Waker 109 - mei 2020

DorpsraadSerooskerke

Serooskerkse Waker

nummer 109 | mei 2020 | www.dorpsraadserooskerke.nl

De lente staat als een boom!

1


Colofon

De Serooskerkse Waker is een uitgave van

Dorpsraad Serooskerke

Redactie

Bert Geleijnse

Torenstraat 45 | 06 10293814

Izaäk Geschiere

Bisschopstraat 39 | 06 40058014

Kopij naar: redactiedewaker@gmail.com

Foto’s: Leny Geschiere, Bert Geleijnse,

Wim van Haveren, Peter Boogaard,

archief Capella Veerensis,

archief Frans v.d. Driest, Johan Geerse

Tekening: Liv Geuze

Druk en lay-out:

Drukkerij van Keulen Oplage 430

Bestuur Dorpsraad Serooskerke

www.dorpsraadserooskerke.nl

Jan Kousemaker voorzitter

Bogerdweie 35 | 592770

Sander Lobbezoo secretaris

Torenstraat 49 | 592535

bestuur@dorpsraadserooskerke.nl

Robbie Holmes penningmeester

Noordweg 18 | 06 48797487

Anneke Brouwer

Noordweg 69 | 435698

Izaäk Geschiere

Bisschopstraat 39 | 06 40058014

Manon Kluijfhout

Wilgenhoekweg 26 | 06 52301844

Lianne de Later-Van de Putte

Boshoekweg 6 | 593622

Hedy van Straten

Zandput 19 | 06 15337473

Jacobine Vader

Koepelstraat 23 | 0118 593725

Inhoud

Colofon | Inhoud 2

Bij dit nummer... 3

Extra ledenvergadering 3

Wij praten u bij 4-5

Kennismaken met de nieuwe wethouder 6-7

Op weg naar Serooskerke 2.0 deel 0 8

Samen doen = Samen genieten 9

Wereldwinkel zoekt vrijwilligers 9

Haiku’s 10

Met zijn fiets! 11

Epidemieën in de historie van Walcheren 12-13

De eerste CO 14

De Zorg RO 15

De School NA 16-17

De passie van een restauratiestucadoor 18-19

Op leeftijd, maar nog springlevend 20

Twee leden van het eerste uur 21

De Notedop 22

De Pluim 23

Realisatie De Woongaard 24

Dank! 24

Dokter 25

Vijf jaar het Oude Brandspuithuis 26-27

Koningsdag 2020 28-29

Jaarverslag 2019 30-31

Balans 32

Verlies- en winstrekening 33

Zandput kalender 34

Wist u dat... 35

Vergaderschema Dorpsraad 2020 35

2


Bij dit nummer...

Izaäk Geschiere

Eindelijk, een nieuw nummer van De Waker. Aanvankelijk

schoven wij de verschijningsdatum een maand op omdat

de jaarvergadering van de Dorpsraad werd verplaatst

naar 30 juni. Inmiddels weten we dat die weer is opgeschoven,

nu naar september. Dit geheel in lijn met zoveel

gebeurtenissen die worden verplaatst of niet doorgaan.

Geen Zandputkalender, geen Open Tafel.

Daar zijn we dan: bij Corona. In veel artikelen laat het virus

een gemeen spoor achter zich: schrik, onzekerheid,

grote zorgen, stress. Heel veel mensen hebben op een of

andere manier te maken met de gevolgen van Covid-19.

Maar ook maakt Corona creativiteit los, worden onvermoede

talenten aangeboord. De Koningsdag kon niet

op de gebruikelijke manier worden gevierd in de Zandput.

Maar dat weerhield aardig wat Serooskerkenaren er

niet van om er toch een feestje van te maken. Dan maar

bingo spelen in de voortuin met als hoofdprijs zes rollen

drielaags toiletpapier.

Graag hadden we dokter Aulbers, onze nieuwe huisarts

middels een interview uitgebreid aan u voorgesteld maar

ook hier gooide Corona roet in het eten. In de volgende

Waker dan maar!

Over nieuw gesproken, ineens was er een nieuw college

van Burgemeester en Wethouders en kunnen we kernwethouder

Pieter Wisse voorstellen. Hij hoopt “weer wat

perspectief te kunnen bieden” en wil goed communiceren.

Er breken drukke tijden aan voor de Dorpsraad....

Wees gerust, dit wordt geen Waker vol kommer en kwel.

Natuurlijk, de schaduwzijde van de coronacrisis is er en

we maken ons zorgen om de nabije toekomst maar gelukkig

zijn er ook lichtpuntjes te melden. Zo dachten we

dat de coördinator burenhulp overuren zou gaan draaien.

Het tegendeel is waar. Mensen in Serooskerke helpen en

ondersteunen elkaar als of het de gewoonste zaak van de

wereld is! En dat is natuurlijk ook zo. Is dat het bewijs: de

meeste mensen deugen inderdaad?

In tal van artikelen doen we verslag van de gang van zaken

in ons dorp. Frans van den Driest laat zien dat het

allemaal nog veel erger kan. Schrale troost? Gezondheid,

positieve energie en leesplezier gewenst!

Extra ledenvergadering

Woensdag 23 september aanvang 19.30 uur

De Dorpsraad hoopt u te kunnen ontvangen in de Zandput om dan samen met

wethouders en projectleider Maatschappelijk Vastgoed te kunnen praten over

de ontwikkelingen in Serooskerke.

3


Wij praten u bij

Jan H. Kousemaker

Beste dorpsbewoners,

Toen ik mijn vorige bijdrage voor de Waker schreef liep

het tegen Sinterklaas. Wij gingen de feestdagen tegemoet

en keken langzamerhand ook weer uit naar het nieuwe

jaar. Ieder met zijn eigen verwachting, maar niemand had

dít verwacht! De coronacrisis heeft ons allemaal overvallen

en veel van onze zekerheden zijn ons op dit moment

ontnomen. Gesproken wordt van de ergste crisis sinds de

oorlog nu 75 jaar geleden. Of dit zo is kan ik niet beoordelen,

de tijd zal het ons leren. Wel weet ik dat het leven op

zijn kop staat. Wij zijn op dit moment aan huis gekluisterd

en onze contacten zijn geminimaliseerd. Dit kan betekenen

eenzaamheid, thuis werken, de collega’s minder ontmoeten

en niet meer naar school. Het vergt grote aanpassingen

maar het blijkt dat wij uiteindelijk in staat zijn om

ons aan te passen. Laten wij hopen dat het normale leven

zich weer snel laat hervatten en dat wij gaan inzien dat

het soms ook wel wat minder kan. Dit laatste zou goed

zijn voor onze omgeving en voor de toekomst van onze

kinderen en kleinkinderen.

Ledenvergadering

Voor de dorpsraad heeft de gewijzigde situatie ook gevolgen

gehad. In maart hebben wij nog enigszins normaal

kunnen vergaderen. In april was dit zeker niet meer mogelijk

en hebben wij voor het eerst in ons bestaan met

behulp van Skype vergaderd. Het was wennen maar met

enige discipline is het een redelijk normale bijeenkomst

geworden. Wij hebben toen onder meer besloten dat wij

de ledenvergadering, die wij al verplaatst hadden naar 30

juni, zullen beperken tot alleen de formele vergadering.

Dit kan dan fysiek in de Zandput of met behulp van Skype.

De vergadering zal zich beperken tot het vaststellen van

de jaarstukken, het verlenen van decharge aan de penningmeester

en het herkiezen van twee bestuursleden. In

september zullen wij een extra vergadering voor de leden

beleggen waar Serooskerke Oost en het maatschappelijk

vastgoed aan de orde zal komen. Normaal gesproken had

dit op 30 juni na de pauze op de agenda gestaan.

Nieuwe coalitie

In politiek opzicht is er in korte tijd ook veel veranderd.

Zoals u weet is er een politieke crisis in de Gemeente

Veere geweest en dit heeft geresulteerd in een nieuwe

coalitie met nieuwe wethouders. Wij hebben met een delegatie

van het nieuwe college gesproken. Onder meer is

aan de orde geweest:

• De verhouding tussen de dorpsraad en het college;

• Verleggen van de busroute

• Woningbouw en maatschappelijk vastgoed

Wij hebben geconstateerd dat de verhouding tussen

de Gemeente en de dorpsraad in de loop van de jaren

verslechterd is. Wij zijn teleurgesteld in het feit dat al

meerdere plannen, die door het dorp gemaakt zijn, ter

zijde gelegd zijn dan wel aangepast zijn zonder een goede

vorm van overleg. Vanuit de Gemeente wordt slechts

zeer beperkt geïnvesteerd in ons dorp en dat frustreert.

Het college heeft hier begrip voor en heeft toegezegd dat

zij de komende periode serieus met de inbreng van het

dorp om zal gaan.

Natuurlijk blijft het zo dat de Gemeenteraad uiteindelijk

de beslissingen neemt en dat investeringen beperkt worden

door de budgettaire ruimte die er is.

Bushalte

Tot onze spijt heeft het college ons meegedeeld dat in het

hoofdlijnen programma 2020-2022 opgenomen is dat

men het openbaarvervoer in het dorp wil houden. Het

college realiseert zich dat de omvangrijke bussen binnen

dorpen tot overlast kunnen leiden en stoort zich aan het

feit dat de omvang van de bussen niet aangepast is aan

het daadwerkelijk gebruik. Het college kiest ervoor om in

eerste instantie in overleg te treden met de Provincie zodat

bij de nieuwe toekenning van de concessie het openbaarvervoer

aangepast zal worden aan het daadwerkelijk

gebruik. Het realiseert zich dat het uiteindelijk geen partij

is maar wil deze weg toch als eerste bewandelen. Tot die

tijd wil het college geen routes opgeven dan wel verleggen

zodat zoveel mogelijk de huidige opstapplaatsen in

stand zullen blijven.

Daarenboven zal het verplaatsen van de bushalte naar

buiten het dorp een investering vergen van ongeveer €

100.000 waarvoor op dit moment geen budgettaire ruimte

bestaat.

4


Wij hebben onze teleurstelling uitgesproken en gewezen

op de lange tijd dat dit al loopt en op de uiteindelijke informele

toezeggingen die gedaan zijn en dat zelfs met de

aanplant van de nieuwe bomen nabij de nieuwe bushalte

al rekening gehouden is met de aanleg van een halte. Het

college begrijpt onze frustratie gezien de tijd die al verstreken

is sinds de start van de discussie en de informele

toezeggingen die gedaan zijn.

Wij hebben met het college afgesproken dat het zo snel

mogelijk onderzoekt in hoeverre alternatief vervoer een

haalbare kaart zal zijn en indien mogelijk zal proberen een

proef met alternatief vervoer te starten. Het college zal

ons op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Nieuwe woningen

Het college wil dat er woningen in Serooskerke ontwikkeld

worden. Daarbij wil men zich met name richten op woningen

voor starters en levensloopbestendige woningen met

name voor de oudere dorpsbewoners. In dit kader hebben

wij afgesproken om gezamenlijk na te denken over

de invulling van het terrein onder de duplexwoningen

(Noordhoutstraat/ Poortstraat). Zoals wellicht bekend

zullen deze woningen gesloopt worden en wil de woningbouwvereniging

hier nieuwe woningen ontwikkelen.

Het college heeft de intentie om het volledige programma

maatschappelijk vastgoed ten uitvoer te brengen. Daarbij

zijn de uitdagingen groter geworden. Als gevolg van de

huidige crisis staan de inkomsten van de Gemeente zwaar

onder druk. Daarenboven is het ontwikkelen van de Petruskerk

tot gemeenschapsruimte zeer onzeker geworden

en zal de ontwikkeling van een nieuw zwembad in Oost

ook in een ander daglicht komen te staan. Wij hebben

met het college afgesproken dat wij in de maand juni rond

de tafel zullen gaan zitten om de nieuwe situatie te bespreken.

Besproken door dorpsraad

Natuurlijk heeft de dorpsraad ook vergaderd. Onder meer

zijn de volgende zaken aan de orde geweest:

• De bezuinigingen op de bloembakken op het muntplein.

Als dorpsraad gaan wij volgend jaar sponsors zoeken

voor de bakken zodat zij dan weer gevuld worden.

Dit jaar heeft geen zin meer omdat het pleintje in beslag

genomen wordt door de verbouwwerkzaamheden aan

de kerk;

• Uitkomsten van de dorpsschouw. De onderhoudstoestand

van ons dorp is in zijn algemeenheid goed. Zaken

die aandacht behoeven worden door de Gemeente voortvarend

opgepakt. Renovatie van de weg naar de Zandput

wordt door de Gemeente onderzocht;

• Naar aanleiding van de dorpsschouw hebben wij de Gemeente

verzocht de renovatie van de Noordweg op de

planning te plaatsen;

• De herinrichting van de kerktuin is gepresenteerd. Het

plan ziet er prachtig uit. Als dorpsraad hebben wij een

brief verzonden ter ondersteuning voor de aanvraag bij

het leefbaarheidsfonds;

• Overleg tussen de verenigingen etc. loopt nog steeds

goed. Gezamenlijk gaat men een reanimatiecursus organiseren;

• De verleende vergunning aan de hondenuitlaatservice

aan de Kadetweg is besproken. Besloten is dat wij als

dorpsraad geen bezwaar zullen maken maar dat mogelijk

bezwaar aan de belanghebbende overgelaten zal worden.

Wel zullen wij de ontwikkelingen kritisch blijven volgen

• Het onderhoud van de N57 parallelwegen (Oost en

West) is weer aan de orde geweest. De wegen worden

aan beide kanten voorzien van doorgroeitegels. De aannemer

stelt nu een plan op en als Rijkswaterstaat daarmee

akkoord zullen de aanpassingen gepland worden

• Aanpassen van het voetfietspad Wilgenhoekweg/ Oostkapelseweg

in uitsluitend een voetpad hetgeen betekent

dat de fietsen nu alleen nog maar op de rijweg toegestaan

is.

Al met al zijn er weer veel uitdagingen, die wij als dorpsraad

graag aangaan.

5


Kennismaken met de nieuwe kernwethouder

Bert Geleijnse

Op het moment dat ik Pieter Wisse, de nieuwe kernwethouder

voor Serooskerke per mail om een kennismakingsinterview

vraag, kennen we elkaar niet. Ik houd het dan

ook bij een zakelijk en beleefd ‘u’-verzoek. Enige dagen

later krijg ik een ‘ Beste Bert’- mailtje terug. De informele

en ongedwongen toon verrast mij, maar maakt me ook

nieuwsgierig: is deze manier van communiceren kenmerkend

voor het optreden van de nieuwe wethouder? Dat

wordt mijn openingsvraag, zeker als hij bij het begin van

het gesprek voorstelt om elkaar maar te tutoyeren, wat ik

overigens prima vind.

Pieter Wisse: “Ik houd inderdaad van communicatie zonder

allerlei blokkades zoals leeftijd, rang, stand. Dat zal

ook wel te maken hebben met mijn ervaringen in het

onderwijs (wiskundeleraar op de middelbare school). De

leerlingen zijn doorgaans straight en eerlijk, ze houden je

een spiegel voor als je onoprecht bent. Ik vind leraar-zijn

dan ook een van de mooiste beroepen.

Als wethouder besef ik mijn verantwoordelijkheid en

houd ik mijn positie in het oog, daarbinnen wil ik zo open

mogelijk communiceren, dichtbij de burgers, zodat zij het

kunnen begrijpen als een besluit eventueel niet is wat zij

gehoopt of verwacht hadden.

Waarvoor wil je je als wethouder met name inzetten?

Samen met de inwoners binnen onze mogelijkheid werken

aan een optimale leefbaarheid: dorpen in Veere moeten

plaatsen zijn, waar mensen volop kansen krijgen om

elkaar te ontmoeten en iets voor elkaar te betekenen. Dat

geldt voor iedereen, ongeacht leeftijd. Als overheid horen

we daar de voorwaarden voor te scheppen en te streven

naar een zo hoog mogelijke kwaliteit van de openbare

ruimte en voorzieningen als dorpshuis, school, sportaccommodaties

enz.

In je portefeuille zitten onderwijs, sport, cultuur verkeer

en openbare ruimte. Daar zul je dan wel heel blij mee

zijn...

Dat is zeker, overigens zit financiën er ook bij en als wiskundeman

heb ik wel wat met cijfers en rekenen. Dus ja,

ik heb er echt een goed gevoel bij en heb er veel zin in.

Natuurlijk is het vak nog nieuw voor mij en ik moet me

nog de nodige kennis en vaardigheden eigen maken. Dat

vind ik wel een uitdaging en ik heb ook al veel geleerd

de afgelopen vier weken. Ik word gelukkig heel veel bijgepraat

door de ambtenaren. Wat dat betreft heb ik respect

voor mijn leerlingen gekregen, die de hele dag naar een

docent moeten luisteren en dat is best pittig!

Wat is je verbinding met Serooskerke?

Twee van mijn voormalige fractiegenoten komen uit

Serooskerke en van hen hoorde ik altijd positieve verhalen

over het dorp. Dat geldt ook voor verscheidene van

mijn collega’s uit Serooskerke.

Verder heb ik nu een kennismakingsgesprek met een

aantal leden van jullie dorpsraad gehad. Heel bijzonder

dat jullie 9 mensen in de raad hebben en dan nog van

diverse pluimage. Ik vind dat een teken van kracht. Dat

vind je bepaald niet overal.

Nog een lijntje uit vroegere tijden: als kind spaarde ik

munten en mijn ouders vertelde me over de vondst van

de gouden munten in Serooskerke in 1966, mijn geboortejaar.

Dat verhaal sprak erg tot mijn verbeelding.

Je bent nu kernwethouder voor Serooskerke. Het vertrouwen

in het gemeentebestuur heeft bij ons de afgelopen

periode flinke deuken opgelopen rond het

dorpsplan en de ontwikkelingen in Serooskerke-Oost.

Verwachtingen die werden gewekt en niet nagekomen.

Slechte communicatie. Hoe wil je dat vertrouwen terugwinnen?

Ik zou graag willen beginnen met weer een goede communicatie

op te bouwen dus met elkaar om de tafel gaan

en horen wat er nu leeft. Daar zijn we al mee begonnen

door een eerste gesprek met een delegatie van de dorpsraad

te hebben.

6


Ik hoop dat we weer wat perspectief kunnen bieden. Achter

de schermen zijn we al druk bezig om te kijken wat we

van de plannen in Serooskerke kunnen verwezenlijken.

Maar ik zeg eerlijk dat is bepaald niet eenvoudig in deze

tijd met een coronacrisis met alle consequenties van dien.

Ik wil geen verwachtingen wekken, waarvan ik nu al weet,

dat die niet lukken, maar ik beloof wel er keihard aan te

werken. Ik zeg er wel bij dat de gezondheid van de burgers

en de zorg daarvoor nu nummer 1 is, vervolgens zijn er

heel veel ondernemers in grote problemen gekomen en

dan zijn er onze eigen plannen en wensen de we willen

realiseren en waarvoor de financiën beperkt zijn..... ja, we

zitten echt wel in zwaar weer.

Ik bied dan liever een perspectief dat meer tijd kost dan

met grote halen snel thuis te willen komen. Een nauw

overleg met Serooskerke staat daarbij voor mij voorop.De

kunst is om in deze omstandigheden een plan te maken

dat haalbaar is en voor de mensen acceptabel, ook al is

het niet helemaal geworden wat ze graag wilden. Als we

dat kunnen bereiken ben ik al heel tevreden.

Wat voor kernwethouder wil je zijn?

Ik wil graag samen met de dorpsraad optrekken ieder vanuit

zijn eigen rol en dat voortdurend voor ogen houden.

Met de dorpsraad wil ik bespreken wat er nu precies leeft

aan wensen en ideeën en er goed over nadenken hoe we

daar invulling aan kunnen geven. Ik ga die wensen niet

domweg in ontvangst nemen, maar zal daarover in gesprek

willen gaan en aangeven wat volgens mij mogelijk

is.

Wij zijn bovendien als wethouders in dienst van de gemeenteraad,

dus ik ga sowieso niets zonder meer toezeggen.

Ik zet het dan liever samen met de ambtenaren om

in een plan voor de gemeenteraad, waarvan ik denk dat

het goed weergeeft waar in Serooskerke behoefte aan is.

Natuurlijk zal ik ook contacten hebben met bijvoorbeeld

verenigingen, schoolbestuur en de individuele burgers.

Maar het werkt voor mij goed en het is goed te overzien,

als er een dorpsraad is waarmee ik ruggenspraak kan

houden. De dorpsraad is voor mij dan ook het eerste aanspreekpunt

als ik wil weten wat er leeft in het dorp. Dat

kan in de vergadering maar ook door even te polsen bij

de voorzitter of een paar leden. De dorpsraad is voor mij

de groep, die als het goed is nauw voeling heeft met de

mensen in het dorp. Daar wil ik dan graag als eerste mijn

oor te luisteren leggen.

Paspoort van de nieuwe kernwethouder

Naam:

Leeftijd:

Geboorteplaats:

Woonplaats:

Beroep:

Burgerijke staat:

Motto:

Pieter Wisse

53 jaar

Koudekerke

Biggekerke

wiskundeleraar aan de C.S.W. in Middelburg

gehuwd, 4 kinderen, afgestudeerd dan wel nog studerend.

Echtgenote is afdelingshoofd publiekszaken van de gemeente Middelburg

Als bestuurder wil ik graag meewerken aan een omgeving en voorzieningen in

die omgeving, waar mensen zich happy in kunnen voelen. Daarvoor word ik ook

geinspireerd door wat ik zie in mijn gezin, bij mijn ouders, bij andere mensen in

mijn omgeving.

Serooskerke

7


Op weg naar Serooskerke 2.0 deel 0

Izaäk Geschiere

Deel 0? Jawel, ik ben drie (!) jaar geleden helemaal vergeten

om Angelique Remijn, projectleider maatschappelijk

vastgoed voor de kernen Aagtekerke, Oostkapelle en

Serooskerke, aan u voor te stellen. En dat komt eigenlijk

wel goed uit omdat de ontwikkelingen naar de buitenwereld

“on hold” staan, er is een soort “lock down”. “De realiteit

haalt je soms in, op dit moment is er even radiostilte.”

Angelique Remijn is geboren in de jaren zeventig op een

boerderij in Zuid Beveland. Daar had ze de ruimte om lekker

met van alles en nog wat bezig te zijn, om uit te zoeken

hoe dingen in elkaar steken, om hutten te bouwen.

Daar is de droom geboren om een oud landhuis te kopen

en dat helemaal op te knappen. Het is er nooit van gekomen….

Ze woont nu in een twee-kapper in Vught, werkt

als deeltijd ambtenaar twee dagen voor de gemeente

Veere en drie dagen als gebiedsontwikkelaar voor een

commerciële partij in Tilburg.

Leuke combinatie?

Angelique: “Ja, vanuit de markt weet ik uit ervaring wat je

nodig hebt aan ondersteuning van de overheid, zo kan ik

vanuit de overheid ondernemers helpen zaken tot uitvoering

te brengen. Er zijn natuurlijk verschillen qua insteek.

Bij de gemeente heb je altijd het politiek, bestuurlijk orgaan

dat de beslissingen neemt. Het doel is anders. Bij de

overheid dien je het maatschappelijk doel, de inwonenden,

bij het bedrijfsleven zet je je in voor je opdrachtgever.

De combinatie maakt dat ik bij de commerciële partij

met de voetjes op de grond blijf staan.”

Ziet ze dat befaamde verschil in werkethos tussen werkers

in het bedrijfsleven en bij de overheid?

Angelique: “De ambtenaar die om 16.30 uur zijn potlood

neerlegt en roept dat er morgen weer een dag is, werkt

niet bij de gemeente Veere.”

Ze is nu drie jaar aan het werk bij de gemeente als projectleider.

Hoe kijkt ze terug op deze periode?

“Het is een turbulente tijd geweest. Vanwege bestuurswisselingen,

economische ontwikkelingen, nu corona en

ook door het gegeven dat de gemeente diverse kernen

kent die veel van elkaar verschillen. Er is een wereld van

verschil tussen bijvoorbeeld de mensen in Aagtekerke en

Serooskerke.”

Als ze terugkijkt en het resultaat beziet is ze dan niet

ietwat gefrustreerd?

“Nee, mijn motto is: geef nooit op, het is eerder een stimulans

om met extra inzet het toch echt voor elkaar te

krijgen.”

Als Brabander is ze direct vanaf begin maart thuis gaan

werken. Tussendoor heeft ze Domburg twee keer gezien.

Angelique: “Het participatie project, het samen met de

bewoners plannen uitwerken, in dialoog gaan is niet mogelijk

en dat mis ik. Komt erbij dat als je thuis werkt je

veel meer tijd kwijt bent aan overleg, aan de telefoon. Je

kunt niet iets even tussendoor regelen. Maar het werk

gaat wel door.”

En Serooskerke Oost?

“Het archeologisch onderzoek is er geweest. Aan de verdere

ontwikkeling wordt gewerkt. Zodra deze fase is afgerond

gaan we naar de volgende stap en informeren we

de betrokkenen…..”

8


Samen doen = Samen genieten

In brasserie de Lindenboom was het seniorencafé een

druk bezochte en gezellige ochtend/middag waar ik veel

bewoners van Serooskerke regelmatig heb mogen ontmoeten.

Iedere dinsdag keek ik ernaar uit jullie weer te mogen

verwelkomen. Een bakje koffie met iets lekkers erbij en

bijkletsen onder het genot van een hapje eten.

Vanwege het coronavirus moest ook ons café de deuren

sluiten. En nu zijn we al vele weken verder zonder de gezelligheid

van bijpraten met elkaar.

Ook de uitjes die gepland stonden moesten allemaal afgezegd

worden. Ik hoop natuurlijk dat deze later in het

jaar alsnog door kunnen gaan. Helaas zal de bloesemtocht

doorgeschoven moeten worden naar volgend jaar.

De mooie bloesems van Zuid-Beveland zijn al weer uitgebloeid.

Ook kan ik niet bij u thuis komen in deze tijd, wat ik erg

jammer vind. Maar alleen samen kunnen we ervoor zorgen

dat het virus zo min mogelijk vat op mensen krijgt.

Ik wens u allen heel veel sterkte en gezondheid toe. Wanneer

u hulp nodig heeft bij bijvoorbeeld het doen van

boodschapjes kunt u mij altijd bellen: 06 12195763

Natuurlijk zie ik u graag weer zodra het kan in ons seniorencafé.

Ik wens u allen veel sterkte en gezondheid toe.

Blijf positief

Lieve groet,

Francis Bruynes

Wereldwinkel Serooskerke zoekt vrijwilligers!

De Wereldwinkel is op zoek naar vrijwilligers die minstens

één keer per maand een winkeldienst draaien en kunnen

helpen bij markten en evenementen. Wie heeft er wat

flexibele uurtjes beschikbaar? Wie vindt het leuk om mee

te helpen in een Fair Trade (cadeau)winkel?

Laat het weten aan Han Lobbezoo (secretaris),

tel. (0118) 592033, e-mail hankie@zeelandnet.nl.

9


Haiku’s

Jan Zwemer

Wete je wat een haiku is? Da’s een gedichtje van drie

regeltjes, mee vuuf, zeven en vuuf lettergrepen. Haiku’s

komme uut Japan en ze drukke ‘een ogenblikservaring’

uut. Ik maeke ze in ’t Zeêuws en in ’t Nederlands en vanwege

die ogenblikservaerienge bin d’r een paer bie die

as gae over m’n eige leef-omgevienge. Over Stroskèrke

dus en die zu’n dus vo julder goed herkenbaer weze. Wa

docht je van den dezen, deze winter pas gemaekt:

Lief teddybeertje

zonnebadend langs de straat

blijkt poep van ’t hondje.

Een anderen is a wì een antal jaeren oud, maer is nét zò

wel gemaekt op iets uut ’t daegelijkse leven. Ik ’oefde d’r

nie ’s vo nè buuten:

Schielijke poôtjes

een buurkatte speert vòbie

achter de poorte.

Een paer andere kwaeme in m’n ’oôd as ik bezig was in

m’n volkstuun op Oôskappel, den eersten bie ’t spitten of

misschien ook wè bie ’t wieën:

Vraegt die mosse me:

‘vò wat ’ael jie dat iesder

aomae deur de grond?’

Jammer genoeg kan ik vanwege m’n gezond’eid – ik è een

nie al te èrge vurm van ME, een virusziekte daè a je gauw

moee van raekt – de leste jaeren nie mi spitte. Gelukkig

kan ‘k nog wè een bitje wiee. En daerover è ’k dan ook

nog een haiku gemaekt. Ik vinde ’t zelf den mooisten van

aolle viere:

Je bloei mooi, vuulte.

Mae: d’ aerde nie beslae jie,

zei m’n ’ouweêle.

Noe dienke je misschien: dien Zwemer kan d’r wat van,

mee z’n haiku’s, mae – nie verder vertelle – méér as deze

viere ‘ebbe ik er nooit gemaekt. Toet noe toe tenminste.

Mae je weet nooit ee.

10


Met zijn fiets!

Narretje

Waar zou je in deze tijd nog narrig over durven zijn? Nou,

heeft u even? Want geloof het of niet, terwijl we allemaal

die ene kant op kijken, gebeurt er aan de andere kant

van alles. We beginnen bij het voetbalveld. De hier gerooide

bomen zijn vervangen door nieuwe exemplaren in

de berm langs de Kadetweg. Hulde! Langs de hele lengte

van het voetbalveld, op het laatste stuk na! Hier kunnen

en moeten nog twee bomen bij, beste boomplanters. Dan

staan er twaalf, hoe symbolisch: elf spelers en hun coach.

O, omdat de berm hier wat smaller is? Kom op, dit is gewoon

niet af. Geen gezicht.

Net zo min als de omgereden lantaarnpaal bij het auto/

fietstunneltje die nu al maanden met een pleister overeind

wordt gehouden. En net zo min als de reflectorpijlen

in de bocht van de parallelweg die al bijna een jaar verdwenen

zijn. Maar ja, RWS hè.

We gaan verder. Herinnert u zich nog uit de vorige kroniek

dat Nar het wel zou laten om zelf de boodschappen

te gaan scannen bij de kruidenier? Nou, tóch een keertje

gedaan. Had ie niet moeten doen. Samen met vrouw Nar

geprobeerd vanaf welke afstand de barcode nog te raken

was. De kar puilde uit. Bij het afrekenen ook de koopzegels

nog gemist (wordt door vrouw Nar ingehouden op

het zakgeld van Nar) en vervolgens een blokkade van gesloten

hekjes. Bleek dat je hier tot slot van al dat scannen

je kassabon óók moest scannen. Klotsende oksels. Nar

doet het voorlopig niet meer.

Nog een narrigheid: Middelburg rukt op! Jawel. Nu gaat

Nar best graag naar ‘de stad’, maar de stad moet niet naar

Nar toe komen. U weet niet waar het over gaat? Altijd

opletten, dames en heren! Sint Laurens strekt zich straks

uit tot aan de Noorddorpseweg, hemelsbreed 900 meter

van Serooskerke vandaan. Los daarvan wordt hiermee het

Walcherse landschap opnieuw, en hevig, door ‘Middelburg’

op zijn oud Walchers verneukt. Het hoofdstedelijke

gemeentebestuur schijnt hier een absolute voorkeur voor

te hebben als het om gebiedsuitbreiding gaat. Kunnen we

er wat tegen doen? Nar doet mee.

Nu we het toch over gemeentebesturen hebben, laten we

dat van Veere even tegen het daglicht houden. De PZC

heeft er verschillende artikelen aan gewijd, van eentje is

de kop Nar bijgebleven: ‘Meest logische coalitie treedt

twee jaar te laat aan in Veere’. Hoe je het, en jezelf misschien,

ook draait en keert: zo is het. Niet moeten doen,

destijds. Maar ja. En dan doet er ook nog iemand in de

gemeenteraad een Henk Krolletje. Zet zijn handtekening

onder een verklaring dat de zetel van de partij is en niet

van hem. Maar verlaat de partij, neemt de zetel mee en

zegt met droge ogen dat die verklaring voor de wet niet

bestaat. Dat wordt een grote hoor.

De laatste narrigheid. We moeten het er even over hebben

om ongelukken te voorkomen: de coronisten maffia.

Wie dat zijn? De mensen die menen dat ze jou moeten

dwingen / dreigen / uitschelden / herinneren dat je afstand

moet houden. Fietsduo’s die bij het horen van je

fietsbel in totale paniek raken en alle kanten opzwermen.

Behalve gewoon achter elkaar. Om jou dan ook nog iets

lelijks toe te sissen als je er noodgedwongen tussendoor

slalomt. Weest gerust, Nar bleef het liefst op een veel ruimere

afstand van u dan die anderhalve meter. De milieu

straat, Nar op de fiets om niet bij te dragen aan de autodrukte.

Werd hem gevraagd met zijn fiets op te stellen in

de rij auto’s! Met zijn fiets! Omgedraaid en het oud papier

ligt nu in de restcontainer.

Gelukkig gebeuren er ook mooie dingen in het dorp. Zo

is er een oplossing voor de bus overlast gevonden! Kijk,

daar is Nar blij mee! Wat ie vorig jaar al had voorspeld is

uitgekomen. En wat dat betreft trouwens: ‘elke gelijkenis

in deze kroniek met bestaande personen of gebeurtenissen

berust op louter toeval’ en de vrijheid van de Nar om

iedereen een spiegel voor te houden. (Had Nar hier mee

moeten beginnen misschien?)

Groet, leef en blijf gezond!

11


Epidemieën in de historie van Walcheren

Frans van den Driest

Vandaag de dag worden we geconfronteerd met een

nieuw virus, het coronavirus. De scholen zijn dicht, grote

bijeenkomsten zijn verboden, afstand houden is het devies.

Dezelfde regels die het coronavirus nu moet indammen,

waren van 1918 tot 1920 ook van kracht tijdens de

Spaanse griep. Hoe lang het coronavirus hier stand houdt,

weten we niet. Wel weten we wat er in het verleden tijdens

epidemieën in Nederland gebeurde. In sommige

gevallen vielen er in een enkel jaar meer dan tienduizend

doden aan de pest, cholera of pokken.

Pest

In onder andere 1544/1545, 1556, 1568 en 1571 heerste

in Middelburg de pest. Vanwege de zwarte pestbuilen

werd de ziekte ook wel Zwarte Dood genoemd.

Als in Middelburg de pest heerste, zou dan de rest van

Walcheren, dus ook Serooskerke, in die genoemde jaren

pestvrij gebleven zijn? Ik heb zo mijn twijfels! De Middelburgse

overheid nam in die jaren de nodige maatregelen:

– Zo moest de pestmeester, die door deze overheid was

aangesteld, een overleden persoon waarvan men vermoedde

dat deze aan de pest was overleden, onderzoeken

of dat zo was.

– Overledenen aan de pest mochten alleen in de vroege

morgen of late avond worden begraven.

– Bewoners van het huis, waarin iemand aan de pest was

overleden, mochten pas na 18.00 uur het huis verlaten en

dit gedurende zes weken.

– Aan een venster aan de straatzijde van huizen van pestlijders

moest een schoof stro worden opgehangen, als teken

dat men moest oppassen.

– Hadden bewoners van het huis waarin de pest woedde,

honden en of katten, dan moesten deze worden doodgeslagen.

– Inwoners van Middelburg moesten tijdens de pest, honden

en of katten binnenshuis houden, want honden en

katten werden als overdragers van het virus gezien.

– Varkenshoeders moesten hun varkens tijdens de pest

minimaal honderd roeden (ruim 360 meter) buiten de

stadswallen hoeden. Ook van varkens werd gezegd dat ze

het virus konden overbrengen.

– Pruimen mochten niet verhandeld worden omdat men

vermoedde dat de pestbesmetting zich daarop hechtte.

– Cellenbroeders, die in het klooster in de Simpelhuisstraat

in Middelburg verbleven, verpleegden onder andere

pestlijders en brachten de doden, die niemand aan

wilde raken, naar hun graf. Zij waren in die tijd de gezondheidswerkers

in de frontlinie. Vanwege het hoge risico

van besmetting werd in 1556 hun loon verhoogd.

– Cellen-broeders kregen opdracht zo weinig mogelijk

met niet besmette mensen in aanraking te komen. En als

zij met hen in gesprek waren, moesten zij dit van verre

doen. Ik vermoed meer dan 1,5 meter!

– Uit besmette woningen mocht niets verkocht of vervoerd

worden.

– Wanneer elders op Walcheren de pest heerste, werd in

Middelburg de verkoop van vruchten en gewassen uit het

besmette gebied stil gelegd. Ook het uitventen van melk

uit die plaats werd verboden. Dit verbod was van toepassing

in augustus 1571 toen in West-Souburg de pest

woedde. Het heeft niet geholpen want in november 1571

brak in Middelburg alsnog de pest uit. Hiervoor werd in

de Koorkerk een plechtige ‘pestmis’ gehouden.

Cholera

Nog in 1907 besloot de gemeenteraad van Serooskerke

samen met die van Oostkapelle en Veere een gebouw

in te richten voor de opvang van cholerapatiënten. Hiervoor

werd in Veere een gebouw ingericht. Twee jaar later

kwam de ziekte voor het laatst in Nederland voor.

Pokken

De afgelopen tijd moest ik denken aan een artikel van Jan

Vader (1875 Meliskerke – 1966 Middelburg). Hij schreef

in de jaren vijftig van de vorige eeuw schriften vol over

het Walcherse volksleven. In één van deze schriften gaat

een artikel over het pokkenvirus dat in 1865 op Walcheren

woedde. Het artikel is gebaseerd op mondelinge

overlevering.

De eerste symptomen van het pokkenvirus waren die van

een zware griep met spier- en gewrichtspijn, vermoeidheid,

misselijkheid, braken en hoge koorts. De patiënt

was in deze beginfase van de ziekte het meest besmettelijk.

Jan Vader schreef: “De dood eiste dat jaar abnormaal

veel slachtoffers op Walcheren. De bewoners op Walcheren

waren doodsbang dat zij elkaar zouden besmetten.

Grafdelvers weigerden een graf te delven. Er zat voor de

naaste familie van de overleden persoon niets anders

op dan zelf in eigen tuin, boomgaard of schuur een graf

te delven. Dat overkwam de bewoners van de boerderij

“Het Olmenveld” aan de Gapingseweg in Serooskerke.

12


De boerderij werd toen bewoond door Simon Meijers en

zijn gezin. Jaren later werden in de schuur de skeletten gevonden

van een volwassen vrouw en twee jonge meisjes.

Een boer uit Gapinge begroef ’s morgens zijn vrouw en ’s

avonds was hij haar in de dood gevolgd. Bijna niemand

was bereid een aan de pokken overleden persoon naar

het kerkhof te brengen. In Aagtekerke bracht een boer

zijn overleden familielid op een door een paard getrokken

driewielskar naar het kerkhof en een inwoner uit Vrouwenpolder

deed dat met een kruiwagen. Overledenen

werden, gehuld in een laken, zo vlug mogelijk begraven

”, aldus Jan Vader.

In Arnemuiden heerste sinds 1864 naast de pokken ook

een kwaadaardige keelziekte (angina diphtheritica). In

1864 waren er 137 lijders waarvan er 21 overleden. Het

jaar daarop (1865) waren er 32 lijders waarvan er acht

overleden.

Bewijs

Mijn onderzoek wijst uit dat er in 1865 inderdaad het

pokkenvirus op Walcheren heerste. Maar uit geen enkele

bron blijkt dat het om een extreem zware epidemie ging,

waarbij grafdelvers weigerden een graf te delven. Bovendien

wijkt het aantal overledenen in 1865 in Serooskerke

niet sterk af van andere jaren (zie tabel). Ik vermoed dat

het verhaal van Vader op een ander jaartal slaat, maar

welk jaar blijft voorlopig een raadsel.

Jaar Overleden in Serooskerke

1861 13

1862 10

1863 15

1864 2

1865 12

1866 10

1867 11

1868 11

Geraadpleegde boeken en kranten:

• T. Keller, Het klooster van de Cellebroeders, 1989

• H.M. Kesteloo, De stadsrekeningen van Middelburg (IV) van 1550-

1600, 1894

• J.W. Loysen Dillié, De Angina Diphtheritica te Arnemuiden in

1864/1865, 1865

• P. Olijslager, Lijst van overledenen in Serooskerke van 1807 tot en

met 1948

• J.H. de Stoppelaar, Inventaris van het oud archief der stad Middelburg,

1217-1581, 1874

• J. Vader, schrift, 195?

• Middelburgsche Courant, 9 april 1907

• Provinciale Zeeuwse Courant, 3 april 2020

Hofstee ‘Het Olmenveld’

13


De eerste

Izaäk Geschiere

CO

Op dinsdag 10 maart werd ik opgeschrikt door een bericht

in de groepsapp van de Dorpsraad: een vrouw uit

Serooskerke is besmet met het coronavirus. Ruim een

maand later zit ik in het hol van de leeuw tegenover Willy

de Nooijer.

Ze vertelt dat ze samen met haar man Aart en dochter

Lianne met een vriendin op 29 februari aan kwamen in de

Dolomieten. Er was toen al code rood afgegeven voor een

aantal plaatsjes in het zuiden van de Dolomieten op zo’n

400/500 km van hun verblijfplaats. Alles was zoals gebruikelijk,

alleen het weer werkte niet echt mee. Op zondag 1

maart was het wel minder druk op de pistes. Op woensdag

voelde ze zich niet lekker, iets verkeerd gegeten? Het

weerhield haar er niet van te gaan skiën. Toen kwam het

bericht dat voor hun gebied de code oranje werd afgegeven.

Ze belden het RIVM op met de vraag wat te doen.

Men gaf de raad niet de geplande anderhalve week te

blijven maar plannen te maken om naar huis te gaan.

“Ik wist wel dat het geen normale

griep was, die had ik trouwens al

gehad.”

Van woensdag op donderdag had ze het voor de eerste

keer benauwd, wat haar wel verontrustte. Lianne en haar

vriendin zijn op zaterdag naar Nederland vertrokken om

thuis kwartier te maken en nadat ze op het gemakje het

appartement hadden opgeruimd zijn ze zondag in één ruk

naar huis gereden. Willy: “Ik kan me eigenlijk niet zoveel

meer herinneren van die rit.”

Op maandag hebben ze de huisarts gebeld. Dezelfde dag

belde de GGD en moest Willy een lange lijst met vragen

beantwoorden en

daarna is er besloten

dat ze thuis

kwamen testen. Een

dag later hoorde ze

dat ze positief was

getest. En daarover

was ze niet verbaasd.

“Ik wist wel

dat het geen normale

griep was, die had ik trouwens al gehad.” Ze heeft geen

koorts gehad, wel heeft ze het erg benauwd gehad, kon

niet doorademen, is erg misselijk geweest en had veel

last van hoofdpijn. Aart, die in een veel mindere mate

ziek is geweest, en zij werden elke dag door de GGD gebeld

tot men concludeerde, dat ze genezen waren.

Na een week voelde Willy zich weer redelijk goed, maar

de volgende dag was het weer helemaal mis. Lianne en

haar vriendin hadden geen ziekteverschijnselen maar

werden ook een week lang elke dag gebeld. Willy: “Niets

dan lof voor de GGD.” Ze heeft heel veel geslapen en pillen

genomen tegen de misselijkheid. “En een paar dagen

heel veel paracetamol.”

Is ze geschrokken?

Willy: “Je leeft in zo’n andere wereld. Je schrikt als je positief

bent en daarna ben je gewoon bezig met je ziek zijn.

Ik besefte eigenlijk niet hoe ziek ik was. Nu pas heb ik

door dat ik echt stevig ziek ben geweest. Mijn longen zijn

nog steeds niet in orde.”

En nu?

“Na veertien dagen mocht ik weer naar buiten. Als de

vrouw die corona heeft gehad. Gelukkig vragen mensen

hoe het met me gaat. Dan kun je het een beetje van je

afpraten. De mensen reageerden over het algemeen positief.

Geen negatief woord gehoord van de mensen in

het dorp.” Ze is nu immuun en kan geen mensen meer

besmetten. “Dat voelt goed want je kan weer met iedereen

omgaan. Ik hoef niet meer bang te zijn. Ik kan zelfs

mensen helpen!”

14


De Zorg

Izaäk Geschiere

RO

Op woensdag 15 april verwelkomen Marianne Langeraert

en Liesbeth Pouwelse me in Gezondheidscentrum Walchersland.

Beiden zijn lid van het zelfsturend team Veere-Noord

van Zorgstroom.

Marianne is wijkverpleegkundige. Zij indiceert zorg. Dat

betekent dat ze mensen die via het ziekenhuis of de huisarts

zijn aangemeld omdat ze thuis nog zorg nodig hebben,

bezoekt. Ze kan dan een zorgplan voor deze cliënten

opstellen.

In dat zorgplan staat beschreven hoeveel tijd er per week

aan de cliënt mag worden besteed en welke handelingen

moeten worden verricht. Gelukkig kun je als verpleegkundige

wat soepel met die tijd omgaan. Men streeft ernaar

dat een cliënt zoveel mogelijk dezelfde verzorgenden

heeft.

Liesbeth is verzorgende I G (= Individuele Gezondheidszorg).

Vroeger heette dat wijkziekenverzorgende. Zij komt

bij mensen om hen te helpen met wassen en aankleden,

reikt medicijnen aan, doet wondzorg etc. Zo geeft zij uitvoering

aan het zorgplan.

Heeft de uitbraak van het coronavirus veel verandering

teweeggebracht?

De situatie is veranderd. Een collega wijkverpleegkundige,

Hanneke Koster, is vrijwillig overgestapt naar het coronawijkteam

voor Walcheren. Iedereen van wie wordt

vermoed dat hij of zij drager is van het coronavirus of

die ziek is en zorg nodig heeft, wordt begeleid door dit

team. Dat geeft duidelijkheid en rust: als er aanwijzingen

zijn, wordt het coronateam ingeschakeld. Dit team heeft

voldoende beschermende kleding en is voldoende toegerust

om hun werk goed te doen. Het team Veere-Noord

heeft een basispakket aan beschermende middelen die ze

gebruiken als de huisarts dit aangeeft. Maar dat gebeurt

dus niet omdat er een coronawijkteam is. Daarom heeft

Veere-Noord onderdelen van hun basispakket afgestaan

aan dit team. Want schaarste is er.

En toch kan het best wel eens spannend

zijn. Voorbeeld: de verzorgende bezoekt

een echtpaar om bij de man steunkousen

aan te trekken. De mevrouw zegt als de verzorgende

vertrekt dat ze zich absoluut niet

lekker voelt en koorts heeft. Het nu zo dat

de mevrouw kan worden getest. Na verloop

van een dag blijkt ze geen corona te hebben.

Liesbeth: “Gelukkig, want je bent wel zonder

beschermende kleding op bezoek geweest.

Ook een mondkapje is niet standaard.”

Wat doe je als je als verzorgende vermoedens hebt?

Elk teamlid kan de Infectiepreventie Commissie (IPC) bellen

als er vermoedens van infectie bij cliënten zijn. Ook

als je zelf verdacht veel moet hoesten en je niet weet wat

er nu verstandig is, kun je bellen om raad. De IPC bepaalt

of een teamlid eventueel wordt getest. Dat is sinds 6 april

veel gemakkelijker geworden. Nu wordt er getest d.m.v.

een monster van het slijmvlies. Ook is er meer duidelijkheid

gekomen en er is sprake van een soort gewenning.

Er zijn protocollen, je weet hoe je moet handelen. Liesbeth:

“Iedereen gaat ervoor, er zijn geen teamleden die

uit angst aangeven niet te kunnen werken.”

Cliënten worden gewoon bezocht en geholpen. Marianne:

“Sommige cliënten of hun mantelzorgers geven aan

dat ze het zelf wel kunnen regelen. Zo verminderen ze het

besmettingsrisico omdat er minder mensen over de vloer

komen.”

Waardering?

Dat geeft duidelijkheid en rust:

als er aanwijzingen zijn, wordt het

coronateam ingeschakeld.

Liesbeth en Marianne: “Regelmatig krijgen we presentjes,

worden er lekkernijen op kantoor afgegeven. Mensen

bedanken je echt gemeend, persoonlijk.” Dat doet goed.

En de teamleden hebben steun aan elkaar. Daarom zijn ze

blij dat ze kunnen vergaderen via Skype. “Best belangrijk,

want dan kun je je zorgen kwijt, elkaar ondersteunen.”

15


De School

Izaäk Geschiere

NA

Toen ik op donderdag 9 april de school binnenstapte, was

het er rustig maar niet verlaten! In diverse lokalen waren

leerlingen en leerkrachten aan het werk. Een kort verslag

van een school in werking in bijzondere tijden. Ik praat

met Jacco Onderdijk, directeur van de Wegwijzer.

In het weekend van 14/15 maart kwam de boodschap

dat de scholen werden gesloten. Jacco: “We hadden al

rekening gehouden met een mogelijke sluiting en daarom

waren er gelukkig al voorbereidingen gedaan. Op maandag

zijn we deze verder gaan uitwerken om het onderwijs

thuis nader vorm te geven. In de loop van de dag was het

klaar voor alle kinderen! Alle pakketjes werden verspreid

over de dag opgehaald.”

“We draaien nu enkele weken en diverse zaken worden

geregeld weer bijgesteld. Soms wordt gebruik gemaakt

van werkbladen, maar er wordt ook veel gebruik gemaakt

van de (digitale) methodes en filmpjes. In groep 7 en 8

werken ze met Snappet. De leerkrachten kunnen precies

zien wat de kinderen thuis doen en ook hoe ze het doen.

Ze kunnen vragen van kinderen direct beantwoorden via

chatten. Via de mail of telefoon houden de leerkrachten

contact met de kinderen en de ouders. Ouders en kinderen

kunnen natuurlijk ook altijd zelf mailen of bellen

bij vragen/problemen. We hebben ouders ook advies gegeven

over een mogelijke dagindeling. In de praktijk zijn

de meeste kinderen ’s middags klaar met hun huiswerk.

Sommige vakken zijn moeilijk te geven in de thuissituatie.

Het is roeien met de riemen die we hebben.”

“Er is veel creativiteit losgekomen. Sommige

juffen maken filmpjes, zij hebben al gezegd

dat ze de filmindustrie in willen na de

crisis……

Hoe ervaren ouders 'thuis lesgeven'?

Jacco: “Allereerst respect voor alle ouders die ineens

met een heel nieuwe situatie worden geconfronteerd

en daar zo goed

als het kan mee

om gaan. Er wordt

veel gevraagd van

ouders. Sommige

kinderen hebben

echt een goede

begeleiding nodig

en dan moeten

ouders eerst zelf

de stof induiken

en tijd vrij maken.

Daarnaast hebben

ouders veelal ook

nog hun werk….

Mailen of bellen

kan altijd. Als wij

vragen hebben,

bellen we zelf op.”

Er is ook een

groep ouders die

een vitaal beroep

heeft.

Jacco: “Vanaf dag

twee is de opvang

van kinderen van

ouders met een

vitaal beroep, die

in hun eigen kring

geen opvang kunnen

realiseren of

wanneer vanwege

persoonlijke omstandigheden

de

opvang thuis niet

16


goed loopt, gestart. Het houdt in dat, behalve op woensdag,

die kinderen de hele dag kunnen worden opgevangen

en begeleid. Wij als team nemen de opvang op ons

volgens een rooster. In de praktijk zijn er 6 tot 10 kinderen

op school.”

Jullie moesten terugvallen op een heel andere manier

van werken.

“Er is veel creativiteit losgekomen. Sommige juffen maken

filmpjes, zij hebben al gezegd dat ze de filmindustrie

in willen na de crisis……. Veel uitgeverijen zijn gelukkig

ook bijgesprongen en bieden veel nu gratis aan. Het team

doet zijn best om zo soepel mogelijk met de beperkingen

om te gaan. We hopen dat deze situatie niet meer lang

gaat duren. Het is stil op school. We missen de kinderen!”

Op 21 april gaf premier Rutte aan dat op 11 mei, na de

meivakantie de scholen weer zullen beginnen. Hoe start

je de school weer op nadat de kinderen 5 weken thuis in

plaats van in de klas hebben gezeten?

Jacco: “Allereerst zullen we gaan praten: aandacht geven

aan het sociaal-emotionele aspect. We moeten ook kijken

hoe de leerlingen zijn terug gekomen. Vijf weken thuis is

niet gelijk aan vijf weken school. En we zullen moeten leren

omgaan met de 1 ½ meter maatschappij. Met zijn allen

spelen op het plein mag weer maar een high five met

de juf mag weer niet. Het zal wennen zijn. Iedereen is zich

bewust geworden van zijn eigen kwetsbaarheid. Maar we

gaan vooral toch ook weer genieten van het samen zijn! ”

Zijn er ook gevolgen voor het onderwijs op langere termijn?

“Ongetwijfeld zal het gebruik van digitale middelen verder

toenemen. Dat betekent niet dat de kinderen in de

toekomst alleen maar achter een schermpje zullen zitten.

Ze moeten blijven schrijven, doe-dingen doen, bewegen,

samenwerken e.d. Ik hoop dat ondanks alle nare gevolgen

er ook weer mooie dingen uit voortkomen. Wellicht

meer genieten van kleine dingen, van elkaar, de natuur.

Bewustwording dat niet alles maar 'gewoon' is.”

Aan de slag.

Op 30 april rij ik nog even langs de Wegwijzer. Jacco legt

de laatste hand aan het nieuwe rooster voor na de vakantie.

Hij vertelt dat de school wordt opgedeeld in twee

cohorten die om de dag naar school komen van 08.30 uur

tot 14.00 uur. Ze eten met de leerkracht. Op deze manier

is steeds ongeveer 50% van de leerlingen op school, vijf

dagen per week. Jacco: “We zullen zien hoe dat gaat in

de praktijk: afstand houden van je leerlingen. Uiteraard

worden de hygiëne maatregelen streng nageleefd.”

De school gaat open!

17


De passie van een restauratiestucadoor

Bert Geleijnse

Het enthousiasme spat er vanaf, als Peter Boogaard bij

hem thuis aan de Kievietshoekweg vertelt over zijn vak als

stukadoor- restaurateur of beter restaurerend stukadoor,

want restaureren doet hij al sinds de jaren '80 van de vorige

eeuw in binnen- en buitenland. Om maar wat te noemen:

een stadspaleis in Berlijn, een theater in Bad Elster,

een historische gevel in IJzendijke, fresco's in Den Bosch

en een landhuis in Domburg. Het is zijn passie geworden

en dat terwijl zijn vader toch iets heel anders voor hem in

gedachten had.

Peter Boogaard: “Ik kon goed leren en daarom wilde mijn

vader dat ik ging studeren. Hij was zelf stukadoor en het

was thuis geen vetpot. Hij wilde dat ik het beter zou krijgen:

dierenarts moest ik worden, maar daar had ik geen

zin in. Ik wilde perse stukadoor worden en mocht dan

toch bij het bedrijf, waar mijn vader werkte, als leerling

beginnen op voorwaarde dat ik de stukadoorsopleiding in

Vught zou gaan doen. Dat was in 1973. Ik ontdekte overigens,

dat ik daar de eerste Zeeuw was!”

De leerling

In 1979 begon de jonge Boogaard voor zichzelf en dat was

het begin van een loopbaan, gekenmerkt door twee zaken:

kennis verwerven en kennis doorgeven.

Als je Peter Boogaard over die loopbaan hoort praten,

dringt de vergelijking met de middeleeuwen zich aan je

op. Toen begon een ambachtsman als leerling in werkplaats

of atelier, ging daarna als gezel met een meester

in het vak nauw samenwerken om het beroep tot in de

finesses te leren en vestigde zich zelf vervolgens als meester.

Zo'n jonge meester kon ook op reis gaan door Europa:

dan werd hij 'reizend gezel' of 'reizend meestersgezel' bij

een beroemde meester in het vak.

Scholing, bijblijven, bijleren, het zijn woorden,

die regelmatig terugkeren in zijn verhaal.

Ook de jonge 'meester' Boogaard volgde cursus na cursus

in Nederland, Belgie, Frankrijk, en Italie, bouwde een grote

ervaring op en oriënteerde zich steeds meer op oude

stuctechnieken en natuurlijke materialen, zoals deze

vroeger gebruikt werden.

Uiteindelijk vond hij als 56-jarige in 2011 zijn grote leermeester

André Zehrfeld in Italië, Daar volgde Peter in een

klein dorpje bij Verona -als enige Nederlander- de UNES-

CO-opleiding voor restauratiewerk aan historische gebouwen

met gebruikmaking van onder andere stucmarmer

en marmorino, oude technieken uit de barokperiode.

Het was Zehrfeld, die hem de kneepjes van het vak bijbracht

bij restauratieprojecten in Italië en Duitsland, onder

meer in Dresden, Berlijn en Bad Elstar. Nog in hetzelfde

jaar 2011 werd stukadoorsbedrijf Boogaard na

jarenlange ervaring met alle soorten stukwerk omgedoopt

tot Boogaard Restaurateurs, gespecialiseerd in restauratiewerk.

De leermeester

Kennis vergaren is één kant van de zaak, kennis overdragen

hoort er wat Peter betreft ook bij. Al in 1981 begon

hij met cursussen geven en tot op de dag van vandaag

is hij actief in cursussen, workshops en demonstraties in

technieken en materialen

Wat die materialen betreft: tijdens zijn reis langs opleidingen

in diverse landen kwam Peter Boogaard in contact

met een Franse firma. Deze vroeg hem of hij importeur in

Nederland wilde worden voor de stucproducten van dit

bedrijf : duurzame producten met een specifieke natuurlijke

samenstelling op basis van luchtkalk of hydraulische

kalk. Peter Boogaard: “Geen chemische spullen, maar

natuurlijke materialen, zoals ze al in de middeleeuwen

bij het bouwen werden gebruikt, eigenlijk al sinds 6500

jaar.”

Door de Portugees Jose Antonio da Costa werd hij opgeleid

tot demonstrateur van het werken met deze materialen.

Op zijn beurt heeft Peter Boogaard dat opgepakt in

zijn scholing van jonge stukadoors.

Scholing, bijblijven, bijleren, het zijn woorden, die regelmatig

terugkeren in zijn verhaal.

“Ik vind niets leuker dan kennis en ervaring kunnen en

mogen overdragen aan een ander, tegelijkertijd ben en

blijf ik graag de handwerkman. Weliswaar nu minder,

maar ook als je met pensioen (een beetje) bent is het

alleen maar goed om bezig te blijven”.

18


Het project Domburg

Een van de mooiste projecten is toch wel de renovatie van

Villa Duinvliet geweest, het landhuis in Domburg. De huidige

eigenaar, journalist en uitgever Derk Sauer, riep de

hulp in van Peter Boogaard om een aantal vochtproblemen

op te lossen in het monumentale pand, dat in een

slechte conditie verkeerde. Het werd echter veel meer

dan het oplossen van enkele problemen. Van het een

kwam het ander en uiteindelijk heeft Boogaard het totale

pand gerenoveerd met een handvol vakmensen, die hij

zelf benaderd heeft.

Trots: “Zo werd ik eigenlijk hoofdaannemer. Het motto

was ‘nooit zeggen dat iets niet kan of niet lukt. We gaan

er gewoon voor' en we hebben de klus binnen de overeengekomen

tijd geklaard tot volle tevredenheid van de

opdrachtgever. Het heeft ruim een jaar geduurd en het

was een geweldige tijd.”

Huis IJzendijke

Adviseren

Met zijn grote ervaring, opgedaan in binnen- en buitenland

en zijn specialistische vakkennis is Peter Boogaard

een veel gevraagd adviseur bij restauratieprojecten. Ook

stelt hij totaalplannen op voor complete restauraties en

draagt zorg voor de uitvoering.

Op dit moment maakt hij voor de gemeente Hellevoetsluis

een plan voor de restauratie van het brandweermuseum.

Gemeenten en architecten behoren tot zijn klantenkring,

maar ook collegae stukadoors helpt hij graag, als zij tegen

specifieke problemen aanlopen. Veel van die problemen

heeft hij zelf ook ervaren, maar dan leerde hij weer van

een ander net even dat handige foefje of probeerde hij

zelf iets uit. “Maar altijd eerst in het klein, op een stukje

wand bijvoorbeeld. Als dat lukte, kon ik het toepassen.”

Die drive, dat onderste uit de kan willen halen, als het

gaat om vakkennis, dat komt hij naar zijn gevoel te weinig

tegen bij vakmensen in Zeeland. “Op al die cursussen, die

ik volgde, ben ik geen Zeeuw tegengekomen.”

Boven de poort van het Stadtschloß Berlijn

Zelf helemaal in de materie van het vak duiken en de

passie om kennis over te dragen...het hoort dus bij Peter

Boogaard. Als ik wegga nodigt hij me royaal om een keer

een demonstratie in zijn werkplaats bij te wonen. Of dat

aan mij als leek-met-twee-linkerhanden goed besteed zal

zijn, betwijfel ik.

Met mijn leermeester en vriend André uit Italië

19


Op leeftijd, maar nog springlevend

Bert Geleijnse

Corona legde ze tijdelijk het zwijgen op, maar uiteindelijk

zullen de 39 leden van Capella Veerensis toch in een jubelzang

uitbarsten. En terecht, want het koor bestaat 75

jaar en het jubileumconcert in de 'nieuwe' Johanneskerk

zal er komen. Is het niet op de geplande 7 november, dan

toch later.

Voorzitter Han Lobbezoo blijft er nuchter onder: “Natuurlijk

is het jammer, dat we door de opgelegde maatregelen

als gevolg van het virus niet bij elkaar kunnen komen om

te oefenen voor het jubileumconcert, maar we hebben

wel de muziek, die we moeten instuderen op de computer,

zodat we thuis kunnen oefenen. Ja, we missen wel de

gezelligheid en de sociale contacten, maar via de mail en

de telefoon proberen we elkaar op de hoogte te houden

en proberen er het beste van te maken. En ach, er zijn nu

wel erger dingen aan de hand.”

Vitale 70- plusser

75 jaar geleden – niet lang na de bevrijding van de Tweede

Wereldoorlog – vonden enkele pioniers in Serooskerke

het belangrijk om naast de toneelverenging ook een

Christelijke Gemengde Zangvereniging in Serooskerke

op te richten, toen nog onder de naam ‘Een in Geest en

Streven’ (de eerste regel van het toenmalige bondslied).

Capella Veerensis viert dus dit jaar de 75e verjaardag,

maar als we Han Lobbezoo mogen geloven scheelde het

maar een haar, of het koor had deze leeftijd niet bereikt.

Han: “Het voortbestaan van het koor hing kort geleden

aan een zijden draad, maar met de komst van een aantal

leden van het opgeheven koor ‘De Ruyterstadzingers’ uit

Souburg en het aantrekken van Willy den Hollander als

dirigent is het nu weer springlevend.”

Springlevend....wellicht is de term 'vitaal' nog meer van

toepassing, want de meeste leden zijn van respectabele

leeftijd en bij sommigen komen ook wel wat lichamelijke

ongemakken om de hoek kijken. Maar toch: daar waar

koren in o.a. Oostkapelle, St. Laurens, Kamperland verloren

zijn gegaan, is Capella Veerensis overeind gebleven.

En de leden zijn blijvertjes, want een derde van hen zit al

25 jaar of langer op het koor.

Concours

Desgevraagd geeft Han Lobbezoo het volgende profiel

van het koor: 13 sopranen, 12 alten, 5 tenoren en 9 bassen.

De leden komen uit verschillende plaatsen: een derde

komt uit Serooskerke, de overige uit Vrouwenpolder,

Grijpskerke, Veere, St. Laurens, Vlissingen , Oost-Souburg,

Zoutelande, Westkapelle en Middelburg.

Capella Veerensis is te beschouwen als een klassiek koor,

dat werken zingt van onder meer Bach, Mendelssohn en

Mozart. Naast geestelijke liederen (o.a. cantates, koralen,

psalmbewerkingen) zingt het koor ook en graag wereldlijk

repertoire. Het behaalde een aantal aansprekende resultaten

op korenfestivals, waarbij de deelname aan het

landelijke concours van de KCZB in 1994 in Arnhem - waar

het koor onder leiding van Bea Zwadlo de eerste prijs

20


cum laude in de Ere-afdeling behaalde- wel het hoogtepunt

genoemd mag worden.

Dat brengt ons op het niveau van de koorzang. Han daarover

met een mengeling van bescheidenheid en trots:

“De gemiddelde leeftijd van ons koor is bepaald niet laag,

maar ondanks dat mag ik toch zeggen, dat we een heel

acceptabel niveau halen. We hebben dan ook gevraagd

aan Willy, onze dirigente, om het eerlijk te zeggen als dat

niveau niet meer voldoende is en we beter kunnen stoppen.”

Het koor treedt op diverse plaatsen op verzoek op. Zo is

er de laatste jaren steeds een kerstconcert gegeven, is

een paar keer op de Strôskerkse dag opgetreden en wordt

meegedaan aan het Middelburg-Volkorenfestival (voor

volgend jaar als jubilaris met een wildcard).

Toekomst

We praten ook over de toekomst van het koor. Het mag

dan springlevend zijn, maar komen er ook nieuwe leden

bij? Han ziet -zoals bij zoveel andere koren- slechts een

geringe aanwas van nieuwe leden. Dat is zorgelijk, mensen

lijken zich niet meer voor lange tijd te willen binden

aan een koor, of het moet voor een korte tijd zijn, zoals

bij de tegenwoordige projectkoren, zoals het Grootkoor.

Nieuwe leden zijn dan ook zeer welkom, met name tenoren.

En het jubileumconcert? Gaat dat nu nog door op 7 november?

Tja, dat weet Han ook niet, maar komt tijd, komt

raad. Niet teveel op de zaken vooruitlopen en wat het

dan te zingen repertoire betreft: “We geven dit jaar geen

kerstconcert, dus daarvoor hoeven we niet te studeren

en we kunnen wellicht wat schuiven in het repertoire.

Mocht 7 november niet haalbaar zijn, dan maar wat later.

En verder houden we in oktober een gezellige avond

met buffet en spel. Dat ook weer onder voorbehoud, de

anderhalve meter afstandsmaatschappij is voor een koor

in de praktijk moeilijk te verwezenlijken.”

75 jaar

Capella

Veerensis

Twee leden van het eerste uur

Zestig jaar geleden ging Koos de Bruijn als jong meisje

vanuit Gapinge met haar vriendinnen mee naar het koor

in Serooskerke. “Er was in Gapinge immers toch niets te

doen.” Ze kwam uit een gezin waar veel gezongen werd,

vader zong graag en dochter Koos niet minder, ze is dan

ook nooit meer van het koor afgegaan. “Ik studeerde altijd

met plezier op die mooie, grote koorstukken en vond

het ook leuk om aan concoursen mee te doen. Dan weet

je tenminste, waar je staat als koor.” Voor haar mag het

best wel pittig zijn. Natuurlijk, haar stem is veranderd in

de loop der jaren, maar de ambitie om mooie muziek te

zingen is gebleven.

Tineke Hoefkens was 13 jaar en zat op het kinderkoor

toen dirigent Zuurmond tegen haar zei: “ Ga jij maar naar

het grote koor toe, je hebt er voldoende stem voor.” Ook

Tineke had de liefde voor muziek niet van een vreemde:

vader Hoefkens speelde piano en orgel en zat ook in het

bestuur van het kinderkoor. Tineke is geboren op Serooskerke,

maar verhuisde naar St.Laurens. Het koor bleef ze

echter trouw: “Voor mij hoorde dat al die jaren er gewoon

bij. Ik zing nu eenmaal erg graag en vind het heerlijk op

het koor. We zingen ook een heel afwisselend repertoire.

Ja ik mis het met deze coronatijd wel erg, hoor!”

21


De Notedop

Izaäk Geschiere

De pinda is niet ver van de plant gevallen: opa Breijer ging

met paard en wagen en negotie langs de deuren tussen

Vlissingen en Westkapelle. Vader Breijer zat eerst in de

kaas maar startte in 1988 met een noten- en zuidvruchtenkraam

op de markt. Zoon Richard heeft van zijn zestiende

tot zijn negentiende in de kraam van zijn vader gestaan.

Toen is hij voor zichzelf begonnen en daar is Natasja later

bijgekomen.

Samen met hun twee kinderen wonen ze in de Bisschopstraat,

maar hun winkel overnacht in de Zompe. Vijf dagen

per week -op maandag wordt er bevoorraad- trekken

ze erop uit en staan op markten op Walcheren en in

Zeeuws-Vlaanderen. Naast noten en zuidvruchten verkopen

ze ook specerijen. Ze zijn eigenlijk altijd met de zaak

bezig en vader Breijer doet achter de schermen ook nog

een noot in het zakje. Richard: “Als je vrouw en kinderen

niet achter de zaak staan, kun je beter stoppen.”

Daarna een dubbelgevoel: wij wel en de

collega’s met non-food moesten stoppen.”

Werkdagen van 12 uur zijn eerder regel dan uitzondering.

“Maar we gaan in de zomer wel 2 weken op vakantie en

de eerste week van januari puffen we ook uit.”

Wat is er zo bijzonder aan de markt?

Natasja: “Elke dag is anders, je ervaart vrijheid (al is dat

maar op een paar vierkante meter), je loopt even naar

een collega voor een praatje, je ontmoet je vaste klanten.

En dat zijn heel verschillende mensen. Het publiek

in Middelburg, de ambtenarenstad, is totaal anders dan

bijvoorbeeld in Oostburg, dat een regionale functie heeft

of Vlissingen, de arbeidersstad.”

Hoe win je van de supermarkt?

Richard: “We

zijn klantgericht,

kennen

het overgrote

deel van onze

klanten want

90% is vaste

klant. Mensen

vertellen

ons heel veel

en we proberen

ze, als dat

nodig is, een

hart onder de

riem te steken

en zijn niet

bang om vragen

te stellen.

We bieden

service, staan

er altijd, bij sneeuw en als het snikheet is en onze producten

zijn vers.” Ze hoeven niet bang te zijn voor een

krimpende klandizie want het merendeel van hun klanten

bestaat uit gepensioneerden. En die komen er steeds

meer …..

Noten: droge vruchten omhuld door een vruchtwand.

Natasja: “Een poos geleden waren rauwe noten helemaal

in, het was gewoon een hype.” Onze vegetarische medemens

zal daar ongetwijfeld een rol bij hebben gespeeld.

“Een aantal jaren geleden zijn noten opgenomen in de

schijf van vijf. Dat heeft ons goed gedaan.”

En toen kwam corona....

Op de zaterdag na het afkondigen van de lockdown in

België was het een gekkenhuis in Axel. De Belgen kwamen

hamsteren. Richard: “Het scheelde niet veel met de

kerstdrukte. Maar in principe heeft het niet erg veel verandering

gebracht.” Natasja: “Eerst was er wel de spanning

en onzekerheid of we door mochten gaan. Daarna

een dubbelgevoel: wij wel en de collega’s met non-food

moesten stoppen.” Ook speelde de vraag of hun veiligheid

voldoende gewaarborgd was. “Na 2 weken merk je

dat de regels goed worden opgevolgd. We zorgen er zelf

voor dat onze klanten voldoende afstand houden. Daarbij

komt dat wij zelf altijd al op 1,5 meter van de klant staan.”

“Je gaat nu de toeristen missen en veel gepensioneerden

blijven thuis, willen geen risico lopen en juist deze mensen

vullen bij ons de kassa.” Ze missen de Duitsers die

een tweede woning hebben in Zeeuws-Vlaanderen en tot

hun vaste klantenkring horen. In Middelburg speelt dat

niet.

Uiteraard hebben ze gel om de handen te desinfecteren.

Als extra beveiligingsmiddel hebben ze een doosje met

wattenstaafjes op de toonbank staan. Die kunnen mensen

gebruiken als ze superveilig willen pinnen….

22


De Pluim

Onderstaande nominatie voor de Pluim

kregen wij van de burenhulpcoördinator.

Als redactie nemen wii deze heel graag

over en daarom gaat de Pluim dit keer

naar....enfin, leest u zelf maar.

Beste dorpsgenoten van Serooskerke,

Vanuit het ”Platform Welzijn Seroos” wil de Burenhulp er

zijn voor alle inwoners van ons dorp die om welke reden

dan ook tijdelijke hulp nodig hebben, die de professionele

hulp niet biedt.

In deze verwarrende en moeilijke Coronatijd zou je verwachten

dat mensen vaker hulp inroepen voor het boodschappen

doen, klusjes of andere zaken.

Maar wat gebeurt er? Overal bieden mensen in ons dorp

nu spontaan hun hulp aan, er is aandacht voor elkaar,

mensen leven met elkaar mee, bieden een luisterend oor

en staan om elkaar heen al is het nu op gepaste afstand.

Als burenhulpcoördinator stel ik voor al die mensen daarvoor

een groot compliment geven. “De PLUIM” is wat mij

betreft deze keer voor u allemaal!

Zorg goed voor elkaar, help waar het kan!

Er is in ons dorp een enorm groot aanbod aan vrijwilligers

die hulp of een luisterend oor willen bieden, dus mocht

u met een vraag zitten, aarzel niet om te bellen naar de

burenhulpcoördinator: Leny Geschiere, 0118 592252 of

06 13742996

Oproep ‘Pluim’

Wie mogen wij in de volgende waker,

namens de Dorpsraad, de Pluim uitreiken?

Weet u iemand die zich verdienstellijk

heeft maakt of gemaakt voor ons dorp?

Mail of bel ons en wij zorgen er voor.

De redactie

23


Realisatie De Woongaard

Jelske de Kuiper

Er zijn weer heel wat stappen gezet de afgelopen tijd om

de duurzame, groene wijk De Woongaard te realiseren.

Tussen de perenbomen groeien nu wilde bloemen maar

het komende jaar zullen de eerste energieneutrale woningen

verschijnen, omgeven door een gedeelde, eetbare

tuin. Een deel van de perenbomen zal uiteraard blijven

staan; de peren smaken veel te goed.

VO naar DO

De Woongaard werkt samen met de architecten Archi3O.

We zijn nu van Voorlopig Ontwerp naar Definitief Ontwerp

gegaan. Dat houdt in dat de indeling van individuele

woningen vastgesteld is. Er wordt ook rekening gehouden

met de lage en hoge delen, de inheemse begroeiing, de

waterhuishouding en de omgeving/het klimaat van het

terrein.

Wanneer het zover is zal als eerste gestart worden met

de bouw van het gemeenschappelijk gebouw, gelegen temidden

van de woningen. We hopen daar te zijner tijd

een bak koffie en verse wafels met de buurtgenoten te

kunnen nuttigen.

Nieuwe buur

De informatieavonden blijken een succes, er is veel belangstelling.

Vanaf maart zijn we vanwege de richtlijnen

omtrent het corona virus overgestapt op webinars. Met

twee nieuwe leden (wooneenheden) komt de woongaard

op 13 gereserveerde woningen. Op dit moment zijn er

vier aspirant leden die in het traject tot definitief lidmaatschap

zitten.

Er is dus nog ruimte voor nieuwe deelnemers. Er zijn ook

nog een aantal gezinswoningen beschikbaar. Ons streven

is om een zo groot mogelijke diversiteit aan bewoners te

hebben. Wij zoeken daarbij naar mensen die tijd willen

investeren in ons project en die capaciteiten hebben die

iets toevoegen aan het geheel.

Wordt vervolgd!

www.dewoongaard.info

Dank!

Ruim twee jaar geleden interviewde ik dorpsgenoot

Anna de Bruyckere, die stadsdichter van Middelburg was

geworden. Gelukkig vertelde ze me toen dat ze ook in De

Serooskerkse Waker wilde publiceren. Zes keer heeft ze

De Waker met een gedicht verrijkt en nu stopt ze samen

met haar stadsdichterschap. Anna, hartelijk dank voor

jouw bijdrage en, jou een beetje kennende, zullen we ongetwijfeld

nog wel eens van je horen of lezen!

Namens de redactie

Izaäk Geschiere

24


Marjo en Roel,

Hartelijk dank voor het bijna 30 jaar ondersteunen van

lichaam en geest van minstens twee generaties Serooskerkenaren.

Wij wensen jullie vele jaren in goede gezondheid toe.

25


Vijf jaar het oude Brandspuithuis

Wim van Haveren

SEROOSKERKE

Het vieren van het eerste lustrum van Het oude Brandspuithuis

(opening 18 april 2015) is natuurlijk van ondergeschikt

belang aan de mondiale problemen met het Coronavirus!

Gezondheid is veel belangrijker, we leven mee met de families

die door dit vreselijke virus afscheid hebben moeten

nemen van hun geliefden!

Om in deze tijd toch te laten zien wat er bij ons te beleven

is sluiten we aan bij de overige musea door een filmpje

over Het oude Brandspuithuis van Bert van Leerdam op

Facebook te zetten.

Nog even 'terugkieke'

Toen in 2008 bekend werd dat er een nieuwe brandweerkazerne

in Serooskerke gebouwd zou worden, werd in de

Waker een poll gehouden met de vraag wat er met de

oude kazerne moest gebeuren.

De ideeën varieerden van sloop tot de suggestie om er

een Historisch Educatief Centrum van te maken! Het bestuur

van de Dorpsraad kon zich wel in het laatste voorstel

vinden maar hield andere opties ook open. Na de verkoop

ondersteunde ook de Dorpsraad het idee van zo'n educatief

centrum richting Gemeente.

In de jaren daarvoor konden dergelijk initiatieven nog

weleens leiden tot de verkoop voor een symbolisch bedrag,

maar de tijden waren veranderd. In januari 2010

liet de Gemeente Veere per brief aan de secretaris van

de Dorpsraad weten dat het huidige beleid was dergelijke

gebouwen openbaar te verkopen.

Op 29 juni 2011 was het zover: drie partijen hadden bij de

notaris ingeschreven, waarvan wij het hoogste bod hadden

gedaan. Daarna werd de Stichting Het oude Brandspuithuis

opgericht- met onder meer Jo den Herder als

oudste brandweerman van Seroos in het bestuur- en

werd 20.000 euro Europese subsidie "Plattelands Ontwikkeling"

binnengehaald voor de nieuwbouw. De kop was

eraf en de rest was financieel haalbaar. Ook de Rabobank

en het Prins Bernhardfonds steunden het initiatief. Door

Meijers staalbouw en Architectenbureau Roos en Ros

werden de plannen voor de nieuwbouw uitgewerkt.

Adviseurs

Voor de communicatie en educatie rond de drie centrale

thema's 'Goud, Rood en Rouw' werd een adviesgroep gevormd,

bestaande uit Stefan van Keulen, Carolien van de

Kreeke-Abrahamse, Han Lobbezoo en Leo de Jonge van

de Veiligheidsregio.

Neel Meijers, Frans van den Driest, Johan Geerse en Robert

van Dierendonck waren bereid mee te denken over

het thema 'Goud'.

De vrijwilligers van de brandweer in Serooskerke staan

aangevuld met Jan Snoey en Bob van der Weel garant

voor de inbreng voor het thema 'Rood' en Krijn Coppoolse

(Oostkapelseweg) voor het thema 'Rouw/Koetsen'.

De bouw

Om het financieel mogelijk te maken werden zoveel mogelijk

werkzaamheden van de bouw in eigen beheer uitgevoerd.

Nadat de loods achter de kazerne met asbest en al

op 4 maart 2014 door Sturm en Dekker was gesloopt, kon

neef Jan Jakobsen met de kraan aan het werk om de fundering

uit te graven en de meters pvc afvoerpijpen op de

juiste plek te krijgen. Enige hoop op een mooie vondst zoals

in het naastgelegen preiveldje was er niet, de loods was

namelijk rond 1971 -5 jaar na de goudvondst- gebouwd

en de bouwers hadden waarschijnlijk met een vergrootglas

alles doorzocht en zover bekend niets gevonden. Wat

we wel aantroffen was het gemetselde putje, waar de afvoer

van de

2 toiletten

uit de arrestantencellen

in uitkwam!

Door Rene

Coldenhof

werd de

bouw minutieus

uitgezet

en het

aanbrengen

van de wapening van de fundering in piepschuimbakken

kon beginnen. Dankzij de deskundige hulp van Simon van

Wouwe, Willem Antheunisse,Frans Stoffels, Sam Joosse,

Fritz Vervuurt, Van de Bosse jr. en Piet Jobse (die de Sardijntoren

ook had gebouwd) en familieleden werd de

fundering gereedgemaakt en op 14 mei 2014 gestort. Samen

met zwager Frans de Bruijn werd de vloer uitgevlakt

en van plastic voorzien. De dikke isolatieplaten werden

gelegd met Jan Snoey en het aanbrengen van de grote

zware dubbele wapeningsmatten van 3x6 meter kon beginnen.

Lange armen

Mocht je Willem Antheunisse, Vincent Meulenberg,

Frans de Bruijn, Erwin Leenders of ondergetekende tegenkomen:

let dan op de lange armen die ze daaraan

overhielden. Het was een grapje van Peter Joosse uit

Nieuw en Sint Joosland die ons hielp bij de voorbereidingen

op de bouw. Bijzonder is dan om dat vele werk enkele

weken later op 10 juni 2014, totaal uit het zicht te zien

verdwijnen onder een geweldige partij beton om dan later,

na het 'vlinderen' tot in de nachtelijke uren, over een

prachtige vloer uit te kunnen kijken! In een paar dagen

tijd zien staalconstructiebouwers kans om het staalskelet

neer te zetten, waarbij de 3 jarige kleindochter Pearl tijdens

de lunch onbevangen aan één van hen (een echte

Rotterdammer) vraagt hoe veel tanden hij heeft, "Drie"

antwoordt hij en sopt, toch enigszins van z'n stuk gebracht,

zijn boterham in de koffie. Het aanbrengen van de

dak en wandbeplating, deuren en kozijnen kost weken,

en het bouwen van de toiletgroep en aanbrengen van

26


de verdiepingsvloer in eigen beheer verloopt vlot. Een

stalen trap en de installaties worden aangebracht. Met

vereende krachten t.w. Jan Jakobsen, Stefan van Keulen,

Jan Wattel, Liesbeth en Hannie, wordt in januari 2015 de

vloer van 3 lagen coating voorzien en de laminaatvloer op

de verdieping met medewerking van Ton en Joris Thiebos

en Frans de Bruijn gelegd. De inrichting met panelen en

vitrines kan beginnen!

Opening, tentoonstellingen en andere activiteiten

Met veel genoegen kijken we terug op de opening op zaterdag

18 april 2015 waarbij naast burgemeester Van der

Zwaag bijzondere personages aanwezig waren (o.a. met

dank aan de toneelvereniging). Eddy van de Akker stelde

er een mooie film over samen.

Daarna volgden:

– de tentoonstelling van de bevrijding van Serooskerke,

verzorgd door Frans van den Driest en Krijn Coppoolse,

– het 50- jarig jubileum van de Goudvondst m.m.v. Mart

Olijslager, Bert van Leerdam, EMM , Ploon van der Vorst,

en -voor de jeugd- Podium Z.

– de expositie van het schoolklasje in de vorige eeuw van

Aad van Os

– een avond met de memorabele Muziektoppers (instrument

en zang) van Serooskerke

– de try out van de Life Lovers,

– diverse exposities zoals 'de Pioniers van Serooskerke',

door Johan Geerse, Frans van den Driest en Mart Olyslager

en de jubileumtentoonstellingen van de PZEM door

Erik Wijkhuis en Het Rode Kruis door Annelien Bijdevaate

– de vele kinderfeestjes en groepsbezoeken (waaronder

de jaarlijkse Halt voorlichting voor de Veerse scholen)

– de tentoonstelling 'Brandweerveteranen in Zeeland'.

Historisch en educatief was zeker ook de door Johan

Geerse opgezette QR wandelroute door Serooskerke.

Deze werd vanuit Het oude Brandspuithuis geopend door

burgemeester Van der Zwaag. Bij deze gelegenheid gaf

de burgemeester de aardewerken pot waarin de zilveren

munten gevonden waren onder (het in 1980 gesloopte)

Hotel de Lindeboom, nu Muntplein, in bruikleen aan Het

oude Brandspuithuis.

Tijdens de 'Eerste Zeeuwse brandweerveteranen-mobiel

erfgoed dag' op 21 september 2019 is een verzameling

foto's en beschrijvingen van de meest opvallende ervaringen

van een 20-tal brandweerveteranen uit heel Zeeland

samengesteld. Deze tentoonstelling in Het oude Brandspuithuis

zal na de coronacrisis nog enkele maanden te

zien zijn.

Internationaal

In de vorige editie melden we al dat ons bestuurslid Fritz

Vervuurt zich vorig jaar met zijn gezin in Engeland heeft

gevestigd. In diezelfde periode mochten we dankzij de

jarenlange contacten van bestuurslid Frans Stoffels, een

delegatie van Brandweercollega's uit Luxemburg ontvangen.

Dit werkte blijkbaar aanstekelijk want we werden

uitgenodigd voor de opening van hun eigen brandweermuseum

op 21 maart j.l. Uiteraard is ook deze opening

doorgeschoven.

Aanvulling collectie

Op 21 september waren een 10 tal historische zeeuwse

brandweerauto's te bewonderen waaronder een Commer

brandweerauto. We zijn verheugd te kunnen melden

dat dit voertuig eind december is opgenomen in de collectie

van Het oude Brandspuithuis! Dit unieke voertuig,

gebouwd begin jaren zestig, heeft ruim 15 jaar blusgeschiedenis

in Domburg en is daarna nog jaren bij Vrederust

in Halsteren door de bedrijfsbrandweer ingezet.

Na jaren van stilstand werd de auto, door Guus Andrea

uit Oosterbeek weer 100% gerestaureerd en rijklaar gemaakt.

Bij het 75- jarig bestaan van de vrijwillige brandweer

Serooskerke in 2011 en de opening van Het oude

Brandspuithuis in 2015 was de Commer present. Bij toerbeurt

mochten we de auto de afgelopen jaren al diverse

keren tentoonstellen in Het oude Brandspuithuis. Dat

de gemeente Veere het historisch mobiel erfgoed van de

Brandweer Veere weet te waarderen stemt ons bijzonder

positief!!

Een andere positieve ontwikkeling voor het behoud van

mobiel erfgoed van de brandweer in Zeeland is dat we

samen met brandweercollega Martin van de Vreede uit

Renesse de bijna 60 jaar oude Chevrolet Apache brandweerauto

van de Gemeente Westerschouwen hebben

opgehaald uit het depot van het brandweermuseum

Hellevoetsluis. Dit museum had geen ruimte meer om

de auto tentoon te stellen en wilde het voertuig verkopen!

Gelukkig is de auto behouden voor Zeeland en dit

voertuig zal bij toerbeurt in Het oude Brandspuithuis te

bewonderen zijn.

Naast de hierboven vermelde voertuigen worden we vrolijk

van de nog steeds beschikbaar gestelde voorwerpen

en artikeltjes. Mooi, dat we in de gelegenheid zijn gesteld

om een houten bank uit de verbouwde Johanneskerk in

de collecte van het museum op te nemen. Een waardevolle

aanvulling uit Serooskerke, een prachtig stuk geschiedenis!

Terugkijkend op de afgelopen 5 jaar hebben bijna 10.000

bezoekers van Het oude Brandspuithuis mooie historische

en educatieve momenten kunnen beleven!

Samen met de vrijwilligers hopen we Het oude Brandspuithuis

weer zo snel mogelijk open te kunnen stellen.

Tot die tijd voor u allen gezondheid en heel veel sterkte

gewenst!

27


Koningsdag 2020

LOCKDOWN

28


BINGO!

KOEKHAPPEN!

MOBIEL ORANJE

TUSSENSTOP

29


Jaarverslag 2019 Dorpsraad Serooskerke

Sander Lobbezoo, secretaris Dorpsraad Serooskerke

Inmiddels is 2019 voorbij en 2020 alweer een paar maanden

bezig en zijn we aangekomen in een heel bijzondere

tijd waarin alles wat zo normaal leek ineens niet meer

normaal is. We worden behoorlijk beperkt in ons doen

en laten en er wordt een behoorlijk beroep gedaan op

onze discipline als het gaat om social distancing, de 1,5

meter regel. Hierbij wordt er ook een beroep gedaan op

onze hulpvaardigheid voor mensen die, door omstandigheden,

zelf niet in staat zijn om in hun levensbenodigdheden

te voorzien. Het doet ons deugd om te horen vanuit

de directe omgeving dat hier in Serooskerke gehoor aan

wordt gegeven en daar waar nodig hulp wordt aangeboden.

Mocht u nu in de situatie terecht komen dat u hulp

kunt gebruiken, schroom dan niet om dit aan ons te laten

weten. We zullen graag samen met u zoeken naar een

oplossing, want die moeten we als dorp toch met elkaar

kunnen vinden.

Wanneer we kijken naar de impact die de coronacrisis

heeft op het werk dat wij als dorpsraad verrichten is dit

beperkt, we gaan ‘gewoon’ door met het opkomen voor

de belangen van Serooskerke bij onze publieke partners

zoals de gemeente, Rijkswaterstaat en andere instellingen.

Zo is er onlangs een kleine afvaardiging op bezoek

geweest bij het nieuwe B&W van de gemeente Veere om

te praten over hoe zij ons zien en welke rol zij weggelegd

zien voor de dorpsraad. Dit was een constructief gesprek

waar beiden met een goed gevoel de deur uit zijn gestapt.

Dit was ook wel nodig gezien de ontwikkelingen de

afgelopen jaren en ook dit jaar weer, waarbij afspraken

en toezeggingen erg makkelijk terzijde worden geschoven

en onze stem nauwelijks gehoord lijkt te worden. Het

nieuwe B&W heeft aangegeven dat ze de dorpsraad een

waardevolle partner vinden en waarde hechten aan de

stem van de dorpsraad. Ze zullen ons dan ook betrekken

bij besluitvorming van de plannen die Serooskerke aangaan.

Dit geeft ons moed en vertrouwen om ook dit jaar

vol energie op te komen voor de belangen van Serooskerke.

Ook hebben wij onlangs als dorpsraad onze primeur

gehad om voor het eerst in het bestaan van de dorpsraad

een vergadering online te houden, via Skype Meet Now,

dit ging heel goed en biedt in ieder geval soelaas voor het

geval we de komende tijd nog niet fysiek kunnen vergaderen.

U bent ook dan van harte welkom om online aan

te schuiven.

Afgelopen jaar zijn we met een behoorlijk aantal zaken

bezig geweest, helaas niet allemaal met keiharde resultaten,

maar wat niet is kan nog komen. Hieronder leest

u de hoofdzaken waar wij ons afgelopen jaar mee bezig

hebben gehouden. Wij verwachten ook het komende jaar

weer op een goed contact met u als bewoner en u regelmatig

te ontmoeten op onze dorpsraad vergaderingen.

Gezien de huidige situatie en coronamaatregelen zijn wij

voornemens om op 23 september een extra ledenvergadering

te houden en hopen u daar te treffen.

Jaarvergadering

Tijdens de jaarvergadering van 2019 hebben we afscheid

genomen van Jacob Passenier Hij was aftredend bestuurslid

en stelde zich niet herkiesbaar. Hij is 8 jaar bestuurslid

geweest. Jacob kreeg een blijk van waardering voor zijn

inzet, met name zijn verbindende factor naar het dorp,

inzet bij besprekingen bij de Gemeente, het verzorgen

van de borden en het actief bijwonen van de vergaderingen.

Izaak Geschiere stelt Jan Kousemaker herkiesbaar en

hij wordt opnieuw benoemd als bestuurslid voor de komende

4 jaar. Sander Lobbezoo, zelf niet aanwezig i.v.m.

andere verplichtingen, heeft zich verkiesbaar gesteld en

werd direct benoemd als nieuw bestuurslid voor de komende

4 jaar.

Na de pauze heeft David Kaljouw, van de Politie Zeeland,

een duidelijke presentatie gehouden over de gevaren van

internet en Cyber crime.

Werkzaamheden en ontwikkelingen

In 2019 heeft de Dorpsraad de volgende projecten opgepakt

dan wel afgerond:

• Er is regelmatig overleg geweest met de Gemeente inzake

Serooskerke Oost, de Zandput en de Maatschappelijke

voorzieningen, zoals school, gymzaal, zwembad en

dorpshuis. Wij hebben hierbij rekening gehouden met

wensen van belanghebbenden zoals (sport)verenigingen,

de eerstelijnshulp en Fysiofitness de Driehoek. Onze inzet

is altijd geweest nieuwbouw i.p.v. renovatie van school

en gymzaal in Serooskerke Oost en versterking van de

dorpskern, waarbij het onze voorkeur heeft het zwembad

op de huidige plaats te behouden. Echter een verplaatsing

van het zwembad naar Serooskerke Oost zouden wij

niet onoverkomelijk vinden. De afgelopen jaren is er een

prachtig dorpsplan opgesteld met mooie plannen zoals

een natuurspeeltuin en multifunctionele accommodaties.

Samenvattend hebben we op dit punt een enerverend

jaar achter de rug. In april 2019 werd door B&W het

hele plan omtrent maatschappelijk vastgoed aan de kant

geschoven, omdat er te weinig financiële middelen beschikbaar

waren. Gedurende het jaar is er samenwerking

gezocht met OOS International en is de gemeente opzoek

gegaan naar andere inkomstenbronnen, waardoor

er budget vrij kwam om toch de plannen in aangepaste

vorm verder uit te werken. Deze plannen zijn in september

en oktober gepresenteerd en waren hoopgevend. Op

het moment van schrijven is het erg onduidelijk hoe het

met deze plannen staat. Er is inmiddels een nieuw B&W

en de plannen worden opnieuw tegen het licht gehouden.

De financiële situatie zal gezien de huidige coronacrisis

niet rooskleuriger zijn geworden, anderzijds heeft

de gemeente aangegeven dat ze de plannen zoveel mogelijk

doorgang willen laten vinden. Wat wel duidelijk is

dat het op dit punt ook komend jaar weer een enerve-

30


rend jaar zal worden en wij er alles aan gaan doen om

voor de belangen van Serooskerke en haar bewoners op

te komen. Wij zullen met energie blijven pleiten voor de

realisatie van de invulling van zowel Serooskerke Oost

als de projecten in de Zandput (dorpshuis en zwembad).

Wellicht in een wederom wat aangepaste vorm maar

zonder de belangrijkste doelstellingen uit het oog te verliezen.

Hierbij zullen wij aandacht blijven vragen voor de

renovatie van het gebied Zandput, Torenstraat en Vrouwenpolderseweg;

● De busroute door het dorp is weer onder de aandacht

gebracht bij de Gemeente. In oktober heeft de gemeente

aangegeven dat er een bushalte zou komen aan de

Kadetweg met een draaipunt, zodat de bussen niet meer

het dorp in hoeven. Voor de mensen die minder mobiel

zijn was er de oplossing van een halte taxi, die op voorhand

besteld kan worden tegen OV-tarief en bij 2 haltes

in het dorp is te bereiken. Bij het aanplanten van bomen

rond het tankstation en de kadetweg is zelfs rekening gehouden

met de komst van het busstation. Echter met de

komst van een nieuw B&W zijn deze plannen vooralsnog

terug de ijskast in gegaan, omdat zij van mening zijn dat

de bus in het dorp moet blijven. Momenteel onderzoeken

ze of het mogelijk is om met kleinere bussen te gaan rijden,

ze zitten vrijwel nooit vol, om zo de overlast terug te

dringen. Wij hebben hierbij wederom aandacht gevraagd

voor de onderhoudstoestand van de Noordweg;

● Na klachten van bewoners hebben wij erbij de gemeente

voor gepleit om van het fietspad aan de Oostkapelseweg/Wilgenhoekweg

een voetpad te maken, zodat het

ook voor fietsers logischer wordt. Dit betekent dat het

nu ook in Park Welgelegen niet meer toegestaan is om

te fietsen;

● Wij hebben verschillende malen bij zowel gemeente,

als Rijkswaterstaat, als projectontwikkelaar aangegeven

dat we de situatie rondom de afslag naar de Zompe gevaarlijk

en problematisch vinden. Na veel gesteggel is er

uiteindelijk een overleg geweest met alle betrokkenen. Er

is tijdens het overleg afgesproken dat er in ieder geval een

matrixbord geplaatst gaat worden en snelheid gemeten

zal gaan worden. Bij constatering dat er te hard wordt gereden

zal men een verzoek doen om handhaving. Daarnaast

gaan gemeente en Rijkswaterstaat onderzoeken in

hoeverre er een intern basis verkregen kan worden om de

weg hier, vooruitlopend op een opwaardering van deze

weg, te verbreden en een oversteekplaats en invoegstrook

te creëren. Zij kunnen niets garanderen maar zijn

bereid om zich hiervoor hard te maken;

● Tijdens de jaarlijkse dorpsschouw werd geconstateerd

dat ons dorp er in zijn algemeenheid goed verzorgd bij

ligt. De geconstateerde kleine punten zijn of zullen door

de gemeente (binnenkort) worden aangepakt;

● Ook dit jaar hebben wij verschillende klachten van bewoners

ontvangen over te hard rijden en overlast van

hondenpoep. We hebben bij de gemeente aangedrongen

op handhaving op deze punten, waarop er snelheidscontroles

hebben plaatsgevonden. Vanuit hier ook nog een

keer de oproep naar eenieder om zich te houden aan de

maximale snelheid en indien je hond de behoefte doet

binnen de bebouwde kom dit netjes op te ruimen. Zo

houden we Serooskerke veilig en leefbaar voor iedereen.

● Bloembakken project. Ook dit jaar hebben we dankzij

de sponsoren de bloembakken weer kunnen voorzien van

prachtige bloemen en kunnen onderhouden. Dit is heel

fijn, omdat het ons dorp een mooi en vrolijk aangezicht

geeft. Een hartelijke dank aan alle sponsoren die dit mogelijk

maken;

● In het Platform Welzijn Serooskerke dat vorig jaar vanuit

de PKN is gestart, werkt de dorpsraad onder andere

samen met de stichting welzijn Veere. Leefbaarheid blijft

in 2020 een speerpunt van de dorpsraad. Het doel van

dit project is om welzijn van alle mensen in Serooskerke

te bevorderen. Zeker in deze huidige tijd is en blijft het

belangrijk om naar elkaar om te zien en elkaar te helpen

daar waar dit nodig en mogelijk is;

● Dit jaar stond de dorpsraad weer met een kraam op

de Stroskerkse Dag. We hebben opnieuw weer een aantal

nieuwe leden kunnen verwelkomen waar we erg blij mee

zijn.

ORPSRAAD

ROOSKERKE

.dorpsraadserooskerke.nl

31


Balans

Dorpsraad Serooskerke

Balans per 31 december 2019

Activa

EURO

Liquide middelen

Rabobank rekening-courant 130,48

Rabobank internet spaarrekening 5.500,00

Nog te ontvangen subsidie 2.000,00

Totaal 7.630,48

Passiva

Kapitaal

Eigen vermogen 3.126,36

Reserve Dorpsplan 4.004,12

Reservering overige kosten 500,00

Totaal 7.630,48

Toelichting op de balans per 31-12-2019

Eigen vermogen Dorpsraad

Saldo 1 januari 2019 3.027,74

Resultaat 2019 98,62

Saldo 31 december 2019 3.126,36

32


Verlies- en winstrekening

Dorpsraad Serooskerke

Resultatenrekening 2019

Totaal

Baten

Contributies 3.211,50

Rente 0,72

Subsidie Gemeente Veere 1.678,82

Nog te ontvangen subsidie Gemeente Veere 2.000,00

Rabobank Club Support 632,41

Totaal baten 7.523,45

Lasten

Vergaderkosten 1.233,30

Waker 2.687,85

Reservering overige kosten 500,00

Representatiekosten 474,75

Kosten administratie/secretariaat 209,66

Kosten Website 143,39

Projecten (Plantenbakken, Rommelroute, Platform Welzijn) 2.175,88

Totaal lasten 7.424,83

Totaal baten 7.523,45

Totaal lasten 7.424,83

Resultaat 98,62

33


Zandput kalender

Jan Breedijk

Volgende Waker

Het volgende nummer van de Serooskerkse Waker

verschijnt in september 2020. Kopij hiervoor graag

vóór 1 september inleveren. Reacties die te laat

zijn kunnen helaas niet meer worden geplaatst.

Anonieme reacties worden niet geplaatst. De

redactie behoudt zich het recht voor om artikelen

te weigeren en/of aan te passen. Bijdragen voor de

Serooskerkse Waker alstublieft opslaan in WORD.

Afbeeldingen graag in JPG-formaat. Foto’s en

artikelen bij voorkeur los van elkaar digitaal

aanleveren.

Wijzigingen in adres of tenaamstelling graag

doorgeven aan de penningmeester

/serooskerkewalcheren

34


Wist u dat...

De verbouwing van de Johanneskerk gewoon op schema ligt?

Daar ongelofelijk veel vrijwilligers hun steentje aan hebben bijgedragen?

De Petruskerk te koop is aangeboden aan de Hervormde gemeente-in-wording

Het Kruispunt?

U in de kruidentuin in de Bogerd echt gratis o.a. tijm en maggi kruid kunt halen?

De Stroskerksedag dit jaar niet doorgaat?

Bijna alle bijdragen aan dit blad door mannen worden geleverd?

We op zoek zijn naar de vrouwelijke touch?

Het Ommetje Serooskerke (2,5 km) een mooie wandeling is?

Het pand Torenstraat 42 weer nieuwe bewoners, namelijk van De Zorgtafel krijgt?

Vergaderschema Dorpsraad 2020

• 9 september

• 23 september

• 21 oktober

• 2 december

35


More magazines by this user
Similar magazines