN €3.000.000

AAN PRIJZEN UITGEKEERD

Voor een klein bedrag (variërend van 1 tot 25 euro) kan je dagen,

weken of zelfs maandenlang spelplezier hebben. Wanneer je de

meeste andere spelers verslaat, kan je kleine en hele grote

geldprijzen winnen. Het volgen van sportevenementen wordt

hierdoor nog leuker en vooral spannender.

BONUSSEN

■ 1 e stortingsbonus

van minimaal € 25

en maximaal € 250.

■ Tell a Friend bonus van

€ 15 euro per nieuwe vriend.

■ Geregeld gratis spellen met

bonussen.

VEILIGHEID

■ SSL codering (https).

■ Er worden geen

Creditcardgegevens

opgeslagen.

■ Cryptografie van persoonlijke

gegevens.

■ Spelersbescherming.

■ Jaarlijkse security audits.

FAIRPLAY


■ Limiet aan het

aantal teams

per spel.

■ Verplichte verschillen

tussen eigen teams.

■ Geen automatische upload

van teams toegestaan.

■ Spelers ervarings indicator.

36


PERRY HENDRIKS

Op TV worden de voorlichters in de voetballerij

nogal eens verweten te braaf te zijn, te voorzichtig,

niet ruimdenkend genoeg. Dan hebben ze het

duidelijk niet over Perry Hendriks. Hij lijkt outof-the-box

denken uitgevonden te hebben en

volgt vol overgave zijn eigen pad. En dat pad

bracht hem op bijzondere plekken, tegenwoordig

te aanschouwen en te beluisteren in Almere.

We kennen je vooral uit de tijd bij FC Utrecht en

NAC, maar voorheen werkte je lange tijd bij de

Amsterdam Admirals.

“De Amerikaanse NFL is het walhalla van PR.

Bovendien was en is het een prettige werkgever.

In Amsterdam was onderling veel kameraadschap,

omdat we allemaal achter de missie stonden om

de American football sport in Nederland te laten

groeien. Er is veel dat de voetbalwereld kan leren van

de Amerikaanse sporten, alhoewel ik steeds meer

ruimte zie voor innovatie, mede ingegeven door

KNVB Expertise. Ook op gebied van PR & marketing

is Amerika een voorbeeld. Ik pluk daar af en toe nog

steeds een idee vandaan. Bij NAC en FC Utrecht

vond ik topcatering voor de pers noodzakelijk.”

Hoe ben je bij Almere City terecht gekomen?

“Dat was per toeval. Nadat mijn werkzaamheden

bij FC Utrecht klaar waren, heb ik een tijdje rust

genomen om voor mijzelf te bepalen wat de

volgende stap zou worden. Ik heb toen bewust rond

maart – april diverse voetbalstadions bezocht. Om te

kijken of ik nog in de voetballerij terug wilde keren,

maar ook om te kijken of er nog een interessante

uitdaging tussen zat. Zo ging ik ook bewust naar

de wedstrijd Almere City FC – Telstar. Ik werd

meteen gegrepen door de skyline van Almere.”

Is het commerciële deel goed te combineren met

media en een deel van de communicatie?

“Ja en ik vind het zelfs een must. Vanuit mijn

positie kan ik altijd goed onderbouwen wat goed

is voor communicatie en wat soms handig is om

te gebruiken in de pers. Vanuit mijn loketfunctie

heb ik alles in eigen hand. Op mijn positie kan ik

dus werken aan marketing en branding, terwijl

ik tegelijkertijd ook de pers kan uitnodigen voor

verhalen die passen bij wat we willen uitstralen.”

Doe je bij Almere City veel zelf ?

“Bij Almere City FC doen we het met een klein

groepje. In tegenstelling tot het grote team bij

FC Utrecht, waar ik zeven mensen aanstuurde,

sta ik hier meer met mijn voeten in de klei. Ik heb

gemerkt dat ik het prettig vind om zelf creatief

bezig te zijn en bemoei mij dus met van alles.”

Hoe ben je zelf en de club de Coronatijd

doorgekomen?

“Ondanks veel familieleden met ‘onderliggend

lijden’ zijn wij gelukkig nog ongeschonden door

de coronacrisis gevaren. Almere City FC is nog

niet zover dat de verkoop van seizoenkaarten en

losse kaarten een instrumenteel onderdeel van

de begroting is. Daar komt de komende jaren wel

verandering in. Met Project 4.501 bieden wij alle

seizoenkaarten aan voor €45,01. Het is typisch

Almere City FC om een eigenwijs en ambitieus

plan te lanceren tijdens de pandemie. We hopen

met dit concept alle 4.501 beschikbare plekken

in het stadion vullen wanneer dat weer mag. De

voortekenen zijn prima. Inmiddels hebben we

3.075 seizoenkaarten aan de man gebracht.”

Is het lastig werken met alle beperkingen?

“Lastig is het niet, maar het beperkt je natuurlijk

wel in heel veel opzichten. Het is aan de organisatie

om daar creatief mee om te gaan. Met de collega’s

is het altijd nog gelukt een interessante draai

te geven aan zaken waarvan we lang niet altijd

dachten dat ze realiseerbaar zouden zijn. Ook

daar zijn weer nieuwe ideeën uit ontsproten die

we voor de toekomst goed kunnen gebruiken.

Uiteindelijk heeft de pandemie zo ook nog

waardevolle zaken opgeleverd die blijven hangen.”

Je hebt zelf ook als journalist gewerkt.

“Ja, ik kan heel goed inschatten wat een journalist

wil. En ik probeer ze daarin zoveel mogelijk te

faciliteren, omdat ik goed journalistiek werk ook

waardeer. Dan heb ik het niet over de copy-andpaste

sites die journalistieke producties in een

ander jasje gieten en onder een clickbaitkop

recyclen. Journalisten moeten aan de andere kant

ook begrijpen dat niet alles voor de openbaarheid

is. Dat is een spel van geven en nemen. Soms

met geschreeuw en spanning, maar wel altijd

vanuit respect voor elkaar en voor elkaars vak.”

Wat verwacht je voor komend seizoen?

“Ik hoop natuurlijk op de beoogde promotie naar de

Eredivisie. Het is het vijfde jaar van ons prestigieuze

vijfjarenplan en stiekem begin ik het hoogste niveau

in Nederland wel te missen. Wij hebben de selectie

naar horen zeggen goed op orde, alhoewel mij de

kennis ontbreekt om daar goed over te oordelen.

Het klinkt gek uit mijn mond, maar ik kan niet

90 minuten lang naar voetbal kijken. Tijdens de

voorbereiding heb ik mij echter opperbest vermaakt

en met plezier gekeken, dus dat stemt hoopvol.”

Tekst : Nathalie Nuiten

Fotografie: Ron Baltus

37


38


BOEKPRESENTATIE

111 LEGENDARISCHE VOETBALHELDEN

SINDS 1920 – RAF WILLEMS

Honderd voetballers. Tien keepers. Eén uitzonderlijk

fenomeen.

Raf Willems koos zijn 111 meest aansprekende spelers en

schetste hun leven en werken. Daaruit blijkt niet alleen dat

het voetbal in minder commerciële tijden op en naast het

veld bijzonder kleurrijke figuren telde die het niet altijd

even ernstig namen met de het trainingsethos. Het maakt

hun vaak liederlijke leven alleen maar boeiender.

Wie zijn die honderd beste spelers uit de geschiedenis van

het wereldvoetbal? Die tien keepers? Dat uitzonderlijk

fenomeen?

Voetbalschrijver Raf Willems (1960) ging er naar op zoek.

Zowel persoonlijk als professioneel. Die tocht overspant

bij hem al een halve eeuw: in 1970 keek hij, net als de

rest van de wereld, met open mond naar de Braziliaanse

sambadans van Pelé, Gerson, Jairzinho, Tostao en Rivellino

op de Mexicaanse Mundial. Het mooiste voetbal aller

tijden, zo bleef het bij hem hangen. Sinds 1990 bestudeert

hij beroepshalve de levens van de ‘legendarische

voetbalhelden’.

Anno 2020 was voor hem het juiste moment om dit boek

te brengen. Hoewel er als sinds 1850 in competitieverband

tegen een balletje wordt getrapt, beschouwt men de

Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen als het begin

van het moderne spel. Precies honderd jaar geleden

wonnen de Rode Duivels goud en was Louis – Luigi,

wegens vijf jaar Milan – Van Hege de eerste vedette. Na

hem volgden helden als Andrade, Sindelar, Meazza, Braine,

Happel, Puskas, Di Stefano en Garrincha. Vanaf de jaren

zestig van de twintigste eeuw barstte het voetbal open.

De wereld maakte kennis met Best, Charlton, Yashin, Pelé,

Cruijff, Van Hanegem, Van Himst, Beckenbauer en Netzer.

Later passeerden Maradona, Dalglish, Platini, Gullit, Van

Basten, Ceulemans, Pfaff, Romario en Zidane de revue.

Sinds 2000 scheerden Giggs, Lahm, Iniesta, Xavi, Neuer,

Cristiano Ronaldo, Messi, Robben en De Bruyne de hoogste

toppen.

De auteur maakt in dit boek een wereldreis van een eeuw,

een ontdekkingstocht waarin de helden van vroeger en nu

worden samengebracht in een meeslepende vertelling.

111 Legendarische Voetbalhelden sinds 1920 – 272

pag – hardcover – ISBN 978 949 2419 545 – 35 euro

– Willems Uitgevers – te bestellen via de boekhandel of

online.

39


40


HARRY LAVREYSEN

Het uitstel van de Olympische Spelen in Tokio heeft

niets veranderd aan de torenhoge doelstelling

van baanwielrenner Harrie Lavreysen. De

drievoudig wereldkampioen gaat ook in 2021 voor

drie keer olympisch goud, om zo in de voetsporen

te treden van de legendarische Chris Hoy.

"Als de Spelen nu wel waren begonnen, was

drie keer goud het doel geweest. En het klinkt

misschien lomp, maar dat is het ook gewoon

in 2021. Als het op een WK kan, dan moet het

ook op de Spelen kunnen", aldus de 23-jarige

Lavreysen, die vlak voor de uitbraak van COVID-19

wereldkampioen werd op de keirin, de sprint en

met de Nederlandse formatie op de teamsprint."

"In 2019 werd ik al wereldkampioen sprint en

teamsprint en Europees kampioen op de keirin.

Volgens mij was het Han Kock van de NOS die toen

met de term 'Harries Hattrick' kwam en de vraag

of dat ook op één toernooi kon. Dat klonk toen nog

onwerkelijk voor me, maar op het WK bleek dat

het mogelijk was. Hopelijk lukt het ook in Tokio.”

Mocht Lavreysen een of meer keer goud pakken in

de Japanse hoofdstad dan is dat de kroon op een

bizar sneller opmars, nadat hij eigenlijk als BMX'er

Tokio had willen halen. Een schouderblessure

dwong hem de overstap te maken naar de baan,

waarop hij in 2015 pas zijn eerste wedstrijd

reed. Hij bleek een natuurtalent. Probleem kan

wel zijn dat er voor Lavreysen voorlopig geen

wedstrijden op het programma staan. Het eerstvolgende

evenement is de EK in november.

"Maar ik verwacht niet dat dat doorgaat", zegt

Lavreysen, die tijdens de coronapauze zijn studie

bedrijfskunde weer heeft opgepakt. "Ik denk dat

ik nog maanden alleen studeer en train. Ik mis de

wedstrijden wel en dan vooral het streven om alles

tot in detail goed te doen. En als ik veel wedstrijden

achter elkaar rijd, dan merk ik dat ik tactisch

steeds sterker word. Daar is niet op te trainen."

Toch denkt Lavreysen zich met louter trainen door

te kunnen ontwikkelen. Het feit dat Nederland

momenteel de sterkste baanwielrenselectie

ter wereld heeft, is daarbij volgens hem een

groot voordeel. "Mijn grootste concurrent is

Jeffrey Hoogland. Wij hebben in Nederland

acht of negen toprenners, waardoor we

een nationale wedstrijd kunnen houden op

wereldniveau. Dat kan een voordeel zijn richting

Tokio. Ik denk dat andere landen jaloers zijn."

nationale wedstrijd kunnen houden op

wereldniveau. Dat kan een voordeel zijn richting

Tokio. Ik denk dat andere landen jaloers zijn.”

Tekst : Rypke Bakker

Fotografie: PRO SHOTS/Remko Kool

41


42


Nee Arjen, je gaat geen afscheid nemen.

Beetje blessure prima, maar stoppen

nee. Je had ons net weer een extra jaar

beloofd bij de FC Groningen. We zijn al niet

meer zo verwend de laatste tijd, dus kop

op, lekker trainen en doe voorzichtig. Het

Nederlandse publiek wil nog blijven genieten

van je mooie dribbels, je passie en je goals.

BLIKVANGER

43

More magazines by this user
Similar magazines